Dansk hjælp - til selvhjælp? er en dansk dokumentarfilm fra 1979, der er instrueret af Steen Baadsgaard.

Handling
Filmen beskriver forholdene i Noakhali i Bangladesh, hvor det største igangværende danske U-landsprojekt foregår. Filmen går ikke ind på en detaljeret beskrivelse af hjælpens karakter og betydning, men lader befolkningen selv præsentere sig, sit område og dets problemer. U-landsprojektet sigter på de fattige og ikke mindst kvinderne. Der ydes lån til bønderne, så de kan skaffe sig jord. Vejene skal forbedres, for at varerne nemmere kan transporteres ind til byerne. Der skal uddannes folk til landbrugsarbejdet, og der skal renses vand i områdets kanaler, så de kan tage større vandmængder og derved mindske risikoen for oversvømmelser.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1979

Dokumentarfilm fra Danmark
Bangladesh

Dansk hjælp - til selvhjælp?


Yuji Hoshi (født 27. juli 1992) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Oita Trinita.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuji Hoshi


Théâtre en Iran (en persan : نمایش در ایران) est la recherche fondamentale de Bahram Beyzai sur le théâtre dans le monde persan de l'Antiquité au XXe siècle. Il a été décrit comme "l'ouvrage définitif sur l'histoire du théâtre persan".

Traductions
Beyzaì, Bahram. Histoire du théâtre en Iran . tr. Mani Naïmi. Seattle. 2020.

Références

Livre paru en 1965
Œuvre de Bahram Beyzai

Théâtre en Iran


Carl Julius Moe (født 22. maj 1848 i Roskilde, død 21. juni 1927 i København) var en dansk teolog og formand for Indre Mission mellem 1915 og 1927. Han blev student i Ribe i 1866 og cand.teol. i 1872. Han fungerede som præst, først i Harboøre fra 1877 til 1885 og siden i Skanderup mellem 1885 og 1922. Han er særligt kendt for sine vækkelsestaler.

Carl Moe blev begravet på Skanderup Kirkegård, gravstenens relief er udført af Niels Hansen Jacobsen.

Referencer

Personer fra Roskilde
Præster fra Danmark
Indre Mission
Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)

Carl Moe


العدد السالب في الرياضيات، هو عدد حقيقي أصغر من الصفر. مثل العدد 2-.

معلومات هامة

 ضرب أو قسمة عددين لهما نفس الإشارة (كلاهما سالب أو كلاهما موجب) هو عدد موجب.
 ضرب أو قسمة عددين لهما إشارتين مختلفتين (أحدهما سالب والآخر موجب) هو عدد سالب.
 لكل عدد موجب نظير جمعي سالب ولكل عدد سالب نظير جمعي موجب.
 لكل عدد موجب معكوس ضربي موجب ولكل عدد سالب نظير ضربي سالب.
 تعرف مجموعة الأعداد الصحيحة الموجبة بمجموعة الأعداد الطبيعية.
 لا يوجد جذر تربيعي للأعداد السالبة ضمن مجموعة الأعداد الحقيقية.
 دالة اللوغاريتم غير معرفة على الأعداد غير الموجبة.

مستقيم الأعداد

الحسابات التي تتضمن أعدادا سالبة

الجمع

لجمع عددين لهما نفس الإشارة، نجمع القيم المطلقة للعددين ثم نضع الإشارة المشتركة، أما إذا اختلفت إشارة أحدهما عن الآخر، نطرح قيمة العدد الأكبر المطلقة من قيمة العدد الأصغر المطلقة، ثم نضع إشارة أكبرهما بالقيمة المطلقة.

الطرح

لطرح عدد سالب من آخر سالب نعتبرها أعدادا سليمة من ثم نقوم بالعملية دون نسيان الرمز(-)للعددين السالبين

الضرب

لضرب عددين، نضرب قيمتهما المطلقة، وإن اشتركا بالإشارة نضع الإشارة الموجبة (+) حتى لو كانتا سالبتان، أما إن اختلفتا، فنضع الإشارة السالبة (-).

القسمة

قواعد الإشارة في القسمة هي نفس القواعد المستعملة في الضرب.

انظر أيضًا

 نظير الجمع
 تاريخ الصفر
 عدد صحيح
 عدد كسري
 عدد حقيقي
 دالة الإشارة
 عدد طبيعي

مراجع

أعداد
حسابيات ابتدائية

عدد سالب


Le  fédéral du Parti socialiste ouvrier espagnol () est un congrès du Parti socialiste ouvrier espagnol (PSOE), organisé du  au  afin d'élire la commission exécutive et d'adopter la motion d'orientation politique et les nouveaux statuts.

Felipe González, secrétaire général du PSOE depuis , est réélu pour un huitième mandat.

Contexte

Candidat au secrétariat général

Déroulement
Le congrès est convoqué les ,  et .

La rédaction de la motion d'orientation politique est coordonnée par une commission de cinq membres de la commission exécutive sortante, Txiki Benegas, Francisco Fernández Marugán, , Raimon Obiols et José María Maravall.

Résultats
Le , Felipe González est réélu secrétaire général du PSOE : sa liste pour la commission exécutive fédérale reçoit le soutien de 89,37 % des votants, tandis que celle pour le comité fédéral obtient 90,92 %.

Élection de la commission exécutive

Élection du comité fédéral

Composition de la commission exécutive
La commission exécutive est renouvelée de moitié, les partisans de Felipe González étant désormais majoritaires tant au sein de la commission permanente  que de la réunion plénière. Alfonso Guerra parvient cependant à conserver pour ses soutiens d'importantes responsabilités et replace ceux relevés de leurs fonctions parmi les membres sans attribution ou au sein du comité fédéral. Le poste stratégique de secrétaire à l'Organisation revient à Ciprià Ciscar après que Carmen Hermosín, proposée par González, a été refusée par Guerra.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Élections générales espagnoles de 1993
 Gouvernement González
 Congrès

Lien externe

33

33e congrès fédéral du Parti socialiste ouvrier espagnol


Clara Sarahy Fuentes Monasterio, née le  à Caracas, est une haltérophile handisport vénézuélienne concourant en -41 kg. Elle est médaillée de bronze aux Jeux de 2020.

Carrière
Elle est atteinte d'arthrogrypose, une maladie qui entraîne une contraction involontaire des articulations. À sa naissance, les médecins tirent sur ses jambes ce qui provoque la rupture des ligaments de ses deux genoux. Elle débute l'haltérophilie en 2016.

Aux Jeux parapanaméricains de 2019, elle remporte la médaille de bronze en -41 kg. Deux ans plus tard, elle remporte une nouvelle fois la médaille de bronze mais cette fois aux Jeux paralympiques.

Références

Liens externes

Haltérophile vénézuélienne
Médaillée de bronze paralympique vénézuélienne
Haltérophile (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Naissance en août 1997
Naissance à Caracas

Clara Fuentes Monasterio


Andreas Lund, (*Kristiansand, Noruega, 7 de mayo de 1975) es un exfutbolista noruego. Se desempeñaba en posición de delantero. Se retiró en 2001 debido a una grave lesión de rodilla.

Selección nacional
Fue internacional con la Selección de fútbol de Noruega en ocho ocasiones, consiguiendo cuatro goles.

Clubes

Referencias

Futbolistas de la selección de fútbol de Noruega en los años 1990
Futbolistas de la selección de fútbol de Noruega en los años 2000
Futbolistas del IK Start Kristiansand
Futbolistas del Molde FK
Futbolistas del Wimbledon Football Club
Nacidos en Kristiansand

Andreas Lund


Paralelizam je stilska figura ponavljanja istog slijeda riječi; simetrična konstrukcija kod približno istog skupa riječi; ili sadržajno i gramatički jednakomjerno građeni dijelovi rečenice.

Oblik ponavljanja koji predstavlja kombinaciju sintaktičke figure i figure ponavljanja. Ponavlja se doslovno isti sintaktički oblik rečenice, a samo se riječi mijenjaju i razlikuju, a sve s namjerom da se podvuku sličnosti situacije, da se istakne nova, suprotna ili značajnija misao. Nije ga lako ostvariti i traži veći napor u gradnji rečenice.
U književnosti ima uvijek isti zadatak: uspoređivanje dviju pojava koje se paralelno pojavljuju. U mnogim značajnim djelima susrećemo i postupak karakterološkog paralelizma, gdje se suprotstavljaju dva karaktera da se što potpunije prikažu, npr. Don Quijote i Sancho Pansa.

Vidi i:
 Stilska sredstva

Jezikoslovlje

Paralelizam


An Cercestis ivorensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Auguste Jean Baptiste Chevalier. An Cercestis ivorensis in nahilalakip ha genus nga Cercestis, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cercestis

Cercestis ivorensis


Joseph Cheng Tsai-fa (chinês 鄭再發, pinyin Zhèng Zàifā; Xiamen, província de Fujian, China, 4 de julho de 1932) é arcebispo emérito de Taipei.

Joseph Cheng Tsai-fa foi ordenado sacerdote em 21 de dezembro de 1957.

O Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Tainan em 3 de dezembro de 1990. Foi ordenado bispo pelo bispo emérito de Tainan, Paul Ch'eng Shih-kuang, em 2 de fevereiro do ano seguinte. Os co-consagradores foram Joseph Ti-kang, Arcebispo de Taipei, e Paul Shan Kuo-hsi SJ, Bispo de Kaohsiung.

Em 24 de janeiro de 2004, João Paulo II o nomeou Arcebispo de Taipei. Papa Bento XVI aceitou em 9 de novembro de 2007 sua renúncia por motivos de idade.

Ligações externas

Arcebispos católicos de Taiwan

Joseph Cheng Tsai-fa


Büyükyayalar, Karabük ilinin Eskipazar ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1896 yılı kayıtlarında Yayalar Kebir olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 40 km, Eskipazar ilçe merkezine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Eskipazar belde ve köyleri

Büyükyayalar


(em tradução, "aquele que se prostrou na montanha") são eremitas ascéticos das montanhas japonesas. Geralmente fazem parte da religião sincrética Shugendō, que inclui elementos budistas tântricos e xintoístas.

Suas origens podem ser rastreadas até o período solitário Yama-bito e alguns hijiri (聖) dos séculos VIII e IX.

Maneira de lutar
Os Yamabushis normalmente tendem a ficar sozinhos e usar a natureza e imitá-la contra seus oponentes. Na maioria das vezes, eles relaxam e praticam ioga na natureza, concentrando-se fortemente na natureza. Eles têm rituais fortes e grande respeito um pelo outro, assim como os Samurais. Seu principal estilo de luta é o Shuai Jiao, eles usam esse método por um longo tempo, e geralmente o praticam todos os dias, e o ensinam para seus filhos.

Leitura adicional

Referências

Ocupações religiosas
Misticismo
Eremitas
Ascetas
!Artigos com texto em japonês

Yamabushi


Regionalna nogometna liga Bosne i Hercegovine – Sjeverna skupina ("Regionalna nogometna liga BiH – Sjever") je bila jedna od dvije skupine "Regionalne nogometne lige BiH" i liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1981./82.
Sudjelovalo je 16 klubova, a prvak je bila "Sloboda" iz Bosanskog Novog.
Za sezonu 1982./83. "Regionalna liga BiH – Sjever" je reformirana te podijeljena na dvije nove skupine "Regionalne lige BiH" – "Zapad" (meeđuopćinski savezi Banja Luka i Bihać) te "Sjever" (međuopćinski savezi Brčko, Doboj i Tuzla).

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Republička liga BiH 1981./82.
 Regionalna liga BiH – Jug 1981./82.

Vanjske poveznice

Izvori

 Dario Hamzić: Fudbalski klub "Rudar" Ljubija : 1928. – 1992., Rijeka, 2014, , str. 152-153
 Limun Papić: Banjalučki sportski klub : "BSK" : 1932-1982, Banja Luka, 1983., UDK: 061.237(497.15 Banja Luka):796.332"1932/1982", str. 163-165
 Sportske novosti, 1982. godina
 forum.sportsport.ba, "Vremeplov 4: Ligaška takmičenja od 1945-1992. godine", (prema različitim izvorima), objava od 2. travnja 2011., preuzeto 14. travnja 2020.

1981-82 Sjever
 Sjever
1981-82 2 Sjever

Regionalna nogometna liga BiH – Sjever 1981./82.


Albena Petrova Denkova (în , ) este o patinatoare bulgară. Cu partenerul și logodnicul Maxim Staviski, ea a devenit de doua ori (2006–2007) campioană mondială, de două ori (2003–2004) medaliată cu argint la Campionatul European, și a ajuns în finala Grand Prixului din 2006. Denkova și Staviski sunt primii bulgari medaliați la Campionatul Mondial de patinaj artistic.

Cariera
Denkova a început să practice gimnastică la vârsta de patru ani, și a trecut la patinaj artistic la aproximativ 8 sau 9 ani. S-a apucat de dans pe gheață la vârsta de 12 ani. Primul ei partener de dans pe gheață a fost Hristo Nikolov, dar s-au despărțit din cauza neînțelegerilor. În 1996, și-a găsit un alt partener, Maxim Staviski, cu care a concurat pentru prima dată la Moscova și s-a mutat la Sofia pentru a concura cu el pentru Bulgaria. Cei doi au format un cuplu și în afara ringului de patinaj. În septembrie 2000, Denkova și Staviski au început să-și împartă timpul între Sofia și Odintsovo, în apropiere de Moscova, Rusia, unde au lucrat cu antrenorul Alexei Gorshkov și coregraful Serghei Petuhov.

Perechea Denkova / Staviski s-a retras de la Campionatele Europene de Patinaj din 2000 după ce Staviski s-a îmbolnăvit de pneumonie. La Campionatele Europene din 2008 a terminat pe locul 8, cel mai bun rezultat al ei de la acea data.

În octombrie 2006, Denkova a fost aleasă ca președinte a Federației de Patinaj a Bulgariei.

Viața personală
Denkova și Staviski sunt logodiți și doresc să se căsătorească. Fiul lor, Daniel s-a născut pe 30 ianuarie 2011. Denkova are o soră vitregă mai mică, Ina Demireva, care este, de asemenea, patinatoare. Cumnatul ei este patinatorul Andrei Lutai. Denkova deține o diplomă în economie de la Universitatea din Sofia.

Referințe

Legături externe

Site-ul oficial al perechii Denkova / Staviski

Nașteri în 1974
Oameni în viață
Patinatori bulgari
Patinatori la Jocurile Olimpice de iarnă din 1998
Patinatori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2002
Patinatori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2006

Albena Denkova


Rodeiro, İspanya'nın güneybatısında bulunan Galiçya özerk bölgesinin Pontevedra eyaletine bağlı bir belediyesi. 2019 yılı sayımına göre nüfusu 2437 kişidir.

Pontevedra belediyeleri

Rodeiro


Type 96, Çin Halk Kurtuluş Ordusu'nca kullanılan ikinci nesil ana muharebe tankı'dır. Temelinde Type 85-III tankı esas alınmıştır. 1997 yılında Çin Halk Ordusu envanterine girmiştir. 2005 yılı itibarıyla 1.500 ila 2.000 arasında Type 96 şu an ordu tarafından kullanılmaktadır.

