Raymond Georges Yves Tanguy (January 5, 1900 – January 15, 1955), known as just Yves Tanguy (, ), was a French surrealist painter.

Biography
Tanguy was the son of a retired navy captain, and was born January 5, 1900, at the Ministry of Naval Affairs on Place de la Concorde in Paris, France] His parents were both of Breton origin. After his father's death in 1908, his mother moved back to her native Locronan, Finistère, and he ended up spending much of his youth living with various relatives.

In 1918, Tanguy briefly joined the merchant navy before being drafted into the Army, where he befriended Jacques Prévert. At the end of his military service in 1922, he returned to Paris, where he worked various odd jobs. He stumbled upon a painting by Giorgio de Chirico and was so deeply impressed he resolved to become a painter himself in spite of his complete lack of formal training.

Tanguy had a habit of being completely absorbed by the current painting he was working on. This way of creating artwork may have been due to his very small studio which only had enough room for one wet piece.

Through his friend Prévert, in around 1924 Tanguy was introduced into the circle of surrealist artists around André Breton. Tanguy quickly began to develop his own unique painting style, giving his first solo exhibition in Paris in 1927, and marrying his first wife Jeannette Ducrocq (b. 1896, d.1977) later that same year. During this busy time of his life, Breton gave Tanguy a contract to paint 12 pieces a year. With his fixed income, he painted less and ended up creating only eight works of art for Breton.

In December 1930, at an early screening of Buñuel and Dalí's L'Age d'Or, right-wing activists went to the lobby of the cinema where the film was being screened, and destroyed art works by Dalí, Joan Miró, Man Ray, Tanguy, and others.

Throughout the 1930s, Tanguy adopted the bohemian lifestyle of the struggling artist with gusto, leading eventually to the failure of his first marriage. He had an intense affair with Peggy Guggenheim in 1938 when he went to London with his wife Jeannette Ducrocq to hang his first retrospective exhibition in Britain at her gallery Guggenheim Jeune. The exhibition was a great success and Guggenheim wrote in her autobiography that "Tanguy found himself rich for the first time in his life". She purchased his pictures Toilette de L'Air and The Sun in Its Jewel Case (Le Soleil dans son écrin) for her collection. Tanguy also painted Peggy two beautiful earrings.  The affair continued in both London and Paris and only finished when Tanguy met a fellow Surrealist artist who would become his second wife.

In 1938, after seeing the work of fellow artist Kay Sage, Tanguy began a relationship which led to his second marriage. With the outbreak of World War II, Sage moved back to her native New York, and Tanguy, judged unfit for military service, followed her. He would spend the rest of his life in the United States. Sage and Tanguy were married in Reno, Nevada, on August 17, 1940. Their marriage proved durable but tense. Both drank heavily, and Tanguy assaulted Sage verbally and sometimes physically, pushing her and sometimes even threatening her with a knife privately and at social gatherings. Sage, according to friends' accounts, made no response to her husband's aggression. Toward the end of the war, the couple moved to Woodbury, Connecticut, converting an old farmhouse into an artists' studio. They spent the rest of their lives there. In 1948, he became a naturalized citizen of the United States.

In January 1955, Tanguy suffered a fatal stroke at Woodbury. His body was cremated and his ashes preserved until Sage's death in 1963. Later, his ashes were scattered by his friend Pierre Matisse on the beach at Douarnenez in his beloved Brittany, together with those of his wife.

Style and legacy
Tanguy's paintings have a unique, immediately recognizable style of nonrepresentational surrealism. They show vast, abstract landscapes, mostly in a tightly limited palette of colors, only occasionally showing flashes of contrasting color accents. Typically, these alien landscapes are populated with various abstract shapes, sometimes angular and sharp as shards of glass, sometimes with an intriguingly organic look to them, like giant amoebae suddenly turned to stone.

According to Nathalia Brodskaïa, Mama, Papa is Wounded! (1927) is one of Tanguy's most impressive paintings. Brodskaïa writes that the painting reflects his debt to Giorgio de Chirico – falling shadows and a classical torso – and conjures up a sense of doom: the horizon, the emptiness of the plain, the solitary plant, the smoke, the helplessness of the small figures. Tanguy said that it was an image he saw entirely in his imagination before starting to paint it. He also claimed he took the title of this and other works from psychiatric textbooks: "I remember spending a whole afternoon with ... André Breton," he said, "leafing through books on psychiatry in the search for statements of patients which could be used as titles for paintings."  Jennifer Mundy, however, discovered that the title of this painting and several others were taken from a book about paranormal phenomena, Traite de metaphysique (1922) by Dr Charles Richet.

Tanguy's style was an important influence on several younger painters, such as Roberto Matta, Wolfgang Paalen, Toyen, and Esteban Francés, who adopted a Surrealist style in the 1930s. Later, Tanguy's paintings (and, less directly, those of de Chirico) influenced the style of the 1980 French animated movie Le Roi et l'oiseau, by Paul Grimault and Prévert. Tanguy's works also influenced the science fiction cover art of illustrator Richard Powers.

In popular culture
Tanguy's The Invisibles was a key plot point in the third episode of the second series of BBC Two comedy-drama There She Goes.

Partial list of paintings

1920s

Vite! Vite! (1924)
Rue de la Santé (1925) The Museum of Modern Art, New York
Self Portrait (1925) Private Collection
Dancing (1925) Private Collection
The Testament of Jacques Prévert (1925) Private Collection
Fantômas (1925–1926) Private Collection
The Storm (1926)
The Lighthouse (1926) Private Collection, France
The Girl with Red Hair (1926) Private Collection
Title Unknown (The Giantess, The Ladder) (1926) Private Collection
I Came As I Had Promised. Adieu (1926) Dieter Scharf Collection Foundation
The Storm (Black Landscape) (1926) Philadelphia Museum of Art
Woman Dreaming (Sleeping) (1926) Private Collection
Composition (1927) Private Collection
Large Painting Representing a Landscape'' (1927) Private CollectionDeath Watching His Family (1927) Thyssen-Bornemisza Museum, MadridSecond Message II (Third Message) (1927) Private CollectionSomeone Is Ringing (1927) Private Collection, SwitzerlandThere! (The Evening Before) (1927) Menil Collection, HoustonHe Did What He Wanted (1927) Richard S Zisler Collection, New YorkShadow Country (1927) The Detroit Institute of ArtsMama, Papa is Wounded! (1927) The Museum of Modern Art, New YorkExtinction of Useless Lights (1927) The Museum of Modern Art, New YorkThe Hand in the Clouds (1927) Staatsgalerie StuttgartFinish What I Have Begun (1927) Private CollectionBelomancy I (1927) Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia, MadridSurrealist Landscape (1927) Staatliche Kunsthalle KarlsruheTitle Unknown (Surrealist Composition) (1927) Ulla and Heiner Pietzsch Collection, BerlinTitle Unknown (He Comes) (1928) Private CollectionOld Horizon (1928) National Gallery of Australia, CanberraUnspoken Depths (1928) Private CollectionThe Dark Garden (1928) Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen, DüsseldorfTomorrow They Shoot Me (1928) Sara Hildén Art Museum, Tampere, FinlandTabernacle (1928)Landscape with Red Cloud (1928) Private CollectionTitle Unknown (1928) Cleveland Museum of ArtIndifferent Drouning/Indifferent Walnut Tree (1929) Private CollectionPerfect Balance (1929) Gunter Sachs CollectionOutside (1929) Scottish National Gallery of Modern Art, EdinburghLit Bleu (1929) Private CollectionInspiration (1929) Museum of Fine Arts of Rennes, FranceL'Avion (1929)The Look of Amber (1929) The National Gallery of Art, Washington DCThe Lovers (1929) Museum Folkwang, EssenDerive d'Azur (1929) Museum Ludwig, KölnOut of the Blue (1929) Private CollectionThe Lurid Sky (1929) Mount Holyoke College MuseumViews (1929) Private CollectionSatin Pillow (1929) Art Gallery of Ontario, TorontoAt 4 O'Clock in the Summer, Hope (1929) Musée National d'Art Moderne, Paris

1930sCloud (1930) Private CollectionLa Splendeur Semblable (1930)Neither Legends Nor Figures (1930) Menil Collection, HoustonClouds of Earth (The Man) (1930) Private CollectionSimilar Resplendence (1930) Kunstmuseum, BaselTower of the West (1931) Kunstmuseum WinterthurPromontory Palace (1931) Peggy Guggenheim Collection, VeniceThe Armoire of Proteus (1931) Private CollectionFour-Part Screen (The Firmament) (1932) Berardo Collection, LisbonThe Heart of the Tower (1933) Private CollectionThe Certitude of the Never-Seen (1933) The Art Institute of ChicagoBetween the Grass and the Wind (1934) Private CollectionThe End of the Rope (1934) Private CollectionI Am Waiting for You (1934) Los Angeles County Museum of ArtThe Passage of a Smile (1935) The Toledo Museum of ArtÉchelles (1935) Manchester Art GalleryThe Meeting-Place of Parallels (1935) Kunstmuseum, BaselTitle Unknown (Metaphysical Landscape) (1935) Staatsgalerie StuttgartPalming (1935) Private Collection, HamburgThe New Nomads (1935) John and Mable Ringling Museum of Art, SarasotaThe Geometer of Dreams (1935) Private CollectionUntitled (1935) Collection of Carlo F. BilottiHeredity of Acquired Characteristics (1936) Menil Collection, HoustonL'Extinction des Especes (1936)From the Other Side of the Bridge (1936) Private Collection, New YorkThe Nest of the Amphioxus (1936) Museum of GrenobleTreasures of the Sea (1936) Private CollectionFragile (1936)Way of Heredity (1936) Private CollectionThe Air in Her Mirror (1937) Sprengel Museum, HanoverLes Filles des Conséquences (1937)The Doubter (The Interrogation) (1937) Hirshhorn Museum and Sculpture Garden, Washington DCThe Sun in its Jewel Case (1937) Peggy Guggenheim Collection, VeniceLingering Day (1937) Musée National d'Art Moderne, Centre Pompidou, ParisMovements and Acts (1937) Smith College Museum of ArtTitle Unknown (Landscape) (1938) Private CollectionFamiliar Little Person (1938) Musée National d'Art Moderne, Centre Pompidou, ParisEnnui and Tranquility (1938) Private CollectionBoredom and tranquillity (1938) The Jeffrey H. Loria CollectionHidden Thoughts (My Hidden Thoughts) (1939) San Francisco Museum of Modern ArtIf it Were (1939) Private CollectionLa Rue aux Levres (1939)The Furniture of Time (1939) The Museum of Modern Art, New YorkThe Great Nacre Butterfly (1939) Private CollectionSecond Thoughts (1939) San Francisco Museum of Modern ArtSatin Tuning-Fork (1939) Collection of Mr and Mrs Jacques Gelman

1940sThe Satin Tuning Fork (1940) Belomancy II (1940) Private CollectionThe Witness (1940) Collection of Mr and Mrs Frederick R. WeismanA Little Later (1940) Private CollectionThe Earth and the Air (1941) Baltimore Museum of ArtOn Slanting Ground (1941) Peggy Guggenheim Collection, VeniceThe Five Strangers (1941) Wadsworth Atheneum, HartfordTwice The Black (1941) Private CollectionThe Palace of the Windowed Rocks (1942) Musée National d'Art Moderne, Centre Pompidou, ParisNaked Water (1942) Hirshhorn Museum and Sculpture Garden, Washington DCThe Long Rain (1942) Honolulu Museum of ArtIndefinite Divisibility (1942) Albright-Knox Art Gallery, BuffaloThe Absent Lady (1942) Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen, DüsseldorfThe Great Mutation (1942) The Museum of Modern Art, New YorkSlowly Toward the North (1942) The Museum of Modern Art, New YorkThe Stone in the Tree (1942) The Arizona State University Art Museum, TempeMinotaur (1943) Fundació Joan Miró, BarcelonaThrough Birds, Through Fire and Not Through Glass (1943) The Minneapolis Institute of ArtsReply to Red (1943) The Minneapolis Institute of ArtsZones D'Instabilite (1943)Equicocal Colors (1943) Private CollectionThe Prodigal Never Returns I (1943) Collection of Mr and Mrs Leonard YaseenThe Prodigal Never Returns II (1943) Collection of Mr and Mrs Leonard YaseenThe Prodigal Never Returns III (1943) Collection of Mr and Mrs Leonard YaseenThe Prodigal Never Returns IV (1943) Collection of Mr and Mrs Leonard YaseenDistances (1944) Private CollectionTwice (1944) Private CollectionThe Tower of the Sea (1944) Washington University Gallery of Art, St LouisMy Life, White and Black (1944) Collection of Mr and Mrs Jacques GelmanThe Rapidity of Sleep (1945) The Art Institute of Chicago, ChicagoThere, Motion Has Not Yet Ceased (1945) Richard S Zeisler Collection, Guggenheim, New YorkThere the Mouth has not Ceased Yet (1945) Collection of Richard S. ZeislerThe Provider (1945) Private CollectioHands and Gloves (1946) Musée d'Art Moderne de Saint-EtienneClothed in Wakefulness (1947) Collection of Mr and Mrs Isidore M. CohenThere Is (1947) Private CollectionAt the Risk of the Sun (1947) Nelson Gallery - Atkins Museum, Kansas CityFrom One Night to Another (1947) de Young Museum, San FranciscoFirst Stone (1947) Private CollectionWho Will Answer (1948) Collection of Mr and Mrs Herbert LustFear (1949) Whitney Museum of American Art, New York

