Ana-Maria Negrilă este o scriitoare contemporană de literatură fantastică și science fiction.

Scurtă biografie
Ana-Maria Negrilă a debutat în 1993 cu povestirea Fragile în Jurnalul SF, iar prozele sale au obținut numeroase premii la concursurile de profil (inclusiv premiul Vladimir Colin pentru roman, 2008 și 2021). A fost membră a cenaclului String și a grupului Kult.

Lucrări
A scris și publicat atât ficțiune, cât și non-ficțiune în numeroase reviste cum ar fi: Apostrof (revistă), Anticipația CPSF, EgoPHobia, ArtPanorama, Haemus Revistë Evropiane, Argos, revista String etc..
A scris proză fantastică, dar a fost o prezență activă și în cadrul mișcării cyberpunk din România.
A fost o colaboratoare constantă a Jurnalul SF, publicație ce "a provocat și întreținut coagularea celei mai importante mișcări în SF-ul românesc postcomunist, unind postmodernismul și cyberpunkul".
A făcut parte din grupul Kult ale cărui volume, Cronicile sângelui, Vremea demonilor (2001) și Radharc (2005), "ilustrează specia antologiei de grupare estetică, promovând, prin Ana-Maria Negrilă, Bogdan-Tudor Bucheru, Costi Gurgu, Florin Pîtea și Jean-Lorin Sterian, un SF de deliberată și programatică interferență cu domeniile fantasy și horror."
A publicat numeroase povestiri în reviste și almanahuri de profil. Povestirea Trickster a fost publicată în Almanahul Anticipația, 1999-2000, Peșterile de fum ale timpului în Antologia Nemira, 1996, iar ultima sa povestire, Agentul galenic, parte a seriei Stelarium, a apărut în revista Știință & Tehnică nr.66, 2017.
A publicat în numeroase alte antologii printre care New Weird (ed. Ann & Jeff VanderMeer), unde povestirea sa De acum și până-n noapte s-a regăsit alături de proze semnate de China Mieville, Clive Barker, Michael Moorcock și alții. Povestirea Peșterile de fum ale timpului a fost tradusă în Nemira Anthology 1996 (Time's Caves of Smoke), iar Camera (Dhoma) a apărut în Haemus Reviste  Evropiane nr. 8, 2001.

Listă povestiri

 Agentul galenic, revista Știință & Tehnică nr. 66, 2017
 Fragile, Lumi stranii, Editura Vremea, 2015
 Pangul albastru, Dincolo de Orizont. Povestiri Science Fiction, Volumul 1 (2015), Millennium Books, 2015.
 Ora morții, Dincolo de noapte. 12 fețe ale goticului, Editura Millennium Books, 2012
 De acum și până-n noapte, The New Weird, Editura Millennium Books 2008.
 De acum și până-n noapte, antologia Kult 3, Radhark, Millennium Press, 2005.
 Povestea călătorului de la soare-apune, Alte lumi, alte legende, Editura Media Tech, Iași, 2002.
 Cântecul zorilor, Cronicile sângelui (antologie Kult), editura ProLogos 2001
 Camera, Haemus Reviste  Evropiane, nr. 8, 2001.
 Copilăria lui Münchausen, România SF 2001, Editura ProLogos, 2001.
 Lumina din adâncuri, Almanahul Nautilus, Editura Nemira, 2001.
 Lumea de nisip, Arca îmblânzitorilor de fantome, editura EuroVida, 2000.
 Trickster, Almanahul Anticipația, Editura Nemira,1999-2000.
 Împăratul de înghețată, Ficțiuni nr.2/1998, Omnibooks.
 Peșterile de fum ale timpului, Antologia science-fiction Nemira '96

Romane
Ana-Maria Negrilă a publicat mai multe romane și culegeri de povestiri: Orașul ascuns (Diasfera, 2005), Împăratul ghețurilor (Diasfera, 2006, Crux Publishing, 2018) pentru care a obținut premiul Vladimir Colin în 2008, Cântecul zorilor și Lumile se prăbușesc (2015, ebook). În 2016, i-a apărut primul volum al seriei Stelarium, Regatul sufletelor pierdute (Crux Publishing), urmat la câteva luni de volumul al doilea, Ascensiunea stelară, iar în 2019 de al treilea volum, Agenții haosului, apărut la aceeași editură. "Agenții haosului oferă un finis coronat opus, Ana-Maria Negrilă dovedind astfel că nu a avut intenția de a scrie volume peste volume până la epuizarea posibilităților subiectului (ceea ce ar fi făcut să planeze asupra Stelariumului marele risc al artificialului, căruia îi cad pradă atâția autori ai momentului), ci a creat firesc o frescă viabilă, pe care a preferat să o aștearnă pe hârtie în atâtea pagini câte erau necesare, fără digresiuni, dar și fără teama de amănunte. Rezultatul: o saga închegată, gata să reziste oricărei critici, adevărată arhitectură literară; probabil cea mai importantă realizare științifico-fantastică a ultimilor cinci ani, greu de concurat în anii care urmează, cu puține rivale în anii trecuți." În 2020 a publicat primul volum al unei serii fantasy, Stăpânul umbrelor - Trezirea (Crux Publishing) . În 2021, i-a apărut la editura Hyperliteratura un roman istoric, Cele patru oglinzi ale adevărului.

Premii literare

 Premiul Vladimir Colin, pentru romanul Agenții haosului, 2021.
 Premiul Vladimir Colin, pentru romanul Împăratul ghețurilor, 2008.
 Premiul II, Colocviul Dincolo și dincoace de mainstream, Călărași, 1999.
 Premiul pentru proză scurtă, povestirea Vizitatorul de seară, zilele Pozitronic, Buzău, 1996.
 Premiul I, Editura Nemira,  povestirea Împăratul de înghețată, 1995.
 Premiul I, zilele cenaclului Quasar, Iași,  povestirea Timpul de pulbere, 1995.
 Premiul I, Editura Nemira,  povestirea Schimbarea la față, 1994.
 Premiul I, Cenaclul Unesco Quasar, Iași, povestirea Lumina din adâncuri.
 Premiul I, Tabăra internațională Atlantykron, povestirea Schimbarea la față, 1994.
 Premiul III, premiul cotidianului Evenimentul Zilei,  povestirea Sincronicitate, Iași, 1994.

Interviuri

 Interviu în Jurnalul Național
 Interviu în "Descoperă"
 Interviu în "Zile și Nopți"
 Interviu IQuads: https://www.iqads.ro/articol/45998/ana-maria-negrila-despre-viitorul-indepartat-si-viata-pe-alte-planete-ce-ar-fi
 Interviu Booknation: https://booknation.ro/interviu-cu-ana-maria-negrila-autoarea-cartii-regatul-sufletelor-pierdute/
 Interviu 6TV Mihaela Mândrea-Muraru: https://www.youtube.com/watch?v=D9l7IUbwEvo
 EgoPHobia nr.54, 2018 Interviu EgoPHobia
 Interviu Bibliocarti
 Interviu Femeia știe
 Interviu ClubSF
 Interviu Jurnalul Național
 Interviu Infrasunete Interviu Infrasunete

Recenzii
 Recenzie Mircea Opriță, De la Bucureștiul "ascuns", la marginea galaxiei, Helion nr.100/2019
 Recenzie Stelarium Oliviu Crâznic, Un viitor complex și exotic, EgoPhobia nr.57/2019
 Recenzie Booknation I
 Recenzie Booknation II https://booknation.ro/recenzie-imparatul-gheturilor-de-ana-maria-negrila/ ]
 Observator cultural, nr. 863/2017
 Prezentare Împăratul ghețurilor
 Observator cultural nr.864/2017
 Recenzii Stelarium
 Recenzie Revista de Suspans
 Prezentare Stelarium

Evenimente

 Lansare Agenții haosului 2019
 Concurs creație literară Universitatea Creștină Dimitrie Cantemir
 BookLand Evolution 2018
 Universitatea Creștină Dimitrie Cantemir, Despre narator, narațiune și perspectiva narativă  2018
 Lansare Împăratul ghețurilor
 Gaudeamus 2017
 Drumul spre Vozia 2017 Dezbatere
 Lansare Regatul sufletelor pierdute 2016

Note

Bibliografie

 Teme religioase în SF
 SF-ul românesc după 2000
 Vampirismul în literatura română
 Lansări Crux Publishing 2019
 Câteva știri din lumea culturală românească
 Agenția de carte
 Fantastic Mondays
 Seri culturale Universitatea Creștină Dimitrie Cantemir
 Lansări Gaudeamus 2016
 Dicționar SF, Editura Nemira, Colecția Nautilus nr. 158, București, 1999

Vezi și
 Lista scriitorilor români de literatură științifico-fantastică
 String

Legături externe
 Pagina personală web
  Ana-Maria Negrilă pe Goodreads
 Pagină Crux Publishing
 Facebook: pagină de autor

Nașteri în 1972
Nuveliști români
Romanciere române
Romancieri români contemporani
Scriitori români de limbă română
Scriitori români în viață
Scriitori români contemporani
Scriitoare române
Scriitori de literatură fantastică
Scriitori români de literatură științifico-fantastică
Bucureșteni

Ana-Maria Negrilă


بوينغ تي-43 وهي طائرة بوينغ 737-200 معدلة تستخدم من قبل القوات الجوية الأمريكية. تم تسليمها خلال سنتي 1973 و1974، وكان مهمتها الرئيسية التدريب على الملاحة، وتم تعديل بعضها لطراز سي تي-43إيه لنقل الإداريين.

مراجع

انظر أيضا
بوينغ إكس-40
سيسنا دي سي-6

بوينغ 737
طائرات تدريب عسكرية أمريكية 1970–1979
طائرات ذات أجنحة سفلية
طائرات نفاثة ثنائية المحركات

بوينغ تي-43


Sivaslılar, Samsun ilinin Terme ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun il merkezine 60 km, Terme ilçesine 4 km uzaklıktadır.

Nüfus

Terme'nin mahalleleri

Sivaslılar, Terme


ලංකාවේ විධායක සභාව යනු,   කෝල්බෲක්-කැමරන් කොමිෂන් සභාවේ නිර්දේශ ප්‍රකාර, බ්‍රිතාන්‍ය යටත්විජිත පරිපාලනය විසින්,  ලංකාවේ ව්‍යවස්ථාදායක සභාව හා සමගින් 1833 වසරෙහි මාර්තු මාසයෙහිදී පිහිටවුනු, බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාවේ (වර්තමානයේ ශ්‍රී ලංකාව) විධායක සභාව විය.

ඉතිහාසය
1833 වසරෙහිදී, බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාවේ  නියෝජනාත්මක  ආණ්ඩුවක පළමු පියවර ලෙසින්, ව්‍යවස්ථාදායක සභාව සහ විධායක සභාව සංස්ථාපනය කරන ලෙස, කෝල්බෲක්-කැමරන් කොමිෂන් සභාව විසින් නිර්දේශ කරන ලදි. මේ අනුව, 1833 වසරෙහි මාර්තු 19 දිනදී, මෙම සභා දෙකම,  සන්නස් පත්‍ර තුලින් පිහිටුවන ලදි.
මුලදී විධායක සභාව සමන්විත වූයේ,  බ්‍රිතාන්‍ය ආණ්ඩුකාරවරයා (සභාවේ සභාපති) සහ වෙනත් බ්‍රිතාන්‍ය නිලධාරින් පස් දෙනෙකු ගෙනි: සේනාධිනායක,  යටත්විජිත භාර ලේකම් (ප්‍රධාන ලේකම්),  රජුගේ අධිනීතිඥ, භාණ්ඩාගාරික සහ මධ්‍යම පළාත සඳහා දිසාපති විය. ඔහුගේ රාජකාරි යුතුකම් ඉටුකිරීමේදී, ආණ්ඩුකාරවරයා විසින් විධායක සභාවෙහි උපදෙස් ලබා ගත යුතු වුවද සභාවෙහි උපදෙස් ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට හැකියාව ඔහු සතු විය.

1840 වසරෙහිදී,  මධ්‍යම පළාතේ දිසාපති වෙනුවට  විගණකාධිපතිවරයා ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කෙරුණු අතර,  1883 වසරෙහිදී,  රැජිණගේ අධිනීතිඥ තනතුර,  නීතිපතිවරයා ලෙසින් යළි නම් කෙරිණි.  වසර 1924 දී සිදුකෙරුණු දෙවන මැනිං ප්‍රතිසංස්කරණ තුලින්, විධායක සභාවට නිල-නොලත් සාමාජිකවරු සතර දෙනෙක් එක් කෙරිණි.

වසර  1927-8 ඩොනමෝර් කොමිෂන් සභාව විසින් නිර්දේශ කෙරුණේ ලංකාව සඳහා සීමිත ස්වයං-පාලනයක් ලබා දිය යුතු බවත්, ව්‍යවස්ථාදායක සභාව සහ විධායක සභාව, පිළිවෙලින් රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාව සහ අමාත්‍ය මණ්ඩලය වෙතින් ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කල යුතු බවත්ය.  එපරිදී, 1931 වසරෙහිදී විධායක සභාව අහෝසි කෙරිණි.

ආශ්‍රිත

බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාව

ලංකාවේ විධායක සභාව


Útópískur Sósíalismi er hugtak sem er notað til að lýsa þeim hugmyndum sósíalískra hugsuða sem voru uppi á fyrri hluta 19 aldar, fyrir tíma Karl Marx og Friedrich Engels. Meðal helstu fulltrúa útópísks sósíalisma eru Robert Owen, Charles Fourier og Henri de Saint-Simon. Allir sáu fyrir sér framtíð útópískra sósíalískra samfélaga, þar sem fátækt, neyð, misskiptingu og efnahagslegu óréttlæti hafði verið útrýmt. Þeir höfnuðu flestir einkaeignarrétti og töldu að efnahagsstarfsemi ætti að skipuleggja á grundvelli samvinnufyrirtækja. Land og framleiðslutæki ættu að vera í almannaeign.