Çin Halk Ordusu tarafından üretilen tanklar 3 nesildir. İlk nesil tanklar Sovyet yapımı T-54/55 ten kopyalanmış ve Çin tarafından Type 59 olarak üretilmiştir. İkinci nesil Type 80 ile başlamış T-88 ve T-96 farklı firmalar tarafından yapılsa da China North Industried Corporation NORINCO tarafından desteklenmişlerdir. Üçüncü nesil tanklar ise Type 98 ile başlamış ve değişiklikler yapılarak Type 99 modeline ulaşılmıştır.

Tarihi
Çin-Sovyet ayrılığı boyunca her iki ülke arasındaki ilişkiler son derece kötüydü ve bunun sonucu 1969 yılında kısa süreli bir sınır çatışması yaşandı.

Type 80
Type 80'ler Çin tarafından üretilen ikinci nesil tanktır.

Type 80

Prototip modelinde Type 79'un şasesi kullanılmış ve aşağıdaki değişiklikler yapılmıştır.
 6 küçük palet tekerleği, 3 dönme silindiri ve lastik kaplamalı paletler
 Zırhı geliştirilmiş
 Alman yapımı 730 beygirlik 1215OL-7BW dizel motor
 İngiliz yapımı Type37A tipi  aynalı ışık menzil bulucu (FCS)
 Avusturya yapımı NATO standartlarında Type 83 105 mm yivli top

Type 80-II
Aşağıdaki eklemeler yapılmıştır:
 (FCS) ye ilaveten harici laser menzil sistemi
 Otomatik hasar tespit sistemi denenmiş
 Nişangahlara cam koruması
 Basınçlı NBC (Nükleer, Biyolojik, Kimyasal) sistemi
 Taret çevresine parmaklıklı koruma sistemi
 NBC koruma sistemi sayesinde tank mürettebatının ayrıca tnk içerisinde NBC kıyafeti giymesine gerek kalmadı.

Type 85

Type 85
Prototipinde Type 80 şase, kaynaklı taret ve 105 mm yivli top kullanılmıştır. Çin hükûmeti bu proje için para ayırmadığı için başka bir tank müzeden ödünç alınarak denemeler yapılmış daha sonra topsuz olarak müzeye geri gönderilmiştir.

Type 85-I
Type 85 modelinin ana top namlu kaplaması ve dış zırhı geliştirildi.

Type 85-II
Type 85-I modelinin ateş kontrol sistemi geliştirildi.Kule içerisine lazerli menzil kontrol bilgisayarı ayrıca rüzgar sensörü takıldı. T-72 tanklarında kullanılan  (Irak tan alınan veya İran'ın savaş sırasında el koyduğu) otomatik yükleyici sistemi geliştirilerek kullanıldı.

Type 85-IIA
105 mm yivli top yerine 125 mm yivsiz top ve buna uygun Sovyet dizaynı 2A46 model otomatik yükleyici  monte edildi.

Type 85-IIM
1990 ların ortalarına doğru aşağıdaki değişişklikler yapıldı
 Zırh koruması geliştirildi
 (FCS) sisteminin geliştirilmiş hali ISFCS ('İngilizce→Image Stablized Fire Control System,Görüntü Sabitlemeli Ateş Sistemi) ve gece görüş sistemi
Type 88C olarak servise girdi.

Type 85-IIAP
 Pakistan firması Taxila Heavy Industries lisansı ile fakat 125 mm top ve otomatik yükleyici ile beraber üretildi.

Type 85-III
Bu model Pakistan a ihraç edilen üzerinde 1000 beygirlik dizel motor ve 125 mm yivsiz top olan tank modelidir. Fakat Çin yapımı bu tankın Pakistan çöllerindeki denemeleri sırasında motoru iflas etti ve bütün tank siyah bir dumanla doldu. Sonuçta Pakistan tankı iade etti. Çin firması NORİNCO sorunu 1995 yılında çözdü ancak bu zaman zarfında tankın tankın daha gelişmiş modelleri çıkınca üretime geçilmedi.

Type 88
Bu modelde Type 79 tank kulesi, Alman yapımı 730 hp lik motor, İngiliz yapımı lazerli menzil bulma ve ateşleme sistemi, Avusturya yapımı NATO standartlarında 105 mm top ve yeni Çin yapımı kasnak-tekerlek sistemleri kullanıldı. Bu geliştirilmiş model 1988 yılında Type 88 adıyla servise girdi. Bu model önceki Çin yapımı tanklara göre eşsizdi.

Type 88
 İlk modele patlayıcı tepkimeli zırh konularak Type 88II adı verildi.

Type 88B
 Type 88 modeline 105 mm top için otomatik yükleme sistemi takıldı.

Type 88A
 Tankın topu daha uzun namlulu 105 mm lik Type83-I ile değiştirildi. FY serisi gelişmiş patlayıcı tepkimeli zırh takıldı.

Type 88C
 Type 85-IM modeline 125 mm yivsiz top ve ISFCS-212 ateş kontrol sistemi takılarak Type 88A ve 88B modellerinden daha güçlü bir tank elde edildi. *Eski motora geri dönüldü.

Type 88 modelleri toplamda 400 veya 500 adet üretildi. 1995 yılında üretimine son verildi. Bu tanklar hala Çin Halkın Özgürlük Ordusu'nda kullanılmaktadır.

Type90

Bu model Type 85'in geliştirilmiş halidir. Daha sonra Pakistan ordusuna MBT 2000 Al Khalid adı altında satılacaktır.

Type90-I
Bu model Pakistan a satılan son nesil ana muharebe tankıdır. Motor olarak İngiliz yapımı  Perkins Shrewsbury CV12-1200 TCA dizel motor (İngiliz Challenger 2 tankında) ve süspansiyon olarak Fransız SESM ESM 500 otomatik vites (Fransız Leclerc tankında) kullanılmıştır. Fakat 1998 yılında Pakistan'ın yaptığı nükleer testler yüzünden bu tank projesi ambargo sonucu rafa kalkmıştır.

Type90-II
Type 90-I modelinin ambargo yemesi üzerine Çin bunu yerli teknoloji ile geliştirilmeye çalıştı. Ancak büyük bir başarısızlık oldu. Çünkü Çinlilerin buna yetecek gelişmiş teknolojileri yoktu. Motor sistemi her ne kadar güney Çin için yeterli olsa da kuzey Çin'in kurak iklim ve Pakistan'ın çöl iklimi şartlarında çok zorlanıyordu.

Type90-IIM
En sonunda Ukrayna yapımı 6TD dizel motor seçeneğinde karar kılındı.Bu seçenek Pakistan için MBT 2000 tankı için yeterince uygundu. 600 adet MBT 2000 Pakistan da Çin lisansı altında 2007 yılından itibaren üretilmeye başlanacak.

Type 96

Type 96 modelinin çok daha güçlü bir motoru, geliştirilmiş elektronik savaş sistemleri ve batı tarzı kulesi bulunmaktadır. Yine Type 99'da bulunan patlayıcı tepkimeli zırh ve elektronik savaş sistemleri bu tanka konularak Type 96G modeli yapılmıştır.

Tahminen 1500 adet Type 96 Çin Halk Kurtuluş Ordusu tarafından kullanılmaktadır. Üretiminin devam etmesindeki en önemli sebep Type 99'un hala pahalı bir tank olmasıdır. Ayrıca Type 96  Type 99 a nazaran  hafif olması sebebiyle tercih edilmektedir.

Analizcilere göre Çin ordusunun Type 96'ı ana muharebe tankı olarak kullanmasının sebepleri şunlardır:

 T-88 tankına göre daha gelişmiş olması
 T-59/Type 69 a nazaran daha ucuza modifiye edilebilmesi
 1991 yılındaki I. Körfez Savaşı'nın neticesinde Batılı tanklara karşı yeni nesil AMT ihtiyacının görülmesi

Kullanıcılar
  1.500 adet aktif hizmette
  300+

Dış bağlantılar
 Type 88C Main Battle Tank: A Photo Essay - China-Defense.com
 Type 80/88 Main Battle Tank - GlobalSecurity.org
 Type 96 Main Battle Tank - GlobalSecurity.org
 Type 88 Main Battle Tank - Chinese Defense Today
 Type 96 Main Battle Tank - Chinese Defence Today
 Type 96 Main Battle Tank - Deagel.com
 Type 96 Main Battle Tank - Modellversium.de
 Type 96 Main Battle Tank - collinsj/msh_chinese
 Type 96 MBT Production Line - Global Defence Forum

Çin tankları
Ana muharebe tankları
Otomatik yükleyici ile tanklar

Type 96


Kojetín () este un oraș în provincia Moravia, inclus din punct de vedere administrativ în regiunea Olomouc a Republicii Cehe. Are o populație de 6.557 de locuitori.

Istoric
În arhivele Cehiei și Moraviei există mai multe documente istorice premedievale care atestă existența și istoria orașului Kojetín.

Potrivit unor legende nedocumentate, dar de multe ori citate, originile orașului Kojetín pot fi urmărite până în vremea Imperiului lui Samo. Se spune că orașul a fost numit după Kojata, fiul legendar al lui Samo, care i-ar fi învins pe avari pe aceste terenuri și a fondat o așezare numită Kojata, redenumită ulterior Kojetín. Istoricii locali cehi au emis în trecut diverse teorii cu privire la această origine.

Studiile filologice și geografice efectuate în secolul al XX-lea au arătat că așezarea a fost fondată probabil în secolul al XIII-lea.

Personalități locale
 Čeněk Slepánek,1878-1944 Scriitor ceh, poet, jurnalist, traducător; candidat la Premiului Nobel pentru pace în 1929 din partea Cehoslovaciei; editor la revista Slavische Monatshefte, ziarele Moravské rozhledy, Lidové zájmy și revista literară "Naděje"; corespondent al ziarelor cehe (Lidové noviny) în Rusia, Serbia și Bulgaria; spion/diplomat austriac care a locuit în Elveția în anii 1917-1918; a fost arestat și condamnat pentru insultarea verbală a președintelui Masaryk și grațiat ulterior de E. Beneš.
Beda Dudík, istoric morav
 Eduard Hedvicek, personalitate istorică austriacă, 1878-1947
 Jan Tomáš Kuzník, poet morav, 1716-1786
 Karel Kren, scriitor și umorist, 1861 -1907
 Josef Chytil, istoric, 1812-1861
 Stanislav Hlobil, sculptor, 1908-1961
 Jan Rynda, cleric catolic american, 1859-1928
 David Kaufmann, teolog evreu, 1852-1899

Legături externe
 Municipal website
 Jews of Kojetin website
 Video with historic photos of Kojetin
 Video with current photos of Kojetin

Orașe din Cehia

Kojetín


جورج بيريك  كان روائياً، وسينمائياً، وكاتب مقالة، وهو فرنسي يهودي ولد في 7 مارس 1936، وتوفي في 3 مارس 1982. كان بيريك عضواً في مجموعة اوليبو.

حياته
ولد بيريك في حي للطبقة العاملة في باريس وكان الولد الوحيد لإتشك يودكو وسيرلا بيريتس، اللذان كانا يهوديان من بولندا وهاجرا إلى فرنسا في العشرينيات. كان بيريك على درجة بعيدة من القرابة للكاتب اليشيدي إسحاق بيريتس. توفي أبوه في عام 1940 من طلقات رصاص وتوفيت امه في الهولوكوست النازي، ربما في أوشفيتز. وقد رباه عمه وعمته، وتبنياه رسميا في سنة 1945.

بدأ بيريك كتابة المقالات والتقارير الصحفية للمنشورتين الأدبيتبن الشهيرتين La Nouvelle Revue Française وLes Lettres Nouvelles عندما كان يدرس التاريخ وعلم الاجتماع في جامعة السوربون. من سنة 1958 إلى 1959 خدم بيريك في العسكرية وتزوج باوليت بيتراس عندما سرح من العسكرية. قضيا الاثنان سنة واحدة في صفاقس (تونس)، عندما كانت إمرأته تشتغل كمدرسة. في سنة 1961 بدأ بيريك يشتغل أمينا للأرشيف في معمل بحث الفيزيولوجيا العصبية الملحق بمستشفى سانت أنتوان. احتفظ بيريك بهذه الوظيفة حتى سنة 1978 رغم المرتب البسيط. لاحظ بعض المراجعين أن التعامل اليومي مع السجلات والمعطيات المختلفة قد أثر على اسلوبه الأدبي. كان التأثير البارز الآخر هو ارتباط بيريك بمجموعة اوليبو، التي التحق بها في العام 1967 وتعرف فيها على ريموند كونو من بين آخرين.

أعماله
أهدى بيريك رائعته La Vie mode d'emploi (الحياة: دليل الاستعمال) لكونو، الذي توفي قبل نشر الرواية. بدأ بيريك الاشتغال على مجموعة من المسرحيات الإذاعية مع مترجمه يوجين هيلملا والموسيقي فيليب دروجوز في نهاية الستينيات، وأنتج أفلاما بعد فترة لا تقل عن عقد. أخرج شريطه الأول الذي بُني على روايته الرجل النائم والذي تحصل على جائزة Jean Vigo في سنة 1974 بالاشتراك مع برنارد كيسان. اخترع بيريك أيضا أحجيات الكلمات المتقاطعة للمجلة Le Point منذ سنة 1974 وما بعدها.

جلب كتاب La Vie mode d'emploi (الحياة: دليل الاستعمال) بعضا من النجاح المادي والاقتصادي: فاز بجائزة Médicis وسمح له بالعودة الكاملة إلى الكتابة وقد كان كاتبا مقيما في جامعة كوينسلاند في أستراليا في سنة 1981, حينما كان يشتغل على كتابه الذي لم يكتمل 53 Jours. بعد مرور زمن بسيط من عودته من أستراليا، تدهورت صحته لإفراطه في التدخين، وقد شخص بمرض السرطان الرئوي ومات في السنة التالية حين كان يبلغ من العمر ستة وأربعين عاما فقط.

مراجع

وصلات خارجية

 حياته وصور الكاتب
 موقع آخر عن حياة جورج بيريك

أشخاص تبناهم أقرباء
جائزة رينودو الأدبية
حائزون على جائزة رينودو
روائيون فرنسيون
روائيون فرنسيون في القرن 20
شعراء فرنسيون في القرن 20
شعراء وشاعرات فرنسيون
فرنسيون من أصل يهودي بولندي
كتاب فرنسيون في القرن 20
كتاب ما بعد الحداثة
كتاب من باريس
كتاب يهود
مدفونون في مقبرة بير لاشيز
مواليد 1936
مواليد في باريس
ناجون من الهولوكوست
وفيات 1982
وفيات السرطان في فرنسا
وفيات بسبب سرطان الرئة
وفيات في إيفري سور سين
يهود فرنسيون
يهود فرنسيون في القرن 20

جورج بيريك


Étienne Victor Exbrayat fue un escultor, grabador de medallas y monedas francés, nacido el  en Saint-Étienne y fallecido durante la Primera Guerra Mundial en Boulogne-la-Grasse, Oise, 1914.

Datos biográfico
Miembro de la Sociedad de Artistas Franceses desde 1905.

Recibió una mención de honor en el Salón de los artistas franceses en 1904 y una medalla de tercera clase en 1911.

Trabajó en la decoración de la iglesia parroquial de Saint-Martin en Villers-Hélon.

Notas y referencias

Bibliografía
 E. Bénézit. Dictionnaire des peintres, sculpteurs, dessinateurs et graveurs. 1976. Tomo 4, pp.223.

 Enlaces externos

 Museo de Orsay: Obras de Étienne Victor Exbrayat (en francés).
 Caisse d'Epargne de Saint-Etienne : anverso y reverso, medalla conservada en el musée de Orsay, reproducida en el sitio de la agencia fotográfica de la Réunion des musées nationaux.

