{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Inicijativa za REKOM

|-
!
!Osnovana2006. u Sarajevu
!InicijatoriNataša KandićVesna TeršeličMirsad Tokača
Područje djelovanja Bosna i Hercegovina Crna Gora Hrvatska Kosovo Sjeverna Makedonija Srbija Slovenija
Službena stranica:      www.recom.link
|}

Inicijativa za REKOM (alb. Nisma për KOMRA; boš./crnog. Inicijativa za REKOM; engl. Initiative for RECOM; mak./srp. Иницијатива за РЕКОМ; slov. Pobuda za REKOM), punoga naziva Inicijativa za osnivanje Regionalne komisije za utvrđivanje činjenica o ratnim zločinima i drugim teškim povredama ljudskih prava počinjenim na teritoriju bivše SFR Jugoslavije od 1. siječnja 1991. do 31. prosinca 2001. godine, bila je inicijativa koju su sporazumno trebale osnovati države na području nekadašnje Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije.

Inicijativa za REKOM je u javnosti zastupljena preko REKOM mreže pomirenja (do 2019. Koalicija za REKOM), koja predstavlja najveću mrežu nevladinih organizacija (više od 2.200 članica) na prostorima država nastalih iz raspada SFR Jugoslavije. REKOM mreža pomirenja je 2019. odustala od daljnjeg inzistiranje prema državama sljednicama SFRJ na osnivanju međuvladine komisije. Tom prilikom je preuzela brigu i odgovornost da sama izradi poimenični popis žrtava ratova nastalih raspadom SFR Jugoslavije. Koordinatorica REKOM mreže pomirenja je Nataša Kandić.

Povijest
Regionalna komisija za utvrđivanje činjenica o ratnim zločinima i drugim teškim povredama ljudskih prava počinjenim na teritoriji bivše SFR Jugoslavije od 1. siječnja 1991. do 31. prosinca 2001. godine (REKOM) je trebala biti službena, međudržavna komisija koju su trebale zajednički osnovati sljednice nekadašnje SFR Jugoslavije. Kao vansudsko tijelo, REKOM je trebao imati zadatak da utvrdi činjenice o svim ratnim zločinima i drugim teškim kršenjima ljudskih prava u vezi s ratom; da poimenično popiše sve žrtve u vezi s ratom i utvrdi okolnosti njihove smrti; da prikupi podatke o mjestima zatvaranja, o osobama koja su protivpravno zatvarana, podvrgavana mučenju i nečovječnom postupanju, kaо i da izradi njihov sveobuhvatan popis; da prikupi podatke o sudbini nestalih, kao i da održi javna slušanja žrtva i drugih lica o nedjelima u vezi s ratom. Regionalna komisija je trebala biti neovisna od svojih osnivača i da se financira iz donacija.

Proces oko osnivanja REKOM-a započet je debatom o instrumentima za otkrivanje i kazivanje činjenica o prošlosti u svibnju 2006. godine na I. regionalnom forumu za tranzicijsku pravdu u postjugoslavenskim zemljama, koji je održan u Sarajevu, a koji su organizirali Fond za humanitarno pravo iz Beograda, Istraživačko-dokumentacioni centar iz Sarajeva i Documenta – Centar za suočavanje s prošlošću iz Zagreba. Učesnici, predstavnici oko 300 nevladinih organizacija i udruga obitelji nestalih i žrtava iz postjugoslovenskih zemalja, dali su tom prilikom prednost regionalnom pristupu u suočavanju s prošlošću. U međuvremenu je inicijativa o regionalnom pristupu i kontekstu prerasla u inicijativu za osnivanje Regionalne komisije za utvrđivanje i kazivanje činjenica o ratnim zločinima i drugim teškim povredama ljudskih prava na teritoriju bivše SFRJ od 1. siječnja 1991. do 31. prosinca 2001. godine (REKOM).

Koalicija za REKOM (2008. – 2019.)
{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Koalicija za REKOM  (2008. – 2019.)

|-
!
!Osnovana2008. u Prištini
!SjedišteBeograd (nezvanično)
KoordinatoricaNataša Kandić (FHP)
Područje djelovanja Bosna i Hercegovina Crna Gora Hrvatska Kosovo Sjeverna Makedonija Srbija Slovenija
Službena stranica:      www.recom.link
|}

Koalicija za REKOM  (alb.: Koalicioni për KOMRA; boš./ crnog./ slov.: Koalicija za REKOM; eng.: Coalition for RECOM; mak.: Коалицијата за РЕКОМ; srp.: Коалиција за РЕКОМ), punog naziva Koalicija za osnivanje Regionalne komisije za utvrđivanje činjenica o ratnim zločinima i drugim teškim kršenjima ljudskih prava na području nekadašnje SFRJ od 1. siječnja 1991. do 31. prosinca 2001. godine, koalicija je nevladinih organizacija, koja je formirana 28. listopada 2008. godine u Prištini. Nastala je u okviru IV. regionalnog foruma za tranzicijsku pravdu u postjugoslavenskim zemljama, odlukom 100 organizacija iz Bosne i Hercegovine, Hrvatske, Kosova, Srbije i Crne Gore koji su sudjelovali na forumu – nevladinih organizacija koje se bave ljudskim pravima, organizacija mladih, udruga obitelji nestalih i udruga bivših logoraša. Time je Inicijativa za osnivanje REKOM-a postala vlasništvo Koalicije za REKOM, a Fond za humanitarno pravo i Documenta – Centar za suočavanje s prošlošću, preuzeli su ulogu servisa za tehničko-administrativnu podršku konsultativnom procesu. Istraživačko-dokumentacioni centar je poslije Četvrtog regionalnog foruma za tranzicijsku pravdu u postjugoslavenskim zemljama istupio iz Koordinacijskog vijeća i odustao od daljeg angažmana i zastupanja Inicijative o osnivanju REKOM-a. U lipnju 2010. godine, u Koaliciju za REKOM su se uključile nevladine organizacije i udruge žrtava i veterana iz Sjeverne Makedonije, a potom i nevladine organizacije i udruge izbrisanih iz Slovenije. Od tada je Koalicija za REKOM okupila 2.200 nevladinih organizacija koje se bave ljudskim pravima, udruge logoraša, udruge izbjeglica, udruge obitelji nestalih, umjetnika, književnika, pravnika i drugih istaknutih intelektualaca koji zagovaraju ideju da zemlje nastale na teritoriji bivše SFR Jugoslavije formiraju REKOM, čiji je zadatak da utvrdi činjenice o onome što se dogodilo u neposrednoj prošlosti.

Koalicija za REKOM je u periodu od svibnja 2006. do 26. ožujka 2011. godine organizirala sveobuhvatnu društvenu debatu o mandatu REKOM-a. U njoj je sudjelovalo 6.700 predstavnika civilnog društva, uključujući organizacije koje se bave ljudskim pravima, žrtve, obitelji žrtava i nestalih, izbjeglice, branitelje, logoraše, pravnike, umjetnike, književnike, novinare i druge ugledne pojedince. Održano je 128 lokalnih i regionalnih skupova i osam regionalnih foruma za tranzicijsku pravdu u postjugoslavenskim zemljama. Iznijeti stavovi pretočeni su u Prijedlog Statuta REKOM-a, koji je 26. ožujka 2011. godine u Sarajevu usvojila Skupština Koalicije za REKOM.

Nakon konsultativnog procesa, započela je druga faza procesa – institucionalizacija Inicijative za REKOM. Ova faza predstavljala je prijenos Inicijative za REKOM s nivoa civilnog društva na politički nivo. Da bi dobila javnu podršku za osnivanje REKOM-a, Koalicija je u svibnju i lipnju 2011. godine organizirala peticiju za osnivanje REKOM-a, koju je potpisalo 542.660 građana iz svih postjugoslavenskih država. U listopadu iste godine, 145 umjetnika i intelektualaca iz postjugoslavenskih zemalja uputilo je otvoreno pismo, u kojem su zatražili osnivanje REKOM-a. Pismo su, između ostalih, potpisali: Dino Merlin, Mirjana Karanović, Danis Tanović, Slavenka Drakulić, Slavko Goldstein, Jasmila Žbanić i dr. Potom je Koalicija formirala Tim javnih zagovarača i pokrenuta je akcija REKOM za budućnost. Zagovaranje je rezultiralo odlukom predsjednika, odnosno Predsjedništva Bosne i Hercegovine, da imenuju osobne izaslanike za REKOM. Izaslanici su dobili zadatak da analiziraju Statut REKOM-a koji je predložila Koalicija za REKOM i da provjere ustavne i pravne mogućnosti za osnivanje REKOM-a u svakoj pojedinačnoj državi.

Izaslanici za REKOM predali su 28. listopada 2014. godine Koaliciji za REKOM Izmjene Statuta REKOM-a, kao usaglašeni dokument koji predstavlja pravni okvir za osnivanje REKOM-a. Te izmjene je Koalicija za REKOM podržala na Skupštini, 14. studenoga 2014. godine. Međutim, u međuvremenu, održani su izbori u Bosni i Hercegovini i izabrani novi članovi Predsjedništva Bosne i Hercegovine, a u Hrvatskoj je izabrana nova predsjednica, pa se u prvoj polovini 2015. godine Koalicija za REKOM našla u situaciji da iznova traži podršku za osnivanje REKOM-a. Podršku su potvrdili predsjednici Srbije, Crne Gore, Kosova, Sjeverne Makedonije i član Predsjedništva Bosne i Hercegovine iz reda bošnjačkog naroda. Oni su podržali i strategiju Koalicije za REKOM da se pitanje osnivanja REKOM-a razmatra u okviru Berlinskog procesa. Za samo nekoliko dana, u svibnju 2017. godine, 52.919 građana Sarajeva, Banjaluke, Prištine, Zagreba i Beograda potpisalo je peticiju za dogovor lidera postjugoslovenskih zemalja o osnivanju REKOM-a u okviru Berlinskog procesa. U Deklaraciji predsjedavajućeg samitu u Trstu, 12. srpnja 2017. godine, posebno je istaknuta preporuka Foruma civilnog društva za osnivanje REKOM-a, kao zajedničko nastojanje učesnika samita. U vezi sa samitom u Londonu,  koji je održan 10. srpnja 2018. godine, Koalicija za REKOM je pozvala predsjednike vlada Srbije, Crne Gore, Kosova i Sjeverne Makedonije da potpišu Deklaraciju o osnivanju REKOM-a i pozovu preostale postjugoslovenske zemlje da se priključe zajedničkom poslu – izradi popisa ljudskih gubitaka u ratovima koji su nastali raspadom SFR Jugoslavije.

Koalicija je pripremila Deklaraciju za osnivanje REKOM-a, s prijedlogom da je na samitu Berlinskog procesa u Londonu 2018. godine potpišu ministri spoljnih poslova Zapadnog Balkana, očekujući da će se Hrvatska, kao članica EU, naknadno priključiti. Međutim, odluku vlade o potpisivanju Deklaracije donijela je samo Crna Gora, zbog čega je potpisivanje Deklaracije skinuto s dnevnog reda samita Berlinskog procesa 2018. godine.  U okviru priprema za samit Berlinskog procesa 2019. godine, počasni generalni direktor Europske komisije Pierre Mirel je u ime Direktorata EU za politiku susjedstva i pregovore o proširenju posjetio Sarajevo i na sastancima sa savjetnicima članova Predsjedništva Bosne i Hercegovine je informiran da članovi Predsjedništva iz redova bošnjačkog i hrvatskog naroda smatraju da je osnivanje REKOM-a zastarjela inicijativa, da su za Bosnu i Hercegovini prioriteti regionalna stabilnost i sigurnost, i da Republika Srpska ne podržava pomirenje na temelju sudskih činjenica za koje se zalaže Koalicija za REKOM.

REKOM mreža pomirenja (2019.-)
{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
REKOM mreža pomirenja  (2019.-)

|-
!
!Osnovana2019. u Zagrebu
!SjedišteBeograd (nezvanično)
KoordinatoricaNataša Kandić (FHP)
Područje djelovanja Bosna i Hercegovina Crna Gora Hrvatska Kosovo Sjeverna Makedonija Srbija Slovenija
SloganZa REKOM!
GlasiloGlas Inicijative za REKOM
Članstvo više od 2.200 nevladinih organizacija i pojedinaca
Službena stranica:      www.recom.link
|}

Suočena s prestankom političke podrške, Skupština Koalicije za REKOM je 15. prosinca 2019. godine, na svom IX. zasjedanju u Zagrebu, donijela odluku o restrukturiranju Inicijative REKOM - preuzimanjem brige za izradu regionalnog popisa žrtava (130.000), povećanjem istraživačkih kapaciteta preko uključivanja društvenih fakulteta iz Hrvatske i Bosne i Hercegovine, i osiguravanjem odgovarajućih financijskih sredstava. Delegati su donijeli odluku o
transformisanju Koalicije za REKOM u REKOM mrežu pomirenja (RMP)  (alb.: KOMRA rrjeti i pajtimit; boš./ crnog./ slov.: REKOM mreža pomirenja; eng.: RECOM Reconciliation Network; mak.: РЕКОМ мрежа за помирување; srp.: РЕКОМ мрежа помирења), koja ima cilj da se popišu ratne žrtve ratova 1990-ih, polazeći od činjenica o žrtvama ratnih zločina koje su utvrdili Haški tribunal i lokalni sudovi i činjenica koje je prikupila Koalicija za REKOM o ratnim žrtvama u Hrvatskoj i na Kosovu.

Tom odlukom je Statut REKOM-a, usaglašen zajedničkim radom izaslanika predsjednika Hrvatske, Srbije, dva člana Predsjedništva Bosne i Hercegovine, Crne Gore, Kosova i Sjeverne Makedonije i eksperata Koalicije za REKOM 2014. godine, prestao da važi i simbolizira političku volju lidera postjugoslovenskih zemalja da zajednički osnuju REKOM. Razlog za rekonstruiranje inicijative je bio što ne postoji podrška Hrvatske za osnivanje REKOM-a, da pomirenje i osnivanje REKOM-a više nisu prioriteti politike članova Predsjedništva Bosne i Hercegovine iz reda bošnjačkog i hrvatskog naroda, da bh. entitet Republika Srpska ne prihvata presude MKSJ kao osnov za utvrđivanje činjenica o žrtvama i da Slovenija smatra da u toj zemlji nema ratnih žrtava, te nema osnova da učestvuje u popisu ratnih žrtava. Na sjednici je odlučeno da umjesto država, REKOM mreža pomirenja preuzima brigu i odgovornost da izradi poimenični popis žrtava ratova nastalih raspadom SFR Jugoslavije.