Einn mikilvægasti munur hugmynda þeirra og síðari sósíalista, anarkista og marxista er að útópískir sósíalistar höfnuðu stéttabaráttu og byltingu sem leið að þessu markmiði. Þess í stað sáu fyrir sér að framtíðarríkið myndi vaxa af sjálfu sér innan ríkjandi þjóðfélagskerfis, t.d. í formi fyrirmyndarsamfélaga á borð við þau sem Owen reyndi að koma á fót í Englandi og Bandaríkjunum. Siðferðilegir og efnahagslegir yfirburðir sameignar- eða samvinnusamfélaga þeirra væru slíkir að allir skynsamir menn myndu taka upp merki þeirra og samfélagið þannig umbreytast af sjálfu sér.

Útópískur sósíalismi, og þá sérstaklega hugmyndir Owen og Saint-Simon, höfðu mikil áhrif á ýmsa frjálslynda og sósíalíska hugsuði 19. aldar. Hugmyndir Owen höfðu mikil áhrif á þróun samvinnustefnunnar.

Gagnrýni á útópískan sósíalisma
Karl Marx og Friedrich Engels voru fyrstu fræðimennirnir til þess að nota hugtakið útópískur sósíalismi og skilgreindu þeir það í skrifum sínum. Marx notaði fyrst hugtakið í ritinu "Miskunnarlaus gagnrýni á allt," For a Ruthless Criticism of Everything (1843). Síðar notuðu Marx og Engels hugtakið í Kommúnistaávarpinu (1848) og að lokum krufði Engels muninn á bók sem kallaðist Sósíalismi: Útópískur og Vísindalegur. Í skrifum sínum lögðu þeir áherslu á að kenningar útópísks sósíalisma skorti vísindalega greiningu á kapítalísku þjóðskipulagi, þær væru aðeins hugmyndir um hvaða markmiði ætit að stefna að, en ekki hvernig nálgast ætti markmiðið. Til þess að uppræta tátækt og efnahagslegu óréttlæti þyrfti að gjörbreyta samfélagsgerðinni. Engels sagði að því lengur sem hann velti fyrir sér hugmynd útópískra sósíalista um að þetta myndi gerast að sjálfu sér, þökk sé skynsemi og rökhugsun, því sannfærðari væri hann um að hugmyndir þeirra væru hreinir draumórar.

Hugtakið útópískur sósíalismi var notað í niðrandi merkingu af marxistum, sem lögðu áherslu á að kenningar þeirra væru heimspekilegar vangaveltur, ólíkt vísindalegri aðferð Marx, sem greindi hagkerfi kapítalismans með skipulegum hætti og með greiningartækjum hagfræðinnar í stað gildisdóma og siðferðilegra mælikvarða. Hugmyndir útópískra sósíalista voru þó ekki jafn draumórakenndar eða rómantískar og margir síðari tíma gagnrýnendur vildu meina, heldur lögðu þeir flestir áherslu á mikilvægi vísinda og sérfræðinga í framtíðarríkinu, og gerðu þó skrif þeirra um efnahagsmál hafi ekki verið jafn formleg og greiningar Marx og klassískra hagfræðinga 19 aldar, settu þeir fram skipulega gagnrýni á iðnbyltinguna sem var þá að ganga yfir Evrópu.

Tilvísanir

Útópískur sósíalismi


Das Bieförthmoor ist ein Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Stadt Neustadt am Rübenberge in der Region Hannover.

Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG HA 144 ist circa 198 Hektar groß. Es ist größtenteils Bestandteil des FFH-Gebietes "Rehburger Moor". Im Westen grenzt es an das Naturschutzgebiet "Rehburger Moor". Ansonsten ist es vom Landschaftsschutzgebiet "Schneerener Geest-Eisenberg" umgeben. Das Gebiet steht seit dem 4. Dezember 1986 unter Naturschutz. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist die Region Hannover.

Das Naturschutzgebiet liegt innerhalb des Naturparks "Steinhuder Meer" nordwestlich des Steinhuder Meeres in etwa zwischen Rehburg im Süden, Husum im Norden und Schneeren im Osten und stellt ein durch bäuerlichen Handtorfstich stark verändertes Hochmoor unter Schutz. Das Hochmoor am Rande der Niederung des Strangbachs ist in seiner Entstehung über Mudden und Niedermoor aufgewachsen. Die Mächtigkeit der Moorauflage beträgt bis zu fünf Meter, die der Hochmoortorfe bis zu zwei Meter.

Das Naturschutzgebiet wird durch Bruch- und Moorwald geprägt. Offene Moorflächen sind durch Moorheide mit Glocken-, Besen- und Rosmarinheide sowie Krähen- und Moosbeere gekennzeichnet. Die ehemaligen Torfstiche, die sich langsam regenerieren, sind wie wiedervernässte Bereiche von Schmalblättrigem Wollgras und Torfmoos-Schwingrasen sowie Pfeifengrasbeständen geprägt.

Einzelne Bereiche im Naturschutzgebiet werden extensiv landwirtschaftlich als Weide bzw. Mähwiese genutzt. Im Süden grenzt das Moorgebiet an eine in diesem Bereich bewaldete Stauchmoräne. Das Randgehänge der Moräne ist in das Naturschutzgebiet einbezogen. Der Wald wird hier forstwirtschaftlich genutzt.

Das Moorgebiet entwässert zum Strangbach, der in den Weser-Zufluss Meerbach (Steinhuder Meerbach) mündet.

Weblinks

Einzelnachweise

Naturschutzgebiet in der Region Hannover
Moor in Niedersachsen
FBieforthmoor
Geographie (Neustadt am Rübenberge)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa

Bieförthmoor


هوب ستيفينز ، من مواليد 29 نوفمبر 1953، لاعب كرة قدم هولندي سابق، ومدرب كرة قدم هولندي حالي.

لعب مع منتخب هولندا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية هولنديون
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سيتارد
رياضيون هولنديون مغتربون في ألمانيا
رياضيون هولنديون مغتربون في النمسا
رياضيون هولنديون مغتربون في اليونان
طاقم بي إس في آيندهوفن غير اللاعبين
طاقم شالكه 04 غير اللاعبين
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الثانية
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو بي إس في آيندهوفن
لاعبو فورتونا سيتارد
لاعبو كرة قدم من ليمبورغ (هولندا)
لاعبو كرة قدم هولنديون
لاعبو منتخب هولندا لكرة القدم
لاعبون فائزون بكأس الاتحاد الأوروبي
مدربو الدوري الألماني
مدربو الدوري الهولندي الممتاز
مدربو الدوري اليوناني
مدربو رودا ياي سي
مدربو ريد بول سالزبورغ
مدربو شالكه 04
مدربو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
مدربو كرة قدم مغتربون في النمسا
مدربو كرة قدم مغتربون في اليونان
مدربو كرة قدم مغتربون هولنديون
مدربو كرة قدم هولنديون
مدربو نادي باوك
مدربو نادي شتوتغارت
مدربو نادي كولن
مدربو نادي هامبورغ
مدربو نادي هرتا برلين
مدربو نادي هوفنهايم
مدربو ي إس في آيندهوفن
مدربون فائزون بدوري أوروبا
معلقو كرة القدم الهولندية
مواليد 1953
مواليد في سيتارد

هوب ستيفينز


Zeki Ökten (4 Ağustos 1941, İstanbul - 19 Aralık 2009, İstanbul), Türk yönetmen.

Hayatı
Haydarpaşa Lisesi mezunudur. Öğrencilik yıllarında tiyatro çalışmalarına başlar. Ama gönlü sinemadadır ve 1961 yılında bu düşünü gerçekleştirip, Nişan Hançer'in yönettiği "Acı Zeytin" filminde yönetmen yardımcılığı yaparak Yeşilçam'a ilk adımlarını atar. Lütfi Akad, Halit Refiğ, Memduh Ün ve ağırlıklı olarak Atıf Yılmaz, yönetmen yardımcılığı yaptığı ustalarıdır. Ökten, 1963'te ilk filmi Ölüm Pazarı'''nı çeker. 19 Aralık 2009 günü saat 18:15 sularında, önceki gün kalp ve damar hastalığı şikayetiyle acil olarak yattığı hastanede geçirdiği operasyonun ardından öldü.

 Filmografi
 Yönetmen olarak

 1963: Ölüm Pazarı 1972: Kadın Yapar 1972: Kırık Hayat 1973: Ağrı Dağı'nın Gazabı 1973: Bir Demet Menekşe 1973: Bitirim Kardeşler 1973: Bitirimler Sosyetede 1973: Vurgun 1974: Askerin Dönüşü 1974: Boşver Arkadaş 1974: Hasret 1975: Hanzo 1975: Kaynanalar 1975: Pisi Pisi 1975: Şaşkın Damat 1976: Kapıcılar Kralı 1976: Ne Umduk Ne Bulduk 1977: Çöpçüler Kralı 1977: Sevgili Dayım 1978: Sürü 1979: Düşman 1982: Faize Hücum 1983: Derman 1984: Pehlivan 1984: Firar 1985: Kurbağalar 1986: Kan 1986: Ses 1986: Davacı 1986: Yoksul 1988: Düttürü Dünya 1992: Saygılar Bizden 1995: Hep Aynı 1995: Aşk Üzerine Söylenmemiş Her şey 1999: Güle Güle 2002: Gülüm 2006: Çinliler Geliyor Senarist olarak
 1975: Kaynanalar 1975: Pisi Pisi Kurgu olarak
 1979: Düşman''

Ödüller
 1977: 14. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Yönetmen Ödülü - Kapıcılar Kralı
 1978: OCIC - Sürü
 1978: Sutherland Trophy - BFI - Sürü
 1978: Locarno Uluslararası Film Festivali - Altın Leopar - Sürü
 1979: OCIC - Düşman
 1980: 17. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Yönetmen Ödülü - Sürü
 1983: 20. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Yönetmen Ödülü - Faize Hücum
 2000: 37. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Film Ödülü - Güle Güle
 2006: 39. Sinema Yazarları Derneği Ödülleri - Onur Ödülü

Ayrıca bakınız
 Altın Koza En İyi Yönetmen Ödülü
 Altın Portakal En İyi Yönetmen Ödülü

Kaynakça

Dış bağlantılar

 TSA'de Zeki Ökten

1941 doğumlular
2009 yılında ölenler
Türk film yönetmenleri
Türk sosyalistler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler

Zeki Ökten


Ralph Verney,  comte Verney ( - ), de Middle Claydon, près de Buckingham, Buckinghamshire, connu sous le nom de vicomte Fermanagh jusqu'en 1742, est un homme politique d'abord conservateur et plus tard whig qui siège à la Chambre des communes en deux phases entre 1717 et 1752.

Jeunesse
Verney est né à Little Chelsea, le seul fils survivant de John Verney (1er vicomte Fermanagh) et sa première épouse Elizabeth Palmer, la fille aînée de Ralph Palmer, et est baptisé à Kensington. Il fait ses études à l'école de Mme Morland à Hackney d'environ 1695 à 1700 et s'inscrit au Merton College d'Oxford en 1700. Il épouse Catherine Paschall, fille aînée de Henry Paschall de Baddow, Essex à St Giles in the Fields le 24 février 1708.

Carrière
Verney succède à son père comme vicomte et prend son siège à la Chambre des lords irlandaise le 23 juin 1717. Ce dernier titre appartient à la pairie d'Irlande et ne l'empêche donc pas d'entrer à la Chambre des communes britannique. Il est élu sans opposition en tant que député conservateur d'Amersham lors d'une élection partielle le 10 juillet 1717. En 1719, il vote contre l'abrogation des lois occasionnelles sur la conformité et le schisme et contre le projet de loi sur la pairie. Aux élections générales britanniques de 1722, il est de nouveau élu sans opposition en tant que député d'Amersham. Il ne se présente pas aux élections générales britanniques de 1727, date à laquelle il est décrit comme « ne se souciant d'aucun parti ».

Verney ne siège pas au parlement pendant plusieurs années, mais commence à développer une influence électorale à Wendover. Aux élections générales britanniques de 1741, il est élu député de Wendover en tant que Whig. Il vote de manière cohérente avec l'Administration et est créé comte Verney, dans la province de Leinster en 1743. Il est élu sans opposition pour Wendover aux élections générales britanniques de 1747.

Famille
La femme de Verney meurt en 1748 et Verney lui survit quatre ans, mourant à Little Chelsea le 4 octobre 1752. Ils sont tous deux enterrés à Middle Claydon. Le couple a deux fils et deux filles. Le fils aîné John est décédé avant lui en 1737 et il est remplacé dans ses titres par son deuxième fils Ralph Verney (2e comte Verney). La fille de John, Mary, est élevée à la pairie à part entière en 1792.

Notes et références

Comte de la pairie d'Irlande
Décès en octobre 1752
Naissance en mars 1683
Décès à 69 ans

Ralph Verney (1er comte Verney)


Contai (o Kanthi, en bengalí: কাঁথি ) es una ciudad de la India, en el distrito de Midnapore oriental, estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 13  a 147 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 104 626 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Contai


KK Novi Travnik (KK Novi) je bosanskohercegovački košarkaški klub iz Novog Travnika. Sjedište je u Kralja Tvrtka bb, Sportska dvorana, Novi Travnik.