Enlaces externos

Grabadores de Francia del siglo XX
Escultores de Francia del siglo XIX
Escultores de Francia del siglo XX
Escultores de Ródano-Alpes
Víctimas de la Primera Guerra Mundial
Nacidos en Saint-Étienne

Étienne Victor Exbrayat


Alexander Lippisch's Delta IV was a continuation of his work on delta wing designs pioneered in his Delta I, Delta II and Delta III aircraft.

Design and development
The project began with an order from Gerhard Fieseler for a design that his company could build for him to fly in the 1932 Europarundflug air rally. The result was a highly unorthodox design, sporting large delta wings, canards, and an engine and propeller mounted in both the nose and tail of the plane.

Fieseler built this design as the F 3 Wespe ("Wasp"), but it proved highly unstable, causing Fieseler to crash it on his first flight. Further refinements were unable to correct these deficiencies, and after one final crash, Fieseler abandoned the aircraft.

Lippisch continued to believe that the problems were surmountable, and found an ally in Professor Walter Georgii of the DFS (Deutsche Forschungsanstalt für Segelflug – German Research Institute for Sailplane Flight). Georgii secured funding from the RLM (Reichsluftfahrtministerium – Reich Air Ministry) to purchase the aircraft from Fieseler and work on perfecting it. At the DFS, Lippisch rebuilt the aircraft, removing the canards and the rear engine and renaming it the Delta IVa.

Although this flew much better than its predecessor, it was still involved in a very serious crash which led to an investigation of Lippisch's endeavours. The RLM and the DVL (Deutsche Versuchsanstalt für Luftfahrt – German Aviation Research Institute) eventually concluded that the Delta series was not only dangerous, but an aeronautical dead end. Only Georgii's continued support prevented them from ordering the discontinuation of the research.

The aircraft was rebuilt again, this time incorporating new aerodynamic refinements based on Lippisch's experiences with his recent Storch X glider. The new incarnation, dubbed Delta IVb proved to be a step in the right direction.

Success finally came with a last round of changes. The aircraft was rebuilt yet again, making the sweep of its wings less severe, and adding small, downturned fins at their tips. And the fuselage was lengthened somewhat, and a small rudder was added to it. Now called the Delta IVc, the result was finally what Lippisch had been looking for. In 1936, the aircraft was taken to the Luftwaffe flight-testing centre at Rechlin where test pilot Heini Dittmar put it through its paces, gaining an airworthiness certificate for the type and an official RLM designation – DFS 39.

It proved to be an extremely stable and well-behaved design, and now attracted the interest of the RLM as a starting point for "Project X" – the programme to develop a rocket-powered fighter aircraft. This would eventually lead to the development of the Messerschmitt Me 163 Komet.

Specifications (DFS 39d)

References

External links

DFS 39 prototype – Wehrmacht History

1930s German experimental aircraft
Tailless aircraft
Delta IV
Single-engined tractor aircraft
Low-wing aircraft

Lippisch Delta IV


La région économique d'Apchéron-Khizi () est l'une des quatorze régions économiques de l'Azerbaïdjan. Elle comprend les raïons d'Apchéron, Khizi et la ville de Sumqayıt.

Histoire
La région économique a été créée par le décret du président de l'Azerbaïdjan du 7 juillet 2021 « sur la nouvelle division des régions économiques de la république d'Azerbaïdjan ».

Géographie
La superficie totale de la région économique est de , soit 3,8 % du territoire national.

Démographie
En 2021, la population est estimée à  habitants.

Notes et références

Économie en Azerbaïdjan

Région économique d'Apchéron-Khizi


أرنون هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء النبطية في محافظة النبطية.

الموقع
تبعد أرنون 76 كلم عن العاصمة بيروت. ترتفع 590 عن سطح البحر، وتبلغ مساحتها مع مزرعة الحمى التي تتبع لها حوالي 587 هكتار، أي 6,5 كلم2.

تحدها بلدات مرجعيون - يحمر - زوطر الشرقية - كفرتبنيت ونهر الليطاني.

التسمية
أرنون في اللغة تعني «تيس الجبل» وهي تسمية سريانية، وقد يكون اشتق اسمها من الجذر «ارن» الذي يفيد الخفة والسرعة».

سكانها
يبلغ عدد سكانها حوالي 2800 نسمة، من بينهم 1800 ناخب.

معالمها
تمتاز بقلعتها الشهيرة الشقيف، التي تعود إلى العهد الصليبي، والتي تعتبر من أجمل المناطق الأثرية في لبنان، والتي تشرف على فلسطين، غور الأردن وسوريا.

كما يوجد فيها مطعم واستراحة القلعة، وفندق ومسبح سياحي، يغذيان اقتصادها.

أعلام
 برهان علوية
 فؤاد عجمي

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء النبطية
أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة النبطية
تجمعات شيعية في لبنان
قرى جبل عامل
مدن لبنان
منطقة النبطية

أرنون


Rabal (, ) puede referirse a:
 Rabal (apellido).

En España
 Rabal (Celanova), parroquia del concello de Celanova.
 Rabal (Chandreja de Queija), lugar y parroquia del concello de Chandreja de Queija.
 Rabal (Oimbra), lugar y parroquia del concello de Oimbra.
 Rabal da Eirexa, lugar de la parroquia de Rabal, concello de Celanova.
 Rabal de Arriba (Celanova), lugar de la parroquia de Rabal, concello de Celanova.
 Rabal de Abaixo, lugar de la parroquia de Gonzar, concello de El Pino.
 Rabal de Arriba (El Pino), lugar de la parroquia de Gonzar, concello de El Pino.
 Rabal (Trasmiras), lugar de la parroquia de Escornabois, concello de Trasmiras.
 El Rabal, distrito de Zaragoza.

En Portugal
Rabal (Braganza), freguesía del concelho de Braganza.

Rabal


Snažan potres i brojni naknadni potresi pogodili su južnu i središnju Tursku te sjevernu i zapadnu Siriju 6. veljače 2023. u 04:14 po lokalnom vremenu. Epicentar je bio 34 kilometra zapadno od turskog grada Gaziantepa, a magnituda je iznosila 7,8 MW.

Taj potres bio je najsmrtonosniji i najsnažniji potres u povijesti Turske od onog kraj Erzincana 1939. te drugi najjači u povijesti Turske, nakon potresa koji je 1668. zahvatio sjevernu Anatoliju. Također je bio najsmrtonosniji potres u povijesti Sirije od potresa kraj Alepa 1822. te najsmrtonosniji u svijetu od potresa na Haitiju 2010. Osim u Turskoj i Siriji, potres je uzrokovao štetu u Izraelu, Libanonu i Cipru. Poginulo je preko 59 tisuća ljudi. Među njima je bio i ganski nogometni reprezentativac Christian Atsu.

Vidi još
 Potres u Turskoj 2011.
 Potres u Egejskom moru 2020.

Izvori

Vanjske poveznice

 2023-02-06
 2023-02-06
Povijest Sirije

Potres u Turskoj i Siriji 2023.


بلدية أموريبايتا-إيتكسانو  هي بلدية تقع في مقاطعة بيسكاي، التي تقع في منطقة الباسك شمالي إسبانيا يسكن بها عدد كبير من الرومانيين.

أعلام

 أسيير جواريا
 شابيير إتشيتا
 بنات انساوستي
 خون أورتينيتزي
 كارميلو سيدرون

وصلات خارجية
 AMOREBIETA-ETXANO in the Bernardo Estornés Lasa - Auñamendi Encyclopedia (Euskomedia Fundazioa) (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في بيسكاي
بلديات بيسكاي

أموريبايتا-إيتكسانو


Carcass Island () is the largest of the West Point Island Group of the Falkland Islands.

Description
It lies north-west of West Falkland and south-east of the Jason Islands. It is  in length, has a maximum width of , and is  in area.  The highest points of the island are Stanley Hill and Mount Byng at . The north-eastern coast has cliffs and slopes while there are large sand bays and a tidal rocky point to the north-west.  There are also stretches of duneland. Leopard Beach is often used as a landing point.

History
The island's grim-sounding name comes from the ship HMS Carcass, which surveyed the island in 1766. Its accompanying vessel, HMS Jason, gave its name to the nearby Jason Islands, and its captain, John MacBride, gave his name to MacBride Head.

It has been run as a sheep farm for over a century and is owned by R. P. McGill.  The island's three heritage-listed buildings are a boathouse, shed and store.  Its small settlement lying on Port Patterson on the southwest coast is also known for its gardens and has a small grocery shop.

Carcass Island was considered as one of the potential sites for a British amphibious landing during the Falklands War; however, the British landings took place on San Carlos Water in the west of East Falkland, on Falkland Sound. The plan would have been for a "stone aircraft carrier". The main objections to this plan were threefold: 1) Carcass Island, being in the west of the archipelago, was nearest to continental Argentine bases; 2) its proximity to the airbase on Pebble Island; and 3) its remoteness from Stanley, as it was furthest from the main objectives, and West Falkland was ultimately bypassed in the war.

Flora and fauna
Though the island has been a sheep farm for more than a century, careful management has preserved its varied habitat and mature tussac grows in replanted coastal paddocks.  The island contains one of the few substantial stands of trees in the Falklands. There is however, a true wood at Hill Cove. None of the species are endemic, but they include such exoticisms as Monterey cypress trees and New Zealand cabbage palms. The night herons nest within these trees. The gardens also include other introduced plants such as fuchsias, lupins and dog roses.

The island has no rats or cats, and as a result has a wide variety of birdlife including black-crowned night herons, known in the Falkland Islands as "quarks", as well as seals and penguins.  The several substantial freshwater ponds are important waterfowl sites.

The West Point Island group, which includes Carcass Island, has been identified by BirdLife International as an Important Bird Area (IBA). Birds for which the site is of conservation significance include Falkland steamer ducks, ruddy-headed geese, gentoo penguins, southern rockhopper penguins, Magellanic penguins, black-browed albatrosses, striated caracaras, blackish cinclodes, Cobb's wrens and white-bridled finches.

References
 Stonehouse, B (ed.) Encyclopedia of Antarctica and the Southern Oceans (2002, )

External links

 Carcass Island
 http://www.ladatco.com/fk-crs.htm
 Wildlife shots of Carcass island
 Carcass Island of the Falkland Islands

Islands of the Falkland Islands
Important Bird Areas of the Falkland Islands
Seabird colonies
Penguin colonies

Carcass Island


Međuopćinska nogometna liga Koprivnica, također i kao Međuopćinska nogometna liga – skupina Koprivnica; Međuopćinska nogometna liga – Sjever – skupina Koprivnica je bila liga petog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1983./84.
Sudjelovalo je 12 klubova, a prvak je bila "Lipa" iz Hlebina.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 II. regionalna nogometna liga Bjelovar 1983./84.
 1. općinska nogometna liga Koprivnica 1983./84.
 2. općinska nogometna liga Koprivnica 1983./84.
 Međuopćinska liga ZO Bjelovar – Jug 1983./84.
 Međuopćinska liga – Sjever – skupina Virovitica 1983./84.

Vanjske poveznice

Izvori

 Mladen Levak, Kristina Poljičak: Nogometni klub "Osvit" Đelekovec : 1923. – 2013. : 90 godina Nogometnog kluba "Osvit" i igranja nogometa u Đelekovcu, Đelekovec, 2014., str. 217-224
 library.foi.hr, "Glas Podravine"
 library.foi.hr, "Glas Podravine", br. 22, god. XXXIX, izdano 15. lipnja 1984., str. 11, preuzeto 10. srpnja 2019.

1983-84 0 MOL Koprivnica
MOL Koprivnica
1983-84 MOL Koprivnica

Međuopćinska nogometna liga Koprivnica 1983./84.


Nova Itaberaba es un municipio brasileño del estado de Santa Catarina. Tiene una población estimada al 2022 de 4536 habitantes. Pertenece a la Región metropolitana de Chapecó.

Historia
La colonización de la localidad comenzó en 1930 por migrantes de Río Grande del Sur y el oeste de Santa Catarina. En 1930 se formó bajo el nombre de Vila São João, y en 1940 adoptó el nombre de Sede Velha. Fue el 26 de septiembre de 1991, con la emancipación de la localidad que adoptó el nombre de Nova Itaberaba.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio del municipio
 Sitio de la cámara del municipio

Localidades de Santa Catarina
Localidades establecidas en 1991
Brasil en 1991

Nova Itaberaba


නිල බලයෙන් ජනරජයක් වන චිලි දේශ‍ය දකුණු ඇමරිකා මහද්විපයට අයත් රාජ්‍යකි උතුරින් පේරුදේශයෙන් ද ඊසාන බොලිවියාවෙන් ද නැගෙනහිරින් ආජන්ටිනායවෙන් ද මායිමි වන මෙය ඇනඩිස් කදු පන්තිය සහ පැසිපික් සාගරය අතර සිහින් තිරැවක විහිද පවති රටෙ භුමියෙන් බහුතරය ඇන්ඩිස් කදු වලින් වැසි පවති මෙය දකුණු ඇමරිකාවෙ පිහිටි රටවල් අතුරින් බ්‍රසිලයෙන් මායිමි නොවන රටවල් දෙකින් එකකි පළාත් 15 ට බෙදි ඇති මෙරට අභ්‍යන්තරයට වන්නට පහත් භුමින් ගෙන් යුක්ත වෙයි බටහිරට වන්නට ඇන්ඩිස් කදු පන්තින්හි ගිනි කදු ද ඇත චිලි වල ෙද්ශගුනය සැලකිෙමි දි රට මැදට වන්නට මධ්‍යධරණි ෙද්ශගුනයක් දක්නට ලැෙබි නැෙගනහිරට සහ ගිනි ෙකාන ෙදසට වන්නට ෙතත් අර්ධ ශුෂ්ක ලක්ෂණ දක්නට ලැෙබි
නිල වශයෙන් චිලී රාජ්‍යය දකුණු ඇමෙරිකා වෙරළ තීරයේ පිහිටි රටක් වන අතර, එහි ඇන්ඩීස් කඳු වැටියත් පිහිටයි. නැගෙනහිරට වන්නට පැසිෆික් සාගරය බටහිරට වන්නට පිහිටා ඇත. එහි මායිම් උතුරින් පේරු, ඊසාන දෙසින් බොලිවියාව, ආජන්ටිනාව නැගෙනහිරින් හා ඕරේන් කපොල්ල දකුණට වන්නට පිහිටා ඇත. ඉක්වඩෝර් යනු දකුණු ඇමරිකාවේ පවතින බ්‍රඩ්ල් සමඟ මායිම් නොවන රටවල් දෙකෙන් එකකි. චිලීහි පැසිෆික් වෙරළ තීරය  කි.මී. 6435 කි. චිලීයන් ප්‍රදේශය, ජුවාන් පැසිෆික් දූපත්, ෆර්නැන්ඩෙස්, සලාස් වයි ගෝමෙස්, ඩෙස්වෙන්ඩුරාඩාස් සහ ඊස්ටර් දූපත්ය. චිලී ඇන්ටාක්ටිකාවෙන් වර්ග කි.මී. 1250000 (480,000 වර්ග සැතපුම්) අයත් වේ. මේවා සියල්ල ඇන්ටාක්ටික් ගිවිසුම යටතේ අත්හිටුවා ඇත. චිලීහි හැඩය ගන්නා ජීවි විශේෂ දක්නට ඇති අතර විවිධ වර්ණයන්ගෙන් යුත් බිම් තීරය කි.මී. 4300(හැතැප්ම 2700) දිගු වන අතර, කි.මී. 175 (හැතප්ම 109) පළල්ය. එහි ස්වාභාවය විවිධ වන අතර, ලෝකයේ වියළිම කාන්තාරය වන ඇටකාමා පිහිටා තිබේ. උතුරු හා මධ්‍යම ප්‍රදේශවල මධ්‍යධරණී දේශගුණයක් හා දකුණට වන්නට වැසි සහිත දේශගුණයන් පවතී. උතුරු කාන්තාරය ඛනිජ ලවණයක් වන තඹ වලින් ගහනය. කුඩා ප්‍රදේශයක් වන මධ්‍යම ප්‍රදේශයේ කෘෂිකාර්මික වගා කටයුතුවල මෙන්ම හා සංස්කෘතික හා දේශපාලන මධ්‍යස්ථානයක් වේ. එය 19 වැනි ශතවර්ෂයේදී තවත් පුළුල් කරන ලදී. චිලී රාජ්‍යය වනාන්තර, තණ බිම්, ගිණි කඳු හා විල් වලින් යුක්තය. දකුණු වෙරළ තීරය, සංකීර්ණ අතුරු මාර්ග, කලපු, ඇළ මාර්ග, අර්ධද්වීප සහ දූපත් වලින් යුක්තවේ.

