Le gorille (El gorila) es una obra teatral inédita del 2009 de Alejandro Jodorowsky, representada en seis países de Europa y América, escrita originariamente en francés, e inspirada en el relato Informe para una academia (Ein Bericht für eine Akademie, 1917), de Franz Kafka. Se trata de un monólogo de hora y media de duración aproximada, con un único actor, el francés Brontis Jodorowsky (Ciudad de México, 1962), hijo del autor y discípulo de la directora Ariane Mnouchkine, fundadora del Théâtre du Soleil.

Es el único texto teatral de Jodorowsky que no ha sido editado en forma de libro en ningún idioma. La dirección de la obra, la escenografía, la puesta en escena y la música (extraída de sus películas El topo y La montaña sagrada) son del propio Alejandro Jodorowsky,

Su estreno mundial tuvo lugar en el año 2009 en el Maelstöm ReEvolution Festival, en Bruselas, Le Gorille, d'Alejandro Jodorowsky d'après Franz Kafka, en donde cosechó un gran éxito. Al año siguiente se estrenó en París, ciudad de residencia del director y del actor: Le Gorille, d'Alejandro Jodorowsky d'après Franz Kafka, Le Lucernaire (théâtre Rouge) (2010) y en traducción inglesa en Londres:The gorilla, en The Leicester Square Theatre, Londres (2010). Poco después, se estrenó en Italia, en el Teatro Politeama di Poggibonsi, de Siena, dentro del Fenice Festival toscano (I Gorilla).

El 29 de octubre de 2011 se presentó en Santiago de Chile, por primera vez en lengua española, y, poco después, en diciembre, en Ciudad de México , El gorila. La misma traducción del monólogo se representó el 29 de enero de 2012 en Madrid en el Teatro Circo Price.

Ficha artística de El Gorila: Dirección: Alejandro Jodorowsky. Intérprete: Brontis Jodorowsky. Iluminación: Arnaud Jung. Vestuario: Elisabeth de Sauverzac. Prótesis del gorila: Sylvie Vanhelle. Ayudante de dirección: Nina Savary.

Alejandro Jodorowsky ha dicho:

''

Notas y referencias

Obras de teatro de 2009
Obras de teatro en francés

Le gorille


يان برغر ، من مواليد 27 نوفمبر 1955، لاعب كرة قدم تشيكوسلوفاكي سابق.

لعب مع منتخب تشيكوسلوفاكيا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية تشيكيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سويسرا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 1980
حاصلون على ميداليات أولمبية في كرة القدم
رياضيون تشيكوسلوفاكيون مغتربون في سويسرا
رياضيون من براغ
فائزون بميداليات ذهبية أولمبية من تشيكوسلوفاكيا
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو دوكلا براغ
لاعبو زيورخ
لاعبو سبارتا براغ
لاعبو فكتوريا بلزن
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كرة قدم أولمبيون من تشيكوسلوفاكيا
لاعبو كرة قدم تشيكوسلوفاكيون مغتربون
بيرغر
بيرغر
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1980
لاعبو كرة قدم مغتربون في سويسرا
لاعبو منتخب تشيكوسلوفاكيا لكرة القدم
مدربو دوكلا براغ
مدربو كرة قدم تشيكيون
مواليد 1955
مواليد في براغ
لاعبو كرة قدم من براغ

يان برغر


පොස්පරස් යනු පරමාණුක ක්‍රමාංකය 15 වූ මූලද්‍රව්‍යයයි. එහි රසායනික සංකේතය P ය. පොස්පරස් ඒක පරමාණුක ඝණයකි. ආවර්තිතා වගුවේ V (5) කාණ්‍ඩයේ සිටී. ෆොස්පරස් කහ හෝ රතු පැහැතිය. පොස්පරස් හි ඉලෙට්‍රොනික වින්‍යාසය 2,8,5 වේ. ආවර්තය 3 වන අතර කාන්ඩය V වේ. සාදන ප්‍රධාන අයනය -3 වේ. ප්‍රධාන සංයුජතාව 3 වේ. පොස්පරස් අලෝහයකි.දහන ද්‍රවට්‍යකි

මූලාශ්‍ර

මූලද්‍රව්‍යය

පොස්පරස්


Roskilde Domkirke er en dansk dokumentarfilm fra 1942 instrueret af Gunnar Robert Hansen efter eget manuskript.

Handling
Skildring af Roskilde Domkirke, både som bygningsværk og som hvilested for de danske konger.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1942
Domkirke (dokumentarfilm)

Roskilde Domkirke (dokumentarfilm)


Carsten Klook (* 1959 in Hamburg) ist ein deutscher Schriftsteller.

Leben
Carsten Klook wuchs in Hamburg auf, verbrachte in seiner Kindheit und Jugend aber auch einige Zeit in Rostock und in Sellin auf Rügen in der damaligen DDR. Er begann bereits als Jugendlicher in den 1970er-Jahren erste Texte zu schreiben.

Ab 1980 studierte Klook Germanistik an der Universität Hamburg. In dieser Zeit schrieb er zunächst für die taz in Hamburg vor allem über Musik und Literatur, später unter anderen auch für Szene Hamburg, die Hamburger Rundschau, Hamburger Morgenpost, tango, Tempo und konkret literatur. Die atmosphärischen Reportagen über Straßen und Orte in Hamburg, die Klook in jener Zeit u. a. für die taz schrieb, wurden 2015 als E-Book wiederveröffentlicht. Nach der Lektüre des experimentellen Romans Die Stimme im Schrank von Raymond Federman begann Klook 1989, seinen autofiktionalen Debüt-Roman Korrektor zu schreiben, für dessen Anfang er 1991 seinen zweiten Literaturförderpreis der Kulturbehörde Hamburg erhielt. Das Buch erschien aber erst 2005 beim Textem Verlag nach einer langjährigen Odyssee durch ablehnende Verlagshäuser und nach den Veröffentlichungen von Kurzgeschichten und Hörspielen. Ab 1991 arbeitete Klook als Redakteur bei diversen TV-Zeitschriften. Die Erfahrungen aus dieser Zeit hat er im Erzählband TV-Lounge verarbeitet. Klook stand in Kontakt zu den ersten Bands der so genannten Hamburger Schule und schrieb über sie auch Artikel (Cpt. Kirk &., Blumfeld, Kristof Schreuf). Zwischen 1989 und 1991 war er Mitglied der LiteraPur-Redaktion, die von Jürgen Abel geleitet wurde, und der auch Joachim Helfer, Mirko Bonné, Farhad Showghi und der Künstler Andreas Schwarz angehörten. In den Jahren 1999 bis 2002 veranstaltete er in Locations wie "Matrix" und "Rialto" in Hamburg Literaturevents (Intermediate I bis V). Zwischen 2004 und 2010 schrieb er Literatur- und Musikkritiken u. a. für die Financial Times Deutschland und Zeit online.

Ab den 1980er-Jahren wirkte Klook als Gitarrist bei Band-Projekten der Hamburger Trash-Rockszene mit wie Galerie Global, SchwesterSchwester, Tasche, Mohair und den Travelling Dylans.

Im "Ausnahmeverlag Hamburg" erschien 2011 unter dem Titel Tattoovorschläge für Headbanger und Bedhanger ein Buch mit Zeichnungen und Cartoons, die in den Jahren 1983 bis 2010 entstanden waren. Der Band wurde 2021 wiederveröffentlicht. Ein zweites Booklet mit Cartoons erschien ebenfalls 2021: 1200 Jahre im August – Slackers, w(i)e like us.

Von 2011 bis zum September 2012 gehörte Klook dem "Ort des Gegen e. V" an, der sich um den Nachlass der Künstlerin Annette Wehrmann kümmert und 2012 den Edwin-Scharff-Preis der Hansestadt Hamburg erhielt. Er war Mitautor der von Günther Emig und Peter Engel herausgegebenen Literaturzeitschrift "Hammer + Veilchen.

Kaitlin Roquel Yeomans legte im Juni 2020 der US-amerikanischen Universität von Oregon ihre 55-seitige Magisterarbeit vor zum Thema "Disability as Epistemic Experience: Autofictional Representations Of Disability in German and American Literature" und erhielt dafür ihren Abschluss Master of Arts in vergleichender Literaturwissenschaft. In ihrer Arbeit stellte sie Klooks MS-Roman Psychocalypse oder Das Warten auf Fu neben den Roman "Pain Woman Takes Your Keyes And Other Essays From A Nervous System" von Sonya Huber und betrachtete die Eigenschaften autofiktionaler Literatur insbesondere bei der literarischen Verarbeitung körperlicher Erkrankungen. Yeomans wählte "Psychocalypse" aus, weil das Buch "ein einzigartiger Roman deutscher Gegenwartsliteratur" sei.

Rezeption
 Korrektor (2005)

 TV-Lounge – In- und Auslandsverbindungen (2007)

 Stadt unter (2011)

 Berg & Jarka (2016)

Werke
 Sterben kann ich, wenn ich tot bin – Unweit der Literaturszenen: Des Widerspenstigen Lähmung – KING ZOMBIE. Autobiografie (Teil 2). Print und ePUB, Norderstedt 2023, Softcover ISBN 978-3-7578-8994-4, Hardcover ISBN 978-3-7578-9007-0, ePUB ISBN 9783758386886
 Sterben kann ich, wenn ich tot bin – Fern der Literaturszenen und Hamburger Schule_n. Autobiografie (Teil 1). Print und ePUB, Norderstedt 2023, ISBN 978-3-7568-4278-0 (Softcover), ISBN 978-3-7578-0269-1 (Hardcover) und ePUB ISBN 9783757893118.
 1200 Jahre im August – SLACKERS W(I)E LIKE US: SINN@losigKeit. Cartoons. Klookbooks/BoD. Norderstedt 2021, ISBN 978-3-7543-4558-0.
 Ein übermächtigtes Nichts. Kurzgeschichte. Literatur Quickie Verlag. Hamburg 2021.
 PRÄSENZKØRBE. Prosaminis, Lyrik, Fotos, Krakelzeichnungen. Corona-Sketchbook. Hamburg 2021.
 Der Schlaf in den Urnen – Tagebuch eines Ehemaligen. Gedichte und Prosaminiaturen. HörSpielFilm mit Bildern und Sounds von Andreas Voß, DVD, Hamburg 2017.
 Letzte Nächte in Boohemia oder Die schwarzen Augen der Kröte. Episodenroman. Textem Verlag, Hamburg 2017, ISBN 978-3-86485-165-0.
 Berg & Jarka. Liebeswahnroman. Print und E-Book, 2016, ISBN 978-3-7412-1167-6.
 Psychocalypse oder Das Warten auf Fu. MS-Roman. Print und E-Book, 2015, ISBN 978-3-7386-2193-8.
 Antikörper – 21 LiebesMarodeure. Gedichte und Prosaminiaturen. Booklet mit bildnerischen Arbeiten des Künstlers Achim Beitz, hrsg. von Carl-Walter Kottnik, Hamburg 2015.
 Hah – Ortszuschläge, Starrsucht & Skotome. Artikel über Hamburg aus den 1980er Jahren. Textem Verlag, E-Book, Hamburg 2015.
 Missie Allyra und die Unbekannten. Eine üble Klamotte. Hörspielskript. Textem Verlag, E-Book, Hamburg 2015.
 Korrektor. Hörbuch zum Roman. creative talents/Institut für Internagut (Download), Hamburg 2014.
 Seinsgründe – 43 Neurosen. Storys, Szenen, Porträts. Textem Verlag, Hamburg 2013, ISBN 978-3-86485-040-0.
 Stadt unter. Roman. Textem Verlag, Hamburg 2011, ISBN 978-3-941613-64-5.
 Tattoovorschläge für Headbanger und Bedhanger. Zeichnungen und Cartoons, AusnahmeVerlag, Hamburg 2011, ISBN 978-3-940992-20-8. Wiederveröffentlichung bei Klookbooks/BoD, 2021, ISBN 978-3-7543-1724-2.
 Unterirdische Absprachen. Prosaminiaturen, Gedichte, Hörspieltexte. 2009, ISBN 978-3-8370-4988-6.
 White Trash. Kurzgeschichten. Klookbooks/Textem, Hamburg 2007, ISBN 978-3-938801-37-6.
 TV-Lounge. Erzählungen. Textem Verlag, Hamburg 2007, ISBN 978-3-938801-25-3.
 Talk Slalom. Hörstücke. CD, Gruenrekorder, Frankfurt 2006.
 Korrektor. Roman. Textem Verlag, Hamburg 2005, ISBN 3-938801-03-4.
 Halbe Portion Jubel. Hörstücke. CD, Gruenrekorder, Frankfurt 2004.
 Senna! Erzählung. Textem Verlag, Hamburg 2004, ISBN 3-938801-07-7.
 Die Reise nach Worpswede. Hörspiel. Radio Bremen 1993, Regie: Christiane Ohaus

Beiträge in Anthologien, Kunstkatalogen und Magazinen
 Aus dem Leben eines skeptischen Parasiten & Älterwerden als Weg. Zwei Gedichte in: Versnetze_15. Herausgeber: Axel Kutsch. Lyrik-Anthologie, Verlag Ralf Liebe, Weilerswist 2022, ISBN 978-3-948682-36-1.
 Über das Album Paranoid von Black Sabbath. In: Hear 'em all. Heavy Metal-Kompendium, Herausgeber: Frank Schäfer. Ventil Verlag, Mainz 2018, ISBN 978-3-95575-098-5.
 Festgegrillt. Die Bühne, der Kadaver, das Plateau. Im: 15. Hamburger Ziegel. Literatur-Anthologie der Hamburger Kulturbehörde. Dölling & Galitz Verlag, Hamburg 2017, ISBN 978-3-86218-090-5.
 Nolens volens. In: no balance, 18. Ausgabe des Magazins Kultur & Gespenster. Textem Verlag, Hamburg 2017, ISBN 978-3-941613-97-3.
 Kapitel aus dem Roman Berg & Jarka. Im: 13. Hamburger Ziegel. Literatur-Anthologie der Hamburger Kulturbehörde, Dölling & Galitz-Verlag, Hamburg, 2012, ISBN 978-3-86218-036-3.
 Annette Wehrmann – Luftschlangentexte. Text auf CD-Booklet, Materialverlag der HfBK, Hamburg 2011. ISBN 978-3-938158-80-7.
 Fotos, die vom Leben selbst berichten statt von formalen Ködern und Theorien. Katalogtext zu einem Fotobuch der Klasse von Prof. Olaf Fippinger, Uni Wismar, 2010.
 R + D – Canvas Camping. Vorwort im Kunstbuch von Lutz Krüger und Sebastian Reuss. Textem Verlag, Hamburg 2009. ISBN 978-3-938801-29-1.
 Der Balkon. In: Balkoniade – Zum 40. Jubiläum des Hamburger Stadtteils Steilshoop. Kunst-Katalog und E-Book. hyperzine verlag. Hamburg 2009. ISBN 978-3-938218-33-4.
 Zur Geschichte der Off-Kultur Hamburgs. In: Wir nennen es Hamburg – Interdisziplinäres Kunstfestival 2008/2009. Hamburger Kunstverein. Text im Ausstellungskatalog. Kunstverein/Kampnagel, Hamburg 2008.
 Die Besten 2008 – Klagenfurter Texte. Anthologie und Presseschau. Mit einem Artikel von Carsten Klook, der auf Zeit online erschien. Piper Verlag, 2008. ISBN 978-3-492-05209-2.
 Jill, das Chintz-Wesen. Im: Hamburger Ziegel, 11. Jahrbuch für Hamburger Literatur 2008/2009. Dölling & Galitz-Verlag, Hamburg, 2008. ISBN 978-3-937904-73-3.
 Fest für die Sinne. Rezension zum 25. Jahrbuch der Lyrik. Hamburg, Textem.de, 2007.
 Zur Kultur (des) DesInteresses. Essay in der 4. Ausgabe des Magazins Kultur & Gespenster. Textem Verlag, Hamburg 2007. ISBN 978-3-938801-26-0.
 Billstedt revisited. Im: Hamburger Ziegel, 10. Jahrbuch für Hamburger Literatur. Dölling & Galitz-Verlag, Hamburg, 2006. ISBN 978-3-937904-32-0
 Über das Buch "Normal – Vereinigung für normales Glück" von Michael Stauffer. In: Unter vier Augen – Kultur & Gespenster, Textem Verlag, Hamburg 2006. ISBN 978-3-938801-12-3.
 Ausführliches Interview mit der Band Blumfeld. Vom 24. September 2003 auf tuxamoon.de.
 Sechs potentielle Berliner.Porträt-Miniaturen. In: Sehnsucht Berlin. Anthologie, Konkursbuch Verlag Claudia Gehrke, Tübingen, 2000. ISBN 978-3-88769-238-4.
 Korrektor. Romanauszug. In: LiteraPur 3. Anthologie, Hamburg 1992. ISBN 3-927602-01-9.
 Korrektor. Romanauszug. In: Hamburger Ziegel 1. Jahrbuch für Hamburger Literatur. Dölling & Galitz-Verlag, Hamburg, 1992. ISBN 978-3-926174-38-3.
 Zweiseitige Rezension zum Buch "1.500 Schallplatten" von Diedrich Diederichsen. In: Konkret literatur. Hamburg, 1989.