Potpora

Međunarodna zajednica

Pododbor za ljudska prava Europskog parlamenta je na svom zasjedanju 30. rujna 2010. godine u Strasbourgu, dao punu podršku Inicijativi za REKOM. Ravnatelj delegacije za odnose s albanijom, Bosnom i Hercegovinom, Srbijom, Crnom Gorom i Kosovom, Eduard Kukan pozvao je Europski parlament i Europsku komisiju da dugoročno podrže ovu "jedinstvenu inicijativu". Istom prilikom, ravnatelj za Zapadni Balkan u Generalnom direktoratu za proširenje u Europskoj komisiji, Pierre Mirel je rekao, da je REKOM neophodna dopuna sudskim procesima i da se za ovu inicijativu mora dobiti puna podrška vlada i parlamenata. Za predsjednicu Podkomiteta za ljudska prava Europskog parlamenta Heidi Hautulu Inicijativa za REKOM je prva važna inicijativa "koja dolazi odozdo prema nama".

Europski parlament je u rezoluciji usvojenoj 19. siječnja 2011. godine podržao Inicijativu za REKOM, kao inicijativu čiji je proces podizanje svijesti i pomirenja širom Zapadnog Balkana, te tom prilikom pozvao vlasti Srbije i drugih zemalja da pruže podršku toj inicijativi. Parlamentarna skupština je 26. siječnja 2011. godine usvojila izvješće izvjestioca Komiteta za spoljne poslove Vijeća Europe Pietra Marcenaro, koji je u tom izvješću pozvao "sve zemlje u regionu bivše Jugoslavije da učestvuju u osnivanju REKOM-a, neovisno od njihovog statusa, kako bi ta komisija ostvarila funkciju punog pomirenja i priznanja žrtava". Parlamentarna Skupština usvojila je Rezoluciju 1786 (2011.) kojom je posebno istaknuta podrška Inicijativi za REKOM, koja ima za cilj da oda poštovanje i prizna sve žrtve. U svojoj rezoluciji iz 2018. godine Europski parlament ponovio je svoju potporu Inicijativi za REKOM.

Europska komisija je 12. listopada 2011. Inicijativu za REKOM uključila u Strategiju proširenja i izvješća Europske komisije. Zvanična politička podrška Inicijativi za REKOM istaknuta je i u odjeljku 2.3 izvješća o napretku za Bosnu i Hercegovinu, Hrvatsku, Sjevernu Makedoniju, Crnu Goru i Kosovo, gdje se naglašava da svaka od tih zemalja "continues to actively support […] the RECOM initiative". Europska komisija je u izvješću o napretku Srbije za 2013. godinu navela kako nastavlja s podrškom procesu REKOM. U dokumentu Strategija proširenja i ključni izazovi 2013. – 2014., Europska komisija je pozdravila prvi sastanak izaslanika predsjednika država za REKOM.

Dana 15. studenog 2011. Inicijativu za REKOM je podržao i Visoki komesar UN-a za ljudska prava (OHCHR). Pomoćnik Glavnog tajnika UN-a za ljudska prava, Ivan Šimonović, na sastanku s predstavnicima Koalicije za REKOM u sjedištu UN-a u New Yorku, izrazio je neupitnu podršku OHCHR-a Inicijativi za REKOM. Dana 16. studenog 2011. godine Regionalni biro UNDP-a za Europu i Zajednicu neovisnih država je također podržao Inicijativu za REKOM. Tom prilikom je u New Yorku zamjenik ravnatelja ovog biroa Haoliang Xu istakao spremnost UNDP-a da svoje prisustvo u post-jugoslavenskim zemljama koristi za zagovaranje osnivanja REKOM-a.

Dana 19. ožujka 2012. Komesar za ljudska prava Vijeća Europe je u Sarajevu, prilikom predstavljanja izvješća "Poslijeratna pravda i trajni mir u bivšoj Jugoslaviji", Thomas Hammarberg podržao osnivanje REKOM-a. Glavni tužitelj MKSJ Serge Brammertz je prilikom posjete Hrvatskoj 1. travnja 2012. godine pozdravio inicijativu za osnivanje REKOM-a. On je tom prilikom poručio: "Inicijative kao što je REKOM važne su zato što ih potiču nevladine organizacije na razini država, i pripadnici civilnog društva, i one mogu nadopuniti rad Haškog suda i lokalnih sudova". Dana 17. svibnja 2013. šefovi misija OESS-a u Bosni i Hercegovini i Srbiji su podržali osnivanje REKOM-a, te tom prilikom pozvali na nastavak aktivnosti na tranzicijskoj pravdi i pomirenju kako bi se osigurala regionalna stabilnost i prosperitet.

Vjerske zajednice i crkve
U veljači i ožujku 2013. Inicijativu za REKOM su podržali beogradski nadbiskup Stanislav Hočevar, beogradski rabin Isak Asiel, te beogradski muftija Muhamed ef. Jusufspahić. U svibnju 2013. podrška je stigla i od nadbiskupa vrhbosanskog kardinala Vinka Puljića, kao i paroha Stare srpske pravoslavne crkve u Sarajevu, oca Vanje. U Hrvatskoj su u lipnju iste godine Inicijativu podržali muftija Aziz ef. Hasanović i mitropolit zagrebačko-ljubljanski Jovan Pavlović.

Aktivnosti

Kampanje

Koalicija za REKOM započela je u 26. travnja 2011. kampanju prikupljanja milijun potpisa građana iz regiona za podršku osnivanju REKOM-a. Kampanja je trajala do 6. lipnja 2011. godine. Početak kampanje REKOM – Daj potpis! obilježen je 26. travnja u pet minuta do podne, u Beogradu, Zagrebu, Sarajevu, Banjoj Luci, Ljubljani, Prištini, Skoplju i Podgorici. Koalicija za REKOM je u priopćenju navela je da je riječ o najvećoj regionalnoj kampanji nevladinih organizacija na prostoru nekadašnje SFR Jugoslavije.

U kampanji je učestvovao 1.301 volonter, aktivista organizacija mladih i članovi podmlatka nekoliko političkih partija. Oni su prikupljali potpise na 219 štandova u glavnim gradovima i većim mjestima, kao i u akciji "od vrata do vrata". Promoviranju kampanje prisustvovale su i javne ličnosti koje su nakon akcije davale svoj potpis podrške. Za devet tjedana, koliko je trajala kampanja, prikupljeno 542.660 potpisa građana. U Srbiji prikupljeno je 254.539, u  Bosni i Hercegovini 122.540, na Kosovu 100.559, u Hrvatskoj 19.668, u Sloveniji 5.342, u Sjevernoj Makedoniji 10.022, u Crnoj Gori 30.057 potpisa podrške.

Kampanja REKOM za budućnost je održana 22. rujna 2012. godine. Bila je fokusirana na podsjećanje predsjednika ili članova predsjedništva država u regionu na činjenicu da osnivanje REKOM-a zavisi od njihove odluke. Po uzoru na akcije kakve sprovodi Amnesty International, organizirane su akcije slanja razglednica na adrese predsjednika i članova predsjedništva Bosne i Hercegovine, s kratkom porukom podsjećanja na već iskazanu podršku osnivanju REKOM-a, te da je došlo vrijeme za korak dalje. Taj korak je u vrijeme održavanja ove kampanje trebao je da bude pokretanje zvaničnih procedura za ispitivanje pravnih i ustavnih mogućnosti za osnivanje REKOM-a.

U svim glavnim gradovima država regiona organizirana je jednodnevna ulična akcija u okviru koje su svi koji su to željeli, potpisivali REKOM razglednice svojim imenom i prezimenom, a razglednice su potom upućene na adresu određenog predsjednika ili predsjedništva države u regionu.

U Bosni i Hercegovini su 7. i 14 rujna 2013. organizirane ulične akcije, na kojima su pozivani građani da 15. rujna 2013. godine u Sarajevu učestvuju u trci Trčim za REKOM, u okviru Trke zadovoljstva na pet kilometara. U trci Trčim za REKOM učestvovalo je 15 aktivista Koalicije za REKOM iz Srbije i oko 150 učesnika iz Bosne i Hercegovine. Majice s natpisom REKOM nosilo je oko 170 učesnika polumaratona u Sarajevu. Akcija Trčim za REKOM predstavljena je 21. i 28. rujna 2013. godine na Trgu bana Josipa Jelačića u Zagrebu. U trci građana, u okviru manifestacije Zagrebački maraton 13. listopada 2013. godine, oko 100 učesnika je nosilo majice Trčim za REKOM. U Ljubljani i Podgorici akcija Trčim za REKOM se odvijala u okviru lokalnih maratona, 27. listopada 2013. U Podgorici, učenici srednjih škola su trčali u majicama Trčim za REKOM.

Godine 2014. u povodu održavanja X. regionalnog foruma za tranzicionu pravdu u postjugoslovenskim zemljama, koji se te godine održavao u Beogradu, postavljeni su bilbordi s natpisom Podržavam REKOM. Bilbordi su tom prilikom bili postavljeni u Skoplju, Prištini, Banjoj Luci, Sarajevu, Beogradu, Podgorici i Zagrebu u znak podrške osnivanju REKOM-a.

Jednodnevna ulična akcija prikupljanja potpisa je održana u Banjoj Luci 2013. godine. Tom prilikom su prikupljeno 272 potpisa. Ista akcija je održana i u regionu 2015. godine. Godine 2017. je bila ponovo kampanja prikupljanja potpisa za REKOM, opet u cijelom regionu i trajala je od 13. do 24 svibnja, kada je peticiju za dogovor lidera postjugoslovenskih zemalja u okviru Berlinskog procesa o osnivanju REKOM-a potpisalo 52.919 građana. U Srbiji je potpisalo 13.728, u Bosni i Hercegovini 21.664, na Kosovu 11.683, u Hrvatskoj 5.621, dok su peticiju na sajtu Koalicije potpisale 223 osobe.

Sve aktivnosti Koalicije za REKOM su bile zagovarački usmjerene prema državama sljednicama SFRJ da osnuju REKOM.

Statut REKOM-a

Skupština Koalicije za REKOM usvojila je 27. lipnja 2011. u Sarajevu Prijedlog Statuta REKOM-a, koji su predložili vlastima država u regionu. REKOM je tom prilikom zamišljen kao tijelo s ovlastima vrlo neobičnima za organizaciju koju vode nevladine udruge: osim utvrđivanja činjenica, zamišljeno je da se provode i istraživanja ratnih zločina, saslušavaju osumnjičenici i tužiteljstvima predaju predmeti u postupanje. U međuvremenu, kako su kritike rasle a problemi se multiplicirali, ambicije su prilagođavane realnim mogućnostima. Prijedlog Statuta REKOM-a predstavljen je predsjednicima, odnosno Predsjedništvu Bosne i Hercegovine, svih zemalja nastalih raspadom Jugoslavije, što je bio prvi korak u formalnom približavanju institucijama. Predsjednici, odnosno Predsjedništvo Bosne i Hercegovine, su potom ovlastili svoje izaslanike da ga detaljno prouče i daju svoje primjedbe, da bi na kraju, nakon dugotrajnih pregovora, dobio svoj finalni oblik.

Zadatak REKOM-a je trebao biti, između ostalog, da izradi popis žrtava ratova na prostoru bivše SFR Jugoslavije, u periodu od 1991. do 2001. godine, kao i da omogući javna svjedočenja žrtava ratova. Prema Statutu sjedište REKOM-a je trebalo biti u Sarajevu. Zbog nemogućnosti da države sljednice SFRJ osnuju REKOM, REKOM mreža pomirenja je 2019. stavila izvan snage Statut REKOM-a.

Dokumentovanje i podrška civilnom društvu
Koalicija za REKOM je osim političkog i javnog zagovaranja, provodila empirijsko istraživanje – popis ratnih žrtava u periodu 1991. – 2001. godine, kao aktivnost podrške mandatu REKOM-a. Godine 2019. REKOM mreža pomirenja je odustala od daljnjeg inzistiranje prema državama sljednicama SFRJ na osnivanju REKOM-a, te je tom prilikom preuzela brigu i odgovornost da sama izradi poimenični popis žrtava ratova nastalih raspadom SFR Jugoslavije.

Do 2019. REKOM mreža pomirenja je postigla značajne rezultate u dokumentovanju ratnih žrtava i mjesta zatočenja: utvrdila je identitet i okolnosti smrti najmanje 7.000 žrtava u ratu na području Hrvatske; dodatno je utvrđen identitet i uzrok smrti još 1.100 ratnih žrtava na području Hrvatske (državljana Srbije i Crne Gore); na Kosovu je iz više izvora registrirano 13.500 ratnih žrtava, te je dokumentovano preko 1.000 mjesta zatočenja na području Bosne i Hercegovine, u kojima je u vrijeme rata više od 100.000 civila bilo zatočeno i izloženo nehumanom postupanju. Istraživačko – dokumentacioni centar je prikupio podatke o 95.940 žrtava u ratu na području Bosne i Hercegovine, koje je uz podršku Fonda za humanitarno pravo, 2012. godine, objavio u 4 toma.

REKOM mreža pomirenja katkad podržava organizacije civilnog društva s područja bivše SFR Jugoslavije, dodjelom malih grantova, za projekte s aktivnostima u podsticanju na pomirenje. Projekti koje podržava Koalicija imaju za cilj jačanje perspektiva za pomirenje u regiji kroz utvrđivanje činjenica o ratnim zločinima, uključivanje civilnog društva i šire javnosti u napore usmjerene ka pomirenju i pamćenju, kao i podršci Inicijativi za REKOM.

Organizacija

Najviši pravni akt REKOM mreže pomirenja je Statut. REKOM mrežom pomirenja upravlja Skupština članova Mreže. Članovi Skupštine biraju članove Regionalnog savjeta.

Inicijatori, Fond za humanitarno pravo, Documenta – Centar za suočavanje s prošlošću i Istraživačko-dokumentacioni centar, osnovali su Koordinacijsko vijeće 9. svibnja 2008. godine u Podgorici. Prvi zadatak Vijeća bio je da formira Koaliciju za REKOM, te da na nju prenese upravljanje konsultativnim procesom. Vijeće je imalo zadatak da nadzire sprovođenje odluka Skupštine Koalicije za REKOM. Koordinacijsko vijeće je prestalo da postoji osnivanjem Regionalnog savjeta. Na VII. sjednici Skupštine Koalicije za REKOM koja se održala 2014. u Beogradu, na prijedlog članova Skupštine, formiran je Regionalni savjet koji danas pruža tehničku i stručnu podršku, a čine ga organizacije civilnog društva koje učestvuju u REKOM-u. Svaka država ima po jednog predstavnika u Regionalnom savjetu, a savjet je također odgovoran za sprovođenje zaključaka Skupštine Koalicije za REKOM. Na čelu Regionalnog savjeta nalazi se koordinator Koalicije za REKOM. Godine 2019. došlo je do rekonstruiranja Koalicije za REKOM, pa je tom prilikom prominjeno ime u REKOM mreža pomirenja.