ඉතිහාසය
මාපුචි ජනයා දකුණු චිලීහි හා මධ්‍යමයෙහි මුල් පදිංචිකරුවන් විය. අද චිලි නම් වන මෙහි නිමින භුමින් සහ යවෙරළාශිතව පෙදෙස් වසර 10,000 ට පෙරදි ස්වදේශිය සංක්‍රමණිකයන්ගේ වාස භුමියක් ව පැවතිණි 16 වන සියවසේ ස්පාඤ්ඤයින්ගේ ආගමනයට පෙර මෙහි දකුණු පෙදෙසේ අරෝකැනියන්වරැ අතින් පාලනය වු අතර උතුරැ පෙදෙස් ඉන්කා අධිරාජ්‍ය විසින් පාලනය කරනු ලැබිය පේරැ දේශගවෙශක‍යෙකු වු ෆැන්සිස්කෝ පිසාරෝ මෙහි දකුණු ප්‍රදේශය යටත් කර ගැනිමට එවනු ලැබුවත් ඔහුට එය ඉටු කර ගත නොහැකි විය 1540 දි පෙඩ් රෝඩි වැල්ඩිවියා චිලි දේශය වෙත ළගා වි ඇරෝකැනියන්වරැ ගේ විරෝධය නොසලකා සන්තියාගෝ නගරය සොයා ගනු ලැබු අතර ලා සෙරිනා කන්සෙප්සියන් සහ වැල්ඩිවියා නගර ස්තාපිත කරනු ලැබිය රටෙි ස්වදේශිය වැසියන් අතර යුදමය තත්වයක් ඇතිවිමත් සමගම ස්පාඤ්ඤයින් චිලි දේශය යටත් කරගනු ලැබිය ඉන් පසු ඔවුන් චිලි දේශය තුළ ගැමි සමාජය වර්ධනය කර විශාල ගොවිපලවල් ඇති කරමින් ඒවායේ ස්වදේශිය ජනයා වැඩ කිරිමට යොදා ගනු ලැබිය යටත් විජිත සමයේ චිලි දේශය ප්‍රධාන වශයෙන් පේරැ ප්‍රතිරාජ පදවිය යටතේ යැපෙන්නට විය නමුත් 1978 දි මෙය පේරැ දේශයට අයත් සමිපුර්ණයෙන්ම වෙන්වි පවතින කොටසක් බවට පත් විය 1810 දි චිලි දේශය තුළ ස්වාධිනත්වය උදෙසා ජුවාන් මාටිනෙස් ඩිරොසෑස් සහ බර්නාඩෝ ඕ හිජින්ස් ගේ නායකත්වයෙන් කැරැල්ලක් ඇති විය එම සටන්1810-1814 දක්වා පැවති නමුත් එම උත්සාහයන් ව්‍යර්ථ විය පසුව ජෝස් ඩි සැන් මාටින් ගේ ඉතා දැඩි නායකත්වය යටතේ 1817 දි නැවතත් සටන් කිරිමට පටන් ගැණිනි එහි ප්‍රතිපලයක් ලෙස 1818 පෙබරවාරි 12 වෙනි දින චිලි දේශයට සිය ස්වාධිනත්වය ප්‍රකාශ කිරිමට හැකි විය

රටෙි ස්වදේශිය වැසියන් අතර යුදමය තත්වයක් ඇතිවිමත් සමගම ස්පාඤ්ඤයින් චිලි දේශය යටත් කරගනු ලැබිය ඉන් පසු ඔවුන් චිලි දේශය තුළ ගැමි සමාජය වර්ධනය කර විශාල ගොවිපලවල් ඇති කරමින් ඒවායේ ස්වදේශිය ජනයා වැඩ කිරිමට යොදා ගනු ලැබිය යටත් විජිත සමයේ චිලි දේශය ප්‍රධාන වශයෙන් පේරැ ප්‍රතිරාජ පදවිය යටතේ යැපෙන්නට විය නමුත් 1978 දි මෙය පේරැ දේශයට අයත් සමිපුර්ණයෙන්ම වෙන්වි පවතින කොටසක් බවට පත් විය 1810 දි චිලි දේශය තුළ ස්වාධිනත්වය උදෙසා ජුවාන් මාටිනෙස් ඩිරොසෑස් සහ බර්නාඩෝ ඕ හිජින්ස් ගේ නායකත්වයෙන් කැරැල්ලක් ඇති විය එම සටන්1810-1814 දක්වා පැවති නමුත් එම උත්සාහයන් ව්‍යර්ථ විය පසුව ජෝස් ඩි සැන් මාටින් ගේ ඉතා දැඩි නායකත්වය යටතේ 1817 දි නැවතත් සටන් කිරිමට පටන් ගැණිනි එහි ප්‍රතිපලයක් ලෙස 1818 පෙබරවාරි 12 වෙනි දින චිලි දේශයට සිය ස්වාධිනත්වය ප්‍රකාශ කිරිමට හැකි විය
https://si.wikipedia.org/wiki/%E0%B6%9C%E0%B7%9C%E0%B6%B1%E0%B7%94%E0%B7%80:Pho41211.jpg

ජන සංයුතිය
චිලි ජන රජෙය් ජනගහනෙයන් බහුතරය සුදු ජාතිකයන් සහ සුදු ජාතික -අැමරින්දියානු මිශ්‍ර ජාතින් ෙගන් යුක්ත ෙවි සිය ප්‍රධාන අැදහිම වනුෙය් ෙරා්මානු කෙතා්ලික
ප්‍රොතෙස්ත්‍රන්ත්‍ර සහ යුදෙවි ඇදහිමිද ප්‍රචලිතව පවති

ආර්ථිකය
වත්මන් චිලි ආර්ථිකය දකුණු ඇමරිකා මහද්විපයේ රටවල් අතර ස්ථාවර සහ සමෘද්ධිමත් ආර්ථිකයකි රටෙ ආර්ථිකය විශාල වශයෙන් ලෝහ අපනයනය පාදක කොට ගත්තකි මොවුන්ගේ වටිනාම ලෝහ සමිපත කොපර් වන අතර ලෝකයේ විශාලතම කොපර් නිෂ්පාදකයා වන්නේ ද චිලි දේශයයි රටෙ වැසියන්ගෙන්15% ක් කෟෂි කර්මාන්තය ජිවනෝපාය කර ගෙන ඇත ප්‍රධාන කෟෂි භෝග ලෙස මිදි ඇපල් පෙයාස් එෑණු ඉරිගු තිරිගු ඔටි ගමිම්රිස් හාතවාරිය සහ බෝංචි වගා කරයි ගවයින් කුකුළන් සහ බැටලුවන් වැනි සත්ව පාලනයද ඇත ධිවර කර්මාන්තය දැව කර්මාන්තයද ප්‍රධාන වෙයි මත්ස්‍ය ආහාර රෙදි පිළි දැව ආහාර දව්‍ය ද නිෂ්පාදනය කරයි රටෙ ප්‍රධාන වෙළද සහකරැවන් ලෙස ඇමරිකාව චිනය බ්‍රසිලය ආජන්ටිනාව සහ දකුණු කොරියාව සමිබන්ධවෙ

රජය හා දේශපාලනය

පරිපාලන කොට්ඨාශ

චිලී 15 ප්රදේශ, ජනාධිපති විසින් පත් කරන ලද ඉන්ටෙන්ඩන්ට් ප්රධානත්වයෙන් සෑම බෙදා ඇත. මෙම ප්රදේශ තවදුරටත් ද ජනාධිපති විසින් පත් කරනු පළාත් ආණ්ඩුකාරවරුන් සමග, පළාත් වෙන් කරනු ලැබේ. අවසාන වශයෙන් එක් එක් පළාත මහ නගර සභා, සිව් අවුරුදු කාලසීමාවකට පත් එහි ම නගරාධිපති සහ සභාව සමග එක් එක් විසින් පරිපාලනය කරනු ලබන කොමියුනයන් බෙදා ඇත. එක් එක් ප්රදේශය නමක් සහ උතුරේ සිට දකුණ දක්වා පවරා රෝමානු ඉලක්කම, විසින් නම් කරන ලද ඇත. එකම ව්යතිරේකය ආර්.එම් (Región Metropolitana) නම් වන සන්තියාගෝ මෙට්රොපොලිටන් ප්රදේශය යි. දෙකක් නව කලාප 2006 දී නිර්මාණය සහ ඔක්තෝබර් 2007 දී සමුපකාර බවට පත් විය කළ බවත්; දකුණු (ප්රදේශය XIV) ලොස් Ríos, හා උතුරේ හම්බන්තොට, වයි පරිනකොත (ප්රදේශය පෙළ). මෙම අංකන ක්රමය සාමාන්යයෙන් 2006 ප්රතිසංස්කරණ පෙර මෙට්රොපොලිටන් කලාපය වේ යැයි උපකල්පනය ප්රදේශය පාප්, හැරී.

කෙටියෙන්

අගනුවර *සන්තියාගෝ

විශාලතම නගරය *සන්තියාගෝ
රාජ්‍ය භාෂාව *ස්පාඤ්ඤ භාෂාව

රජය *ජන රජයකි

ජනාධිපති *මයිකල් බැචිලටි

ජනගහනය *15,116,435

දළ දේශිය නිෂ්පාදනය *243.357$බිලියන

ඒක පුද්ගල ආදායම *14,529$

මානව සංවර්ධන දර් *0.878

මුදල් වර්ගය * චිලී පෙසෝ

අන්තර් ජාතික සංකේතය *.cl

ජාතික සං‍කේත

ජාතික පුෂ්පය *copihue
ජාතික සත්වයා *andean condor
ජාතික වෘකෂය *ara
ජාතික ක්‍රිඩා *chilean rodeo

මුලාශ්‍ර
තරැණයා 2009,11,26

චිලි

චිලී


Trevor Wallace Howard-Smith (født 29. september 1913, død 7. januar 1988), kendt som Trevor Howard, var en engelsk teater- og filmskuespiller.

Han gjorde scenedebut i 1934. Under 2. Verdenskrig fungerede han som en faldskærmsudspringer i First Airborne Division.

Han filmdebuterede i 1944 i  Vejen frem, men fik sit gennembrud i den bittersøde film Det korte møde (1945), som finder sted på en banegård i forstaden.

I første omgang havde han hovedsagelig romantiske roller, men gik derefter til helteroller og egentlige karakterroller. Gennem sin karrierer indspillede han 80 film. Med sin rolige, realistisk spillestil, han var en af britisk films mest populære skuespiller. Ved Oscaruddelingen i 1961 blev han nomineret til en Oscar for bedste mandlige hovedrolle for sin præstation i Sønner og elskere (1960).

Howard døde i kølvandet på en alvorlig influenza og bronkitis.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra England
Briter i 1900-tallet
Briter i 2. verdenskrig

Trevor Howard


Fürnheim ist ein Gemeindeteil der Stadt Wassertrüdingen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern). Der Gemeindeteil hat zusammen mit dem Weiler Goschenhof und dem Weiler Himmelsstall 335 Einwohner (Stand März 2023).

Geographie
Das Kirchdorf liegt am Forstgraben, einem rechten Zufluss der Wörnitz. Der Auchtwiesengraben mündet dort als linker Zufluss und der Badwiesengraben als rechter Zufluss in den Forstgraben. Nördlich des Ortes im Waldgebiet Jägerschlag erhebt sich der Geißberg (). Dort gibt es einen Blasensandstein-Aufschluss, der als Geotop ausgezeichnet ist. Im Südosten erhebt sich der Kapellenbuck, dahinter liegt das Waldgebiet Fürnheimer Hut.

Die Kreisstraße AN 47 führt nach Himmerstall (2,1 km westlich) bzw. an der Schmalzmühle vorbei und die Staatsstraße 2218 kreuzend nach Röckingen (4,4 km nordöstlich). Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Goschenhof (1,1 km südwestlich).

Geschichte
Nachdem die Bevölkerungszahl im Dreißigjährigen Krieg stark gesunken war, gelang die Wiederbesiedelung wohl nicht zuletzt durch die österreichischen Exulanten, die sich im Raum niederließen.

Die Fraisch über Fürnheim war umstritten. Sie wurde sowohl vom ansbachischen Oberamt Wassertrüdingen als auch vom oettingen-spielbergischen Oberamt Aufkirchen beansprucht. Die Dorf- und Gemeindeherrschaft war strittig zwischen dem ansbachischen Verwalteramt Röckingen und dem Oberamt Aufkirchen. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es in Fürnheim 39 Anwesen. Außerdem gab es ein Jägerhaus, eine Kirche, ein Pfarrhaus, ein Schulhaus und ein Gemeindehirtenhaus. Grundherren waren
 das Fürstentum Ansbach (24 Anwesen; Verwalteramt Röckingen: 1 Hof, 3 Halbhöfe, 1 Drittelhof, 3 Viertelhöfe, 4 Güter, 2 Gütlein, 2 halbe Gütlein, 2 Häuser, 2 Häuslein, 4 Halbhäuser)
 das Fürstentum Oettingen-Spielberg (9 Anwesen; Oberamt Aufkirchen: 1 Haus; Verwalteramt Dornstadt: 3 Viertelhöflein, 2 Hauslehen, 1 Sölde, 2 halbe Söldenhäuser)
 der Deutsche Orden (6 Anwesen; Obervogtamt Oettingen: 1 Widemhof, 5 Sölden).