1950sRose of the Four Winds (1950) Wadsworth Atheneum, HartfordThe Immense Window (1950) Private CollectionFrom Pale Hands to Weary Skies (1950) Yale University Art GalleryTo look at in Winter (1950) Smith College Museum of ArtUnlimited Sequences (1951) Pennsylvania Academy of Fine Arts, PhiladelphiaThe Invisibles / The Transparent Ones (1951) Tate Modern, LondonThe Hunted Sky (1951) Menil Collection, HoustonTime Without Change (1951) University of Arizona Museum of Art, TucsonThe Stars in Open-Work (1951) The Art Institute of ChicagoBecause (1951) Williams College Museum of ArtThis Morning (1951) Collection of Nesuhi ErtegunThrough the Forest (1952)The Mirage of Time (1954) The Metropolitan Museum of Art, New YorkThe Saltimbanques (1954) Richard L Feigen, New YorkImaginary Numbers (1954) Thyssen-Bornemisza Museum, MadridFrom Green to White (1954) Collection of Mr and Mrs Jacques GelmanMultiplication of the Arcs (1954) The Museum of Modern Art, New York

References

Bibliography

Acquavella, Nicholas M. and John Ashbery. 1974. Yves Tanguy. Acquavella Galleries, Inc. New York. unpaginated.
Anonymous. 2001. An Important Private Collection of Works by Yves Tanguy, May 10, 2001. Christie's New York. 72 pp.
Berggruen, Olivier. 2002. Yves Tanguy, Peintre De L'Illusion Métaphysique in Yves Tanguy, Malingue (2002), pp. 9–13.
Breton, André. 1942. What Tanguy Veils and Reveals. View 2(2): 4–7 pp.
Le Bihan, Rene, Mabin Renée & Sawin Martica. 2001. Yves Tanguy (French). Editions Palantines.  /
Le Bihan, René, Olivier Berggruen, and Jean-Jacques Lebel. 2002. Yves Tanguy (French). Galerie Malingue, Paris. 108 pp.
Marchesseau, Daniel. 1973. Yves Tanguy (French). Éditions Filipacchi, Paris, 68 pp. [German Ed. 1974. Rembrandt-Verlag, Berlin]
Maur, Karin von. 2001. Yves Tanguy and Surrealism. Hatie Cantz Publications. Ostfildern-Ruit, Germany. 252 pp.  [with essays by *Susan Davidson, Konrad Klapheck, Gordon Onslow Ford, Andreas Schalhorn, and Beate Wolf].
Miller, Stephen Robeson and Jonathan Stuhlman. 2011. Double Solitaire: The Surreal Worlds of Kay Sage and Yves Tanguy. The Katonah Museum of Art and the Mint Museum with the Pierre Matisse Foundation, New York. 104 pp.

Soby, James Thrall. 1955. Yves Tanguy. Museum of Modern Art. New York, N. Y. 72 pp. (2nd Ed. 1977: ).
Wittrock, Wolfgang and Stanley W. Hayter. 1976. Yves Tanguy: The Graphic Work'' (German). Wittrock Kunsthandel, Düsseldorf. 62 pp.

External links
 DoddsNet Yves Tanguy Archive
 List of Tanguy Exhibitions
 Yves Tanguy at the WebMuseum
 Tate Collection Page
 MoMA Collection Page

20th-century French painters
20th-century French male artists
French male painters
French emigrants to the United States
20th-century American painters
American male painters
Modern painters
French surrealist artists
1900 births
1955 deaths
French people of Breton descent
People from Finistère
Lycée Saint-Louis alumni
Painters from Paris
People from Woodbury, Connecticut
20th-century American male artists

Yves Tanguy


ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු සහ නැගෙනහිර ප්‍රදේශයේ ඊලාම් නමින් වෙනම රාජ්‍යයක් ප්‍රකාශයට පත්කල පුද්ගලයෙකි. වෙනම රාජ්‍යයක්  ප්‍රකාශයට පත්කරන අවස්ථාවේ හෙතෙම උතුරු නැගෙනහිර පළාත් සභාවේ මහ ඇමත් ධුරය දැරීය.

ආශ්‍රිත ලිපි
 රෝ

මූලාශ්‍ර

වර්ධරාජා පෙරුමාල්


الجاهة هي مصطلح عامي ويدل على موروث اجتماعي يأخذه الأبناء عن الاباء والاجداد في المجتمعات التقليدية وخصوصا الشرقية منها، وغالباً ما يتم اللجوء إلى «الجاهة» لحل الكثير من الخلافات والعقبات التي تعترض أهل الحي أو البلدة الواحدة وحتى بين أفراد العائلة الواحدة، كما أن لها وجوداً هاماً في موضوع الخطبة حيث يصطحب أهل الخطيب معهم وجهاء وأشراف الحارة أو البلد عند خطبة إحدى البنات لابنهم وكلما كانت «الجاهة» تضم أشخاصاًَ لهم مكانتهم كان ذلك تشريفاً وتقديراً لمكانة وشأن أهل العروس، حتى إن دعوة «الجاهة» تسهم في تكبير الصورة وتدعم المواقف وتكبر من مقام الشخص الذي تتم زيارته سواء والد العروس أو أي شخص اخر.

فوائدها الاجتماعية
تعزز الجاهة من العلاقات والمحبة بين أهل الحي أو البلد، وإذا كان هناك خلاف بين الطرفين يقوم الوفد الذي تضمه «الجاهة» بالتدخل لحله وتقريب وجهات النظر للوصول إلى القبول والموافقة.

عبارات الجاهة
من العبارات التي تقال من قبل «الجاهة» في مناسبات الخطبة سواء عند الطبقات الفقيرة أو عند الأغنياء مع اختلاف ببعض الكلمات وطريقة الكلام حسب المنطقة واللهجات، من تلك العبارات الشهيرة (لقد دخلنا بيتكم ودسنا بساطكم وجايبين معنا هالوجوه الطيبة حتى نتشرف ونطلب يد كريمتكم ذات الحسب والنسب لتكون زوجة لابننا على سنة الله ورسوله)، هذه المجموعات من الرجال التي جاءت مع أهل الخطيب هي ما يعزز الثقة لدى أهل العريس.

عاداتها
من العادات المعروفة خلال زيارة «الجاهة» أن يقوم أكبرهم شأناً وقدراً بعدم شرب فنجان القهوة المرة الذي يقدم له حتى يتم تلبية طلبهم حيث يسعى صاحب الضيافة أن يلبي طلبهم ليكون كبيراً بأعين زواره، ومن الضيافات المشهورة التي تقدم للزوار التين والزبيب والتين بالعجين وغيرها حسب كل منطقة وتقاليدها في الضيافة.

سيريا نيوز _ مقال عن الجاهة

عادات
تقاليد

الجاهة


Alman edebiyatı, Orta Avrupa'da yaşayan Almanca konuşan toplulukların edebi yaratısıdır. Almanya, Avusturya, İsviçre ve bunların yanındaki Alsas (Fransa), Bohemya (Çekya) ve Silezya (Polonya) gibi bölgelerdeki çalışmaları kapsar.

Alman Edebiyatı'nın Yapısı ve Özellikleri

Diğer Avrupa edebiyatlarıyla karşılaştırıldığında Alman Edebiyatı diğerlerine oranla daha fazla yerel farklılık gösterir. Bunun sebeplerinden biri, 1800'lerde Berlin'in ortaya çıkmasına kadar, Almanca konuşan toplulukların Fransa'nın Paris'i ya da İngiltere'nin Londra'si gibi bir başkentinin olmamasıdır. Daha doğrusu, Almanya uzun süre ayrılıklar ve bölünmeler yaşamıştır. Bu tip bölünmeler, 1600'lerdeki din savaşları boyunca ve 1900'lerin ortasında başlayan Soğuk Savaş döneminde sıklıkla yaşanmıştı.

Almanya, Reform denen dini hareketin merkezi olması nedeniyle 1500'lerde Protestanlık'ın ortaya çıktığı yerdir. Reform, kişinin içsel ruhani özgürlüğünü vurguluyordu. Alman edebiyatını şekillendiren içsellik ve felsefi yansıma da bu tip bir ruha sahiptir.

Erken Alman Edebiyatı
MÖ. 1000 yıllarda Germen kabileleri şimdiki Almanya'ya kuzey Avrupa üzerinden göç etmişlerdi. Bu kabileler, nesilden nesile, besteledikleri baladları ve hikâyeleri anlatırlardı. Göçler yaklaşık MÖ. 800 civarında sona erdi. O zamanlarda manastırlar eğitim ve edebiyatın merkezi hâlindeydiler. Rahipler, İncil ve Hristiyan efsaneleri üzerine kurdukları şiir ve hikâyeleri yayıyorlardı. Anonim bir destan olan The Savior (yaklaşık 820-840), İsa'yı bir Sakson lideri olarak resmeder. Rahip Otfrid von Weissenburg, adıyla bilinen ilk Alman yazardır ve şiir kafiyeleriyle The Book of Gospels (863-871 arasında bitirilmiştir) kitabını yazmıştır.

Rahipler aynı zamanda eski kahramanlık destanlarını kaydetmeye ve zamanlarının feodal lordlarını yücelten yenilerini yazmaya başlamışlardı. Almanca yazılmış bu kahramanlık hikâyelerinden günümüze ulaşan Hildebrandslied, bir baba ile oğlu arasındaki savaşı anlatır. MS 9. yüzyılda, Germen destanı Güçlü Elli Walther, sonradan bir Latin efsanesi olan Walthariusa dönüşmüştür. St. Gallen'de bir rahip olan Notker Labeo, Romalı filozof Boethiues ve Eski Yunan filozofu Aristo'nun yapıtlarından bazılarını Almanca'ya çevirmiştir.

Birinci Altın Çağ (1150-1250)

Alman Destanları
Alman destanları Birinci Altın Çağ'daki ana edebi ürünlerdir. Bunların en ünlüsü 12000 dizelik intikam, ihanet ve sadakati anlatan büyük olasılıkla Passau, Avusturya'da yazılan Nibelungların Şarkıları (Nibelungenlied)'dır.

Romans
Kahramanlar ve asıl gerçekleri anlatan Romans (Romance), bu dönemdeki başka bir ana edebi yazın biçimidir. Antik edebiyatın başyapıtları olarak sayılan önemli romanslar Wolfram von Eschenbach'in Parzival'i (1200-1210), Gottfried von Strassburg'un Tristan ve Izoldesidir (13. yüzyıl başları). Parzival, uzun sure şövalye olmak için uğraşan ama bunun için uzun yargılamalardan geçen ve sonunda kutsal toprakların kralı olan birisidir. Tristan ve Izolde'de Gottlieb, aşkları ölümleriyle biten iki gencin aşkını anlatır.

Şövalye Edebiyatı ve Minnesang
Eski Alman Edebiyatı dönemine damgasını vuran bir başka şey de Şövalye Edebiyatı'dır. Bir şövalyenin tek özelliği savaşması değildi. Şövalye beğenisi yüksek olan, sanat ve edebiyatla uğraşan bir insandı. Minnesanglar onların elinden çıkmıştır. Bu Minnelerin çoğu, aşk ve kavalyeliği anlatan Fransız troubadorların sarklılarının lirik şairlerini taklit etmişlerdir. Kadına duyulan aşk anlatılmaktadır. Burada anlatılan kadın, saray kadınıdır. En ünlü troubador Walther von der Vogelweide'dir. Şair, traubadorların samimiyetsiz ve soğuk şiirlerini sıcak ve orijinal aşk yorumlamalarına çevirmiştir. Walther'in aynı zamanda o dönemde Papalıkla uzun süren güç savaşına giren Orta Avrupa'daki Germen asıllı Kutsal Roma Imparatoru'nu öven ve savunan eserleri de vardır.