Literatur
•  Hamburg literarisch. Hrsg. von der Kulturbehörde der Freien und Hansestadt Hamburg, Dölling und Galitz Verlag, Hamburg 1990, ISBN 3-926174-16-1.

Auszeichnungen und Stipendien
 2007: Aufenthaltsstipendium im Künstlerhaus Lauenburg
 1991: Literaturförderpreis der Stadt Hamburg
 1987: Literaturförderpreis der Stadt Hamburg
 1985: 2. Platz im Literaturtelefon-Wettbewerb der Kulturbehörde Hamburg

Weblinks

 Website von Carsten Klook

 Interview mit der Band Blumfeld vom 24. September 2003 auf Tuxamoon
 Fest für die Sinne Rezension zum 25. Jahrbuch der Lyrik
 Artikel über das Klagenfurter Wettlesen 2009 auf Zeit online
 Video einer Lesung aus Seinsgründe – 43 Neurosen am 30. August 2014 in erlesen TV
 Zur Geschichte der OFF-Kultur in Hamburg – Katalogtext
 Fünf Fragen an KünstlerInnen von Walter Pobaschnig, Wien. In: Literatur outdoors: "Kunst kann alles" Carsten Klook, Schriftsteller _ Hamburg 27. April 2022
  Bandcamp-Seite mit Hörstücken von Klook, Tasche und Alben von SchwesterSchwester und Galerie Global

Einzelnachweise

Autor
Deutscher
Geboren 1959
Mann

Carsten Klook


Micheal Ray Stevenson (født 19. november 1989), kendt under sit kunstnernavn Tyga (en backronym for Thank You God Always), er en amerikansk rapper. I 2011 underskrev Tyga en kontrakt med Young Money Underholdning, Cash Money Records og Republikken Poster (tidligere Universal Republic Records).

Tidlige liv
Micheal Ray Stevenson blev født i Compton, Californien 19. november 1989, og boede der, indtil han i en alder af 11-12 år flyttede til Gardena, Californien.

Han er af vietnamesisk og jamaicansk afstamning. Som barn lyttede han til Fabolous, Lil Wayne, Cam ' ron og Eminem og mange andre.

Referencer

Eksterne henvisninger

Rappere fra USA
Personer fra Californien
Vestkystshiphop-musikere

Tyga


Un utensilio, (del latín utensilla, plural de utensĭlls 'útil, necesario') es un objeto fabricado, que se destina para un uso manual y doméstico. Como los utensilios de cocina, aseo, limpieza, etc.

También se denomina utensilios a ciertas herramientas o instrumentos de algunas actividades profesionales; por ejemplo, los utensilios agrícolas o los utensilios quirúrgicos.
Los utensilios nos ayudan en nuestras actividades diarias, como el lápiz, que nos permite escribir e incluso es muy utilizado en la escuela, o el cuchillo, que nos es útil para preparar y tomar nuestras comidas.

Véase también
 Herramienta
 Instrumento

Referencias

Objetos

Utensilio


Hreša je naseljeno mjesto u općini Stari Grad Sarajevo, Federacija BiH, BiH.

Stanovništvo

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 248

 Srbi - 244
 Hrvati - 2
 Muslimani - 1
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 1

Izvori

Naselja u Sarajevskoj županiji
Stari Grad Sarajevo

Hreša


Taşönü, Trabzon ilinin Araklı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin eski ismi "Pirki"'dir. 1530 yılı tahririnde o dönemki Sürmene Nahiyesinin köyleri arasında yerleşimden bahsedilmemektedir. 1834 yılı Sürmene Nüfus Defterinde Pirgi adıyla o zamanki Sürmene Nahiyesine bağlı bir köy olarak görülmektedir.

19. yüzyıl sonlarına ait kayıtlara göre yerleşimde, mangenez madeni işletilmektedir. Ayrıca kayıtlarda yerleşimde çıkarılan "Malta taşı"na benzeyen beyaz taşların bina yapımında kullanıldığı belirtilmiştir.

Yerleşim, Türkiye Cumhuriyetinin kurulmasından sonra Pirki adıyla kayıtlarda yer almıştır. Sürmene ilçesinin köyüyken, 1953 yılında Sürmene'den ayrılarak ilçe olan Araklı'ya bağlanmıştır. Yerleşimin Pirki olan adı da 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Taşönü olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren yeni adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır. Mahallenin günümüzdeki adını, buradan çıkan taştan aldığı düşünülmektedir.

Taşönü mahallesinde, yapım tarihi 1843 olan tarihi eser bir cami bulunmaktadır. Bu cami, yine taş yapımı olan ilköğretim okulu ve birçok ev 22 Ekim 2006 tarihindeki heyelan sonucu yıkılmıştır. Ve bu olaydan sonra Taşönü mahallesi heyelanlı bölge ilan edilmiştir.

Taşönü mahallesinde 3 tane kiliseden söz edilmektedir. Yıkılmış olan bu kiliselerin yerleri bilinmektedir. Kılıç mahallesinde Rumlardan kalma mezarlara hâlen rastlanabilmektedir.

Coğrafya
Trabzon il merkezine 38 km, Araklı ilçe merkezine 4 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Araklı'nın mahalleleri

Taşönü, Araklı


Belarussische Juniorenmeisterschaften im Badminton starteten nach dem Zerfall der Sowjetunion 1992. Internationale Titelkämpfe von Belarus gibt es noch nicht. Titelkämpfe der Erwachsenen werden ebenfalls seit 1992 ausgetragen.

Titelträger

Weblinks
Badminton Europe

Junioren
Liste (Badminton)
Jugendbadminton
Erstveranstaltung 1992

Belarussische Badminton-Juniorenmeisterschaft


Panipate (Panipat) é uma cidade no estado de Harianá. É um importante centro de reciclagem de têxteis.

História
Panipate foi palco de três importantes batalhas:
Primeira batalha de Panipate (1526)
Segunda batalha de Panipate (1556)
Terceira batalha de Panipate (1761)
Em todas estas batalhas, o exército defensor foi derrotado, o que levou à criação da expressão síndrome de Panipat, que se refere à falta de planeamento estratégico da Índia.

Localidades de Harianá

Panipate


Z.E. or Ze can refer to:

Arts and mythology
 Ze (manga)
 Bai Ze, a beast in Chinese legend
 Zé Povinho, a Portuguese everyman character
 Zé Pilintra, a folkloric and spiritual character from the Afro-Brazilian and regional religions

Businesses and brands
 ZE Records, a record label
 Renault Z.E., an electric car
 Renault Fluence Z.E.
 Eastar Jet (IATA airline code ZE)

Language
 Ze (Cyrillic), a letter of the Cyrillic alphabet
Reversed Ze, a Cyrillic letter used in the Enets and the Khanty languages
 Ze (cuneiform), a sign in cuneiform writing
 Ze (pronoun), a gender-neutral pronoun in English
 Źe, a letter in the Pashto alphabet
 Že, a letter in the Perso-Arabic alphabet

People

With the stage name
 Z.E (born 1994), a Swedish rapper

With the given name
 Zhang Ze, a Chinese male tennis player
 Ze Frank (born 1972), a performance artist
 Zé (given name), a Portuguese form of the name José, shared by several notable people

With the surname
 Tom Zé (born 1936), a Brazilian musician
 Ze Rong (died 195 C.E.), a general and active occultist serving under the warlord Tao Qian

Places
 Zè, Benin
 ZE postcode area, a group of postcode districts covering the Shetland Islands in Scotland

Other uses
 Indian locomotive class ZE, a narrow gauge 2-8-2 steam locomotive class
 Zero emission, qualification of an engine, motor or process
 The charge of an electron as described in Charge number

Ze


La  rue du Val d'Osne  est une voie de Saint-Maurice.

Situation et accès
Cette avenue orientée nord-sud relie la place Jean-Jaurès face au moulin de la Chaussée à l'avenue de Gravelle.
La rue comprend deux virages en montée au départ de la place Jaurès pour accéder au plateau puis son profil est plat et son tracé rectiligne jusqu'à l'avenue de Gravelle.
La rue est en sens unique de l'avenue de Gravelle à la place Jean-Jaurès et comprend un double sens cyclable.

La station de métro la plus proche est  Charenton-Écoles de la ligne .

Origine du nom
Cette rue perpétue le souvenir de l'ancien couvent du Val d'Osne qui s'étendait le long de l'actuelle rue du Maréchal-Leclerc de la place Jaurès jusqu'au-delà de la Mairie.

Historique
L'origine de la rue est un très ancien chemin qui reliait la chaussée de Charenton à Saint-Maur (actuelle rue du Maréchal-Leclerc  dont le tronçon de l'actuelle place Jean-Jaurès à l'église était avant le début du  dans l'axe de l'impasse du Val-d'Osne, plus éloigné de la Marne) à Saint-Maur au village de Saint-Mandé. Cette voie - longeait le mur d'enceinte du bois de Vincennes qui faisait partie du domaine royal puis national jusqu'à sa rétrocession à la Ville de Paris en 1861. Ce chemin doublait celui dans l'axe du pont de Charenton. Les deux voies se rejoignaient à l'entrée de ce village de Saint-Mandé.

A la suite de l'acquisition par la Ville de Paris en 1861 des terrains de la plaine de Bercy pour étendre le bois de Vincennes à l'ouest et le transformer en promenade publique, le mur d'enceinte est supprimé et l'avenue de Gravelle est créée en lisière sud de la partie aménagée. Subséquemment à cet aménagement, la partie nord de la voie disparait à l'intérieur de l'espace vert étendu. La route du Parc dans le prolongement de la rue est ouverte sur un tracé différent de celui, rectiligne de l'ancienne voie.

Édifices remarquables
 À l'angle de la rue du Maréchal-Leclerc (place Jean-Jaurès), emplacement du premier lieu de culte protestant autorisé en région parisienne et d'un ancien cimetière protestant, où l'on  a retrouvé la tombe de Thomas Craven. Détruit en 1685, il a été reconstruit en 1889 rue Guérin à Charenton-le-Pont. Ce site fut celui du couvent du Val d'Osne de 1701 à 1790 après la destruction du temple en 1685.
 Église Saint-André
 Une des entrées de l'Hôpital Esquirol
 Au 41, immeuble d'architecture Art nouveau recensé à l'Inventaire général du patrimoine culturel
 Au 53, maison recensée à l'Inventaire général du patrimoine
 Au 61 (angle de l'avenue de Gravelle), immeuble recensé à l'Inventaire général du patrimoine

Annexes

Notes et références

Val d'Osne

Rue du Val-d'Osne


The year 1785 in science and technology involved some significant events.

Astronomy
 Dunsink Observatory established near Dublin.

Aviation
 January 7 – Frenchman Jean-Pierre Blanchard and American John Jeffries travel from Dover, England to Calais, France in a gas balloon, becoming the first to cross the English Channel by air.
 January 19 – Richard Crosbie successfully flies in a hot air balloon across Dublin, the first ascent in Ireland.

Biology
 Antoine François and Étienne Louis Geoffroy publish Entomologia Parisiensis, sive, Catalogus insectorum quae in agro Parisiensi reperiuntur ....
 John Stuart, 3rd Earl of Bute, publishes Botanical Tables, containing the different families of British plants.

Earth sciences
 March 7–July – James Hutton's Theory of the Earth is first presented, at the Royal Society of Edinburgh.

Exploration
 André Michaux is sent by the French government to North America to look for new plants.

Mathematics
 The Marquis de Condorcet publishes Essai sur l'application de l'analyse á la probabilité des décisions rendues á la pluralité des voix including his voting paradox, the Condorcet method of voting and his jury theorem.

Medicine
 William Withering publishes An Account of the Foxglove and some of its Medical Uses.
 A form of chainsaw is first illustrated by Scottish doctor John Aitken, for use in symphysiotomy.
 London Hospital Medical College opens as England's first chartered medical school.

Physics
 Charles-Augustin de Coulomb first publishes Coulomb's law.

Technology
 Lionel Lukin patents a rescue lifeboat in Great Britain.
 Approximate date – American inventor Oliver Evans erects a fully automated flour mill capable of operating continuously through the pioneering use of bulk material handling devices including bucket elevators, conveyor belts, and Archimedean screws at Greenbank Mill, in New Castle County, Delaware – "He practically invented the modern science of handling materials."

Awards
 Copley Medal: William Roy

Births
 January 15 – William Prout, English chemist (died 1850)
 February 26 – Anna Sundström, Swedish chemist (died 1871)
 March 17 – Ellen Hutchins, Irish botanist (died 1815)
 March 22 – Adam Sedgwick, English geologist (died 1873)
 April 26 – John James Audubon, Haitian-born American naturalist, illustrator (died 1851)
 July 6 – William Jackson Hooker, English botanist (died 1865)

Deaths
 January 23 – Matthew Stewart, Scottish mathematician (born 1717)
 June 2 – Jean Paul de Gua de Malves, French mathematician (born 1713)
 November 16 – Johan Gottschalk Wallerius, Swedish chemist and mineralogist (born 1709)
 December 12 – Edmé-Louis Daubenton, French naturalist (born 1730)
 Pierre Le Roy, French clockmaker (born 1717)
 Saverio Manetti, Italian natural historian (born 1723)
 undated – Faustina Pignatelli, Italian mathematician (born 1705)

References

18th century in science
1780s in science

1785 in science


Wiktor Paweł Skworc (Bielszowice, voivodia da Silésia, Polônia, 19 de maio de 1948) é um clérigo polonês e arcebispo católico romano de Katowice.

Depois de se formar na Ruda Śląska High School em 1966, Skworc estudou teologia e filosofia católica em Cracóvia. Durante o seu ano de estágio trabalhou na mina de carvão Ruda Śląska. Durante seu ano de diaconato, ele cuidou da juventude polonesa em Dresden e Leipzig. Em 19 de abril de 1973, foi ordenado sacerdote pelo bispo de Kattowitz, Herbert Bednorz. De 1975 a 1980 foi secretário pessoal do bispo Herbert Bednorz. Em 1995 recebeu seu doutorado em Humanidades pela Christian Theological Academy em Varsóvia.

Em 13 de dezembro de 1997, o Papa João Paulo II o nomeou bispo de Tarnów e o consagrou bispo em 6 de janeiro de 1998 na Basílica de São Pedro; Co-consagradores foram os arcebispos curiais Giovanni Battista Re e Jorge María Mejía. Ele foi empossado na Catedral de Tarnow em 25 de janeiro de 1998.

Na Conferência Episcopal Polonesa, Skworc foi presidente do conselho de assuntos econômicos e presidente da comissão de missões. Ele também foi presidente do comitê para as relações da Conferência Episcopal Polonesa com a Conferência Episcopal Alemã.

Papa Bento XVI nomeou-o membro da Congregação para a Evangelização dos Povos e nomeou-o Arcebispo de Katowice em 29 de outubro de 2011. Skworc é considerado um simpatizante do partido conservador nacional PiS.

Após uma investigação sobre a alegada má conduta do arcebispo ao lidar com casos de abuso em sua antiga diocese de Tarnów, este último pediu ao Papa Francisco que nomeasse um arcebispo coadjutor e renunciou a sua participação no conselho permanente da conferência episcopal polonesa e à presidência da comissão pastoral.