Povijest
Klupska je boja crvena s bijelim oznakama. Klub je osnovan pod imenom KK Metalac 1963. godine. Najbolji dani kluba bile su rane 1970-te kad se natjecao u 1. republičkoj ligi BiH natječući se protiv Slobode iz Tuzle u kojoj je bio Mirza Delibašić, KK Borac iz Banje Luke i KK Lokomotiva iz Mostara u kojoj je igrao Dražen Dalipagić i drugi. Neprekidno se od osnivanja natjecao u 1. i 2. republičkoj ligi sve do rata. Eskalacijom rata u BiH, klub je prestao raditi. U svojoj dugoj povijesti klub se takmičio neprekidno u I i II republičkoj ligi sve do prestanka rada eskalacijom rata u BiH. Prestankom rata i početkom mirnog života,
skupina košarkaških zanesenjaka na čelu s Brunom Božićem i Vladom Mičićem pokrenuli su zamrli klub. Uključili su ga u ligaška natjecanja pod krovom košarkaškog saveza Herceg-Bosne. Natjecao se u okviru 1. i 2. lige u seniorskoj i juniorskoj konkurenciji. Klub je bio stalno u financijskom tjesnac 2005. godine pa je UO kluba odlučio raspustitit seniorski sastav i opredijelio se raditi i natjecati se samo u mladim kategorijama: juniori, kadeti, mlađi kadeti, prvo u okviru lige mladih Bolji Balkan u kojoj su se natjecale momčadi iz cijele BiH. Gašenjem te lige, klub se natjecao u okviru lige mladih koju organizira i vodi regionalni košarkaški savez Travnika. Zbog sve teže privredne situacije te ozbiljnih financijskih problema s kojim se klub suočavao, a koja je pogodila i najbolje organizirane klubove, klub se odlučio uključiti još veći broj djece da bi se što jače i bolje uključili u natjecanje lige mladih srednjobosanske županije. Planira se pokušati raditi sa ženskim pogonom, s obzirom na iskazani interes. Za sezonu 2013/2014. klub je planirao stvoriti uvjete za ponovo aktiviranje seniorskog sastava.Seniorski pogon zabilježio je 11-godišnju stanku u radu. Nakon te stanke pokrenuta je 17. rujna 2013. pokrenuta je seniorska košarkaška ekipa iz Novog Travnika, pod imenom KK Novi.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica
 KK Novi Travnik Facebook
 KK Novi, juniori  Košarkaški savez Herceg-Bosne
 KK Novi Travnik  Košarkaški savez Herceg-Bosne
 KK Novi Travnik Eurobasket

Hrvatski košarkaški klubovi u Bosni i Hercegovini
Šport u Novom Travniku

KK Novi Travnik


التنورة القصيرة هي تنورة ذات خط حاشية أعلى بكثير من الركبتين، بشكل عام عند مستوى منتصف الفخذ، وعادة لا يزيد طولها عن 10 سم (4 بوصات) أسفل الأرداف؛ والفستان الذي يكون بطول الحاشية هذا يسمى فستان قصير. أما التنورة الصغيرة فهي تنورة قصيرة ذات خط حاشية في أعلى الفخذ، عند أو أسفل المنفرج أو مستوى الملابس الداخلية.

يعتبرها البعض من بين رموز تحرر المرأة، في حين يعتبرها المتدينون أنها تخالف الأحكام الدينية في خصوص لباس المرأة.

المراجع

الموضة في عقد 1960
الموضة في عقد 1970
الموضة في عقد 1980
الموضة في عقد 1990
الموضة في عقد 2000
الموضة في عقد 2010
تاريخ الموضة
تنانير
ملابس نسائية

تنورة قصيرة


مارتيلا (بالسويدية:S:t Mårtens) هي بلدية في جنوب غرب فنلندا. يبلغ تعدادها السكاني حوالي 2.059 (إحصائيات 31 أغسطس 2006).

تقع في ريف فارزينياس زومي على نهر بياميونجوكي حوالي 40 كلم شمال شرق توركو. أول ذكر تاريخي موثوق عن تأسيس هذه البلدية يعود إلى عام 1409. سميت هذه البلدية على اسم القديس مارتن فون تورس.

في عام 1599 وقعت في مارتيلا معركة بين ملك السويد كارل التاسع وملك بولونيا زيغيسموند الثالث.

أعلام
 غوستاف ماوريتس أرمفلت

مراجع

أماكن مأهولة أسست في عقد 1400
بلديات فنلندا
بلديات فارسينايس سوومي

مارتيلا


بطولة آسيا لكرة القدم الخماسية 2000 أقيمت في بانكوك في تايلندا في الفترة من 5 مايو إلى 12 مايو وقد حقق لقبها منتخب إيران للمرة الأولى في تاريخه.

مرحلة المجموعات

المجموعة أ

المجموعة ب

المرحلة النهائية

نصف النهائي

تحديد المركز الثالث

النهائي

البطل

المراجع

 Futsal Planet

كرة قدم آسيوية داخل الصالات في 2000
الرياضة في بانكوك
بانكوك في القرن 20
بطولة آسيا لكرة القدم الخماسية
كرة القدم التايلندية في 2000
منافسات كرة قدم داخل الصالات دولية تستضيفها تايلاند
بانكوك في 2000

بطولة آسيا لكرة القدم الخماسية 2000


Mount Huxley ist der Name folgender Berge:
Mount Huxley (Alaska) in den USA, ein Berggipfel in den Saint Elias Mountains
Mount Huxley (Kalifornien) in den USA
Mount Huxley (Tasmanien) in Australien
Mount Huxley (Antarktika) im ostantarktischen Viktorialand

Mount Huxley


Max Winkler né le  à  dans la province de Prusse-Orientale et mort le  à Düsseldorf, est un homme politique allemand, maire et responsable de l'industrie cinématographique allemande sous le régime nazi.

Biographie
En novembre 1918, juste après la Première Guerre mondiale, Max Winkler est élu maire de Graudenz situé à l'époque en Prusse-Orientale, aujourd'hui Grudziądz dans la Voïvodie de Couïavie-Poméranie en Pologne. Il est élu sous l'étiquette du Parti démocrate allemand (DDP), il est élu à l'Assemblée nationale prussienne en janvier 1919.

En 1929, il reçoit le titre de Docteur Honoris Causa de l'université de Dantzig de la ville libre de Dantzig.

Max Winkler rejoint le parti nazi assez tard en 1937. Cette même année, il est nommé commissaire du Troisième Reich pour l'industrie cinématographique allemande.

Après la Seconde Guerre mondiale, Max Winkler est détenu dans un camp d'internement pendant que le tribunal de dénazification de Lunebourg examine son sort. Le 11 août 1949, le tribunal classe le cas Winkler comme "non inculpé" et le libère. Il est ensuite membre du personnel d'une société cinématographique. Sous les ordres du nouveau gouvernement ouest-allemand, Max Winkler contribue à la dénazification de la société Universum Film AG - dont la production était tellement associé au Troisième Reich que les rééditions de son catalogue apolitique se révélaient difficiles à commercialiser.

Dans la seconde moitié des années 1950, il travaille à Düsseldorf, où il s'occupe des transactions financières pour l'industrie. Il meurt le 12 octobre 1961 dans cette même ville.

Liens externes

Fiche signalétique de la Bibliothèque nationale allemande de Max Winkler
Archives Leibniz Informationszentrum Wirtschaft

Personnalité du Parti démocrate allemand
Personnalité du Parti national-socialiste des travailleurs allemands
Propagandiste nazi
Docteur honoris causa de l'université de Gdańsk
Naissance en septembre 1875
Naissance dans la voïvodie de Varmie-Mazurie
Naissance dans la province de Prusse-Orientale
Décès en octobre 1961
Décès à Düsseldorf
Décès à 86 ans

Max Winkler (homme politique)


Bennak Resmi, Osmanlı Devleti'nde toprak sahibi olan babalarının yanında yaşayan erkeklerin evlendikleri zaman ödedikleri vergidir. Örfi bir vergidir.

Osmanlı Devleti'nde vergiler

Bennak resmi


was a village located in Tosa District, Kōchi Prefecture, Japan.

As of 2003, the village had an estimated population of 1,582 and a density of 26.34 persons per km². The total area was 60.06 km².

On January 1, 2005, Kagami, along with the village of Tosayama (also from Tosa District), was merged into the expanded city of Kōchi, and thus no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of the city of Kochi

Dissolved municipalities of Kōchi Prefecture
Kōchi, Kōchi

Kagami, Kōchi (Tosa)


Kuyruk teorisi, bekleme sıraları ve kuyrukların matematiksel çalışmasıdır.. Kuyruk teorisinde, model inşa ederek kuyruğun uzunluğu ve bekleme zamanı tahmin edilebilir. Kuyruk teorisi genellikle yöneylem araştırmasının bir branşı olarak kabul edilebilir. Çünkü sonuçlar genellikle bir hizmet sunmak için gerekli kaynaklar hakkında karar verirken kullanılır.

Agner Krarup Erlang tarafından ilk araştırma ve modelleme ile açıklanan Kopenhang telefon santrali olmuştur. Bu fikirler eski zamanlardan beri telekomünikasyon, trafik mühendisliği, bilgisayarlar ve fabrikalar, mağazalar, ofisler ve hastanelerin tasarımına dahil olmuştur.

Yazım
Akademik araştırma alanında genellikle "Kuyruğa girmek" yerine "Kuyruk" ifadesi yazılır. Aslında iş alanının amiral gemisinden biri olan dergi Kuyruk Teorisi olarak adlandırmıştır.

Tek kuyruk düğümleri
Tek kuyruk düğümleri genellikle A/S/C biçimindeki Kendall'ın gösterimini kullanarak tanımlanır. Burada A, sıraya gelenler arasındaki süreyi, S işlemlerin boyutunu ve C düğümü sunucu sayısını tanımlar.<ref name="tijms">Tijms, H.C, Algorithmic Analysis of Queues", Chapter 9 in  A First Course in Stochastic Models, Wiley, Chichester, 2003</ref> Kuyruk teorisindeki pek çok teorem, kuyrukları Markov zincirleri olarak bilinen matematiksel sistemlere indirgenerek ispatlanabilir. Bu ilk önce Andrey Markov tarafından 1906 tarihli makalesinde açıklanmıştır.

Kopenhang Telefon Santrali için çalışan Danimarkalı bir Mühendis olan Agner Krarup Erlang 1909'da kuyruk teorisi diye adlandırılan ilk belgeyi yayınladı. Telefon santraline gelen telefon görüşmelerinin sayısını Poisson süreciyle modelledi ve 1917'de M/D/1 sırasını ve 1920'de M/D/k kuyruk modelini çözdü. Kendall'ın gösteriminde:
 M, Markov veya hafızasız anlamına gelir ve varışlar Poisson sürecine göre gerçekleşir.
 D, deterministik anlamındadır ve sıraya çıkan işlerin sabit bir miktarda servis gerektirdiği anlamına gelir.
 k, kuyruk için servis veren sunucu sayısını gösterir (k=1, 2,….). Düğüm noktasında sunuculardan daha fazla iş varsa, işler sıraya girecek ve hizmet için beklenecektir.

M/M/1 kuyruğu, Poisson sürecine göre tek bir sunucunun ulaşan işlere hizmet ettiği üssel olarak dağıtılan hizmet gereksinimlerinin bulunduğu basit bir modeldir. Bir M/G/1 sırasındaki G, genel anlamındadır ve rastgele olasılık dağılımını gösterir. M/G/1 modeli Fellix Pollaczek tarafından 1930'da çözüldü. Bu çözüm Aleksandr Khinchin tarafından olasılık açısından tekrarlanan olarak adlandırılmıştır. Artık bu formül Pollaczek-Khinchine formülü olarak bilinmektedir.

Kuyruk teorisi 1940'lardan sonra matematikçiler için ilginç bir araştırma alanı olmuştur. 1953'te David George Kendall, GI/M/k sırasını çözdü ve Kendall'ın gösterimi olarak bilinen sıralar için modern gösterimi sundu. 1957 yılında Pollaczek çalışmalarında GI/G/1 integral denklemini kullandı. John Kigman, G/G/1 sırasındaki ortalama bekleme süresine ilişkin bir formül verdi: Kingman'ın Formülü.

Matris geometrik metodu ve matris analitik metodları faz-tipi dağılmış varışlar arası ve servis edilmesine izin verilmiştir.

M/G/k sırası için performans metrikleri gibi sorunlar halen açık bir sorundur.
 Servis disiplinleri
Düğümleri kuyruklamak için çeşitli zaman ilkeleri kullanılabilir.
 İlk Giren İlk Çıkar
Bu ilke, müşterilere birer birer hizmet verildiğini ve en uzun süre bekleyen müşteriye öncelik verildiğini belirtir.
 İlk Giren Son Çıkar
Bu ilke, müşterilere birer birer hizmet verildiğini ve en kısa bekleme süresine sahip müşteriye önce servis edildiğini gösterir. Yığın olarak da bilinir.
 İşlemci Paylaşımı
Hizmet kapasitesi müşteriler arasında eşit olarak paylaşıldığını belirtir.
 Öncelik
Yüksek önceliği olan müşterilere ilk hizmet sunulur. Öncelik kuyrukları, önlemez (görevdeki bir işin kesilemediği) ve önleyici (görevdeki bir işin daha yüksek öncelikli bir iş tarafından kesilebileceği) olmak üzere iki türden oluşur. Her iki modelde de hiçbir çalışma kaybolmaz.
 Kısa İş İlk
Sunulacak bir sonraki iş, en küçük boyuta sahip olan.
 Öncelikli En Kısa İş
Sunulacak bir sonraki iş, orijinal en küçük boyuta sahip olan.
 En Kısa Kalan İşlem Süresi
Sunulacak bir sonraki iş, kalan işleme gereksinimin en kısa olanıdır.
 Servis Tesisi
 Tek sunucu: Müşterilerin sırayla tek sunucudan hizmet alması.
 Paralel sunucu: Müşterilerin sırayla birçok sunucudan hizmet alması.
 Tandem sırası: Birçok sayaç vardır ve müşteriler nereye sıraya gireceğine karar verebilirler.
 Bekleyen Müşterinin Davranışları
 Kaçınmak: Müşteriler çok uzunsa sıraya katılmamaya karar veriyorlar.
 Kandırmak: Müşteriler daha hızlı servis alacaklarını düşünüyorlarsa sıralar arasında geçiş yaparlar.
 Dönmek: Müşteriler hizmet için çok uzun süre beklediyse sıradan ayrılıyorlar.
 Kuyruk ağları
Kuyruk ağları, müşterilerin yönlendirmesi yoluyla bir dizi kuyruk bağlantı sistemleridir. Bir müşteriye bir düğümde hizmet verildiğinde, başka bir düğüme katılabilir, hizmet için sıraya girebilir veya şebekeyi terk edebilir. Bir m ağında sistemin durumu m-boyutlu vektör (x1,x2,...,xm) ile tanımlanabilir. Buradaki xi, her düğümdeki müşteri sayısını temsil eder.

Bu alandaki ilk önemli sonuç,  etkin bir ürün biçimi sabit dağılımın bulunduğu Jackson ağları ve ortalama değer analizi, iş hacmi ve süre gibi ortalama metriklerin hesaplanmasına izin verir. Şebekedeki toplam müşteri sayısı sabit kalırsa, şebekeye kapalı bir şebeke adı verilir ve Gordon-Newell teoreminde sabit bir ürün formunda olduğu da gösterilmiştir. Bu sonuç çok genel hizmet süresi, rejimleri ve müşteri yönlendirme ağına sahip bir ağında ürün biçiminde sabit bir dağıtım sergilediği gösterilen BCMP ağına genişletildi. Normalleştirme sabiti 1973'te önerilen Buzen algoritması ile hesaplanabilir.