Altın Çağlar Arası (1250-1750)

Popüler Edebiyat Dönemi
1250'den 1600'e kadarki bu dönem Alman şehirlerine artan ticari büyüme ve zenginlik getirmişti ve yeni bir ekonomik-sosyal sınıf olan Orta-sınıf ortaya çıkmıştı. Orta-sınıf kültürel liderliği ele geçirmişti. Bu aşkın aristokrat tanımı orta sınıf gerçekliği, taslaması ve ciddiyetine yol açmıştır. Bahçıvan Wernherin Meier Helmbrecht 'i (yaklaşık 1250-1280) gibi destanlar, şövalyeliğin düşüşünü anlatmaktaydılar. Pratik dersleri ögretmek için fabllar önem kazandı ki bunları satirik destan Tilki Reynard (1487), Sebastian Brant'in ahlaki ve satirik şiiri Aptallar Gemisi (1494), ve komik hikâyeleriyle Till Eulenspiegel'de görürüz (1500). Nüremberg'li ayakkabı ustası Hans Sachs, antik şarkıcıları taklit ederek yüzlerce oyun ve şarkı yazmıştır. Redentin Easter Play (1464) ve Oberammergau Passion Play (1634) gibi dini oyunlar, dinsel duyguları saf mizahla birleştirmiştir.

Rönesans, Almanya'ya, insanların dünyevi yeri ve doğasını anlama vurgusunu getirdi. Bu entelektüel alim hümanizm olarak bilinir. Alman Rönesansı'nın hümanizmi Avrupa tarihindeki en önemli değişim hareketlerinden birine, Reform'a yol açmıştır.

Alman Hümanizmi

1350 yılında üniversitelerin kurulmasıyla Bohemya'da başlamıştı. Bu dönemim en bilinen Alman eseri, Johannes von Tepl (Johannes von Salz olarak da bilinir) tarafından yazılan ve ölümle vasat bir çiftçi arasındaki diyaloğu anlatan Bohemyalı Çiftçidir (1400). Hümanizm, doruk noktası 1480'den 1530'a kadar geçen süre içindedir. İnsanlık için yeni idealler arayışı içinde hümanistler Eski Yunan'ın tarih ve felsefesini keşfe çıktılar. Eserlerinin çoğunu Almanca'dan çok Latince yazdılar. En ünlü Alman hümanistleri, İbranice'nin önde gelen ustalarından Johannes Reuchlin ve Reform'u başlatmada Martin Luther'in baş yardımcısı Philipp Melanchton'dur.

Reform

1517'de başlayan Reform hareketi, Alman kültür ve yaşamında hala etkisini gösteren bir etki bırakmıştır. Reformca etkilenen edebiyatın çoğu dinsel yazınlar ve bildirgelerdi. Reform lideri Martin Luther, İncil'i Saksonya Almancasi'na çevirmişti. Luther'in 1534'te bitirdiği İncil çevirisi, Alman edebiyatının en etkileyici olaylarından biridir. İncil'in Kral James versiyonu İngiliz yazarları ne kadar etkilemişse, Luther'in Almanca versiyonu da Alman yazarları o derece etkilemişti. Bu çevirisinin yanı sıra Luther daha birçok dini ve politik metinler yazmıştı.

Barok Edebiyatı

Barok Edebiyatı genellikle fazla şişirilmiş ve abartılarla doludur. Barok şiiri ise inanç ve çaresizlik, maddecilik ve maneviyat, şiddet ve erdem arasında gidip gelmiştir. Andreas Griphius, Alman barok çağının en büyük lirik şairi olarak tanımlanır. İlahi yazarları ise en ünlü Alman ilahilerini bu dönemde yazmıştır.

Hans Jakob Christoffel von Grimmelshausen'ın Simplicissimus (1668)'u çok canlı ve gerçekçi bir romandır. Alman nüfusunun üçte birinin yaşamını yitirdiği Otuz Yıl Savaşları'ndaki (1618-1648) acıyı resmeder. Romanın kahramanı Simplicius Simplicissimus, en başta aptaldır ancak acı deneyimlerle zamanla erdem kazanır ve en sonunda dini bir keşiş olarak yaşamak için dünyadan elini çeker.

İkinci Altın Çağ (1750-1830)

1700'lerin sonuyla 1800'lerin başı, Germen dünyasında "Alimler Çağı" olarak bilinir. Wolfgang Amadeus Mozart ve Ludwig van Beethoven gibi besteciler ve Immanuel Kant ve G. W. F. Hegel gibi filozofların çalışmalarıyla felsefe ve müzikte ilerleme kaydedilmiştir.

Diğer Avrupa yazarlarının ötesinde, Alman yazarlar sanatı eğitime giden bir yol olarak gördüler. Büyük Alman dramatisti Friedrich Schiller, görüşlerini sanatın kişiyi ve toplumu değiştirme gücüyle ifade eden Mektup Serilerinde İnsanın Estetik Eğitimi Üzerine (1795)'de belirtmiştir. Aynı ruhla Immanuel Kant da modern estetiğin kuruluş yazını olarak kabul gören Yargılamanın Kritiği (1790)'nde bu şekilde davranmıştır.

Neden Çağı (Aydınlanma)

Neden Çağı ya da Aydınlanma, gerçeği anlamanın en iyi yolunun nedenleri kullanma ve sorgulama olduğuna vurgu yapan tarihsel dönemdir. Bu çağ Almanya'da, Fransa ve İngiltere'de olduğundan daha kısa sürdü (1700'lerin ortasi). Aydınlanmış reformların ruhu Alman edebiyatının milli gururu yükselttiği gibi onu Fransız etkisinden de çıkarmıştır.

Almanya'nın ilk önemli edebiyat eleştirmeni Gotthold Efraim Lessing, 1700'lerin sonunda başlayan Alman milli edebiyatının hızlı gelişiminin temellerini atmıştır. Lessing ilk önce Antik Yunan ve Roma klasiklerini taklit eden Fransız Neoklasizm fikirlerini reddederek işe başlamıştı. Bunun yerine kendi oyunlarını İngiliz oyun yazarı William Shakespeare'in dramları üzerine modelledi. Lessing'in en bilinen oyunu Bilge Nathan (1779) dinsel toleransı tartışmaya açmıştı.

Alman Preromantizmi

Alman Preromantizmi ya da daha iyi bilinen tanımıyla Fırtına ve Baskı hareketi, 1770'te başladı ve otoriteye karşı güçlü arzu, orijinallik ve başkaldırıya vurgu yaptı. İsa'nin yaşamını anlatan, Friedrich Klopstock'un Mesih (1748-1773) adlı dini destanı bir başyapıttır.

Fırtına ve Baskı, orta sınıf sosyal değerlerine, geleneğine ve politika, siyaset ve teolojideki otoritesine karşı isyankar, genelde kaotik bir hareketti. Genç Schiller ve Johann Wolfgang von Goethe bu akımın iki önemli dramatistiydi. Schiller'in ilk romanı Soyguncu (1781) iki kardeşin hikâyesini anlatır. Kardeşlerden biri babasını öldürmeyi hedefler, diğeri ise bir soyguncu çetesi kurar ve ormanları gezer. Schiller'in diğer gençlik romanları baskıcı sosyal kuralları, tiranlığı ve politik yozlaşmayı anlatır. Bir fahişeyi seven asilin hikâyesini anlatan Merak ve Aşk (1784), bir İspanyol prensinin babası Krala karşı duyduğu nefreti anlatan Don Carlos (1787) bu eserlerdendir. Goethe'nin melankolik ilk romanı Genç Werther´in Acıları (1774–1787'de tekrar gözden geçirildi) Avrupa'da fırtınalar estirdi. Romanın çoğunluğu, Werther adındaki genç bir adamın evli bir kadına yazdığı umutsuz aşk mektuplarından oluşmaktaydı.

Bu akımın felsefi ilham kaynağı, Goethe'nin de hocası büyük filozof ve tarihçi Johann Gottfried Herder idi. Herder, Alman yazarlarını, eski Yunan trajedilerini taklit eden Fransız Neoklasistlerin'in etkisinden çıkarmaya çalışmıştı. Shakespeare'in doğanın kanunlarını anlayan bir "alim" olduğunu düşünüyordu. Herder tüm dünyadan şiirler toplayıp onları Almanca'ya çevirip, her birinin kendi essiz gücünü kanıtlamasına yardımcı olmuştur.

Alman Klasizmi

Alman Klasizmi Goethe, Schiller ve Almanya'nın en büyük lirik şairi Friedrich Hölderlin tarafından idare ediliyordu. Klasizm yaklaşık 30 sene boyunca gelişti, ta ki 1787'de Goethe'nin İtalyan klasik antiklerini incelemek için yaptığı iki senelik bir geziye kadar.

Goethe'nin Wilhelm Meister'in Çıraklığı (1795-1796) romanı aktör ve oyun yazarı olarak doyuma ulaşmaya çalışan Wilhelm üzerine yoğunlaşır. Kitap Wilhelm'in olgunluk, kendini tanıma ve sosyal sorumluluk bilinci kazanması yolunda geçirdiği yavaş ve bazen sancılı süreci anlatır. Bu çalışma kişisel gelişim romanlarının ilk örneği sayılır.

Shakespeare'in yapıtları İngiliz Edebiyatı'nda ne ise Schiller'in büyük tarihsel dramları da Alman Edebiyatı'nda Klasik tarz olarak sahnede kalmıştır. Schiller'in sonraki oyunları çok tartışılan felsefi konuları, Avrupa tarihinin çalışmalarının karmaşık anlamasını, ari düşünceleri, ve büyük bir edebi tarzı birleştirmişti. En ünlü oyunları tarihsel dramalardır: İskoç hükümdari Mary, İskoç Kraliçesi'ni anlatan Mary Stuart (1800); Fransız kahramanı Joan d'Arc'i anlatan Orleans Kızı (1801); ve efsanevi İsviçre'li kahramanı anlatan William Tell (1804).

Hölderlin'in şiiri şiirsel güzelliği felsefi derinlikle birleştirir. Ekmek ve Şarap (1800-1801 – yeniden düzenlemesi ölümünden sonra 1894'te yapılmıştır) ve Patmos (1801-1803) gibi klasik güfte ve ağıtları, eski Yunan stilini ve ruhunu canlandırmıştır.

Romantizm

Romantizm, 1790'ların sonunda önemli ve etkileyici bir hareket olarak ortaya çıkmıştı. Romantikler, düş gücünü ve güçlü duyguları konu alıp edebi ifadenin daha özgür biçimlerini ele aldılar. Belki de Romantiklerin en iyisi "Novalis" takma adıyla yazan Friedrich von Hardenberg idi. Yardımcısı Friedrich Schlegel ile beraber Novalis insane imgeleminin gücünü keşfe çıkmışlardı. Geceye İlahiler (1800) şiirlerinde geceyi, ölen nişanlısı ve tanrı arasındaki ruhani birliğe giden eşik olarak gördüğü ölüm ve sonsuzluk sembolü olarak görüyordu.

Diğer romantik yazarlar, özellikle Friedrich Tieck ve E.T.A. Hoffmann da bilinçsizlik dünyasını irdeliyorlardı. Bu iki yazar, 1800'lerin sonunda ortaya çıkan modern psikoanalizin Avusturyalı babası Sigmund Freud'un öncelleri olarak kabul edilirler.

Çoğu romantik, lirik şiirler yazdı. Novalis'ten sonra, bu şairlerin en ses getireni Joseph von Eichendorf'tu. Yüzeyde şiirleri çok basitti, ancak dikkatli incelendiğinde oldukça derindi. Eichendorf'unkilerin yanı sıra Wilhelm Müller gibi romantiklerin diğer romantiklerin şiirleri, içlerinde Franz Schubert'in de bulunduğu Alman romantik bestecilerince sıklıkla müziğe geçirilmiştir. Bu sanat şarkıları günümüzde de hala popülerdir.

Alman romantizminin önemli bir özelliği de yazarların tümünde görülen sıkı bir milliyetçiliktir. 1800'lerin başında Jakob Grimm ve Wilhelm Grimm tarafından derlenen Alman efsaneleri yalnızca Alman milliyetçiliğini değil ama aynı zamanda romantiklerin efsaneler ve folklore ilgisini de ifade etmiştir. Grimm kardeşler aynı zamanda linguistik (dil bilimi) çalışmalarının da kurucuları olarak kabul edilen bilgelerdi.

Diğer Yazarlar

1800'lerin başlarındaki bazı yazarlar öylesine kişisel yazılar yazmışlardı ki onları belli bir sınıflandırmanın içine koymak çok da mümkün değildir. Bu yazarların içinde Goethe, Heinrich von Kleist ve Georg Büchner de vardır. 1808'de, Goethe, başyapıtı Faustun ilk bölümünü bitirmişti. İkinci bölümü ise öldüğü 1832'de bitirmiştir. Faust, 1500'lerde ruhunu şeytana sihirli güçler karşılığında satan bir teolog efsanesinin Goethe versiyonudur.