Sastavi Regionalnog savjeta
Regionalni savjet je najviši rukovodeći organ u REKOM mreži pomirenja između dvije Skupštine. Čini ga sedam predstavnika organizacija civilnog društva iz država nastalih raspadom SFRJ. Njegov sastav, izbor članova, način odlučivanja i nadležnosti uređeni su Statutom. Za svoj je rad odgovara Skupštini REKOM mreže pomirenja. Članovi Regionalnog savjeta u javnosti predstavljaju REKOM mrežu pomirenja.

Sastav Tima javnih zagovarača

Za političko zagovaranje su nadležni javni zagovarači, koji svojim javnim i aktivnim angažovanjem u društvu i kod političara u svojim državama zagovaraju i iniciraju potporu osnivanju REKOM-a. Njihov zadatak je bio da pripreme transfer Inicijative za REKOM s civilnog na politički nivo.

Regionalni forumi i skupštine

Regionalni forumi tranzicione pravde u postjugoslavenskim zemljama su platforme za diskusiju o aktualnim temama, izazovima, problemima i aspektima bitnim za tranzicijsku pravdu u postjugoslavenskom prostoru. Svakom forumu prisustvuje nekoliko stotina aktivista iz regiona. U okviru foruma, redovno se sastaje se i Skupština REKOM mreže pomirenja.

Istaknuti članovi

REKOM mreža pomirenja predstavlja najveću mrežu nevladinih organizacija i pojedinaca na području republika nekadašnje SFRJ. Članstvo u ovoj mreži čine ljudi različitih profesija, zanimanja, političkih i seksualnih opredjeljanja. Pored članova koji djeluju kroz strukture mreže, u ostale istaknutije članove spadaju: Borka Rudić, Goran Bubalo, Srđan Dvornik, Branislav Radulović, Nedim Sejdinović, Drago Pilsel, Hazim Begagić, Nela Pamuković, Staša Zajović, Zoran Pusić, Slobodan Popović,  Mario Mažić, Damir Imamović, Đorđe Subotić, Norbert Šinković, Željko Stanetić, Jelena Milić, Šeki Radončić, Veseljko Koprivica, Tanja Topić, Jovan Divjak, Vjeran Pavlaković, Svetlana Cenić, Emir Kapetanović, Srđan Puhalo, Predrag Kojović, Mirjana Kučer, Goran Miletić, Nora Ahmetaj i Sandra Orlović.

Kritika

Prvi tekst o Inicijativi o osnivanju REKOM-a objavio je Radio Slobodna Europa 29. listopada 2007. godine. Od tada, do kraja kolovoza 2011. godine u medijima, tiskanim i elektronskim, objavljeno je preko 600 priloga. To se prije svega odnosi na reagiranja zagovornika osnivanja REKOM-a, zatim polemički osvrti na Inicijativu, intervjui s ličnostima koje podržavaju ili se suprotstavljaju ideji o REKOM-u, autorski tekstovi o REKOM-u, televizijske i emisije na radiju o Inicijativi, te prilozi usmjereni protiv Inicijative.

Kad je riječ o kritikama na račun Inicijative za REKOM, onda treba istaći da je predsjednik Saveza logoraša u bh. entitetu Republika Srpska Branislav Dukić pozivao sve srpske logoraše i građane da se ne odazivaju na pozive za prikupljanje potpisa za osnivanje REKOM-a, jer je "srpskim patriotama dobro poznato da direktorica Fonda za humanitarno pravo, Nataša Kandić, koja je najveći srbomrzac, stoji iza tog projekta čiji je cilj da se umanje srpske žrtve u proteklom "Obrambeno-otadžbinskom ratu" (Rat u BiH), Srbi proglase jedinim krivcima za rat, a (Republika) Srpska genocidnom tvorevinom". Na sličan način je i rukovoditelj Tima za koordinaciju aktivnosti istraživanja ratnih zločina i traženja nestalih osoba Republike Srpske Staša Košarac pozvao građane na bojkot potpisivanja peticije za osnivanje REKOM-a, "najnovije podvale direktora beogradskog Fonda za humanitarno pravo Nataše Kandić" koja, prema Košarcu, po svaku cijenu želi "do kraja provesti projekt satanizacije Srba" na prostoru bivše SFR Jugoslavije. I Organizacija obitelji zarobljenih i poginulih boraca i nestalih civila bh. entiteta Republika Srpska pozvala je svoje članove da se ne odazivaju na pozive za prikupljanje milijun potpisa za osnivanje REKOM-a, jer se po njihovom mišljenju "radi o smišljenoj akciji kojom bi se ponovo srpski narod doveo u nezavidan položaj, jer nije poštovano sve što se trebalo poštivati u pomirenju svih naroda s ovih prostora, ili je bar u načelu bačeno pod tepih".

U hrvatskim medijima je popularna teza da je cilj REKOM-a "ravnoteža krivnje" kao dio projekta "jugosfere", dok mediji od REKOM-a traže da se utvrdi tko je "agresor", a u odsustvu zahtjeva o određivanju "agresora" neki vide "cilj REKOM-a". Na sličan način Večernji list u razgovoru s Antom Nazorom, ravnateljem Hrvatskog memorijalno-dokumentacijskog centra Domovinskog rata, prenosi tvrdnje da većina hrvatskih branitelja ne podržava REKOM, jer za to postoje hrvatske institucije koje rade isti posao. Po njemu, treba se prvo utvrditi tko je uzrokovao rat odnosno započeo agresiju u kojoj su potom učinjeni zločini, što je zahtjev kojega u Srbiji ponavlja Sonja Biserko, koja smatra da države najprije trebaju osnovati nacionalne komisije, a samu ideju o REKOM-u vidi kao nametnutu izvana. Identične teze se pojavljuju i u zagrebačkom Globusu koji je osumnjičio Natašu Kandić i Vesnu Teršelič za "antiratno profiterstvo" i optužio ih da žele formirati "privatni Haški sud", odnosno da projektom REKOM-a žele dobiti Nobelovu nagradu za mir.

Iako je kampanja prikupljanja potpisa na Kosovu bila iznimno uspješna, i na Kosovu su se čule neke primjedbe protiv REKOM-a. Koordinacija udruga obitelji nestalih izdala je priopćenje u kome piše da se "protivi kampanji prikupljanja potpisa u nekim gradovima Republike Kosova i regije koju je inicirao Fond za humanitarno pravo. Prigovor se sastojao u tvrdnji "da kao i prije, sluge Beograda manipuliraju građanima, a naročito članovima obitelji nestalih navodeći lažno da ovu Inicijativu podržavaju najviše Albanci s Kosova, naročito članovi obitelji žrtava zadnjeg konflikta na Kosovu".

Istupanja
Od osnivanja Koalicije u listopadu 2008., šest nevladinih organizacija istupilo je iz Koalicije za REKOM: Istraživačko-dokumentacioni centar iz Sarajeva, Medijski projekat Buka iz Banjaluke, Helsinški odbor za ljudska prava u Republici Srpskoj iz Bijeljine, Helsinški odbor za ljudska prava u Srbiji iz Beograda, Udruga Prijedorčanki Izvor iz Prijedora i Forum građana Tuzle iz Tuzle. Razlozi za istupanje su bili najčešće materijalne prirode, a u pojedinim slučajevima i neslaganje s politikom Koalicije za REKOM.

Skandali
Godine 2010. u Sarajevu je održan skup Koalicije za REKOM gdje se razgovaralo se o ulozi vjerskih zajednica i crkava u vraćanju povjerenja među zajednicama, kao i izražavanju spremnosti da vjerske zajednice daju svoj doprinos u utvrđivanju činjenica o ratu na prostorima biše Jugoslavije. Za vrijeme održavanja sastanka, prisustvo crnogorskog mitropolita iritiralo je predstavnika Srpske pravoslavne crkve koji je ultimativno tražio da crnogorski mitropolit napusti sastanak Koalicije za REKOM. S predstavnikom SPC-a složio se predstavnik Katoličke Crkve. Potom je Nataša Kandić, zbog prosvjeda Srpske pravoslavne crkve i Katoličke crkve, sa sastanka udaljila mitropolita Crnogorske pravoslavne crkve Mihaila, koga je upravo Koalicija za REKOM pozvala na savjetovanje i razgovor. Koalicija za REKOM je nakon toga uputila ispriku mitropolitu Crnogorske pravoslavne crkve Mihailu zbog udaljavanja sa skupa u Sarajevu.

Podrška
Inicijativu za REKOM financijski podržavaju: Europska unija, National Endowment for Democracy (NED), Rockefeller Brothers Fund (RBF),  Civil Rights Defenders (CRD), Norveško ministarstvo vanjskih poslova, Švicarska konfederacija i Comité catholique contre la faim et pour le développement (CCFD-Terre Solidaire).

Izvori

Vanjske poveznice
Inicijativa za REKOM

Mirovni aktivizam

Inicijativa za REKOM


La Supercoupe d'Italie féminine 2021 est la  de la supercoupe d'Italie féminine de football. Elle rassemble le vainqueur de la coupe d'Italie 2020-2021 ainsi que les trois premiers du championnat d'Italie 2020-2021.

La Juventus conserve son titre en battant l'AC Milan en finale (2-1).

Format
La compétition se dispute en format à élimination directe, avec deux demi-finales et une finale.

L'AS Roma est qualifiée en tant que vainqueur de la coupe d'Italie et la Juventus en tant que championne d'Italie. L'AC Milan est pour sa part qualifiée comme vice-champion et finaliste de la coupe, la quatrième place revient donc à l'US Sassuolo, troisième du dernier championnat.

Résultats

Demi-finales

Finale

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Championnat d'Italie 2020-2021
 Coupe d'Italie 2020-2021

Supercoupe 2021
Football en Italie en 2022

Supercoupe d'Italie féminine de football 2021


තල බමරය/ට'බයිනය (Turbine)

ආවරණය ඉවත් කල සීමන්ස්(Siemens) වාශ්ප ට'බයිනයක් රූපයේ දැක්වේ.

ට'බයිනය යනු ගලා යන තරලයකින් ශක්තිය උකහා ගෙන භ්‍රමණය විය හැකි උපකරණයකි. turbo යන ලතින් භාෂාවේ වචනය  අනුසාරයෙන් turbine යන වචනය හදුන්වා දී ඇත්තේ ක්ලෝඩ් බ'ඩින්(Claude Burdin)(1788-1873) විසිනි. ඔහුගේ ශිෂ්‍යයකු වන Benoit Fourneyron(1802-1876) විසින්, පලමු  ප්‍රායෝගික ජල ට'බයිනය නිපදවිනි.

සරලතම ට'බයිනයක්, එක් චලනය වන කොටසකින් සහ තල සහිත, භ්‍රමණය වන දණ්ඩකින් යුක්තය. ගලා යන තරලය තල මත ඇති කරන බලය නිසා ඒවා භ්‍රමණය වන අතර එමගින් භ්‍රමකයට ශක්තිය සැපයේ. සුළං මෝල, ජල රෝදය වැනි දෑ අතීතයේ යොදාගත් ට'බයින වලට උදාහරණ වේ.

යොදා ගන්නා තරලය රඳවා තබා ගැනීමටත්, එය පාලනය කිරීමටත්, වායු,වාශ්ප සහ ජල ට'බයින වල තල වටා ආවරණයක් යොදා ඇත. බ්‍රිතාන්ය ජාතික ඉන්ජිනේරුවරයකු වන සර්.චාර්ල්ස් පාසන්ස්(Charles parsons) (1854-1931)හට, නූතන වාශ්ප ට'බයිනය සොයා ගැනීමේ ගෞරවය හිමිවේ.

සම්පීඩකය/පොම්පය යනු ට'බයිනයට සමාන එහෙත් ඊට ප්‍රතිවර්ත ක්‍රියාවක් සිදු කරන උපකරණයකි. බොහෝ වායු ට'බයින එන්ජිම වල අක්ෂීය සම්පීඩකයක් දැකිය හැක.

තලබමනය හෙවත් ට'බයිනය


84075 Peterpatricia este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
84075 Peterpatricia este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Andrew Lowe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,86 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 1,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 84001-85000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2002
Centura de asteroizi
Asteroizi cu nume de oameni

84075 Peterpatricia


Die Route nationale 774, kurz RN 774 oder N 774 war von 1933 bis 1973 eine französische Nationalstraße, die in zwei Teilen zwischen der Route nationale 776 bei Malestroit und der Route nationale 771 bei Batz-sur-Mer verlief.

Weblinks
 Route nationale française auf WikiSara, eine Auflistung aller Nationalstraßen (französisch)

774
Straße in der Bretagne
Straße in Pays de la Loire

Route nationale 774


Hinkley est une communauté non incorporée du Comté de San Bernardino au sud de la Californie dans le désert des Mojaves, à environ  au nord-est de Los Angeles.

Sa population était de  en 2000.

Pollution
Hinkley est connu pour avoir été le lieu d'une affaire de pollution de l'eau potable qui a commencé dans les années 1950 et 1960, avec notamment du chrome hexavalent (ou chrome-6), issu de l'eau de refroidissement d'une usine de la Pacific Gas and Electric Company. De nombreux habitants souffrent d'importants problèmes de santé, tels que des cancers. Cette pollution et ses effets ont été dénoncés par la militante Erin Brockovich, et a fait l'objet du film Erin Brockovich, seule contre tous de Steven Soderbergh, sorti en 2000.

Notes et références

Liens externes

Comté de San Bernardino

Hinkley (Californie)


Bharuch (en guyaratí: ભરૂચ ) es una ciudad porturaia de la India, capital del distrito de Bharuch, en el estado de Guyarat. Antiguamente, su puerto era conocido como Barígaza (en griego Βαρύγαζα 'tesoro profundo') y fue importante en el comercio de la Antigua Roma con India.

Fue ocupada por la Compañía Británica de las Indias Orientales en 1772.

Geografía
Se encuentra situada en la desembocadura del río Narmada, a una altitud de  (metros sobre el nivel del mar), a 212km de la capital estatal, Gandhinagar, en la zona horaria UTC+5:30.

Demografía
Según estimación 2010, contaba con una población de 158253 habitantes.

Referencias

Localidades de Guyarat
Puertos de India

Bharuch


Süpernova, enerjisi biten Büyük Yıldızların şiddetle patlaması durumuna verilen addır. Bir süpernovanın parlaklığı Güneş'in parlaklığının yüz milyon katına varabilir.

Başlangıçta yapısı, iyonize madde olan plazma şeklindeki bir süpernovanın parlaklığını yitirmesi haftalar ya da aylar sürebilir. Bu süre zarfında yaydığı enerji, Güneş'in 10 milyar yılda yayacağı enerjiden daha fazladır. Bu patlamalar, maddenin evrende bir noktadan başka noktalara taşınması işine yarar. Patlama sonucunda dağılan yıldız artıklarının, evrenin başka köşelerinde birikerek yeniden yıldızlar ya da yıldız sistemleri oluşturduğu varsayılmaktadır. Bu varsayıma göre, Güneş, Güneş Sistemi içindeki gezegenler ve bu arada elbette bizim Dünyamız da, çok eski zamanlarda gerçekleşmiş bir süpernova patlamasının sonucunda ortaya çıkmıştır.

