Çocuk Edebiyatı, çocuklar için konuları, karakterleri ve kullanılan dil özelleştirilerek hazırlanan edebî eserlerin oluşturduğu edebiyat koludur.

Anton Çehov gibi edebiyat dünyasının önemli bazı isimleri bu kavramın bir edebiyat türü olarak ele alınamayacağını, yalnızca 'doz' olarak edebî vurgunun hafifletilerek sunulduğunun altını çizmektedirler. Edebiyatın dozunun hafifleştirilmesine Türk edebiyatından örnek olarak Ömer Seyfettin, Kemalettin Tuğcu eserleri ya da Yaşar Kemal, Aziz Nesin gibi yazarların çocuk öyküleri gösterilebilir.

Akademik olarak kesin çizgilerle bir tanımı olmasa da, çocuklara yönelik olan edebî ürünler yeni bir sektör yaratmış; böylece, çocuk edebiyatı alt başlığında bir edebiyat türü olarak kabul edilmeye başlanmıştır.

Çocuklara yönelik edebi eserleriyle dünya çapında en önemli isimlerden biri olan Enid Blyton, aynı zamanda kitapları başka dillere en çok çevrilen İngiliz yazarlardan biridir. Bu durum, çocuk edebiyatına dünya çapında gösterilen büyük ilginin bir önemli bir göstergesidir.

Öte yandan, çoğu zaman bu edebiyat türü içinde değerlendirilen masallar ise, akademik edebiyat tanımı içinde kesinlikle ayrı bir türdür ve çocuk edebiyatı içinde değerlendirilmez.

Türk edebiyatında çocuk yazınının ilk özgün eser ise 1859 yılında Kayserili Doktor Rüştü tarafından hazırlanan Nuhbetü'l-Etfal adlı alfabedir. Söz konusu alfabe çocuklarla ilgili hikâyelerle birlikte fabl çevirilerine de yer vererek çocuklara okumayı sevdirme amacı gütmüştür. Çocuklara yönelik ilk gazete ise 1869'da çıkarılan ve 49 hafta boyunca yayımlanan Mümeyyiz'dir.

Kaynak/Referans

 Çocuk Edebiyatı, Alemdar Yalçın-Gıyasettin Aytaş, Akçağ Yayınları, Ankara 2005.

Kaynakça

Çocuk edebiyatı


Paide (Almanca: Weißenstein), Estonya'daki Järva ilinin merkezidir. Yerleşim biriminde tarihî bir kale bulunur. 58°53′8″K, 25°33′26″D koordinatlarında yer alır. Nüfusu 9,700'dür. Yüzölçümü yaklaşık 10,036 km² olan Paide, Soğuk Savaş boyunca önemli bir üs idi.

Kardeş Şehirler

 Annaberg-Buchholz, Almanya
 Fredensborg-Humlebæk, Danimarka
 Håbo, İsveç
 Hamina, Finlandiya
 Havířov, Çek Cumhuriyeti
 Mažeikiai, Litvanya
 Pereiaslav-Khmelnytskyi, Ukrayna
 Saldus, Letonya
 Westminster, Maryland, ABD

Galeri

Estonya'daki şehirler
Estonya'nın belediyeleri
Järva ilindeki yerleşim birimleri

Paide


Slobodan Despot (n. 24 iulie 1967, Sremska Mitrovica, Voivodina, fosta Iugoslavie, în prezent în Serbia) este un editor și scriitor elvețian de origine sârbă.

El este co-fondator și director al editurii Xenia  din Sion.

Biografie
Slobodan Despot este primul copil al unei familii mixte sârbo-bosniace. Familia de pe latura paternă era originară din Krajina (Croația de azi) și după ce a căzut victimă persecuțiilor ustașilor și-a găsit refugiu în timpul celui de-al Doilea Război Mondial la Sremska Mitrovica, în Serbia. Familia de pe latura maternă, originară din Bosnia vestică, s-a regăsit acolo și după război.
În 1973 părinții lui s-au stabilit în Elveția. Încă din copilărie, Slobodan Despot a manifestat un talent profund pentru limbile străine și o fascinație pentru istoria antică, fiind inspirat, probabil, de locul său de naștere (Sirmium, capitala temporară a Imperiului Roman). După studii la colegiul Abației St. Maurice, el a început să studieze literatura la Universitatea din Lausanne. Își va abandona studiile pe parcurs pentru a se dedica în întregime activității de traducător și de editor.

El s-a căsătorit cu Fabienne Despot, fostul președinte al secțiunii cantonale Vaud a Uniunii democratice de centru.

Traducător
În 1989, Vladimir Dimitrijević, directorul editurii L'Âge d'Homme, i-a propus să traducă Le Temps du Mal, o vastă trilogie romanescă a scriitorului sârb Dobrica Ćosić. El va începe atunci o serie de traduceri pentru editura L'Âge d'Homme. Va traduce în principal din sârbo-croată (Ćosić, Crnjanski, Kapor), dar și ocazional din limbile anglo-saxone, italiană și rusă. El a tradus, în special, celebrul eseu Marea ruptură al lui Alexandre Zinoviev. Prieten și confident al marelui opozant sovietic, el va rămâne marcat de filozofia independentă și lucidă a acestuia. Traducerea lui a Plângerii pentru Belgrad, lungul poem elegiac al lui Miloš Crnjanski, i-a adus cel mai înalt premiu iugoslav pentru traducere de poezie.

Editor
Slobodan Despot a lucrat peste cincisprezece ani pentru L'Âge d'Homme. Acolo, el a organizat un atelier de lucru, a creat o colecție și apoi s-a dedicat coordonării traducerilor din limbi străine. În anii 1990, a fondat împreună cu Vladimir Dimitrijević Institutul sârb de la Lausanne, conducând revista Raison garder. Răspunzând propagandei masive referitoare la implicarea occidentală în războiul civil iugoslav, Raison garder va fi pentru mai mulți ani una dintre singurele surse de informații disonante în limba franceză.
În 2002-2003, ca urmare a accidentului suferit de către directorul editurii L'Âge d'Homme, el va conduce temporar compania. A părăsit L'Âge d'Homme în 2004 și a fondat editura Xenia în 2005, împreună cu Claude Laporte. Editura Xenia a fost activă din primăvara anului 2006, având ca motto: Îndrăznește să citești ceea ce noi am îndrăznit să publicăm, și s-a dedicat descoperirii și promovării "verigilor lipsă" ale editurilor francofone. Apărător necondiționat al libertății de exprimare, Despot va publica în premieră mondială operele complete în limba engleză  și în traducere franceză  ale lui Theodore J. Kaczynski, alias Unabomber, gânditor anti-industrialist radical, primul eco-terorist și "inamicul public nr. 1" în Statele Unite ale Americii. Editura Xenia va oferi, de asemenea, mărturii cu privire la situațiile umane extreme: bărcile cu refugiați, sinuciderea, terorismul, precum și studii pe subiecte sensibile, cum ar fi cele referitoare la geopolitica terorismului sau a afacerilor.

Jurnalist
Slobodan Despot a condus încă din perioada studiilor universitare revista studențească Ergo, dobândind o pasiune pentru jurnalismul polemic. În paralel cu activitatea sa de editor, el va colabora la o serie de ziare și reviste din Elveția, Franța și Serbia. În anii 2004-2005, el a fost purtător de cuvânt al ecologistului elvețian Franz Weber în cadrul Fundației omonime pe care o înființase la Clarens și editor al Journal Franz Weber, la care va continua să contribuie ocazional. Începând din 2007, el este un cronicar obișnuit la Nouvelliste  valaisan.

Autor
Abordând o formă scurtă și incisivă, Slobodan Despot a publicat numeroase note și eseuri scurte cu diverse titluri, pe care le adună periodic în volum (Balles perdues, Despotica). Din expedițiile și meditațiile sale alpine, a publicat în 2009 o carte de călătorii spirituale, Valais mistique , care a avut parte de o primire călduroasă. Jean Raspail, în special, a realizat o recenzie entuziastă, care va apărea în prefața la cea de-a doua ediție.
Prieten de mult timp al politicianului, poetului și scriitorului elvețian Oskar Freysinger, i-a dedicat, pentru edițiile Favre, o biografie personală care include, printre altele, o confruntare de opinii cu privire la problema Islamului.

El este co-autor al unei cărți replică la cartea lui Paul Garde, Vie et mort de la Yougoslavie, publicată în 1992.

În 2014 a apărut în colecția Blanche a editurii Gallimard primul său roman, Le miel.

Fotograf
De la vârsta de 16 ani, Slobodan Despot ține un jurnal fotografic, pe care îl numește photobiographie. Constituit inițial din filme alb-negru, acest jurnal este digital din 2005. Ca urmare a activității sale de redactor, Slobodan Despot a fotografiat mai mulți autori, mai ales Georges Haldas, ilustrând cu fotografii Légende de Genève. Douze portraits de Georges Haldas fac parte din colecțiile Muzeului Voltaire din Geneva. Pentru cartea sa Valais mystique, el a adunat o mare colecție de fotografii din Valais. În 2010, el a publicat i-mages , o colecție de fotografii de pe iPhone și retușate cu aplicații mobile, pe care Oskar Freysinger le-a completat cu epigrame.

Idei
Slobodan Despot susține o concepție despre om și societate bazată pe înrădăcinare și pe autonomia indivizilor și comunităților. Adversar al conformismului, el este unul dintre puținii care combat abordarea corectitudinii politice de toate felurile, atât de stânga, cât și de dreapta. Creștin, botezat ortodox la vârsta de 21 de ani, el nu susține nici un partid politic, dar se declară apropiat de ideile libertariene și sceptice cu privire la capitalismul globalizat și la dezvoltarea industrială. El subliniază frecvent influența exercitată asupra propriilor sale idei de unii autori pe care i-a tradus sau publicat, cum ar fi Karl Hess, Eric Werner, C. S. Lewis sau Alexandre Zinoviev.

În prefața pe care a scris-o la cartea sa Despotica, sociologul Michel Maffesoli definește sursa de inspirație esențială care, potrivit lui, îl ghidează pe autor: "Înrădăcinarea devine dinamică. Revenirea unei ordini concrete. Adică a unei ordini sociale care crește împreună cu ordinea naturală: cea a teritoriilor reale sau simbolice ce țin loc de adevăratele "fundații"".

Opere
 împreună cu Pavie Ivic, Nikola Samardzic, Anne Yelen et Pierre Maurer, De l'imprécision à la falsification : Analyses de Vie et mort de la Yougoslavie de Paul Garde aux éditions L'Âge d'Homme et Institut serbe de Lausanne, 18 noiembrie 1992 (ISBN  2-82510355-1).
 Slobodan Despot, La Signification du Kosovo dans l'histoire du peuple serbe, Lausanne, éd. L'Âge d'homme, coll. « Atlantide-Europe » (no 1), 1999, 22 p., 21 cm (ISBN 2-8251-1192-9, notice BnF no FRBNF37168497).
 Slobodan Despot, Balles perdues : interventions, 1990-2002, Lausanne, éd. L'Âge d'homme, coll. « Mobiles. Essais », 24 mai 2002, 119 p., 21 cm (ISBN 2-8251-1674-2, notice BnF no FRBNF38899525).
 Slobodan Despot (textes et photographies) (préf. Jean-François Fournier et Jean Raspail), Valais mystique, Vevey, éd. Xenia, 3 novembre 2009, 112 p., 23 cm (ISBN 978-2-88892-070-0).
 Slobodan Despot (textes et photographies) (préf. Jean-François Fournier et Jean Raspail), Valais mystique, Vevey, éd. Xenia, janvier 2014 (ISBN 978-2-88892-162-2).
 Slobodan Despot, Oskar et les Minarets, Lausanne et Paris, éd. Favre, 2010, 187 p., 24 cm (notice BnF no FRBNF42472349).
 Slobodan Despot (préf. Michel Maffesoli), Despotica : Modes d'emploi, Vevey, éd. Xenia, coll. « Franchises », octobre 2010, 174 p., 20 cm (ISBN 978-2-88892-100-4, notice BnF no FRBNF42295240).
 Slobodan Despot (« iPhonages ») et Oskar Freysinger (poèmes) (préf. Pierre Toutain-Dorbec), i-Mages, Vevey, éd. Xenia, 18 février 2011, 123 p., 15 cm (ISBN 978-2-88892-118-9, notice BnF no FRBNF42373288).
 Slobodan Despot (préf. Bernie Constantin), Nouvelleaks : les chroniques du nouvelliste : 2010-2013, Sion, éd. Xenia, 25 août 2014, 141 p., 20 cm (ISBN 978-2-88892-172-1, notice BnF no FRBNF43882648).
 Slobodan Despot, Le Miel : roman, Paris, éd. Gallimard, coll. « Blanche », 2 janvier 2014, 126 p., 21 cm (ISBN 978-2-07-014284-2).

Note

Nașteri în 1967
Traducători elvețieni
Eseiști elvețieni

Slobodan Despot


Gorka naranča (kisela naranča, seviljska naranča, lat. Citrus × aurantium), biljna vrsta iz roda agruma (Citrus). Biljka je porijeklom iz jugoistočne Azije, a danas je raširena po cijelom svijetu. Na Mediteran su je donijeli Arapi u 10. stoljeću, a u Hrvatskoj je ima najviše na južnodalmatinskim otocima i oko Dubrovnika.