Goethe aynı zamanda iki zor roman da yazmıştı: Evli bir çiftle iki arkadaşları arasındaki trajik ilişkiyi inceleyen Seçme Yatkınlık (1809) ve Wilhelm Meister'in Çırağının devamı olan Wilhelm Meister'in Seyyahlık Yılları (1821, 1829'da gözden geçirildi).

Kleist, felsefi yansımanın psikolojik derinlikle biçimsel mükemmellikle birleştirilmiş dramalar da yazmıştır. Penthesilea (1808), Amazonlarin kraliçesi Penthesilea ile Antik Yunan'ın en cesur savaşçısı Archilles'in arasındaki aşk hikâyesini resmeder. Kleist'in Homburg'lu Prens Friedrich (1810) dramının kahramanı askeri emirlere uymayı reddederek idama mahkûm edilen bir prensin hikâyesidir. Kleist, intikam peşindeki üçkağıtçı bir at tüccarının hikâyesi Michael Kolhaas (1808), ve nasıl olduğunu bilmeden hamile kalan bir asil kadını anlatan O… Markizi (1808) gibi oldukça kısa romanlar da yazmıştır. Buchner'in draması Danton'un ölümü (1835) Fransız Devrimi'ni resmeder. Woyzeck (1835-1837) romanı ise üstlerince aşağılanan ve bu nedenle deliren bir ordu komutanını anlatır.

Yükselen Alman milliyetçiliğinin aksine Goethe yaşamının son yıllarında Asya edebiyatına dönmüştür. Çin romanlarını takdir etmiş ve eski Pers şairi Hafız'in şiirlerini taklit eden şiirler derlemesi Doğu-Batı Divanini (1819) yazmıştır.

1830'dan 1880'e Alman Edebiyatı

Genç Almanya

Genç Almanya hareketi, 1830'larda etkin hale gelen ve edebiyatı politik düşünceleri ifade etmede kullanan radikal Almanlarca oluşturulmuştu. Bu yazarlar, dönemin muhafazakâr prensi Klemens von Matternich'in politikalarını şiddetle eleştiriyorlardı. Birçok Genç Alman, başarısız 1830 ve 1848 devrimlerinde rol almıştı. 1848'de kurulan ve Almanya'yı birleşik ve liberal bir demokrasi yapmak isteyen seçilmiş konsey Frankfurt Birliği'ni desteklemişlerdi. Bu birlik sonradan dağıtılmıştır.

Bu dönemin en tanınan şairi Heinrich Heine'dir. Alman kültürünü o kadar aşağılık görüyordu ki yaşamının çoğunu Paris'te geçirmişti. Heine, Almanya'yı Almanya: Bir Kış Masalı (1844) gibi genişçe okunan ve tercüme edilen çalışmalarında şiddetle eleştirmiştir. Heine aynı zamanda mükemmel bir lirik şairdi.

Gerçekçilik

Gerçekçilik (Realizm), günlük yaşamı inanılır kişiler ve her zamanki olaylar aracılığıyla olduğu gibi resmetmeyi amaçlar. Alman edebiyatında gerçekçilik, çoğunlukla "Şiirsel Gerçekçilik" biçimini almış ve günlük yaşamın sanatsal görünümünü yaratmayı amaçlamıştır.

Avrupa'nın diğer yerlerinde gerçekçilik özellikle kent toplumlarının gerilim ve çelişkilerini yakalamayı hedeflemişti. Alman Gerçekçiliği ise geniş ölçüde kırsal ve bölgesel kalmıştır. Gerçekçiler, Adalbert Stifter'in bilim adamı olmayı hedefleyen bir gencin hikâyesi olan Hint Yazı (1857) gibi romanlarla Bildungsromana devam etmişlerdi. Bir diğer gerçekçi Bildungsroman Gottfried Keller'in İsviçreli bir ressamın mücadelesi ve gelişimini anlatan Yeşil Henrydir (1854-1855). Bu dönemin tipik güçlü bölgeciliğine atıfla, Stifler ve Keller'in romanları sırasıyla Avusturya ve İsviçre köylerinde geçer.

1890'dan 1945'e kadar Alman Edebiyatı

Naturalizm

1890'dan sonra gerçekçilik, sosyal adaletsizlik, suç, varoş koşulları ve kalıtımın insane gelişimindeki rolünü konu alan edebi hareket olan Naturalizm'e yol vermiştir. Gerhart Hauptman'ın Dokumacılar (1893) romanı belki de bu dönemdeki Naturalist dramın en iyi yapıtıdır.

Empresyonizm, Neoromantizm, Sembolizm

Empresyonizm (İzlenimcilik), Neoromantizm (Yeni romantizm), ve Sembolizm gibi resimde daha çok bilinen kavramlar aynı zamanda yazın biçimlerini tanımlamada da kullanılmıştır. Empresyonistler, nesnelerin ve olayların izleyici üzerinde yarattığı etkilenimlere baskı yaparak bir tavır ve beyin hali yaratmaya çalışmışlardı. Neoromantikler, insani duyguları ve tutkularını takdir eden Romantik hareketi yeniden canlandırmışlardı. Sembolistler ise şiirsel semboller, fanteziler ve psikanalizden büyülenmişlerdi. Doğrunun mantıksal düşünüşle resmedilemeyeceğini, ancak sembollerle önerilebileceğini öne sürmüşlerdir. Bu dönemin terimleri bulanıktır ve yazarları ise eleştirmenlerce yalnızca bir kategoriye konamamaktadır.

Huge von Hoffmansthal ve Rainer Maria Rilke'nin şiirleri o atmosferi çağrıştırdığı için empresyonisttir. Hoffmansthal aynı zamanda bir neoromantik olarak kabul edilir çünkü naturalizme karşı çıkmıştır. Hoffmansthal büyük ölçüde Alman besteci Richard Strauss'un yazdığı opera - özellikle Der Rosenkavalier (1911) – librettoları (söz) ile tanınır.

Thomas Mann'ın romanları geniş ölçekli biçimler ve temaları sunar. İlk sosyal romanlarından Buddenbrooks (1901), tüccar bir ailenin yaşamını anlatmasıyla tamamen gerçekçidir. Mann'ın Bildingsromanı Sihirli Dağ (1924) daha felsefidir ve hem empresyonist hem de sembolist olarak tanımlanabilir. Kitapta, tüberküloz sanatoryumundaki hastaları 1900'lerin başlarındaki Avrupa toplumunun çatışan tavır ve politik inançlarını sembolize eder.

Arthur Schnitzler'in Viyana'da yazdığı empresyonist dram ve hikâyeler, kısa romanı Rüya Hikayesinde (1926) cinsel kıskançlığı anlattığı gibi, insani hislerinin psikolojisini keşfe çıkar. Schnitzler'in çalışmaları, Sigmund Freud psikanaliz'inin derinliklerini edebiyata ithal etme denemelerini temsil eder.

Ekspresyonizm

Ekspresyonizm tüm sanat dallarındaki ana bir hareketti. Ekspresyonistler yaşamı gerçeğin kendi kişisel yorumlamalarınca değiştirilmiş olarak resmetmeye çalışmışlardı. Ekspresyonizm, I. Dünya Savaşı'na (1914-1918) ve geleneksel sosyal ve politik yapıların çözülmesi sonucu ortaya çıkan kaosa tepki olarak sahneye çıkmıştı. Expresyonist eserlerin çoğu kâbus gibi bir niteliğe sahipti. Her şeyin ötesinde Ekspresyonizm, tüm geneleksel sanat standartlarının reddedildiği radikal bir deneysellik hareketiydi.

Belki de en büyük ekspresyonist yazar Franz Kafka'ydı. Onun hayalsi stili, garip görüntüler, kilik değiştirmiş referanslar ve psikolojik işkence ile yanıltıcı basitlikteki betimlemeleri harmanlar. Sonuç ise edebiyat tarihindeki eşsiz bir stil olmuştu. Kafka'nın Duruşma (1925) romanında bir adam, gizemli bir mahkeme tarafından tutuklanır, suçlanır ve idam edilir.

Ekspresyonist dramların en iyi örneklerinden bazıları da Bertolt Brecht'in özellikle 1940'larda yazdığı piyesleridir. Bunların içinde Otuz Yıl Savaşları'nın tarihi kaydı niteliğindeki Cesaret Ana ve Çocukları (1941) ve İtalyan astronom Galileo ile onun bilimsel teorilerini dini temelde suçlayan Roma Katolik kilisesi arasındaki savaşımı anlatan Galileo'nun Yaşamı (1943) de vardır. Brecht'in yanı sıra Georg Kaiser ve Ernst Toller de önde gelen ekspresyonistlerdendir. Bu dönemin şairlerinden Georg Trakl ve Gottfried Benn de üne sahiptir.

Nazi Döneminde Edebiyat

Adolf Hitler'in Nazi Partisi Almanya'daki iktidarı 1933'te ele geçirdi. Naziler hiç zaman geçirmeden ahlaksız ve siyaseten güvenilmez buldukları ekspresyonistleri yargılamaya giriştiler. Yaptıkları ilk işlerden biri ekspresyonist kitapları Berlin'de bir kütüphanenin avlusunda halkın gözleri önünde yakmak oldu.

Hitler'in Üçüncü Reich'ı (1933-1945) bitmek tükenmek bilmeyen propagandanın yanında çok az değerli edebi eser üretebilmiştir. Özellikle bu dönemde Leo Weisgerber düşünceleri en çok tutulan ve Nazilerce yüceltilen dil bilimci ve edebiyatçıdır. Bertolt Brecht ve Thomas Mann gibi önemli yazarlar ABD'ye göç ettiler ve Almanca yazmaya orada devam ettiler. Diğerleri ise yakalandılar ve toplama kamplarında katledildiler.

Savaş Sonrası Alman Edebiyatı (1945-1990)
II. Dünya Savaşı'ndan sonra (1939-1945), Alman edebiyatı ana olarak savaşla yerle bir edilen Almanya'nın psikolojik travmalarla dolu yaşamı ile ilgilendi. Bu dönem, "Trümmerliteratur" (Almanca: Enkaz edebiyatı) olarak isimlendirilir. Savaştan sonra Almanya, SSCB tarafından kontrol edilen Doğu Almanya ve Batı ve özellikle Amerika güdümündeki Batı Almanya olmak üzere iki devlete bölünmüştü. Dönemin en önde gelen Alman yazarları Heinrich Böll ve Günter Grass'tı. Böll'ün romanları Bayanla Grup Resmi (1971) ve Katharina Blum'un Kayıp Onuru (1974) toplumdaki itibarlarını kaybetmiş kadınları anlatır. Grass ise edebi biçimlerdeki korkusuz yorumlarıyla öne çıkmıştı. Teneke Trampet (1959), Kedi ve Fare (1961) ve Köpek Yılları (1963)'ndan oluşan Danzig üçlemesi, şimdiki adı Gdansk olan Alman-Leh şehrindeki savaş sonrası zenginlik ve Nazi iktidarının bir taslamasıdır.

Savaş sonrası edebiyat, Almanya'nın Nazi tarihiyle yüzleşmek için çaba sarfetmişti. Faust efsanesinin Thomas Mann versiyonu Doktor Faustusta (1947) bir bestecinin, aşk ve ahlaki sorumluluğu sanatsal yaratıcılık uğruna reddedisini anlatır. Hikâyeleri, Alman edebiyatının tüm geçmişinin Nazilerin ortaya çıkmasında sorumlu olduğunu anlatmaya çalışır. Carl Zuckmayer'in Şeytan'ın Generali (1946) dramı Nazi rejiminde suçlanan Alman ordu kahramanı Ernst Udet'in yaşamı üzerineydi. Rolf Hochhuth'un piyesi Vekil (1963) Papa 12. Pius'u Nazilerin Yahudileri katletmesine göz yummakla suçlar.

Savaş sonrası drama yazarlarının en önemlileri Almanlar değil, İsviçreli Friedrich Durrenmatt ve Max Frisch ile Avusturyalı Thomas Bernhard ve Peter Handke'dir. İsviçreli yazarlar, Brecht tarzındaki sosyal eleştiriyi devam ettirdiler. İki Avusturyalı ise daha çok psikolojik dramlar yazmıştı.

Doğu Alman edebiyatı, Batı'dakinden farklıydı. Doğu yazarları genelde sosyalist bakış açısına sahiptiler ve Batı'nın değerlerini eleştiriyorlardı. Christina Wolf'un romanı Cassandra (1983) savaştan bitap olmuş şehri Doğu Almanya'ya benzeterek Troya'nın düşüşünü yeniden anlatır. 1959'da Doğu Almanya'dan Batı Almanya'ya geçen Uwe Johnson, politik olarak bölünmüş Almanya'nın yorgunluklarına işaret ediyordu. Johnson'un romanı Jakop Hakkındaki Dedikodular (1959) Sovyet ajanlarıyla işbirliği yapmayı reddeden bir adamın öldürülmesini konu eder.