Ver também

Arcebispos católicos da Polônia

Wiktor Paweł Skworc


1.දඩුලේනාගේ ස්වභාවය (Ratufa macroura)

දඩුලේනා  ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික සත්ත්වයා වේ. සාමාන්‍යයෙන් වැඩුණු දඩුලේනකුගේ ශරීර ප්‍රමාණය සෙ.සෙ.මි.25-ත් 45ත් අතර වෙයි .ගැහැනු හා පිරිමි සතුන් අතර ගැහැනු සතුන් පිරිමි සතුන්ට වඩා තරමක් ප්‍රමාණයයෙන් විශාල ය. ඉංග්‍රීසි බසින්  Sri  Lanka giant Squirrel  හදුන්වනු ලබනු අතර දමිළ බසින්  பெரிய அனில் නමින්. හදුන්වනු ලබයි.ඝන ලෝම තට්ටුවකින් වැසුණු සම සීත කාලයේදී ඔහුට කාලගුණයට ඔරොත්තු දීමට උදවු වෙයි.ගස් නැගීමට සහ ගසින් ගසට පැනීමට ශූරයෙකු වූ දඩුලේනාට මේ සදහා උදවු වන ප්‍රධානතම දෙය වන්නේ  උගේ දිගු ,ශක්තිමත්  වලිගයයි

2 .ජීවත්වන ප්‍රදේශ

වනාන්තර වල,තෙත් කලාපීය ප්‍රදේශවල ,වයඹ පළාතේ මොවුන් වැඩි වශයෙන් ජීවත් වෙයි. මීට අමතරව දකුණු ඉන්දියාවේ ද සුළු වශයෙන් දක්නට ලැබෙයි .

3.ආහාර වශයෙන් ගන්නා දේ

 පලතුරු
 පොල්
 ධාන්‍ය වර්ග
 ඇතැම් ගස්වල පොතු
 කුඩා කෘමි සතුන්

4.මතුව ඇති තර්ජන

මෙම සත්ත්වයා දැනට වද වී යාමේ තර්ජනයට ලක්ව ඇත.හිතක් පපුවක් නැති දඩයක්කරුවන්ගේ හා දරුණු විලෝපිකයන්ගේ ගොදුරු බවට ද මේ අහිංසක සත්ත්වයා ගොදුරු වෙමින් ඇත.එමෙන්ම මෙම සත්ත්වයා පොල් වගාවට ද තර්ජනයක් වී ඇත.එනමුත්. ඉතා අහිංසක මේ සත්ත්වයා සුරැකීමට ක්‍රියා කිරීම අපි සැමගේම මහගු යුතුකමක් වේ .අපි ඒ  සදහා හදවතින්ම එකතුවෙමු.🤝

දඬුලේනා


Gesta Hunnorum et Hungarorum, scrisă de Simon de Kéza în jurul anilor 1282-1285, este una din sursele începuturilor istoriei Ungariei.Ea este cunoscută și cu denumirea  de Gesta Hungarorum (II), unde  "(II)" indică faptul că este o continuare a lucrării Notarului Anonim, Gesta Hungarorum. Lucrarea lui Simon de Kéza amestecă legende ale hunilor, maghiarilor și istoria. Lucrarea este datată între anii 1282-1285, deoarece include Bătălia de la Hódtó (1282), dar nu menționează invazia tătară din 1285 care era să distrugă Regatul Ungariei.

Simon de Kéza a fost un cleric la curtea regelui Ladislau al IV-lea, care a domnit între 1272 și 1290. Autorul a călătorit mult în Italia, în Franța și în Germania și și-a selectat materialele epice și poetice din lecturi ample. Potrivit lui Kéza însuși, el sa bazat pe surse germane, italiene și franceze, deși el a folosit, în mod liber, și alte surse maghiare.

Conținutul lucrării
Conținutul lucrării combină legendele despre huni cu istoria. Se compune din două părți:

 Legende despre huni, bazate pe cronici anterioare și amplificate prin tradiție orală;
 Istoria Regatului Ungariei continuând Gesta Hungaronum atribuită Notarului Anonim.

În limba română,Gesta Hunnorum și Hungarorum a fost tradusă și publicată de filologul și istoricul Gheorghe Popa-Lisseanu, în 1935, în ediție bilingvă.

Gesta Hunnorum și Hungarorum a fost pentru prima dată tradusă în limba maghiară în 1999 de László Veszprémy și Frank Schaer de la Universitatea Central Europeană.

Note

Legături externe
 Textul latin și traducerea în limba română a lucrării Cronica Ungurilor (G. Popa-Lisseanu, 1935)
  Traducerea în limba maghiară a lucrării Gesta Hunnorum et Hungarorum
  [« Magisterul Simon de Kéza, cronicarul nostru controversat »]: articol din portalul istoric Múlt-kor apropo de Simon de Kéza și de lucrarea sa, Gesta Hunnorum et Hungarorum

Secolul al XIII-lea
Istoria Ungariei
Istoria Slovaciei
Istoria Transilvaniei
Istoria Serbiei
Voivodina
Mitologie maghiară

Gesta Hunnorum et Hungarorum


An Carex chaofangii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Chao Zong Zheng ngan X.F.Jin. An Carex chaofangii in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex chaofangii


Crkva Marije Pomoćnice je rimokatolička crkva u Kigaliju, Ruanda, u sklopu salezijanske ustanove u Kimihururi u Kigaliju. Posvećena Mariji Pomoćnici kršćana. Crkvu je izgradio hrvatski misionar don Danko Litrić zahvaljujući dobrotvorima. Mnogi dobrotvori su bili brojni Hrvati iz Hrvatske, Bosne i Hercegovine i hrvatske dijaspore, ponajviše iz hrvatskih katoličkih misija.

Blagoslov i posveta crkve bili su na 31. siječnja 2018. godine, na blagdan sv. Ivana Bosca. Svečano euharistijsko slavlje predvodio je nadbiskup Kigalija mons. Tadej Ntihinyurwa. Koncelebrirali su biskup iz Nyunda mons. Anaclet Mwumvaneze i pomoćni banjolučki biskup mons. Marko Semren. U koncelebraciji su bili još provincijal Provincije Afrička velika jezera sv. Karla Lwange don Camil Swertvagher, provincijal Hrvatske salezijanske provincije sv. Ivana Bosca don Pejo Orkić i mnogo drugih svećenika i salezijanaca, među njima i Hrvati don Danko Litrić, provincijski ekonom Hrvatske salezijanske provincije don Tihomir Šutalo i vlč. Marinko Filipović. Nazočile su i časne sestre i brojni vjernici.
Prvo su blagoslovljeni oltar, tabernakul, ambon, vrata i prozori te vanjske i unutarnje strane zidova. Otjpevane su Litanije Svih svetih. Nakon toga su su ugrađene moći zagrebačkog nadbiskupa mučenika blaženog kardinala Alojzija Stepinca u oltar. Moći je darovao zagrebački nadbiskup kardinal Josip Bozanić. Zatim je došlo na red mazanje oltara svetim uljem i kađenje svih mjesta i prostora crkve, koji su prije toga bili poškropljeni blagoslovljenom vodom. Nakon toga prekrasnim oltarnjakom je pokriven ultar i ukrašen cvijećem i svijećama. Otpjevalo se pjesmu Slava Bogu na visini, uz brujanje bubnjeva i zvonaca. Uslijedila je najava Božje riječi uslijedila te homilija mons. Ntihinyurwe. Poslije vjerničke molitve prinosili su darove. Velika vjernička kolona išla je u crkvu i prinijela razno liturgijsko posuđe i darove, među kojima prekrasna pokaznica, kalež, misnica s likom bl. Alojzija Stepinca, kadionica i lađica te zvonce. Doneseni su iz Hrvatske i darovani za crkvu.

Izvori

Vanjske poveznice
Don Bosco  don Pejo Orkić: Marija Pomoćnica pomogla mi je upoznati Ruandu izbliza

Katoličke crkve
Ruanda

Crkva Marije Pomoćnice u Kigaliju


Utash  es un posiólok del ókrug urbano de la ciudad-balneario de Anapa del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado a orillas del arroyo Utash, en la llanura que se extiende entre la costa del mar Negro y las estribaciones de poniente del Cáucaso occidental, 19 km al norte de la ciudad de Anapa y 131 km al oeste de Krasnodar. Tenía 1 512 habitantes en 2010.

Pertenece a los municipios rurales Vinográdnoye (zona oeste) y Dzhiginskoye (zona este).

Historia

Se halla sobre una necrópolis de entre los siglos VII y X, se sospecha que Utash es el emplazamiento de la antigua Zijopol, capital de Circasia.

Transporte

La carretera federal M25 Novorosíisk-estrecho de Kerch pasa por la localidad y la divide administrativamente en dos partes, pertenecientes a dos municipios diferentes.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Уташ.
  en Panoramio.
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net .

Localidades de la Ciudad de Anapa del krai de Krasnodar

Utash


ස්ටැන්ලි කෝබට් කව්මන් (1923 අප්‍රේල් 14– 2003 පෙබරවාරි 2) යනු නවසීලන්ත ක්‍රිකට් විනිසුරුවෙකි . ඔහු 1983 දී එක්දින තරඟ දෙකකට සහභාගී විය  ඔහු බේසින් රිසව් හි පිහිටි නවසීලන්ත ක්‍රිකට් කෞතුකාගාරයේ ගෞරවනීය භාරකරුවෙකු ද විය. වයස අවුරුදු 18 දී ඔහු අංක 59 බලඝණ RAF හි පියාසර ලුතිනන්වරයෙකු විය.

යොමු කිරීම්

2003 මරණ
1923 උපත්

ස්ටැන් කව්මන්


Nureddin Batruci (Tam adı: Cafer Nureddin Ebu İshak el-Batruci el-İşbili), Modern astronominin kurucusu sayılan bilim insanı.

Doğum tarihi kesin olarak bilinmemektedir. Fakat, Endülüs bölgesi'ndeki Córdoba'nın kuzeyinde bulunan Pedroches şehrinde doğduğu tahmin edilmektedir. İspanya'daki İşbil'de (bugünkü adıyla Sevilla) yaşadığı için, 'El İşbili' künyesini kullanmıştır. Avrupalılarca daha çok Latince'ye geçmiş ismi olan Alpetragius olarak bilinir. 1217 yılında ölmüştür.

El-Batruci, döneminin ünlü bilginlerinden olan İbn-i Tufeyl'in öğrencisiydi. Tarih ve astronomiye ilgi duymuş, astronomiyi Battani, Zerkâlî ve Cabir Bin Eflah'ın eserlerinden tahsil etmiştir. El-Batruci'nin tek bilinen kitabı Arapça olarak yazdığı Kitab Fi'l Hey'e (Astronomi Prensipleri)'dir. 1185 yılında yazımını bitirdiği bu eserin tesiri asırlarca devam etmiş, Hristiyan ve Yahudi bilimadamları tarafından kaynak eser olarak kabul edilmiştir. Bu Hristiyan bilimadamlarının arasında Kopernik de geçmektedir.

Kaynakça

Doğum tarihi bilinmeyenler
1217 yılında ölenler
Arap astronomlar

Nureddin Batrucî


Die Bödekerstraße ist eine etwa 1 km lange Straße in Hannover. Sie verläuft  von der Kreuzung zwischen der Hohenzollernstraße und der Heinrichstraße bis zum Lister Platz mit der Lister Meile und verbindet auf diese Weise die Stadtteile Oststadt und List. Sie entstand 1873 und wurde nach dem Pastor und Senior der Marktkirche Hermann Wilhelm Bödeker benannt. Sie wird überwiegend durch Gebäude des Neoklassizismus und Jugendstils geprägt. Das prägendste Bauwerk entlang der Straße ist die 1883 fertiggestellte Dreifaltigkeitskirche, die sich zwischen den Abzweigungen zur Holscherstraße und zur Friesenstraße befindet.

Verkehr
Die Bödekerstraße ist eine der verkehrsreichsten Straßen der Oststadt und Teil einer Verbindung zwischen den Stadtteilen List und Mitte sowie dem Stadtring, der als Hauptverkehrsstraßenring das Stadtzentrum umschließt. Von 1906 bis in die 1970er Jahre verkehrten auf der Bödekerstraße die zwei Straßenbahnlinien der Üstra. 1976 wurde die Straßenbahnstrecke zwischen dem Lister Platz, der Bödekerstraße und dem Emmichplatz aufgrund der Inbetriebnahme der ersten Stadtbahnlinie abgebaut. Seither verkehren nur noch Buslinien des öffentlichen Personennahverkehrs der Üstra entlang der Bödekerstraße.

Einzelnachweise

Weblinks

Innerortsstraße in Hannover
List (Hannover)
Oststadt (Hannover)

Bödekerstraße


San Juan je rijeka u sjeveroistočnoj Venezueli. Teče kroz savezne države Sucre i Monagas. Njezin istočni dio tvori granicu između ovih dvoju država prije nego što se ulijeva u zaljev Paria. Neposredno prije ušća, u San Juan se, preko rukavca Caño Francés, ulijeva rijeka Guarapiche. Na tom je mjestu u veljači 2012., u šumama mangrova, došlo do izlijevanja nafte.

Izvori

Rand McNally, The New International Atlas, 1993.

Vanjske poveznice
Geologia de Venezuela
Consecuencias ambientales de derrame petrolero en Monagas

Rijeke u Venezueli
Slijev zaljeva Paria

San Juan (rijeka u Venezueli)


Crkva svetog Ante Padovanskog je župna crkva u Tučepima koja je izgrađen u Gornjim Tučepima (Srida Sela).

Osim ove, u Gornjim Tučepima bila je još jedna starija crkva sv. Ante, jugoistočno od Sride Sela.

Opis crkve
Nalazi se usred mjesta na širokoj ograđenoj zaravni. Do nje vode široke stube. Crkva je pravilno orijentirana jednobrodna građevina s transeptom te širokom polukružnom apsidom. Na klasicizirajućem pročelju ističe se portal s dorskim stupovima koji nose perforirani zabat. Nad portalom, u njegovoj osi, široki je trodjelni polukružni prozor na kojem je uklesana 1901. godina izgradnje i posvete crkve. Crkva je jednobrodna, križnog tlocrta s transeptom i polukalotom. Crkva predstavlja monumentalnu građevni sagrađenu u neoklasicističkim oblicima, a posebno se ističe njena bogata mramorizacija i unutrašnjost, jedinstvena na Makarskom primorju.

Župna crkva Svetog Ante Padovanskog sagrađena je u neoromaničkom stilu 1901. godine prema nacrtu ing. Parišića. Tlocrt crkve je u obliku latinskog križa.

Iznad vrata je polukružni veliki prozor, a na timpanu je okrugli prozorčić. Na vrhu pročelja je kip Presvetog Otkupitelja. Današnji zvonik je sagrađen 1965. godine prema nacrtu Ante Barača. Uz crkvu je bio zvonik od samog početka, ali je bio izgrađen od slabog kamena, pa je u potresima 1923. i pogotovo 1962. teško oštećen i srušen. U crkvi su tri oltara, glavni s kipovima sv. Franje i sv. Ante, Gospin oltar, prenesen iz stare crkve, i oltar sv. Ante. Oltare je u većoj ili manjoj mjeri popravio i nadogradio splitski majstor Josip Barišković. Svijećnjake je posrebrio splitski zlatar Vicko Čulić, a unutrašnjost crkve dekorirao je Appolinario Soldati, iz Miecaglia, nedaleko od Milana u Italiji. Crkva je svečano posvećena 1901. godine. Iako je narod preselio na Kraj, ova je crkva i danas župna crkva.

Povijest

Povijest župe
Župa Tučepi nalazi se u istoimenoj općini Splitsko-dalmatinske županije. Do potresa 1962. god. i izgradnje Jadranske magistrale većina Tučepljana je stanovala pod planinom u zaseocima Podpeć, Čovići, Srida sela, Šimići i Podstup na plodnim biokovskim padinama baveći se poljoprivredom, ponajviše maslinarstvom i vinogradarstvom. Nakon potresa nastalo je novo i moderno naselje, Kraj, uz pitomu, šljunkovitu obalu, koje svoj prosperitet zasniva na turističkoj djelatnosti. Područje je bilo naseljeno u ilirsko doba, kao i u ranom srednjem vijeku o čemu svjedoči starokršćanska crkva iz V. ili VI. stoljeća. Oko nje su srednjovjekovne nadgrobne ploče - stećci (državna zaštita 24/71-66, reg. br. 9). Na istočnom kraju sela, na južnim obroncima brda Sutvid, postoje ostatci hrvatske srednjovjekovne crkve. Početkom XX. st. na tom lokalitetu su otkrivene stele s natpisima, skeletni grobovi, različiti grobni inventar i nekoliko primjeraka rimskog novca (!!.-IV. st.). Visoko pod Biokovom, na lokalitetu zvanom Grebište, iznad Gornjih Tučepa pronađeni su ostatci starohrvatske crkvice sv. Martina s nekropolom iz XI. ili XII. st. (državna zaštita, reg. br. 12). Bila je popločana od domaćih kamenih ploča. Oblik apside je izvana četverokutan, a iznutra polukružan, što se može povezati sa sličnim oblicima dalmatinskih crkvica XI.-XII. stoljeća. Iz nje je moguća tranzena sa šest polukružnih otvora, danas u zidu crkve sv. Kate. Oko crkve su bili grobovi. Selo se inače prvi put spominje 1434. god. u Kreševskoj povelji. Od XV. do XVII. st. tim prostorima vladaju Turci, no i poslije, za vrijeme uspostavljanja mletačke vlasti, tijekom XVIII. st., zbog specifičnosti položaja na granici s turskim carstvom, lokalno stanovništvo je sudjelovalo u mletačko-turskim sukobima. Iz tog razdoblja, na širem području Gornjih Tučepa, sačuvalo se nekoliko fortifikacijski i fortifikacijsko-stambenih objekata – kula s obilježjima narodnog graditeljstva: Šarića kula, Bušelića kula, Lalića kula, u istoimenim naseljima koje su služile za obranu od turskih napada. Sve od dolaska franjevaca u Makarsku 1502. god. do danas župom upravljaju franjevci iz makarskog samostana. Župa je pripadala Makarskoj biskupiji, a od 1830. god. Splitsko-makarskoj biskupiji, danas nadbiskupiji.