Opis
Stablo je visoko, guste krošnje i bodljikavih grana. Cvijet je nešto veći od cvijeta slatke naranče (C. sinensis), latice su bijele. Plod gorke naranče okusa je sličnog grejpfrutu, i koristi se za izradu sokova, sirupa, likera i marmelada u Britaniji. Okus je kiselkastogorkast, i sirovi plodovi se ne jedu. Upotrebljava se kora naranče koja se pod pritiskom kandira u rastvoru šećera.

Ljekovitost
Gorka naranča je ljekovita. U tradicionalnoj kineskoj medicini koristi se za liječenje bolova u grudima, a na Zapadu za poboljšanje probave i cirkulacije. neki od aktivnih sastojaka su sinefrin, hesperidin, hordenin, oktopamin i tiramin.

Vanjske poveznice

Izvori

Agrumi

Gorka naranča


Steve Bales ()   un fost un inginer spațial la NASA, unde a fost comandant de zbor și îndrumător (GUIDO). Bales, la 26 de ani, a fost cunoscut pentru decizia sa de a nu abandona zborul Apollo 11 cu puțin timp înainte de a aseleniza, în ciuda problemelor masive de calculator și a vitezei excesive a modulului lunar.

Pregătire
Născut în Ottumwa, Iowa și crescut în Fremont, Steve Bales a studiat la Iowa State University, obtinând o diplomă de licență în Aeronautical Engineering.

NASA
Imediat după absolvire, s-a alăturat în decembrie 1964 în serviciul NASA. Acolo el a fost responsabil ca director de zbor și îndrumător (Guidance Officer) pentru calculul traiectoriei automate prin așa-numitul Guidance System la bordul Gemini 3, Gemini 4 și Gemini 10.

Cariera ulterioară
Cariera ulterioară a lui Bale a culminat cu funcția de Deputy Director of Operations la Johnson Space Center. A părăsit NASA în 1996 și a preluat un loc de muncă la Amspec Chemical din New Jersey.

Note

Legături externe
 Înregistrări de bandă a fazei de aselenizare a Apollo 11

Nașteri în 1942
Ingineri americani
Programul Apollo
Provocarea Apollo 11
Americani în viață
Nașteri pe 7 octombrie

Steve Bales


Australienii (în , pronunțat: ) sunt un popor asociat cu continentul Australia, care au în comun istoria, cultura și limba (engleza australiană). Australienii din zilele noastre sunt cetățeni ai Commonwealth of Australia.

Majoritatea australienilor sunt descendenți ai popoarelor din insulele britanice, Regatul Marii Britanii colonizând acest teritoriu în 1788. Înainte de venirea britanicilor, Australia a fost populată de diverse popoare aborigene.

Grupuri etnice europene

În prezent, australienii de origine europeană și în special engleză, reprezintă majoritatea dominantă în Australia, numărul acestora estimându-se la 85–92% din totalul populației.

Istoricul populației
Date conform Australian Bureau of Statistics. De notat că estimările numărului populației din tabelul de mai jos nu includ populația aborigenă înainte de 1961. Estimările numărului populației aborigene dinainte de colonizarea teritoriului de către europeni variază între 300.000 și un milion, iar arheologii indică un număr sustenabil al populației de circa 750.000.

Religia

Australienii au diverse convingeri religioase și spirituale, majoritar (61%) fiind creștinismul conform recensământului din 2011.

Referințe

Demografia Australiei
Grupuri etnice din Australia

Australieni


Samsung Galaxy S7 este un smartphone, pe care producătorul Samsung l-a prezentat pe 21 februarie 2016, înaintea începerii GSMA Mobile World Congress din Barcelona, în același timp, cu  Galaxy S7 Edge. Galaxy S7 și Galaxy S7 Edge sunt succesorii Samsung Galaxy S6 din seria Samsung Galaxy.

Tehnologie
La prima vedere, Galaxy S7 și Galaxy S7 Edge incorporează upgrade-uri importante aduse Galaxy S6 și Galaxy S6 Edge, dar aspectul general al portabilelor este foarte similar. Opinia generală a celor prezenți la fața locului a fost că acestea sunt cu siguranță niște smartphone-uri de top, cu configurații hardware de actualitate, dar nu reinvetează rețeta introdusă în 2015.

La fel ca Galaxy S5, Samsung Galaxy S7 are o caracteristică de palmier care permite utilizatorilor să ia capturi de ecran ale telefonului lor. Am văzut că această caracteristică a fost implantată la alte smartphone-uri din seria G, lansate după Samsung Galaxy S5. .

Galaxy S7 și Galaxy S7 Edge, în ceea ce privește configurația hardware și software, sunt foarte asemănătoare. Ambele vin preinstalate cu Android 6.0 Marshmallow, iar în comerț vor ajunge cu două variante de soluții de procesare. În funcție de locul de pe glob, se poate achiziționa un S7 sau S7 Edge cu un Qualcomm Snapdragon 820, format din patru core-uri la 2,15 GHz și patru core-uri la 1,6GHz sau cu un chipset Samsung Exynos similar ca performanță. Cantitatea de memorie în fiecare din cazuri va fi egală, 4GB RAM. Spre deosebire de anii trecuți, noile Galaxy S nu vor fi lansate decât într-o singură variantă de memorie internă - 32GB. Motivul pentru această limitare este că suportă extinderea spațiului de stocare cu carduri microSD de până la 200GB. Suportul pentru carduri microSD a lipsit din Galaxy S6 și S6 Edge, dar a fost prezent cu un an înainte în Galaxy S5.

Cameră
Partea de captură foto, în ambele cazuri, deși poate fi redusă la un downgrade a numărului de megapixeli, de la 16 megapixeli anul trecut, la 12 megapixeli în modele de anul acesta, se reflectă în poze mai luminoase și de calitate mai bună în condiții de iluminare scăzută. Diafragma de f/1.7 permite mai multă lumină decât în cazul Galaxy S6 și Galaxy S6 Edge. Autofocusul este foarte rapid în cazul ambelor telefoane de top lansate de Samsung în 2016 datorită unei noi tehnologii proprietare intitulate Dual Pixel.

Design
În ceea ce privește designul, Galaxy S7 și Galaxy S7 Edge au un spate curbat pe margini, particularitate care se reflectă într-un confort sporit la manipularea cu o singură mână. Certificate IP68, telefoanele sunt rezistente la apă pentru 30 de minute la maxim un metru adâncime.

Ecran
Față de 2015, când S6 și S6 Edge erau similare în privința diagonalei ecranului, S7 și S7 Edge au în comun doar panoul Super AMOLED de rezoluție QHD. Galaxy S7 are o diagonală de 5,1 inci, în timp ce S7 Edge este un pic mare, 5,5 inci. Prin intermediul unui sistem foarte similar cu cel introdus de LG prin modelul V10, telefoanele au o secțiune de pe ecran ,,Always on". Această particularitate se traduce prin afișarea permanentă a orei, datei și anumitor notificări, fără nici un fel de intervenție din partea utilizatorului și cu un consum minim de energie. La fel în ca urmă cu 12 luni, S7 Edge are un ecran curbat în jurul marginii telefonului, element de design care deschide porțile către notificări servite într-un mod original și noi moduri de interacțiune cu interfața.

Acumulator
Galaxy S7 și Galaxy S7 Edge sunt telefoanelele cu cei mai mari acumulatori din portofoliul companiei, 3000 mAh în cazul S7 și 3600 mAh pentru S7 Edge. Nu există posibilitatea înlocuirii acumulatorului intern de către utilizatori.

Interfața preinstalată, Android 6.0 Marshmallow, este mai curată decât în anii trecuți, mai apropiată de ceea ce servește Google pe dispozitivele Nexus și cu un număr de aplicații proprietare semnficativ redus. Toate aceste particularități au fost introduse la cererea utilizatorilor cu scopul de a spori performanța terminalelor și de a nu sacrifica spațiu de stocare cu programe de tip bloatware. Artificii de interfață se găsesc doar pe Galaxy S7 Edge, mai precis, pe marginea ecranului curbat. Prin intermediul unui sertar virtual, care poate fi accesat cu un gest de swipe dinspre ramă spre interiorul ecranului, se accesează rapid aplicațiile favorite, contactele favorite și diverse scenarii personalizabile. În această categorie din urmă intră de exemplu posibilitatea capturării unui selfie, dar flexibilitatea este mult mai mare decât atât. În plus, în același "sertar", dezvoltatorii terți își pot introduce propriile creații. Yahoo se numără printre primii parteneri care servesc conținut digital în acest format inovativ: scoruri sportive, prețuri la acțiuni sau chiar și știri.

Galaxy S7 și Galaxy S7 Edge au ajuns în magazine pe data de 10 martie 2016.

Note

Legături externe

 Pagina oficială

Telefoane mobile Samsung

Samsung Galaxy S7


Sønder Brarup Ås (på tysk Süderbraruper Os) er en omtrent 500 meter lang og op til 9 meter høj ås, beliggende i Oksbækkens dal (tunneldal) nordvest for byen Sønder Brarup i det sydlige Angel i Sydslesvig i Nordtyskland. Den særdeles velformede og karakteristiske ås er opstået i Weichsel-istiden som en lang aflejring af sten og grus. Den står fortsat med delvis stejle skrænter i det sønderjyske landskab, men har i den østlige del en let affladet bund, der må skyldes senere tildragelser. En del af åsen er gravet af under anlæggelsen af banestrækningen Flensborg-Kiel i 1881. Åsen strækker sig mod vest mod byen Bredbøl.

Åsen blev i 1956 udpeget som naturfredet område. Det fredede område blev senere udvidet og omfatter nu cirka 30 hektar med selve åsen og tilstødende vådområder. Den sandede ås er hjemsted for mange forskellige plantearter, som findes typisk i lyng- og hedelandskaber såsom almindelig knopurt, karteusernellike og liden klokke. De tilstødende vådområder består af blandt andet rørsump og sumpskov og er hjemsted for plantearter som eng-kabbeleje, tvebo baldrian og forskellige gøgeurter. Naturområdet udgør den nordlige del af Naturparken Slien.

Litteratur
 R. P. Sorensen: Sønderjyske landskaber, Gyldendal, 1968

Eksterne henvisninger
 Naturpark Slien: Os bei Süderbrarup

Angel
Ås
Højdedrag
Bakker i Sydslesvig
Naturbeskyttelse i Tyskland

Sønder Brarup Ås


Primele 18 locomotive ale liniei P8 au ajuns în România ca despăgubire de război. Până în 1923 au fost marcate cu numerele originale prusace; CFR atribuind numerele 230.036-53 în cadrul noului sistem din 1920. În 1920, CFR a comanda în Germania încă 75 de locomotive - 230.001-035 și 230.054-093. Locomotivele au fost echipate cu iluminare cu kerosen, nu au avut o frână cu acționare automată sau o încălzire suplimentară cu ulei, ambele fiind montate retrofit. În 1926, CFR a achiziționat încă 18 mașini de la DR.

Douăzeci de locomotive comandate în 1929 și livrate în anul următor a avut deja montate din fabrică în conformitate cu cerințele CFR - iluminat electric AEG, încălzire suplimentară ulei, injector Friedmann LF X pentru a Aburul de evacuare injector ASZ 10 pe o pereche ascuțită . Mașinile au primit numerele 230.112-131.

Din 1932 , aceste locomotive au fost fabricate local de Uzina Malaxa și Reșita. Locomotivele au avut parametri ușor diferiți, în special o greutate totală puțin mai mică. Un total de 139 de mașini au fost livrate între 1932-1936 de către Resita și 91 în 1932-1939 de Malaxa. Ultimele 19 mașini de la Reșița aveau o valvă Lentz (230.501-519), iar 11 1936 motoare produse de Malaxa aveau o galerie de vane Caprotti (230.520-530). Aceste 30 de mașini au avut de asemenea iluminat electric din fabrica. Cu ocazia reparațiilor principale, cablajul supapei a fost înlocuit în anii 1951-53 cu supapele de închidere.

Referințe

Legături externe
 Locomotiva cu tender 230.000 - arhiva.construim-romania.ro

Locomotive românești
Locomotive cu abur CFR

Seria 230.000


එක්ස් කිරණ (Rontgen කිරණ) යනු එක්තරා ආකාරයක විද්‍යුත් චුම්බක විකිරණ වර්ගයක් වන අතර එහි තරංග ආයාමය නැනෝ මීටර් 10 සිට  0.01 දක්වා වේ. එහි සංඛ්‍යාතය 30PHz සිට 30EHz අතර වේ. ඒවා ගැමා කිරණ වලට වඩා දිගු වන අතර UV කිරණ වලට වඩා කෙටිය. ඒවා විකිරණ විද්‍යාව සහ ස්පටික විද්‍යාවේදී රෝග නිර්ණ ක්‍රමයක් ලෙසට භාවිතයට ගැනේ. එක්ස් කිරණ එක්තරා ආකාරයක අයනීකාරක විකිරණයක් වන අතර එවැන්නක් හානි දායක විය හැකිය. එක්ස්කිරණ වලට එය සොයාගත් Wilhelm Conrad Roentgen ගේ නමින් රෝන්ජෙන් කිරණ ලෙසද හැදින්වේ.

වෛද්‍ය විද්‍යාවේ භාවිතය
රෝන්ජෙන්ගේ සොයාගැනීමෙන් පසුව වෛද්‍ය ක්ෂේත්‍රයෙහි ප්‍රතිරූපණ ලබාගැනීම සදහා එක්ස්කිරණ භාවිතයට ගැණිනි. විකිරණ වේදය වෛද්‍ය විද්‍යාවෙහි විශේෂ ක්ෂේත්‍රයකි.  විකිරණ ශිල්පින් විසින් විකිරණ රේඛනය සහ අනෙකුත් ක්‍රම රෝග නිර්ණය සදහා භාවිතයට ගැනේ. මෙය එක්ස් රේ තාක්ෂණය මගින් බහුලවම ගන්නා ප්‍රයෝජනයයි.