18 Eylül 2006 tarihinde R Quimby ve P. Mondol tarafından keşfedilen SN 2006gy isimli süpernovanın şimdiye kadar gözlemlenmiş en parlak süpernova olduğu açıklandı.
SN 2006gy süpernovasının meydana geldiği galaksi NGC 1260, bize 238 milyon ışık yılı uzaklıkta. Yani süpernovadan gelen ışığın dünyamıza ulaşması 238 milyon yıl sürdü.

Süpernova tarafından fırlatılan gaz kabuk, yıldızlararası ortama ilerlerken, yeni meydana gelen ağır elementleri de yıldızlararası ortama katarak zenginleştirir; buna da süpernova kalıntısı denir. Tarihte gözlenen süpernova patlaması ile birlikte, sadece yarım düzine süpernova kalıntısı eşleştirilmiştir. 1572'de Tycho, 1604'te Kepler ve 1054 yılında Çinli astronomların gözlediği süpernovalar bunlara örnektir.

Cygnus takımyıldızında bulunan, Dünyaya 2500 ışık yılı uzaklıktaki ve Cygnus Düğümü olarak bilinen bir süpernova kalıntısına ait süpernova yaklaşık 15 000 yıl önce patlamıştır. Bugün bile devam edegelen patlamadan kalan şok dalgaları çevresindeki yıldızlararası ortamı hala itmektedir ve içindeki gazı ısıtıp X ışını yaymaya devam etmektedir.

1054 yılında Çin ve Japon kayıtlarına alınan Yengeç Bulutsusu (Crab Nebula) bir süpernova neticesi oluşmuş olup, bize uzaklığının 7000 ışık yılı olmasına rağmen haftalarca Venüs'ten daha parlak görünmüş ve yaklaşık iki yıl boyunca da gözle rahat görünen parlaklığa sahip olmuştur.

Bugün bile bulutsu saatte 4 milyon km hızla genişlemekte olup gama ışınlarından X ışınlarına, UV, optik, infared ve radyo dalgalarına kadar bütün dalga boylarında ışınım yayınlamaktadır.

Sınıflandırma

Gök bilimciler süpernovaları anlamak için onları tayflarında görünen farklı kimyasal öğelerin çizgilerine göre sınıflandırmışlardır. Birinci bölüm için ilk öğe, çizginin var olması veya hidrojen nedeniyle olmamasıdır. Eğer bir süpernovanın tayfı, (Tayfın görsel kısmında Balmer dizisi olarak bilinen) hidrojenin bir çizgisini içerirse, Tip II olarak sınıflandırılır; diğeri ise Tip I dir. Bu tipler arasındaki altbölümler, diğer elementlerin ve ışık eğrisi (süpernovanın zaman içindeki görünür parlaklığının grafiği) çizgilerinin var olmasına göre oluşturulur.

Ayrıca bakınız
 Hipernova
 Foe
 Süpernovalar dizini

Kaynakça

Ayar yıldızları

Süpernova


Offshore bankarstvo (engl. offshore hrvatski prevedeno izvan obalne regije, tj. nalazi se u međunarodnim vodama) izraz je za bankarstvo koji uglavnom se odnosi na lokacijama koje karakteriziraju niski porezi, visok stupanj povjerljivosti i tajnosti (bez objavljivanja podataka o financijskim transakcijama i imovinskim odnosima) i minimalni nadzor i regulacija financijskog tržišta. Banke i ostale financijske institucije većinu svog poslovanja obavljaju u inozemstvu, a iznosi transakcija i ulaganja su izuzetno veliki u usporedbi s količinom prodaje lokalne realne ekonomije.

Brojni se offshore financijski centri nalaze na malim otocima. Uglavnom su to bivše britanske kolonije ili ovisnici, odakle je ime i nastalo. Međutim, podmorje ne treba u tom kontekstu shvatiti geografski, već pravno: financijski centri nalaze se izvan uobičajenih pravnih normi.

Offshore bankovni računi služe izbjegavanju novčanih sredstava od plačanja poreza.

Ekonomska struktura
Važni čimbenici lokacije u offshore centrima su niski ili nikakvi porezi, niska razina regulacije, dobra bankarska tajna, relativno visoka razina obrazovanja, niska korupcija, pravna sigurnost i politička Stabilnost.  Dharmapala, Dhammika i Hines Jr., James R. (2006) Koje zemlje postaju porezna utočišta?

Prekomorska poduzeća također osnivaju offshore tvrtke koje obavljaju dio svog poslovanja, na primjer radi smanjenja rizika od odgovornosti, ali i radi prikrivanja kriminalnih aktivnosti i minimiziranja plaćanja poreza.

Postoje i privatne osobe koje upravljaju imovinom u off-shore financijskim centrima, uglavnom s ciljem zaobilaženja viših poreznih stopa u svojim matičnim zemljama. Pravna sigurnost i stabilnost lokacija visoka je u usporedbi s mnogim zemlje u razvoju, što znači da bogati pojedinci i tvrtke često upravljaju svojim financijama ovdje.

Oko šest do osam posto globalne imovine upravlja se u off -hore lokacijama, prema procjenama OECD.

Povezani članci
Panamski dokumenti
Rajski papiri

Izvori

Vanjske poveznice
 Tax Justice Network
 Attac
 Finance Watch

financije

Offshore bankarstvo


Kolmakow ist der Familienname folgender Personen:

 Juri Pawlowitsch Kolmakow (1945–2022), russischer Biathlet
 Pawel Kolmakow (* 1996), kasachischer Freestyle-Skier

Kolmakow


Logiske undersøgelser () er en filosofisk bog af Edmund Husserl, udgivet i to bind i 1900 og 1901, med en andenudgave i 1913 og 1921. I Logiske undersøgelser, der var et resultat af Husserls interesseskift 1890 og 1900 fra matematik til logik og erkendelsesteori: Logiske undersøgelser var kulminationen på denne udvikling.

Husserl hævder, at matematiske love ikke er empiriske love, der beskriver hvordan bevidstheden fungerer, men ideelle love, hvis nødvendighed man indser med a priori intuition. Husserls synspunkter var muligvis også påvirket af Gottlob Freges kritisk af Husserls Philosophie der Aritmetik (1891) Til trods for at Husserl opgav psykologismen, findes tesen, at logiske entiteter som sagforhold, universalier og tal kan reduceres til mentale tilstande eller aktiviteter i Logiske undersøgelser, og derfor har nogen kommentatorer set en genoprettelse af psykologismen i andet bind. Logiske undersøgelser hjalp med til at skabe fænomenologien, og er blevet ansat for at have muliggjort det tyvende århundredes kontineltalfilosofi. Martin Heidegger er blandt dem, der blev påvirket af den.

Opsummering
I første bind (Prolegomena til den rene logik / 'Prolegomena zur reinen Logik) kritiserer Husserl psykologisken, altså den doktron at logiske entiteter som domme, universalier og tal kan reduceres til mentale tilstande eller aktiviteter, idet han insisterer på at denne slags bevidsthedsgenstande er objektive, og forsøget på at reducere dem til bevidsthedsaktivitet er selvmodsigende.

Andet bind, i to dele, (Undersøgelser i fænomenologi og erkendelsesteori /Untersuchungen zur Phänomenologie und Theorie der Erkenntnis indeholder seks undersøgelserne (de første fem i del I og den sjette i del II). Andet bind indeholder undersøgelser af tegn og ord, abstraktion, del og helhed, logisk grammatik, begrebet om repræsentation, sandhed og evidens. Husserl udvider her sin tidligere distinktion mellem untiitiv presentation og symbolsk intention til bevidsthed om alle bevidsthedsgenstande. Kontrasten mellem tom intention og udfyldt intention anvendes her på perceptionsgenstande, såvel som på kategorielle genstande, Husserl term for ting som tilstande, relationer og årsagsforbindelser. Husserl argumenterer for, at det er muligt at have en intellektuel intuition af disse ting, og at denne sker når en genstand artikuleres som havende særlige træg eller forhold, og han relaterer de kategorielle genstandes formelle struktur til sprogets grammatik.

Husserl påpeger, at simple materielle genstande kan intenderes enten tomt eller intuitivt, men selv når de er intuitivt givet, bevarer de sider der er fraværende og kun er medintenderede. Perception ses derfor af Husserl som en blanding af tomme og udfyldte intentioner. ""Intentionalitet" er en term Husserl bruger til at referere til både tomme og udfyldte intuitioner. Det betegner det forhold bevidstheden har til ting, om de så er givet direkte eller kun er ment i deres fravær. Ifølge Husserl, er genstandendes identitet givet, når en genstand der før var intenderet tomt bliver det samme, som det, der er givet i det nærværende øjeblik. Identiteter gives selv i den perceptielle erfaring, hvor en genstands forskellige sider og aspekter vedbliver med at præsentere den samme genstand. De er givet mere eksplicit i katerogiske intuitioner, når den delvise identitet mellem en genstand og dens egenskaber erkendes, eller når der fokuseres direkte på den identitet som en genstand har med sig selv. Disse fænomener beskriver Husserl som former for identitetssyntese.

 Indflydelse og modtagelse Logiske undersøgelser er blevet anset for at have muliggjort det tyvende århundredes kontinentale filosofi. Ifølge Donn Welton introducerede Husserl et nyt begreb om forholdet mellem sprog og erfaring, mening og betydning og subjekt og objekt, og ved at han forsøgte at sammensmelte en meningsteori med en sandhedsteori, og en teori om subjektet med en teori om objektet hjalp han med til at skabe fænomenologien, en ny form for filosofi der gik ud over systemer som psykologisme, formalisme, realisme, idealisme og subjektivisme.

Martin Heidegger studerede Logiske undersøgelser da han har studerende i Freiburg, hvor den var så upopulær, at Heidegger nemt kunne blive ved med at fornyet lånet fra biblioteket. Heidegger forventede at Logiske undersøgelser ville kaste lys på værens forskellige meninger, (Som Carl Braig's On Being, som Heidegger allerede havde læst), men han blevv skuffet. Til trods herfor blev Heidegger imponeret af bogen, og den hjalp med til at han besluttede at studere filosofi. Lige så vigtig for Heidegger var den sjette Logiske undersøgelse, hvori Husserl skelner mellem perceptiv og kategorial intuition. Heidegger mente, som Theodor W. Adorno, at andet bind af Logiske undersøgelser var en genoplivelse af psykologiskem, hvilket forvirrede ham. I Væren og tid (1927), skriver Heidegger, at Husserls Logiske undersøgelse gjorde hans eget arbejde muligt.

Den tyske filosof Emil Lask blev også påvirket af Logiske undersøgelser. Heidegger krediterer ham som den eneste der har taget Husserls Undersøgelser op, uden for fænomenologien, idet han peger på Lasks værker Die Logik der Philosophie und die Kategorienlehre (1911) and Die Lehre vom Urteil (1912). Jacques Derrida, der studerede Logiske undersøgelser som studerende i 1950'erne, kritiserede Husserl i Speech and Phenomena (1967). Judith Butler, skrev i forordet til andenudgaven af Subjects of Desire (1987; second edition 1999), at "a grammar that is preconceived to express logical relations" er en opfindelse fra Logiske undersøgelser'', som hun sammenlignede med Ludwig Wittgensteins tidlige filosofi.

Referencer

Bibliografi
Bøger

Online-artikler

Eksterne henvisninger
 Logische Untersuchungen: Erster Theil – original text in German at archive.org
 Logische Untersuchungen: Zweiter Theil – original text in German at archive.org

Filosofiske skrifter
Fænomenologi

Logiske undersøgelser


Le Tempo T1 est le premier triporteur motorisé, présenté en 1928 par le tout nouveau constructeur allemand Tempo-Werke. Il est le premier d'une série de modèles T lancés à partir de 1928.

Le Tempo T1 avait la particularité d'avoir le plateau de chargement devant le poste de conduite. C'était en fait un tricycle inversé avec une direction par volant, selon les critères en vigueur à l'époque.

Ce type de triporteur a largement été favorisé par le gouvernement allemand qui, en 1928, a promulgué une loi par laquelle les véhicules à moteur de moins de quatre roues et d'une cylindrée inférieure à 200 centimètres cubes peuvent être conduits sans permis et sont détaxés. Cette disposition a fait croître fortement la demande de ce type de véhicules.

Histoire
La société Vidal und Son a été créée à Hambourg en 1883 pour fournir des services de lutte contre les incendies dans les ports, notamment ceux qui traitaient l'importation de charbon. En 1927, l'économie allemande est écrasée sous le poids des réparations de guerre et l'importation de charbon tombe à un niveau très bas. Face à cette récession la société "Vidal und Son" recherche de nouveaux débouchés. Max Vidal et son fils Oscar décident de tenter leur aventure dans l'industrie automobile. Ils se consacrent au développement d'un véhicule utilitaire simple, similaire au populaire "Blitzkarren" de Carl Borgward, lancé en 1924.

Les modèles Tempo T
Comme tous ses prédécesseurs, les Tempo T ont été développés comme moyen de transport bon marché pour les petits entrepreneurs et les agriculteurs de l'Allemagne d'après-guerre. L'économie allemande avait été dévastée par la Première Guerre mondiale. À cette époque, le peuple allemand devait se satisfaire de moyens de transport sans fioritures, bon marché à l'achat comme en exploitation. La vitesse n'était pas essentielle car le véhicule remplaçait chevaux et calèches.

Tempo T1
Forts des dispositions de la loi de 1928 qui fait immédiatement croître la demande de ce type de véhicules en Allemagne, Max et Oscar Vidal présentent le résultat de leur projet automobile, le Tempo T1. C'est l'alliance d'une moto et d'une remorque dans une unité rigide, un tricycle ouvert avec deux roues à l'avant supportant le plateau de chargement et le poste de conduite à l'arrière. Le véhicule est équipé d'un moteur JLO, un monocylindre à deux temps de 196 cm³ développant une puissance de 5 ch qui offre une charge utile d'environ 500 kg. Le "T1" sera fabriqué à Stade et à Lünebourg

Le "Tempo T1" se distingue surtout par sa mauvaise finition et ses nombreux défauts. Tous les véhicules devaient être sans cesse dépannés. Un mécanicien a été spécialement embauché pour les interventions chez les clients. Rapidement la production va être progressivement abandonnée au profit de son successeur, le Tempo  T6.

Tempo T2
Dès le lancement du T1, Max et Oscar Vidal se rendent compte des insuffisances du T1 et vont très vite présenter un modèle plus puissant, le Tempo T2, équipé d'un moteur monocylindre à deux temps Hamor de 440 cm³ développant 9 ch et offrant une charge utile d'environ 600 kg avec chauffeur. 41 exemplaires seront fabriqués entre 1928 et 1930. Comme le T1, son grand frère T2 a été fabriqué à Stade et à Lünebourg. Ce modèle se distinguait également par sa mauvaise fabrication et ses nombreux défauts de construction. Sans exception, ces véhicules devaient être améliorés. À partir de 1930, la production a été progressivement abandonnée au profit de son successeur, le "T10".