Farklı sınıf müşterilerin farklı servis düğümlerinde farklı öncelik düzeyleri yaşadığı Kelly şebekeleri müşteri ağlarında araştırıldı. Başka bir ağ türü de 1993 yılında Erol Gelenbe tarafından ilk kez önerilen G-ağlarıdır. Bu ağlar klasik Jackson Ağı gibi üstel zaman dağılımlarını varsaymaz.
 M/M/1 örneği
 Doğum ve Ölüm Süreci
 A/B/C

A: varış zamanı dağılımı

B: hizmet zamanı dağılımı

C: paralel sunucu sayısı

Varıl zamanı ve hizmet süresi arasındaki bir sistem üstel dağılım gösterdi. M olarak belirttik.

λ: ortalama varış zamanı

µ: tek bir hizmetin ortalama hizmete oranı

P: sistemdeki n kadar müşterinin olasılığı

n: sistemdeki müşteri sayısı

 E, durum n'ye girme sayısı ve L, durum n'den çıkma sayısı olarak temsil etsin. . t zamanında sistem kararlı bir duruma gelmiş oluyor. Dolayısıyla varış oranı=ayrılış oranı
 Denge denklemi

Durum 0:

Durum 1:

Durum n:

Denge denklemi ile,

Matematiksel tümevarım,

Çünkü

alıyoruz

 Yönlendirme algoritmaları

Hizmet düğümlerinin herhangi bir zamanda aktif olabileceği bir kısıt bulunduğu ayrı zamanlı ağlarda, maksimum ağırlık çizelgeleme algoritması, her bir işin yalnızca tek bir servis düğümünü ziyaret ettiği durumlarda optimum verim sağlamak için bir hizmet politikası seçer. işlerin birden fazla düğümü ziyaret edebileceği daha genel durumlarda, geri basınç yönlendirmesi optimum verim sağlar.

Bir zamanlayıcı, daha büyük ağın özelliklerini etkileyen bir kuyruk algoritması seçmelidir.

 Ortalama alan sınırları

Ortalama alan modelleri, kuyruk sayısı (m) sonsuzluğa geçtiği için ampirik ölçümün (çeşitli durumdaki kuyrukların oranı) sınırlayıcı davranışını göz önüne alır. Ağdaki herhangi bir sıra üzerindeki diğer sıraların etkisi, bir diferansiyel denklem ile yaklaştırılır. Deterministtik model, orijinal model ile aynı durağan dağılıma yakınsar.

 Sıvı sınırları

Sıvı modelleri, süreç, zaman ve mekan ölçekli olduğunda heterojen nesnelere izin vererek, limit olarak elde edilen kuyruk ağlarının sürekli deterministtik analoglarıdır. Bu ölçeklendirilmiş yörünge, sistemin kararlılığının kanıtlanmasına izin veren deterministtik bir denklemle yakınsar. Bir kuyruk ağının dengeli olabileceği, ancak dengesiz bir sıvı sınırına sahiptir.

 Yoğun trafik/difüzyon yaklaşımlar

Yüksek doluluk oranları olan bir sistemde (1'e yakın kullanım) Brownian hareket, Ornstein-Uhlenbeck süreci veya daha genel difüzyon işlemi ile yaklaşık kuyruk uzunluğu süreci için ağır bir trafik yaklaşımı kullanır. RBM'nin boyutlarının sayısı, kuyruklama düğümlerinin sayısına eşittir ve difüzyon negatif olmayan ortanca ile sınırlandırılmıştır.

Similasyon ve analiz programları
 Java Modelling Tools, a GPL suite of queueing theory tools written in Java
 Queueing Package for GNU Octave
 Discrete Event Simulation for Python
 Queueing Process Models in the Wolfram Language
 PDQ software package for R statistical computing
 SimEvents for MATLAB

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
  Online
  chap.15, pp. 380–412

 Dış bağlantılar
 Queueing theory calculator
 Teknomo's Queueing theory tutorial and calculators
 Virtamo's Queueing Theory Course
 Myron Hlynka's Queueing Theory Page
 Queueing Theory Basics
 A free online tool to solve some classical queueing systems
 What You Hate Most About Waiting in Line: (It's not the length of the wait.), by Seth Stevenson, Slate'', 2012 – popular introduction

Kuyruk teorisi


وليام سارويان  (ولد 31 أغسطس 1908- توفي 18 مايو 1981) روائي، وكاتب مسرحي، وكاتب قصة قصيرة أمريكي من أصل أرمني. حصل على جائزة بوليتزر عن فئة الدراما في عام 1940، وفي عام 1943 فاز بجائزة الأوسكار لأفضل قصة عن فيلم مقتبس من روايته الكوميديا الإنسانية.

كتب سارويان باستفاضة عن حياة المهاجرين الأرمن في كاليفورنيا. تبدأ العديد من قصصه ومسرحياته في مسقط رأسه فريسنو. بعض من أشهر أعماله ساعة العمر، واسمي آرام، وقلبي مع الهضاب.

وُصِف في بيان صحافي لكلية ديكنسون بأنه «أحد أبرز الشخصيات الأدبية في منتصف القرن العشرين»، ووصفه ستيفن فراي بأنه «أحد أكثر الكتاب المستهان بهم في القرن الحادي والعشرين». يشير فراي إلى أنه «ينبغي أن يأخذ مكانه بشكل طبيعي جنبًا إلى جنب مع همينغوي، وستاينبيك، وفوكنر».

سيرته

النشأة
ولد ويليام سارويان في 31 أغسطس 1908، في فريسنو، كاليفورنيا، والداه أرميناك وتاكوهي سارويان، المهاجرين الأرمن من بدليس، الدولة العثمانية. جاء والده إلى نيويورك في عام 1905 وبدأ الوعظ في الكنائس الرسولية الأرمنية.

في سن الثالثة وبعد وفاة والده، وضِع سارويان مع شقيقه وشقيقته في دار للأيتام في أوكلاند، كاليفورنيا. ثم استمر في وصف تجربته في دار الأيتام في كتاباته. بعد خمس سنوات، جرى لم شمل الأسرة في فريسنو، كانت والدته تاكوهي قد حصلت على عمل في مصنع للتعليب. واصل تعليمه بمفرده، ودعم نفسه بالوظائف، مثل العمل كمدير مكتب لشركة سان فرانسيسكو تلغراف.

قرر سارويان أن يصبح كاتبًا بعد أن عرضت عليه والدته بعض كتابات والده. نشر بعض مقالاته القصيرة الأولى في مجلة أوفرلاند الشهرية. ظهرت قصصه الأولى في الثلاثينيات من القرن العشرين. من بين هذه القصص قصة العجلة المكسورة، التي كُتبت باسم سيراك غوريان ونشرت في المجلة الأرمنية هيرنيك في عام 1933. استندت العديد من قصص سارويان على تجارب طفولته بين مزارعي الفاكهة الأرمن الأمريكيين في سان هواكين فالي أو على التعامل مع فقدان المهاجرين لجذورهم. كانت مجموعة القصة القصيرة اسمي آرام عام 1940، من أكثر الكتب مبيعًا على مستوى العالم، والتي تدور حول صبي صغير وشخصيات ملونة من عائلته المهاجرة. تُرجمت إلى لغات عديدة.

أعماله
أول كتاب له كان مجموعة قصصية بعنوان الشاب الجريء على الأرجوحة الطائرة التي صدرت عام 1934. وفاز سارويان بجائزة بوليتزر عن مسرحيته زمن حياتك التي تعتبر أفضل مسرحياته، ولكنه رفض تسلم الجائزة بحجة أنه يرفض الجوائز الأدبية.

ببليوغرافيا

الكتب التي أنجزها

 الشاب الشجاع على الأرجوحة الطائرة عام 1935.
 الشهيق والزفير عام 1936.
 ثلاثة في ثلاثة عام 1936.
 الأطفال الصغار عام 1937.
 مشكلة مع النمور عام 1938.
 السلم، إنه رائع عام 1939.
 أيها الحب، هذه قبعتي عام 1938.
 اسمي آرام عام 1940.
 رازل دازل عام 1942.
 الكوميديا الإنسانية عام 1943.
 ابتعد أيها العجوز عام 1944,
 أيها الطفل العزيز عام 1944.
 مغامرات ويسلي جاكسون عام 1946.
 مغامرات التوأم عام 1950 مجلة سارويان مع إعادة طبع ويسلي جاكسون.
 روك واغرام عام 1951.
 نمر تريسي عام 1952.
 راكب الدراجة في تلال بفرلي عام 1952.
 المَضْحَكة عام 1953.
 الحب عام 1955.
 فويلد الكامل وقصص أخرى عام 1956.
 أمي أحبك عام 1956.
 بابا، أنت أحمق عام 1957.
 ها قد جاء وذهب، تعرف من أقصد عام 1962.
 «غاستون» عام 1962، قصة قصيرة جُمعت في الجنون...
 لي: كتاب ماجستير حديث للأطفال عام 1963، زوده بالرسوم موراي تينكلمان.
 لا تمُت عام 1963.
 صبية وبنات معًا عام 1963.
 في ظهيرة يوم ما من العالم عام 1964.
 مسافة قصيرة، عربة جميلة عام 1966.
 كنت أعتقد أني امتلكته إلى الأبد، الآن لست متأكدًا عام 1968.
 الرجل مع قلبه في المرتفعات وقصص أخرى عام 1968.
 رسائل من 74 شارع تيبوت عام 1971.
 سُجوني عام 1972.
 أيام الحياة والموت والهروب إلى القمر عام 1973.
 الأبناء يأتون ويذهبون، الأمهات يعلقن إلى الأبد عام 1976.
 فرص اللقاءات عام 1978.
 النعي عام 1979.
 المواليد عام 1983.
 اسمي سارويان عام 1983.
 الجنون في الأسرة عام 1988، جُمعت من قصص لاحقة.

مراجع

وصلات خارجية

كتاب سيناريو أمريكيون في القرن 20
أشخاص من فريسنو (كاليفورنيا)
أمريكيون من أصل أرمني
أمريكيون من أصل تركي
حائزون على جائزة بوليتزر
روائيون أمريكيون في القرن 20
روائيون أمريكيون
كتاب أرمن
كتاب أمريكيون في القرن 20
كتاب أمريكيون من أصل أرمني
كتاب باللغة الإنجليزية
كتاب دراما ومسرح أمريكيون في القرن 20
كتاب دراما ومسرح أمريكيون
كتاب سيناريو أمريكيون
كتاب سيناريو من كاليفورنيا
كتاب قصة قصيرة أمريكيون في القرن 20
كتاب قصة قصيرة ذكور أمريكيون
كتاب من فريسنو (كاليفورنيا)
ممثلو وممثلات مسرح أمريكيون
مواليد 1908
مواليد في فريسنو (كاليفورنيا)
وفيات 1981
وفيات السرطان في كاليفورنيا
وفيات بسبب سرطان البروستات
وفيات في فريسنو (كاليفورنيا)

ويليام سارويان


වෙස්ට්මිනිස්ටර් ක්‍රමය පදනම් වන පාර්ලිමේන්තු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක, සුළුතර රජයකට බලයෙහි සිටීම සඳහා විශ්වාසය සහ මූල්‍ය සම්පාදනය සහතික කෙරෙන සම්මුතීන් අවශ්‍ය වෙයි.

විශ්වාසය සහ මූල්‍ය සම්පාදනය සම්මුතියක් යනු, පාර්ලිමේන්තුවෙහි පක්ෂයක් හෝ ස්වාධීන මන්ත්‍රීවරු පිරිසක් හෝ   විසින්,  විශ්වාස පළකිරීමෙහි යෝජනා වලදී සහ  විසර්ජන හෝ අයවැය (මූල්‍ය සම්පාදන) ඡන්ද වලදී, පක්ෂව ඡන්දය දීමෙන් හෝ ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමෙන් වැළකී සිටීමෙන් හෝ රජයට සහය සපයන බවට වන සම්මුතියකි.

විශ්වාසය සහ මූල්‍ය සම්පාදනය


Olaylar

Doğumlar
 25 Mart - III. Andronikos, Bizans İmparatoru (ö. 1341)
 tarihi bilinmeyen
 Aziz Gregori Palamas, Selanik başpiskoposu (ö. 1357 / 1359)
 Shi Nai'an, Çinli yazar (ö. 1372)

Ölümler
 19 Mayıs - V. Celestinus, papa (d. 1209)
 19 Temmuz - Celaleddin Firuz Halaci, Delhi Sultanı, Halacı hanedanının kurucusu (d. y. 1220)

1296


Papuliscala est un genre de petits escargots de mer de la famille des Epitoniidae (super-famille des Epitonioidea).

Systématique
Le genre Papuliscala a été créé en 1911 par le malacologiste français  (1865-1916) initialement au rang de sous-genre, sous le taxon Scala (Papuliscala).

Liste d'espèces
 † Papuliscala ambulator Lozouet, 1999
 Papuliscala atlantisa Hoffman, Gofas & Freiwald, 2020
 Papuliscala carolienae Hoffman, Gofas & Freiwald, 2020
 Papuliscala cerithielloides Bouchet & Warén, 1986
 Papuliscala daani Hoffman, Gofas & Freiwald, 2020
 Papuliscala dictyophora Hoffman, Gofas & Freiwald, 2020
 Papuliscala diminuta Castellanos, Rolán & Bartolotta, 1987
 Papuliscala elongata (Watson, 1881)
 Papuliscala japonica (Okutani, 1964)
 Papuliscala luuki Hoffman, Gofas & Freiwald, 2020
 Papuliscala lydiae Hoffman & Freiwald, 2017
 Papuliscala meteorica Hoffman, Gofas & Freiwald, 2020
 Papuliscala mikra Hoffman, Gofas & Freiwald, 2020
 Papuliscala platoensis Hoffman, Gofas & Freiwald, 2020
 Papuliscala praelonga (Jeffreys, 1877)
 Papuliscala seamountae Hoffman, Gofas & Freiwald, 2020
 Papuliscala superlata (Finlay, 1930)
 Papuliscala tavianii Bouchet & Warén, 1986
 Papuliscala vixcostata Hoffman, Gofas & Freiwald, 2020

Espèces mises en synonymie :
 Papuliscala annectens (AWB Powell, 1951) : synonyme de Gregorioiscala annectens (AWB Powell, 1951)
 Papuliscala nordestina S. Lima & Christoffersen, 2013 : synonyme de Papuliscala elongata (RB Watson, 1881)
 Papuliscala scalariformis (de Folin, 1877) : synonyme de Papuliscala praelonga (Jeffreys, 1877)

Publication originale

Notes et références

Liens externes

Bibliographie
  Gofas, S.; Le Renard, J.; Bouchet, P. (2001). « Mollusca », in Costello, M.J. et al. (Ed.) (2001) European register of marine species: a check-list of the marine species in Europe and a bibliography of guides to their identification. Collection Patrimoines Naturels, , .
  Spencer, H.; Marshall. B. (2009). « All Mollusca except Opisthobranchia », in Gordon, D. (Ed.) (2009). New Zealand Inventory of Biodiversity. , Kingdom Animalia. 584 pp.
  Hoffman L., Gofas S. & Freiwald A. (2020) « Ten new species in Papuliscala de Boury, 1911 (Gastropoda, Epitoniidae) from the South Azorean Seamount Chain ». Iberus, , , .