Günümüz Alman Edebiyatı

1989'da, toplum baskısı nedeniyle Doğu Alman hükûmeti çöktü. 1990'da Doğu ve Batı Almanya tekrar birleşti. Birleşmeden sonra Wolfgang Hilbig, Erich Loest, Monika Maron ve Christa Wolf gibi eski Doğu Alman yazarları otobiyografiler, romanlar ve denemelerle geçmişleriyle hesaplaşma içine girdiler. Maron'un Küllerin Uçuşması (1981) romanında bir güç santralinin çevreyi kirlettiğini keşfettikten sonra bir gazetecinin yüz yüze kaldığı ahlaki açmaz konu edilir. Romanya'nın Almanca konuşan azınlığından Herta Müller Komünist rejimdeki yaşamı romanları Yeşil Eriklerin Ülkesi (1994) ve Randevuda (1997) anlatır. Christoph Hein'ın romanları Tango Dansçısı (1989) ve Willenbrock (2000) kendilerini bir kâbusun içinde bulan normal insanları kaleme alır.

Kaynakça

 Amrine, Frederick, Alman Edebiyatı; World Book 2005; Michigan, 2005.
 Bullivant, Keith, 1989'un ötesinde: 1945'ten bu yana Alman Edebi Tarihini Yeniden Okumak; Berghahn, 1997.
 Furness, Raymond ve Humble, Malcomb, Yirminci Yüzyıl Alman Edebiyatı´na Katkı, 2.Baskı; Routledge, 1997.
 Garland, Henry ve Garland, Mary, Alman Edebiyatı´na Oxford Katkısı, 3.Baskı; Oxford, 1997.
 Konzett, Matthias; Alman Edebiyatı Ansiklopedisi; Fitzroy Dearborn, 2000.
 Sagarra, Eda ve Skrine, PNA; Alman Edebiyatı´na Katkı: 1500'den Bugüne; Blackwell, 1997.
 Watanabe-O'Kelly, Helen; Alman Edebiyatı´nın Cambridge Tarihi, 1997. Yeniden basım:Cambridge, 2000.

Alman edebiyatı


Chikako Ōgushi (jap. , Ōgushi Chikako; * 19. Oktober 1979) ist eine ehemalige japanische Marathonläuferin.

2006 wurde sie Sechste beim Nagano-Marathon und siegte beim Athen-Marathon.

2007 wurde sie mit ihrer persönlichen Bestzeit von 2:39:38 h erneut Sechste in Nagano.

Weblinks
 Athletenporträt von Chikako Ōgushi bei der IAAF (englisch)

Einzelnachweise

Marathonläufer (Japan)
Japaner
Geboren 1979
Frau

Chikako Ōgushi


Hjertetyven er en dansk eksperimentalfilm fra 1943 instrueret af Jørgen Roos og Albert Mertz.

Handling
Et poetisk eventyr om en mand, der stjæler klovnens hjerte, søger at give det til forskellige mennesker, der ikke ønsker at få det eller har brug for det, og til slut leverer det tilbage til klovnen.

Medvirkende
 George Larsen, Tyven
 Jane Stiedl, Pigen
 Hans Andreasen, Klovnen
 Robert Jacobsen, Millionæren

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1943

Hjertetyven (eksperimentalfilm)


La Ruta Estatal de Nevada 430, y abreviada SR 430 (en inglés: Nevada State Route 430) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Nevada. La carretera inicia en el Sur desde la  hacia el Norte en la . La carretera tiene una longitud de 25,2 km (15.690 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de Nevada 430 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Nevada por sus siglas en inglés Nevada DOT.

Cruces
La Ruta Estatal de Nevada 430 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Nevada DOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Nevada

Ruta Estatal de Nevada 430


Phyllospadix, maleni biljni rod od 5 ili 6 vrsta vodenog morskog bilja iz porodice vogovki. Rod je raširen uz pacifičku obalu Sjeverne Amerike i Ruskog dalekog istoka.

Vrste
 Phyllospadix iwatensis Makino
 Phyllospadix japonicus Makino
 Phyllospadix juzepczukii Tzvelev
 Phyllospadix scouleri Hook.
 Phyllospadix serrulatus Rupr. ex Asch.
 Phyllospadix torreyi S.Watson

Izvori

Vogovke

Phyllospadix


La Rambla, İspanya'nın güneyinde, on yedi özerk bölgesinden en kalabalık ikinci nüfusu sahip olan Endülüs'ün, Córdoba iline bağlı bulunan belediyesi. 2002 yılı sayımlarına göre nüfusu 7.362 kişidir.

La Rambla caddesi Barcelona şehrinin en merkezi cadddesi konumundadır. Bu cadde güneyde sahil ve Kristof Kolomb heykeli ile bitmekte, kuzeyde ise Katalunya meydanı ile son bulmaktadır. Yaklaşık 2,5 km uzunluğunda bulunan caddede oldukça fazla cafe, lokanta ve pub bulunmaktadır ve yılın her anı ziyaretçi akınına uğramaktadır. Arabaların giremediği yürüyüş parkuruna sahip cadde İstanbul'daki İstiklal Caddesine benzemektedir.

Caddenin iki yanından trafik akarken, ortasında genişçe bir yürüyüş alanı mevcuttur. Çevresi alışveriş mağazaları ile doludur. Barselona'nın ünlü açık pazarı La Bouqeria da bu cadde üzerinde bulunmaktadır. Cadde üzerinde ayrıca pek çok restoran, hediyelik eşya mağazası ve caddenin sahil tarafına doğru birçok kostümlü sokak eğlendiricisi mevcuttur. Para karşılığı bunlarla fotoğraf çektirmek mümkündür.

Córdoba'nın belediyeleri

La Rambla


La Compagnie centrale de réassurance « CCR » est une société de réassurance dont le siège social est à Alger (Algérie). Fondée en octobre 1973, elle a pour unique actionnaire l'État algérien.

La CCR a pour objet de développer le marché national de réassurance et d'optimiser la rétention de primes dans le pays.

Historique
L'ordonnance N°73-54 du  octobre 1973 porte création de la Compagnie centrale de réassurance et approuve ses statuts.

La CCR est alors un établissement public à caractère industriel et commercial qui a pour objet d'effectuer des opérations de réassurance sous toutes ses formes, de contribuer au développement du marché national de la réassurance et d'augmenter la capacité et la rétention du marché.

Placée sous la tutelle du Ministère des finances, la CCR est, à sa création, la seule entité habilitée à effectuer des opérations de réassurance avec l'étranger que ce soit sous forme d'acceptations ou de rétrocessions.

Lors de sa création, la CCR hérite des portefeuilles réassurance des sociétés directes existantes à l'époque, à savoir la Compagnie algérienne d'assurance et de réassurance (CAAR), la Société algérienne d'assurance SAA et la Caisse nationale mutuelle d'assurance (CNMA).

Capital social
La Compagnie centrale de réassurance est une société détenue à 100% par l'État. Elle a débuté ses activités avec un capital social de  ().

En 2020, le capital social de la compagnie atteint  ()

Plusieurs augmentations de capital ont été initiées de 1987 à 2020 :

Actionnariat
Le ministère algérien des finances est l'unique actionnaire de la CCR.

Présidents et directeurs généraux

Conseil d'administration de 2021

Présidence du conseil d'administration et direction générale

Principales activités
La CCR souscrit des traités et risques facultatifs de réassurance à l'échelle nationale et internationale. L'activité du réassureur englobe les branches vie et non vie.

En 2020, le chiffre d'affaires de la CCR atteint 33 624 millions DZD (242 462 000 USD).

Les acceptations nationales représentent 82 % du chiffre d'affaires 2020 alors que les affaires internationales se limitent à 18% et se composent essentiellement de traités dans les branches dommages.

Participations de la CCR dans les sociétés d'assurance et de réassurance

Les pools d'assurance
La CCR gère trois pools d'assurance :

Algerian catastrophe insurance pool (ACIP)
Le pool catastrophes naturelles (ACIP) couvre les risques séismes, inondations, glissements de terrain et tempêtes. Des traités de réassurance en quote-part fixent le taux de rétention des risques, soit 30 % pour les assureurs et 70 % pour la CCR. Un traité stop loss protège les cédantes en de cas de forte sinistralité.

Pool responsabilité civile décennale
Le pool responsabilité civile décennale a été créé en 2009 par la CCR et un groupement d'assureurs algériens. Le capital initial du pool est de 2 milliards DZD (27,96 millions USD). La gestion de la coassurance a été confiée à la Compagnie centrale de réassurance.

Pool risques spéciaux
Le pool risques spéciaux a été mis en place en 2018. Il offre une protection contre les risques politiques, troubles civils, actes de terrorisme La CCR est responsable de la gestion de ce pool.

Références

Entreprise ayant son siège en Algérie
Compagnie d'assurances ayant son siège en Algérie
Entreprise fondée en 1973

Compagnie centrale de réassurance


Kyra Panagia (en griego: Κυρά Παναγιά) es una isla griega en las Espóradas. Que administrativamente pertenece al municipio de Alonnisos en la Prefectura de Magnesia. La isla es también conocida por el nombre de Pelagos y en raras ocasiones Pelagonisi. En la antigüedad era conocida como Ephthyros (Έφθυρος) y Polyaigos (Πολύαιγος). Una bahía en el suroeste de la isla se llama Agios Petros. Kyra Panagia ha pertenecido a un monasterio desde hace siglos, al cual le fue concedida la isla por el emperador bizantino Nicéforo II Focas en el año 963. Hay un monasterio, en la actualidad en proceso de restauración y habitado por un solo monje, en la costa este de la isla.

Referencias

Véase también
 Geografía de Grecia
 Geografía de Europa

Islas del archipiélago de las islas Espóradas
Islas habitadas de Grecia

Kyra Panagia


Lugo di Vicenza ist eine nordostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Vicenza in Venetien. Die Gemeinde liegt etwa 22 Kilometer nördlich von Vicenza am Astico.

Gemeindepartnerschaften
Lugo di Vicenza unterhält inneritalienische Partnerschaften mit den Gemeinden Ostra Vetere in der Provinz Ancona und Cerchiara di Calabria in der Provinz Cosenza.

Sehenswürdigkeiten
Die Villa Godi und die Villa Piovene gehören zum Weltkulturerbe der von Andrea Palladio errichteten Villen.

Persönlichkeiten
 Massimo Briaschi (* 1958), Fußballspieler (Sturm)

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Venetien

Lugo di Vicenza


مجموعة الكاريبي   تأسست يوم 4 يوليو 1973 بتوقيع معاهدة تشاغواراماس بين رؤساء وزراء الدول الأربع (بربادوس ، وغيانا ، وجامايكا ترينيداد وتوباغو) لتعزيز العلاقات ودمج
سوق مشتركة في منطقة البحر الكاريبي. أصبح يضم الآن 15 عضوا كامل، و 5 أعضاء منتسبين و 7 مراقبين، أغلبيتهم ينتمون إلى الكومنولث البريطاني .

الأهداف
 التكامل الاقتصادي بين الدول الاعضاء من خلال إنشاء سوق مشتركة.
 تنسيق السياسات الخارجية للدول الاعضاء.
 تعزيز التعاون في المجالات التعليمية والثقافية والصناعية.

الأسبانية في الجماعة الكاريبية

رغم أن اللغة الإنجليزية هي اللغة الرسمية لمعظم أعضائها، بدأت الأسبانية تفرض نفسها. في عام 2003 وافقت مجموعة الكاريبي على جعل اللغة الإسبانية اللغة الرسمية الثانية المعترف بها وضرورة الترويج لها في المنطقة، وطلبت المساعدة من كوبا ومنظمة الدول الأمريكية. اتخذ القرار للمساعدة في الحد من الفجوة الثقافية التي تفصل بين جيرانهم دول أمريكا اللاتينية.

أعضاء الجماعة الكاريبية

انظر أيضًا

 النافتا
 ميركوسور
 منظمة البلدان الأمريكية

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي لمجموعة الكاريبي (بالإنجليزية)

اتحادات جمركية
أمريكا الوسطى
اقتصاد الكاريبي
الاقتصاد في 1973
تأسيسات سنة 1973 في أمريكا الجنوبية
تأسيسات سنة 1973 في أمريكا الشمالية
تأسيسات عقد 1970 في الكاريبي
جمعيات سياسية دولية
مجموعة الكاريبي
دول الكاريبي
سياسة الكاريبي
كتل تجارية
مجموعة الكاريبي
مراقبو الجمعية العامة للأمم المتحدة
منظمات أسست في 1973
منظمات حكومية دولية أسست عبر معاهدة
منظمات دولية اقتصادية
منظمات دولية في الكاريبي
منظمات عالمية
منظمات مقرها في منطقة البحر الكاريبي

الجماعة الكاريبية


Bergtittlingur (fræðiheiti: Anthus spinoletta) er lítill spörfugl sem verpir í fjöllum Suður-Evrópu og fornnorðurskautssvæðinu austur til Kína.