එක්ස් කිරණ විශේෂයෙන්ම සංධාරක පද්ධතියේ රෝග හදුනාගැනීම සදහා උපකාරීවේ. මීට අමතරව මෘදු පටක වල ඇති ඇතැම් රෝග හඳුනා ගැනීමටද පුළුවන. නියුමෝනියාව, පෙනහළු පිලිකා හෝ පෙනහළු වල නොයෙකුත් තරලයන් රැස්වීම උරස්කුහරයේ එක්ස්කිරණ ඡායාරූපයක් මගින්ද, උදරකුහරයේ එක්ස්කිරණ ඡායාරූපයක් මගින් අන්ත්‍රයෙහි ඇතිවන අවහිරතා, වායු එක්රැස්වීම් සහ තරල එක්රැස්වීම් දැක බලාගත හැකිය. ඇතැම් අවස්ථාවලදී පිත්තාශයේ ගල් හෝ වකුගඩුවල ගල් එක්ස් රේ ඡායාරූපයක් මගින් දැකබලා ගැනීම අපහසු වන්නේ ඒවා එක්ස්කිරණ සදහා පාර දෘෂ්‍ය බැවිනි. සම්ප්‍රදායික එක්ස් රේ ඡායාපිටපතක් මොළය මාංපේශි වැනි පටක කොටස් වල රෝග තත්ත්වයන් හදුනා ගැනීමට බාවිතා කළ නොහැක. මෙවන් පටක සදහා විකල්ප ක්‍රමයන් වන්නේ Computed axial tomography හෙවත් CT ස්කෑන් ක්‍රමය, විදයුත් චුම්භක ප්‍රතිරූපණය හෙවත් MRI ස්කෑන් සහ අතිධ්වනි ස්කෑන් (Ultrasound Scan) ක්‍රමයන්ය. වසර 2005 සිට ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය මගින් එක්ස්කිරණ පිලිකා කාරක ද්‍රව්‍යයක් බවට නම් කර ඇත.

පිලිකා රෝග සදහා බහුලවම සුවකිරීමේ ක්‍රමයක් ලෙසට භාවිතා වන විකිරණ චිකිත්සාවේදී ඉතා විශාල ශක්ති ප්‍රමාණයකින් යුක්ත විකිරණ භාවිතාවේ.

එක්ස් කිරණ නලයක ඵලදායිතාවය 2% ත් වඩා අඩුය. මින් නිපදවන ශක්තියෙන් වැඩි කොටසක් භාවිතා වනුයේ එහි වු ඇනෝඩයෙහි උෂ්ණත්වය වැඩිකිරීම සදහායි.

ලක්ෂණ
එක්ස් කිරණ ෆෝටෝන පරමාණු අයනීකරණයට හා අණුක බැඳුම්කර කඩාකප්පල් කිරීමට අවශ්‍ය ශක්තිය රැගෙන යයි. මෙය අයනීකරණ විකිරණ වර්ගයක් නිකුත් කරයි. එම නිසා සජීවී පටක වලට හානිකර වෙයි. ඉතා කෙටි කාලයක් පුරා ඉතා ඉහළ විකිරණ මාත්‍රාවකට නිරාවරණය වීම විකිරණ ලෙඩ රෝග ඇති වීමට හේතු වන අතර, අඩු මාත්‍රා විකිරණ-ප්‍රේරණය පිළිකා පිළිබඳ වැඩි අවධානමක් ඇති කරයි. වෛද්‍ය ප්‍රතිරූපණයේදී, මෙම වැඩි වූ පිළිකා අවධානම සාමාන්‍යයෙන් විකිරණ පරීක්ෂණයේ ප්‍රතිලාභ මත බොහෝ සෙයින් නොසලකනු ලබයි. එක්ස් කිරණවල අයනීකරණ හැකියාව පිළිකා ප්‍රතිකාරයේදී විකිරණ ප්‍රතිකාර මගින් මාරාන්තික සෛල විනාශ කිරීමට යොදා ගත හැකිය.

දෘඪ X-කිරණවලට වැඩි අවශෝෂණයකින් හෝ විසිරී යාමකින් තොරව සාපේක්ෂව ඝන වස්තූන් හරහා ගමන් කළ හැකිය. මෙම හේතුව නිසා, දෘශ්‍ය පාරාන්ධ වස්තූන්ගේ අභ්‍යන්තරය නිරූපණය කිරීමට X-කිරණ බහුලව භාවිතා වේ. බොහෝ විට දක්නට ලැබෙන යෙදුම් අතර වෛද්‍ය විකිරණවේදය සහ ගුවන් තොටුපළ ආරක්ෂක ස්කෑනර් යන්ත්‍ර වේ. නමුත් කර්මාන්ත වල (උදා: කාර්මික විකිරණවේදය සහ කාර්මික CT ස්කෑනිං) සහ පර්යේෂණ සඳහා (උදා: කුඩා සත්ව CT) ඉහත ක්‍රමවේද වැදගත් වේ. එක්ස් කිරණ වර්ණාවලියේ විශාලත්වයේ අනුපිළිවෙල අනුව විනිවිද යාමේ ගැඹුර වෙනස් වේ. මෙමඟින් වස්තුව හරහා ප්‍රමාණවත් සම්ප්‍රේෂණයක් ලබා දීමටත් ඒ සමඟම රූපයේ හොඳ විභේදනයක් ලබා දීමටත් යෙදුම සඳහා ෆෝටෝන ශක්තිය සකස් කිරීමට ඉඩ සලසයි.

X-කිරණවල දෘශ්‍ය ආලෝකයට වඩා ඉතා කෙටි තරංග ආයාමයක් ඇති අතර එමඟින් සාමාන්‍ය අන්වීක්ෂයකින් දැකිය හැකි ප්‍රමාණයට වඩා කුඩා ව්‍යුහයන් ගවේෂණය කිරීමට හැකි වේ. මෙම ගුණය එක්ස් කිරණ අන්වීක්ෂයේ දී අධි-විභේදන රූප ලබා ගැනීමටත්, එක්ස් කිරණ ස්ඵටික විද්‍යාවේදී ස්ඵටිකවල පරමාණුවල පිහිටීම තීරණය කිරීමටත් භාවිතා කරයි.

පදාර්ථය සමඟ අන්තර්ක්‍රියා

එක්ස් කිරණ ද්‍රව්‍ය සමඟ ප්‍රධාන ආකාර තුනකින් අන්තර් ක්‍රියා කරයි; එනම් ප්‍රකාශ අවශෝෂණය, කොම්ප්ටන් විසිරීම සහ රේලී විසිරීම හරහා වෙයි. මෙම අන්තර්ක්‍රියා වල ශක්තිය එක්ස් කිරණවල ශක්තිය සහ ද්‍රව්‍යයේ මූලද්‍රව්‍ය සංයුතිය මත රඳා පවතී; නමුත් රසායනික ගුණ මත බොහෝ විට රඳා නොපවතී, මක්නිසාද යත් X කිරණ ෆෝටෝන ශක්තිය රසායනික බන්ධන ශක්තීන්ට වඩා බෙහෙවින් වැඩි බැවිනි. ප්‍රකාශ අවශෝෂණය හෝ ප්‍රකාශ විද්‍යුත් අවශෝෂණය යනු මෘදු X-ray තන්ත්‍රයේ සහ අඩු දෘඩ X-ray ශක්ති සඳහා ප්‍රමුඛ අන්තර්ක්‍රියා යාන්ත්‍රණයයි. ඉහළ ශක්තීන්හිදී, කොම්ප්ටන් විසිරීම ප්‍රමුඛව සිදුවෙයි.

ප්‍රකාශ විද්‍යුත් අවශෝෂණය
ඒකක ස්කන්ධයකට ප්‍රකාශ විද්‍යුත් අවශෝෂණයක සම්භාවිතාව Z3/E3 ට ආසන්න වශයෙන් සමානුපාතික වේ, එහිදී Z යනු පරමාණුක ක්‍රමාංකය වන අතර E යනු සිද්ධි ෆෝටෝනයේ ශක්තිය වේ. අන්තර්ක්‍රියා සම්භාවිතාවේ හදිසි වෙනස්කම් ඇති, අවශෝෂණ දාර ලෙස හැඳින්වෙන අභ්‍යන්තර කවච ඉලෙක්ට්‍රෝන බන්ධන ශක්තීන්ට ආසන්නව මෙම නියමය වලංගු නොවේ. කෙසේ වෙතත්, අඩු ෆෝටෝන ශක්තීන් සහ ඉහළ පරමාණුක ක්‍රමාංක සඳහා ඉහළ අවශෝෂණ සංගුණක සහ ඒ අනුව කෙටි විනිවිද යාමේ ගැඹුරේ සාමාන්‍ය ප්‍රවණතාවය ඉතා ප්‍රබල වේ. මෘදු පටක සඳහා, 26 keV ෆෝටෝන ශක්තියක් දක්වා ප්‍රකාශ අවශෝෂණ ආධිපත්‍යය දරන අතර අනතුරුව කොම්ප්ටන් විසිරීම හට ගනී. වැඩි පරමාණුක ක්‍රමාංකයක් සහිත ද්‍රව්‍ය සඳහා මෙම සීමාව වැඩි වේ. අස්ථිවල ඇති අධික කැල්සියම් ප්‍රමාණය (Z = 20) සහ ඒවායේ අධික ඝනත්වය, වෛද්‍ය රේඩියෝ ඡායා රූපවල ඒවා ඉතා පැහැදිලිව පෙන්නුම් කිරීමට හේතුවෙයි.

ඒ photoabsorbed ෆෝටෝන ස්ථාන මාරු එහි සියලු ශක්තිය එය අන්යේන්ය සමඟ ඇති ඉලෙක්ට්රෝනයක්, මේ අනුව, ඉලෙක්ට්රෝන බැඳී හා එහි මාර්ගය වැඩි පරමාණු අයනීකරණයට කිරීමට ඉඩ ඇත බව මීතේන්වල නිෂ්පාදනය කරනු ලැබූ පරමාණුවක් අයනීකරණ. පිටත ඉලෙක්ට්රෝන පුරප්පාඩු ඉලෙක්ට්රෝන තත්ත්වය පුරවා එක්කෝ ලක්ෂණයක් ෆෝටෝන [පැහැදිලි කිරීමක් කරන්න] හෝ භු ඉලෙක්ට්රෝන සටහන් වනු ඇත. මෙම බලපෑම එක්ස් කිරණ වර්ණාවලියක් හෝ භු ඉලෙක්ට්රෝන වර්ණාවලීක්ෂණය මගින් මූලද්රව්ය හඳුනාගැනීම සඳහා යොදා ගත හැකිය.

කොම්ප්ටන් විසිරීම
Compton විසිරීම එක්ස්-රේ කිරණ හා වෛද්ය සේයාරූප මෘදු පටක අතර අතිප්රමුඛ අන්තර් වේ. [12] Compton විසිරීම පිටත ෂෙල් ඉලෙක්ට්රෝන විසින් එක්ස් කිරණ ෆෝටෝන ක අනම්ය විසිරීම වේ. මෙම ෆෝටෝන බලශක්ති කොටසක් එමගින් පරමාණුව අයනීකරණ හා එක්ස් කිරණ තරංග ආයාමය වැඩි වන විසිරීම ඉලෙක්ට්රෝන මාරු කර ඇත. විසිරී ෆෝටෝන ඕනෑම දිශාවකට යන්න පුළුවන්, නමුත් මුල් දිශාව සමාන දිශාව විශේෂයෙන් අධි ශක්ති එක්ස්-රේ කිරණ සඳහා වඩාත් ඉඩ ඇත. විවිධ විසිරීම කෝණ සඳහා සම්භාවිතාව ද ක්ලයින්-Nishina සූත්රය විසින් විස්තර කර ඇත. මෙම ස්ථාන මාරු බලශක්ති සෘජුවම බල ශක්තිය හා ගම්යතාව සංරක්ෂණය සිට විසිරීම කෝණය ලබා ගත හැක.

රේලී විසිරීම
පැහැයකින් දිස් එක්ස් කිරණ පාලන තන්ත්රය අධිපති ඉලාස්ටික් විසිරීම යාන්ත්රණයකි. [13] අනම්ය ඉදිරියට විසිරීම එක්ස්-රේ කිරණ සඳහා පමණක් තරමක් 1. [14] පහත වන වර්තනාංකයක්, උද්ගත

නිපදවීම
සෑම මොහොතකම, X කිරණ උපයෝගී කර නිෂ්පාදනය කරනු ලබයි, ප්රමාණවත් ශක්තිය අංශු (ඉලෙක්ට්රෝන හෝ අයන) ද්රව්යයක පහර චෝදනා කළේය.

ඉලෙක්ට්‍රෝන මගින් නිෂ්පාදනය
සමහර පොදු ඇනෝඩය ද්රව්ය සඳහා ලාක්ෂණික එක්ස් කිරණ විමෝචනය රේඛා. [15] [16]

ඇනෝඩය

ද්රව්ය පරමාණුක

අංකය ෆෝටෝන බලශක්ති [keV] තරංග ආයාමය [nm ට]

Kα1 Kβ1 Kα1 Kβ1

74 59,3 67,2 0,0209 0,0184 W

මෝ 42 17,5 19,6 0,0709 0,0632

Cu 29 8,05 8,91 0,154 0,139

Ag 47 22,2 24,9 0,0559 0,0497

ගා 31 9,25 10,26 0,134 0,121

49 24,2 27,3 0,0512 0,455 දී

60 kV පවත්වාෙගන ගිය rhodium ඉලක්කය සහිත එක්ස් කිරණ නල විසින් නිකුත් කරන එක්ස්-රේ කිරණ වර්ණාවලි. සුමට, අඛණ්ඩ වක්රය bremsstrahlung නිසා වන අතර, කරල් rhodium පරමාණු සඳහා ලක්ෂණයක් කේ රේඛා වේ.