Epitoniidae
Genre de gastéropodes (nom scientifique)

Papuliscala


Baron Denham, of Weston Underwood in the County of Buckingham, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1937 for Sir George Bowyer, 1st Baronet, a Conservative politician who had earlier represented Buckingham in the House of Commons. He had already been created a baronet, of Weston Underwood, in 1933. Bowyer was a great-great-great-grandson of Sir William Bowyer, 3rd Baronet, of Denham Court (see below).  the titles are held by his second but only surviving son, the 2nd Baron, who succeeded in 1948. In 1950 he also succeeded his distant relative in the Bowyer baronetcy, of Denham Court. Like his father, the 2nd Baron Denham was a Conservative politician and one of the ninety elected hereditary peers that remain in the House of Lords after the passing of the House of Lords Act 1999.

The Bowyer baronetcy, of Denham Court in the County of Buckingham, was created in the Baronetage of England in 1660 for William Bowyer. He represented Buckinghamshire in the House of Commons.

His great-great-grandson Sir George Bowyer, the 5th Baronet, was an Admiral in the Royal Navy and distinguished himself at the Battle of the Glorious First of June in 1794. For this he was created a baronet, of Radley in the County of Berkshire, in his own right. In 1799 he also succeeded his elder brother in the baronetcy of Denham Court. His son, the 6th and 2nd Baronet, sat as Member of Parliament for Malmesbury and Abingdon. He was succeeded by his son, the 7th and 3rd Baronet, who represented Dundalk and County Wexford in Parliament as a Liberal. On the death in 1950 of his nephew, the 9th and 5th Baronet, the baronetcy of Radley became extinct. The late Baronet was succeeded in the baronetcy of Denham Court by his distant relative the 2nd Baron Denham, 2nd Baronet, of Weston Underwood (see above), who became the 10th Baronet. The titles remain united.

The family seat is The Laundry Cottage, near Weston Underwood, Buckinghamshire.

Bowyer baronets, of Denham Court (1660)
Sir William Bowyer, 1st Baronet (1612–1679)
Sir William Bowyer, 2nd Baronet (1639–1722)
Sir William Bowyer, 3rd Baronet (1710–1767)
Sir William Bowyer, 4th Baronet (1736–1799)
Sir George Bowyer, 5th and 1st Baronet (1739–1800, himself created a baronet, of Radley, in 1794)
Sir George Bowyer, 6th and 2nd Baronet (1783–1860)
Sir George Bowyer, 7th and 3rd Baronet (1811–1883)
Sir William Bowyer, 8th and 4th Baronet (1812–1893)
Sir George Henry Bowyer, 9th and 5th Baronet (1870–1950)

The baronetcy of Radley became extinct with the death of the 9th/5th Baronet.
For further succession in the baronetcy of Denham Court, see Baron Denham (1937).

Bowyer baronets, of Radley (1794)
Sir George Bowyer, 5th and 1st Baronet (1739–1800, inherited the 1660 baronetcy from his brother, who died without issue in 1799)
Sir George Bowyer, 6th and 2nd Baronet (1783–1860)
Sir George Bowyer, 7th and 3rd Baronet (1811–1883)
Sir William Bowyer, 8th and 4th Baronet (1812–1893)
Sir George Henry Bowyer, 9th and 5th Baronet (1870–1950)

Baronetcy extinct.

Bowyer baronets, of Weston Underwood (1933)
Sir George Edward Wentworth Bowyer, 1st Baronet (1886–1948, created Baron Denham in 1937)

Baron Denham (1937)
George Edward Wentworth Bowyer, 1st Baron Denham, 1st Baronet (1886–1948)
Bertram Stanley Mitford Bowyer, 2nd Baron Denham, 10th and 2nd Baronet (1927–2021)
Inherited the Bowyer baronetcy, of Denham Court, in 1950. Had previously succeeded as baronet, of Weston Underwood, and Baron Denham.
Richard Grenville George Bowyer, 3rd Baron Denham, 11th and 3rd Baronet (born 1959)

The heir presumptive is his brother, the Hon. Henry Martin Mitford Bowyer (born 1963).
The heir presumptive's heir apparent is his only son, Edmund Hunter Mitford Bowyer (born 1997).

Male-line family tree

References
 Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

External links
Catholic Encyclopedia article on the seventh Baronet of Denham Court

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1937
Noble titles created for UK MPs

Baron Denham


Pender Island (Saanich: )  is one of the Southern Gulf Islands located in the Salish Sea, British Columbia, Canada. Pender Island is approximately  in area and is home to about 2,250 permanent residents, as well as a large seasonal population. Like most of the rest of the Southern Gulf Islands, Pender Island enjoys a sub-Mediterranean climate and features open farmland, rolling forested hills, several lakes and small mountains, as well as many coves and beaches.

Geography
Pender Island consists of two islands, North Pender and South Pender, which are separated by a narrow canal originally dredged in 1903. In 1955 the islands were connected by a one lane bridge, as it remains today.

Most of the population and services reside on North Pender Island, with the highest concentration surrounding the upper class Magic Lake.

History

At the time of European Contact, Pender Island was inhabited by Coast Salish peoples speaking the North Straits Salish language. There is an Indian reserve at Hay Point on South Pender Island, which is home to members of the Tsawout and Tseycum First Nations. Carbon dating of artifacts in shell middens near Shark Cove identify an Indigenous village site that has been more or less continuously inhabited for five millennia.  The Poets Cove Resort was built on an ancient First Nations village site. The provincial government's 2007 settlement with the Tsawwassen First Nation included hunting and fishing rights on and around Pender Island—an arrangement to which the Sencot'en Alliance objected, saying those rights are theirs under the 1852 Douglas Treaty.

Sencot'en placenames on Pender Island (st̕ey̕əs) include ʔiləčən (Bedwell Harbor), and x̣ʷəl̕isən̕ (Port Browning).

On North Pender Island: šxʷsəɬqʷsət (Shark Cove), x̣ʷəx̣ʷiʔéčsəŋ (Shingle Bay), kʷeqsən (Stanley Point), kʷeqsən (Boat Nook), təlasəŋ̕ (Hope Bay), sq̕ʷəq̕ʷiŋ̕əs (Oaks Bluff), q̕eʔƛ̕əŋ or sq̕eʔəƛ̕əm (Otter Bay), and x̣ʷiʔx̣ʷnəčénəm or sx̣ʷix̣ʷθəʔ (Wallace Point).

On South Pender Island: sk̕ʷən̕enxʷ (Gowlland Point), st'eyus (Bedwell Harbour), and smanəč (Teece Point).

A Spanish expedition led by Francisco de Eliza visited Pender in 1791, naming it "Ysla de San Eusevio".  The islands, along with Pender Harbour on the Sunshine Coast, were given their current name by Captain Richards for Staff Commander, later Captain, Daniel Pender, RN who surveyed the coast of British Columbia aboard ,  and  from 1857 to 1870.  The first permanent resident of European descent arrived on South Pender Island in 1886.

In 1903, residents of Pender Island petitioned the government to dredge the isthmus between what is now North and South Pender Islands.

Culture
Pender Island is a popular destination for fishing, boating, scuba diving and other outdoor pursuits. The island also boasts a 9-hole golf course. In 1937 several Pender residents put up money to purchase a  parcel, on which to develop the course, from George Grimmer, a son of Pender pioneer Washington Grimmer. These first individuals and many others took out memberships as well as planned and developed the layout of the golf course. Incorporated as a society in 1945, with the exception of a brief hiatus during World War II, Pender Island Golf Course has existed ever since. There is also a 27-hole Disc Golf course (Golf Island Disc Park) close to Magic Lake. This course is well known in the Disc Golf community and is the site of many tournaments including The Republic of Pender Invitational (The Ropi) and the Pender Island Invitational.

The Pender Post and the Island Tides are locally published independent newspapers. The Pender Islands Handbook is the island's main 400p reference book and travel guide with hiking, boating, biking, history, etc and a map atlas.

Pender Island is home to Canada's first olive grove, Waterlea Farm. Owner Andrew Butt tends 100 olive trees in hopes to produce the first made-in-Canada olive oil.

Parks and beaches
 Gulf Islands National Park Reserve has opportunities for boating, kayaking, hiking, camping and wildlife viewing. A difficult  trail at Beaumont leads from the Ainslie Point parking lot to the shoreline via steep switchbacks that cut through dense temperate rainforest. The difficult   trail at Mt. Norman ascends   to a panoramic look-out with views of the San Juan Islands. The moderate   trail at Roe Lake meanders through the Shingle Bay uplands to one of the Southern Gulf Island's few freshwater lakes. At Roesland, visitors can explore a historic 1908 farmhouse which has been restored by members of the Pender Islands Museum Society.

Camping
 Gulf Islands National Park Reserve has two options for campers on North Pender at this time: The drive-in, frontcountry sites at Prior Centennial Campground or the walk-in (or kayak-in) backcountry sites at Shingle Bay. Prior Centennial has 17 reservable sites and amenities include potable water, pit toilets, picnic tables and fire pits (seasonally available). Shingle Bay campground in the Roe Lake portion of the Reserve has 10 reservable primitive campsites with picnic tables and a pit toilet but no potable water. The walk/boat in sites at Beaumont on South Pender are closed for overnight camping until further notice as of summer 2022. Beaumont has 11 sites, and amenities include pit toilets and 15 mooring buoys for boaters, which remain open. There is no potable water at Beaumont and no campfires are permitted, regardless of season.
 Private camping is available at Port Browning Marina. The sites are drive-in and frontcountry. Tents can be pitched anywhere on the large waterfront lawn of the marina. Small RV's are also welcome but there are no hookups or dump station.

Transport

Pender Island can be accessed by regular ferry service provided by BC Ferries from Swartz Bay (near Victoria), Tsawwassen (near Vancouver), and other southern Gulf Islands. There are also scheduled seaplane and water taxi services. There is also a system of "car stops," Pender Island's official alternative to hitch hiking. Conveniently located around the island you will find posts with maps, and often a handy chair.  Pender Island also has a helicopter pad located near the main shopping mall, the Driftwood Centre. Select helicopters can also land at Fire Hall #1. Bedwell Harbour is an official port of entry for sailors from the United States; Port Browning and Otter Bay also offer anchorages.

See also
 Juan Carrasco
 Pender Island Invitational
 Olive production in Canada

References

External links

 Pender Island Chamber of Commerce
 Southern Gulf Islands

 Gulf Islands National Park Reserve
 Moving Around Pender alternative transportation society, abbreviated MAP
 Pender Islands Conservancy Association
 Pender Islands Museum Society
 Active Pass Courier & Freight

Populated places in the Capital Regional District
Islands of the Gulf Islands

Pender Island


San Pedro de Pegas es una localidad del municipio de Bustillo del Páramo, en la provincia de León, Comunidad Autónoma de Castilla y León, (España).

Situación

Se encuentra próximo a la Autopista AP-71.

Le circundan las localidades de:
 Hospital de Órbigo
 Veguellina de Órbigo
 Barrio de Buenos Aires
 Castrillo de San Pelayo
 Acebes del Páramo
 Villavante
 Villamor de Órbigo

Evolución demográfica

Localidades de El Páramo
Localidades de Bustillo del Páramo

San Pedro de Pegas


O Torneio Hubert Jerzeg Wagner de Voleibol de 2022 foi 19.ª edição desta competição amistosa organizada pela Fundação Hubert Jerzy Wagner em parceria com a Federação Polonesa de Voleibol () que ocorreu em Cracóvia, na Polônia, de 18 a 20 de agosto.

A seleção polonesa chegou ao seu décimo título da competição ao vencer todas as três partidas disputadas. O central polonês Jakub Kochanowski foi eleito o melhor jogador do torneio.

Formato da disputa
Disputa em turno único, com todas as seleções se enfrentando.

Critérios de desempate
 Número de vitórias
 Número de pontos
 Sets average
 Pontos average

Partidas terminadas em 3–0 ou 3–1: 3 pontos para o vencedor, 0 pontos para o perdedor;
Partidas terminadas em 3–2: 2 pontos para o vencedor, 1 ponto para o perdedor.

Seleções participantes
As seguintes seleções foram selecionadas para competir o torneio.

Local das partidas

Fase única
|}

|}

Classificação final

Premiações

Individuais
Os atletas que se destacaram individualmente foramː

Most Valuable Player (MVP)
  Jakub Kochanowski
Melhor sacador
  Saber Kazemi
Melhor ponteiro
  Ezequiel Palacios
Melhor recepção
  Kamil Semeniuk

Melhor levantador
  Marcin Janusz
Melhor central
  Jakub Kochanowski
Melhor líbero
  Nikola Peković

Ligações externas

Torneio Hubert Jerzeg Wagner de Voleibol
Desporto na Polônia em 2022
2022 no voleibol
Competições internacionais de voleibol sediadas na Polônia


Pedome Portekiz'de Vila Nova de Famalicão belediyesine bağlı olan, 2,66 km² yüzölçümüne sahip, 2.234 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Nova de Famalicão

Pedome


L'hôtel (28 rue Hoche, Chinon) est un ancien hôtel particulier dans la commune de Chinon, dans le département français d'Indre-et-Loire.