Infolge des Gemeindeedikts wurde 1809 das Steuerdistrikt und die Ruralgemeinde Fürnheim gebildet, zu dem bzw. zu der die Orte Buchhof, Forsthöfe, Goschenhof, Himmerstall, Reichenbach, Stahlhöfe gehörten. Mit dem Zweiten Gemeindeedikt wurden zwei Ruralgemeinden gebildet:
 Fürnheim mit Buchhof, Goschenhof und Himmerstall,
 Reichenbach mit Stahlhöfe und Forsthöfe.
Die Gemeinde Fürnheim war in Verwaltung und Gerichtsbarkeit dem Mediatuntergericht Aufkirchen zugeordnet und in der Finanzverwaltung dem Rentamt Oettingen (1850 bis 1919 Rentamt Wassertrüdingen, 1919 in Finanzamt Wassertrüdingen umbenannt, 1932–1973 Finanzamt Gunzenhausen, seit 1973 Finanzamt Ansbach). Die Verwaltung und Gerichtsbarkeit ging 1819 auf das Herrschaftsgericht Oettingen diesseits der Wörnitz über, von 1820 bis 1848 war das Herrschaftsgericht Mönchsroth zuständig, das 1848 in eine Gerichts- und Polizeibehörde umgewandelt wurde, die 1850 erlosch. Von 1850 bis 1879 lag die Gerichtsbarkeit beim Landgericht Wassertrüdingen (1879 in das Amtsgericht Wassertrüdingen umgewandelt), von 1956 bis 1970 war das Amtsgericht Gunzenhausen zuständig und von 1970 bis 1973 das Amtsgericht Dinkelsbühl, das seit 1973 eine Zweigstelle des Amtsgerichtes Ansbach ist. Die Verwaltung übernahm 1862 das neu geschaffene Bezirksamt Dinkelsbühl (1939 in Landkreis Dinkelsbühl umbenannt). Mit der Auflösung des Landkreises Dinkelsbühl im Jahr 1972 kam Fürnheim an den Landkreis Ansbach.  Die Gemeinde hatte 1961 eine Gebietsfläche von 7,131 km². Im Zuge der Gebietsreform wurde diese am 1. Mai 1978 nach Wassertrüdingen eingemeindet.

Baudenkmäler
 Haus Nr. 33: Ehemaliger Bauernhof, zweigeschossiges Wohnstallhaus mit steilem Satteldach und Putzgliederung, um 1890/1900.
 Haus Nr. 35: Gasthaus und Brauerei Friedrich Höhenberger, ursprünglich erdgeschossiger Bau von 1731, 1813 verändert und wohl aufgestockt, mit Satteldach und Putzgliederung, nördlicher Brauereianbau von 1927, 1996/97 umgebaut und saniert.
 Haus Nr. 40: Evangelisch-lutherische Pfarrkirche, ehemalig St. Nikolaus, spätgotischer Chorturm mit angefügtem klassizistischen Saal, Turm wohl 15. Jahrhundert, Saal nach Plänen von Keim, 1817/20; mit Ausstattung; Friedhofsmauer, im Kern wohl noch mittelalterlich.
 Haus Nr. 142: Sandsteinsäule mit eingeritztem Kreuz, zur Erinnerung an die um 1800 abgegangene Kapelle zum Heiligen Blut.

Bodendenkmäler
In der Gemarkung Fürnheim gibt es sieben Bodendenkmäler.

Einwohnerentwicklung
Gemeinde Fürnheim

Ort Fürnheim

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und Sitz der Pfarrei St. Nikolaus. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Rufus (Hausen) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Wassertrüdingen
Ort im Landkreis Ansbach
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Ansbach)
Gemeindegründung 1809
Gemeindeauflösung 1978
Kirchdorf (Siedlungstyp)

Fürnheim


Gimnazija Leopoldinum (Detmold)
 Gimnazija Leopoldinum (Passau)
 Sjemenište Leopoldinum u Heiligenkreuzu pokraj Beča

Leopoldinum


أحميدة النيفر أو حميدة النيفر (1942- ) هو أحد منظري اليسار الإسلامي أو ما يسمى بالإسلاميين التقدميون.

بداياته
 ينحدر إلى إحدى أهم العائلات العلمية والدينية بتونس العاصمة (آل النيفر) النيفر الحسيني أصيلة مدينة صفاقس ونسبة إلى الحسين بن علي .أحرز على شهادة الدكتوراه و هو يدرس حاليا بالجامعة الزيتونية.
 كان من مؤسسي الجماعة الإسلامية بتونس التي ستسمى منذ عام 1981 بحركة الاتجاه الإسلامي.

في اليسار الإسلامي
 خرج في نهاية السبعينات عن الجماعة الإسلامية ليكون أحد مؤسسي تيار الإسلاميون التقدميون إلى جانب الصحفي صلاح الدين الجورشي.
 حصل على رخصة إدارة المنتدى الفكري المسمى منتدى الجاحظ وهو مفتوح أمام كل ألوان الطيف الفكري والسياسي على الساحة التونسية والعربية.
 هو عضو في فريق البحث الإسلامي المسيحي.
 هو رئيس جمعية رابطة تونس للثقافة و التعدد.

في الصحافة
 كتب أحميدة النيفر في السبعينات في مجلة المعرفة الإسلامية، ثم أسندت له عام 1982 رخصة مجلة جديدة اختار لها عنوان مجلة الفكر الإسلامي المستقبلي 15-21، وقد توقفت هذه المجلة عن الصدور في أواسط عام 1990.
 وقع إشراكه في بداية التسعينات في إصلاح برامج التربية التي تولاها الوزير محمد الشرفي.

مراجع

انظر أيضًا
 مؤمنون بلا حدود

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مدينة تونس
أعضاء مجلس حكماء تونس
أعضاء هيئة تدريس جامعة الزيتونة
تونسيون من أصل عراقي
خريجو جامعة السوربون
خريجو جامعة السوربون من تونس
خريجو جامعة تونس
زيتونيون
سياسيون تونسيون
صحفيون تونسيون
لاهوتيون تونسيون
لاهوتيون مسلمون تونسيون
مغتربون تونسيون في فرنسا
مواليد 1942
مواليد في مدينة تونس

أحميدة النيفر


Salmanlı, Balıkesir ilinin Bigadiç ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Salmanlı, bir Avşar obasının adıdır. Büyük bir topluluk olan Salmanlılar (Süleymanlılar da denir) 16. yüzyılda Kadirli'de bulunan önemli boylar arasındaydı. Bunların bir kısmı Zamantı bölgesinde (Kayseri) yerleşti. Sonraki devirlerde Salmanlılardan önemli bölüklerin Anadolu'nun çeşitli mıntıkalarına dağıldıklarını görüyoruz. 1613 yılında Çankırı bölgesindeki Türkmenler arasında Büyük ve Küçük Salmanlı olarak adı geçiyor. Bu gruptan bazıları Yozgat tarafına geçerek iskan olmuştur. Salmanlıların bir bölümü ise Batı Anadolu'ya doğru yayılmıştır. 1691 yılında Salmanlılar, Batı Anadolu'da (Afyon-Isparta civarı) iskan edildi. Buradan da bir kısmı çevre illere yayıldı. Salmanlıların diğer grupları da Karaman, Maraş ve Adana yöresinde yerleşti. Günümüzde Maraş ve Çorum yöresindeki Salmanlılar, bunların torunlarıdır. Osmanlı kaynaklarından takip edilebildiği kadarıyla Salmanlı Avşarları Adana, Aksaray, Alanya, Amasya, Ankara, Antep, Aydın, Bigadiç, Bor, Boyabat, Boz-Ok (Kocalı kazası), Çankırı, Çorlu, Çorum, Çöl-Abat, Çukurova, Danişmentli, Dazkırı, Diyarbakır, Edirne, Eyüpeli, Geyikler, Göksün, Gördük ve Timurcu – Saruhan, Gülnar, Halep, Hamit, Is-parta, İzmir, K. Sahip, Karahisar-ı Şarki, Kangal, Kars-ı Maraş, Kastamonu, Kaş, Kayseri, Keçiborlu, Keskin, Kırşehir, Kilis, Kirmastı, Konya, Kozan, Kütahya, Malatya, Maraş, Niğde, Rakka, Sandıklı, Sivas, Sungurlu, Tarsus, Teke, Tire, Yeni-İl, Yenişehir – Aydın, Zamantı ve Zeyne – İç-El'de ve Bal-kanlarda Kili ve Akkerman, Selanik, Kırcaali, Çirmen'de yerleşmiştir.

(Kaynak: Adnan Menderes KAYA - Avşar Türkmenleri kitabı)

Coğrafya
Balıkesir il merkezine 43 km, Bigadiç ilçesine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Bigadiç'in mahalleleri

Salmanlı, Bigadiç


Créée en 2004, Jets d'encre est une association française loi de 1901 d'éducation populaire. Elle travaille pour la promotion et la défense de la presse d'initiative jeune. Reconnue comme « Association complémentaire de l'enseignement public » ainsi que « Jeunesse et éducation populaire » par le Ministère de l'Education nationale, de la Jeunesse et des Sports, elle œuvre en faveur de l'apprentissage par la pratique et par les pairs dans le cadre de l'éducation aux médias et à l'information et du développement de l'esprit critique.

Objectifs
Jets d'encre défend la liberté d'expression des jeunes à travers différents projets mettant en avant tout type de médias (journaux papier, web, webradio, web TV) dont la moyenne d'âge de la rédaction est entre 11 et 28 ans. Ces projets peuvent prendre place dans différentes structures, que ce soient des universités, lycées, collèges, associations ou communautés.
L'association opère dans toute la France et anime des réseaux locaux de journalistes jeunes .
Jets d'encre est une association de premier engagement, elle est donc dirigée uniquement par des membres qui ont entre 15 et 28 ans afin de rester plus représentative de son public (cela s'applique aux membres du conseil d'administration).

Actions principales de l'association
• Festival Expresso : festival annuel, il rassemble entre 250 et 300 journalistes jeunes dans un gymnase, transformé à l'occasion en une immense salle de rédaction, à Paris pour réaliser un journal en 15 heures, dans les conditions du direct.  Il se déroule en mai/juin.

• Concours Kaleïdo'scoop : concours annuel, il récompense des médias de toute la France dans plusieurs catégories selon l'âge et le type de média. Des fiches conseils sont envoyées à tous les participants et des prix sont décernés au(x) meilleur(s) média(s) de chaque catégorie. (en cours de refonte pour l'année 22-23)

• les Rézos : collectif informel de journalistes jeunes qui se réunit à l'occasion de réunion à l'échelle d'une ville, d'un département, d'une région, d'un territoire. La fréquence de ces rencontres et où elles prennent place dépend des initiatives des bénévoles journalistes jeunes : cela peut donc varier d'une année sur l'autre.

• SOS censure : service juridique gratuit, il marche via une boîte mail à qui n'importe qui peut envoyer une question sur le droit de la presse jeune. Des bénévoles de l'association prennent le temps de répondre.

• les formations et interventions : l'association peut être contactée pour dispenser des formations à destination des élèves et des accompagnateurs et des accompagnatrices. Ces formations sont payantes et sont élaborées par un ou une salarié et des bénévoles pour favoriser la transmission de connaissances par les pairs.

• la carte de presse jeune : gage de reconnaissance, elle fait un lien symbolique entre tous les journalistes jeunes et montre une adhésion au code déontologique de la presse jeune, explicité dans la charte des journalistes jeunes.

Mandats associatifs et associations partenaires
Jets d'encre est :

• Délégué à la communication du Réseau national des juniors associations,• Secrétaire et anime l'Observatoire des pratiques de presse lycéenne,• Membre du conseil d'administration d'Animafac,• Membre du Conseil d'Orientation et de Perfectionnement du CLEMI.

Jets d'encre a un comité des partenaires, dont les membres sont :

• le CLEMI,• Reporters sans frontières,• la Ligue de l'enseignement,• le Défenseur des droits,• le Réseau national des juniors associations,• Animafac,• l'Association nationale des conseils d'enfants et de jeunes,• la Ligue des droits de l'homme,• le Forum français de la jeunesse,• le Parlement européen des jeunes.

Historique des présidentes et présidents
La présidence de l'association est renouvelée tous les ans. Depuis 2004, elle a été assurée par :

• Armand Gosme, président, et Oliver Bourhis, vice président - fondateurs (2004-2005),• Armand Gosme (2005-2006),• Maxime Coudour (2006-2007),• Jean Massiet (2007-2008),• Maéva Buisse, présidente, et Romain Dautrey, vice président (2008-2009),• Maéva Buisse (2009-2010),• Simon Vandenbunder (2010-2011),• Marie Laroche (2011-2012),• Edouard Daniel (2012-2013),• Anna Lentzner (2013-2014),• Matthieu Porte (2014-2015),• Marie Picoche (2015-2016),• Clémence Le Bozec (2016-2017),• Marine Boin, présidente, et Clémence Le Bozec, vice-présidente (2017-2018),• Léa Haurie-Hontas (2018-2019),• Eloïse Quérou, présidente, et Romane Emaer, vice-présidente (2019-2020),• Mathilde Probel (2020-2022),• Elouen Le Gallo, président, et Simon Bouquerel, vice-président (2022-2023),• Youenn Louedec Debroise, président, et Camil Bennouioua, vice-président (2023-2024)

Historique de l'association
2004 - 2005 : constitution du premier conseil d'administration et embauche du premier salarié de l'association. Conjointement par les membres, il est décidé que  les administrateurs et administratrices seraient également porteurs et porteuses de projets pour avoir une expérience de terrain et ainsi, assurer au mieux le pilotage de la structure. Un travail est entrepris sur la création du site internet, la refonte d'une partie des statuts et l'écriture d'un manifeste. Jets d'encre intègre également le RNJA comme secrétaire général.

2005 - 2006 : organisation du Festival Expresso et de l'Université d'été Press'citron qui correspondent au deux grands événements de l'association. Une conférence de presse jeune a lieu grâce au Ministère de l'Education Nationale, elle permet la création de la Carte de Presse Jeune. En parallèle, Jets d'encre travaille avec l'Observatoire des pratiques de presse lycéenne sur les zones d'ombre de la circulaire de 1991 - 2002.

2006 - 2007 : l'association devient partenaire du prix Varenne organisé par le CLEMI. Grâce à sa grande implication, elle en devient co-organisatrice. Avec l'ANACEJ, elle publie le guide Les jeunes font leur presse - Lancer son journal dans son quartier ou dans sa ville.

2007 - 2008 :  création de quatre rézos pour renforcer l'ancrage territorial de l'association. Seuls deux subsistent : Île-de-France et Rhône-Alpes. En parallèle, une campagne d'incitation à la création de journaux est mise en place grâce à un kit téléchargeable en ligne. Pour le 10ème anniversaire de la CIDL, 10 journaux en direct sont réalisés dans toute la France, montrant la large capacité de mobilisation de l'association. Pour la campagne présidentielle de 2007, un blog d'expression libre est mis en place avec le CLEMI, Phosphore et Le Mouv'.

2008 - 2009 : publication du kit Créer son journal qui est ensuite décliné en kit Créer son journal lycéen. Une expérimentation de formation auprès des élus à la vie lycéenne et accompagnateurs et accompagnatrices de médias dans un dizaine d'académies est initiée. C'est également l'année où Jets d'encre refond son identité graphique.

2009 - 2010 : année de consultations pour créer des propositions au Ministère de l'Education Nationale sur le thème de la réforme des lycées.

2010 - 2010 :  en juin 2010 acquisition de l'agrément Jeunesse et éducation populaire puis en juin 2011 obtient l'agrément Association complémentaire de l'enseignement public. L'association s'investie dans la rédaction de la circulaire Responsabilité et engagement des lycéens (publiée en août 2010) pour réaffirmer le droit des lycéens et lycéennes en termes de liberté d'expression.

2011 - 2012 : campagne des 20 ans de la reconnaissance du droit de publication lycéen et dans ce cadre initiation d'une nouvelle consultation avec l'Observatoire des pratiques de presse lycéenne. C'est également l'année de lancement des Rencontres Régionales des Journalistes Jeunes, journée de formation à l'échelle d'un territoire organisée une fois par an.