එක්ස්-රේ කිරණ එක්ස්-කිරණ නලයක්, ඉහළ ප්රවේගය උණුසුම් කැතෝඩ විසින් නිකුත් ඉලෙක්ට්රෝන කඩිනම් කිරීමට අධි බලැති විදුලි භාවිතා කරන රික්ත නලයක් විසින් ජනනය කල හැක. ඉහළ ප්රවේගය ඉලෙක්ට්රෝන එක්ස්-රේ කිරණ නිර්මාණය, ඇනෝඩය, ලෝහ ඉලක්කය එක්ක හැප්පෙන්න. [17] වෛද්ය එක්ස් කිරණ නල ඉලක්කය සාමාන්යයෙන් ටංස්ටන් හෝ rhenium වඩාත් ඉරිතලා-ප්රතිරෝධී ලෝහ මිශ්රණය (5%) සහ ටංස්ටන් (95%), නමුත් සමහර අවස්ථාවලදී මෘදුයි එක්ස්-රේ කිරණ මෙන් අවශ්ය විට මීට වඩා වැඩි විශේෂිත යෙදීම සඳහා ෙමොලිබ්ඩිනම් පැප්. නියැදි යකඩ අන්තර්ගත වලින් ප්රතිදීප්තිමිතික වෙනත් ආකාරයකින් ප්රශ්නයක් ඉදිරිපත් විය හැකි විට කොබෝල්ට් විට භාවිතා කරමින් සමග ස්ථිතික දී, තඹ ඉලක්කය, බොහෝ සුලභ වේ.

බිහි එක්ස් කිරණ ෆෝටෝන එසේ 80 kV නල 80 ට වඩා වැඩි ශක්ති සමග එක්ස්-රේ කිරණ නිර්මාණය කළ නොහැක, නළ ගුණයක් ඉලෙක්ට්රෝන චෝදනාව මත වෝල්ටීයතාවය සමාන වන මෙම සිද්ධිය ඉලෙක්ට්රෝන, බලශක්ති විසින් සීමා උපරිම ශක්තිය keV. ඉලෙක්ට්රෝන ඉලක්කය පහර විට, එක්ස්-රේ කිරණ දෙකක් වෙනස් පරමාණුක ක්රියාවලීන් විසින් නිර්මාණය කර ඇත:

ලාක්ෂණික එක්ස් කිරණ විමෝචනය (X-එක්ස්කිරණ ප්රතිදීප්තිමිතික): ඉලෙක්ට්රෝන අවශ්ය ශක්තිය තිබේ නම් එය ලෝහ පරමාණුවක් අභ්යන්තර ඉලෙක්ට්රෝන කටුවෙන් එළියට ක කක්ෂීය ඉලෙක්ට්රෝන තට්ටු කළ හැකි අතර, එහි ප්රතිඵලයක් ලෙස ඉහළ ශක්ති මට්ටම් වලින් ඉලෙක්ට්රෝන පසුව පුරප්පාඩු වූ පුරවනවා හා එක්ස් කිරණ ෆෝටෝන විමෝචනය. මෙම ක්රියාවලිය විවික්ත සංඛ්යාත ස්වල්පයක සමහර විට වර්ණාවලි රේඛා ලෙස සඳහන් එක්ස්-රේ කිරණ සඳහා විමෝචන වර්ණාවලිය, නිෂ්පාදනය කරයි. වර්ණාවලි

මූලාශ්‍ර

එක්ස් කිරණ

එක්ස් කිරණ


الفرقة الناجية هو مُصطلح استنبطه علماء الحديث من الحديث النبوي: .

فيُعرفون الفرقة الناجية بأنها هي المتبعة لما كان عليه الرسول  وأصحابه، فهي بقية السلف، والمتفردة باتباع الكتاب والسنة بين بقية الفرق التي عصفت بها الأهواء، وذهب بها الرأي والشبهات كل مذهب.

وهذا الحديث المشهور بين الناس والذي يدور حول انقسام الأمة الإسلامية إلى ثلاث وسبعين فرقة كلها في النار إلا واحدة، يتعامل معه الكثير من الناس بشكل غير سليم، إلى جانب أن ذلك التعامل الخاطئ أحدث حالة من التفتت في جسد الأمة بادعاء كل فرقة أنها هي التي تمتلك الحق، وهي الأقرب لاتباع سنة النبى ، وذلك محاولة لها للنجاة من النار والفوز بالجنة باعتبارها هي الفرقة الناجية.

سند الحديث
روى الحديث أبو داود، والترمذي، وابن ماجه، والحاكم وقال: صحيح على شرط مسلم. وقال عنه ابن تيمية: (هو حديث صحيح مشهور)، وصححه الألباني في السلسلة الصحيحة. ونصه: ، وذكرت له روايات أخرى فيها: . وفي رواية أخرى: ، وفي أخرى: .

وقال الشوكانى: . وقد تعقبه الألباني فيما ذكره فقال: «ولا أدري من الذين أشار إليهم بقوله: جماعة ... فإني لا أعلم أحدًا من المحدثين المتقدمين ضعف هذه الزيادة، بل إن الجماعة قد صححوها، وقد سبق ذكر أسمائهم، وأما ابن حزم فلا أدري أين ذكر ذلك، وأول ما يتبادر للذهن أنه في كتابه»الفصل في الملل والنحل «وقد رجعت إليه، وقلبت مظانه فلم أعثر عليه، ثم إن النقل عنه مختلف، فابن الوزير قال عنه: «لا يصح»، والشوكاني قال عنه: «إنها موضوعة»، وشتان بين النقلين كما لا يخفى، فإن صح ذلك عن ابن حزم، فهو مردود من وجهين. الأول: أن النقد العلمي الحديثي قد دل على صحة هذه الزيادة، فلا عبرة بقول من ضعفها. والآخر: أن الذين صححوها أكثر وأعلم بالحديث من ابن حزم، لاسيما وهو معروف عند أهل العلم بتشدده في النقد، فلا ينبغي أن يحتج به إذا تفرد عند عدم المخالفة فكيف إذا خالف؟! وأما ابن الوزير، فكلامه الذي نقله الكوثري يشعر بأنه لم يطعن في الزيادة من جهة إسنادها، بل من حيث معناها، وما كان كذلك، فلا ينبغي الجزم بفساد المعنى لإمكان توجيهه وجهة صالحة ينتفي به الفساد الذي ادعاه. وكيف يستطاع الجزم بفساد معنى حديث تلقاه كبار الأئمة والعلماء من مختلف الطبقات بالقبول وصرحوا بصحته؟ هذا يكاد يكون مستحيلاً».

متن الحديث ومعناه
وأما عن متنه ومعناه ودلالاته فرأي أبى حامد الغزالي يتلخص في أنه لا يحصر النجاة –بمعنى دخول الجنة وصحة الإيمان- في فرقة واحدة كما يجعل الهلاك من نصيب المكذبين للرسول وذلك بدلا من تفسير غلاة التعصب الذين يجعلون الهلاك من نصيب اثنتين وسبعين فرقة ما عدا فرقتهم التي يحتكرون لها صحيح الإيمان والنجاة. ويقول العلامة ابن الوزير: .

ويقول الشيخ الدكتور القرضاوى: . وقال أيضا: .

ورأي الدكتور محمد عمارة يتلخص في أن واقع الفرق الإسلامية لا يمكن التعبير عنه بأى حال من الأحوال بالعدد ثلاث وسبعين فرقة، فهى عند الأشعرى تزيد عن المائة، والشهرستانى عدهم ستا وسبعين فرقة، وابن حزم عدهم خمس فرق، والملطى عدها أربعا، والقاضي عبد الجبار عدها خمسا، والخوارزمى عدهم سبعا.

أما رأي الدكتور عبد الرحمن بدوي فيمكن حصره في النقاط الثلاث التالية:
 إن ذكر هذه الأعداد المحددة المتوالية 71-72-73 أمر مفتعل لا يمكن تصديقه فضلا أن يصدر مثله عن النبي.
 لا نجد لهذا الحديث ذكرا فيما ورد لدينا من مؤلفات القرن الثاني بل ولا الثالث الهجري ولو كان صحيحا لورد في عهد متقدم.
 أعطت كل فرقة لختام الحديث الرواية التي تناسبها فأهل السنة جعلوا الفرقة الناجية هي أهل السنة، والمعتزلة جعلوها فرقة المعتزلة وهكذا.

ورأي الدكتور محمد سيد أحمد المسير يمكن اختصاره في نقطتين:
 مفهوم الأمة في الحديث هو «أمة الدعوة» وليست «أمة الإجابة». وأمة الدعوة المقصود بها هو كل البشر الذين أرسل اللهُ النبىَ إليهم بالدعوة. وأمة الإجابة هم الذين أجابوا النبى إلى الإسلام.
 بافتراض أن المقصود بالأمة هو «أمة الإجابة»، فإن انحصار الصواب في فرقة واحدة من الأمة والتسليم بكل آرائها هو غير ممكن. إذ كل الفرق فيها الصواب والخطأ. والميزان الصحيح هو أن ترد المسائل مسألة مسألة إلى كتاب الله وسنة رسوله.

ويقول الشيخ القرضاوى: .

انظر أيضًا
 مقالات الإسلاميين واختلاف المصلين
 الفرق بين الفرق
 الملل والنحل
 التنبيه والرد على أهل الأهواء والبدع
 التبصير في الدين وتمييز الفرقة الناجية عن الفرق الهالكين
 الفرق بين الفرق (كتاب)

المراجع

مصطلحات إسلامية

الفرقة الناجية


رشيد علامة, (1931-2002) ممثل ومخرج ومدبلج لبناني. بدأ حياته الفنية في بداية الخمسينيات، وانضم معه مجموعة من الشباب وأطلق عليها «شباب الساحل». اشتهر  بتقمص الشخصيات العربية والإسلامية، وأتقن اللغة العربية الفصحى، وكان يؤدي أدوار القضاة في القرون الماضية إبّان الخلافة الأموية والعباسية، وأدى شخصية الخليفة عمر بن عبد العزيز.

بعض أعماله
 1962: شارع الضباب
 1965: الصبا والجمال
 1965: ليالي الشرق
 سر الغريب
 مقامات بديع الزمان الهمذاني
 اليد الجريحة 1968
 كان ياماكان
 العقد الفريد
 عمر بن عبد العزيز - 1979
 الثواب
 مسلسل رجال القضاء
 مسلسل «مع الصابرين»

تكريمه
 2002: كرم في بيروت بعد وفاته.

مراجع

وصلة خارجية
رشيد علامة على قاعدة بيانات الأفلام العربية.

ممثلون وممثلات لبنانيون
مواليد 1349 هـ
مواليد 1931
وفيات 1423 هـ
وفيات 2002

رشيد علامة


Ünsal Oskay (d. 1939, Şanlıurfa - ö. 17 Ekim 2009), Türk sosyolog, iletişim bilimcisi ve çevirmen. Kitle iletişim teorileri, popüler kültür, iletişim sosyolojisi, kültür sosyolojisi, Frankfurt Okulu, estetik, edebiyat, müzik ve sanat felsefesi konularında çok sayıda çalışması olan Oskay, Türkiye'de iletişim bilminin kurucusu sayılmaktadır.

Hayatı
Üniversite eğitimini 1963'te Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi kısaca Mülkiye'de tamamlayan Oskay, daha sonra 67-68 yıllarında ABD'de yüksek lisans-konuk öğrenci olarak iletişim üzerine eğitim aldı. 70'li yıllarda Ankara Üniveritesi SBF Basın Yayın Yüksek Okulu'nda başlayan akademik hayatı sonrasında doçentlik tezi "19 y.y.dan Günümüze Kitle İletişimin Kültürel işlevleri" adlı çalışmasını yayınladı. Varlık, Argos, Gergedan, Milliyet Sanat gibi çok sayıda bilim ve sanat kaynaklı dergilerde makale ve incelemeleri yayınlandı.

Daha sonraki çalışmalarında gelişkin bir Marksist söylem oturtmaya çalışan Oskay, Frankfurt Okulu'nun popüler kültür konusundaki çalışmalarının Türkiye'de tanınmasına yazıları ve çevirileriyle büyük katkıda bulunmuştur.

Siyasetbilimi, iletişim teorileri, sosyoloji, estetik ve sosyal teori konularında çok sayıda eserin Türkçeye çevrilmesini sağladı. 80'lı yıllardan itibaren İstanbul ve Marmara Basın yayın Yüksekokulu'unda dersler verdi. 90'lı yıllarda Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi Radyo Televizyon bölüm başkanlığını ve 1998-2001 arasında İletişim Fakültesi dekanlığını yaptı. 2002 yılında Marmara Üniversite'sinden emekliye ayrıldıktan sonra İstanbul Kültür Üniversitesi, Beykent Üniversitesi, Yakın Doğu Üniversitesi gibi özel üniversitelerde öğretim üyeliği yaptı ve idari görevlerde bulundu.

70 yaşında İstanbul'da öldü.