Les façades de cet hôtel dont la construction débute à la fin du  sont inscrites comme monument historique en 1967.

Localisation
L'hôtel se situe au  de la rue Hoche, non loin de l'angle avec la rue Jean-Jacques-Rousseau, prolongement vers l'est de la principale rue traversant la ville d'ouest en est au Moyen Âge, dans le quartier canonial lié à Saint-Mexme. Ses façades principales sont orientées: est et sud, côtés rue et cour.

Histoire
La plus grande partie de l'édifice date de la fin du  et surtout du , mais la partie occidentale est ajoutée au  et la façade orientale semble avoir été remaniée au .

Les façades sud et est de l'hôtel ainsi que les toitures correspondantes sont inscrites comme monument historique par décret du .

Description
L'hôtel semble composé de plusieurs corps de bâtiments reliés entre eux par des tourelles d'escalier. Le corps de logis donnant sur la rue Hoche comporte un étage ; construit en pierre de taille, il est accosté à son angle sud-est d'une échauguette en encorbellement. la toiture est en ardoise.

Notes et références

Pour en savoir plus

Bibliographie
 .
 .

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de Chinon
 Liste des monuments historiques protégés en 1967

Liens externes

Monument historique inscrit en 1967
Patrimoine du XVIe siècle
Monument historique à Chinon

Hôtel (28 rue Hoche, Chinon)


Španjolski orao (Španjolski orao krstaš; lat. Aquila adalberti), vrsta orla u središnjoj i jugozapšadnoj Španjolskoj, susjednim područjima Portugala i eventualno sjevernom Maroku, gdje se navodi da je nestao.

Izvori

Pravi orlovi

Španjolski orao


Pilocarpina este un medicament utilizat în tratamentul presiunii intraoculare crescute și a sindromului de gură uscată. Sub formă de picături oftalmice, este utilizată în tratamentul glaucomului, hipertensiunii oculare și are efect miotic. Efectul pilocarpinei survine de obicei în decurs de o oră și poate dura până la o zi.

Pilocarpina este un alcaloid imidazolic, care a fost extras inițial din  frunzele  de  Pilocarpus  jaborandi  și Pilocarpus microphyllus. Compusul are o acțiune parasimpatomimetică directă și  colinergică,  acționând prin stimulare directă asupra receptorilor muscarinici de la nivelul irisului și a glandelor secretoare.

Utilizări medicale

Reacții adverse

Note

Vezi și
 Fizostigmină
 Neostigmină

Imidazoli
Tetrahidrofurani
Lactone
Alcaloizi
Medicamente esențiale listate de OMS
Agoniști muscarinici

Pilocarpină


Adalberto Maria Merli () este un actor și actor de voce italian. A apărut în 27 de filme de cinema și de televiziune începând din 1965.

Biografie
Născut la Roma, Merli a avut primul rol în 1968 în serialul de televiziune RAI La freccia nera. După ce a avut un oarecare succes în televiziune în serialele Le terre di Sacramento și E le stelle stanno o guardare Merli și-a făcut debutul cinematografic în filmul La tecnica e il rito (1971) al lui Miklós Jancsó, apoi a devenit destul de activ în filme politice sau polițiste, jucând adesea roluri principale.

Merli este activ, de asemenea, ca actor de voce. El este cunoscut pentru că a dublat de-a lungul timpului vocile lui Clint Eastwood, Ed Harris, Robert Redford, Jack Nicholson, David Carradine, Brian Cox, Malcolm McDowell și Michael Caine în unele dintre filmele lor. În filmele de animație i-a dublat în limba italiană pe James P. Sullivan în Compania Monștrilor, pe Dl. Incredibil în Incredibilii, pe Spiritul Vestului în Rango și pe Pacha în Împăratul vrăjit.

El este tatăl actriței Euridice Axen.

Filmografie

Filme de cinema

 La tecnica e il rito, regie: Miklós Jancsó (1971)
 Il vero e il falso, regie: Eriprando Visconti (1972)
 La prima notte di quiete, regie: Valerio Zurlini (1972)
 Piedone - comisarul fără armă (Piedone lo sbirro), regie: Steno (1973)
 La villeggiatura, regie: Marco Leto (1973)
 Processo per direttissima, regie: Lucio De Caro (1974)
 Il poliziotto della brigata criminale, regie: Henri Verneuil (1975)
 La ragazza con gli stivali rossi, regie: Juan Bunuel (1975)
 Faccia di spia, regie: Giuseppe Ferrara (1975)
 Per questa notte, regie: Carlo Di Carlo (1977)
 La gang del parigino, regie: Jacques Deray (1977)
 Sciopèn, regie: Luciano Odorisio (1982)
 Cento giorni a Palermo, regie: Giuseppe Ferrara (1983)
 Speriamo che sia femmina, regie: Mario Monicelli (1985)
 Il colore della vittoria, regie: Vittorio De Sisti (1989)
 Segreto di Stato, regie: Giuseppe Ferrara (1994)
 Stupor Mundi, regie: Pasquale Squitieri (1997)
 La cena, regie: Ettore Scola (1998)
 Il cartaio, regie: Dario Argento (2003)

Filme de televiziune

 Le donne di buon umore, regie: Giorgio De Lullo, transmis în 29 decembrie 1960.
 Tutto per bene, regie: Anton Giulio Majano.
 La freccia nera, regie: Anton Giulio Majano.
 La sostituzione, regie: Franco Brogi Taviani, film TV (1971)
 Canossa di Giorgio Prosperi, regia Silverio Blasi, transmis în 20/27 august 1974.
 Le terre del Sacramento, regie: Silverio Blasi.
 Bambole: scene di un delitto perfetto de Fabio Pittorru, regie: Alberto Negrin, transmis în perioada 9-23 noiembrie 1980.
 E le stelle stanno a guardare, regie: Anton Giulio Majano.
 L'impostore, regie: Antonio și Andrea Frazzi.
 Edda Gabler, cu Giuliana De Sio, regie: Gianni Amelio.
 Bambole, regie: Alberto Negrin.
 Caracatița 3 (La Piovra 3), regie: Luigi Perelli, transmis în aprilie 1987.
 Cinque storie inquietanti - episodul "Il treno delle cinque" (1987)
 Piccolo mondo antico, regie: Cinzia TH Torrini.
 La guerra è finita
 Maria Montessori - Una vita per i bambini
 Rebecca, la prima moglie, regie: Riccardo Milani.
 I segreti di Borgo Larici, regie: Alessandro Capone, transmis în 2013.

Dublaj

Filme de animație
 Pacha în The Emperor's New Groove
 James P. Sullivan în Monsters, Inc.
 James P. Sullivan în Mike's New Car
 Bob Parr/Dl. Incredibil în The Incredibles
 Sulley Car în Cars
 Spiritul Vestului în Rango

Filme de cinema

 Frankie Dunn în Million Dollar Baby
 Agamemnon în Troy
 Randle Patrick McMurphy în One Flew Over the Cuckoo's Nest
 Christof în The Truman Show
 Eric "Rick" Masters în To Live and Die in L.A.
 The Big Man în Dogville
 Alex DeLarge în A Clockwork Orange
 Bill în Kill Bill: Volume 1
 Bill în Kill Bill: Volume 2
 Dušan Gavrić în The Peacemaker
 Jonathan Lansdale în The Hand
 Allan Quatermain în The League of Extraordinary Gentlemen
 Mark Hunter în Beyond a Reasonable Doubt
 Ed Crane în The Man Who Wasn't There
 Lieutenant Riker în The Secret of the Sahara
 Sam Quint în Black Moon Rising
 Stephen Malley în Lions for Lambs
 Harman Sullivan în Charley Varrick
 Jack Sclavino în Live Free or Die Hard
 Harry Bailey în Getting Straight
 Veteran Gangster în Gangster No. 1
 Sam Lawson în Too Late the Hero
 Thomas Fowler în The Quiet American
 Joaquin Manero în The Morning After

Note

Legături externe

Nașteri în 1938
Actori italieni
Oameni în viață
Câștigătorii premiilor Nastro d'Argento

Adalberto Maria Merli


Anne-Hilarion de Costentin, Comte de Tourville (; 24 November 1642 – 23 May 1701) was a French naval officer and nobleman who served under King Louis XIV. Born in Paris, he was made Marshal of France in 1693. Tourville is considered by some as one of the most talented naval officers in French military history.

Military career

At age 17, as a Knight of Malta, he fought his first naval battle on a frigate of the Order of Malta. At 25, he joined the French Royal Navy and began an active career, fighting the 1673 campaign of the Franco-Dutch War on the Sans-Pareil, at the Battle of Augusta where he was in command of the Syrene, and later in command of the Sceptre.

He served under Abraham Duquesne during the campaigns of 1676, and became a commander in 1690 during the Nine Years' War. He flew his personal flag on the Soleil Royal, where it would stay until the battles of Barfleur and La Hougue in 1692. At the Battle of Beachy Head in 1690, he defeated an Anglo-Dutch fleet, sinking, destroying or capturing seven enemy ships.

On 29 May 1692, at the action at Barfleur, with only 45 ships he held at bay an English and Dutch fleet of 97 ships, but was forced to retreat. His fleet suffered heavy losses after the battle when English and Dutch fire ships attacked the French ships of the line which were immobilized for repairs in port at Cherbourg-en-Cotentin. On 27 June 1693, he defeated a Anglo-Dutch convoy led by George Rooke during the Battle of Cape St. Vincent.

Honours and tributes

Tourville retired after the 1697 Peace of Ryswick and died in Paris on 23 May 1701, regarded as a national hero.

A number of French naval vessels from the 18th through 20th centuries were named in Tourville's honour.
An 1816 marble statue of Admiral Tourville, by French sculptor Joseph Charles Marin, formerly in the Jardin de Versailles, features prominently in the Village of Tourville-sur-Seine (Normandy, Manche Département) hometown of Tourville ancestors, though Anne-Hilarion de Tourville himself was born in Paris and not in the ancestral castle of Tourville-sur-Sienne.

References

Attribution:

External links

 Encyclopedia.com information about Anne-Hilarion de Tourville

1642 births
1701 deaths
French military personnel of the Franco-Dutch War
French military personnel of the Nine Years' War
French Navy admirals
Knights of Malta
Marshals of France
Military personnel from Paris

Anne Hilarion de Tourville


Leave Scars treći je studijski album američkog thrash metal sastava Dark Angel. Album je 24. siječnja 1989. godine objavila diskografska kuća Combat Records. Ovo je prvi album grupe s pjevačem Ronom Rinehartom i basistom Mikeom Gonzalesom (koji se pridružio skupini netom prije objave albuma Darkness Descends) te posljednji na kojem se pojavljuje gitarist Jim Durkin koji će se grupi vratiti tek 2013. godine. Leave Scars bio je najuspješniji album Dark Angela, pojavljujući se na 159. mjestu glazbene ljestvice Billboard 200.

Popis pjesama

Recenzije
Eduardo Rivadavia, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu dvije i pol od pet zvjezdica te je izjavio: "Nakon duge stanke u radu, [...] Dark Angel ponovno se pojavio 1989. godine sa svojim do sada najambicioznijim albumom, Leave Scars -- koji je nastavio usavršavati njegove već vrlo impresivne glazbene sposobnosti, ali i istovremeno prerađivajući njegovo brutalno mlaćenje. U svojem je efektu ovo album koji predstavlja njegovo progresivno thrash doba na način u kojem složenije strukture i učestale, neočekivane promjene u taktu rezultiraju skladbama epskih proporcija, kao što su "The Promise of Agony" i nemilosrdna naslovna pjesma. Novi pjevač Ron Rinehart vrlo brzo pokazuje svoju vrijednost, točno znajući gdje pjevati, a gdje vrištati, ali je monstruozni bubnjar Gene Hoglan taj koji partija na veliko, istovremeno prikazujući svoju nevjerojatnu tehniku te se otkrivajući kao glavni skladatelj, tekstopisac i podstrekivač u grupi. Uz pouzdan gitaristički tim Erica Meyera i Jima Durkina koji pridonose snažnom zvučnom kulisom, grupa također dokazuje da je i dalje u stanju biti kratak i sladak na vrhuncima "The Death of Innocence" i "Never to Rise Again". U konačnici, Leave Scars nije uspio dobiti veću ocjenu samo zbog toga što je Dark Angel zaboravio dodati konačni, krucijalan sastojak svojemu moćnome receptu: melodiju. I zasigurno, uzimajući u obzir ovaj mali previd rezultirat će u njegovom magnum opusu, [...] kolosalnome Time Does Not Healu."

Zasluge

Dark Angel
Ron Rinehart – vokali
Jim Durkin – prateći vokali, gitara, gudalo za violinu
Eric Meyer – prateći vokali, gitara
Mike Gonzalez – prateći vokali, bas-gitara
Gene Hoglan – prateći vokali, ritam gitara, bubnjevi
Dodatni glazbenici
Ron Eriksen – dodatni vokali (na pjesmi 8)

Ostalo osoblje
Bernie Grundman – mastering
Michael Monarch – produkcija, inženjer zvuka
Bob Vessells – logotip
Earl West – inženjer zvuka
Paul Gordon – inženjer zvuka
Paul Shenker – izvršna produkcija
Edward J. Repka – logotip
Chip Simons – fotografija (naslovnice)
Ed Colver – fotografija (koncertnih slika)
David Bett – umjetnički direktor
Patricia Lie – dizajn

Izvori

Albumi iz 1989.
Američki glazbeni albumi

Leave Scars


ألبوم نوال 2000 هو أحد ألبومات الفنانة نوال الكويتية واحتوى على عشر أغاني وقد صدر في عام 2000.

قائمة الأغاني
 «تهددني»
 «تعب قلبي»
 «شمس وقمر»
 «روح»
 «نجوم الليل»
 «مو نادمة»
 «لقيت روحي»
 «انتهى الأمر»
 «غروك عذالي»
 «القلوب الساهية»

ألبومات 2000
ألبومات نوال الكويتية

نوال 2000


Filjovskij park () er en station på Filjovskajalinjen i Moskvas metro. Den åbnede i 1961 som en del af den vestlige udvidelse af Filjovskij radius. The station sits in a shallow cut, with the lower-level platform beneath (and perpendicular to) Minskaya street, which crosses it on an overpass. To indgangshaller (den ene åbnede i 2005 efter en renovering) er på det øverste niveau og giver adgang til gaden. Det meste af væggene er klædt med gråt marmor. Stationen blev tegnet af Robert Pogrebnoi og Cheremin. Filjovskij park er den mest forfaldne af de stationer, der ligger over jord, og som et resultat heraf, gennemgår den nu en omfattende renovering for at reparere fire årtiers forfald på grund af vejret, vibrationer og forsømmelse.