2012 -2013 : publication de 6 guides d'autoformation payant. Mise en place d'un blog d'expression libre autour des présidentielles de 2012 avec Animafac et l'Etudiant. Jets d'encre continue son activité de plaidoyer avec une participation à la consultation du Ministère de l'Education Nationale Refonte de l'école qui a permis ensuite de transmettre des propositions ; et en décembre 2013, la participation au groupe de travail De nouveaux droits pour les enfants mettant en avant la proposition d'abaisser l'âge pour être directeur ou directrice de publication quel que soit le cadre de publication aux mineurs.

2013 - 2014 : Jets d'encre fête ses 10 ans et organise deux Rencontres Régionales des Journalistes Jeunes à cette occasion ainsi qu'une célébration à l'occasion d'Expresso.  C'est également le lancement de Kaleïdo'scoop en novembre 2013 suite à l'arrêt du prix Varenne et la publication du Kit pour débattre de la liberté d'expression.

2015 - 2016 : publication du guide Créer son journal dans son quartier ou dans sa ville en partenariat avec Animafac et lancement de rézo Bretagne grâce à l'aide d'une volontaire en service civique.

2016 - 2017 : la dernière avancée de la presse jeune dans le cadre légal s'est effectuée en 2017 lors de la promulgation la loi relative à l'égalité et la citoyenneté. L'article 15 de la loi autorise les mineurs de 15 ans, hors cadre scolaire, d'être directeur de publication – ce qui était une proposition et une revendication de Jets d'encre présente dans son Livre Blanc publié à l'occasion des 10 ans de l'association. C'est également l'année de lancement du rézo Limousin et de publication du kit SOS censure.

2017 - 2018 : réédition du kit Créer son journal web.

2018 - 2019 : début de la réflexion sur l'intégration des nouveaux médias (web radio, web TV) avec l'ouverture d'une catégorie web radio à Kaleïdo'scoop. L'association revoit également son manifeste qui n'a pas évolué depuis 2004. Les Rencontres Régionales des Journalistes jeunes deviennent les Im'médias, format plus facile à organiser pour pouvoir en réaliser plusieurs par an.

2019 - 2020 : publication du kit Créer sa webradio, intégration des webradio au Festival Expresso et création d'une catégorie webTV au concours Kaleïdo'sccop en continuité avec la réflexion sur l'intégration des nouveaux médias. Une refonte de la Carte de Presse Jeune voit le jour pour lui donner un aspect plus professionnel.

2020 - 2021 : publication du kit Créer sa web tv. L'association lance une consultation du nom de Droit de Réponse pour mettre à jour son Livre Blanc et les propositions qui y figurent.

Notes et références

Liens externes

Association ou organisme ayant son siège en France
Association ou organisme lié à la jeunesse
Éducation populaire

Association Jets d'encre


Elio Sgreccia, bioetičar i kardinal Katoličke crkve i predsjednik emeritus Papinske akademije za život. Istaknuti je promicatelj kulture i zaštite nerođenog života, koju i proučava sa stajališta bioetike.

Rođen je kao najmlađe od šestero djece u svojoj obitelji. Odrastao je u gradiću Nidastore u blizini Ancone. Upis u sjemenište odgođen mu je zbog izbijanja Drugog svjetskog rata, pa je za vrijeme rata pomagao obitelji u poljoprivrednim poslovima i istvoremeno pohađao školu. Nakon rata upisao je sjemenište te je za svećenika zaređen na Petrovdan 1952. godine.

Bio je duhovnik u Katoličkoj akciji. U sjemeništu je stekao široko znanje iz filozofije, bogoslovlja te klasičnih jezika, a nakon završetka bio je i dorektor i rektor sjemeništa pape Pia XI. u Fanu. Godine 1972. imenovan je vikarom Fossombronske biskupije. Dvadeset godina kasnije, papa Ivan Pavao II. imenovao je naslovnim biskupom Zame i tajnikom Papinske akademije za život, u kojoj je služio do odreknuća od službe u travnju 1996. godine. Bio je vodeći glas Crkve u etički dvojbenim pitanjima pobačaja, eutanazije i matičnih stanica.

Papa Ivan Pavao II. proglasio ga je biskupom u siječnju 1993. godine. Godine 2004. postavljen je za predsjednika Zaklade  Ut Vitam Habeant ("Da život imaju") i udruženja Donum Vitae ("Dar života") Rimske biskupije. U jednom od svojih zadnjih imenovanja, papa Ivan Pavao II. postavio ga je početkom siječnja 2005. na mjesto predsjednika Papinske akademije za život te je tu službu vršio do lipnja 2008. kada je zbog starosti prihvaćena njegova ostavka.

Papa Benedikt XVI. uzdigao ga je na naslov kardinala 2010. godine, no zbog starosti nije sudjelovao na Papinskoj konklavi 2013.

Između 1974. i 1984. bio je duhovnik na Medicinskom fakultetu Sveučilita Svetog srca u Rimu, na kojem se bavio bioetičkim pitanjima iz gledišta katoličkog bogoslovlja. Godine 1985. osnovao je Bioteičko središte na sveučilištu, čiji je bio ravnatelj do 2006. godine. Tijekom 1980-ih bio je promatrač Svete Stolice u Vijeću Europe. Godine 1990. postaje predavač na Nacionalnom bioetičkom vijeću te dvije godine kasnije i na Institutu za bioetiku. Početkom 2000-ih bio je savjetnik u Ministarstvu zdravstva Republike Italije.

Autor je oko 400 znanstvenih i stručnih radova iz područja bioetike. Radove je pisao na devet jezika.

Na Institutu Pontificio Ateneo Regina Apostolorum u Rimu uručen mu je 2011. godine počasni doktorat za doprinose u bioetici.

Izvori

Talijanski biskupi
Talijanski kardinali
Pro-life aktivisti
Biskupi u Italiji

Elio Sgreccia


Yapraklı deniz ejderi (Phycodurus eques), denizatı ile ilgili olan bir tuzlu su (deniz) balığıdır. Phycodurus cinsinin tek üyesidir. Bu canlılar güney ve batı Avustralya sularının yerlisidir ve genellikle sığ, ılık sularda kalırlar. Adları görünümlerinden gelir, uzun yaprak görünümlü çıkıntılar tüm vücutlarından çıkmaktadır. Bu çıkıntılar itici amaçla kullanılmazlar, yalnızca kamuflaj için kullanılırlar. Yapraklı deniz ejderi, boynunun kabarık kısmındaki göğüs yüzgeci ve kuyruğun sonuna yakın olan sırt yüzgeci ile ilerler. Bu küçük yüzgeçler neredeyse saydamdır ve su üzerinde sakince ilerlerken yüzgeçlerini ince ince dalgalandıkları için zor fark edilirler, bu nedenle suda yüzen bir deniz yosununu andırırlar.

Denizatı gibi, adı bilinen bir yaratığa (efsanevi bir yaratık) benzerliğinden gelmektedir. Deniz canavarı standartlarına göre büyük olmamasına rağmen, denizatlarından çok büyüktürler, 45 santimetreye (18 inch) kadar büyüyebilirler. Plankton, deniz yosunları ve diğer küçük yiyeceklerle beslenirler ve insan dışında herhangi bir canlı tarafından avlanmazlar. Dişiler yumurtalarını erkeklerin kuyruklarında biriktirirler ve yumurtalar burada olgunlaşır. Kirlilik, endüstriyel atıkların karışması ve görüntülerinden etkilenerek toplayan dalgıçlar nedeniyle tehlike altındadırlar. Bu tehlikeler nedeniyle Avustralya hükûmeti tarafından koruma altına alınmışlardır.

İlgili bir tür olan Otlu deniz ejderi yeşil renklidir, ot benzeri yüzgeçlere sahiptir ve Yapraklı deniz ejderinden daha küçüktür, bununla birlikte National Geographic dergisinin Kasım 2006 sayısına göre yapraklı ve otlu deniz ejderleri aynı tür içinde olabilirler.

Yapraklı deniz ejderi Güney Avustralya eyaletinin resmi deniz amblemidir.

Kaynakça
   Veritabanında canlı ile ilgili bir harita ve niye tehlike altında olduğunu gösteren bir gerekçe vardır.

Neredeyse tehdit altında olan hayvanlar
Deniz iğnesigiller
Avustralya balıkları
1865'te tanımlanan hayvanlar
1860'larda tanımlanan balıklar

Yapraklı deniz ejderi


Terrorangrebet i Orlando 2016 var et amerikansk terrorangreb og masseskyderi den 12. juni 2016 på Pulse, en natklub for homoseksuelle i Orlando i Florida. Mindst 50 blev dræbt og 53 såret. Skytten, Omar Mir Seddique Mateen - en 29-årig muslimsk amerikaner af afghansk afstamning - lovede troskab til Islamisk Stat Irak og Levanten (ISIL) før angrebet.

Angrebet var det mest dødbringende i USA's historie, det mest dødelige tilfælde af vold mod LGBT-personer i USA's historie, og dødeligste angreb på civile i USA siden 11. september, 2001.

Angrebet

Omkring klokken 02.02 EDT (08.02 CEST) den 12. juni blev der hørt skud, og en politibetjent fra Orlando Police Department (OPD) ved natklubben gik til modangreb på en bevæbnet mand og skød tilbage. Pulse lagde et opslag på deres Facebook-side klokken 2:09 (EDT; 8:09), "Alle skal ud af Pulse og blive ved med at løbe." Pistolmanden var bevæbnet med én riffel, én pistol og én "enhed", som embedsmænd mente var en anden trussel. Da flere politibetjente gik til modangreb på den mistænkte, trak han sig tilbage til natklubben og begyndte at tage gæster som gidsler.

Ofre
Mindst 50 med den bevæbnede blev dræbt, og 53 andre med en politimand blev såret. Mange var i kritisk tilstand og blev behandlet på hospitalet. Natklubben ligger tre blokke fra Orlando Regional Medical Center, det primære regionale traumecenter, og mange af ofrene blev kørt dertil. To andre hospitaler behandlede også ofrene.

De dødes identiteter blev offentliggjort af Orlando efter anmeldelser fra de nærmeste pårørende. I juni 2016 stod følgende på den offentlige tabsliste:

 Stanley Almodovar III, 23
 Amanda Alvear, 25
 Oscar A. Aracena-Montero, 26
 Rodolfo Ayala-Ayala, 33
 Alejandro Barrios Martinez, 21
 Martin Benitez Torres, 33
 Antonio D. Brown, 29
 Darryl R. Burt II, 29
 Jonathan A. Camuy Vega, 24
 Angel L. Candelario-Padro, 28
 Simon A. Carrillo Fernandez, 31
 Juan Chevez-Martinez, 25
 Luis D. Conde, 39
 Cory J. Connell, 21
 Tevin E. Crosby, 25
 Franky J. Dejesus Velazquez, 50
 Deonka D. Drayton, 32
 Mercedez M. Flores, 26
 Juan R. Guerrero, 22
 Peter O. Gonzalez-Cruz, 22
 Paul T. Henry, 41
 Frank Hernandez, 27
 Miguel A. Honorato, 30
 Javier Jorge-Reyes, 40
 Jason B. Josaphat, 19
 Eddie J. Justice, 30
 Anthony L. Laureano Disla, 25
 Christopher A. Leinonen, 32
 Brenda L. Marquez McCool, 49
 Jean C. Mendez Perez, 35
 Akyra Monet Murray, 18
 Kimberly Morris, 37
 Jean C. Nives Rodriguez, 27
 Luis O. Ocasio-Capo, 20
 Geraldo A. Ortiz-Jimenez, 25
 Eric I. Ortiz-Rivera, 36
 Joel Rayon Paniagua, 32
 Enrique L. Rios Jr., 25
 Juan P. Rivera Velazquez, 37
 Yilmary Rodriguez Solivan, 24
 Christopher J. Sanfeliz, 24
 Xavier E. Serrano Rosado, 35
 Gilberto R. Silva Menendez, 25
 Edward Sotomayor Jr., 34
 Shane E. Tomlinson, 33
 Leroy Valentin Fernandez, 25
 Luis S. Vielma, 22
 Luis D. Wilson-Leon, 37
 Jerald A. Wright, 31

Kilder

Eksterne henvisninger
 Puls natklub hjemmeside

 Liste over bekræftede ofre

Massakrer i USA
Terrorhandlinger i USA
LGBT-historie
Gidseltagninger
Skyderier i USA
Masseskyderier

Terrorangrebet i Orlando 2016


Olaylar
 1071 - Malazgirt zaferi'nin ardından Alparslan'ın komutasındaki Türkler, Anadolu'ya girmeye başladı.
 1908 - Hicaz Demiryolu açıldı.
 1914 - Alman İmparatorluğu Sahil Topçu Müfrezesi, Çanakkale Boğazı'nın her iki yakasındaki istihkâmlarda göreve başladı. Bu istihkâmların komutasına Alman Amiral Von Usedom atandı.

 1918 - Lenin'in vurulması: Bolşevik lider Vladimir Lenin'e suikast girişimi gerçekleşti. Lenin, ağır yaralanmasına rağmen suikastten sağ kurtulmayı başardı.
 1922 - Türk Kurtuluş Savaşı: Başkomutan Mareşal Gazi Mustafa Kemal Paşa'nın bizzat yönettiği Dumlupınar Meydan Muharebesi, Türk Ordusu'nun kesin zaferiyle sonuçlandı. Yunan Ordusu Başkomutanı Nikolaos Trikupis ve kurmayları esir edildi.
 1924 - Gazi Mustafa Kemal Paşa, Dumlupınar Meydan Muharebesi'nin ikinci yıl dönümünde, Dumlupınar'da "Meçhul Asker Anıtı"nın temelini attı.
 1924 - Türkiye İş Bankası, ilk işlemini yaparak faaliyetlerine başladı. Bankanın kuruluş sermayesi 1 milyon liraydı.
 1925 - Mustafa Kemal Paşa, "Efendiler ve ey millet, iyi biliniz ki, Türkiye Cumhuriyeti şeyhler, dervişler, müritler, mensuplar memleketi olamaz. En doğru ve en hakiki tarikat, tarikat-ı medeniyyedir" dedi.
 1930 - Ankara-Sivas demiryolu hattı ve Sivas İstasyonu, Başbakan İsmet Paşa'nın konuşmasıyla hizmete açıldı.
 1937 - Atatürk'ün manevi kızı Sabiha Gökçen'e, 1935'te girdiği Eskişehir Hava Mektebi'nde, "Tayyareci Diploması" verildi.
 1937 - Van Gölü'nde ilk vapur seferi yapıldı.
 1941 - Alman Ordusu, Neva Nehri'ne ulaştı ve Leningrad'ın son demiryolu bağlantısını keserek, Leningrad Kuşatması'nın ilk aşamasını gerçekleştirdi. 8 Eylül 1941 tarihinde ise, kentin son kara bağlantısının kesilmesiyle 872 gün sürecek olan kuşatma başladı.
 1952 - Erzurum'da Aziziye Anıtı açıldı.
 1955 - Londra Konferansı'nda, "Kıbrıs Sorunu" ele alındı. İngiltere Kıbrıs'ta üçlü bir yönetim önerdi. Yunanistan ise ada halkının geleceğini kendinin belirlemesini istedi. Toplantıya Türkiye'den Dışişleri Bakan Vekili Fatin Rüştü Zorlu katıldı.
 1963 - Küba füze krizinin ardından, Sovyetler Birliği (Kremlin) ile ABD (Beyaz Saray) arasında doğrudan görüşmeyi sağlayacak "Kırmızı telefon" hattı devreye girdi.
 1971 - İstanbul Televizyonu deneme yayınlarına başladı.
 1974 - BM Güvenlik Konseyi, Kıbrıs'taki çarpışmalar yüzünden evlerini terk edenlerin güven içinde geri dönmelerine izin verilmesini öngören Fransa, İngiltere, Avusturya ortak karar tasarısını oy birliğiyle kabul etti.
 1977 - Orgeneral Kenan Evren, Kara Kuvvetleri Komutanlığı'na atandı.
 1981 - İran Devlet Başkanı Muhammed Ali Recai ve Başbakan Muhammed Cevad Bahomar bombalı saldırı sonucu öldürüldü.
 1985 - Uluslararası Af Örgütü, BM İnsan Hakları Komisyonu'na bir rapor gönderdi. Raporda, Bulgaristan'da Türk azınlığa karşı girişilen Bulgarlaştırma kampanyasına son verilmesi istendi.
 1988 - Irak Ordusu'ndan kaçan binlerce Kürt Türkiye sınırına yığılmıştı. Hükûmet, sınırları açmaya karar verdi ve Kürtler Hakkâri'nin Çukurca ve Uludere ilçelerine sığındı.
 1992 - Güvenlik güçleri ile İran'dan Türkiye'ye giren 300 kadar PKK militanı çatıştı; 100 militan ve 10 güvenlik görevlisi öldü.
 1995 - NATO, Bosnalı Sırplara karşı hava harekatı başlattı. Kararlı Güç Harekatı, II. Dünya Savaşı'ndan beri Avrupa'daki en yoğun bombardımanlardan biri oldu.
 2021 - ABD başkanı Joe Biden'nın orduyu Afganistan'dan çekmesi üzerine, 20 yıl sürmüş olan Afganistan Savaşı sona erdi.