Tenglar

Erlur

Bergtittlingur


Ludovik Ramón (Luj Ramón; katalonski Lluís Ramon, šp. Luis Ramón de Aragón; Córdoba, 24. kolovoza 1558. – Madrid, 1. listopada 1596.) bio je španjolski plemić, grof Pradesa.

Životopis
Ludovik je rođen kao Lluís Ramon Folc d'Aragó-Cardona-Córdoba i Fernández de Córdoba 24. kolovoza 1558. u Córdobi te je tamo i kršten u crkvi svetog Nikole.

Njegov je otac bio markiz Comaresa, Don Diego Fernández de Córdoba y Zúñiga, a majka mu je bila Doña Ivana II. od Empúriesa, vojvotkinja Cardone i Segorbea, kći Doñe Ivane od Cardone i Don Alfonsa Aragonskog i Portugalskog.

Supruga Don Ludovika bila je Ana Enríquez de Cabrera y Mendoza; vjenčani su 1578. godine. Bili su roditelji Ivane, Ane, Henrika, Diega i Ludovika (1591. – 1627.).

Ludovik je umro prije svojih roditelja te je njegov nasljednik bio njegov sin, Don Henrik.

Izvori

Plemstvo
Životopisi, Španjolska

Ludovik Ramón


Fagurtoppur (fræðiheiti Lonicera x bella) er blendingur af geitblaðsætt á milli tegundanna rauðtopps (L. tatarica) og vindtopps (L. morrowii). Útlitið er breytilegt eins og er algengt hjá blendingum, en hann blandast einnig auðveldlega aftur í foreldrategundirnar. Blendingur Lonicera × bella og L. ruprechtiana er nefnur L. × muendeniensis.

Hann hefur lítið eitt verið reyndur á Íslandi.

Heimild

Geitblaðsætt

Fagurtoppur


Félix Tiouka est un représentant amérindien-guyanais du groupe Kali'na. En 1981, il est élu président de l'Association Amérindienne de la Guyane Française (l'AAGF). Il est ensuite élu premier adjoint de la mairie d'Awala-Yalimapo chargé du développement économique, de la coopération régionale et de la communaut ( 2017-2018). Il devient le premier coordonnateur  général de la Fédération des organisations autochtones de Guyane ( la FOAG) qui remplace l'AAGF en 1992.

Biographie
Au début des années 1970, Félix Tiouka devient pensionnaire  au Home Catholique dans la commune de Rémire-Montjoly en Guyane près avoir passé son certificat d'études à l'école des sœurs à Mana dans le but de poursuivre des études secondaires.

Alexis Tiouka est son petit frère. Il habite à Awala-Yalimapo, commune localisée à l'ouest de la Guyane.

Action politique
L'Association Amérindienne de la Guyane Française (l'AAGF) est fondée en 1981 par Thomas Appolinaire (alors inspecteur des impôts à Cayenne),  Paul Henri (qui travaille au Centre spatial guyanais) et enfin Félix Tiouka, qui en devient le premier président. Ces trois hommes viennent d'Awala-Yalimapo. La création de cette association a pour objectifs, d'une part, de représenter les six groupes amérindiens de Guyane, et d'autre part, de revendiquer leur identité et leur place sur le  territoire afin notamment de faire entendre leurs revendications politiques.

Ces trois hommes sont les initiateurs du premier rassemblement des Amérindiens de Guyane  qui a lieu les 8 et 9 décembre 1984 dans le village d'Awala. Lors de cet évènement historique sont notamment présents des représentants de l'État, des élus du Département et de la Région ainsi que du Suriname.

Le 9 décembre 1984, Félix Tiouka prononce un discours historique qui surprend violemment les représentants de l'État, qui ne s'attendaient pas à recevoir ces critiques acerbes vis-à-vis de la gestion politique française.Au cours de ce discours, Félix Tiouka demande notamment des droits territoriaux. En effet, depuis la départementalisation de la Guyane, le gouvernement français ne cesse de restructurer le territoire par la mise en place de nouvelles communes, comme Maripasoula ou Camopi. Cette politique française d'aménagement du territoire en Guyane remet en question le maintien des modes de vie amérindiens selon Félix Tiouka. Ce dernier revendique la reconnaissance du gouvernement français du droit des premiers occupants et des droits territoriaux afin de pourvoir sauvegarder les modes de vie propres à leurs communautés, ce qui entrainerait de facto un droit d'accès à l'ensemble des ressources. Ces revendications vont au-delà du droit d'usage restrictif jusque-là accordé (c'est-à-dire le droit de chasser et de pêcher). Par ailleurs, Félix Tiouka critique la francisation des noms amérindiens et la scolarisation des enfants de la communauté dans les Homes. Il entend sauvegarder les coutumes culturelles des amérindiens et leur permettre d'organiser elles-mêmes leur rapport au territoire.

À partir de là, l'association AAGF dirige ses actions contre l'État de façon active. Ses membres se font élire au sein des collectivités du territoire afin de porter la voix de leurs communautés. En 1992, la Fédération des Organisations Autochtones en Guyane (FOAG) est créée pour renforcer le mouvement amérindien. La FOAG sera présente à la mairie d'Awala-Yalimapo où elle obtiendra des postes, en plus d'un siège au comité en lien avec le projet de Parc national de Guyane dans le sud de la région .

À la suite de cette action militante, des zones de droits d'usages (ZDU) sont mises en place en 1987 par le décret  signé par le premier ministre Jacques Chirac. Mais cette réponse de l'État n'a pour objectif que de renforcer son pouvoir et non de redonner aux amérindiens la possibilité de vivre sur un espace où l'intervention étatique française ne pourra se faire. Ce décret laisse un pouvoir conséquent au gouvernement pour la mise en place de projets d'infrastructures, comme celui de la "Montagne d'or" en 2015. Ce projet soutenu par le président français Emmanuel Macron suscite un vif rejet de la part des populations amérindiennes et de ses associations, que ce soient la FOAG, l'ONAG, ou la CCPAB.

L'écriture Kali'na
À partir de 1993,  la FOAG - avec l'aide notamment de chefs coutumiers, de représentants d'associations Kali'na, de chamans, de locuteurs de la langue et de Félix Tiouka lui-même organise des ateliers dans le but de réaliser une écriture propre aux Kali'na. Dans le village d'Awala, une linguiste spécialisée participe à ces ateliers.

Bibliographie

Blaise Paul et Félix Tiouka, Le caprice de Maïpouri ou La création de la Mer : conte galibi raconté à Awala, Les deux fleuves, 1992  )
Félix Tiouka, Comment se sont créées les étoiles, Indigène, Montpellier, 1999

Références

Groupe ethnique en Guyane
Peuple indigène d'Amazonie

Félix Tiouka


Georg Christian Friedrich von Heydebreck (* 28. Januar 1765 in Parsow; † 25. August 1828 in Doberan) war ein preußischer Verwaltungsjurist.

Leben
Als Sohn eines Gutsbesitzers und Rittmeisters wurde er 1800 Kammerdirektor in Stettin und 1810 Geheimer Staatsrat in der Gewerbesektion des preußischen Innenministeriums. In seine Zeit fiel das Gewerbesteueredikt (Preußen) vom 2. November 1810, das die Gewerbefreiheit im Königreich Preußen begründete. 1813 wurde er ausgezeichnet mit dem Roten Adler-Orden 2. Klasse mit Eichenlaub.

Von 1815 bis 1824 war er der erste Oberpräsident der Provinz Brandenburg. Als Oberpräsident präsidierte er qua Amt auch im Königlichen Konsistorium Brandenburg zu Berlin. 1816 wurde er zum Wirklichen Geheimen Rat mit dem Prädikat Exzellenz ernannt.

Georg Christian von Heydebreck war in erster Ehe ab 1792 verheiratet mit Auguste von Brandt (1771–1852), in zweiter Ehe ab 1803 mit Karoline von der Goltz (1786–1861) und in dritter Ehe ab 1813 mit Auguste Voight (1794–1848); letztere heiratete 1834 in zweiter Ehe 1834 Ignazio Tranfo, Herzog von Sant'Agata.

Von den Kindern aus erster Ehe wurde die Tochter Wilhelmine Sophie Juliane Luise (1794–1867) 1819 Ehefrau des Berliner Hof- und Dompredigers Friedrich Ehrenberg und der Sohn Ludwig Christoph (1797–1859) Kammergerichtsrat in Berlin.
Aus der zweiten Ehe ging als einziges Kind die Tochter Luise Sophie Charlotte Auguste (1803–1858) hervor, die sich 1821 mit dem späteren Generalmajor Karl Wilhelm von Wnuck (1788–1863) vermählte.
Aus der dritten Ehe stammte neben einem bereits als Kind verstorbenen Sohn die 1815 geborene Tochter Augusta Luisa Lavinia, die mit der verwitweten Mutter nach Italien ging und dort 1841 Vincenzo Fazzari aus einer alten kalabrischen Adelsfamilie heiratete.

Literatur
 Claus-Heinrich Bill, Hans Georg von Heydebreck: 750 Jahre Heydebrecks. Die Familie von Heydebreck vom Mittelalter bis heute 1254–2004. C. A. Starke, Limburg an der Lahn 2004, ISBN 978-3-7980-0542-6
 Klaus Schwabe (Hrsg.): Die preußischen Oberpräsidenten 1815–1945 (= Deutsche Führungsschichten in der Neuzeit. Bd. 15 = Büdinger Forschungen zur Sozialgeschichte. 1981). Boldt, Boppard am Rhein 1985, ISBN 3-7646-1857-4.

Einzelnachweise

Georg Christian
Adliger
Verwaltungsjurist
Oberpräsident (Provinz Brandenburg)
Deutscher
Geboren 1765
Gestorben 1828
Mann

Georg Christian von Heydebreck


زي النهاردة فيلم مصري، إنتاج عام 2008، وهو العمل الأول للكاتب والمخرج عمرو سلامة ويعد الفيلم أول فيلم يخرجه.

قصة الفيلم
تدور أحداث الفيلم حول فتاة مترجمة "بسمة" توفي خطيبها "أيمن" بسبب أخوها "محمد" المدمن على المخدرات، فدخلت في حالة حزن شديد. بعد تعافيها تعرفت على شخص آخر "ياسر" وأحبته فبدأت تلاحظ وجود تشابه كبير في الأحداث التي حدثت مع خطيبها السابق فدخلت في دوامة من الخوف وحاولت أن تحمي خطيبها حتى لا تكون نهايته مثل نهاية خطيبها السابق.

الممثلون
 بسمة
 أحمد الفيشاوي
 آسر ياسين
 أروى جودة
 نبيل عيسى
 مها أبو عوف
 رانيا شاهين
 محمود البزاوي
 عبد العزيز مخيون
 زينب إسماعيل
 هناء عبد الفتاح
 هاني عادل
 أحمد صفوت
 أحمد الحلواني
 رمضان خاطر

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي للفيلم

أفلام أحمد الحلواني
أفلام أحمد الفيشاوي
أفلام إثارة إنتاج عقد 2000
أفلام مها أبو عوف
أفلام مصرية إنتاج 2008
أفلام عبد العزيز مخيون
أفلام آسر ياسين
أفلام محمود البزاوي

زي النهارده (فيلم)


الراية البيضا هو مسلسل درامي مصري، أنتج سنة 1988، من إخراج محمد فاضل (مخرج)، وتأليف أسامة أنور عكاشة، ومن بطولة جميل راتب وسناء جميل. وتدور أحداثه عن سيدة من أثرياء تجارة السمك ترغب في الاستيلاء على قصر أثري يقيم به أحد السفراء في فترة تقاعده.

شخصيات المسلسل

فريق العمل
 إخراج: محمد فاضل (مخرج)
 تأليف: أسامة أنور عكاشة
 مهندس الديكور: خيري أسعد
 توليف (مونتاج) إلكتروني: ماجد شومن
 توليف فيديو:عبد الكريم ذياب
 التصوير: تم التصوير في استديوهات الأردن -الشركة الأردنية للإنتاج التليفزيوني والإذاعي والسينمائي
 توزيع: الشركة العربية للإنتاج الإعلامي
 مدير الإنتاج: عبد الرحمن لملوم
 مخرج منفذ: مجدي أبو عميرة، أحمد البدري
 موسيقي تصويرية: عمار الشريعي

مراجع
 صفحة العمل على موقع قاعدة بيانات السينما العربية

مسلسلات أسامة أنور عكاشة

الراية البيضا (مسلسل)


Rotundella, monotipski rod zelenih algi smješten u vlastitu porodicu Rotundellaceae, dio reda Sphaeropleales. Jedina vrsta je terestrijalna R. rotunda.