Eserleri
 19 yy.dan Günümüze Kitle İletişimin Kültürel İşlevi (Kuramsal çalışma)
 Kitle Haberleşme Teorilerine Giriş (Derleme)
 Toplumsal Gelişebilmede Radyo Televizyon
 Çağdaş Fantazya - Bilimkurgu ve Korku Sineması
 Estetize Edilmiş Yaşam (Walter Benjamin üzerine derleme)
 Müzik ve Yabancılaşma
 İletişim'in ABC'si (iletişmin temelleri üzerine kaynak eğitim kitabı)
 Yıkanmak İstemeyen Çocuklar Olalım (kuramsal denemeler)
 Tek Kişilik Haçlı Seferleri (denemeler)

Çevirileri
 Eski Toplum
 Estetik ve Politika (Frankfurt Okulu üzerine)
 İktidar Seçkinleri
 Toplum Bilimsel Düşün
 Sosyal Bilimlere Giriş

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Mine Şenocaklı'nın Ünsal Oskay'ın ölümü üzerine yazdığı makale
 Oğlu Çınar Oskay'ın babasıyla yaşadığı özel anıları anlattığı gazete haberi
 Ünsal Oskay ile yapılmış bir röportaj

1939 doğumlular
Türk sosyologlar
Türk profesörler
Türk iletişim akademisyenleri
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinde öğrenim görenler
Beykent Üniversitesi öğretim üyeleri
2009 yılında ölenler
Yeniköy Mezarlığı'na defnedilenler
Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi dekanları
Yakın Doğu Üniversitesi öğretim üyeleri
İstanbul Kültür Üniversitesi öğretim üyeleri

Ünsal Oskay


L'avenue Capitaine Piret (en néerlandais : Kapitein Piretlaan) est une avenue bruxelloise de la commune de Woluwe-Saint-Pierre qui va de l'avenue Père Damien à la rue Medaets sur une longueur totale de .

Historique et description

Origine du nom
Edgar Piret, capitaine qui disparut avec son navire en Mer du Nord le , année de l'ouverture de cette voie.

Situation et accès

Inventaire régional des biens remarquables

Voir aussi
 Liste des rues de Woluwe-Saint-Pierre

Liens externes
 Commune de Woluwe-Saint-Pierre

Notes et références

 La Chanson des rues de Woluwe-Saint-Pierre de Jean Francis. Louis Musin Éditeur – Bruxelles 1975

Avenue à Woluwe-Saint-Pierre

Avenue Capitaine Piret


Terque, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden en kalabalık ikinci bölge olan Endülüs'e bağlı; İspanya'nın güneyinde bulunan Almería eyaletine bağlı belediye. 2009 yılındaki nüfusu; 457 kişidir. Belediye, 16 km²'lik bir alanı kaplamaktadır.

Nüfus

Kaynak: INE (Spain)

Dış bağlantılar
  Terque - Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
  Terque - Diputación Provincial de Almería

Terque


Taekwondo under sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro fandt sted i perioden 17. til 20. august på Carioca Arena 3 i Barra Olympic Park i Barra da Tijuca. Omkring 128 taekwondokæmpere konkurrerede i otte vægtklasser: fire for mænd og fire for kvinder.

Tidsoversigt

Medaljer

Mænd

Kvinder

Referencer

2016

Taekwondo under sommer-OL 2016


Lige i Nærheden af Ækvator er en dansk dokumentarfilm fra 1948 instrueret af Per Buckhøj.

Handling
Filmen skildrer dels Senegal og Guineas natur og mennesker, men også de forhold, som venter en europæisk immigrantfamilie.

Medvirkende

 Per Buckhøj
 Henny Lindorff
 Jørgen Buckhøj
 Carlo Buckhøj

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Ekspeditionsfilm fra Danmark
Rejsefilm fra Danmark
Danske film fra 1948

Lige i Nærheden af Ækvator


Krákumál (eller Krakamål) er et skjaldekvad fra 1100-tallet. Teksten er i jeg-form, og foregiver at være sagnhelten Ragner Lodbrogs dødssang og livsminder. Kvadet kan have sin oprindelse i nordiske miljø på de britiske øer, muligvis Orkneyøerne.

Kvadet består af 29 vers á ti linjer, i formen háttlausa. Hvert af versene åbner med stevlinjen "Hjoggum vér með hjörvi" ("Vi svinger sværdet").

Den anonyme digter har antagelig kendt til flere sagnkilder som ikke er brugt i Regnar Lodbrogs saga; "han nævner mange flere slag end soga, endda om han ikke oplister alle 51 slag som han sejrer Regnar har vore med i." Finnur Jónsson siger at "Mellem den første, historiske del af digtet og Regnarssaga findes ingen som helst overensstemmelse", og også Fredrik Paasche påpeger at dødssangen ikke stemmer godt med sagaen, og må være ældre end denne. Sagaforfatteren kan ikke have kendt eller brugt kvadet, men strofer fra kvadet kan genfindes i sagaen, noget som tyder på at sagaen er den yngste af de to.

Kvadet har muligvis fået sit navn fordi Regnars hustru Aslaug Sigurdsdatter blev kaldt "Kraka" Kvadet er oversat til nynorsk i 1914, og udgivet sammen med Regnar Lodbrogs saga.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Fuld tekst på heimskringla.no

Skjaldekunst

Krákumál


Agrilus fugax é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1894.

Referências

fugax

Agrilus fugax


Bumerang fue una revista de cómic española, publicada por la editorial Nueva Frontera entre 1978 y 1979, con 24 números publicados. Combinaba el material español con el importado.

A partir del número 14 pasó a titularse Super Bumerang, destacando las siguientes historietas:

Referencias

Bibliografía

Revistas de historieta de España
Revistas desaparecidas de España

Bumerang (revista de Nueva Frontera)


Međunarodni turnir u uličnoj košarci u Lipiku organiziran je pod nazivom Streetball Lipik (stilizirano STREETBALLipik), odnosno Lipik 3x3 Challenger kada je postao dio FIBA 3x3 World Tour-a.

O turniru
Od 2008. godine pobjedniku turnira dodjeljuje se Trofej Dražena Petrovića. Jedan je od prvih streetball turnira u Hrvatskoj koji je uveo FIBA 3x3 pravila igre. Suorganizator nekih izdanja prije 2016. bila je HAKL asocijacija -  krovna hrvatska streetball organizacija.

Lipik je postao prvi grad u bivšoj državi sa statusom Challengera.

Izdanja
Format
??.-danas FIBA 3x3 pravila

Rang
??.-danas FIBA 3x3 kalendar
2016.-danas 3x3 Challenger (3x3 World Tour)
??.-'15. ?

Lipik 3x3 Challenger

broj ispred ekipe označava nositeljstvo turnira

2021.
Filipinska Manila nije uspjela doputovati zbog problema s vizama i dokumentima potrebnim za dolazak u Hrvatsku.

Streetball Lipik
- strane ekipe su označene zastavom
- broj amaterskih ekipa ne uključuje ekipe nižih uzrasta za koje je ponekad organizirano natjecanje
* utakmica za 3. mjesto igrana je povremeno

- amatersko natjecanje 2015. bilo je samo za lokalne amaterske ekipe (iz Lipika i Pakraca), a inače je bilo otvoreno svima

Džinovska djeca = Old stars = 7 plin = Capuccino 2
Ekogradnja = Toxic 2
The lost wikings = Pošast
General Vasilije Mitu = Stara garda
3x3 team = SKF Brezovica (Ljubljana)
Gostilna Morski Konjiček Pivka = Get-Wet.org

Statistika (2019.)

Sva izdanja

Challenger

Streetball Lipik - Djevojke

Ostalo
U Hrvatskoj se organiziraju satelitski turniri (Split 3x3 Satellite, Hakl na Taksiju) na kojem pobjednik stječe pravo nastupa u glavnom ždrijebu ili kvalifikacijama Lipik Challengera.

Vidi
Hrvatski košarkaški savez
Otočki košarkaški turnir "Ist", održava se od 1976. zadnje subote u srpnju
Streetball Mornarica (od 2014.), Zadar - 3x3 košarkaški turnir po tradicionalnim zadarskim pravilima
Streetball OG, Ogulin - turnir u 3x3 košarci u FIBA kalendaru
Međunarodni Streetball turnir Metković (od 1996.) - najstariji streetball turnir u Hrvatskoj; kasnije uveo pravila FIBA 3x3 košarke; u FIBA 3x3 kalendaru
Kotoriba streetball open (od 1997.)

Vanjske poveznice
Stranice 3x3 Challenger turnira
Stranice turnira (1999.-2015.)
FIBA 3x3
FIBA 3x3 druga

Izvori

Lipik
Košarka u Hrvatskoj
Natjecanja u košarci 3 na 3
Međunarodna košarkaška natjecanja u Hrvatskoj

Streetball Lipik


Gretl Löwinger, auch Gretel Löwinger; eigentlich Margaret Löwinger (* 4. Dezember 1919 in Markl, Niederösterreich; † 21. Juli 1973 in Wien) war eine österreichische Volksschauspielerin, Autorin und Regisseurin.

Leben
Die jüngere Schwester des Volksschauspielers Paul Löwinger stand bereits im Alter von vier Jahren auf der Bühne. Noch ehe sie gemeinsam mit ihrem Bruder die Leitung der familieneigenen Löwinger-Bühne übernahm, ließ sich Gretl am Max Reinhardt-Seminar künstlerisch ausbilden. Gretl Löwinger wirkte nicht nur als Schauspielerin, sondern auch als Autorin und Regisseurin von Löwinger-Stücken.

Abgesehen von zwei Bauernschwänken Anfang der 50er Jahre (Der keusche Adam, Valentins Sündenfall), zu denen sie auch die Stückvorlagen verfasste, stand Gretl Löwinger erst seit Beginn der 60er Jahre regelmäßig vor der Kamera. Meist waren es Ensemblearbeiten der Löwinger-Familie. Das Gros dieser für das Fernsehen adaptierten Volksstücke entstanden als Bühneninszenierungen unter Gretl Löwingers Regie. Bis zu ihrem überraschenden Tod im Sommer 1973 war Gretl Löwinger sowohl als Schauspielerin als auch als Bühnenregisseurin aktiv.

Gretl Löwinger war mit dem Schauspieler Erich Padalewski verheiratet, mit dem sie bereits 1960, bei seinem Fernsehdebüt, vor der Kamera gestanden hat. Das Ehepaar hat zwei Töchter.

Sie wurde auf dem Friedhof in Ybbs an der Donau im Elterngrab beerdigt.

Filmografie

Als Schauspielerin, wenn nicht anders angegeben
 1950: Der keusche Adam
 1951: Valentins Sündenfall (auch Co-Drehbuch)
 1953: Die 5 Karnickel / Im Krug zum grünen Kranze (nur Co-Drehbuch)
 1960: Der Meineidbauer
 1961: Das Mädchen mit dem Zucker (auch Co-Drehbuch)
 1961: Vor Jungfrauen wird gewarnt
 1963: Sing, aber spiel nicht mit mir
 1963: Ehestreik
 1965: Und das vor der Hochzeit
 1966: Das Liab am Almsee
 1966: Anna Gorth
 1967: Der alte Geizkragen
 1967: Der Schandfleck
 1968: Schicksal
 1968: Reiterattacke
 1969: Er hat Glück mit Monika
 1970: Der Ehestreik
 1970: Das Millionenbett
 1971: Die Roßkur
 1971: Baden streng verboten
 1971: Anton und Antonia
 1972: Liebe macht blind
 1972: Blutjung und liebeshungrig (nur Co-Drehbuch)
 1972: Immer Ärger mit Hochwürden (auch Kostüme)
 1973: Die falsche Katze

Als Fernsehregisseurin
 1966: Alles in Ordnung
 1967: Der Schandfleck
 1967: Die Geierwally
 1970: Die verlorene Hochzeitsnacht
 1971: Vinzenz, warum tust du das?
 1972: Alles nur nicht heiraten

Weblinks

Filmschauspieler
Autor
Theaterregisseur
Filmregisseur
Österreicher
Geboren 1919
Gestorben 1973
Frau

Gretl Löwinger


Güney Afrika Cumhuriyeti millî futbol takımı, Güney Afrika Cumhuriyeti'ni futbolda temsil eder ve Güney Afrika Futbol Federasyonu tarafından yönetilir. Türkçede Gençler Gençler anlamına gelen Bafana Bafana ismiyle anılır. FIFA'dan aldığı ceza nedeniyle uzun yıllar futbolda dünya klasmanının dışında tutulmuştur. 1991 senesinde FIFA tarafından tekrar dünya müsabakalarında oynamaları için izin çıkmıştır. Tarihinde ilk defa katıldığı 1996'daki Afrika Uluslar Kupası'nda şampiyon oldu.

Turnuva tarihi
 Şampiyon   İkincilik   Üçüncülük   Dördüncülük    Finaller ev sahibi

FIFA Dünya Kupası tarihi

FIFA Konfederasyonlar Kupası

Afrika Uluslar Kupası tarihi

Güncel kadro
Aşağıdaki oyuncular 7 Eylül 2019'da Zambiya ile oynanacak hazırlık maçı için çağrıldı.

Kaynakça

Millî futbol takımı
Afrika'da millî futbol takımları


Out of a Forest er en dukkefilm fra 2010 instrueret af Tobias Gundorff Boesen efter manuskript af Tobias Gundorff Boesen.