Les Tempo T1 et T2 étaient, en fait, des copies simples et bon marché mais très mal construites des tricycles de livraison construits par plusieurs autres sociétés comme Goliath, Phanomen et Rollfix. Cependant, ils étaient si mal construits que leurs pannes constantes obligeaient Tempo à employer un mécanicien mobile à temps plein pour effectuer les dépannages dès que les véhicules prenaient la route.

Tempo T6
Un début aussi délicat serait fatal à tout un nouveau constructeur mais Tempo-Werke a chance extraordinaire, une vraie bouée de sauvetage, avec la faillite des son principal concurrent, Rollfix, lors du crack boursier de 1929. Le concepteur en chef de Rollfix, Otto Daus, a été recruté par Tempo qui s'est attaché à régler sans délai les gros problèmes techniques des Tempo T1 et T2. Le résultat a été le lancement dès 1929 du Tempo T6, qui, bien que similaire à ses prédécesseurs, était en fait un véhicule nouveau. Équipé d'un moteur à deux temps JLO de 198 cm³, beaucoup plus fiable, le T6 s'est vendu à 3.596 exemplaires entre 1929 et 1935. Pour faire face à cet accroissement de production, Tempo-Werke a du déménager dans des locaux plus grands à Hambourg. Grâce à ce modèle, la marque Tempo a pu corriger sa très mauvaise réputation acquise avec les T1 et T2.

Tempo T10
En 1930, Tempo-Werke présente la dernière étude de son concepteur en chef, Otto Dauss, le Tempo T10, qui va remplacer le piètre T2. Doté d'un moteur monocylindre deux temps de 349 cm³ développant 10 ch, sa charge utile atteint 750 kg, chauffeur inclus. Ce véhicule n'a pas connu le même succès que le T6 car il fallait détenir un permis de conduire et payer des taxes sur le véhicule puisqu'il n'entrait pas dans les critères de la loi de 1928. Seulement 840 exemplaires ont été fabriqués.

Le Tempo Pony
En 1932, Tempo-Werke veut en finir avec la série T et lance le "Pony". Comme le T6, pour respecter les critères de la loi de 1928, le Tempo Pony a un moteur de 198 cm³. Sa construction a été considérablement simplifiée pour être moins chère. La direction, précédemment commander par un volant, se fait simplement en faisant pivoter un guidon. L'avantage est son prix exceptionnellement faible, 795 Reichsmarks par rapport aux 1.280 Reichsmarks du T6. Mais le succès escompté n'a pas eu lieu, les clients n'ont pas réussi à s'habituer à ce type de direction inhabituelle. 528 exemplaires ont été fabriqués et l'on considère que la plupart d'entre eux ont été transformés en remorques par la société Herbert Vidal et vendues sous la marque Tempo.

Pour éviter la débâcle, Tempo-Werke réagit immédiatement et, en toute fin d'année 1932, lance la série "Front", un tricycle classique, dont le poste de conduite est placé à l'avant dans une cabine fermée, le moteur enveloppé dans une carrosserie très pointue. Le premier modèle de cette nouvelle série est le Tempo Front 6.

Notes et références

Tempo T
Automobile des années 1920
Automobile des années 1930
Véhicule utilitaire

Tempo T


Le Traité de Radnot a été conclu à Radnot (en Transylvanie) le 6 décembre 1656 (pendant la guerre polono-suédoise) par les représentants Charles X Gustave et Georges II Rákóczi ; les intérêts de Frédéric-Guillaume, Bogusław Radziwiłł et Bohdan Chmielnicki, absents, étaient également pris en compte dans le document.

Le traité concernait l'alliance suédo-transylvaine et prévoyait en outre la partition de la Pologne.

Dispositions
Le roi Charles X Gustave de Suède était en butte avec la résistance croissante des troupes de la Couronne depuis le printemps 1656 (batailles de Warka, de Kłecko, de Łowicz, de Prostki), et inquiété par la déclaration de guerre moscovite de mai 1656, ainsi que par  l'alliance subséquente entre le roi de Pologne Jean II Casimir Vasa et le tsar Alexis Ier (traité de Vilnius). Cherchant des alliés, il signe d'abord le traité de Labiau avec l'Électeur de Brandebourg, puis se tourne vers l'ambitieux prince de Transylvanie Georges II Rákóczi.

À Radnot, les deux souverains s'engagent à participer conjointement à la guerre contre la Pologne et conçoivent de partager son territoire en diverses sphères d'influence.

Celles-ci devaient se répartir comme suit :

  Charles X Gustave devait obtenir la Prusse royale, la Couïavie, le nord de la Mazovie, la Samogitie, une partie de la Lituanie, la Livonie polonaise, et la Courlande (art. 5) ;
  Frédéric-Guillaume devait recevoir la Grande-Pologne ;
  Georges II Rákóczi devait obtenir les territoires restants de la Couronne, y compris Cracovie ;
  Bogusław Radziwiłł devait obtenir la voïvodie de Nowogródek et conserver ses droits sur la propriété héréditaire de Radziwiłł ;
  Quant à Bogdan Khmelnitski, la décision quant au transfert des territoires à lui a été reportée, d'autant plus qu'aucun représentant de Chmielnicki n'a participé aux pourparlers (art. 6) ; initialement, lui étaient promis les provinces ukrainiennes de la Pologne-Lituanie.

Le document a été signé par Sternbach et Gotthard Vellingk au nom de Charles Gustave, et par János Kemény et le chancelier Mihály Mikes au nom du prince de Transylvanie. Les Frères polonais, persécutés dans la République, ont joué un rôle important dans la préparation du traité.

Le traité n'est pas entré en vigueur en raison du début de la guerre dano-suédoise et de la défaite de Georges Rakoczi à la .

Évaluation en historiographie
Souvent, suivant l'avis de l'historien cracovien Władysław Konopczyński, le traité de Radnot est présenté comme annonciateur des partitions qui eurent lieu 120 ans plus tard, mais des travaux plus récents soulignent qu'il s'agissait essentiellement d'une alliance entre deux partis inégaux en termes de puissance (Empire suédois et Transylvanie), et mettant en plus en jeu les intérêts contradictoires (et parfois très flous dans le cas de Khmelnytsky) des autres alliés. La division de la Pologne-Lituanie n'était qu'un projet, que la politique pro-polonaise et anti-suédoise du tsar Alexis Ier, du khan tatar Mehmed IV Giri et de l'empereur Ferdinand III de Habsbourg rendait purement illusoire.

Notes et références

Notes

Bibliographie
 Józef Andrzej Gierowski, Le Commonwealth à l'âge de la liberté dorée (1648-1763), Cracovie 2001, p. 69.
 Ludwik Kubala, La guerre de Brandebourg et le raid de Rakoczi en 1656 et 1657, esquisses historiques sera 5 Lviv 1910, pp. 130 - 133
 Edward Opaliński, Crise, désintégration et renaissance de la Première République polonaise pendant la Seconde Guerre du Nord (1655-1660)
 Leszek Podhorodecki, Célèbres Hetmen de la République de Pologne, Varsovie 1994, p. 458.
 Janusz Tazbir et autres, Secrets of Polish History - They Didn't Teach Us at School, Varsovie 2004, p. 200.
 Le traité suédo-transylvanien sur le partage de la Pologne signé à Radnot le 10 décembre 1658.
 Traité de Radnot. La première tentative de partition du Commonwealth polono-lituanien

1656 en Europe
Radnot
Radnot
Relations entre la Lituanie et la Pologne
Partages de la Pologne
Histoire de la Pologne
Relations entre la Prusse et la Pologne

Traité de Radnot


Les mots Grancanariensis (masculin ou féminin) et Grancanariense (neutre) sont deux déclinaisons (notamment du nominatif singulier) d'un adjectif du latin contemporain signifiant « de Grande Canarie ». Ils sont construits sur l'espagnol  (« Grande Canarie »).

En taxonomie, les mots grancanariensis et grancanariense sont employés comme épithètes spécifiques pour nommer des espèces animales découvertes à l'intérieur ou sur les côtes de la Grande Canarie (voire endémiques de cette île), notamment un escargot de mer (), deux coléoptères ( et ) et plusieurs araignées (dont Apostenus grancanariensis, Grancanaridion grancanariense, , Mesiotelus grancanariensis et Zimirina grancanariensis).

Épithète spécifique

Grancanariensis


Campethera, ağaçkakangiller (Picidae) familyasından içinde 11 tür ağaçkakan barındıran bir kuş cinsidir. Campethera cinsi ağaçkakanlar Afrika kıtasında yaşar.

Sınıflandırma
Campethera cinsinin tipik türü Campethera maculosa türüdür. Aşağıda 2005 tarihli ITIS sınıflandırması kaynak alınmıştır:

 Cins Campethera
 Campethera abingoni
 Campethera abingoni abingoni
 Campethera abingoni anderssoni
 Campethera abingoni chrysura
 Campethera abingoni cosntricta
 Campethera abingoni kavirondensis
 Campethera abingoni suahelica
 Campethera bennettii
 Campethera bennettii bennettii
 Campethera bennettii capricorni
 Campethera bennettii scriptoricauda
 Campethera cailliautii
 Campethera cailliautii cailliautii
 Campethera cailliautii loveridgei
 Campethera cailliautii nyansae
 Campethera cailliautii permista
 Campethera caroli
 Campethera caroli arizela
 Campethera caroli caroli
 Campethera maculosa
 Campethera mombassica
 Campethera nivosa
 Campethera nivosa herberti
 Campethera nivosa nivosa
 Campethera nivosa poensis
 Campethera notata
 Campethera nubica
 Campethera nubica nubica
 Campethera nubica pallida
 Campethera punctuligera
 Campethera punctuligera balia
 Campethera punctuligera punctuligera
 Campethera tullbergi
 Campethera tullbergi hausburgi
 Campethera tullbergi taeniolaema
 Campethera tullbergi tullbergi

Notlar

Dış bağlantılar

Picinae

Campethera


Ptéri, en , est un village du dème d'Égialée, district régional d'Achaïe, en Grèce-Occidentale.

Selon le recensement de 2011, la population du village compte quatre habitants.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Grèce-Occidentale

Ptéri (Aigion)


Kızamık virüsü; Paramyxoviridae familyasına ait, kızamığa neden olan bir virüstür.

Ağız, burun ve boğaza yerleşerek, çocukluk çağı hastalığı kızamığa neden olur. Ateş ve döküntü yapar. Kızamık bulaşıcıdır, kontrol altına alınmazsa salgınlar görülür. Aşıyla uzun süre koruma sağlanır. Kızamık virüsü, 150 nm boyunda, genetik materyali tek iplikli RNA'dan oluşan bir virüstür.

Paramyxoviridae

Kızamık virüsü


Nyaung U (, BGN/PCGN: nyaung-umyo) ist eine Stadt in Myanmar. Sie ist administratives Zentrum des gleichnamigen Distrikts Nyaung U in der Division Mandalay, sowie auch der Gemeinde Nyaung U, der einzigen im Distrikt.

Lage
Nyaung U liegt am Ostufer des Flusses Irrawaddy.

Sehenswürdigkeiten

In Nyaung U befindet sich die Shwezigon-Pagode.

Nyaung U ist einer der wichtigsten Ausgangspunkte für Besichtigungen des Tempelareals von Bagan.

Infrastruktur
Nyaung U besitzt einen Flughafen (IATA: NYU).Mit der Bahn ist Nyaung U über einen eigenen Bahnhof zu erreichen – von dort sind es noch wenige Kilometer, für die am Bahnhof bereits Taxen bei Zugankunft warten.

In Nyaung U besteht eine stetig wachsende touristische Infrastruktur mit zahlreichen Hotels und Unterkünften verschiedener Kategorien und einem recht großen Angebot an Restaurants.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Myanmar
Mandalay-Region

Nyaung U


දෝන ඉසබෙලා කොරනේලියා හෙවත් ගජමන් නෝනා යනු හිටිවන කවි කීම සහ ලිවීම සම්බන්ධයෙන් පැවැති දක්ෂතාව හේතුවෙන් ප්‍රසිද්ධියට පත් ශ්‍රී ලාංකික කිවිඳියකි. ඇය මාතර සාහිත්‍ය යුගය නියෝජනය කරන අතර රුහුණේ කිවිඳිය විරුදාවලී ලද්දාය.

මුල් දිවිය
ගජමන් නෝනා දොන් ෆ්‍රැන්සිස්කෝ සේනාරත්න කුමාර පෙරුමාල්ට දාව ෆ්‍රැන්සිනා ජසෙන්තු ග්‍රේවියෝගේ කුසින් පවුලේ දෙවන ගැහැනු දරුවා ලෙස 1746 මාර්තු 10 වනදා උපත ලද්දාය. ඇය දෝන ඉසබෙලා කොරනේලියා පෙරුමාල් ලෙස බෞතීස්ම කෙරුවේය

විවාහයන් සහ දරුවන්
ඇය වයස අවුරුදු දෙවිසි වියේ දී ගාල්ලේ තල්පේ මෙරංචිගෙයි ගර්දියෙස් ආරච්චි සමඟ විවාහ වුවාය. විවාහයෙන් පසු ඇය ගාල්ලේ තල්පේ යන ප්‍රදේශයේ පදිංචියට ගියාය.ගාර්දියෙස් ආරච්චි හා විවාහයෙන් ගජමන් නෝනා එක් පිරිමි දරුවෙකු ලැබුවාය. ඔහු දොන් ජුවානිස් අල්විස් නම් විය. විවාහයෙන් වසර දෙකකට පසු ගාර්දියෙස් ආරච්චි මියගිය අතර ඉන් අනතුරුව ගජමන් නෝනා නැවත සිය දෙමවුපියන් හමුවට ගියාය. පසුව ඇය මාතර  දොන් ග්‍රේබ්‍රියල් හෙන්ද්‍රික් සිරිවර්ධන විජය විමලසේකර මුහම්දිරම් හා දෙවන වරට ද විවාහ වුවාය. නමුත් විවාහයෙන් වසර අටකට පසු ඔහුත් මියගිය අතර එම විවාහයෙන් ඇය දොන් ගිරිගෝරිස්, දොන් දාවිත්, දොන් දියස් නම් පුතුන් තිදෙනෙකු ලැබුවාය.

කාව්‍යකරණය

ගජමන් නෝනා එකල දිවයිනේ සිටි උගත් භික්ෂුවක් වූ වේරගම්පිට විහාරයේ විසූ කරතොට ධර්මාරාම හිමියන්ගෙන් කාව්‍ය ශාස්‌ත්‍රය  හැදෑරූවාය. ගජමන් නෝනා විසින් ලියූ ප්‍රසිද්ධ පැදි පෙළ අතර පහත ඒවාද වේ. මෙම පැදි පෙළ වලට අමතරව ඇය සහ ඇලපාත මුදලි අතර ඇති වූ සංවාද කවි ද අදටත් ශ්‍රී ලාංකිකයන් අතර ජනප්‍රියව පවතී.