Stara crkva
Stara crkva sv. Ante bila je iznad stare župne kuće, gdje je danas kapelica sv. Roka. Ona je bila mala, svodova građevina. Prema predaji, izgrađena je 1602. godine. Uza nju je g. 1747. podignut n zvonik,  ali ga je već g. 1748. srušila bura. Nadograđen je tek 1868. godine. Crkva je stradala u požaru 1891. godine.  Potom se počela graditi današnja župna crkca sv Ante u Sridi sela 1898. godine.

Orgulje

Ferdo Heferer je izgradio orgulje crkve 1912. godine kao op. 215. Glazbalo ima ovu dispoziciju:

Spojevi: man-ped, Sub man-ped, Sup man-ped.
Kolektivi: P, MF, F, FF, 0.
Trakture su pneumatske s čunjićima.

Zaštita
Pod oznakom Z-4888 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, sakralna graditeljska baština, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra.

Izvori

Literatura
 Emin Armano, Orgulje hrvatskih graditelja. Tragom Ladislava Šabana, 2006., ITG, Zagreb

Katoličke crkve u Hrvatskoj
Katoličke crkve u Tučepima
Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Crkva sv. Ante Padovanskog u Tučepima


Središnji državni ured za razvoj digitalnog društva je središnje državno tijelo Republike Hrvatske sa zadaćom praćenja i unaprjeđenja razvoja digitalnog društva, te usklađivanja sa smjernicama, direktivama i regulativom Europske unije na području digitalnog društva i ekonomije.

Misija Središnjeg državnog ureda za razvoj digitalnog društva je stručna potpora Vladi Republike Hrvatske pri razvoju digitalne infrastrukture i javnih digitalnih usluga, te popularizacija razvoja digitalnog društva u svim područjima života i djelovanja hrvatskih građana, gospodarstva i javnog sektora. Osim toga Središnji državni ured za razvoj digitalnog društva obavlja i druge poslove koji su mu stavljeni u nadležnost posebnim zakonima, te aktivno sudjeluje u nizu aktivnosti inicijative "Partnerstvo za otvorenu vlast u Republici Hrvatskoj za razdoblje od 2016. do 2018".

Specifični ciljevi Središnjeg državnog ureda jesu:
 popularizacija digitalne pismenosti, a što obuhvaća izradu strategije popularizacije i razvoja digitalnih vještina
 izrada prijedloga politika za razvoj digitalnog društva i izrada metodologije za praćenje napretka i procjenu učinaka politika
 sustavno unapređivanje i standardizacija digitalne infrastrukture što obuhvaća standardizaciju komunikacijske, računalne i smještajne infrastrukture
 sustavno unapređivanje i standardizacija javnih digitalnih usluga u Republici Hrvatskoj uključujući i podršku razvoju e-usluga koje razvija središnje tijelo državne uprave nadležno za poslove e-Hrvatske
 osiguranje jedinstvene i trajne dostupnosti i ponovne uporabe javnih službenih dokumenata i informacija Republike Hrvatske svim zainteresiranim stranama pod jednakim uvjetima i nepristrano
 izgradnja i održavanje Središnjeg kataloga službenih dokumenata Republike Hrvatske i objava informacija na portalu Središnjeg kataloga.

Izvori

Državna uprava u Hrvatskoj


An Sagittaria tengtsungensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hen Li. An Sagittaria tengtsungensis in nahilalakip ha genus nga Sagittaria, ngan familia nga Alismataceae. Ginklasipika han IUCN an species komo kulang hin datos. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sagittaria

Sagittaria tengtsungensis


පෘතුගීසි  වෙළෙන්දන් 1505 දී නූතන ශ්‍රී  ලංකාවේ නිරිත දිග ප්‍රදේශයේ පිහිටා තිබෙන කෝට්ටේ රාජධානියට පැමිණීමෙන් පසුව යාපනය රාජධානිය  යටත් කර ගනීම සිදුවිය. මුල් අවදියේදී යාපනයේ විසූ බොහෝ රජවරු දේශය රෝමානු කතෝලික බවට හැරවීමට පෘතුගීසි දැරූ උත්සහයට අභියෝග කල අතර අවසානයේදී ඔවුන් සමග සමාදාන විය.

1591 දී යාපනයේ සිටි එතිරිමාන්න චින්කම් රජු පෘතුගීසින් විසින් පදවි ප්‍රාප්ත කරන ලදී. ඔහු නාමමාත්‍ර වශයෙන් සිටි අනුගාමිකයෙකු වුවත් ඔහු ධර්මදූත කටයුතු සදහා බාධා ඇතිකල අතර ඒ සමගම රට අභ්‍යන්තරයේ පිහිටි  උඩරට රාජධානියට දකුණු ඉන්දියාවෙන් යුධමය ආධාර ලබාගැනීමට සහය දැක්වූවේය.අවසානයේදී ,2 වන සන්කිලි නම් ආක්‍රමණිකයා  පෘතුගීසි අධිරාජ්‍යයන්ට බලපෑම් කරනු ලැබූ අතර 1619 දී පිලිප් ද ඔලිවිරා විසින් ඔහුව බලයෙන් පහකර එල්ලා මරනු ලැබුවේය.
පෘතුගීසි පාලනයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ජනයා රෝමාණු කතෝලික බවට හැරුණු අතර අධික බදු අය කිරීම නිසා ජනතාව පෙර පැවති රාජධානියේ මධ්‍ය පෙදෙස් වලට පලා යාම හේතුවෙන් ජනගහනය අඩුවීමක් සිදුවිය.

මුල් හමුවීම

1505 දී පෘතුගීසි වළෙන්දන් ශ්‍රී  ලංකා දීපයට සම්ප්‍රාප්ත විය. ඔවුන්ගේ පළමු ආක්‍රමණය නිරිත දිග වෙරළ ආශ්‍රිතව පිහිටි කෝට්ටේ රාජධානියට එරෙහිව සිදුවිය.මූල්‍යමය වාසි ඇති කුළුබඩු වෙළදාමේ ඒකාධිකාරය කෝට්ටේ රාජධානියට හිමිවීම පෘතුගීසීන්ගේ අවධානයට ඔවුන් ලක්වීමට හේතුවිය.බෝහෝ හේතු මත යාපනය රාජධානිය කොළඹ සිටි පෘතුගීසි පාලකයන්ගේ අවධානයට ලක්විය.
ඒවා නම් ඔවුන්ගෙන් රෝමාණු කතෝලික ධර්මදූත ක්‍රියාකාරකම් වලට ඇතිවූ බාධා (පෘතුගීසි ශුභසිද්ධියට උපකාර කරයි යැයි සිතා සිටි) , මූල්‍යමය වාසි සහිත වෙළද පොළ සහ යාපනයේ වාර්ගික නායකයන්ගේ උපායශීලී ප්‍රතිලාභ ,එමෙන්ම සීතාවක සිටි වාර්ගික නායකයන් මෙන් කොට්ටේ රාජධානියේ පෘතුගීසි විරෝධී පිරිසට ඔවුන්ගේ ඇති සහයෝගය.16 වන සියවසේ අවසාන භාගයේ සිටි නුවර සහ කොට්ටේ රාජධානිවල  පෘතුගීසින්ගේ බලපෑම් ශක්තිමත් විය.එසේම ඔවුන් යාපනයේ ඇතැම් වාර්ගික නායකයින්ද මැඩ පවත්වා ගනු ලබුවෝය.
කිසිදු නැව් තොටුපලකට  ප්‍රවේශ නොවෙමින් මධ්‍යම කදුකරයේ පිහිටා තිබූ උඩරට රාජධානියේ ප්‍රවර්ධන මධ්‍යස්ථානයක් ලෙස යාපනය රාජධානිය ක්‍රියාත්මක විය.ත්‍රිකුණාමලය සහ නැගෙනහිර පිහිටි මඩකලපු නැව් තොටුපලවල් වලටද ඔවුන් ප්‍රවේශ වුවත් දකුණූ ඉන්දියාවෙන් පැමිණි යුධ ආධාර ලබාගැනීම සදහා ඉතාම සුදුසු පිවිසුම් මාර්ගය යාපනය අර්ධද්වීපය බව ඔවුන් අත්දැකීමෙන් අවබෝධ කරගනු ලැබුවෝය.තවදුරටත් ලංදේසීන්ගේ ගොඩබසීමට යාපනය අර්ධද්වීපය නාවික මධ්‍යස්ථානයක් වේ යැයි පෘතුගීසීන් බිය විය.පෘතුගීසීන් සමග පැවති සබදතා වලට 1 වන සන්කිලි රජු බාධා කල අතර මන්නාරම දූපතේ සිටි පරව කතෝලිකයන් හයසීයත් හත්සීයත් අතර ප්‍රමාණයක් සමූල ඝාතනය කරන ලදී.මෙම කතෝලිකයන් ඉන්දියාවේ සිට රැගෙන එනු ලැබුවේ යාපනය   රාජධානියේ සිට පුත්තලම දක්වා මූල්‍යමය වාසි ඇති මුතු කිමිදෙන්නන් ව්‍යාප්ත කරවීම සදහායි.

රාජ්යේ අනුගාමිකයින්

1560 දී පළමු ආක‍්‍රමණය විකරි ඩොම් කන්ස්ටන්ටිනෝ ද බ්රගන්ත විසින් මෙහෙය වනු ලැබූ නමුත් රාජධානිය  යටත් කරගැනීමට අපොහොසත් වූ අතර මන්නාරම දූපත ග්‍රහණය කර ගන්නා ලදී.වාතාවරණය අපහදිලි වුවත් 1582 දී යාපනයේ සිටි රජවරු පෘතුගීසීන්ට අලි 10 ක් හෝ ඊට සමාන මූල්‍යමය වටිනාකම කප්පම් වශයෙන් ගෙවනු ලබුවෝය.1591 දී අන්ඩෘ ෆර්ටැඩො ද මෙන්ඩොන්ක් ගේ දෙවන ආක්‍රමයේදී ප්‍රවිරාස පාන්ඩරම් රජු ඝාතනය කර ඔහුගේ පුත් එතිරිමාන්න කින්කම් රජු ලෙස පදවි ප්‍රාප්ත කරන ලදී.මෙහිදී අති කරගත් ගිවිසුමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස කතෝලික  ධර්මදූතයන්ගේ ක්‍රියාකරකම් වලට නිදහස ලැබුණු අතර අලින් අපනයනය කිරීමේ ඒකාධිකාරය පෘතුගීසීන්ට හිමි විය. ආවශ්‍යක රජු පෘතුගීසීන්ට විරෝධතාව ප්‍රකශ කරමින් පෘතුගීසීන් පලවා හරීමට දකුණු ඉන්දියාවෙන් සුරකුම් සහගත උපකාර ලබා ගැනීමේ අභිප්‍රාය ඇතිව 1 වන විමලධර්මසූරිය සහ සෙනරත් (1604 - 1635) රජවරුන්ගේ පාලන සමයේ 1593 - 1635 කාලසීමාව තුල උඩරට රාජධානියට උපකාර කරනු ලැබුවේය.කරුණු එසේ වූවත් ඔහු ප්‍රසිද්ධ ලෙස  පෘතුගීසීන් කුපිත කරවීමෙන් තොරව රාජධානියේ ස්වාධිපත්‍යය පවත්වාගනු ලැබුවේය.

රාජධානියේ අවසානය

1617 දී පරරාජසේකරගේ අභාවයෙන් පසුව එතිරිමාන්න චින්කම් විසින් පත්කරනු ලැබූ උප රජා මරා දමා ආක්‍රමණිකයෙකු වූ 2 වන සන්කිලි සිංහාසනාරූඩ විය.පෘතුගීසීන් ඔහුගේ රාජ්‍යත්වය පිළිනොගැනීමෙන් පසුව 2 වන  සන්කිලි  තන්පූර් නායකස් ගෙන් යුධ ආධාර ඉල්ලා සිටි අතර මැල්බාවෙන් පැමිණි මුහුදු කොල්ලකරුවන්ටද නෙදුනතිව් මූලස්ඵානය භාවිතා කිරීමට ඉඩ සලසනු ලැබුවේය.එතෙන් සිට පෝක් සමුද්‍ර සංධිය හරහා පෘතුගීසී නැව් මාර්ග වලට අවහිරතා ඇතිවිය.1619 ජූනි සිට පෘතුගීසී ආක්‍රමණ දකක් ඇති වුණි.ඒවා නම් මල්බාර් මුහුදු කොල්ලකරුවන් විසින් පලවාහරිනු ලබූ නාවික ආක්‍රමණ සහ සන්කිලි පලවා හැරීමට සමත්වූ පිලිප් ද ඔල්විරා සහ 5000 ක් පමණ ඔහුගේ පාබල හමුදාව මගින් සිදුකල ආක්‍රමණයයි .මෙහිදී සන්කිලි ඇතුලු රාජකීය පෙලපතේ ඉතිරිව සිටි සාමාජිකයන් ග්‍රහණය කර ගෝවට ගෙන යනු ලබූ අතර එහිදී ඔහුව එල්ලා මරණු ලැබීය.ඉතිරි සිරිකරුවන්ට අතිශයෙන්ම ගැත්තන් ලෙස ශුද්ධ ආඥාව යටතේ භික්ෂු භික්ෂුනියන් වීමට සිදුවූ අතර ඔවුන්ගේ බ්‍ර‍හ්මචාරී බව යාපනය සිහසුනට තවදුරටත් උරුම කරුවෙක් අතිවීම වැලැක්වනු ලැබීය.පෘතුගීසීන් රාජකීය පෙලපත බ්‍රහ්මචාරී බවන් වැනසීමට උත්සහ කලත්  රාජකීය  පෙලපතේ මුල් උරුමය ඇති ශී ලංකානු දෙමල පවුල් කිහිපයක්ම අද ද පවතී.

පෘතුගීසීන් සහ උඩරට රාජධානිය

17 වන සියවසේ දී ශ්‍රී ලංකාවේ සංචාරය කල ලංදේසි පූජක පිලිප්ස් බලදේව්ස් ගේ සිංහලදීපයේ (ඇමස්ටර්ඩැව් 1672) සදහන් ලෙස යාපනය අර්ධද්වීපයක්, යාපනයට දුරින් පිහිටි දූපත් වලින් සහ මන්නාරම් දූවෙන් යාපාපටුන සමන්විත විය.නමුත් රාජධානියේ අඩුපාඩු සලකා බලන විට පෘතුගීසි මූලාරම්භයේ ඉතිහාසඥයෙකු වූ ක්විරස් කියා සිටියේ,

එහි අන්තර්ගත වු ලෙස ඔවුන්ට නූතන ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු පලාතේ සහ නැගෙනහිර පලාතේ උතුරු අර්ධයේ අධිකරණ බලය හිමිව තිබුනද ඔවුන් කොන්දේසි රහිතව පෘතුගීසීන්ට යටත් වීමට ඉක්මන් වී ඇත. පෘතුගීසින් කියා සිටි ලෙස මෙය සිදුවූයේ ඔවුන්ගේ ප්‍රතිවිපාක මතය.