Handling
'Out Of A Forest' handler om en ung kanin, som inviteres til et sent middagsselskab i en skov. Med lamper og lysekroner i trætoppene, månen på den stjernefyldte himmel og de ældre kaniner omkring ham drikker de vin og fortæller historier.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dukkefilm fra Danmark
Danske film fra 2010

Out of a Forest


Međunarodna mreža uličnih novina (eng. International Network of Street Papers, skr. INSP), međunarodna je udruga koja okuplja izdavače uličnih novina, utemeljena 1994. u Glasgowu. Okuplja 92 ulične novine objavljivane u 35 država na 25 jezika, a koje se prodaju u 1350 gradova i naselja.

U sklopu Mreže djeluje i Ulična novinska služba (eng. Street News Service, skr. SNS), kao novinska agencija za prenošenje eseja, vijesti, članaka čiji su autori beskućnici, ujedno i prodavači uličnih novina, ili tematski obrađuju pitanja beskućništva i siromaštva, osobito u većim gradovima.

U Hrvatskoj su Ulične svjetiljke dio Mreže.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene mrežne stranice

Novinarstvo
Glasgow

Međunarodna mreža uličnih novina


اقيمت النسخة السادسة عشرة للدورة الرياضية المدرسية في الجزائر للفترة من 1 سبتمبر إلى 13 سبتمبر من عام 2006 بمشاركة (16) دولة عربية تنافسوا في (7) العاب رياضية، وقد اسفرت المنافسات النهائية للدورة عن تصدر البلد المستضيف الجزائر ترتيب الاوسمة، تلتها مصر ثم سوريا

الدول المشاركة

  الجزائر
  مصر
  تونس
  المغرب
  سوريا
  العراق

  الأردن
  لبنان
  ليبيا
  فلسطين
  الكويت
  السعودية

  السودان
  الإمارات
  موريتانيا
  اليمن

الألعاب المشاركة

 العاب القوى
 السباحة
 كرة الطاولة

 كرة القدم
 كرة السلة

 الكرة الطائرة
 كرة اليد

توزيع الاوسمة

المراجع

المصادر
 الموقع الرسمي للدورة المدرسية السادسة عشر

دورة الألعاب المدرسية العربية

الدورة المدرسية السادسة عشر 2006


Liodden Station (Liodden stoppested) var en jernbanestation på Bergensbanen, der lå i Nes kommune i Norge.

Stationen blev oprettet som holdeplads 20. maj 1913. Den blev nedgraderet til trinbræt 1. oktober 1958. Betjeningen med persontog ophørte 23. maj 1982, og 3. juni 1984 blev stationen nedlagt.

Stationsbygningen blev opført efter tegninger af Harald Kaas. Den var af samme type som på Rallerud, Ørgenvika, Bergheim og Kolsrud. Stationsbygningen blev revet ned i 2004, mens toiletbygningen er flyttet til Hallingdal Museum. Sporskifterne er taget op.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Bergensbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1913
Ophørt i 1984
Jernbanestationer i Viken

Liodden Station


Clermont Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Clermont Township (Iowa)
 Clermont Township (North Dakota)

Clermont Township


Öztürk İlmaz (d. 23 Temmuz, 1976; Kars, Türkiye) Türk şarkıcı.

Eğitimi
İlk ve ortaokul öğrenimini İstanbul'da tamamlamıştır.

Kariyeri
Müzik kariyerine lise yıllarında kurduğu Sigara (1995) adlı müzik grubuyla başladı. Daha sonraları Abflex ve Kronik gruplarıyla çalışmalarına devam etti. Bunları, 1997 yılında Erol Köse prodüksiyondan Ali Oytam'ın prodüktörlüğü ile çıkardığı ilk solo albümü Güneş Sensiz Doğacak izledi.

Bu albümünden "Kaç Gel" adlı parçasına klip çekti. Albümünün konserlerine devam ederken bir taraftan da Vasiyet albümünün çalışmalarına başladı ve Deniz Yılmaz ile beste çalışmaları yaptı. Birlikte yaptıkları çalışmalardan "Dağlar Dayanmaz" adlı şarkı Demir Demirkan'ın ilk albümünde, "Dön Bana" adlı şarkı da Asrın Tuncer'in albümünde yer aldı. 2002 yılında Deniz Yılmaz'ın prodüktörlüğünü yaptığı Vasiyet albümü piyasaya çıktı.

Bu albümden "Yalnızım", "Vasiyet" ve "Düşman" parçalarına klip çekildi. Vasiyet 'in konser turlarının yanı sıra Hücum Kedi adlı cover grubunun bünyesinde bar programlarında yer aldı. Yapımcılığını a&f'nin, prodüktörlüğünü Gökalp Ergen'in üstlendiği on bir parçalık üçüncü stüdyo albümü Öztürk'ün çalışmalarına 2005 yılında başladı. Grubu (Can Alper, Özcan Karanfil, Koray Erkan ve Can Güngör) ile yaptığı yaklaşık beş aylık bir kayıt sürecinden sonra 2007 yılında Öztürk piyasaya çıktı. Özlem Tekin, Mustafa Kemal Öztürk (Badem) ve Gökalp Ergen gibi konuk sanatçıların da yer aldığı albümden "Aldırma" adlı parçaya klip çekildi. Öztürk 2016 yılında Kadıköy'de vokalistliğini kendi üstlendiği, bas gitarda Barış Koşbay, gitarda Hamid Nejatemin ve davulda Güvenç Kaplan'dan oluşan "İnsan" adlı müzik grubunu kurdu. Grubun ilk çalışmaları 'Sevgililer Günü' parçası için iki klip çekildi. Söz ve müziğin Öztürk İlmaz'a ait olan şarkının aranjörlüğünü grup üstlendi.

Diskografi

Albümler

 Güneş Sensiz Doğacak  (1997)
 Vasiyet  (2002)
 Öztürk  (2007)
 Benim Gibi  (2011)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi sitesi
 Myspace
 Fan sitesi
 RockDream-Rock Kültürü
 Rock Kültürü
 Rock

Yaşayan insanlar
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
1976 doğumlular
1990'ların şarkıcıları
Kars doğumlular
Azeri asıllı Türkler
Türk erkek pop şarkıcıları
Türk rock şarkıcıları

Öztürk İlmaz


La casa La Abadía de Gerbe es una casa torreada construida durante el , y monumento declarado bien de interés cultural por el Gobierno de Aragón.

Descripción
Se trata de un gran edificio formado por dos elementos claramente diferenciados. Por un lado, una torre de carácter defensivo, el origen del conjunto y por otro, un bloque de vivienda, adosado a un costado de la torre, y que parece ser posterior. Se trata de una edificación con buena terminación en la que abundan arcos y bóvedas. En el bloque destinado a la vivienda se ha incorporado recientemente una extensa galería y grandes vanos que no formaban parte de la construcción original.

Notas y referencias

Véase también
 Casas Torreadas del Alto Aragón (Huesca)

Enlaces externos
 Sistema de información del Patrimonio cultural Aragonés (SIPCA) (http://www.sipca.es/censo/1-INM-HUE-003-907-020/Casa/la/Abadía.html)

Bienes de interés cultural de la provincia de Huesca
Gerbe
Casas torreadas del Alto Aragón

Casa La Abadía (Gerbe)


Le diocèse de Waiapu est créé en 1858. C'est l'un des treize diocèses et  de l'Église anglicane d'Aotearoa, Nouvelle-Zélande et Polynésie. Le diocèse couvre la région située sur la côte est de l' île du Nord de la Nouvelle-Zélande, y compris Tauranga, Taupo, Gisborne, Hastings et Napier, ainsi que la .  Le siège de l'évêché est situé à .

William Williams est nommé premier évêque de Waiapu. Son fils, Leonard Williams, et son petit-fils,  Herbert Williams, ont également occupé le poste
Andrew Hedge est l'actuel évêque, qui a été installé le , le jour de la Saint-Luc.

Évêques

1859-1876 : William Williams
1877-1894 : Edouard Stuart
1895-1909 : Léonard Williams
1910-1914 : Alfred Averill
1914-1929 : William Sedgwick
de 1928 aux années 1970, l' évêque d'Aotearoa fut un évêque suffragant de Waiapu
1930-1937 : Herbert Williams
1938-1944 : Georges Gérard
1945-1946 : George Cruickshank
1947-1971 : Norman Lesser (également archevêque de Nouvelle-Zélande à partir de 1961)
1971-1979 : Paul Reeves
1979-1983 : Ralph Matthews
1983-1990 : Peter Atkins
1989-2005 : George Connor , évêque adjoint ; Évêque régional dans la baie de l'Abondance"
1991-2002 : Murray Mills
2002-2008 : John Bluck
2008-2014 : David Rice
2014-présent : Andrew Hedge

Archidiacres
En 1866,  deux archidiacres furent nommés:
Archidiacre de Waiapu :
1862-? : Leonard Williams
David Ruddock

Archidiacre de Tauranga:
?–1884 (d.) : Alfred Brown
Samuel Williams

Notes et références

Articles connexes
 Anglicanisme
 Liste des provinces ecclésiastiques anglicanes

Aotearoa, Nouvelle-Zelande et Polynesie
Eglise

Diocèse anglican de Waiapu


Tratatul de la Lateran (în ; în , în traducere "Pactele de la Lateran") a fost acordul încheiat în 1929 între Regatul Italiei și Sfântul Scaun, prin care a fost rezolvată "Problema Romană". Acordul și-a primit numele de la Palatul Lateran, locul în care au fost semnate documentele pe 11 februarie 1929. Parlamentul Italian le-a ratificat pe 7 iuie 1929. Italia a recunoscut Vaticanul ca  stat independent și sediul al Sfântului Scaun. Guvernul italian, condus în acea vreme de premierul Benito Mussolini, a fost de acord să ofere Bisericii Romano Catolice compensații financiare pentru pierderea Statelor Papale. În 1947, Tratatul de la Lateran a fost recunoscut în Constituția Italiei ca soluție pentru relațiile dintre Stat și Biserica Catolică.

Conținut
Acordurile Laterane sunt prezentate de cele mai multe ori ca trei tratate separate: un tratat de conciliere cu 27 de articole, o convenție financiară cu 3 articole și un concordat cu 45 de articole.  Pagina de internet a Sfântului Scaun prezintă acordurile ca fiind in număr de două, primul având patru anexe, convenția financiară fiind considerată o anexă a tratatului de conciliere.
 Un tratat politic care recunoaște suveranitatea completă a Sfântului Scaun în statul Orașului Vatican, care a fost prin aceasta definit, un document cu patru anexe:
 Un plan al teritoriului Orasului-Stat Vatican, cu o suprafața de 44 hectare
 O listă a proprietăților Sfântului Scaun care se bucură de privilegiul de extrateritorialitate și excluderi de la taxe și expropriere.
 O convenție financiară pentru rezolvarea definitivă a pretențiilor Sfântului Scaun rezultate după pierderea teritoriilor și proprietăților din 1870. Statul italian a fost de acord să plătească imediat 750.000.000 lire, plus obligațiuni consolidate la purtător cu o dobândă de 5% și o valoare nominală de 1.000.000 de lire. Astfel, statul italian trebuia să plătească mai puțin decât se stabilea prin "Legea garanțiilor" din 1871 (3.250.000 lire), pe care papalitatea nu o acceptase.
 Un  concordat prin care se reglementau relațiile dintre Biserica catolică și statul italian.

Istoric

În timpul unificării Italiei de la mijlocul secolului al XIX-lea, Statele Papale au rezistat procesului de încorporare în noua națiune, chiar dacă celelalte state italiene, cu excepția  San Marino, se uniseră.Visul lui  Camillo Cavour de proclamarea a Regatului Italiei de pe scările Bazilicii Sf. Petru nu s-a realizat. Trupele tânărului Regat Italian au  invadat și ocupat Romagna (porțiunea estică a Statelor Papale) în 1860, lăsând doar Latium să mai facă parte din domeniile papale. Latium, inclusiv Roma, a fost ocupat și anexat în 1870. În următorii șaizeci de ani, relațiile dintre Papalitate și guvernul italian au fost încordate, iar statutul Papei a devenit cunoscut ca "Problema Romană".

Negocierile pentru rezolvarea Problemei Romane au început în 1926 între guvernul Italiei și Sfântul Scaun și s-au încheiat cu semnarea Acordurilor Laterane pe 11 februarie 1929. Semnatarii au fost, în numele regelui Victor Emanuel al III-lea al Italiei, de  Benito Mussolini, prim ministru și șef al guvernului și, pentru  Papa Pius al XI-lea, de Pietro Gasparri, Cardinal Secretar de Stat,. Acordurile au fost ratificate pe 7 iunie 1929. Acordurile au fost semnate în Palatul Lateran, de aici venind numele sub care sunt cunoscute.

Acordurile au inclus un tratat politic care a dus la apariția Orașului Vatican și a garantat suveranitatea și independența complete ale Sfântului Scaun. Vaticanul promitea neutralitatea perpetuă în relațiile internaționale și abținere de la medierea controverselor politice, cu excepția cazurilor în care intervenția papalității era cerută de toate părțile implicate. În articolul final al tratatului, Italia și-a reafirmat principiul stabilit pe 4 martie 1848 prin Statutul Regatului Italiei și anume că "Religia Catolică, Romană și Apostolică este singura religie a statului". Înțelegerea financiară atașată a fost acceptată de ambele părți ca o soluție a tuturor revendicărilor Sfântului Scaun față de Italia, după pierderea temporară a puterii Statelor Papale în 1870.