දැඩිතර ශෝක මාලය
දෙණිපිටියේ නුග රුක වැනුම
පියාගේ මරණය පිළිබඳ ශෝකාලාපය
සෙව් වික‍්‍රම ආරච්චි මහතාට සෙත් පතා ලියූ කවි
සමරසේකර ගුණවර්ධන ගජනායක අවමඟුල් වරුණ
තිලකරත්න දිසානායක ළමාතැනී කළ පින්කම් වැණුම
තිලකරත්න මුදලිගෙන් පිහිට පතා යැවූ සන්දේශය
මාතර දිසාපති ජෝන් ඩොයිලි වෙත යැවූ පෙත්සම

පුරාවෘත්තය
ගජමන් නෝනාගේ කවීත්වයට ගරු කිරීමක් ලෙස මාතර දිසාපති ධුරය දැරූ ශ්‍රීමත් ජෝන් ඩොයිලි විසින් අම්බලන්තොටින් ඇයට ගම්වරයක් ලබා දෙන ලදී. එම ගම "නෝනාගම" නමින් අද ද ප්‍රකටය. ගජමන් නෝනා සිහිකිරීම උදෙසා අම්බලන්තොට නෝනාගම හන්දියේ ඇයගේ පිළිරුවක් ඉදිකර ඇත. සිය ජීවිතයේ අවසාන කාලය හුදෙකලාව ගත කළ ඇය 1814 දෙසැම්බර් මස 15 වැනි දින අභාවප්‍රාප්ත වූවාය.

මූලාශ්‍ර
රුහුණේ මහා කිවිඳිය ගජමන් නෝනා, එච්.ජී. අනුර ගුණවර්ධන(පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව) විසින්

Gajaman Nona - Sri Lanka's legendary poetess, by A. C. B. Pethiyagoda

ගජමන් නෝනා

කවියන්
සාහිත්‍යය - සිංහල
ශ්‍රී ලංකික කවියෝ
1746 උපත්
1815 මරණ

ගජමන් නෝනා


خلات السليولوز أو أسيتات السليولوز، هي إستر الخلات للسليولوز. يستخدم على نحو أساسي كليف اصطناعي في صناعة النسيج حيث يعرف باسم «حرير الأسيتات».

في صناعة النسيج
يستخدم حرير الأسيتات زغب القطن أو لب الخشب حيث ينظف بشكل جيد لا زالة المواد العالقة وذلك بالغلي لفترة من الزمن من 2-3 ساعة بمحلول قلوي عالي التركيز ويستخدم في هذه الصناعة المواد الكيماوية الآتية :
حمض الخل وبلا ماء حمض الخل وحمض الكبريت.

طريقة الصنع
 يشبع زغب القطن أو المادة السليولوزية المراد تصنيعها بمحلول حمض الخل عالي التركيز وتخلط جيداً للحصول على عجينة متجانسة.
 يُغمر الناتج بمادة بلاماءات حمض الخل المركز وتُخلط بواسطة خلاطات قوية ويستعمل حمض الكبريت كوسيط وذلك لتسريع التفاعل الذي يستمر من 7-15 ساعة وبحرارة أقل من 25 درجة مئوية.
 يؤخذ الناتج ويغسل بالماء الطري (الخالي من الشوائب المعدنية) لإزالة حمض الكبريت وحمض الخل فيترسب السليولوز بشكل قطع صغيرة تطفو على سطح الماء ثم يغسل مرة ثانية وتحضر لإجراء عمليات الغزل.

مرحلة الغزل
الغزل الجاف: تمزج العجينة بالأسيتون بنسبة 25-35% وتقاس درجة اللزوجة بدقة وباستمرار. تضاف بعض المواد للمزيج أحياناً مثل الأملاح أو الأصبغة لإعطاء صفات معينة. يرسل المحلول إلى الترشيح ومن ثم إلى مضخة وثم إلى رأس الغزل، ويخرج من فوهة الغزل حيث يُكثّف الأستون ويؤخذ حبل الشعيرات من أسفل الأنبوب إلى أسطوانات السحب ويلف على بكرات ويستعمل بنطاق واسع في الصناعة.

الصفات الفيزيائية
 المظهر تحت المجهر: المقطع عرضي دائري غير منتظم، والمقطع الطولي أسطواني مسطّح ومنعطف.
 متانة الشد (جاف ورطب): متانة الشد للألياف الجافة 1.4 غرام/دنيير، ومتانة الشد للألياف الرطبة 0.9 غرام /دنيير. وبالنسبة لثلاثي الأسيتات متانة الشد من 1.2غرام/دنيير إلى 1.8 غرام/دنيير.
 الرطوبة النظامية للقطن: الرطوبة النظامية لثنائي الأسيتات 6.5% وَ4.2%.
 الاستطالة: وسطي الاستطالة بين الجاف والرطب لثنائي وثلاثي الأسيتات يتراوح من 20-40 %
 نقطة الانصهار: 270-300 درجة مئوية.
 العازلية الكهربائية: عازل جيد للكهرباء ولكن يتضمن كهربائية ساكنة.
 يتأثر بالحرارة ورائحته أثناء الحرق رائحة الأسيتون.

الصفات الكيميائية
بما أن معظم جذر (OH) الموجود في السليولوز قد استبدِل وأُزيل بجذور الخل (CH3COO) لذلك فإن معظم مواصفات السليولوز قد تغيرت عما هو الحال في القطن والكتان والفسكوز.
ولذلك نرى أن نسبة الامتصاص في الرطوبة قد تغيرت وهذا يؤثر على إمكانية الصباغة وسهولة الذوبان بالمواد العضوية والتميُّع أثناء التعرض للحرارة والتأثر بالقلويات والأحماض.
لذلك نرى أن خيوط الاستات تنتفخ بالماء والقلويات.

اقرأ أيضًا
 ألياف اصطناعية

مراجع

ألياف اصطناعية
إسترات الأسيتات
سليلوز
كيماويات التصوير الضوئي
لدائن حرارية
مواد شفافة
نسيج
استحداثات 1865

أسيتات السليولوز


La batalla de Achnadayn (, maʿrakat Aŷnādayn) se libró en julio o agosto de 634 (Jumada I o II, 13 AH), en un lugar cercano a Beit Guvrin en el actual Israel; fue la primera gran batalla campal entre el Imperio bizantino (romano) y el ejército del califato ortodoxo. El resultado de la batalla fue una decisiva victoria musulmana. Los detalles de esta batalla se conocen principalmente a través de fuentes musulmanas, como el historiador del  al-Waqidi.

Fuentes
En cuanto a las fuentes primarias, hay una clara ausencia de procedencia bizantina; posiblemente, según Walter Kaegi, porque el material bizantino que existe puede confundir la batalla con otras derrotas bizantinas, como Dathin y Yarmuk. La fuente más antigua parece ser una entrada en la franca Crónica de Fredegario, compilada entre 658 y 660, a menos que se trate de una posible interpolación.

Antecedentes
Según David Nicolle, el ejército Rashidun abandonó la capital, Medina, probablemente en el otoño de 633, aunque también pudo haberse dado a principios de 634. Primero se enfrentaron y derrotaron a los bizantinos en Dathin el 4 de febrero; a lo que el emperador Heraclio, entonces estacionado en Emesa, respondió enviando refuerzos al sur para proteger Cesarea Marítima. Como posible reacción, el comandante Jálid ibn al-Walid recibió la orden de interrumpir las operaciones contra el Imperio sasánida y trasladarse a Siria, lo que lo llevó a enfrentarse y derrotar a los gasánidas, aliados de los bizantinos, antes del 24 de abril, permitiéndose de esta forma ingresar casi sin oposición en Bosra. En este punto, Jálid convergió con varios ejércitos, liderados por generales como Abu Ubáidah ibn al-Yarrah, Yazid ibn Abi Sufyán, Amr ibn al-As y Shurahbil ibn Hasana.

Jálid se unió a las fuerzas de Amr en un lugar conocido tradicionalmente como Achnadáyn. El sitio está ubicado por las fuentes literarias musulmanas en algún lugar entre Ramla y Bayt Jibrin (la actual Beit Guvrin), ambos en el Israel moderno, pero, por lo demás, no está atestiguado por ningún geógrafo de la época. Basándose en la topografía de la región, el historiador N. A. Miednikoff sugirió que la batalla se libró en el río Wadi al-Samt, donde se encuentran dos pueblos llamados al-Jannaba igualmente. Según la hipótesis planteada por Miednikoff y Michael Jan de Goeje, y resumida por Leone Caetani, fue de la forma dual de los nombres de los pueblos (al-Jannabatayn) que surgió el nombre histórico de la batalla, por fusión con el plural de "ejército", ajnad.

Fuerzas opositoras
En cuanto a la fuerza de los ejércitos enfrentados, H. A. R. Gibb en la Encyclopaedia of Islam sostiene que, en el mejor de los casos, ambas fuerzas estaban compuestas por 10 000 hombres, y que las cifras ofrecidas en las fuentes musulmanas son «muy exageradas», especialmente en lo que respecta a los bizantinos. David Morray en Oxford Companion to Military History, sin embargo, ubica a ambos ejércitos en aproximadamente 20 000 hombres cada uno.

Los bizantinos fueron dirigidos por el hermano de Heraclio, Teodoro, así como por una figura llamada "Artabun" o "Wardan" en las fuentes musulmanas, evidentemente una corrupción del nombre armenio Vardan. Las fuentes musulmanas lo nombran patrikios (comandante) de Emesa, que fue la principal base de operaciones bizantina en Siria en el período inicial de las conquistas musulmanas. Según Kaegi, posiblemente comandó nuevos refuerzos del norte, incluidas fuerzas armenias, o del ejército que había acompañado a Heraclio a Siria. Además, es posible que el ejército también haya sido integrado por auxiliares tribales árabes locales. El ejército árabe estaba formado por tres contingentes separados, con Jálid o, menos probablemente, Amr, como comandante general.

Batalla y consecuencias
Los bizantinos sufrieron una fuerte derrota y se vieron obligados a retirarse a Damasco. Por el otro lado, los árabes sufrieron numerosas bajas y la tradición musulmana registra varias listas de Compañeros de Mahoma, incluidos a varios miembros de la aristocracia musulmana, que cayeron en la batalla y fueron considerados mártires. El elevado número de muertes sirvió para revitalizar el sentimiento de martirio religioso entre la naciente comunidad musulmana, mientras que la alta proporción de muertes en La Meca sirvió como un contrapeso útil a la influencia de los Ansar de Medina. En el lado bizantino, las fuentes musulmanas informan que uno de los dos comandantes, probablemente Vardan, cayó en la batalla, pero que Teodoro escapó y se retiró al norte, donde Heraclio lo reemplazó con Vahan y Teodoro Tritírio, y lo envió a prisión en Constantinopla.

El propio Heraclio se retiró de Emesa a la mayor seguridad de Antioquía después de la derrota en Achnadayn, mientras que las unidades bizantinas supervivientes huyeron a la seguridad de las ciudades amuralladas y dejaron el campo indefenso ante las incursiones musulmanas. Así, toda Palestina quedó expuesta a las incursiones musulmanas, especialmente en las partes del interior alejadas de las ciudades costeras. Como resultado, el pánico se extendió por la región y un gran número de la población rural también buscó seguridad detrás de las murallas de la ciudad. Después de su victoria, el ejército árabe se dividió una vez más en varias columnas, y Amr capturó las ciudades del interior de Nablus (Neapolis), Sabastiya (Sebastia), al-Ludd (Diospolis), Yibna, Amwas (Emaús-Nicopolis) y Bayt Jibrin (Eleutheropolis); y la ciudad costera de Yafa (Jaffa). La mayoría de estas localidades se rindieron después de una resistencia simbólica debido a la huida de las tropas bizantinas. Las columnas árabes se reunieron una vez más para enfrentar otro intento bizantino de detener la invasión musulmana en la batalla de Fahl (cerca de Pella en la Jordania moderna) seis meses después.

Referencias

Bibliografía

Adjnadayn
Adjnadayn
Adjnadayn
Asia en el siglo VII
Batallas de las guerras árabo-bizantinas

Batalla de Achnadáyn


Metalokompleksna bojila predstavljaju grupu kromnih i kobaltovih kompleksa (pretežno) ortooksiazo-bojila. Prema sadržaju kompleksno vezanoga metala u molekuli bojila dijele se ova u:
 metalkompleksna bojila 1 : 1, koja se veoma dobro tope u vodi i s kojima se boja vuna iz veoma kiselih kupelji (palatinska i neolanska bojila), i
 metalkompleksna bojila 1 : 2, koja se teže tope u vodi, a bojanje se njima iz slabo kiselih do neutralnih kupelji (cibalani, irgalani, izolani, ortolani).

Oba tipa bojila daju na vunenom materijalu vrlo postojana obojenja, a primjenjuju se i na poliamidna i modificirana poliakrilonitrilna vlakna. Naročito dobre postojanosti postižu se na sintetičkim vlaknima metalkompleksima 1 : 2 koji se ne tope u vodi, ali koji su pripremljeni u finim disperzijama.

Umjetna bojila

Umjetna bojila ili sintetska bojila pojavljuju se nakon sinteze mauveina iz anilina (W. H. Perkin, 1856.). Njihova se tržišna primjena temeljila na proizvodnji velikih količina anilina iz katrana kamenog ugljena kao sirovine (otuda naziv katranske, odnosno anilinske boje). Nakon otkrića diazotacije i alizarinske sinteze u drugoj polovici 19. stoljeća, ostvarena je industrijska sinteza indiga, kongo crvenila, indantrena i mnogih drugih bojila. Disperzijska bojila uvedena su 1923., a reakcijska 1956. Bojila za tekstil u Hrvatskoj proizvodi od 1950. zagrebačka tvornica "Chromos – Organske boje". Umjetna bojila su jeftinija i velike učinkovitosti, stoga danas drže vodeći položaj u proizvodnji.

Sintetska bojila mogu se podijeliti prema materijalu koji se njima bojaju na bojila za tekstil, za kožu, za papir, za plastične mase, za hranu, za ulja, masti, voskove, tekuća goriva i maziva, za premazna sredstva i naliče i za druge specijalne svrhe. Bojila za tekstil mogu se podijeliti na bojila za biljna vlakna, za životinjska vlakna, za sintetička vlakna i za miješana vlakna ili tkanine. Među bojila za specijalne svrhe idu bojila za mikroskopiju, za fotografiju, za kozmetiku, za pirotehniku, za farmaceutske svrhe, za kemijsku analizu (indikatori).