Moskvas metro

Filjovskij park (Moskvas metro)


Emisija (lat. emissio) može značiti:
 emisija je izdavanje ili odašiljanje. U vezi s odašiljanjem elektromagnetskih valova, emisija je pojam za program koji preko svojih odašiljača daju radiostanice i televizija (na primjer TV emisija).
 emisija (fizika), u fizici, je odašiljanje zvučnih ili elektromagnetskih valova ili čestica iz nekoga sustava. Emisija je moguća samo ako sustav ima višak energije. Ako je sustav koji emitira podvrgnut kvantnim uvjetima (na primjer atom ili atomska jezgra) emitirano zračenje ima vrlo posebna ili specifična svojstva (energiju, prostornu raspodjelu i polarizaciju). Suprotan je proces emisiji apsorpcija (upijanje). Odnos između emisije i apsorpcije određuje Kirchhoffov zakon zračenja.
 emisijski spektar koji nastaje raščlanjivanjem (na primjer s pomoću optičke prizme ili optičke rešetke) emitiranoga zračenja užarenih tijela svojstven je za fizikalna i kemijska svojstva izvora zračenja.
 termoelektronska emisija je odašiljanje elektrona iz metala, uz ionizaciju atoma, uzrokovana dotokom toplinske energije.
 emisija (ekologija), u zaštiti okoliša, je količina otpadnih plinova koje neki izvor, na primjer industrijsko postrojenje, termoelektrana, motorno vozilo, ispušta u okoliš u jedinici vremena.
 emisija (ekonomija), u ekonomiji, je izdavanje ili stavljanje u promet gotova novca ili vrijednosnih papira.
 emisija vrijednosnih papira jest izdavanje vrijednosnih papira.
 bonusna emisija je emisija dionica postojećim dioničarima koja se temelji na rekapitalizaciji vlasničke glavnice dioničkog društva.

Izvori

Emisija


Jean Charles Athanase Peltier (Ham, 22. veljače 1785. – Pariz, 27. listopada 1848.), francuski fizičar i meteorolog. Po zanimanju urar. Njegov rad obuhvaća istraživanja termoelektriciteta, elektromagnetizma i atmosferskog elektriciteta. Godine 1834. otkrio je pojavu koja se po njem naziva Peltierov učinak ili efekt. Na području meteorologije istraživao je djelovanje atmosferskog elektriciteta na postanak oborina. Također je istraživao uzroke postanka trombi.

Peltierov učinak
Peltierov učinak ili Peltierov efekt je pojava apsorpcije, odnosno emisije topline na spojnici (čvoru) dvaju različitih vodiča u električnom krugu kojim teče električna struja. Emisija, odnosno apsorpcija topline ovisi o smjeru struje. Količina proizvedene, odnosno utrošene topline, takozvani Peltierov koeficijent, ovisi o vrsti vodiča i o temperaturi hladnijega dijela. Kod električnog vodiča je taj učinak neznatan, a važniji je kod poluvodiča. Obratno, grijanjem, odnosno hlađenjem može se u takvu krugu proizvesti električna energija i ta se pojava naziva Seebeckov učinak ili Seebeckov efekt (termočlanak).

Termoelektricitet

Termoelektricitet je električna struja koja nastaje u električnom strujnom krugu sastavljenom od dviju različitih kovina, ako se njihovi spojevi održavaju na različitim temperaturama. Pojavu dodirnih električnih potencijala i njihovu ovisnost o temperaturi razjašnjava kvantna teorija kovina. Prema toj teoriji elektroni se u kovinama nalaze u vodljivim energetskim vrpcama različite energije, kroz koje se slobodno kreću. Energija najviše vodljive vrpce za različite je kovine različita. Ako vrpce različitih kovina dođu u dodir, elektroni će iz kovina s višom vodljivom vrpcom prelaziti u kovinu s nižom vodljivom vrpcom, a to će između dviju kovina stvoriti dodirni električni potencijal. Taj je potencijal ovisan o temperaturi, jer se povećanjem temperature kristalne rešetke kovine povećava i energija elektrona.

Slike

Izvori

Francuski fizičari

Jean Charles Athanase Peltier


El Abierto de Estados Unidos 1972 es un torneo de tenis disputado en superficie dura, siendo el cuarto y último torneo del Grand Slam del año.

Finales

Senior

Individuales masculinos

 Ilie Năstase vence a  Arthur Ashe, 3–6, 6–3, 6–7, 6–4, 6–3

Individuales femeninos

 Billie Jean King vence a  Kerry Melville Reid, 6–3, 7–5

Dobles masculinos

 Cliff Drysdale /  Roger Taylor vencen a  Owen Davidson /  John Newcombe, 6–4, 7–6, 6–3

Dobles femeninos

 Françoise Durr /  Betty Stöve vencen a  Margaret Court /  Virginia Wade, 6–3, 1–6, 6–3

Dobles mixto

 Margaret Court /  Marty Riessen vencen a  Rosemary Casals /  Ilie Năstase, 6–3, 7–5

Junior

Individuales masculinos
El torneo comenzó en 1973

Individuales femeninos
El torneo comenzó en 1974

Dobles masculinos
El torneo comenzó en 1982

Dobles femeninos
El torneo comenzó en 1982

Enlaces externos
 Sitio oficial

Referencias

Abierto de Estados Unidos 1972

Abierto de Estados Unidos 1972


الوسط (لو سانتر)  أو الوسط وادي اللُوَار هي منطقة في وسط فرنسا، وعاصمتها مدينة أُرلِيَن. تنقسم المنطقة اصطلاحاُ إلى ست محافظات: شِر، وأور إيه لوار، وآندر، وآندر إيه لوار، ولوار إيه شِر، ولواريه.

أهم المدن الرئيسية
أُرلِيَن - بلوا - بورج - جارطرش - قشتال - طرش

راية المنطقة وشعارها

أعلام

 جوديث من بافاريا

معرض صور

مراجع

الوحدات الإقليمية الإحصائية من المستوى الثاني في الاتحاد الأوروبي
دول وأقاليم أسست في 2015
سانتر
مناطق فرنسا

سانتر-فال دو لوار


حي تشوي تونغ حي مشهور بـ هونغ كونغ يتوفر على أكثر الأسواق المعروفة ببيع أشياء كثيرة و مختلفة خاصة الامور الممتعلقة بالسيدات , لذلك يسمى ( سوق السيدات ) , تشوي تونغ لا يحتوي على أمرو تتعلق بالسيدات فقط بل حتى بالرجال و الأطفال , فهو مكان لبيع ألعاب الأطفال , ملابس , حقائب , ساعات , و يعتبر الجزء الشمالي من الحي مختصا ببيع الأسماك الذهبية لذلك يسمى سوق الأسماك الذهبية .

وسائل النقل

حي تشوي تونغ يقع قرب محطتين للركاب ..
 محطة مونغ كوك ( الحافلات )
 محطة مونغ كوك الشرقية ( القطار )

مراجع

أماكن جديرة بالزيارة في هونغ كونغ
شوارع في هونغ كونغ
مونغ كوك
طرقات في كولون

حي تشوي تونغ


Dumlu Kalesi, Ceyhan'ın 17 km kuzeybatısında Sağkaya bucağının Dumlu (Tumlu) mahallesinin batısında ve 75 m kadar yükseklikteki sert kalkerli bir tepe üzerindedir. 12. yüzyılda yapıldığı sanılmaktadır. Çevresi 800 metredir. Sekiz burçludur. Ovaya bakan doğu köşesinde gözetleme kulesi bulunmaktadır. Tek kapısı doğuya bakmaktadır. Kale içerisinde yapı kalıntıları ve sarnıçlar yer almaktadır. Tepe etrafında kaya mezarları görülmektedir.

Kalenin kuzeyinde yarım haç şeklinde birçok mezar vardır. Bu mezarlar genelde küçük el yapımı mağaralar biçimindedir. Kuzeybatısında mozaikler bulunan kalede yakın zamanda bir mağara mezar ve bir toplu mezar ortaya çıkmıştır.

Köylülerin anlatımlarına göre kalenin tarihi dokusu 1989'da ABD'lilerin petrol arama çalışmaları sırasında zadelenmiştir.

Ceyhan'daki kaleler
Adana ilindeki arkeolojik sitler

Dumlu Kalesi


Konsu ist ein Dorf (estnisch küla) in der Landgemeinde Alutaguse (bis 2017 Illuka). Es liegt im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands.

Beschreibung
Das Dorf hat 22 Einwohner (Stand 2011). Es liegt 18 Kilometer von der Stadt Jõhvi entfernt.

In Konsu befindet sich das Ferienzentrum Niinsaare am Ufer des gleichnamigen Sees (Niinsaare järv). Es ist nur im Sommer geöffnet. Seine Lage zwischen weitgehend unberührten Wäldern und einer Seenlandschaft zieht zahlreiche Wanderer und Naturtouristen an.

Weblinks
 Beschreibung (estnisch)
 Ferienzentrum Niinsaare (estnisch)

Einzelnachweise

Ort in Estland
Alutaguse

Konsu


الحُورُ العِينُ هو اسم يشير إلى اعتقاد إسلامي لكائنات في الجنة، ويكن نساء أعددن لأصحاب الجنة من الرجال ويفوق جمالهن الوصف. ثبت في السنَّة النبوية أن للشهيد اثنتين وسبعين من الحور العين. وأن أدنى أهل الجنة له زوجتان. ومنهم من له أكثر من ذلك. فعن المقدام بن معديكرب قال: قال الرسول : .

«وبالنسبة لنساء الدنيا في الجنة فإن الله عز وجل يكسوهن جمالًا يتفوقن به على الحور العين».

الأصل اللغوي
الحوراء: هي المرأة البيضاء وحوراء العين: أي شديدة بياض العين وشديدة سوادها.

الحور العين في النصوص الدينية الإسلامية

وصف للحور العين في القرآن الكريم
  (سورة الواقعة، الآية 22-23). قال السعدي: «أي: ولهم حور عين، والحوراء: التي في عينها كحل وملاحة، وحسن وبهاء، والعِين: حسان الأعين وضخامها، وحسن العين في الأنثى من أعظم الأدلة على حسنها وجمالها. (كَأَمْثَالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَكْنُونِ) أي: كأنهن اللؤلؤ الأبيض الرطب الصافي البهي، المستور عن الأعين والريح والشمس، الذي يكون لونه من أحسن الألوان، الذي لا عيب فيه بوجه من الوجوه، فكذلك الحور العين، لا عيب فيهن بوجه، بل هن كاملات الأوصاف، جميلات النعوت. فكل ما تأملته منها لم تجد فيه إلا ما يسر الخاطر ويروق الناظر»
  (سورة الرحمن، الآية 58). قال الطبري: «قال ابن زيد في قوله (كأنهن الياقوت والمرجان): كأنهن الياقوت في الصفاء، والمرجان في البياض، الصفاء صفاء الياقوتة، والبياض بياض اللؤلؤ»
  (سورة الواقعة، الآية 35-37). قال ابن كثير: "قوله (عُرُباً): قال سعيد بن جبير عن ابن عباس يعني: متحببات إلى أزواجهن، وعن ابن عباس: العُرُب العواشق لأزواجهن، وأزواجهن لهن عاشقون. وقوله (أَتْرَابًا) قال الضحاك عن ابن عباس يعني: في سن واحدة ثلاث وثلاثين سنة. وقال السدي: (أترابًا) أي: في الأخلاق المتواخيات بينهن ليس بينهن تباغض ولا تحاسد، يعني: "لا كما كن ضرائر متعاديات"
وقال الحافظ ابن حجر: عن مجاهد في قوله (عُرُباً أتراباً) قال: هي المحببة إلى زوجها
  (سورة الرحمن، الآية70). قال ابن القيم: ووصفهن بأنهن خيرات حسان وهو جمع خَيْرة وأصلها خَيّرة وهي التي قد جمعت المحاسن ظاهرًا وباطنًا، فكمل خلقها وخلقها فهن خيرات الأخلاق، حسان الوجوه.
  (سورة البقرة، الآية25). قال ابن القيم: ووصفهن بالطهارة فقال: (ولهم فيها أزواج مطهرة) طهرن من الحيض والبول والنجو (الغائط) وكل أذى يكون في نساء الدنيا، وطهرت بواطنهن من الغيرة وأذى الأزواج وتجنيهن عليهم وإرادة غيرهم
  (سورة الرحمن، الآية56)
 (سورة الرحمن، الآية72)
قال ابن القيم: ووصفهن بأنهن (مقصورات في الخيام) أي: ممنوعات من التبرج والتبذل لغير أزواجهن، بل قد قُصِرْن على أزواجهن، لا يخرجن من منازلهم، وقَصَرْنَ عليهم فلا يردن سواهم، ووصفهن سبحانه بأنهن (قاصرات الطرف) وهذه الصفة أكمل من الأولى، فالمرأة منهن قد قصرت طرفها على زوجها من محبتها له ورضاها به فلا يتجاوز طرفها عنه إلى غيره.

.: أي ثدهن نواهد مثل الرمان غير متدلي للأسفل من نضارتهن وجمالهن.

وصف للحور العين في السنة
جاء في السنة ما في وصف الحور العين، ومن ذلك:

وأيضًا قوله: (لا تؤذي امرأة زوجها إلا قالت زوجته من الحور العين لا تؤذيه قاتلك الله فإنما هو عندك دخيل أوشك أن يفارقك إلينا).
 عن أبي هريرة رضي الله عنه قال: قال رسول الله : (إن أول زمرة يدخلون الجنة على صورة القمر ليلة البدر، ثم الذين يلونهم كأشد كوكب دري في السماء إضاءة، قلوبهم على قلب رجل واحد لا اختلاف بينهم ولا تباغض، لكل امرئ منهم زوجتان من الحور العين، يرى مخ سوقهن من وراء العظم واللحم من الحسن)
قال ابن حجر: الحور التي يحار فيها الطرف يبان مخ سوقهن من وراء ثيابهن، ويرى الناظر وجهه في كبد إحداهن كالمرآة من رقة الجلد وصفاء اللون.
 عن أنس رضي الله عنه قال: قال رسول الله : (لو أن امرأة من نساء أهل الجنة اطلعت إلى الأرض لأضاءت ما بينهما، ولملأت ما بينهما ريحًا، ولنصيفها على رأسها خير من الدنيا وما فيها)

في الفتاوي
سئل الشيخ ابن عثيمين: هل الأوصاف التي ذكرت للحور العين تشمل نساء الدنيا؟
فأجاب: الذي يظهر لي أن نساء الدنيا يكنَّ خيراً من الحور العين، حتى في الصفات الظاهرة، والله أعلم.