Suma care a fost dată Sfântului Scaun era mai mică decât declarase guvernul Italiei că este dispus să plătească conform termenilor Legii Garanțiilor din 1871. Prin acea lege, guvernul italian garanta Papei Pius al IX-lea și succesorilor săi utilizarea, dar nu suverană, a Vaticanului și Palatului Lateran și plata unei sume anuale de 3.250.000 de lire ca despăgubire pentru pierderea suveranității și teritoriilor Statelor Papale. Sfântul Scaun, cerând să existe o manifestare clară a independenței sale față de orice putere politică în exercitarea jurisdicției spirituale, a refuzat să accepte acest aranjament oferit în 1871, iar Papii s-au considerat din acel moment până la semnarea Tratatului de la Lateran prizonieri în Vatican, o zonă restrânsă din mijlocul Romei.

Pentru comemorarea finalizării cu succesului negocierilor, Mussolini a ordonat deschiderea Via della Conciliazione (Calea Împăcării), care lega în mod simbolic Vaticanul de centrul Romei.

După 1946
Constituția Republicii Italia adoptată în 1947 afirmă că relațiile dintre Stat și Biserica Catolică sunt "reglementate de Tratatele de la Lateran".

În 1984 a fost semnat o înțelegere pentru revizuirea concordatului. Printre alte prevederi, ambele părți au declarat "Principiul religiei catolice ca singură religie a statului italian, cum era inițial menționat de Pactele Laterane, va trebuie să fie considerat ca nemaifiind în vigoare". Statutul bisericii catolice ca singura religie sprijinită de statul italian a încetat, fiind înlocuită de finanțarea statului prin impozitul numit otto per mille a tuturor celor 10 religii cu statul legal.

Concordatul revizuit a reglementat condițiile în care statul recunoaște din punct de vedere legal căsătoriile religioase respectiv anularea religioasă a căsătoriei. Printre articolele abolite s-au numărat și cele care includeau recunoașterea acordarea titlului de cavaler sau înnobilării conferite de Sfântul Scaun, angajamentul Sfântului Scaun de a acorda onoruri ecleziastice celor care sunt autorizați să îndeplinească funcții religioase  la cererea Statului sau Casei Regale, și obligația Sfântului Scaun de a permite guvernului să prezinte obiecții politice la numirea propusă a episcopilor diecezani.

În 2008, Vaticanul a anunțat că nu va mai adopta imediat legile italiene, citând conflictul asupra dreptului la viață care a apărut după judecarea cazului "Eluana Englaro".

Violări ale Tratatului
Legile italiene antievreiești din 1939 au interzis căsătoriile dintre evrei și neevrei, inclus catolici. Vaticanul a considerat că aceasta este o violare a concordatului, care oferea bisericii dreptul unic de reglementarea a căsătoriilor catolicilor. Articolul 34 al concordatului prevedea de asemenea că toate căsătoriile considerate consfințite de biserică urmau să fie considerate valide de autoritățile civile. Sfântul Scaun înțelegea că această prevedere se aplică tuturor căsătoriilor consfințite de biserica catolică, indiferent de religia celor care fuseseră căsătoriți.

Vedeți și
 Lista papilor

Note

Bibliografie
 Kertzer, David I. (2004). Prisoner of the Vatican: The Popes' Secret Plot to Capture Rome from the New Italian State (Boston: Houghton Mifflin Company).

 Latourette, Kenneth Scott. Christianity in a Revolutionary Age: A History of Christianity in the 19th and 20th Century: Vol. 4 The 20th Century in Europe (1961) pp. 32–35, 153, 156, 371
 McCormick, Anne O'Hare (1957). Vatican Journal: 1921-1954 (New York: Farrar, Straus and Cudahy)
 Pollard, John F. (2005). The Vatican and Italian Fascism, 1929–32: A Study in Conflict. Cambridge University Press. .
 Pollard, Jonh F. (2014). The Papacy in the Age of Totalitarianism, 1914–1958. Oxford University Press. .

 Suzzallo, Henry, Ph.D., Sc.D., LL.D., Editor in Chief, The National Encyclopedia: Volume 10, (New York, P. F. Collier & Son Corporation, 1935)

Resurse internet
 Textul Tratatului de la Lateran
 Textul în original al Tratatului, inclusiv convenția financiară și concordatul

Istoria Italiei
Istoria Romano-Catolicismului
Istoria Romei
Vatican
Tratate ale Italiei

Tratatul de la Lateran


Carmelo Lisón Tolosana (La Puebla de Alfindén, Zaragoza, 19 de noviembre de 1929-Madrid, 17 de marzo de 2020) fue un antropólogo social y cultural español.

Biografía
Licenciado en 1957 en Historia por la Universidad de Zaragoza, en 1963 se doctoró en Antropología Social y Cultural en la Universidad de Oxford, donde estudió con relevantes autores de la disciplina como Edward Evan Evans-Pritchard o  Godfrey Lienhardt. Asimismo fue doctor en Filosofía y Letras por la Universidad Complutense de Madrid.

En 1966 publicó en Oxford su tesis sobre "Belmonte de los Caballeros", obra inédita en España aunque tomada como referencia por numerosas universidades españolas, europeas y estadounidenses. Buena parte de su trabajo de campo se centró en Galicia, teniendo como resultado algunos ensayos, artículos y publicaciones, como Antropología Cultural de Galicia (1971) o Perfiles simbólico-morales de la cultura gallega (1984). Escribió más de una veintena de libros, además de colaboraciones en diferentes publicaciones en el campo de la antropología, enfocadas en ocasiones en temas como la brujería y el demonio. Fue académico de número Real Academia de Ciencias Morales y Políticas en 1990 y miembro del Real Instituto Antropológico de Gran Bretaña e Irlanda del Norte.

Desarrolló su carrera académica en diferentes universidades, impartiendo clases como profesor invitado en las universidades de Sussex, Mánchester, Roma, Sorbona, Florida, Cornell, Edimburgo, Campinas (Sao Paulo), Salamanca y Santiago de Chile.

Falleció a los noventa años en Madrid el 17 de marzo de 2020; padecía problemas respiratorios y una insuficiencia renal.

Fundación Lisón-Donald
En 2009, Carmelo Lisón Tolosana creó junto a su esposa Julia Donald la Fundación Lisón-Donald, organización sin ánimo de lucro constituida con el objetivo de "introducir la enseñanza y práctica de la Antropología en ámbitos extraacadémicos". La Fundación tiene sede en La Puebla de Alfindén, pueblo natal de Lisón Tolosana, y realiza diferentes actividades culturales en convenio con otras instituciones (Ayuntamiento, Diputación de Zaragoza, UNED, etc.), concediendo diferentes premios con carácter anual:

 Premios Julia Donald: reconocimiento de trabajos literarios de niños y adolescentes de La Puebla de Alfindén.

 Premios Carmelo Lisón: reconocimiento de Trabajos de Fin de Grado en el campo de la Antropología.

El patronato está constituido por antropólogos como José A. González Alcantud, Luis Álvarez Munarriz, Ricardo Sanmartín Arce o Francisco Giner Abati; expolíticos como Rodolfo Martín Villa, Miguel Herrero y Rodríguez de Miñón o Marcelino Oreja Aguirre, entre otras personalidades culturales y políticas de La Puebla de Alfindén.

Premios y distinciones
Por su trayectoria fue homenajeado en diferentes ocasiones, obteniendo reconocimientos como:

 Catedrático Emérito de Antropología Social en la Universidad Complutense de Madrid (1979).
Palma Académica del Gobierno francés (1987).
Honorary Fellow of the Royal Anthropological Institute (1991).
Profesor Emérito del Colegio Libre de Eméritos y Académico de Número de la Real Academia de Ciencias Morales y Políticas (1992).
Premio Aragón en Ciencias Sociales y Humanidades (1993).
 Doctor Honoris Causa por la Universidad de Burdeos II (2002).
Medalla de Plata de la Junta de Galicia (2005).
 Doctor Honoris Causa por la Universidad de Murcia (2009).
Cabaleiro da Enxebre Orde da Vieira (2013).

Algunas obras

Antropología cultural de Galicia. Akal, Madrid, 1971, ISBN 84-460-2162-5.
La antropología social en España. Siglo Veintiuno de España Editores, 1971, ISBN 978-84-323-0043-1.
Estructura antropológica de la familia en España, Karpos, Madrid, 1976.
Invitación a la Antropología cultural en España. Akal, Madrid, 1971, ISBN 978-84-460-2240-4.
Antropología social y hermenéutica. Fondo de Cultura Económica, Madrid, 1983, ISBN 84-375-0231-4.
Endemoniados en Galicia hoy. 1984
Individuo, estructura y creatividad: etopeyas desde la antropología cultural. 1984
Perfiles simbólico-morales de la cultura gallega. 1984
Antropología social: reflexiones incidentales. 1987
La España mental. 1. El problema del mal. 1990
Demonios y exorcismos en los siglos de oro. 1990
Endemoniados en Galicia hoy. La España mental II. 1990
La imagen del rey: monarquía, realeza y poder ritual en la Casa de los Austrias. (Con Salustiano del Campo Urbano). 1991
Individuo, estructura y creatividad. 1992
Aragoneses: políptico desde la Antropología Social. 1992
Las brujas en la historia de España. 1992
Las máscaras de la identidad: claves antropológicas. 1997
La Santa Compaña: fantasías reales, realidades fantásticas. 1998
Caras de España: desde mi ladera. 2002
La España mental. 2. El problema del mal. 2004
Brujería, estructura social y simbolismo en Galicia. 2004
Antropología cultural de Galicia (obra recopilatoria en 6 vols.) 2004
La fascinación de la diferencia. La adaptación de los jesuitas al Japón de los samuráis, 1549-1592. 2005
Introducción a la antropología social y cultural. 2007
Bibliografía

 Barrera-González, A., & Lisón Tolosana, C. (1985). La dialéctica de la identidad en Cataluña: un estudio de antropología social. Centro de Investigaciones Sociológicas.
 Boissevain, J. F. (1967). Belmonte De Los Caballeros: A Sociological Study of a Spanish Town(Book). Sociology, 1(3), 321-323.
 González Alcantud, J. A., Lisón Tolosana, C., & Anta Félez, J. L. (Eds.). (1999). El aire: mitos, ritos y realidades: coloquio internacional, Granada, 5-7 de marzo de 1997 (1a. ed). Rubí (Barcelona): Anthropos.
 Laub, E., Laub, J., & Lisón Tolosana, C. (1987). Mito triunfante, el: estudio antropológico de chetas mallorquínes. Miguel Font, Editor.
 Lisón Arcal, J. C., & Lisón Tolosana, C. (1986). Cultura e identidad en la provincia de Huesca: una perspectiva desde la antropología social. Zaragoza: Caja de Ahorros de la Inmaculada de Aragón.
 Lisón Tolosana, C. (1966). Belmonte de los Caballeros: a sociological study of a Spanish town. Oxford: Clarendon.
 Lisón Tolosana, C. (1974). Perfiles simbólico-morales de la cultura gallega. Ediciones Akal.
 Lison Tolosana, C. (1976). Expresiones actuales de la cultura del pueblo. Madrid: Centro de Estudios Sociales del Valle de los Caídos.
 Lisón Tolosana, C. (1976). Temas de antropología española. Ediciones Akal.
 Lisón Tolosana, C. (1977a). Antropología social en España (2a. ed). Madrid: Akal.
 Lisón Tolosana, C. (1977b). Invitación a la antropología cultural de España. La Coruña: Adara.
 Lisón Tolosana, C. (1978). Ensayos de antropología social (2. ed. ampl). Madrid: Ayuso.
 Lisón Tolosana, C. (1979a). Antropología cultural de Galicia (1a. ed. bolsillo). Madrid: Akal.
 Lisón Tolosana, C. (1979b). Brujería, estructura social y simbolismo en Galicia. Ediciones Akal.
 Lisón Tolosana, C. (1983). Antropología social y hermenéutica. México [etc.]: Fondo de cultura económica.
 Lisón Tolosana, C. (1985). Cultura e identidad en la provincia de Huesca. Caja de Ahorros de la Inmaculada de Aragón.
 Lisón Tolosana, C. (1986). Antropología social: reflexiones incidentales (1a. ed.). Madrid: Centro de Investigaciones Sociológicas: Siglo Veintiuno de España.
 Lisón Tolosana, C. (1991a). Antropología de los pueblos del norte de España. Madrid: Universidad Complutense.
 Lisón Tolosana, C. (1991b). La imagen del rey: monarquía, realeza y poder ritual en la Casa de los Austrias. Espasa Libros, S.L.
 Lisón Tolosana, C. (1992a). Aragoneses: (políptico desde la antropología social). Centro del Libro de Aragón.
 Lisón Tolosana, C. (1992b). Individuo, estructura y creatividad: etopeyas desde la antropología cultural. Ediciones Akal.
 Lisón Tolosana, C. (1992c). Las brujas en la Historia de España (1a. ed). Madrid: Temas de hoy.
 Lisón Tolosana, C. (1996a). Antropología E Historia: Diálogo Intergenerico. Anthropology and history: an interdisciplinary dialogue., 5, 163-181.
 Lisón Tolosana, C. (1996b). Antropología y literatura. Centro del Libro de Aragón.
 Lisón Tolosana, C. (1996c). Las brujas en la historia de España. Ediciones Temas de Hoy.
 Lisón Tolosana, C. (1997a). La santa compaña: fantasías reales, realidades fantásticas : (antropología cultural de Galicia IV). Ediciones Akal.
 Lisón Tolosana, C. (1997b). Las máscaras de la identidad: claves antropológicas (1a. ed). Barcelona: Ariel.
 Lisón Tolosana, C. (1998). Antropología: horizontes teóricos. Granada: Comares.
 Lisón Tolosana, C. (2001). Antropología: horizontes comparativos. Granada: Universidad de Granada.
 Lisón Tolosana, C. (2002). Caras de España: desde mi ladera (1a. ed). Zaragoza: Prensas Universitarias de Zaragoza.
 Lisón Tolosana, C. (2003). Antropología: horizontes emotivos. Granada: Universidad de Granada.
 Lisón Tolosana, C. (2004). La España mental: el problema del Mal. I: Demonios y exorcismos en los siglos de oro. Madrid: Akal.
 Lisón Tolosana, C. (2005a). Antropología: horizontes educativos. Granada : [Valencia: Editorial Universidad de Granada ; Universitat de València].
 Lisón Tolosana, C. (2005b). La fascinación de la diferencia: la adaptación de los jesuitas al Japón de los samuráis, 1549-1592. Ediciones Akal.
 Lisón Tolosana, C. (2006). Antropología: horizontes narrativos. Consejo Superior de Investigaciones Científicas.
 Lisón Tolosana, C. (2007). El libro de las comarcas de Aragón. Fundación Economía Aragonesa.
 Lisón Tolosana, C. (2008a). Antropología: horizontes míticos. Prensas de la Universidad de Zaragoza Editorial Universidad de Granada.
 Lisón Tolosana, C. (2008b). De la estación del amor al diálogo con la muerte: en la Galicia profunda. Ediciones Akal.
 Lisón Tolosana, C. (2010). Antropología integral. Madrid: Editorial Universitaria Ramón Areces.
 Lisón Tolosana, C. (2010c). El agua como cultura. Zaragoza: Fundación Economía Aragonesa.
 Lisón Tolosana, C. (2012). Teoría etnográfica de Galicia: antropología cultural de Galicia IX. Ediciones Akal.
 Lisón Tolosana, C. (2013). Antropología: estilos de pensamiento e interpretación. Anthropos Editorial.
 Lisón Tolosana, C. (2014a). Antropología cultural de Galicia X: tipos, figuras, tropos y conjuntos : la etnografía como configuración del espíritu. Portal Derecho, S.A. (Iustel).
 Lisón Tolosana, C. (2014b). Antropología: horizontes simbólicos. Tirant Humanidades.
 Lisón Tolosana, C. (2016). Galicia, singularidad cultural: antropología cultural de Galicia XI. Ediciones Akal.
 Lisón Tolosana, C., & Lisón Tolosana, C. (2010). Antropología, horizontes estéticos. Anthropos Editorial.
 Lisón Tolosana, C., & Novajra, A. M. (Eds.). (2007). Introducción a la antropología social y cultural: teoría, método y práctica. Tres Cantos (Madrid): Akal.
 lvarez Munárriz, L., & Lisón Tolosana, C. (2012). Antropología: horizontes patrimoniales. Tirant Humanidades.
 Moline Fernando, C., Gazulla Clavero, J., & Callen Polo, B. (1995). Homenaje en honor a Carmelo Lisón Tolosana. Ayuntamiento de La Puebla de Alfindén.
 Morgan, L. H., & Lisón Tolosana, C. (1975). La sociedad primitiva (3a ed). Madrid: Ayuso.
 San Román, T., & Lisón Tolosana, C. (1976). Vecinos gitanos. Madrid: Akal.
 Sanmartín Arce, R., & Lisón Tolosana, C. (Eds.). (1994). Antropología sin fronteras: ensayos en honor a Carmelo Lisón. Madrid: Centro de Investigaciones Sociológicas.