උඩරට රජකෙනෙකු වන සෙනරත් මේ කාලයේදී ප්‍රධාන භූමි ප්‍රදේශයේ දකුණු අලිමන්කඩ අත්පත් කරගන්නා ලදී.ඔහු සහ ඔහුගේ හේවායන් යාපන අර්ධද්වීපයේ සිටි පෘතුගීසීන්ට නිරන්තරයෙන් හිරිහැර කරන ලදී.ඔහුගේ බිරිදගේ දරු දෙදෙනා වන විජයපාල සහ කුමාරසිංහ යාපනයෙන් පැමිණි කුමාරිකාවන් දෙදෙනෙකු සමග විවාහ විය. පෘතුගීසීන් යාපනය අත්පත් කරගත් පසු සෙනරත් රජු මුදලියාර් අතපත්තුගේ මෙහෙයවීම යටතේ  10,000 ක් පමණ ප්‍රබල හමුදාවක් යාපනයට පිටත් කර යවන ලදී.ඉන්පසු පෘතුගීසීන් පලවා හැර උඩරට හමුදාව යාපනය අත්පත් කරගන්නා ලදී.පසුව කන්ස්ටන්ටිනෝ ද සෙ ද නෙරොනහා නම් පෘතුගීසී ජෙනරාල්වරයා මුදලියාර් අතපතුගේ හමුදාව පරාජය කර යාපනය යටත් කරගැනීමට කොළඹ සිට උත්සහ කරන ලදී.පෘතුගීසීන්ට සහ ලංදේසි ප්‍රකාශන වලට අනුව යාපනයේ පැවති අවසාන සටන උඩරට රාජධානියේ රජු සහ පෘතුගීසීන් අතර ඇතිවූ අතර,  පෘතුගීසීන් උඩරට රජු පරදා යාපනය අත්පත් කරගන්නා ලදී. පසුව පැමිණි ලංදේසීන් පෘතුගීසීන්ව පලවා හැර යාපනය අත්පත් කරගන්නා ලදී.යාපනය මන්නාරම් දූපත් සහ බොහෝ යාපන වන්නිමය දූපත් නැවත ව්‍යවස්ථා සහගත ලෙස දෙමළ රටක් බවට පත්කරන ලද්දේ 18 වන සියවසේදීය.

ප්‍රතිවිපාක
ඉදිරි වර්ෂ 40 ඇතුලත 1619 සිට ලංදේසි 1658 දී යාපනය බලකොටුව අත් කරගැනීම දක්වා ,පෘතුගීසීන්ට එරෙහිව කැරලි තුනක් ඇති වුණි.ඉන් දෙකක් මෙහෙයවනු ලැබුවේ මිගපුල්ලේ ආරච්චි විසිනි.ඒ කාල සීමාවතුල පෘතුගීසීන් සෑම හින්දු කෝවිලක්ම සහ රාජධානියේ සාහිත්‍යමය නිමැවුම් වල රාජකීය සුරක්ශිතාගාර වන "සරස්වතී මහල් පුස්තකාලය" විනාශ කරන ලදී.අධික බදු අයකිරීම් හේතුවෙන් ජනතාව ඉන්දියාවේ තිබෙන රාමනාකපුරම් වලට සහ වන්නි දිස්ත්‍රීක්ක වල තවදුරටත් දකුණු දෙසට සංක්‍රමණය වීම හේතුවෙන් යාපනය ප්‍රදේශයේ ජනග්‍රහනයේ අඩුවීමක් අතිවිය.බාහිර වෙළදාම මේ කාලය තුල අශුභ වාදී ලෙස බලපෑමට ලක්වුවද යාපනයේ ප්‍රධාන අපනයනය වන අලි ඉන්දියාවේ විවිධ රාජධානි සමග වෙඩිබෙහෙත් සදහා වෙලදාම් කෙරුණු අතර ලිස්බන් වලටද යවනලදී.මෙලෙස වෙළදාමෙන් අතිවූ පරිහානිය අත්‍යාවශ්‍ය ආනයන සදහා ගෙවීම් කිරීමේදී ආපහසුතා ඇති කිරීමට සමත් විය.එම නිසා ඒ භාණ්ඩ ආනයනය ඇන හිටින ලදී.පෘතුගීසීන්ගේ ප්‍රධාන වාර්තා කරු වන ෆනාඔ ද ක්සිරස් ප්‍රකශ කරනු ලැබුවේ ශ්‍රී ලංකාවේ යටත් වාසීන් සූරාකනු ලැබූ බවයි.පෘතුගීසි යටත් විජිත සමයේ යාපනයේ ජනතාව "ඉතාමත් දුක්ඛිත" තත්වයකට මුහුණ දෙන ලදී.

සටහන්

යොමුව

යාපනය රාජධානිය
ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය
දකුණු ආසියානු රටවල්
පෘතුගාල සංග්‍රමය
පෘතුගීසි සිංහලද්වීපය

පරංගි යාපනය රාජධානිය යටත් කර ගැනීම


Xia Méng (Shanghái, 16 de febrero de 1932-3 de noviembre de 2016) fue una actriz y productora de cine hongkonesa.
En chino, su nombre se escribe 夏梦;
en pinyin: Xià Mèng (literalmente: 'sueños de verano'),

Nació con el nombre de Yang Meng (杨濛). Cuando tenía apenas 15 años ella y su familia se mudaron a Hong Kong, donde asistió al colegio católico de mujeres Maryknoll (玛利诺修院学校). En 1949, en un evento de la escuela, fue elegida para interpretar el papel principal en la obra Saint Joan.

Ella estaba actuando por primera vez pero no se sentía muy bien, así que piensa en retirarse pero el directo le aconseja que continué. Lo sigue y al final de la obra la gente la recibe con agrado. Aquí es donde le presta atención al asunto de la actuación.

En 1951 se unió al estudio Great Wall donde recibió sus primeros personajes y dándose a conocer.

Gracias al talento y la belleza se convirtió en una gran actriz hongkonesa y también en estrella del cine chino en los años 1950 y 1960. En 1959 se convertido en una de las actrices más célebres de Hong Kong.

Hoy posee un homenaje en la Avenida de las estrellas en el distrito Kowloon en la ciudad de Hong Kong.

Referencias

Enlaces externos
para más visita
filmo grafía

Actrices de Hong Kong
Directoras de cine de China
Nacidos en Shanghái

Xia Meng


السرعة الوسطى هو مفهوم فيزيائي يعبر عن سرعة انتقال جسم ما وسطيا فمثلا إذا انتقلت نقطة مادية على مسار منحني من الوضع ط1 والتي كانت عنده في اللحظة ز1 إلى الموضع ط2 والتي وصلت إليه في اللحظة ز2 تكون سرعتها الوسطية تساوي [ ط2-ط1 ] / [ ز2-ز1 ] أي تكون السرعة الوسطية تساوي حاصل قسمة المسافة بين فاصلة ط1 وط2 والمقصود بالفاصلة بعد ط1 مثلا عن مبدأ ثابت (م) والزمن اللازم للانتقال من ط1 إلى ط2 والذي يمكن حسابه بطرح الزمن اللازم لوصول النقطة من المركز الثابت (م) إلى ط2 من الزمن اللازم لوصول النقطة نفسها من المركز (م) إلى ط1 ومن المؤكد ان ط1 تقع قبل ط2 فالنقطة تمر ب ط1 باتجاه ط2

فيزياء

سرعة وسطى


Human: Fall Flat est un jeu de puzzle-plateforme développé par Tomas Sakalauskas et édité par Curve Digital. Il est initialement publié pour Microsoft Windows, Linux et MacOS en juillet 2016, et reçoit des portages vers PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One, Xbox Series X/S, Nintendo Switch, Google Stadia, iOS et Android au cours des années suivantes.

Le jeu reçoit des critiques mitigées, mais sont notamment louées la rejouabilité des puzzles et les animations comiques. Le jeu se vend à plus de 30 millions d'exemplaires en juillet 2021, ce qui en fait l'un des jeux vidéo les plus vendus de tous les temps.

Système de jeu
Human: Fall Flat est un jeu de puzzle physique où les joueurs incarnent un humain personnalisable, appelé Bob en jeu, qui n'a aucune capacité particulière. Les joueurs peuvent lui faire saisir des objets et grimper sur des rebords en utilisant ses deux bras et en regardant avec sa tête.

Bien que l'apparence standard de Bob soit celle d'un humain minimaliste intégralement blanc minimaliste avec une casquette de baseball, les joueurs peuvent le personnaliser à leur guise en peignant son corps dans une gamme de couleurs différentes ou encore l'habiller dans une variété de costumes.

Le jeu est ouvert. Chaque niveau est thématique différemment, chacun contenant plusieurs solutions à leurs énigmes uniques. Divers indices cachés dans le monde donnent aux joueurs des éléments pour apprendre le gameplay et finalement résoudre les énigmes.

Développement
Human: Fall Flat est développé par Tomas Sakalauskas. En 2012, Sakalauskas quitte son travail en informatique pour s'essayer au développement de jeux vidéo.  Au départ, Sakalauskas se concentre sur la création de jeux mobiles, bien qu'il commence à manquer d'argent en cours de route. Cela, combiné à sa remise en question de l'éthique du modèle freemium de la plupart des jeux mobiles, le conduit à plutôt s'orienter dans le développement d'un jeu PC. Sakalauskas déclare que Human: Fall Flat était sa "dernière chance au développement d'un jeu vidéo".

Le jeu commence sa vie en tant que prototype de la caméra de détection de mouvement RealSense d'Intel, mais Sakalauskas réalise finalement que le jeu fonctionnerait mieux avec un contrôle traditionnel et décide donc de s'éloigner de l'appareil. Le développeur cite comme inspiration les jeux de puzzle Limbo ou Portal, cependant, lors du test du jeu avec son fils, il note qu'il est en pratique aussi possible de s'amuser uniquement avec le moteur physique sans volonté de résoudre les énigmes. Cela l'amène Sakalauskas à changer son approche et à rendre les énigmes moins "étanches", impliquant que des abus du moteur permettent parfois de les contourner.

Au départ, le jeu est destiné à un joueur unique. Bien qu'il ait reçu plusieurs demandes pour un mode multijoueur, il estime d'abord que la physique impliquée rendrait le jeu en ligne impossible. Toutefois, il trouve finalement forme une solution utilisant la technologie de Nvidia et, en octobre 2017, une fonctionnalité multijoueur en ligne est ajoutée, permettant jusqu'à huit personnes de jouer en ligne ou par LAN.

Le jeu sort en tant que prototype sur Itch.io, après quoi de nombreux streamers de premier plan commencent à en faire la promotion, incitant Sakalauskas à publier une version Steam neuf mois plus tard. Les versions PlayStation 4 et Xbox One suivent en mai 2017 et la version Nintendo Switch en décembre. Un port vers les plates-formes mobiles est réalisé par Codeglue et 505 Games, prenant en charge iOS et Android t publié le 26 juin 2019. Un port Stadia de Lab42 sort le 1er octobre 2020, suivi des versions Xbox Series X/S et PlayStation 5 l'année suivante.

Accueil

Human: Fall Flat reçoit des critiques « mitigées ou moyennes », selon l'agrégateur de critiques Metacritic (notes allant de 65/100 sur Switch à 73/100 sur Xbox One).

Dan Stapleton d'IGN recommande le jeu à regarder plutôt qu'à pour jouer, louant les commandes burlesques, les animations humoristiques et la personnalisation des personnages. Zack Furniss de Destructoid évoque apprécier la rejouabilité des puzzles et loue les multiples solutions disponibles pour chaque puzzle.

En février 2018, plus de 2 millions d'exemplaires du jeu sont vendus sur toutes les plateformes. Selon Curve, les ventes du jeu ont été stimulées avec l'ajout du multijoueur en ligne fin 2017.

Human: Fall Flat est le premier jeu vidéo publié par Super Rare Games, une société produisant des tirage limité physiques de jeux Nintendo Switch. 5000 exemplaires sont mis à disposition à la commande en mars 2018. Au Japon, la version Nintendo Switch de Human Fall Flat est publiée par Teyon Japan, une filiale de Teyon, et est le quatorzième jeu le plus vendu lors de sa première semaine de sortie, avec 5 241 exemplaires écoulés.

En février 2021, le jeu passe la barre des 25 millions d'exemplaires vendus. Une partie de ces ventes inclut la popularité du jeu en Chine en 2020 après sa sortie via XD Inc et 505 Games, en partie en raison de la popularité du jeu pendant la pandémie de COVID-19.

En juillet 2021, Human: Fall Flat passe les 30 millions d'exemplaires vendus.

Distinctions

Références

Jeu Stadia
Jeu optimisé pour la PlayStation 4 Pro
Jeu Xbox One
Jeu Windows
Jeu vidéo développé en Lituanie
Jeu PlayStation 5
Jeu PlayStation 4
Jeu Nintendo Switch
Jeu iOS
Jeu Android
Jeu vidéo sorti en 2016

Human: Fall Flat


Frida Tegstedt (født 17. juni 1987 i Göteborg Sverige) er en svensk håndboldspiller som spiller for Issy Paris Hand i Frankrig. Hun har tidligere spillet for IK Sävehof og Füchse Berlin.

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Sverige

Frida Tegstedt


Ryosuke Hisadomi (født 19. marts 1991) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Tochigi SC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ryosuke Hisadomi


Uncharted Waters (Japonca : 大航海時代) (Büyük Denizcilik Dönemi) oldukça popüler olan bir Japon bilgisayar oyunu serisi olarak Koei tarafından surulmuştur. Doğu Asya'da oldukça popüler olan bu oyun Dünya'nın diğer ülkelerinde aynı ilgiyi görememiştir. Bu seri, Sid Meier'in Pirates oyun serisi ile büyük benzerlikler taşımaktadır. Bu simülasyon denizcilik ve ticaret ile ilgilidir.

Oyun serisinde, oyuncu kaptan rolünü üstlenerek ticaret, keşif, hazine avcılğı ve korsanlık gibi görevleri üstlenmektedir. Her ne kadar konu açık ve geniş olsa da, belli bir senaryo da mevcuttur ve hikâyenin gelişimi üzerinde değişmektedir.

Serinin ilk iki oyunu Uncharted Waters ve Uncharted Waters: New Horizons İngilizce'de de çıkmış; serinin 3., 4. ve 5. oyunları sadece Japonca'dır. Serinin en son oyunu Uncharted Waters Online ise İngilizce ve Japonca olarak sunulmuştur.

Japonya'da geliştirilen video oyunları
Microsoft Windows oyunları
PlayStation 3 oyunları

Uncharted Waters


මේරි එලිසබෙත් ට්‍රස් (; උපත 26 ජූලි 1975), ලිස් ට්‍රස් ලෙස හඳුන්වන, යනු බ්‍රිතාන්‍ය දේශපාලනඥයෙක් වන අතර 6 සැප්තැම්බර් 2022 සිට 25 ඔක්තෝම්බර් 2022 දක්වා එක්සත් රාජධානියේ අගමැති වූ අතර 5 සැප්තැම්බර් 2022 සිට 24 ඔක්තෝම්බර් 2022 දක්වා කොන්සර්වේටිව් පක්ෂයේ නායකයා විය. ඇය බොරිස් ජොන්සන්ගේ කැබිනට් මණ්ඩලයේ 2021 සැප්තැම්බර් මාසයේ සිට 6 සැප්තැම්බර් 2022 දක්වා විදේශ, පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය සහ සංවර්ධන කටයුතු පිළිබඳ රාජ්‍ය ලේකම්වරිය ලෙස කටයුතු කළේය. ඇය 2017 සිට 2019 දක්වා භාණ්ඩාගාරයේ ප්‍රධාන ලේකම්වරිය ලෙස කටයුතු කළාය  සහ 2010 සිට නිරිතදිග නොර්ෆොක් සඳහා පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී. ට්‍රස් උපත ලැබුවේ ඔක්ස්ෆර්ඩ්හිය. ඇය අධ්‍යාපනය ලැබුවේ ඔක්ස්ෆර්ඩ් විශ්වවිද්‍යාලයේය.

ඇය යුක්තිය පිළිබඳ රාජ්‍ය ලේකම්, 2014 සිට 2016 දක්වා පරිසර, ආහාර සහ ග්‍රාමීය කටයුතු පිළිබඳ රාජ්‍ය ලේකම් සහ 2012 සිට 2014 දක්වා අධ්‍යාපන හා ළමාරක්ෂක පිළිබඳ පාර්ලිමේන්තු උප ලේකම් ලෙසද කටයුතු කළාය.

2022 ජූලි මාසයේදී, ට්‍රස් 2022 කොන්සර්වේටිව් පක්ෂ නායකත්ව මැතිවරණයේදී බොරිස් ජොන්සන් වෙනුවට එක්සත් රාජධානියේ කොන්සර්වේටිව් පක්ෂයේ නායකයා සඳහා ඇයගේ අපේක්ෂකත්වය නිවේදනය කළේය. 2022 ජූලි 20 වන දින, ට්‍රස් මැතිවරණයේ අවසන් වටයට පිවිසි අතර රිෂී සුනාක්ට මුහුණ දෙනු ඇත. ඇය ජයග්‍රහණය කර, අගමැති සහ කොන්සර්වේටිව් පක්ෂයේ නායිකාව බවට පත් වූවාය. කෙසේ වෙතත්, රජයේ අර්බුදයකින් පසු, ඇය දින 50 කට පසු ඉල්ලා අස් වූ අතර, එක්සත් රාජධානියේ ඉතිහාසයේ කෙටිම අගමැතිනිය බවට පත් විය. ඇය වෙනුවට අගමැති සහ පක්ෂයේ නායකයා රිෂී සුනාක් විසින් පත් කරන ලදී.