Izvori

Vanjske poveznice

Rodovi Sphaeropleales

Rotundella


Tenzing Jigme, () né le 23 juillet 1981 à Katmandou au Népal est un homme politique tibétain.

Biographie

Tenzing Jigme dont le père est Tashi Dhondup et la mère Phurbu Dolma est né au Népal.

Il a étudié au Collège Saint-Joseph à Darjeeling.

En 1999, il a déménagé aux États-Unis et a obtenu un baccalauréat du Colorado College.

Il est récipiendaire d'une bourse d'études supérieures du dalaï-lama (2020-2021) et est en maîtrise à l'université du Minnesota.

Lorsqu'il était au Colorado College, il a fondé une branche d'Étudiants pour un Tibet libre et a également été le directeur des Amis du Colorado du Tibet. En 2006, il est élu président de l'Association tibétaine du Colorado. En 2009, il a déménagé au Minnesota et a été élu vice-président puis président du Congrès régional de la jeunesse tibétaine pour deux ans consécutivement. En 2013, il déménage à Dharamsala après qu'il fut élu président du Congrès de la jeunesse tibétaine. Il a été réélu président en 2016 pour un mandat de trois ans.

Tenzing Jigme est aussi un musicien de rock qui a passé 15 ans aux États-Unis. Il est chanteur et guitariste du Melong Band, le seul groupe de rock tibétain aux États-Unis à être en tournée et à enregistrer. Pankaj Mishra qui l'a rencontré à Dharamsala en 2015 indique que Tenzing Jigme attribue au dalaï-lama « le virage démocratique dans la communauté » et l'avènement des dirigeants élus. Pour Tenzing Jigme, le dalaï-lama « continue de nous préparer pour l'avenir », mais il ne fait aucun doute que les Tibétains risquent d'être confrontés à une impasse politique. La possibilité que beaucoup tombent dans la violence après sa mort s'accroît.

En avril 2021, Tenzing Jigme est élu député du Parlement tibétain en exil, où il est un des deux représentants d'Amérique du Nord de la diaspora tibétaine.

Notes et références

Naissance en juillet 1981
Naissance à Katmandou
Député tibétain
Musicien tibétain
Militant pour la liberté au Tibet
Relations entre les États-Unis et le Tibet

Tenzing Jigme


300 هـ هي سنة في التقويم الهجري امتدت مقابلةً في التقويم الميلادي بين سنتي 912 و913.

أحداث
 تولي عبد الرحمن الناصر إمارة الأندلس

مواليد

 أبو الفرج الشنبوذي
 ابن العميد

وفيات
 أحمد بن عبد الله بن عباد
 إبراهيم بن موسى بن جميل
 قسطا بن لوقا
 عبد الله بن محمد بن عبد الرحمن
 أحمد بن عبدالله بن عباد

انظر أيضًا
 أحداث ومواليد ووفيات وقعت في الفترة الأولى من سنة 300 هـ
 أحداث ومواليد ووفيات وقعت في الفترة الثانية من سنة 300 هـ

مراجع

تقويم هجري

300 هـ


Torres adını taşıyan Portekiz'de yerleşim birimleri:

 Torres - Trancoso belediyesinde bucak.

Ayrıca:

 Torres Novas - Santarém ilinde belediye.
 Torres Vedras - Lizbon ilinde belediye.
 Fernando Torres - İspanyalı futbolcu.

Torres


Robert Alphonso Taft III  (born January 8, 1942) is an American politician and attorney who served as the 67th governor of Ohio from 1999 to 2007. A member of the Taft political dynasty and Republican Party, Taft previously served in the Ohio House of Representatives, then as Hamilton County commissioner, and as Ohio Secretary of State under governor George Voinovich.

Taft was born in Boston and raised in Cincinnati. His first public office was representing the 65th district in the Ohio House of Representatives from 1977 to 1981. He then served as commissioner for Hamilton County from 1981 to 1990. Taft ran for lieutenant governor in 1986 but was unsuccessful. After that, he was elected Secretary of State of Ohio in 1990 and was reelected in 1994. Taft won the 1998 Ohio gubernatorial election with 50 percent of the vote and became governor in January 1999. In his first term, he had high approval ratings and was easily reelected in 2002, defeating his opponent by over 600,000 votes.

In August 2005, as a result of the Coingate scandal, Taft was indicted with four misdemeanors related to him receiving undisclosed gifts and accepting illegal campaign contributions, making him the first Ohio governor charged with a crime while in office. He pleaded no contest to the charges and was fined $4,000. Despite his fallout from the conviction, Taft continued to serve as governor until his second term expired in January 2007. After leaving office, Taft worked for the University of Dayton, beginning August 15, 2007.

Personal background
Taft was born in 1942 in Boston, to U.S. Senator Robert Taft Jr. and Blanca Duncan Noel. Bob's paternal grandfather was U.S. Senate Majority Leader Robert Alphonso Taft Sr.; his patrilineal great-grandfather was U.S. President and Chief Justice of the United States William Howard Taft; and his patrilineal great-great-grandfather was Attorney General and Secretary of War Alphonso Taft.

He was raised in Cincinnati, Ohio, where he attended the Cincinnati Country Day School through the ninth grade and graduated from The Taft School. At Yale University, he was a member of the Yale Political Union, and graduated with a B.A. in government in 1963. From 1963 to 1965, he served as a Peace Corps volunteer, teaching in Tanzania.  He later attended the Woodrow Wilson School of Public and International Affairs at Princeton University, receiving an M.A. in government in 1967. In 1976, he received his Juris Doctor from the University of Cincinnati College of Law.

Early political career

Taft was elected as a Republican to the Ohio House of Representatives and served in the Ohio House of Representatives from 1977 to 1981, and then was Hamilton County commissioner from 1981 to 1990. He ran for Lieutenant Governor of Ohio on the ticket with Jim Rhodes in 1986, but was unsuccessful. In 1990, he was elected Ohio Secretary of State, defeating incumbent Democrat Sherrod Brown. He was re-elected in 1994, defeating Democratic candidate Dan Brady.

Campaigns for Governor

1998 campaign

In December 1996, Taft announced he would run for Governor of Ohio, becoming the first candidate to enter the race. He had been  preparing for his run since 1995, raising money and securing the endorsement of term-limited incumbent George Voinovich. It was reported that a deal was made in 1990 that the state Republican Party would clear the field for Voinovich and in trade, they would clear it for Taft in 1998, but both men denied any insinuations. Taft won the May 5, 1998 primary to become the Republican nominee. He then defeated Democrat Lee Fisher, the former Ohio Attorney General, in the November 3 general election with 50 percent of the vote. He was sworn in for his first term on January 11, 1999.

2002 campaign

In January 2002, it was reported that the governor had raised nearly 6 million dollars for his reelection campaign. Taft had high approval ratings going into the election (near 70 percent according to some polls), and experts predicted he would easily win. In the November 5 general election, Taft defeated Democrat Tim Hagan by nearly 20 points, 57-38 percent. He was sworn in for his second term on January 13, 2003.

Governor of Ohio (1999–2007)

Third Frontier
The Third Frontier program, started under the Taft administration, as of 2009 was considered an enormous success in modernizing Ohio's 21st century economy. The program focuses on issuing funding for research, development, and commercialization projects to the biomedical, alternative energy, and the advanced propulsion industries and institutions, among others. Between 2003 and 2008 it dispersed $681 million, resulting in a $6.6 billion economic impact return and 41,300 jobs.

Governor's Cup awards
During Taft's tenure, Ohio was awarded the Governor's Cup twice, in 2003 and 2006. The award, selected by Site Selection Magazine, is given to the state that attracts the most business developments over $1 million, creates over 50 jobs, or constructs over 20,000 new square feet of business area during the course of a year. The honor is deemed as being considered the best state in the country for business development, attraction, and capital investment.

Center for Stem Cell and Regenerative Medicine
In 2003, the state awarded $19.4 million for the creation of the Center for Stem Cell and Regenerative Medicine. Taft personally delivered the award to the institution in Cleveland. The state awarded another $8 million in 2006 from their Biomedical Research Research and Commercialization Program, which the Taft administration contributed to creating through the Third Frontier program. By 2009, the center had become recognized as a regional leader and had spun off four companies, conducted 51 clinical trials, treated over 250 patients with adult stem cells, and treated over 60 patients with other cell therapies.

Education
When the Taft administration took over, the state was faced with an education crisis as nearly half of students were failing mandatory tests and were attending failing districts. Taft's "Rebuilding Ohio Schools" was an ambitious project that would pour $10 billion over 12 years into new school construction. The Taft administration ultimately presided over the largest increase in education funding in state history. According to the U.S. Department of Education, Ohio student scores increased during Taft's tenure, including 4th and 8th grade math scores every period, with Ohio students scoring above the national average every period in every subject. The number of high school graduates increased, and for the 2006-2007 school year Ohio produced the most advanced percentage of 8th grade science students in the country.

Taft signed legislation creating the Ohio Educational Choice Scholarship Pilot Program, which extended choice to students in failing schools, and the Ohio College Opportunity Grant, which extended grants to 11,000 new students.

Tort reform
In January 2003, Taft signed Ohio Senate Bill 281 into law, which limited non-economic damages in medical injury lawsuits. The bill limited non-economic damages to $350,000 and imposed a statute of limitations. Taft then signed Ohio Senate Bill 80, introduced by Sen. Steve Stivers, into law in January 2005, which placed further caps on lawsuit awards in general.

Veterans affairs
In December 2000, Taft signed House Bill 408, which designated Interstate 76 as the "Military Order of the Purple Heart Memorial Highway". In July 2001, he signed legislation to permit school districts to award high school diplomas to veterans of World War II from the United States who were called into service before obtaining their diploma. In November 2001, with the ensuing War on Terror set to begin, Taft signed Ohio Senate Bill 164, called the Military Pay Bill, into law. The bill protected the benefits of state employees called into full-time active service. In 2003, he signed Ohio Senate Bill 47, introduced by Sen. Steve Stivers, which provided additional time to soldiers on active duty to pay their property taxes, interest free. In 2004, he signed legislation renaming the "Michael A. Fox Highway" to the "Butler County Veterans Highway", and proclaimed November to be "Hire a Veteran Month" in Ohio.

In 2005, Taft signed legislation creating the Military Injury Relief Fund, which allowed taxpayers to donate a portion of their tax refund to help fund grants for injured veterans. He successfully lobbied, along with others, in 2006 to have the Royal Netherlands Air Force join the Ohio Air National Guard in training missions in Springfield. Taft signed numerous other pieces of legislation extending benefits to service members, and in 2006 was honored with the National Guard Association of the United States' Charles Dick Medal of Merit, in which the press release stated "Taft fought to ensure that Ohio's Soldiers, Airmen and their families were
cared for in all aspects of their service, and presided over an unprecedented expansion of state
benefits for Guardmembers and their families." Ohio's adjuntant general Maj. Gen. Gregory L. Wayt stated about Taft that "he epitomizes what a commander-in-chief of a National Guard should be. During his term he
has stood strong with the National Guard."

His wife, Hope, started the "On the Ohio Homefront" initiative, which is an online database of businesses and charities that provide discounts and services catered toward veterans.

Highway construction

In 2003, Taft unveiled his "Jobs and Progress Plan", which was a $5 billion, 10-year agenda to improve Ohio's highways and roads. Among the notable projects were the $97 million Wilmington Bypass project, the $1 billion Cleveland Inner Belt project, and the $220 million Veterans' Glass City Skyway in Toledo.

Taxes
In 2003, Taft signed legislation enacting the largest tax increase in state history, a temporary two-year, 1% sales tax which generated $2.9 billion in revenue during the national recession. In 2005, Taft signed major tax reform, including a 21% personal income tax cut over five years, a reduction of the sales tax by 0.5%, elimination of the corporate franchise tax over five years, and the elimination of the personal tangible property tax over four years. The legislation also included nominal tax credit increases, including $50 for personal and dependent exemptions, and $88 in deductions for deposits made into Ohio Medical Savings Accounts. In 2006, Taft signed Substitute House Bill 49, which provided a 25% tax credit for historic rehabilitation projects.