Prema svojstvima bojanja dijele se bojila u ove grupe:
 bojila topljiva u vodi:
 bazna,
 kisela,
 močilna,
 metalkompleksna,
 supstantivna (direktna),
 reaktivna,
 leukoesteri reduktivnih bojila (indigosoli);
 bojila topljiva u alkoholu;
 bojila netopljiva u vodi:
 bojila koja se redukcijom mogu prevesti u leukospojeve topljive u vodi (reduktivna i sumporna bojila),
 disperziona bojila,
 bojila topljiva u mastima i uljima,
 pigmentna bojila,
 bojeni lakovi;
 bojila koja se grade na vlaknu (materijalu):
 naftol-AS bojila,
 acetatna bojila za razvijanje,
 oksidaciona bojila,
 bojila koja nastaju u diazotipiji,
 bojila za višeslojnu fotografiju u bojama.

Ftalocijanin

Ftalocijanin je veliki, aromatični, makrociklički, organski spoj s kemijskom formulom (C8H4N2)4H2. Sastoji se od četiri izoindolne jedinice povezane dušikovim atomima. Ftalocijanin ima dvodimenzionalnu geometriju i sustav prstena koji se sastoji od 18 π-elektrona. Opsežna promjena mjesta (delokalizacija) π-elektrona daje molekuli korisna svojstva koja su našla primjenu u bojama i pigmentima. Metalni kompleksi izvedeni iz ftalocijanina vrijedni su u katalizi, organskim solarnim ćelijama i fotodinamičkoj terapiji.

Izvori

Pigmenti

Metalokompleksna bojila


Porsche Tip 997, veya basitçe 997, Alman otomobil üreticisi Porsche'nin 911 serisinin 2004 yılından itibaren üretilen güncel kasasının kod adıdır. Üretim Temmuz 2004'te başlamış ve Carrera ile Carrera S versiyonları hemen piyasaya sürülmüştür. Dört tekerden çekişli modeller Carrera 4 ve Carrera 4S Kasım 2005'te, Turbo ve GT3 versiyonları 2006 sonlarında piyasaya sürülmüştür. Targa modeller de üretimde bulunmaktadır.

Dizayn

Baz model olan Carrera, öncülü olan tip 996 Carrera ile aynı olan 3.6 L, 239 kW (325 SAE hp/329 PS) güçteki boksör motor ile üretildi. Carrera S ise 261 kW (355 SAE hp/ 360 PS) güç üreten yeni 3.8 litre boksör motoru kullanmaktadır. Carrera S, Carrera 4S ve Targa 4S mdoellerinde X51 güç kiti ile 381 hp'ye ulaştırılabilmektedir.

Değişen dizayn ile 997 Carrera S ve Carrera 4S modelleri, öncül 996 ile sadece tavan panellerini paylaşmıştır. Porsche için tipik olduğu üzere yeni 997 serisi, öncül mdoele oranla büyük ölçüde değişmiştir. Araç tekrar yuvarlaklaştırılan farları ile orijinal 911'e daha çok benzetilmiştir. İç dizayn neredeyse tamamen değiştirilmiş, tüm göstergeler ve kontroller eski 911 baz alınarak yeniden tasarlanmıştır. Ekstra ücret karşılığında tur zamanlarını ölçebilen, ön panele entegre "Porsche Sport Chronograph" satışa sunulmuştur.

2009 model yılı için 997'de ufak değişiklikler planlanmaktadır. Bu değişiklikler daha büyük hava girişleri olan bir ön tampon, yeni çift HID projektörlü farlar, yeni stoplar, doğrudan enjeksiyon ve çift debriyajlı vites kutusudur.

Performans
Birçok Amerikan otomobil dergisinin testlerinde, Turbo modeli 0–96 km/saat hızlanmasını 3.3 saniye civarında yapabilmiştir. Carrera S modeli aynı hızlanmayı 3.9 saniyede tamamlamış, son hız olarak 300 km/saate ulaşmıştır. Baz model olan Carrera 0-96 ivmelenmeyi 4.4 saniyede tamamlayıp 285 km/saat hıza ulaşmıştır. Bu rakamlar Porsche'nin resmi rakamlarıyla büyük farklar taşımaktadır.

Carrera 4 ve Carrera 4S'in sırasıyla Carrera ve Carrera S ile aynı motorları taşımaktadır. Dört tekerden çekişli modellerin arka kısımları geniş tabanlı lastikleri sebebiyle 50.8mm daha geniştir. Dört tekerden çekiş sistemi, gerektiğinde motor gücünün %5'i ile %40'ı arasında bir gücü ön tekerlere iletmektedir.

İstatistikler*

 Not: Bu tablo genellikle muhafazakâr olan resmiPorsche] performans verilerini yansıtır. Bağımsız otomobil dergileri ivmelenme zamanlarını daha düşük bulabilirler.
 Not: 0-60 hızlanma, 60 mil/saat hıza (yaklaşık 96 km/saat) ulaşmak için geçen süredir.

Kaynakça
5 Mart 2007 İngilizce Wikipedia Porsche 997 maddesi

997
2005'te tanıtılan otomobiller

Porsche 997


José Francisco Moreira dos Santos,  (Mata Mourisca, 12 de outubro de 1928 – Luanda, 16 de março de 2023) foi um frei e prelado português da Igreja Católica com atuação em Angola, bispo emérito do Uíge.

Biografia
Nascido com o nome de José Moreira dos Santos em 12 de outubro de 1928, na freguesia de Mata Mourisca, na cidade de Pombal, era filho de um abastado comerciante de madeiras e resinas e de uma doméstica, teve uma infância muito ligada a dois irmãos,que mais tarde emigram para o Brasil, e às três irmãs, que permanecem na freguesia.

Quando tinha onze anos, seu pai morreu e a família não teve condições de manter os negócios. Dois anos mais tarde, decidiu entrar no Seminário Maior do Porto. Tomou o hábito capuchinho em 1944 com o nome de Francisco da Mata Mourisca, emitindo a profissão simples em 1945 e a profissão perpétua em 1949. Foi ordenado padre no dia 20 de janeiro de 1952, no Porto.

Foi professor no seminário de Vila Nova de Poiares. Depois, passou para o Porto, para o seminário de Filosofia. Mais tarde, entrou para a Universidade de Salamanca, formando-se em Teologia Dogmática em 1957. Entre 1961 e 1967, foi o segundo comissário provincial de sua ordem. Na década de 1960, Frei Francisco da Mata Mourisca viajou para Angola para inaugurar a Igreja de Nossa Senhora de Fátima dos Capuchinhos e ficou maravilhado com o progresso de Luanda.

Em 14 de março de 1967, foi nomeado pelo Papa Paulo VI como bispo da recém-erigida Diocese de Carmona e São Salvador. Foi consagrado em 30 de abril, no Porto, por Maximilien de Fürstenberg, núncio apostólico em Portugal, coadjuvado por Ernesto Sena de Oliveira, arcebispo ad personam de Coimbra e por Florentino de Andrade e Silva, bispo auxiliar do Porto.

Durante sua administração, mandou construir escolas do primeiro nível ao ensino médio que facilitou o acesso das populações rurais ao ensino. Além dessas, mandou erigir ainda escolas primárias em todas as missões, uma Escola de Formação de Professores e o Seminário, fomentando a educação na província.

Em 1971, mandou construir a Escola de Enfermagem de Carmona, que formou vários técnicos que prestaram assistência nos hospitais do Uíge, Maquela do Zombo, Damba, Negage, Sanza Pombo e Cangola. Após a independência angolana, a Igreja Católica foi pioneira no combate à tripanossomíase, e através das Caritas, coordenou a construção de um hospital na cidade do Uíge para socorrer os doentes tripanossomos.

Foi presidente da Caritas de Angola, entre outros cargos de renome, e fundou a congregação Mensageiro de Cristo.

Teve sua renúncia do cargo pastoral aceita pelo Papa Bento XVI, em conformidade ao cânon 401 § 1 do Código de Direito Canônico, em 2 de fevereiro de 2008.

Em sua terra natal, é homenageado dando nome a um logradouro.

Morreu em 16 de março de 2023, aos 94 anos, no Hospital D. Alexandre em Luanda.

Obras
Dom Frei Francisco da Mata Mourisca escreveu diversas obras:
Decálogo do matrimónio (1972)
Escândalo da justiça (1975)
Política dum bispo? (1977)
Socialismo científico e cristãos comunistas (1979)
Protagonistas do terceiro milénio (2000)
Itinerário da paz (2001)
Angola, escândalo da paz (2001)
Por amor de Angola (2007)
Violinos de Deus (2012)

Ligações externas

Naturais de Pombal (Portugal)
Alunos da Universidade de Salamanca
Bispos católicos de Angola
Bispos católicos de Portugal
Escritores de Angola
Capuchinhos

José Francisco Moreira dos Santos


Kolekcija (lat.: collectio  sabiranje) je zbirka predmeta prikupljenih po nekom kriteriju (istovrsnosti, sličnosti, različitosti, zanimljivosti, ekscentričnosti, itd.) njezina autora ili vlasnika, npr. umjetnička kolekcija (zbirka), modna kolekcija.

Zbirka kolekcije je prema nekomu smislu ili ideji prikupljeno ili sređeno više skupocjenih, umjetničkih ili rijetkih predmeta iste vrste (slika, kipova, grafika, medalja, rukopisa i sl.). Privatna zbirka nastajala je iz amaterskih ili promišljenih humanističkih (skupiti nacionalnu kulturno-spomeničku baštinu radi zaštite od propadanja, pljačkanja i sl.) ili novčanih motiva (okoristiti se, obogatiti se). Zbirka često poklonom ili prodajom ulazi kao zaokružena cjelina u muzeje, galerije, javne knjižnice i druge zbirke, pa time postaje javno dobro. Prve zbirke nastale su u doba helenizma, a sastojale su se uglavnom od grčkih kipova (originala i kopija). Značajne su bile renesansne zbirke od kojih su se razvili muzeji i galerije.

Kolekcionar je česta novinarska tema koja je ušla i u književnost, pjesme, serije i filmove, tj. medijsku kulturu. Sve može biti predmet kolekcionarstva. Npr. predmeti i audiovizualni materijali iz Domovinskog rata, NDH-a, JNA, Trećeg Reicha, Osmanskog Carstva, Francuskog Carstva, itd. Kolekcionarstvo nema ideologiju ili sakupljanja kolekcija iz samo jednog vrsta zanimanja već više njih. Ono je strast, ponekad ovisnost, sredstvo prestiža, a nerijetko i lukav premda riskantan način ulaganja novca.

Izvori

Kolekcionarstvo

Kolekcija (hobi)


فولفيو كولـّوفاتي (Fulvio Collovati) ، (تيور بمقاطعة أوديني 9 مايو 1957) ، لاعب كرة قدم إيطالي سابق.

لعب مع منتخب إيطاليا لكرة القدم. وفاز بكأس العالم 1982

مسيرته الكروية
لعب فولفيو كولوفاتي خلال مسيرته الاحترافية مع 5 أندية في سبعة عشر موسمًا وسجل خلالها 10 أهداف ضمن 404 مباراة. حيث فاز في موسم واحد بالكأس وفي موسم واحد بالدوري.

خاض فولفيو كولوفاتي مسيرته مع نادي إيه سي ميلان في موسم 1976–77 ليلعب معه ستة مواسم، مشاركًا في 158 مباراة سجل خلالها 4 أهداف. ثم انتقل إلى نادي إنتر ميلان في موسم 1982–83 ليلعب معه أربعة مواسم، حيث شارك في 109 مباراة سجل خلالها 3 أهداف. لينتقل بعدها إلى نادي أودينيزي في موسم 1986–87 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 20 مباراة سجل خلالها هدفين. ثم انتقل إلى نادي روما في موسم 1987–88 ولمدة موسمين، مشاركًا في 45 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي جنوى في موسم 1989–90 ليلعب معه أربعة مواسم، مشاركًا في 72 مباراة ولم يسجل أي هدف.

روابط خارجية

مراجع

مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
كباتن إيه سي ميلان
لاعبو أودينيزي
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو المنتخبات الفائزة بكأس العالم
لاعبو إنتر ميلان
كولوفاتي
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو جنوى
لاعبو روما
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا في كأس العالم 1982
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم
كولوفاتي

فولفيو كولوفاتي


රුක් හා ලඳු වගාව යනු ගස් හා පඳුරු වගාවයි. මෙම ක්ෂේත්‍රයට ඒවා වර්ධනය වන ආකාරය වගා ක්‍රම වලට හා පරිසරයට දක්වන ප්‍රතිචාර මෙන්ම වගාකිරීමේ අංගයන් වන තේරීම ,අවධානය සහ ඉවත් කිරීම වැනිදේ ඇතුලත් වේ.
සාමාන්‍ය අභිමතාර්ථය වන්නේ ගස් වල අලංකාර භාවය සලකා ගැනීමයි මෙම ශාකවල දැවමය අගයට වඩා භූ දර්ශණයට ලැබෙන අගය ඉතා ඉහළය. ශාක පාරිසරික ප්‍රතිලාභ  ලබාදෙන අතර සංස්කෘතික, පාරම්පරික වටිනකම් හා සතුනට නිවහනක් සපයයි.   සෞන්දර්‍ර්ය ඇතුළු ඒකාබද්ධ වටිනාකම වන ගත දැව වගාවක වටිනාකමට වඩා ඉහළ ය. අලංකාර ගස් සාමන්‍යයෙන් උද්‍යානයක හෝ නාගරික වටපිටාවක පවතින අතර ආබොරි වගාවේදී ශාකයේ සෞඛ්‍ය හා දීර්ඝායුෂ, පලිබෝධ හා රෝග වලට ප්‍රතිරෝධීවීම ආපදා කළමණාකරනය සහ අලංකාරභාවය හෝ සෞන්දර්ය කළමණාකරනය කරයි. මෙහිදී එය වන විද්‍යාවෙන් එනම් වාණිජ‍ය අරමුණු සඳහා දැව නිපදවීම හා පරිහරණය සහ  වෙනත් වගා සහ වනාන්තර වලින් ගන්නා වෙනත් වන නිශ්පාදන වලින් වෙනස් වේ. ආබොරි වගාවේ ඇතැම් විස්තර  කිරීම් වලදී එය ගස් වළට සාත්තුකිරීම ලෙස පමණක් දැක්වේ. රුක් හා ලඳු වගා කර්මය ආබෝ මූර්ති කලාවට  සමානාර්ථ පදයක් නොවේ.

වන වගාව

රුක් හා ලඳු වගාව


Maaris Meier, née le  à Tallinn, est une coureuse cycliste estonienne. Elle  compte plusieurs titres de championne d'Estonie en VTT et le titre de la course en ligne sur route en 2009.