මූලාශ්‍ර

1975 උපත්
ජීවමාන ජනයා

ලිස් ට්‍රස්


Sandro Aeschlimann, né le  à Zäziwil, est un joueur de hockey sur glace professionnel suisse. Il évolue avec le club suisse HC Davos en Ligue nationale A.

Carrière en club
Sandro Aeschlimann a commencé sa carrière professionnelle en 2016 avec le EV Zug avant de partir au HC Davos.

Carrière internationale
Après le forfait de Joren van Pottelberghe, Sandro Aeschlimann est appelé comme troisième gardien pour les Jeux olympiques d'hiver de 2022 à Pékin où il ne dispute aucune rencontre.

Statistiques
Pour les significations des abréviations, voir statistiques du hockey sur glace.

| 2016-2017 || EV Zug Academy || LNB || 21 || 1232 ||  || 3,80 || 90,2% ||  || 0 || colspan=7
|-
| rowspan=2 | 2017-2018 || EV Zug Academy || SL || 21 || 1210 ||  || 3,07 || 89,7% ||  || 1 || colspan=7
|-
| EV Zug || NL || 3 || 184 ||  || 2,61 || 93,5% ||  || 0 || colspan=7
|-
| rowspan=2 | 2018-2019 || EV Zug Academy || SL || 13 || 788 ||  || 2,05 || 93,2% ||  || 0 || colspan=7
|-
| EV Zug || NL || 16 || 946 ||  || 1,90 || 93,2% ||  || 2 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0
|-
| 2019-2020 || HC Davos || NL || 27 || 1579 ||  || 2,70 || 91,1% ||  || 1 || colspan=7
|-
| 2020-2021 || HC Davos || NL || 29 || 1614 ||  || 3,16 || 90,7% || 1 || 3 || 3 || 175 ||  || 1,03 || 95,7% || 1 || 0
|-
| 2021-2022 || HC Davos || NL  || 34 ||  ||  || 1,78 || 94,2% || 7 ||  || 11 ||  ||  || 2,33 || 92,8% || 1 ||
|-
| 2022-2023 || HC Davos || NL  || 36 || ||  || 2,44 || 91,4% || 2 ||  || 5 ||  ||  || 2,26 || 92,1% || 0 ||
|-
| 2023-2024 || HC Davos || NL  ||  ||

|2022 || Jeux olympiques|| 0 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0 ||
|-
|2022 || Championnat du monde|| 1 ||  ||  || 2 || 85,7 ||  ||  ||

Notes et références

Naissance en décembre 1994
Joueur international suisse de hockey sur glace
Sportif bernois
Gardien de but de hockey sur glace
Joueur du HC Davos
Joueur du EV Zoug
Joueur de hockey sur glace aux Jeux olympiques d'hiver de 2022

Sandro Aeschlimann


Adelgunde de Bavaria () (17 octombrie 1870, München, Regatul Bavariei – 4 ianuarie 1958, Sigmaringen, Baden-Württemberg, Germania) a fost prințesă de Bavaria prin naștere și prințesă de Hohenzollern prin căsătoria cu Wilhelm, Prinț de Hohenzollern.

Biografie
Adelgunde a fost al doilea copil din cei treisprezece ai regelui Ludwig al III-lea, ultimul rege al Bavariei, și ai Mariei Theresa de Austria-Este, nepoata lui Francisc al V-lea, Duce de Modena.

Căsătorie
Adelgunde s-a căsătorit la 20 ianuarie 1915 la München cu Prințul Wilhelm de Hohenzollern, fiul cel mare al Prințului Leopold de Hohenzollern și a Infantei Antónia a Portugaliei. Adelgunde a fost a doua soție a Prințului Wilhelm. Din prima căsătorie cu Prințesa Maria Teresa de Bourbon-Două Sicilii Wilhem avea trei copii. Adelgunde și Wilhelm nu au avut copii.

Arbore genealogic

Note

Nașteri în 1870
Decese în 1958
Casa de Wittelsbach
Prințese de Hohenzollern-Sigmaringen
Oameni din München

Adelgunde de Bavaria


Yusuf Nalkesen, (d. 25 Aralık 1923, Üsküp – ö. 1 Ocak 2003, İzmir), Türk bestekâr.

Hakkında
Yedi kardeşin en küçüğü olarak Kuzey Makedonya'nın İştip kasabasında dünyaya gelen Nalkesen'in ailesi, gördükleri etnik baskılar sebebiyle kısa bir süre önce yeni kurulan Türkiye Cumhuriyeti'ne göç etme ihtiyacı hissetmişlerdir. Bu sebeple ailesiyle İzmir'e göç eden Nalkesen, ilkokulun ve üstün bir başarı gösterdiği ortaokulun ardından sınavsız olarak "Necati Bey Erkek Muallim Mektebi"ne alınır. Bu yıllarda İzmir Radyosu'nun yayınlarını ve sanatçıların uğradığı kahvehanelerde yaptıkları fasılları kaçırmayan Nalkesen, Ağrı'nın Tutak ilçesine öğretmen olarak atanır. O yıllarda (1947-1948) eline geçen eski bir udla çalışmaya başlayan sanatçı, kendi kendine ud çalmayı öğrenir ve 8 saate varan çalışmaları sonucunda en zor saz eserlerini bile icra eder hale gelir.

1952 yılında açılan İzmir Radyosu Saz Sanatçılığı sınavıyla TRT kadrosuna giren Nalkesen; sabahları okula, ardından da programa giderek sanat tutkusunun peşinden koşar. 1970'li yıllara kadar bu tempoda devam eden sanatçı, artık bestelere ağırlık vermeye karar verir. Yıllar önce, 5 Eylül 1951 tarihinde yaptığı "Veda Busesi" bestesi büyük bir patlama yapar ve milyonların diline düşer. "Saymadım Kaç Yıl Oldu", "İçimdesin", "Söylemez mi Bestem?", "Seninle Bir Sonbahar", "Kimi Dertten İçermiş", "Yalan Değil", "Avuçlarımda Hala Sıcaklığın Var", "Kapın Her Çaldıkça", "Gitmek mi Zor?", "Madem Küstün", "Dargın Ayrılmayalım" ve "O Ağacın Altı" gibi sayısız unutulmaz şarkı besteler.

Nisan 1970'te öğretmenlikten emekli olan Nalkesen, bu tarihten sonra sanatçı sendikalarda daha faal bir rol oynamaya başlar. Bu yüzden TRT yönetimiyle de arası bozulur ve 13 Ağustos 1973 tarihinde bir Genel Müdürlük yazısıyla görevine son verilir. 23 yıl hizmet ettiği TRT'ye tazminat davası açan sanatçı, bu davayı kazanır. Maddi hak ve kıdem tazminatını kazanan Nalkesen, kırgın olduğu TRT'ye dönmez. Hatta yıllarca TRT'nin Fuar binasına ve sonradan taşındığı Kahramanlar binasına gitmez.

1948 yılı Ağustos ayında Meliha Nalkesen ile evlenen sanatçı; İnci, Süleyman, Ebru ve Selçuk adlarında dört çocuk sahibi olur. Ancak en büyük çocuğu İnci'yi 21 Şubat 1982 tarihinde kaybeder.

Türk sanat dünyasının en önemli isimlerinden biri olan Nalkesen, vefatından 6 ay önce böbrek yetmezliği tedavisi görmeye başlamıştır. 2003 yılının ilk saatlerinde, böbrek tedavisi için hastaneye gitmeye hazırlanırken kalp kriziyle hayata veda etmiştir. Cenazesi, Soğukkuyu Mezarlığı'na defnedilmiştir.

1998 yılında Kültür Bakanlığı'nca verilen Devlet Sanatçısı unvanını almıştır.

Dış bağlantılar
 Yusuf Nalkesen'in kalemiyle Yusuf Nalkesen

Kaynakça

1923 doğumlular
Üsküp doğumlular
Türkiye'deki Yugoslav göçmenler
Devlet Sanatçıları
20. yüzyıl Türk bestecileri
21. yüzyıl Türk bestecileri
2003 yılında ölenler
İzmir'de kalp krizinden ölenler
Soğukkuyu Mezarlığı'na defnedilenler

Yusuf Nalkesen


Kerteriz, herhangi bir cismin yönü ile esas alınan yön arasındaki açı. Esas alınan yön, bir kişinin yüzünün dönük olduğu yön, bir teknenin yönü veya kuzey olabilir. Kuzeyin esas alınması durumunda, buna hakiki kerteriz denir. Kerteriz ölçümü için açı ölçmekte kullan herhangi bir araç kullanılabilir. Hakiki kerteriz genellikle pusula ile ölçülür.

Kerteriz seyir yapılması gereken her türlü faaliyette (denizcilik, spor, askerlik) doğru rotada ilerlemek için kullanılır.

Yaygın kullanılan bir seyir tekniği, en az iki noktadan kerteriz alarak harita yardımıyla, bulunulan noktanın tespit edilmesidir. İki noktadan kerteriz alırken, çevreden iki yer şekli ya da nesne seçilir ve bunların kuzeyle yaptıkları açı bulunur. Daha sonra kerteriz alınan nesneler harita üzerinden bulunur ve harita üzerindeki kuzey güney doğrultulu çizgilerin de yardımıyla her iki açı belirlenen yer şekillerinden geçecek şekilde bir çizgi çizilir. Bu iki çizginin kesiştiği yer, yaklaşık olarak kerteriz alınan yeri gösterir. Daha yüksek kesinlik elde edebilmek için farklı bir yer şeklinden, yine aynı şekilde kerteriz alınır ve harita üzerinde buna ait bir çizgi daha çizilir. Eğer üç çizgi tam bir noktada kesişiyorsa, bu noktanın tam kesinlikle kerteriz alınan yer olduğu söylenebilir. Ancak pratikte nadiren bu üç çizgi bir noktada kesişir. Bunun nedenleri aşağıdaki gibi sıralanabilir:

 Kerteriz alırken elin titremesi ya da pusula üzerindeki açının tam kesinlikle okunamaması.
 Manyetik kuzey ile coğrafi kuzey arasındaki sapma açısının hesaba katılmaması ya da yanlış katılması.
 Okunan kerteriz açısının harita üzerine tam kesinlikle aktarılamaması (çizimde yapılan ufak kaydırmalar).
 Harita üzerindeki ufak hatalar ya da yeryüzü şekillerinin zamanla kaymış veya değişmiş olması.

Yukarıda sayılan sebeplerden ötürü sıklıkla, çizilen üç çizgi bir noktada kesişmez ve bir üçgen oluşturur. Bu üçgen kerteriz alınan noktayı kesinlikle kapsar ve bu üçgen ne kadar küçük çıkıyorsa hatalar o denli azdır. Kerteriz iki boyutta alındığından kesin yerin belirlenmesi üç noktayla yapılır, bu bakımdan üç boyutta çalışan GPS'in kesin yeri belirlemesi için dört farklı uydudan gelen dört koordinat değerini kullanmasıyla benzerlik gösterir.

Kerteriz kelimesi Türkçede pusula kadranının çevresindeki yön gösteren çentikler anlamındaki kerte kelimesinden türemiş olabilir. Kerte kelimesi İtalyanca çeyrek anlamındaki quarto'''dan dilimize geçmiştir. Bir diğer olası etimoloji, İngilizce quarters kelimesidir. TDK Sözlüğünde sözcük Yunanca kökenli olarak belirtilmiştir.

Kerteriz ölçme eylemi, Türkçede ölçmek, atmak, etmek, yapmak fiilleriyle ifade edilse de, günümüzdeki yaygın kullanım kerteriz almak şeklindedir.

 Ayrıca bakınız
Geri Kerteriz
Denizcilik terimleri
 Kaynakça
 "Kerteriz", Meydan Larousse Büyük Lûgat ve Ansiklopedi "Kerteriz", Resimli Ansiklopedik Büyük Sözlük'', Arkın Yayınları

Denizcilik terimleri

Kerteriz


Dzonot Carretero es una localidad perteneciente al municipio de Tizimín  en el estado mexicano de Yucatán. Se encuentra en la Zona Litoral Oriente o Región I del mismo estado.

Toponimia
El vocablo Dzonot en lengua maya es traducido como Cenote.

Datos históricos
La fecha de la fundación de Dzonot Carretero se desconoce; sin embargo, se sabe que el sitio que hoy ocupa formaba parte, en tiempos prehispánicos, de la provincia maya de los Cupules. Se sabe también que hacia el año 1550 el capitán Sebastián Burgos conquistó para la Corona Española el territorio en el que se ubica la población.

Demografía
Según el censo de 2010 realizado por el INEGI, la población de la localidad era de 2184 habitantes.

Véase también
 Tizimín
 Municipio de Tizimín
 Otras localidades de Yucatán

Referencias

Bibliografía

 Enciclopedia Yucatanense. Mérida, México. 1944 Ed. Gobierno del Estado. Coordinador: C. Echánove Trujillo.

Enlaces externos

 Yucatán.gob.mx - Sitio oficial del estado de Yucatán.
 Tizimín.gob.mx - Sitio oficial del Municipio de Tizimín.
 Mapa de acceso a Dzonot Carretero

Localidades del municipio de Tizimín
Toponimia maya

Dzonot Carretero


قلب شجاع  هو مسلسل درامي اجتماعي تركي مدبلج إلى اللغة العربية باللهجة السورية تم إنتاجه في 1999 عرض على قناة أبوظبي في 2009 .

البث

الشخصيات الرئيسية
 كنان إيميرزأوغلو - يوسف مير أوغلو (الحلقات 1- 113).
 زينب توكوش - زينب (الحلقات 10- 90).
 ميلدا بيكجان - زينب (الحلقات 91- 112).
 دمير كاراهان - الكبير (3- 113)
 كورشات ألنتشك - سافاش دوغان (1- 113).
 علي سورميلي - تركاي أتاجان (35- 90).
 إيبرو جوندوبي أوغلو - عائشة جول (41- 113).
 مهتاب بايري - نازلي (1- 113).
 أتيلا كاراغوز - علي (1- 113).
 إليف إينجي - غولتشين (1- 113).
 أنداتش هازندار أوغلو - غوكتشي (1- 71).
 أمين غورسوي - كوشتشو (1- 113).
 توفيق أوزدورو - الأستاذ عصمان (1 - 113)
 أحمد ينيلمز - صابري (1 - 113)
 يلماز توزون - يلماز (2- 84)
 سلطان أولهان - الأستاذ صالح (1 - 88)
 إريا ديميركول - عيسى (1 - 113)
 أتشيليا إلماس - غونجا (15 - 70)
 إيديل فرات - بيلور (32 - 113)
 محمد علي تونجر - عريف شاهين (16 - 35)

 نجمي أيكار - الخال (1 - 70)
 توتشي أونلوتورك - عائشو (1 - 70)
 مصطفى باشبوغ - سليم (35 - 113)
 بلال إينجي - الأب فخري (95 - 101)
 نجات إسلر - أوكتاي (24 - 36)
 أونور أونلو - أومور أونلو (20 - 46)
 إرجان سوت - متين (9 - 37)
 نرمين تونجر - شكرية (70 - 90)
 رجب ينير - زعيم (46 - 80)
 موتلو غوني - أوزجان (78 - 113)
 لطيف أكديك - حقي (40 - 112)
 كايا غوريل - الشيخ أكرم (40 - 52)
 توفيق بولات - أردال (47 - 90)
 غوركان أويغون - جيهان (91 - 113)
 أمين أولجاي - يعقوب (92 - 113)
 سلجوق يونتام - بوزو (99 - 113)

ملخص القصة
يتحدث المسلسل عن يوسف شاب فقير يعمل مكانيكي ويتعرف به رجل مافيا كبير يحاول أن يضمه إلى فريقه ولكن يوسف يرفض بشدة وفي هذه الأثناء يحب يوسف ابنة الكبير زينب ومع الصدفة يكتشف يوسف ان الكبير هو قاتل والدته فهل يوسف سيبقى على حبه ام سيحاول الانتقام من قاتل والدته

مراجع

وصلات خارجية

 Osman Sınav
 Osman Sınav Biyografi
 Kenan İmirzalıoğlu
 Deli Yürek
 Deli Yürek Bumerang Cehennemi
 Deli Yürek Müzikleri

مسلسلات تلفزيونية انتهت في 2002
مسلسلات تلفزيونية بدأ عرضها في 1998
مسلسلات تلفزيونية تركية دبلجت للعربية
مسلسلات قناة أي تي في التركية
مسلسلات كنان إميرزالي أوغلو

قلب شجاع (مسلسل)


Roberto Mac-Douall (Zipaquirá; 6 de septiembre de 1850-Bogotá; 20 de agosto de 1921) fue un poeta y político colombiano. Fue miembro de la sociedad literaria Liceo Hidalgo, y de la sociedad artística y literaria que fundara el poeta mexicano Manuel Acuña.