Alternative energy and Energy Action Plan
In 2001, Taft, along with other state leaders, met in Cleveland to unify in calling on the U.S. Congress to grant a funding request for the NASA Glenn Research Center, which was researching projects that included alternative and more efficient energy, and to designate NASA Glenn for the leadership role in biotechnology research. In 2005, Taft mandated that the Ohio Department of Transportation use  of B20 biodiesel and  of E85 ethanol per year, while selecting flex-fuel vehicles for new purchases. ODOT had been using alternative fuels since 1999, and owned 193 flex-fuel vehicles when this announcement was made. Taft also mandated that ethanol tanks be constructed at all new ODOT facilities. Later in 2005, Taft urged the U.S. Congress to extend tax credits to those who install fuel cell electricity stations. As part of the Ohio Third Frontier program, $100 million in grants had already been issued for the research of fuel cells.

In early 2006, Taft announced his "Energy Action Plan", which included doubling the use of E85 ethanol in state fleets from  to 60,000, increasing the use of biodiesel in state fleets by  annually, while mandating the purchase of flex-fuel only vehicles for the state fleet, and allocating $3.6 million from the Energy Loan Fund to make state buildings energy efficient. The plan also called for $25 million from the Energy Loan Fund to be set aside over five years for wind turbine producing companies, and to set aside a grant of 1.2 cents per kilowatt-hour of electricity produced by wind energy. Taft called for a pilot program to create jet fuel from coal, moving Ohio's geological information on fossil fuel sources to digital formats, and reaffirming the state's commitment to FutureGen, a clean coal initiative.

Between 1998 and 2007, Ohio's green industry sector grew at the fourth highest rate in the country, 7.3%.

Great Lakes initiatives
Taft spent considerable time during his administration promoting the Great Lakes, which included lobbying the U.S. Congress for funding devoted to restoration projects, and signing pacts that included 8 Great Lakes states and 2 Canadian provinces to preserve the area. These pacts included  "The Strategy to Restore and Protect the Great Lakes", which called for a $20 billion investment, cleanup, and renewal of the lakes, "The Great Lakes-St. Lawrence River Basin Sustainable Water Resources Agreement", which aimed to prevent new damage to the region, and "The Great Lakes-St. Lawrence River Basin Water Resources Compact". In 2001, Taft agreed to "Annex 2001", an addition to the Great Lakes Charter. In 2008, he joined the Board of Directors of the Alliance for the Great Lakes to help promote effective implementation of the Compact.

Amy's Law
In May 2005, Taft signed House Bill 29, also known as Amy's Law into law, tightening restrictions on bond for suspects accused of domestic violence.

Concealed carry
In February 2006 Taft vetoed legislation passed by both houses of the Ohio General Assembly removing the 'Plain Sight' provision from the state's concealed carry law. The bill would have also kept The Plain Dealer from publishing the names and home addresses of licensees.  Nevertheless, this provision passed into law when the General Assembly overrode his veto, the first veto override in Ohio in over 30 years.

Spending and economy

Taft was criticized during his tenure for permitting state spending and state taxes to rise. Critics also argued that Taft was responsible for the lagging Ohio economy during that time period, despite federal trade policies that were out of his control, resulting in the loss of 13,432 employment positions to international trade alone in 2006, and 71,242 employment positions lost overall between 1995 and 2006. Those figures are based on the Trade Adjustment Assistance Program figures, which has stringent standards that do not count all the employment positions truly lost to international trade.

Capital punishment
Taft presided over the reintroduction of capital punishment in Ohio. During his term, 24 people were put to death by lethal injection, which made Ohio the first outside the South by number of performed executions. Taft, however, granted one commutation.

Controversies

Naral v. Taft
Taft was the subject of a federal lawsuit in 2005, NARAL v. Taft, over his decision to allow "Choose Life" license plates to be sold by the state to raise funds for pregnancy crisis centers and adoption centers. They were considered by the American Civil Liberties Union to be "viewpoint discrimination", thus unconstitutional. The district court dismissed the ACLU's lawsuit, and they later withdrew their appeal from the 6th Circuit Court of Appeals.

Coingate

In 1996, the Republican-controlled Ohio General Assembly passed a law that struck the requirement that the Ohio state government invest solely in bonds. Various fund managers and other brokers then scrambled to offer their services.

During Taft's Tenure, the Ohio Bureau of Workers' Compensation (BWC) invested hundreds of millions of dollars in high risk or unconventional investment vehicles run by Republican Party supporters who had made large campaign contributions to senior Ohio Republican officials. One was a rare coin investment fund run by Tom Noe which attracted particular scrutiny since two coins worth more than $300,000 were reportedly lost.

Further investigation into GOP operative Noe revealed that coins backed by state investments worth $10–$12 million were missing and that only $13 million of the original $50 million invested could be accounted for. Tom Noe was convicted of running a criminal enterprise, the theft of $13 million from the fund, and of keeping a second set of books to cover for it.

The Ohio Bureau of Workers' Compensation (BWC) ultimately invested hundreds of millions of dollars in high risk or unconventional investment vehicles run by people closely connected to the Ohio Republican Party who had made large campaign contributions to many senior Republican party officials.

Taft's conviction was grounds under the Ohio Constitution for impeachment and removal from office by the Ohio General Assembly; however, impeachment proceedings did not occur and Taft remained in office until the end of his second term.

Criminal golf games
In 2001, a ruling by the Ohio Ethics Commission made clear that any free rounds of golf paid for by lobbyists which were valued over $75 were to be disclosed. Taft stated he was not aware of the opinion until 2005 after news reports surfaced about the Coingate scandal. In a 2003 questionnaire for a possible appointment to the Ohio Turnpike Commission, Thomas Noe, at the center of the Coingate investigation, indicated to Taft he was not doing business with the state, although he had been. Taft personally notified the commission of possible disclosure failures, and offered his cooperation in correcting the issues in voluntarily triggering an investigation.

On August 17, 2005, Taft was charged with four criminal misdemeanors stemming from his failure to disclose golf outings paid for by lobbyists, as well as some undisclosed gifts. The Associated Press reported the total value of at least 52 undisclosed gifts as about US$5,800, they included:
 Two undisclosed gifts including golf with coin dealer Thomas Noe, a Republican fundraiser then under investigation, and later convicted, for his handling of a $50 million investment of state money in rare coins, and diverting $2 million to personal use. Taft claimed of Tom Noe that "He fooled people from one end of Ohio to the other." (See Coingate scandal.)
 Six undisclosed gifts including golf outings with political strategist Curt Steiner and Robert Massie, president of chemical information services giant CAS, worth $700. Taft later lobbied the U.S. Department of Health and Human Services against expanding scientific directories that would compete with CAS.
 Undisclosed gifts including dinner and Columbus Blue Jackets hockey tickets from Jerry Jurgeson, chief executive officer of Nationwide Insurance
 A book and artwork from the consul general of the People's Republic of China worth $100
 A photograph and framed medal from the Defense Supply Center worth $85
 A portfolio and clothing worth $119 from the Youngstown/Warren Regional Chamber of Commerce.

This was the first time an Ohio governor has ever been charged with a crime while in office.

At his arraignment in Franklin County Municipal Court in Columbus on August 18, Taft pleaded no contest and was fined $4,000 plus court costs. Judge Mark Froehlich also ordered Taft to apologize to the people of Ohio as well as state employees. Taft was quoted after sentencing stating "I offer my sincere and heartfelt apology, and I hope the people will understand that these mistakes, though major and important mistakes, were done unintentionally, and I hope and pray they will accept my apology." During the sentencing it was noted that Taft had a 30-year unblemished record as a public official.

In addition to the criminal sanctions, Taft was issued a public reprimand by the Ohio Supreme Court on December 27, 2006 for accepting and failing to report gifts and golf outings worth more than $6,000. This reprimand was attached to Taft's license to practice law in Ohio.

After the fallout from his conviction, Taft called for a ban on executive-level government officials from accepting gifts of any amount from lobbyists.

Job approval
At the beginning of his governorship in 1999, Taft had an approval rating of 49 percent. His approval rating had reached 63 percent by November 1999, and 69 percent by November 2001. By May 2002, his approval rating had fallen to 59 percent, but by July it had recovered to 62 percent. Going into the 2002 gubernatorial election, Taft had approval ratings in the high 60s.

Shortly after beginning his second term in January 2003, his approval rating fell to 40 percent, with disapproval at 48 percent. By May 2003, his disapproval rating grew to 50 percent, a level unseen for an Ohio governor in 20 years. Taft's sudden dip in approval ratings was likely due to Ohio's lagging economy and tax increases.

In early 2004, Taft's approval rating showed signs of recovery at 47 percent. In early 2005, when the Coingate scandal was revealed, Taft's approval rating slumped to 34 percent, which was at the time the second lowest approval rating found for an Ohio governor. In late 2005, after his conviction for his involvement in the scandal, polls found the governor had an approval rating of just 15 percent—the lowest approval rating ever found for an Ohio governor. Other polls found that Taft's approval rating was even lower at 6.5 percent, according to Zogby, giving him quite possibly the lowest polled approval rating ever by a United States politician. A SurveyUSA poll that same month gave Taft a rating of 18 percent. In a response, a spokesman for Taft told the Associated Press, "the governor doesn't govern by the polls, he governs by good public policy and making a difference for Ohioans". A late-2005 article in Time named Taft as one of the three worst governors in the country.

During 2006, Taft's final year in office, his approval hovered in the low-to-mid 20s. Taft's unpopularity contributed to major Democratic gains in the 2006 election, including the defeat of Republican Ken Blackwell by Democrat Ted Strickland in the race to replace Taft as governor. In polling conducted by  Quinnipiac University in December 2006, Teft left the governorship with an approval rating of only 16 percent.

Post-gubernatorial activities
After Taft left the governorship, he and his wife made a trip to Tanzania in February 2007 where he had served as a Peace Corps volunteer. Taft said the trip was invigorating and that the buildings where he taught and lived 40 years earlier were still there.

Taft joined the University of Dayton in August 2007 as a distinguished research associate for educational excellence. His job is to help the university launch the Center for Educational Excellence, which encourages students to study science, technology, engineering, and math. "We've got to figure out how to get more students in college, and that's a challenge that I really look forward to." Thomas Lasley II, dean of the School of Education and Allied Professions, stated Taft was the first professional who refused his salary offer for being too high. Lasley was quoted "I think the more people have gotten to know him [Taft] the more they realize he is a very ethical individual".

In November 2008, he joined the Board of Directors of the Alliance for the Great Lakes to help advance Great Lakes education and policy initiatives, such as the Great Lakes-St. Lawrence Basin Water Resources Compact, started during his tenure as Chairman of the Council of Great Lakes Governors.

, he is on the board of directors for Battelle for Kids, a not-for-profit organization dedicated to moving education forward for students by supporting the educators who work with them every day.

Taft is a member of the ReFormers Caucus of Issue One.

Family
The Taft family has been involved in Republican politics for over a century. Bob Taft's patrilineal great-great-grandfather Alphonso Taft was Secretary of War, Attorney General, and an Ambassador. His patrilineal great-grandfather William Howard Taft was President and Chief Justice of the United States; patrilineal great-grandmother Helen Louise "Nellie" Taft was First Lady. Paternal grandfather Robert Alphonso Taft, Sr. and father Robert Alphonso Taft, Jr. were both U.S. Senators. First cousin William Howard Taft IV acted as Secretary of Defense for two months in 1989. Uncle William Howard Taft III was an Ambassador. His patrilineal great-granduncle Charles Phelps Taft was a U.S. Representative from Ohio and, for a time, an owner of the Chicago Cubs baseball team. Patrilineal great-great-great-grandfather Peter Rawson Taft I was a member of the Vermont legislature. Other prominent relatives include Seth Chase Taft, Charles Phelps Taft II, Peter Rawson Taft II, Henry Waters Taft, Walbridge Smith Taft, and Horace Dutton Taft. Kingsley Arter Taft was a U.S. Senator from Ohio and Chief Justice of the Ohio Supreme Court.

Legacy
The Taft Coliseum at the Ohio Expo Center and State Fair in Columbus, Ohio, was renamed in honor of Taft on July 28, 2010.

See also

 Taft family

References

External links

1942 births
20th-century American lawyers
20th-century American politicians
21st-century American politicians
American people of English descent
American people of Scotch-Irish descent
American United Methodists
Republican Party governors of Ohio
Living people
Republican Party members of the Ohio House of Representatives
Ohio lawyers
Ohio politicians convicted of crimes
Secretaries of State of Ohio
Taft family
University of Cincinnati College of Law alumni
University of Dayton people
Princeton School of Public and International Affairs alumni
Taft School alumni
Yale University alumni

Bob Taft


Haslev Bio er en biograf i Haslev på Sydsjælland, der blev grundlagt i 1925.

Siden 1930 har det været den eneste biograf i byen. I perioden fra 1972 til 1992 var den forpagtet af Bio Næstved. Siden 2006 har den været ejet af Faxe Kommune.

Referencer

Eksterne henvisninger

Biografer i Danmark
Bio
Etableret i 1925

Haslev Bio