المصادر

الجنسانية في الإسلام
الجنة في الإسلام
الإسلام والنساء
النساء والموت
جنة
حوريات
حياة بعد الموت
علم آخر الزمان في الإسلام
مخلوقات أسطورية أنثوية
مصطلحات قرآنية

حور عين


Untermichelbach ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Wittelshofen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Durch das Kirchdorf fließen die Sulzach und der Hochwiesgraben, der hier als ein rechter Zufluss in die Sulzach mündet. Etwas weiter südöstlich liegt Wittelshofen. Ansonsten ist der Ort von Acker- und Grünland mit vereinzeltem Baumbestand umgeben. Im Südwesten erhebt sich der Schafbuck ().

Die Kreisstraße AN 41 führt über Gelshofen nach Dorfkemmathen (2,5 km nordwestlich) bzw. nach Wittelshofen zur Staatsstraße 2218 (1,1 km südöstlich). Gemeindeverbindungsstraßen führen nach Obermichelbach (2,3 km westlich) bzw. nach Ammelbruch zur AN 50 (3,2 km nördlich).

Untermichelbach liegt am Limesweg des Fränkischen Albvereins, einem Teilabschnitt des Deutschen Limes-Wanderwegs.

Geschichte
1253 wurde der Ort in einer Urkunde erwähnt, in der das Kloster Heilsbronn mit der Komturei des Deutschen Ritterordens in Oettingen tauschte.

Der Ort lag im Fraischbezirk des ansbachischen Oberamtes Wassertrüdingen. Die Reichsstadt Dinkelsbühl wollte sie auf ihren Gütern geltend machen. Die Dorf- und Gemeindeherrschaft hatte das Kastenamt Wassertrüdingen. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es in Untermichelbach 40 Anwesen. Grundherren waren
 ansbachische Ämter (19 Anwesen; Stiftsverwalteramt Feuchtwangen: 1 Gütlein; Kastenamt Wassertrüdingen: 1 Schmiede, 1 Hof, 8 Güter, 3 Gütlein, 2 Häuslein; Vogtamt Wittelshofen: 1 Sölde, 2 Halbsölden)
 das Herzogtum Württemberg (13 Anwesen; Oberamt Weiltingen: 1 Halbhof, 8 Söldengüter, 1 Söldengütlein, 1 Söldenhaus, 2 halbe Söldenhäuser)
 die Reichsstadt Dinkelsbühl (7 Anwesen; Hintere-Stuben-Pflege: 1 Gut; Ratsamtspflege: 3 Güter; Spital: 3 Güter)
 der Deutsche Orden (Obervogtamt Oettingen: 1 Wirtschaft mit Brau- und Branntweinrecht).
Außerdem gab es eine Kirche, ein Pfarrhaus, ein Schulhaus und ein Gemeindehirten- und ein Gemeindeschafhaus. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Wassertrüdingen.

1806 kam Untermichelbach an das Königreich Bayern. Infolge des Gemeindeedikts wurde der Ort dem 1809 gebildeten Steuerdistrikt Wittelshofen zugewiesen. Zugleich entstand die Ruralgemeinde Untermichelbach, zu der Gelshofen, Gelsmühle, Neumühle und Obermichelbach gehörten. Die Gemeinde wurde 1813 nach Obermichelbach umbenannt. Mit dem Zweiten Gemeindeedikt (1818) erhielt die Gemeinde nach dem Ausscheiden von Obermichelbach wieder ihren ursprünglichen Namen. Die Gemeinde Untermichelbach hatte eine Gebietsfläche von 4,812 km². Sie war in Verwaltung und Gerichtsbarkeit dem Landgericht Dinkelsbühl zugeordnet und in der Finanzverwaltung dem Rentamt Dinkelsbühl (1919 in Finanzamt Dinkelsbühl umbenannt, seit 1973 Finanzamt Ansbach). Die Verwaltung übernahm 1862 das neu geschaffene Bezirksamt Dinkelsbühl (1939 in Landkreis Dinkelsbühl umbenannt). Die Gerichtsbarkeit blieb beim Landgericht Dinkelsbühl (1879 in das Amtsgericht Dinkelsbühl umgewandelt, das seit 1973 eine Zweigstelle des Amtsgerichtes Ansbach ist). Mit der Auflösung des Landkreises Dinkelsbühl im Jahr 1972 kam Untermichelbach an den Landkreis Ansbach.

Im Zuge der Gebietsreform in Bayern wurde Untermichelbach am 1. Juli 1972 nach Wittelshofen eingemeindet.

Baudenkmäler
 Ebersbach: Gedenkkreuz aus Stein mit schmiedeeiserner Einfriedung, bez. 1852.
 Haus Nr. 20: Evang.-lutherische Pfarrkirche St. Leonhard, Saalkirche mit dreiseitigem Chorschluss und Westturm, Langhaus und Turmobergeschoss 1796, Turmuntergeschosse 14./15. Jahrhundert; mit Ausstattung.

Bodendenkmäler
In der Gemarkung Untermichelbach gibt es neun Bodendenkmäler, darunter Wachtposten und Teilstrecken des raetischen Limes.

Einwohnerentwicklung
Gemeinde Untermichelbach

Ort Untermichelbach

Religion
Der Ort ist Sitz der Pfarrei St. Leonhard und ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt. Die Katholiken gehören zu Heilig Kreuz (Wittelshofen), einer Expositur der Pfarrei Maria Immaculata (Dürrwangen).

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Wittelshofen)
Ort im Landkreis Ansbach
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Ansbach)
Ersterwähnung 1253
Gemeindegründung 1809
Gemeindeauflösung 1972
Kirchdorf (Siedlungstyp)
Ort an der Sulzach

Untermichelbach (Wittelshofen)


الكيتين أو الكايتين هي مادة أحيائية من عديد السكاريد وهي تعتبر المركب الأساسي لجوانب خلية الفطريات وهي الهيكل الصلب الذي يغطي أجسام الحشرات والعديد من مفصليات الأرجل وبعض الحيوانات. الكيتين هو بوليمر مركب من قطع الأستيلقلوكيزامين والتي تربط بينها روابط جليكوزية 1,4 للخلية هذا. الترابط يشبه ترابط جزئيات الجلوكوزامين في الخلايا ولذلك جزئيات الكيتين هي عمليا جزئ خلية إذ أن بكل مونومر جلوكوز واحد هيدروكسيل استبدل بمجموعة استيلاميتية هذا التبديل يمكن من إنتاج رابطة هيدروجينية إضافية بين سلاسل السكر المتقاربة مما يقوي المادة المنتجة. صناعيا يتم الاستفادة من هذه المادة لصناعة خيوط العمليات الجراحية نظرا لليونة وقوة الخيط المنتج. ولا يضاهيها في الصلابة ضمن المواد الحيوية سوى الكيراتين.

مراجع

أسيتاميدات
جزيئات حيوية
مبيدات حيوية
سكريات متعددة
غرز جراحية

كايتين


Yingluck Shinawatras regering var Thailands regering fra 2011 til 2014. Den blev ledet af Yingluck Shinawatra.

"Yingluck I" regeringen
Fra 5. august 2011 til 18. januar 2012 var vicestatsminstrene
Chalerm Yubamrung
Kowit Wattana
Kittiratt Na-Ranong
Chumpol Silpa-archa

"Yingluck II" regeringen
Fra d. 18. januar 2012 var vicestatsminstrene
Yongyuth Wichaidit (til d. 30. september 2012)
Chalerm Yubamrung
Yuthasak Sasiprapha
Kittiratt Na-Ranong
Chumpol Silpa-archa

"Yingluck III" regeringen
Fra d. 27. oktober 2012 var vicestatsminstrene
Chalerm Yubamrung
Kittiratt Na-Ranong
Chumpol Silpa-archa
Surapong Towijakchaikul
Dr. Plodprasop Suraswadi
Phongthep Thepkanjana

"Yingluck IV" regeringen
Yinglucks 4. regering startede d. 30. juni 2013. Vicestatsministrene var

Kittiratt Na-Ranong
Surapong Tovichakchaikul
Dr. Plodprasop Suraswadi
Phongthep Thepkanjana
Niwatthamrong Boonsongpaisan
Pracha Promnok

Regeringen ophørte d. 22. mai 2014.

Referencer

Regeringer
Thailandske regeringer
Thailand

Yingluck Shinawatras regering


Henri af Orléans, hertug af Aumale (født 16. januar 1822 på Palais-Royal, 1. arrondissement i Paris, død 7. maj 1897 i Giardinello, ved Palermo på Sicilien var en fransk prins. Han var den femte søn af kong Ludvig-Filip af Frankrig.

Forfædre
Hertug Henri af Aumale var bror til bl.a. Louise af Orléans (gift med Leopold 1. af Belgien og mor til Leopold 2. af Belgien) og Clémentine af Orléans (mor til Ferdinand 1. af Bulgarien)

Hertug Henri af Aumale var søn af kong Ludvig-Filip af Frankrig, sønnesøn af hertug Ludvig Filip af Orléans (Philippe Égalité) samt dattersøn af Ferdinand 1. af Begge Sicilier og Maria Karolina af Østrig.

Han var oldesøn af Ludvig Filip 1. af Orléans, Karl 3. af Spanien, den tysk-romerske kejser Frans 1. Stefan og kejserinde Maria Theresia af Østrig.

Familie
Hertug Henri af Aumale var gift med Marie-Caroline af Bourbon-Begge Sicilier (1822–1869). Hun var datter af Maria Clementina af Østrig (1798-1881).

De fik syv børn, men ingen af børnene overlevede deres far:
 Louis af Orléans, fyrste af Condé (1845-1866).
 Henri, hertug af Guise (september – oktober 1847)
 en datter (1849-1849)
 François Paul, hertug af Guise (januar–april 1852)
 François Louis Philippe Marie, hertug af Guise (født 5. januar 1854 i Twickenham, Richmond upon Thames ved London–død 25. juli 1872 i Paris)
 en søn (født og død 15. juni 1861)
 en søn (født og død juni 1864)

Poster
Hertug Henri af Aumale havde forskellige militære og civile poster. Han var guvernør i Algeriet i 1847–1848. Derefter var han i eksil i England sammen med resten af kongefamilien.

I 1871 blev han medlem af det Franske Akademi og senere også af det belgiske akademi. Han blev også valgt til deputertkammeret i 1871.

Efter Napoleon 3. af Frankrigs fald blev Henri af Aumale genoptaget i den franske hær. Efterhånden strammede den tredje franske republik kursen overfor de tidligere regerende familier. Henri af Aumale protestrede, men han mistede alligevel sine poster og måtte drage i eksil igen.

I 1862-1863 havde Henri af Aumale været en af flere kandidater til den græske trone, men posten kom til at gå til prins Vilhelm af Danmark (Georg 1. af Grækenland).

Kilder

Huset Bourbon-Orléans

Henri af Orléans, hertug af Aumale


Barbara Manson est une chanteuse américaine de soul, née le  à Philadelphie (États-Unis), connu pour plusieurs hits de musique R&B et pop dans les années 1960 et 1970.

Son titre phare est Yes I'm Ready (1965). Elle a sorti 12 albums et joué avec plusieurs chanteurs phares de son époque, notamment Curtis Mayfield, Jackie Wilson et Isaac Hayes. Elle a fondé son propre label, Lioness Recordings, et sa société de production Mason Media Productions, ainsi qu'une société de diffusion, Marc James Music.

Discographie

Albums
 Yes I'm Ready, 1965
 Oh How It Hurts, 1968
 If You Knew Him Like I Do, 1970
 Give Me Your Love, 1972
 Lady Love, 1973
 Transition, 1974
 Love's the Thing, 1975
 Locked in This Position, 1977
 I Am Your Woman, She Is Your Wife, 1978
 A Piece of My Life, 1980
 Another Man, 1984
 Feeling Blue, 2007

Liens externes

Chanteuse américaine du XXe siècle
Musique américaine (États-Unis)
Chanteuse de soul

Barbara Mason


زوران توشيتش  هو لاعب كرة قدم صربي، يلعب جناح ايسر في الدوري الإنكليزي نادي مانشستر يونايتد.

ولد في زرنيانين في صربيا, و بدا اللعب مع نادي برولتير زرنيانين الصربي.

و في 22 نوفمبر 2008 بدأ اللعب مع نادي مانشستر يونايتد.

و قد لعب مع منتخب صربيا تحت عمر 21 في 23 مارس 2007 ضد بلجيكا ثم ضد البرتغال.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية صرب
لاعبو كرة قدم رجالية صرب مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في روسيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في كازاخستان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الصين
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
أجنحة كرة قدم
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون صرب مغتربون في الصين
رياضيون صرب مغتربون في اليونان
رياضيون صرب مغتربون في ألمانيا
رياضيون صرب مغتربون في إنجلترا
رياضيون صرب مغتربون في روسيا
رياضيون صرب مغتربون في كازاخستان
رياضيون من زرنيانين
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الروسي الممتاز
لاعبو الدوري الصربي لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الصيني لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو بارتيزان بلغراد
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو دوري كازاخستان الممتاز
لاعبو سسكا موسكو
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كرة قدم أولمبيون من صربيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم صرب
لاعبو كرة قدم صرب مغتربون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
لاعبو كرة قدم مغتربون في الصين
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في روسيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في كازاخستان
لاعبو كولن
لاعبو مانشستر يونايتد
لاعبو منتخب صربيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب صربيا لكرة القدم
لاعبو منتخب صربيا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي توبول
لاعبو نادي لاميا
مواليد 1987

زوران توشيتش