Estudios
Fue estudiante de los colegios Santamaria de la ciudad de Nemocón, en 1867, posteriormente estudió en el Colegio del Rosario en la ciudad de Bogotá en 1870, finalmente, en 1890 hizo parte con Simón Araújo, Antonio José Iregui, Ignacio V. Espinosa Pareja y Juan Manuel Rudas de los primeros alumnos de la Universidad Republicana; hoy Universidad Libre de Colombia.

Biografía
Hijo de la santandereana Rosa Durán Azuero Guapotá y el comerciante escocés Alexander Mac-Douall Wallace, fue el varón menor de cinco hermanos. Vivió en una casona del centro histórico de Zipaquirá donde hoy funciona el Museo Guillermo Quevedo Zornoza.  Diputado a la asamblea del Estado Soberano de Cundinamarca en 1872, ocupó los cargos de Secretario de la Gobernación, y Secretario del Banco de Crédito Hipotecario en 1885. Participó en la guerra civil de 1876. En 1879 fue el vicecónsul de México en Bogotá.

Obras
Novelas: El Joven Arturo, 1883, drama. Luisa, poema lírico-sentimental que trata el tema de la guerra civil. Danza Macabra, elegía.
Poesía: De su poesía son célebres La Conquista, El Bárbula, Colón en Jamaica. Prologó en verso el libro de poemas Dolores, 1906, de Julián Páez Mateus.

Como reconocimiento a su vida y obra la administración de su natal Zipaquirá nombra al teatro municipal con su nombre en 1935.

Referencias

Bibliografía
 Enciclopedia Histórica de Cundinamarca de Roberto Velandia.

Enlaces externos
 Barbula (poema).
 Teatro Roberto Mac Douall: Una década de olvido y abandono.

Nacidos en Zipaquirá
Fallecidos en Bogotá
Alumnado de la Universidad del Rosario
Alumnado de la Universidad Libre (Colombia)
Poetas de Colombia
Poetas del siglo XIX
Poetas en español

Roberto Mac-Douall


Svijet

Književna djela

 Tri sestre Antona Pavloviča Čehova

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 4. veljače – Jacques Prévert, francuski pjesnik († 1977.)

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1900.


Im Heidsieke ist ein Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Gemeinde Salzhemmendorf im Landkreis Hameln-Pyrmont.

Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG HA 117 ist 8 Hektar groß. Es ist Bestandteil des FFH-Gebietes "Ith". Das Gebiet steht seit dem 15. Januar 1987 unter Naturschutz. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Hameln-Pyrmont.

Das Naturschutzgebiet liegt innerhalb des Naturparks Weserbergland Schaumburg-Hameln bei Ockensen am östlichen Hangfuß des Ith in der Talmulde des Ockenser Baches. Es stellt einen Grünlandbereich unter Schutz. Die Kernzone im Norden des Schutzgebietes wird von mehreren Quellen geprägt, die ein Hangquell-Kalkflachmoor speisen. Zum Erhalt der schutzbedürftigen Tier- und Pflanzenarten sind jährliche Mäharbeiten sowie eine regelmäßige Beseitigung des Gehölzaufwuchses notwendig.

Im Nordwesten liegt das Naturdenkmal Wasserbaum Ockensen, ein versintertes Überlaufrohr, am Rand des Naturschutzgebietes.

Weblinks

Einzelnachweise

Naturschutzgebiet im Landkreis Hameln-Pyrmont
Geographie (Salzhemmendorf)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa

Im Heidsieke


Charles Augustus Lindbergh, Jr. (4 Şubat 1902 – 26 Ağustos 1974), "Şanslı Lindy" ve "Yalnız Kartal" adlarıyla da bilinen Amerikalı pilottur. 1927 yılında Atlas Okyanusu'nu uçakla tek başına geçen ilk pilottur.

Yaşamı

Havacılık ile tanışması
Charles Augustus Lindbergh 4 Şubat 1902 yılında Detroit'te doğdu. Minnesota'nın Little Falls şehrindeki bir çiftlikte büyüdü. Babası Charles Augustus Lindbergh, Sr isimli bir avukat annesi ise Evangeline Lodge Land isimli bir öğretmendi. Babası 1907'de Amerikan Senatosu'na Minnesota'dan seçilerek 1917'ye kadar orada kongre üyeliği yaptı. Lindbergh, çocukken makinelere karşı çok büyük bir ilgi duyuyordu. 18 yaşına geldiğinde Wisconsin Üniversitesi'ne girdi. Üniversitede iki yıl mühendislik okuduktan sonra uçaklara olan ilgisi yüzünden okulu terk ederek yeni gelişmekte olan havacılık alanına girdi. Kasaba fuarlarında havada uçmakta olan uçakların kanatlarında yürümek, yüksek hızla uçan uçaklardan aşağı sarkmak ve paraşütle uçaktan atlamak gibi o günler için çok yeni ve tehlikeli olan gösteriler yapmaya başladı. Gözü pekliğiyle ünlendi. 1923 yılında babasının kefilliğiyle bankadan 900 dolar krediyle ordudan çıkma bir Curtis JN-4 model, 90 beygir gücünde bir uçak satın aldı. 1924'te Lindbergh pilot olmak için orduya yazıldı. 1925'te Ordu'nun uçuş eğitim okulunu birincilikle tamamlayarak mezun oldu. Uçuş okulundan mezun olduktan sonra Robertson Aircraft Corporation adlı firmada posta uçağı pilotu olarak işe başladı. St. Louis'den Chicago'ya posta taşıdı.

Tarihî uçuşunu gerçekleştirmesi
1919 yılında, Raymond Orteig adında bir Fransız asıllı Amerikalı otel sahibi New York'tan Paris'e kesintisiz uçan ilk pilota 25.000 dolar vadetti. Orteig ödülünü kazanmaya çalışan birkaç pilot da hayatlarını kaybetti. 1927 yılına gelindiğinde hala kimse Orteig ödülünü kazanmaya başaramamıştı. Bu arada, Lindbergh doğru uçakla bu işi yapabileceğine yani Atlas Okyanusu'nu tek başına geçip Paris'e inebileceğine inandı. Fakat yeni bir uçak alabilmesi için para gerekliydi. Gerekli olan parayı da dokuz St. Louisli iş adamından buldu. Lindbergh, eğer Atlas Okyanusunu geçecekse bunun bir tek motorlu uçakla mümkün olabileceğine inanıyordu ve böyle bir uçak inşa ettirmek istedi. Görüşme yaptığı bazı uçak üreticileri onun bu fikrini gerçekçi bulmadı ve uçağın güvenlik açısından iki veya daha fazla motorlu olması gerektiğini söylediler. Buna karşılık Lindbergh iki motorun riski ikiye katlayacağına inandığı için bu önerileri kabul etmedi. Şubat 1927' de beklediği teklif Ryan Havayoları adlı San Diego, Kaliforniya'da bulunan bir uçak üreticisinden geldi. Lindberg hemen Kaliforniya'ya giderek firmayı ziyaret etti. İlk başta firmayı beğenmese de firmanın sahibi ve baş mühendisiyle yaptığı toplantıdan sonra ikna oldu. The Spirit of St. Louis (uçak ismini yatırım yapan iş sahiplerinin yaşadığı şehirden aldı) bu firma tarafından inşa edilecekti. Olağanüstü özverili bir çalışmadan sonra uçak iki ay sonra 28 Nisan 1927'de bitirildi. Lindbergh'ün isteği üzerine uçakta bazı değişiklikler yapıldı. Yakıt deposu uçağın arkası yerine ön tarafa motorun hemen arkasına konuldu. Bunun nedenini ise Lindbergh: "uçuş sırasında zorunlu iniş yapmak mecburiyetinde kalırsam motorla yakıt deposu arasında sıkışıp kalmak istemem" diye açıkladı. Bu yüzden de uçağa ön cam takılmadı. Uçarken önünü görmek için ya periskobu kullandı ya da başını camdan çıkarmak suretiyle ilerisini görmeye çalıştı. Lindbergh uçağını 10-11Mayıs, 1927'de San Diego'dan New York'a 20 saat 21 dakika da uçarak test etti. Aynı zamanda bu kıtaiçi hız rekoruydu. Bu arada 10 Mayıs'ta Charles Nungesser ve François Coli (yön bulucu) isimli iki Fransız ödülü kazanmak için Paris'ten New York'a doğru uçuşa geçti. İşte bu anda Lindbergh bütün umutlarının kaybolduğunu hissetti. Fakat kalkıştan sonra bu ikiliden bir daha haber alınamadı. Bu haberden sonar Şanslı Lindy'nin bu uçuşu yapabilme umudu hala devam ediyordu. Lindbergh, New York'un Long Island bölgesinde bulunan Curtis Havaalanına 12 Mayıs'ta indi ve Garden City Oteli'ne yerleşti. Kıtalararası uçuşunu hava şartlarından birkaç kez ertelemek zorunda kaldı ve havanın düzelmesini beklemeye başladı. Bu arada rakiplerinin de her an bu uçuşu gerçekleştirebilecekleri haberlerini alıyor, acele etmesi gerektiğini hissediyordu. Hava şartları uygun olmadığı halde 20 Mayıs 1927'de uçuşu denemeye karar verdi. 19'u akşamı oteldeki gazeteciler ve kalabalıktan uyuyamadı. Ertesi sabah uykusuz bir şekilde sisli ve buzlu bir havada Long Island'da bulunan Roosevelt Havaalanı'ndan (Şu anda bu pistin yerinde "Roosevelt Mall" adında bir alışveriş merkezi yükselmektedir) tek başına Paris'e gitmek üzere havalandı. 21 Mayıs 1927, saat 10:22:30'da Paris'in Le Bourget Havaalanı'na indi. "The Spirit of St. Louis" onu 33,5 saatte 5.800 km taşımıştı. Bu kıtalararası uçuş onu aniden dünyada en tanınan insanlardan biri haline getirdi. Fakat Atlas Okyanusu'nu tek motorlu bir uçakla geçmesi hiç de kolay olmamıştı. Uykusuz başladığı bu 33,5 saatlik uçuş sırasında zaman zaman uykusuzluğa yenik düşmüş, zaman zaman da yağmur ve fırtınalar atlatmış, hatta halisülasyonlar görmüştü. Okyanusa çok yakın uçması ve kontrolünün hassas olması sayesinde Lindbergh uykuya daldığı zaman uçağın tekerlekleri su yüzeyine çarparak onu uyandırmış ve kontrolü tekrar ele almasını sağlamıştır. Uçuşun zorluklarından bir başkası ise, gideceği istikameti sadece bir pusula yardımıyla bulmuş olmasıdır. Bu uçuşun dünyada yarattığı büyük heyecanın sebepleri; Lindbergh'in gençliği ve daha önce haftalar süren Atlas Okyanusu geçişini saatlerle ölçülen bir süreye indirmesidir.

Evliliği
Amerikan Hükümeti Lindbergh'ün bu ününden yararlanmak için onu iyi niyet elçisi olarak davet edildiği ülkelere göndermeğe başladı. Latin Amerika ülkelerine düzenlediği gezinin Meksika durağında Amerikan Konsolosunun kızı olan Anne Spencer Morrow'la tanıştı ve 1929 yılında evlendi. Bu evliliğinden 6 çocukları oldu; Charles Augustus Lindbergh III (1930-1932), Jon Lindbergh (d. 1932), Land Morrow Lindbergh (d. 1937), Anne Lindbergh (1940-1993), Scott Lindbergh (d.1942) ve Reeve Lindbergh (d.1945). 1 Mart 1932'de Charles Augustus Lindbergh III, daha 20 aylıkken New Jersey'deki evlerinde beşiğinde uyurken çocuğun yatak odası penceresine dayanan bir merdiven vasıtasıyla bilinmeyen bir kişi tarafından kaçırıldı. 10 hafta süren arama ve fidye pazarlıklarından sonra oğlunun cesedini evlerinden birkaç kilometre ötesinde buldular. Bruno Hauptmann adındaki bir Alman göçmeni oğlunun katili olarak yakalandı. Mahkeme edilip suçlu bulunduktan sonra 1938'de idam edildi. Katili yakalayan Amerikalı Albay Norman H. Schwarzkopf daha sonraları İran başkenti Tahran da jandarma kurmakla görevlendirildi. Bu dava basının ve halkın ilgisinden dolayı "yüzyılın davası" olarak tarihe geçti. Bu davanın görülmesinden sonra Lindberghler kamuoyunun gözlerinden uzak kalabilmek için İngiltere'ye yerleştiler.

Savaş karşıtlığı
Lindberghler Avrupa'da yaşarken, Fransa ve Almanya havacılık alanındaki katetmiş oldukları endüstriyel gelişmeleri göstermek için Lindberg'ü ülkelerine davet ettiler. Lindbergh özellikle Nazi Almanyası'nın havacılık endüstrisinde yapmış olduğu gelişmelerden çok etkilendi. ABD ordusunun isteğiyle, Lindbergh, Alman havacılığını rapor etmek için 1936 ile 1938'de Almanya'ya birkaç kez gitti ve Alman Hava Kuvvetlerini (Luftwaffe) ziyaret etti. Lindbergh, Alman havacılık tesislerini gezdi. Hermann Göring ve Ernst Udet'in onayı ile Luftwaffe'nin en yeni bombardıman ve Almanya'nın en ön saflarda yer alan savaş uçağı olan Junkers Ju 88 ve Messerschmitt Bf 109'u incelemesi için izin verilen ilk Amerikalı oldu. Bu ülkedeyken 1938 yılında Hermann Göring tarafından Almanya şeref madalyası ile taltif edildi.

Lindbergh ve ailesi 1939 yılında Amerika'ya geri döndüler. Lindbergh'de babasının Amerika'nın gönüllü olarak I. Dünya Savaşına girmesini protesto etmek için Amerikan Kongresinden istifa ettiği gibi, o da Amerika'nın gönüllü olarak II. Dünya Savaşına katılmasını önlemek için Önce Amerika Komitesine katıldı ve komitenin baş konuşmacısı oldu. Franklin D. Roosevelt'i, Yahudileri ve İngilizleri gereksiz yere ABD'yi savaşa sürüklemekle suçladı. Fakat Japonların 7 Aralık 1941'de Pearl Harbor Saldırısı üzerine bu aktivitelerini durdurup orduya yazılmak istedi. Bu isteği yetkililer tarafından kabul edilmedi. Lindbergh'de ülkesine hizmet edebilmek için Ford Motor Company ve United Aircraft Corporation'ın kendisine teklif ettiği teknik danışmanlık ve test pilotluğu görevlerini kabul ederek ABD'nin Büyük Okyanusunda bulunan uçak filolarını denetlemek ve teknik danışmanlıkta bulunmak üzere buraya gitti. Böylece, Lindbergh ABD'nin Büyük Okyanus'ta Japonlara karşı yaptığı savaşta yerini aldı ve gayri resmi olarak 50 uçuş görevine katıldı ve Japonlara karşı en ön saflarda savaştı.

Hayatının ilerleyen yılları
Savaştan sonra Lindbergh kendi kabuğuna çekilerek çeşitli havacılık firmaları için danışmanlık yaptı. Boeing 747 jetinin tasarımına yardım etti. Başkan Dwight D. Eisenhower ona itibarını iade etti. 1953'te Lindbergh, 1927'deki Atlas Okyanusunu tek başına geçişini anlatan The Spirit of St. Louis isimli kitabını yayınladı. Bu kitapla 1954'te Pulitzer Ödülünü kazandı. 1960'ların sonunda Lindbergh çevre koruması faaliyetlerine ayırarak geçirdi. Son yıllarını Hawaii adalarından biri olan Maui'de geçirdi. 26 Ağustos 1974'te aynı ada da kanserden öldü ve burada gömüldü. Ölmeden önce, gömüleceği yerin ve mezarının tasarımını ve tabutunu kendi yaptı.