Palmarès sur route
1999
  du championnat d'Estonie du contre-la-montre
2006
  du championnat d'Estonie sur route
2007
 Gruffy
  du championnat d'Estonie sur route
  de Chambéry
  de Pélussin
2009
  Championne d'Estonie sur route
  du championnat d'Estonie du contre-la-montre

Palmarès en VTT
2008
  du championnat du monde universitaire de VTT
2009
  du championnat d'Europe de cross-country marathon
2010
 Transmaurienne Vanoise
2012
  Championne d'Estonie de cross-country
 Vila do Conde
2013
  Championne d'Estonie de cross-country
 Rio de Mouro et Oliveira de Azemeis
2014
  Championne d'Estonie de cross-country
 Seia
2015
  Championne d'Estonie de cross-country
 Ribeira de Pena et Oliveira de Azemeis
2017
 Marrazes, Viseu et Oeiras

Liens externes

Coureuse cycliste estonienne
Coureuse de VTT
Naissance en février 1983
Naissance à Tallinn
Coureuse cycliste aux Jeux olympiques d'été de 2004

Maaris Meier


Gornji Tiškovac je naseljeno mjesto u Gradu Bihać, Federacija Bosne i Hercegovine, Bosna i Hercegovina.

Stanovništvo

Popisi 1971. – 1991.

Popis 2013.

Izvori

Vanjske poveznice

 Službene mrežne stranice Grada Bihać

Naselja u Federaciji Bosne i Hercegovine
Bihać

Lohovska Brda


Le musée de l'armement de la Bundeswehr, également connu sous le nom de Wehrtechnisches Museum Koblenz et Wehrtechnische Studiensammlung Koblenz (WTS), est la collection officielle d'études de la technique de défense de la Bundeswehr à Coblence.

Information et collections
Le musée de l'armement de la Bundeswehr est l'une des importantes expositions militaires techniques d'Allemagne, avec environ 30 000 objets sur une surface d'exposition d'environ 7 000 mètres carrés. Elle est connue comme l'une des  importantes collections de ce type au niveau international. Le musée se concentre principalement sur la technologie de défense et la bibliothèque scientifique militaire. Il est une filiale de l'Office fédéral des équipements, des technologies de l'information et du soutien en service de la Bundeswehr (BAAINBw - anciennement Office fédéral de la technologie de défense et des achats).

Les départements de la collection et l'exposition se concentrent sur:
 Les armes légères et les mitrailleuses
 Technologie de l'artillerie
 Technologie des missiles
 Armes à main antichars
 Véhicules à roues et à chenilles
 Technologie des pionniers
 Technologie aéronautique et navale
 Équipements de télécommunication, électroniques et optiques
 Vêtements et équipements personnels
Les objets exposés sont principalement la propriété de la Bundeswehr. Les objets expérimentaux et les prototypes proviennent de développements de projets et de projets de recherche, qui ont été réalisés principalement dans le cadre des missions des différents départements de technologie de défense.

Articles connexes
  Musée de l'Armée (Paris)
  Musée des Blindés de Saumur
  musée des Blindés de Munster
  musée des Blindés de Bovington
  musée des Blindés de Koubinka
  Le United States Army Ordnance Training and Heritage Center , musée plus général mais contient des véhicules blindés

Bibliographie
 .

Liens externes

  Site officiel du musée
  Site VFF WTS (Association des amis de la collection scientifique de spécimens d'ingénierie de défense Coblence)

Références

Coblence
Coblence
Bundeswehr

Musée de l'armement de la Bundeswehr


Karapınar, Zonguldak ilinin Çaycuma ilçesine bağlı bir beldedir.

Tarihçe
Daha önceleri Bartın Merkez ilçesine bağlıyken, 5 Eylül 1944'te Çaycuma ilçesine bağlandı. 30 Kasım 1989 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü.

Coğrafya
Zonguldak il merkezine 60 km, Çaycuma ilçe merkezine 20 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çaycuma belde ve köyleri

Karapınar, Çaycuma


Kulturna četvrt Zsolnay, kulturna četvrt grada Pečuha sagrađena na mjestu napuštenog dijela tvorničkog kompleksa tvornice Zsolnay, nekad svjetski poznate po keramici i porculanu. Nastala je kao jedna od najvećih ulaganja - restauracija povijesno-industrijskih spomenika srednje Europe. U nju je uloženo preko jedanaest milijarda forinta. Tako je nastao najveći kulturni centar Mađarske. Projekt su realizirali Grad Pečuh u suradnji s nizom kulturnih i obrazovnih institucija.

80-ih godina 20. stoljeća europska je i time mađarska industrija keramike zapala u krizu. Zbog smanjene potražnje, bili su veliki rezovi radnih mjesta. Od 2.000 radnika iz vremena krize 1980-ih, ostalo je danas oko 200. Puno je tvorničkih zgrada ostalo prazno. Da bi se sačuvalo veliki tvornički kompleks od propadanja, posegnuli su za svjetskim trendom, da se napuštena industrijska zdanja ponovne nasele i daju im novi sadržaj. Opstanak tvorničkog kompleksa riješili su otvaranjem Kulturne četvrti Zsolnay. Tako je na mjestu nekadašnjeg tvorničkog kompleksa nedavno izrasla kulturna četvrt Zsolnay, u vrijeme kada je Pečuh proglašen europskom prijestolnicom kulture 2010. godine. Sasvim je obnovljen tvornički kompleks. Proizvodnju su ostavili izvan Kulturne četvrti, a u četvrti su manje radionice za lijevanje bronce i keramike, brojni izložbeni prostori, galerija suvremene umjetnosti, igraonice, stara je tvornica preuređena u atelje, u tvorničkoj hali je velika knjižnica. Sastavni dio projekta je Sveučilišna četvrt koju s ostalim dijelom Kulturne četvrti povezuje pješački most.

Površine je više od pet hektara. U njoj su vrijedne građevine i umjetničke zbirke. Kulturni život je bogat i dinamičan. U najznačajnija ulaganja u projektu Pečuh - Europska prijestolnica kulture 2010. godine. spada restauracija Zsolnayeve tvornice i njenih napuštenih, neiskorištenih i dotrajalih zgrada. Restaurirano je četrdeset tisuća četvornih metara. U velika ulaganja istog projekta spada i izgradnja kulturnih društvenih i obrazovnih institucija, koje danas čine kulturnu četvrt i rekreacijski prostor. Život tvorničkom kompleksu udahnuli su novi sadržaji. Istaknute su dvije velike privatne zbirke, Zbirka Gyugi, koju je darovao gradu mađarski emigrant iz SAD László Gyugyi koji je kad je Pečuh postao prijestolnica kulture dogovorio da će zbirku od 600 predmeta darovati gradu. Domovini se odužio prikupivši krasne primjerke Zsolnayeve ukrasne keramike iz različitih razdoblja. Zbirka je smještena u vili Julije Zsolnay i njezina supruga Poljaka Tadea Sikorskoga, graditelja.

Uporaba prostora je višenamjenska. Ovdje su Izložbe obiteljske i tvorničke povijesti Zsolnaya, porculanska zbirka Zsolnayevih predmeta Gyugyija Laszloa, Ružičasta Zsolnayeva izložba, Zsolnayev mauzolej, lutkarsko kazalište Bobita, planetarij, manufaktura koja prikazuje proces izrade porculana na način Zsolanyeve tvornice, kao i znanstvena interaktivna tehnološka izložba. Suvremenu umjetnost zastupljena je pečuškom Galerijom m21, a jedan dio područja je postao sveučilišna četvrt, kamo se preselio Umjetnički odsjek Pečuškog Sveučilišta, pored ostalih. Zsolnayevom kulturnom četvrti rukovodi Uprava Zsolnayeve baštine neprofitni d.o.o.

Izvori

Vanjske poveznice
Vijenac Anita Ruso: Opomena iz Pečuha

Pečuh

Kulturna četvrt Zsolnay


Esta é uma lista dos hospitais mais altos, mostrando todos os edifícios hospitalares com uma altura arquitetônica de pelo menos 129 metros em todo o mundo que foram concluídos ou estruturalmente concluídos em junho de 2019.

Veja também

 história dos hospitais
 Lista de hospitais por capacidade
 Lista dos edifícios mais altos do mundo
 Lista dos hospitais mais antigos dos Estados Unidos

Referências
Listas de arranha-céus

Hospitais

Lista dos hospitais mais altos


Saint Joseph's may refer to:

Places
 St. Joseph's, Newfoundland and Labrador, a Canadian town
 St. Joseph's, Saskatchewan, a Canadian hamlet
 Saint Joseph's Oratory, Montreal, Quebec, Canada

Hospitals
 St. Joseph's Health Centre, a hospital in Toronto, Ontario, Canada
St. Joseph's Hospital and Medical Center in Phoenix, Arizona, United States of America

Education
 Saint Joseph's University, Philadelphia, Pennsylvania, United States
Saint Joseph's Hawks, the athletic teams at Saint Joseph's University
 St. Joseph's School (disambiguation)
 Saint Joseph's College (disambiguation)
 Saint Joseph Academy (disambiguation)
 St. Joseph's Convent School, Sagar
 Saint Joseph's Institution, a secondary school in Singapore
 Former Saint Joseph's Institution, now a museum in Singapore
 Collège Saint-Joseph de Hull, a private secondary school for girls in Gatineau, Quebec
 St Joseph Higher Secondary School, Dhaka

Churches
 List of churches named after Saint Joseph
 St. Joseph's Cathedral (disambiguation)

See also
Saint Joseph (disambiguation)
Josephology
Joseph's Tomb, in the West Bank city of Nablus

Saint Joseph's


Agalinis, biljni rod iz porodice volovotkovki raširen po Sjevernoj, Sarednjoj i Južnoj Americi. Postoje 64 priznate vrste, hemiparaziti koji su donedavno bili uključivani u porodicu strupnikovki (Scrophulariaceae).

Vrste

 Agalinis albida Britton & Pennell
 Agalinis angustifolia (Mart.) D' Arcy
 Agalinis aphylla (Nutt.) Raf.
 Agalinis aspera (Douglas) Britton
 Agalinis auriculata Blake
 Agalinis bandeirensis Barringer
 Agalinis bangii (Kuntze) Barringer
 Agalinis brachyphylla (Cham. & Schltdl.) D' Arcy
 Agalinis brevifolia (Rusby) S. Beck
 Agalinis caddoensis Pennell
 Agalinis calycina Pennell
 Agalinis chaparensis Barringer
 Agalinis communis (Cham. & Schltdl.) D' Arcy
 Agalinis decemloba (Greene) Pennell
 Agalinis densiflora Blake
 Agalinis digitalis (Benth.) Barringer
 Agalinis divaricata (Chapm.) Pennell
 Agalinis edwardsiana Pennell
 Agalinis fasciculata (Elliott) Raf.
 Agalinis fiebrigii (Diels) D' Arcy
 Agalinis filicaulis (Benth.) Pennell
 Agalinis filifolia (Nutt.) Raf.
 Agalinis flexicaulis Hays
 Agalinis gattingeri (Small) Small
 Agalinis genistifolia (Cham. & Schltdl.) D' Arcy
 Agalinis georgiana (Boynton) Pennell
 Agalinis glandulosa (G. M. Barroso) V. C. Souza
 Agalinis gypsophila B. L. Turner
 Agalinis harperi Pennell ex Small
 Agalinis heterophylla (Nutt.) Small
 Agalinis hispidula (Mart.) D' Arcy
 Agalinis homalantha Pennell
 Agalinis humilis (Diels) D' Arcy
 Agalinis itambensis V. C. Souza & S. I. Elías
 Agalinis kingsii Proctor
 Agalinis lanceolata (Ruiz & Pav.) D' Arcy
 Agalinis laxa Pennell
 Agalinis linarioides (Cham. & Schltdl.) D' Arcy
 Agalinis linifolia (Nutt.) Britton
 Agalinis manglaris Franc. Gut. & Cast.-Campos
 Agalinis maritima (Raf.) Raf.
 Agalinis megalantha (Diels) D' Arcy
 Agalinis meyeniana (Benth.) Barringer
 Agalinis nana S. I. Elías & V. C. Souza
 Agalinis navasotensis Dubrule & Canne-Hill.
 Agalinis neoscotica (Greene) Fernald
 Agalinis obtusifolia Raf.
 Agalinis oligophylla Pennell
 Agalinis peduncularis (Benth.) Pennell
 Agalinis pennellii Barringer
 Agalinis plukenetii (Elliott) Raf.
 Agalinis pulchella Pennell
 Agalinis purpurea (L.) Pennell
 Agalinis ramossisima (Benth.) D' Arcy
 Agalinis ramulifera Barringer
 Agalinis reflexidens (Herzog) D' Arcy
 Agalinis rigida (Gillies ex Benth.) D' Arcy
 Agalinis scarlatina (Herzog) D' Arcy
 Agalinis schwackeana (Diels) V. C. Souza & Giul.
 Agalinis setacea (Walter) Raf.
 Agalinis skinneriana (Alph. Wood) Britton
 Agalinis stenantha (Diels) D' Arcy
 Agalinis strictifolia (Benth.) Pennell
 Agalinis tarijensis (R. E. Fr.) D' Arcy
 Agalinis tenella Pennell
 Agalinis tenuifolia (Vahl) Raf.
 Agalinis viridis (Small) Pennell

Sinonimi
 Chytra C.F.Gaertn.
 Gerardia Benth.
 Otophylla Benth.
 Tomanthera Raf.
 Virgularia Ruiz & Pav.
 Schizosepala G.M.Barroso

Izvori

Pedicularideae

Agalinis


Jorge Luis Rivera (født 28. februar 1972 i Puerto Rico) er en amerikansk tidligee MMA-udøver, der blandt andet konkurrerede i organisationen Ultimate Fighting Championship (UFC). Han kæmpede også i The Ultimate Fighter 4, efter at have kæmpet Cage Warriors og Cage Rage i England.

Han er i Danmark mest kendt for at have kæmpet mod Martin Kampmann som han tabte til på submission (guillotine choke) den 7. juni 2008 på UFC 85.

Den 27. februar, 2011 på UFC 127 tabte Rivera til Michael Bisping via TKO efter 1 minut og 54 sekunder in 2. omgang.

Privatliv
Rivera har 5 børn, en søn og 3 døtre. Den 5. august, 2008, døde hans ældste datter . 17-årige Janessa Marie døde uventet fra en reaktion mod p-piller.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Jorge Rivera – UFC.com

MMA-udøvere fra USA
Kampsportsudøvere

Jorge Rivera


Glenea dimorpha é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrita por Vives em 2005.  É encontrado no Vietname.

Referências

dimorpha
Coleópteros descritos em 2005

Glenea dimorpha


NGC 202 este o galaxie lenticulară situată în constelația Peștii. A fost descoperită în 17 noiembrie 1876 de către Édouard Stephan.

Note

Vezi și
 NGC 201
 NGC 203

Legături externe
 NGC 202 pe spider.seds.org
 NGC 202 pe WikiSky

Galaxii lenticulare
Obiecte NGC
Constelația Peștii
Obiecte astronomice descoperite în 1876
Obiecte astronomice descoperite de Édouard Stephan

NGC 202