Doğumlar
 1748 - Jacques-Louis David, Fransız ressam (ö. 1825)
 1758 - Cristóbal Bencomo y Rodríguez, İspanyol katolik rahip (VII. Fernando'ın itirafçısı) (ö. 1825)
 1797 - Mary Shelley, İngiliz yazar (ö. 1851)
 1804 - Alexander Chodzko, Polonyalı şair, araştırmacı, diplomat (ö. 1891)
 1811 - Theophile Gautier, Fransız şair ve romancı (ö. 1872)
 1852 - Jacobus Henricus van 't Hoff, Hollandalı kimyacı ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (ö. 1911)
 1852 - Evelyn De Morgan, İngiliz ressam (ö. 1919)
 1852 - J. Alden Weir, Amerikalı izlenimci ressam (ö. 1919)
 1871 - Ernest Rutherford, İngiliz fizikçi ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (ö. 1937)
 1879 - Rıza Nur, Türk siyasetçi, yazar ve hekim (ö. 1942)
 1883 - Theo van Doesburg, Hollandalı sanatçı (ö. 1931)
 1884 - Theodor Svedberg, İsveçli kimyager (ö. 1971)
 1896 - Raymond Massey, Kanada asıllı Amerikalı tiyatro ve sinema oyuncusu (ö. 1983)
 1898 - Shirley Booth, Amerikalı tiyatro, sinema, radyo ve televizyon oyuncusu (ö. 1992)
 1906 - Joan Blondell, Amerikalı oyuncu (ö. 1979)
 1912 - Edward Purcell, Amerikalı fizikçi (ö. 1997)
 1912 - Nancy Wake, II. Dünya Savaşı'nda, Fransız direnişinin ve Normandiya Çıkarması'nın önemli isimlerinden Avustralyalı casus (ö. 2011)
 1913 - Richard Stone, İngiliz ekonomist (ö. 1991)
 1917 - Denis Healey, İngiltere'nin eski bakanlarından, İşçi Partili siyasetçi (ö. 2015)
 1919 - Kitty Wells, Amerikalı country müzik şarkıcısı (ö. 2012)
 1921 - Angelo Dundee, Amerikalı boks antrenörü (ö. 2012)
 1925 - Sami Hazinses, Ermeni asıllı Türk sinema oyuncusu (ö. 2002)
 1927 - Bill Daily, Amerikalı oyuncu (ö. 2018)
 1927 - Piet Kee, Hollandalı besteci ve orgcu (ö. 2018)
 1928 - Altan Karındaş, Türk sinema, tiyatro oyuncusu ve seslendirme sanatçısı (ö. 2021)
 1930 - Ahmet Muvaffak Falay, Türk caz trompetçisi
 1930 - Warren Buffett, Amerikalı girişimci
 1935 - John Phillips, Amerikalı şarkıcı ve müzisyen (ö. 2001)
 1937 - Bruce McLaren, Yeni Zelandalı araba yarışçısı ve McLaren takımının kurucusu (ö. 1970)
 1940 - Suna Keskin, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu
 1941 - Zafer Kantarcıoğlu, Türk hukukçu
 1942 - Zafer Ergin, Türk tiyatro oyuncusu
 1943 - Maria Baxa, İtalyan-Sırp sinema oyuncusu
 1944 - Tug McGraw, Amerikalı beyzbol oyuncusu (ö. 2004)
 1946 - Anne-Marie, 1964'ten 1973'e kadar hüküm süren Eski Yunanistan Kralı II. Konstantin'in eşi
 1946 - Peggy Lipton, Amerikalı oyuncu (ö. 2019)
 1948 - Fred Hampton, Siyahi aktivist, Marksist-Leninist ve devrimci sosyalist (ö. 1969)
 1950 - Antony Gormley, İngiliz heykeltıraş
 1951 - Gediminas Kirkilas, Litvan siyasetçi
 1951 - Dana Rosemary Scallon, İrlandalı şarkıcı
 1951 - Ahmet Üzümcü, Türk diplomat
 1952 - Łukasz Kubot, Polonyalı profesyonel tenis oyuncusu
 1953 - Robert Parish, Amerikalı basketbolcu
 1954 - Alexander Lukashenko, Belarus Devlet Başkanı
 1955 - Zafer Atay, Türk voleybolcu ve antrenör
 1958 - Anna Politkovskaya, Rus gazeteci (ö. 2006)
 1959 - Muhammed bin Nayif, Suudi Arabistan veliahtı ve İçişleri Bakanı
 1959 - Marek Sikora, Polonyalı sinema oyuncusu ve tiyatro yönetmeni (ö. 1996)
 1961 - Yusuf Erbay, Türk bürokrat
 1961 - Zafer Algöz, Türk sinema ve dizi oyuncusu
 1962 - Alexander Litvinenko, Rus KGB üyesi (ö. 2006)
 1962 - Zafer Tüzün, Türk futbolcu ve teknik direktör
 1963 - Michael Chiklis, Amerikalı oyuncu
 1963 - Paul Oakenfold, İngiliz DJ
 1963 - Sabine Oberhauser, Avusturyalı doktor ve siyasetçi (ö. 2017)
 1966 - Zafer Şanlı, Türk bas gitarist, söz yazarı, besteci ve aranjör
 1966 - Ali al-Muqri, Yemenli roman yazarı
 1969 - Vladimir Jugović, Yugoslav millî futbolcu
 1970 - Mehmet Özgür, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu
 1970 - Paulo Sousa, Portekizli teknik direktör ve eski millî futbolcu
 1972 - Cameron Diaz, Amerikalı oyuncu ve model
 1972 - Pavel Nedvěd, Çek futbolcu
 1974 - Javier Otxoa Palacios, İspanyol erkek bisiklet yarışçısı (ö. 2018)
 1974 - Kemal Tunçeri, Türk basketbolcu
 1975 - Marina Anissina, Rus asıllı Fransız buz patenci
 1975 - Radi Ca'aydi, Tunuslu eski millî futbolcu
 1977 - Kamil Kosowski, Polonyalı millî futbolcu
 1977 - Félix Sánchez, Amerikalı-Dominikli atlet
 1978 - Tuna Yılmaz, Türk sinema eleştirmeni ve yazar
 1982 - Andy Roddick, Amerikalı tenisçi
 1983 - Jonne Aaron, Fin müzisyen
 1983 - Emmanuel Culio, Arjantinli eski futbolcu
 1983 - Simone Pepe, İtalyan millî futbolcu
 1985 - Éva Risztov, Macar Olimpiyat altın madalyalı kadın yüzücü
 1985 - Eamon Sullivan, Avustralyalı yüzücü
 1986 - Theo Hutchcraft, İngiltereli şarkıcı ve söz yazarı
 1986 - Zafer Yelen, Türk futbolcu
 1989 - Bebe Rexha, Arnavut asıllı Amerikalı müzisyen ve söz yazarı
 1994 - Pablo Yan Fereira, Brezilyalı futbolcu
 1994 - Kwon So-hyun, Güney Koreli şarkıcı ve oyuncu
 1996 - Gabriel Barbosa, Brezilyalı futbolcu
 1997 - Alfa Semedo, Gine-Bissaulu millî futbolcu

Ölümler
 526 - Teoderik, 493 - 526 döneminde İtalya'da Ostrogotlar Krallığı kralı (d. 454)
 1181 - III. Alexander, 7 Eylül 1159'dan ölümüne kadar papa
 1428 - Shōkō, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 101. imparatoru (d. 1401)
 1483 - XI. Louis, Fransa Kralı (d. 1423)
 1622 - Bahâüddîn Âmilî, müderris, mutasavvıf, mimar, matematikçi, şair ve astronom (d. 1031)
 1928 - Wilhelm Wien, Alman fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (d. 1864)
 1935 - Henri Barbusse, Fransız romancı ve gazeteci (d. 1873)
 1935 - Namık İsmail, Türk ressam (d. 1890)
 1938 - Max Factor, Sr., Yahudi asıllı Polonyalı kozmetik üreticisi (d. 1872)
 1938 - James Scott, Afroamerikan besteci (d. 1885)
 1940 - J.J. Thomson, İngiliz fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (d. 1856)
 1944 - Carl-Heinrich von Stülpnagel, Alman subay (d. 1886)
 1961 - Charles Coburn, Amerikalı sinema ve tiyatro oyuncusu (d. 1877)
 1970 - Abraham Zapruder, Ukrayna doğumlu Amerikalı giyim üreticisi (d. 1905)
 1971 - Ali Hadi Bara, Türk heykeltıraş (d. 1906)
 1979 - Jean Seberg, Amerikalı oyuncu (d. 1938)
 1981 - Muhammed Ali Recai, İran'ın eski cumhurbaşkanı ve başbakanı (d. 1933)
 1988 - Eren Eyüboğlu, Türk ressam (d. 1907)
 1991 - Jean Tinguely, İsviçreli ressam, deneysel sanatçı ve heykeltıraş (d. 1925)
 1993 - Taner Şener, Türk ses sanatçısı (d. 1923)
 1994 - Lindsay Anderson, İngiliz film yapımcısı (d. 1923)
 1995 - Fischer Black, Amerikalı ekonomist (d. 1938)
 1996 - Christine Pascal, Fransız oyuncu (d. 1953)
 1997 - Ernst Wilimowski, Polonyalı-Alman futbolcu (d. 1916)
 2000 - Gürdal Tosun, Türk tiyatro sanatçısı (d. 1967)
 2003 - Charles Bronson Amerikalı aktör (d. 1921)
 2003 - Donald Davidson, Amerikalı filozof (d. 1917)
 2005 - Nihat Akçan, Türk tiyatro, sinema oyuncusu ve yönetmen (d. 1926)
 2006 - Glenn Ford, Amerikalı aktör (d. 1916)
 2006 - Necip Mahfuz, Mısırlı yazar ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (d. 1911)
 2008 - Gilberto Rincón Gallardo, Meksikalı politikacı (d. 1939)
 2010 - Alain Corneau, Fransız film yönetmeni ve yazar (d. 1943)
 2010 - Francisco Varallo, Arjantinli eski millî futbolcu (d. 1910)
 2013 - Seamus Heaney, İrlandalı şair, yazar ve çevirmen (d. 1939)
 2015 - Wes Craven, Amerikalı film yönetmeni, yapımcı ve senarist (d. 1939)
 2015 - Oliver Sacks, İngiliz nörolog ve yazar (d. 1933)
 2015 - Natalia Strelchenko, Rus asıllı Norveçli piyanist (d. 1976)
 2016 - Eleanor Barooshian, Amerikalı şarkıcı (d. 1950)
 2016 - Věra Čáslavská, Çek jimnastikçi (d. 1942)
 2016 - Naşide Göktürk, Türk besteci, söz yazarı ve yorumcu (d. 1965)
 2017 - Marjorie Boulton, Britanyalı şair ve yazar (d. 1924)
 2017 - Louise Hay, Amerikalı yazar (d. 1926)
 2017 - Károly Makk, Macar senarist ve film yapımcısı (d. 1925)
 2018 - İosif Kobzon, Rus şarkıcı (d. 1937)
 2018 - Vanessa Marquez, Meksika asıllı Amerikalı oyuncu (d. 1968)
 2019 - Franco Columbu, İtalyan vücut geliştirme sporcusu, yazar, oyuncu ve halterci (d. 1941)
 2019 - Valerie Harper, Amerikalı sinema ve dizi oyuncusu, komedyen, dansçı ve yazar (d. 1939)
 2019 - Hans Rausing, İsveçli-İngiliz hayırsever iş insanı (d. 1926)
 2019 - Udo Schaefer, Alman hukukçu ve Bahai inancında yazar (d. 1926)
 2020 - Rodolfo Abularach, Guatemalalı ressam ve matbaacı (d. 1933)
 2020 - Jacques Galipeau, Kanadalı aktör (d. 1923)
 2020 - Cecilia Romo, Meksikalı kadın tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu (d. 1945)
 2022 - Mihail Gorbaçov, Sovyet politikacı, Devlet Başkanı ve Nobel Barış Ödülü sahibi (d. 1931)

Tatiller ve özel günler
 Türkiye Zafer Bayramı
 Denizli'nin Çivril ilçesinin Yunan işgalinden kurtuluşu (1922)
 Kütahya'nın Yunan işgalinden kurtuluşu (1922)
 Kütahya'nın Dumlupınar ilçesinin Yunan işgalinden kurtuluşu (1922)
 Manisa'nın Demirci ilçesinin Yunan işgalinden kurtuluşu (1922)

0830
30

30 Ağustos


Roy Maurice Keane (Cork, 10. kolovoza 1971.) irski ]je nogometni trener i bivši profesionalni nogometaš. Najuspješniji je irski nogometaš svih vremena, osvojivši 19 trofeja u svojoj klupskoj karijeri, od kojih 17 s Manchester Unitedu. Nakon završetka igračke karijere, vodio je nekoliko nogometnih klubova te je bio pomoćni trener irske nogometne reprezentacije od 2013. do 2018. Smatra ga se jednim od najboljih veznih igrača svoje generacije, a Pelé ga je 2004. uvrstio u 100 najvećih živućih nogometaša.

Irski nogometaši
Nogometni treneri
Nogometaši Nottingham Foresta
Nogometaši Manchester Uniteda
Nogometaši Celtica

Roy Keane


الملابس أو الأزياء أو الألبسة (مفرده: مَلبَس، زِيّ، لِباس) تحمي الجسد البشري من الطقس والبيئة الخارجية وتخفي العورة.