Dış bağlantılar
 The Spirit of St. Louis, Lindbergh'in tarihi yolculuğunun öyküsünü anlatan Billy Wilder'ın yönettiği 1957 tarihli sinema filmi.
 Kahramanlık Ruhu, (The Spirit of St. Louis), Lindbergh'in Atlantik yolculuğunu anlattığı Pulitzer ödüllü otobiyografik kitabı.
 Charles Augustus Lindbergh  (İngilizce)

1902 doğumlular
Detroit doğumlular
1974 yılında ölenler
Amerikalı pilotlar
Amerikalı mucitler
Amerikalı Protestanlar
Amerikalı antikomünistler
II. Dünya Savaşı'nda Amerikalı pilotlar
Pulitzer Ödülü alan yazarlar
Lenfomadan ölenler
20. yüzyıl Amerikalı erkek yazarları
Amerikalı savaş karşıtı aktivistler
Time Yılın Kişisi
Biyografi veya otobiyografi dalında Pulitzer Ödülü sahipleri

Charles Lindbergh


Seedorf Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 27,89 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 507 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Detlef Rodust tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-lauenburgische-seen.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Seedorf (Lauenburg)


අද්මිරාල් වන්නකුවත්ත වඩුගේ අර්වින් ක්ලැන්සි ප්‍රනාන්දු (දෙමළ: கிளான்சி பெர்னாண்டோ, ඉංග්‍රීසිːClancy Fernando; 10 ඔක්තෝබර් 1938 – 16 නොවැම්බර් 1992) යනු ශ්‍රී ලංකික සන්නද්ධ හමුදා සාමාජිකයෙක්, ඔහු 1991 නොවැම්බර් 1 සිට 1992 නොවැම්බර් 16 දක්වා ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාපති ලෙස කටයුතු කළේ. 1992 දී එල්.ටී.ටී.ඊ ත්‍රස්තවාදීන් විසින් ඔහු ඝාතනය කරනු ලැබුවේ, ශ්‍රී ලංකා හමුදාවේ රාජකාරියේ යෙදී සිටියදී ඝාතනයට ලක් වූ ජ්‍යෙෂ්ඨතම නිලධාරියා ලෙසිනි.

මූලාශ්‍ර

ක්ලැන්සි ප්‍රනාන්දු


Otto lensbaron Reedtz-Thott (født 7. januar 1785 på Voergaard, død 22. marts 1862) var en dansk lensbesidder, far til Tage Reedtz-Thott, Otto Reedtz-Thott og Axel Reedtz-Thott.

Han var søn af Holger Reedtz-Thott og Anna Beate Magdalene von Woyda og oprettede ved patent af 27. oktober 1805 Baroniet Gaunø af hovedgårdene Gavnø, Lindersvold og Strandegård. Han blev hofjægermester og kammerherre.

3. juli 1807 ægtede han Hedevig Sophie Christine de Roepstorff (født 3. januar 1782 i Næstved, død 14. juni 1835), datter af Gotfried Christopher de Roepstorff og Johanna Frederica Göring. 17. oktober 1837 indgik han sit andet ægteskab med Karen Julie Elisabeth Frederikke Fønss (født 21. september 1814 på Hindsgavl, død 23. maj 1844 på, Gavnø), datter af Niels Basse Fønss og Dorthea Frederikke Louise Wedel-Heinen. 6. juli 1845 ægtede han i sit tredje ægteskab Caroline Amalie Fønss (født 30. december 1818 på Hindsgavl, død 21. maj 1869), søster til den foregående.

Han er begravet på Vejlø Kirkegård. Der findes et portrætmaleri af Otto Reedtz-Thott på Gavnø.

Kilder
Danmarks Adels Aarbog 1947

Otto 1
Godsejere fra Danmark
Lensbaroner fra Danmark
Hofjægermestre fra Danmark
Kammerherrer fra Danmark
Danskere i 1800-tallet

Otto Reedtz-Thott (1785-1862)


أوتوماك معرض للسيارات الذي ينظم في القاهرة سنويا ويعتبر أكبر معارض السيارات المصرية من حيث عدد الشركات المشاركة فيه ومن حيث نوعية وكم الزوار الذين يرتادونه كل كام.
وقد بدا تنظيم المعرض لأول مرة عام 1995 بعدد محدود من الشركات المشاركة فيه لم يلبث ان ازداد ابتداء من دورة عام 2004 والتي شهدت مشاركة نسبة كبيرة من شركات السيارات العاملة في السوق المصرية ولكن أخذ علي تلك الدورة ان اجنحة بعض الشركات لم تكن بالمستوي المطلوب وكان هدف بعض الشركات مجرد الحضور فقط كما أخذ عليها أيضا عدم مشاركة شركات مرموقة مثل نيسان وبيجو وفيات.

الشركات المشاركة
وهذه قائمة بالشركات المشاركة في تلك الدورة:

 تويوتا.
 هوندا.
 سوبارو.
 دايهاتسو.
 هيونداي.
 كيا.
 بروتون.
 لوتس البريطانية والتي جاءت بموديل ايليز الرائع عبر وكيل بروتون عز العرب.
 سيات.
 رينو.
 أوبل.
 مرسيدس.
 بي ام دبليو.
 فولكس فاجن.
 بورشة.
 ميني.
 فورد.
 كرايسلر جيب دودج.

دورة 2005
وفي دورة عام 2005 كان عدد الشركات هو نفسه تقريبا مع انضمام عدد من الشركات وتلك قائمة بالشركات المشاركة بتلك الدورة:

-تويوتا -لكزس.
-نيسان.
-هوندا.
-بيجو.
سيتروين.
-رينو- داشيا.
-فولكس فاجن.
بي ام دبليو.
-لاند روفر -جاجوار.
-ميني.
-شيفرولية.
-هيونداي.
-شيري.
جيلي.

وكانت دورة عام 2006 هي الخطوة علي الطريق الصحيح بكل معاني الكلمة حيث زاد عدد الشركات العارضة وارتفعت نوعية الموديلات المعروضة حيث حرصت كل الشركات علي عرض أحدث ما عندها من موديلات مثل بي ام دبليو واودي وتويوتا.
الشركات المشاركة:

-تويوتا.
-نيسان.
-هوندا.
-دايهاتسو (عبد اللطيف جميل المحدودة).
-كيا (EIT)الوكالة الجديدة.
-هيونداي.
-شيري.
-بريليانس.
بي واي دي.
-بروتون.
-رينو.
-اودي\فولكس فاجن.
-بي ام دبليو\ ميني.
-جاجوار\لاند روفر \بنتلي\فيراري.
- فيات.
-اوبل.
-شيفرولية.

دورة 2007
دورة عام 2007 كانت بحق أكثر تطورا ونجاحا من سايقاتها بمشاركة كانت فعالة من معظم الشركات.
قائمة الشركات المشاركة:

-بي ام دبليو\ ميني.
- فولكس فاجن \اودي.
-اوبل.
-بورشة.
-بيجو.
رينو\ داشيا.
سيات.
فيات.
-فيراري مازيراتي.
-جاجوار \لاند روفر.
-سكودا.
-هيونداي.
- كيا.
- سانج يونج.
- تويوتا.
- هوندا.
-سوزوكي.
-نيسان.
-دايهاتسو.
فورد \لينكون \ميركوري.
- شيفرولية.
-سبيرانزا.
-شيري.
-بريليانس.

دورة 2008
وكانت دورة عام 2008 هي انجح دورات المعرض علي الإطلاق والتي نجحت في وضعه علي أبواب العالمية بحق كمعرض راق علي أرض مصر.
الشركات المشاركة:

-تويوتا:
وعرضت موديلات PRIUS HYBRID-LAND CRUISER 2008-FJ CRUISER- CAMRY-الي جانب السلسلة التقليدية لها ونحن هنا نتعرض لابرز موديلات كل شركة والتي قامت بعرضهل بالمعرض.

-هوندا:
ACCORD 2008- CR-V.

-نيسان:
GT-R.

-دايهاتسو:
GRAND TERIOS- MATERIA.

-سوزوكي:
SX-4-GIMNY.

سوبارو:

FORESTER 2009.

هيونداي:
I 10.
كيا:
MOHAVE.

-رينو:
LAGUNA 2009.

-اوبل:
ASTRA SEDAN -ZAFIRA- MERIVA.

فولكس فاجن:
TIGUAN-PASSAT CC- GOLF VARIANT.

اودي:
S5-TT ROADSTER-A4 2009.

-مرسيدس:

GLK- SL 2009.
-بي ام دبليو:
X6-1 SERIES COUPE-M3 CABRIOLET.
-سكودا:
FABIA 2009.
-فيات:
500- BRAVO-LINEA.
-فيراري:
F 430 SPYDER- 559 FIORANO.
-مازيراتي:
GRAN TURISMO- QUATTRO PORTE.
-لاند روفر:
LR2 -RANGE ROVER SPORT- LR3 V6.
-جاجوار:
XF.
-ميني:
CLUB MAN.
-بنتلي:
CONTINENTAL FLYING SPUR.
-فورد:
ESCAPE FOCUS 2008.
-لينكون:
 MKX-NAVIGATOR.
-شيفرولية:
CAPTIVA-EPICKA- AVEO5.

إضافة إلى بريليانس وسبيرانزا وجيلي واكبلوجن وبي واي دي وماهيندرا.

مراجع

معارض تقام في مصر

أوتوماك


6229 Tursachan este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6229 Tursachan este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Brian A. Skiff. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,08 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 1,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1983
Centura de asteroizi

6229 Tursachan


An Renanthera edelfeldtii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Mueller ngan Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Renanthera edelfeldtii in nahilalakip ha genus nga Renanthera, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Renanthera

Renanthera edelfeldtii


كلينث بروكس  ناقد أدبي أمريكي مؤثر وأستاذ جامعي، يُعرف بمساهماته في حركة النقد الجديد في منتصف القرن العشرين، ولتطوير تدريس الشعر في نظام التعليم الأمريكي العالي. يؤكد كتاباه الشهيران: الإناء محكم الصنع: دراسات في بنية الشعر (1947) والشعر الحديث والتقليد (1939)، على مركزية الإبهام والمفارقة كطريقة لفهم الشعر. ساعد بروكس بكتاباته على صياغة النقد الشكلاني مؤكداً غلى الحياة الداخلية للقصيدة، ومؤكداً على مبادئ القراءة المتمعنة للنص.

كان بروكس كذلك ناقداً مؤثراً لما يُعرف بالأدب الجنوبي في الأدب الأمريكي وكتب نصوصاً كلاسيكية في نقد أدب ويليام فوكنر، كما أنه كان محرراً مشاركاً لمجلة المراجعة الجنوبية واسعة التأثير.

أعماله

أفرودات
 1935. علاقة لكنة ألباما-جورجيا بلكنات المقطعات في بريطانيا العظمى
 1936. مقاربة للأدب
 1938. فهم الشعر
 1939. الشعر الحديث والتقليد
 1943. فهم السرد
 1947. الإناء محكم الصنع: دراسات في بنية الشعر
 1957. النقد الأدبي: تاريخ مختصر
 1963. ويليام فوكنر: مقاطعة ياكنوباتاوفا
 1973. الأدب الأمريكي: الصانعون والصُنع
 1978. ويليام فوكنر: إلى ياكنوباتاوفا وما بعدها
 1983. ويليام فوكنر: الاحتكاكات الأولى
 1985. لغة الجنوب الأمريكي

مجموعات المقالات
 1964. الإله الخفي: دراسات في همنغواي، فوكنر، ييتس، إليوت، ووارن
 1971. تشكيل البهجة: دراسات في حرفة الكاتب
 1991. الدليل التاريخي وقراءة شعر القرن السابع عشر
 1995. المجتمع، الدين، والأدب: مقالات

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من موراي (كنتاكي)
أعضاء هيئة تدريس جامعة ييل
أكاديميون أمريكيون من أدب إنجليزي
النقد الجديد
حائزون على زمالة غوغنهايم
خريجو جامعة تولين
خريجو جامعة فاندربيلت
كتاب غير روائيين أمريكيون في القرن 20
كتاب من كنتاكي
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 20
مواليد 1906
مواليد في موراي (كنتاكي)
ميثوديون أمريكيون
نقاد أدب أمريكيون
وفيات 1994
وفيات في نيو هيفن (كونيتيكت)
أعضاء هيئة تدريس جامعة ولاية لويزيانا

كلينث بروكس


L USS Ling (SS/AGSS/IXSS-297) est un sous-marin de classe Balao de l'United States Navy, du nom du poisson-lingue. Le navire est désormais échoué dans la rivière Hackensack à l'emplacement de l'ancien New Jersey Naval Museum à Hackensack, New Jersey, en attente d'un nouveau lieu pour l'accueillir. Il est inaccessible au public.

Historique
Après son lancement et ses essais en mer à partir du 15 septembre 1945, Ling rejoint la base navale de New London dans le Connecticut jusqu'à ce qu'il navigue le 11 février 1946 pour la zone du canal de Panama. Il a opéré du Panama jusqu'au 9 mars, puis à rejoint sa base navale le 26 octobre 1946 et est entré dans l'United States Navy reserve fleets.

En mars 1960, Ling a été remorqué à Brooklyn, où il a été converti en navire-école au New York Navy Yard, simulant tous les aspects des opérations sous-marines. Il a été reclassé sous-marin auxiliaire (AGSS-297) en 1962.

Ling a reçu une Service star pour le service de la Seconde Guerre mondiale et a été reclassé sous-marin divers non classé (IXSS-297) et rayé du registre naval le 1er décembre 1971.

Navire musée
Six mois plus tard, il a été donné à la Submarine Memorial Association, une organisation à but non lucratif créée en 1972 dans le but de sauver Ling de la casse. L'US Navy a amené le bateau  en janvier 1973 à Hackensack pour servir de mémorial. De nombreux citoyens et entreprises ont consacré du temps, des services professionnels et des fonds à la restauration de Ling. Il est devenu la pièce maîtresse du New Jersey Naval Museum à Hackensack, New Jersey.

De 1972 jusqu'à la fermeture du New Jersey Naval Museum, le musée avait payé un dollar par an pour louer son site au bord de la rivière. En janvier 2007, le North Jersey Media Group, propriétaire du site, a informé le musée que le site allait être vendu pour être réaménagé dans l'année et que le musée et le sous-marin devraient être déplacés.

En septembre 2013, le musée lui-même a été fermé en raison des dommages causés en 2012 par l'ouragan Sandy. Le musée a de nouveau fermé pour des réparations d'urgence fin juillet 2015. Le musée devait quitter la propriété en août 2018. À la mi-août 2018, la coque de l'USS Ling s'est rouillée, inondant le navire de plusieurs pieds d'eau saumâtre. On croyait à l'origine qu'il avait été coulé par des vandales, mais cela s'est révélé faux une fois que des efforts ont été faits pour le remettre à flot. L'USS Ling est travaillé par un nouveau groupe de volontaires qui a fait réparer les brèches de la coque et le navire flotte à nouveau dans la rivière Hackensack. Sa destination finale est encore inconnue car les plans initiaux ont échoué. Il n'est pas prévu de permettre à l'USS Ling d'être mis au rebut ou de se détériorer davantage. Des efforts sont faits pour lui trouver un nouveau lieu d'exposition.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes

Liens externes

USS Ling - Site Historic Naval Ships Association
  Submarine USS Ling - New Jersey Naval Museum

Bateau de l'US Navy de la Seconde Guerre mondiale
Bateau lancé en 1943
Classe Balao
Navire construit dans l'État de Washington
Navire musée au New Jersey
Sous-marin inscrit au Registre national des lieux historiques
Bateau inscrit au Registre national des lieux historiques au New Jersey
Registre national des lieux historiques en 1978
Hackensack (New Jersey)

USS Ling (SS-297)


Ljubomir Koraj (Zagreb, 1956.), hrvatski filozof.

Životopis
Rođen je 1956. godine u Zagrebu, gdje je na Filozofskom fakultetu završio studij filozofije i pedagogije. Za studentskih dana bio je priveden zbog otpora prema komunističkim vlastima.

Dugogodišnji je nastavnik filozofije, logike i etike u zagrebačkoj IV. gimnaziji.

Autor je knjige filozofskih ogleda D-dur.

Izvori

Životopisi, Zagreb
Hrvatski filozofi 20.-21. stoljeća

Ljubomir Koraj


Engleska može značiti:
Engleska, zemlja u sastavu Ujedinjenog Kraljevstva
Kraljevina Engleska, država koja je trajala od 10. st. do 1707.
Commonwealth Engleska, država koja je postojala od 1649. do 1660.

Engleska (razdvojba)