اختيار الملبس

يتأثر سبب اختيار الملبس بعدة عوامل منها:
 المهنة.
 الدين.
 البيئة والمجتمع (العادات والتقاليد).
 المناسبة والموسم.
 الشخصية.
 ملائمة الملبس لحجم الجسم ولون البشرة.
 العمر (السن).

يتضمن سوق الملابس كل ما يلبس، فالأقمشة تحاك ثم تخاط، أو يتم تشكيلها إلى ملابس بطرق أخرى. يشمل سوق الملابس العديد من الأشكال: التنورات، والقمصان، والبناطيل أو السراويل، وملابس النساء التحتية، والمعاطف، والملابس القطنية الداخلية، والقفازات، والسترات الصوفية، وملابس السباحة، والجوارب، والعديد من قطع الملابس التي تكون عناصر هذا السوق.

بالرغم من أن الملابس الواقية مثل لباس رجال الأطفاء، والطيارين، ولباس راشي المبيدات الحشرية والأعشاب، ولباس المقاتلين في الميدان، هي مما يلبس إلا أنها تعتبر جزء من السوق الصناعية أكثر من أن تكون من سوق الألبسة.

تاريخ

منذ القدم، شكل الملبس ضرورة للإنسان كغيره من ضروريات الحياة من مأكل ومسكن وغيرهما. وتطور تاريخ اللباس ليرتبط في العقود الأخيرة بالموضة وعالم تصميم الأزياء.

في البدء ارتبطت الحاجة إلى الملبس بالحاجة إلى الوقاية من الأحوال الجوية كالبرد والحر. فتطور اللباس من مجرد جلود الحيوانات وصوفها وفرائها وريشها إلى ملابس يحيكها ويتفنن في خياطتها. وكان للثورة الصناعية أثر كبير في تطورها وتنوعها.

وظيفة الملابس

للملابس وظائف عدة، في الأصل كان اللباس للحماية لكن الأمر تعدى ذلك ليأخذ أبعاداً أخرى ثقافية وسيكولوجية ومجتمعية.

الحماية والوقاية

من الأدوار الرئيسية للملابس حماية جسم الإنسان من الأحوال المناخية التي تضر به:
 البرد: المواد المستعملة في صناعة الملابس كالأقمشة وغيرها تقي الجلد من برود الجو وتحفظ الحرارة التي ينتجها الجسد من التسرب.
 أشعة الشمس: بصد الأشعة تحت الحمراء وفوق البنفسجية، تحمي الملابس الجلد من الحروق وغيرها من الأضرار. وتعمل الملابس فاتحة اللون على عكس معظم الأشعة لتخفض من الحرارة.
 المطر والثلج: الألبسة الواقية من المطر تمنع تسرب الماء إلى الجسم الذي يؤدي إلى تبريد الجسم وخفض درجة حرارته.

بعض الألبسة تسمح بتخلص البدن من الروائح الكريهة.
ويبقى دور الحماية هو الأبرز في استعمالات الملابس. وإضافة لما سبق، صار لبعض الملابس دور لا يستغنى عنه كالمآزر (للأطباء وتلاميذ وطهاة وغيرهم) بذلات العمل كسترة الميكانيكي. وتتعدى الحماية جانب الوقاية من الأخطار لتشمل أيضاً النظافة والتعقيم (كاستعمال القفازات).

الحشمة

للألبسة دور أيضاً في المحافظة على الحشمة والأدب. فمجتمعات عدة لا تقبل بإظهار بعض الأجزاء من الجسم خاصة الأعضاء التناسلية.

الفتنة والإثارة الجنسية

بعض أنواع الملابس معدة خصيصا لإظهار بعض مفاتن الجسم خاصة عند المرأة وذلك بقصد إثارة الآخر.

تغيير المظهر

إضافة إلى الألوان الملابس وأشكالها التي تعطي انطباعاً عن مرتديها، فإن لبعض الملابس دور في تغيير شكل الجسم كأن تعمل على إظهار كتفين عريضين أو حجماً أكبر للصدر أو تضييق جزء من الجسم وغيرها.

دلائل في المجتمع

في معظم الأحيان، تعطي الملابس بعض المعلومات عن مرتديها منها حالته الاقتصادية وإلى أي طبقة اجتماعية ينتمي ما هي مهنته (رجل شرطة أو طباخ...).

كما تعطي أيضاً صورة عن الحالة النفسية كالحزن (بلبس الأسود حداداً على ميت) أو الأبيض (للدلالة على فرح.). حمل بعض الرموز يدل أيضاً عن المواقف السياسية (كحمل الشارات بلون معين).

استعمالات خاصة

هناك بعض أنواع من الملابس تستعمل لمناسبات خاصة. مثلاً لا تستعمل المنامة إلا عند النوم كما أن أغلب سائقي الدراجات النارية يرتدون سترات جلدية، وللرياضة عامة والسباحة ملابس خاصة بها أيضاً.

استعمال

معظم الألعاب الرياضية والأنشطة التي يتم ممارستها يتم ارتداء ملابس خاصة بها.

انظر أيضاً

 مئزر
 مقاسات الملابس
 إستبرق
 فقه الزينة

أزياء وطنية
تاريخ الملابس
صناعة النسيج

ملابس


Hanni Schall (Viena) é uma atriz e modelo austríaca, vencedora do título de Miss Europa de 1950.

Biografia
Nascida em Viena, capital da Áustria, Schall foi coroada com o Miss Europa em 9 de setembro de 1950 realizada em Rimini, na Itália, onde a representante austríaca levou a melhor sobre outras doze concorrentes, superando a italiana Giovanna Pala e a sueca Ebbe Adrian.

Anteriormente, no início do ano, foi vencedora do Miss Áustria de 1950.

Filmografia

Ligações externas

 Hanni Schall (em inglês) no IMDb

Naturais de Viena
Modelos femininos da Áustria
Atores da Áustria
Vencedoras do Miss Europa

Hanni Schall


Koljenac (vjenčić, lat. Sherardia), monotipski biljni rod iz porodice Rubiaceae raširen po velikom dijelu Europe, sjeverne Afrike, jugozapadne i središnje Azije, ali je i naturalizirana u Australiji, Novom Zelandu, Južnoj i Sjevernoj Americi, Meksiku i drugdje. Latinsko ime došlo je po engleskom botaničaru Williamu Sherardu (1659–1728).

Koljenac, Sherardia arvensis, je jednogodišnja biljka koja naraste do 40 cm visine. Cvjetovi su maleni, blijede ljubičaste boje. Cvate od šestog do devetog mjeseca.

U Hrvatskoj je vrsta poznata kao sitni koljenac ili sitni vjenčić, a rod kao koljenac ili vjenčić.

Vanjske poveznice

Izvori

Rubioideae
Flora Europe
Flora Hrvatske
Flora Sjeverne Afrike
Flora Azije

Koljenac


Le  est un gâteau à base de pâte de farine fourrée de ricotta ou de mató, de fromage ou de crème, dont les ingrédients et les formes varient selon la région d'origine.

Histoire
Le livre  (1283), de Ramon Llull, est la première trace écrite de la préparation du flaó. C'est un gâteau typique de plusieurs endroits, comme Ibiza et Formentera, Minorque, Olot et Maestrazgo. Autrefois, dans certains endroits, il était fabriqué à Pâques, profitant de l'abondance des principaux ingrédients. Aujourd'hui, il peut être consommé à tout moment de l'année.

Variantes
Le  du Maestrazgo est un gâteau semi-circulaire fourré d'un mélange de ricotta et de pâte d'amandes aromatisé au brandy et au . Les  de Morella sont l'icône gastronomique de la ville historique.

Ibiza et Formentera

Le  est une pâtisserie circulaire remplie de fromage à pâte molle émietté, d'œufs, de sucre et de quelques feuilles de . Les ingrédients du  d'Ibiza sont :
 la pâte : farine, anis, saindoux, zeste de citron, œuf, eau,  et huile ;
 la garniture : fromage de chèvre et de brebis à pâte molle, œufs, sucre et menthe poivrée.

Minorque
Le  est une pâtisserie salée faite de fromage Mahón à pâte molle, de farine, d'huile d'olive et de levure, qui est soufflée au milieu, ce qui lui donne une forme caractéristique avec une bosse au milieu et des pointes ovales tout autour. À Minorque, le  n'est pas fourré, mais le fromage est mélangé au reste de la pâte.

Notes et références

Cuisine espagnole
Gâteau

Flaó


Jan Schröder (né le  à Berlin) est un juriste allemand.

Biographie
Il est le fils de l'ancien ministre des Affaires étrangères Gerhard Schröder (1910-1989) et son épouse Brigitte Schröder (1917-2000). Schröder étudie le droit à Tübingen, Bonn, Munich et Hambourg. En 1969 et 1972, il réussit les examens juridiques d'État. Il obtient son doctorat à Hambourg en 1969 avec Eberhard Schmidhäuser et son habilitation à Bonn en 1978 avec Gerd Kleinheyer. En 1982, il se voit offrir une chaire de droit civil et d'histoire du droit à l'Université de la Ruhr à Bochum. De 1989 à 2009, il occupe la chaire d'histoire du droit allemand et de droit civil à la faculté de droit de l'Université de Tübingen. En 2009, il prend sa retraite.

Ses recherches portent sur l'histoire juridique moderne. Il est co-rédacteur en chef de la  de 2001 à 2010 et est membre à part entière de l'Académie des sciences et de la littérature de Mayence. Il reçoit un doctorat honorifique de l'Université de Stockholm en 2003.

Travaux
 Wissenschaftstheorie und Lehre der 'praktischen Jurisprudenz' auf deutschen Universitäten an der Wende zum 19. Jahrhundert. Klostermann, Frankfurt am Main 1979, .
 Justus Möser als Jurist. Heymanns, Köln etc. 1986, .
 Rechtswissenschaft in der Neuzeit. Geschichte, Theorie, Methode. Ausgewählte Aufsätze 1976–2009. Mohr Siebeck, Tübingen 2010, .
 Rechtswissenschaft in Diktaturen: Die juristische Methodenlehre im NS-Staat und in der DDR. C. H. Beck, München 2016, .
 Deutsche und europäische Juristen aus neun Jahrhunderten. Eine biographische Einführung in die Geschichte der Rechtswissenschaft. (Hrsg., zusammen mit Gerd Kleinheyer) 6. Auflage, Mohr Siebeck, Tübingen 2017,  (UTB Band 578).
 Recht als Wissenschaft. Geschichte der juristischen Methodenlehre in der Neuzeit (1500–1990). 3. Auflage, 2 Bände, C. H. Beck, München 2021, .

Références

Liens externes

 Page de la chaire de Jan Schröder à l'Université de Tübingen

Historien du droit
Professeur à l'université de Tübingen
Étudiant de l'université de Hambourg
Membre de l'Académie des sciences et des lettres de Mayence
Docteur honoris causa de l'université de Stockholm
Naissance en mai 1943
Naissance à Berlin
Naissance dans le Troisième Reich

Jan Schröder (juriste)


"Hatrið Mun sigra" () er en techno/punk-rock sang  af det islandske band Hatari. Sangen vandt Söngvakeppnin 2019 og repræsenterede Island ved Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv, Israel.

Referencer

Sange fra 2019
Sange fra Eurovision Song Contest 2019
Eurovision Song Contest-sange fra Island

Hatrið mun sigra


Harlev Kirke består af et romansk skib og et kor i rå, kløvede marksten samt senmiddelalderligt tårn og våbenhus. Våbenhuset er ombygget i 1756 og i barokstil. Tårnet er genopbygget i 1862, efter at være styrtet ned midt under en gudstjeneste året i forvejen.

Kirken har en romansk døbefont nord-vestjysk bægerbladstype og det er forsynet med et sydtysk dåbsfad fra slutningen af 1500-tallet med en fremstilling af Maria med barnet.

Kirken har spor af kalkmalerier fra flere forskellige perioder.

I 1961 fik kirken skænket et kirkeskib – en to meter lang model af skruefregatten "Sjælland", et søsterskib til Fregatten Jylland.

Orgelet er bygget i 1981 af Marcussen & Søn. Det har 8 stemmer fordelt på to manualer og pedal.

Eksterne henvisninger og kilder
 Velkommen | Harlev-Framlev sogn
 Harlev Kirke - Kort til Kirken

Kirker i Aarhus Kommune
Kirker i Århus Stift
Kirker i Århus Amt

Harlev Kirke


David Lowry Swain (January 4, 1801August 27, 1868) was the 26th governor of the U.S. state of North Carolina, from 1832 to 1835.

He was born in Buncombe County, North Carolina; his father, George Swain, was a farmer and a member of the North Carolina General Assembly.

He received his early education at New Academy near Asheville and briefly attended the University of North Carolina, where he was a member of the Dialectic Society. Swain left his university studies in 1821 after only 4 months to study law with Chief Justice John Louis Taylor of the North Carolina Supreme Court; he was admitted to the bar in 1823.

The citizens of Buncombe County chose Swain as their representative in the North Carolina General Assembly from 1824 to 1830; he was appointed to the state Superior Court as a judge, serving from 1830 to 1832.

Swain resigned as a judge to accept the vote of the North Carolina General Assembly to serve as governor; at the time he was the youngest governor in state history, and the first to belong to the Whig Party. As governor, Swain was a promoter of internal improvements, including railroads and education, although he received little support form the legislature. In 1835, he was a leading delegate to the state constitutional convention; his last act as governor was to issue the proclamation declaring the ratification of 1835's extensive amendments to the Constitution of North Carolina.

After serving the constitutional limit of three one-year terms, Swain was named president of the University of North Carolina in 1835; he held this post for 33 years and promoted the growth of the institution.

During the American Civil War, Swain was drawn back into North Carolina politics; he represented the state at an 1861 Confederate convention, but declined a position in the Confederate Senate in 1863. In 1865, Swain helped negotiate the surrender of Raleigh to the forces of General William Sherman, and, following the end of the war, advised U.S. president Andrew Johnson on Reconstruction policies.

Although Swain had attempted, facing serious challenges, to keep the University of North Carolina open during the course of the war, by 1868, the school was suffering financially, and, at the request of a new board of trustees appointed by the state legislature, he resigned. On August 11, 1868, he was thrown from a buggy pulled by a horse that General Sherman had given him. Though confined to bed due to shock and weakness, Swain appeared to be recovering, but he succumbed to his injuries on August 27. He was buried in the garden of his home in Chapel Hill, but was later reinterred in the Historic Oakwood Cemetery in Raleigh, N.C.

Legacy
Swain County, formed in 1871, was named in his honor

References
 Biographical Directory of the Governors of the United States, 1789–1978, Robert Sobel and John Raimo, eds. Westport, CT: Meckler Books, 1978. ()

Further reading
 Whichard, Willis P. A Consequential Life: David Lowry Swain, Nineteenth-Century North Carolina, and Their University (2022) summary

External links
 Early Times in Raleigh, addresses delivered by the Hon. David L. Swain, 1867 Raleigh: Walter, Hughes & Co., 1867.
 Inventory of the David L. Swain Papers, 1807–1877, in the Southern Historical Collection, UNC-Chapel Hill

1801 births
1868 deaths
People from Buncombe County, North Carolina
North Carolina National Republicans
North Carolina Whigs
Governors of North Carolina
North Carolina state court judges
Burials at Historic Oakwood Cemetery
People of North Carolina in the American Civil War
Leaders of the University of North Carolina at Chapel Hill
Whig Party state governors of the United States
19th-century American politicians
American slave owners

David Lowry Swain