Referencias

Enlaces externos
 El profesor Lisón Tolosana en La Fundación Lisón Donald
 Carmelo Lisón Tolosana, La Puebla de Alfindén (Zaragoza), 19 de noviembre de 1929
 Sitio web dedicado a la fundación de Carmelo Lisón Tolosana
  La imagen del Rey (Monarquía, realeza y poder ritual en la Casa de los Austrias) Discursode recepción del académico de número Excmo. Sr. D. Carmelo Lisón Tolosana
  Intervenciones 2017-2018
 Carmelo Lisón apuesta por la enseñanza de las humanidades, noticias de la Biblioteca Pública de Alfidén
 Curriculum vitae

Nacidos en La Puebla de Alfindén
Alumnos de Historia de la Universidad de Zaragoza
Alumnado de la Universidad de Oxford
Alumnos de Filosofía y Letras de la Universidad Complutense de Madrid
Escritores en español
Profesores del Colegio Libre de Eméritos
Académicos numerarios de la Real Academia de Ciencias Morales y Políticas
Doctores honoris causa por la Universidad de Murcia
Doctores honoris causa
Estudiosos de la brujería
Galardonados con los Premios Aragón
Fallecidos en Madrid

Carmelo Lisón Tolosana


Dubrovački put (Via de Ragusi, Via Ragusina, Via Drine) je bila trgovačka cestovna prometnica. Stoljećima je bio jedan od najsigurnijih europskih putova prema Carigradu.

Uloga
Povezivao je hrvatsku obalu s rudarskim i drugim privrednim središtima Bosne i Srbije. To je vrijeme kad se neovisni Dubrovnik razvio u trgovački grad i otkako Dubrovnik živo trguje sa svojim zaleđem, što datira u 11. i 12. stoljeće.

Dubrovačka Republika uspostavila je trgovačke veze sa zaleđem. Ova moćna hrvatska trgovačka država zaleđu prodaje sol, ribu, začine, nakit, tekstil, oružje, a kupuje rudu, vosak, drvo. Bio je vrlo važan za Dubrovnik, jer je ta država bila okrenuta vanjskoj trgovini. Bogatstvo je ovim putem dolazilo u grad. Napredak grada ovisio je o Putu.

Povijest
Dubrovački put ima korijene u prapovijesnim vremenima, jer komunikacije iz Cavtata i Dubrovnika prema unutrašnjosti vode uz rubna područja Župe dubrovačke. Važnost i trajnost određene prometnice ovisio je o važnosti u određenom vremenu Cavtata ili Dubrovnika. U prapovijesti važnija je bila "cavtatska" prometnica, jer je glavno mjesto bio Epidaurum. Tako je bilo i u antičkim vremenima. Početkom srednjeg vijeka Dubrovnik preuzima središnju ulogu, pa glavnu ulogu preuzima "dubrovačka" prometnica koja je poslije prerasla u poznati dubrovački karavanski put (srpski: "dubrovački drum"). Ipak, i cavtatska i dubrovačka cestovna komunikacija usporedno su postojale neovisno o važnosti. Uz te dvije, postojale su kroz Župu još dvije u smjeru istok – zapad, "obalna" i druga koja je povezivala Gradac i Spilan.
Važnost prometnice ilustrira činjenica da su se u neposrednoj blizini komunikacija podizala groblja, kasnije i groblja i crkve. U brončanom i željeznom dobu bila su kamene gomile, u srednjem vijeku crkve i groblja, kršćanska i ona pod stećcima. Dubrovački put prate crkve od sv. Orsule, sv. Đurđa, sv. Ivana, sv. Barbare i sv. Ane na Brgatu, te groblje pod stećcima na Barbari. Cavtatsku komunikaciju koja jednim krakom prolazi pored Spilana prate sv. Ana i sv. Ilija na G. Obodu, te sv. Ivan iznad Plata, odnosno Vidovo groblje (stećci) iznad Spilana.

Stare su rimske ceste propale. Roba se nije mogla voziti kolima, nego konjima i mazgama. Karavane su natovarene različitom robom pošle novim karavanskim putevima. U karavanama je bilo od 15 do 300 konja. Zbog intenzivne dubrovačke trgovine, važnost nije izgubio ni za osmanske vlasti.  Osmanski su paše uviđale važnost sveze s Dubrovnikom radi podizanja gospodarskog života svojih gradova, pa su dubrovačkim trgovcima davali povlastice.

Utemeljeno je vezati osnivanje Foče s ovom cestom. Vojna je važnost bila sve manja, jer je ovo bio izrazito karavanski put. Slabljenjem gospodarske važnosti Dubrovnika, ali i zaleđa, put je vremenom propadao.

Trasa

Polazio je od istočnih vrata Dubrovnika. "Tabor" na Pločama, ispred istočnih gradskih vrata, bilo je polazišno mjesto Puta. Također je ovdje bila završna točka trgovcima s Orijenta, Osmanlijama i turskim podanicima koji su posebno u sajmišne dolazili u Dubrovnik u za Zapadnjake, egzotičnim nošnjama. Francuski putopisac Charles Yriarte je zapisao da ovdje "prestaje Europa i počinje Istok", ali istovremeno da baš tabor na Pločama "zrači posebnim dubrovačkim šarmom". Put je prolazio preko Orsule. Zarasla dionica preko Orsule očišćena je 2013.
Kod Orsule Put prolazi tik uz crkvicu sv. Orsule, koja simbolizira ulaz u grad. Račva se na mjestu današnjeg vidikovca na magistrali. Lijevi, gornji krak povezivao je Republiku preko Brgata s Turskim carstvom, a desni krak s Konavlima.

Put je dalje vodio preko Župe dubrovačke koja je dolaskom pod Dubrovačku Republiku postala važna kopnena tranzitna prometnica između Dubrovnika i unutrašnjosti.
Put je vodio preko Dupca, Brgata i Ivanice dalje prema zaleđu. Vodio je preko Trebinja, Gackog, (i/ili Bileće) Vratar, Tjentišta, Foče, Pljevalja, Prijepolja, Sjenice, Trbovišta, Novog Pazara, Kopaonika i Prokuplja ka Nišu. Kod Niša se sastajao sa starim rimskim putem koji je polazio od Lješa ka Lipljanu na Kosovu i ka Nišu. Od Niša preko Sofije do Carigrada poklapao se s trasom Carigradskog druma, (Via militaris) a uz pobočne ogranke povezivao se s Via Egnatia.

Kod sela Komini kod Pljevalja nađen je veliki rimski municipij na trasi rimskog puta. Na njegovom su se mjestu križali Dubrovački put i Kotorski put. Od ovog križanja vodio je put ka istoku južnim obroncima planine Babina, preko prijevoja Mijajlovice i lokaliteta Kaštelja prema selu Rače, u dubr. izvorima Cranze se zovu i selo i planina. Odatle preko zaravnjene visoravni Jabuke put je vodio u dolinu rijeke Seljašnice. Kod sela Rikovca južno od današnje trase puta ostatci su starog puta. Kod ušća Seljašnice u Lim trag je većeg antičkog naselja, u svezi s obližnjim rudnika. Od antike pa do srednjeg vijeka ovdje se vadila olovna ruda iz koje se ekstrahiralo srebro. Kod Čadinja su pronađeni ostatci rudarskih jama, peći za topljenje rude, rudarski alati i šljakišta. Proizvodi ovog rudnika odnose se na ugovor dubrovačkih trgovaca iz 15. stoljeća o kupovini olova u Prijepolju. Put je od ušća vodio dolinom Lima do ušća Mileševske rijeke. Tu se dubrovački put križao s još jednim starim putem, koji je vodio od Skadra preko doline Lima do ušća u Drinu.

Križanje je prvo dobilo karavansku postaju, zatim trg Prijepolje koji je poslije postao gradić Prijepolje. Kod Prijepolja se dubrovački put križao s putem koji je vodio od ušća Lima u Drinu, Sjeverina, Jagata, manastira sv. Đorđa u Mažićima, Kovina, Prijepolja, Komarana, Brodareva i Brskovu. Od Sjenice je Put vodio do Trgovišta gdje je prelazio rijeku Ljudsku, prelazio Kopaonik i dalje prema istoku.
Od tog križanja kod Prijepolja trasa puta išla je pokraj manastira Mileševe iz 13. st. (1234. – 35.) i grada Mileševca. Dalje prema jugoistoku Put je prolazio kroz Sjenicu. Kod Sjenice se križao s jednim jugoistočnim ogrankom Bosanskim putom, koji se od Dobruna kod Višegrada granao preko važnog križanja puteva Priboja, Zlatibora do Sjenice gdje je ulazio u dubrovački. Kod Sjenice se križao s još jednim putem, koji je od Beograda preko naselja (Užičke) Požege i manastira Arilja izlazio kod Sjenice na Dubrovački put. Od Sjenice je dalje vodio do Trgovišta gdje je prelazio rijeku Ljudsku, prelazio Kopaonik i dalje prema istoku.

Uz Dubrovački, za hrvatsku su povijest važni i Kotorski, Splitski, Neretvanski i Zetski put.

Sigurnost
Put je bio izvor bogatstva kao i put kojim se mogla ugroziti sloboda Dubrovnika, jer je bio prometnica kojom je neprijatelj lako mogao prodrijeti do gradskih zidina. Zbog toga je Republika posvetila veliku pažnju. Budno se stražarilo nad Putom. Za potrebe sigurnosti godine 1441. dubrovačka vlada izgradila je utvrdu Tomba kod današnjeg Brgata Gornjeg i kuće za seljake-graničare koji su budno bdjeli da nitko nepoželjan ne bi prošao ovim putem. Jugoistočno od manastira Mileševe srednjovjekovni grad Mileševac čuvao je manastir i Put.

Vanjske poveznice
Dubrovački put prolazi trasom Dubrovnik-Trebinje-Foča

Izvori

Dubrovačka Republika
Ceste u Hrvatskoj
Cestovna infrastruktura u Bosni i Hercegovini
Cestovna infrastruktura u Crnoj Gori
Cestovna infrastruktura u Srbiji
Trgovački putovi

Dubrovački put


The flag of the state of Connecticut is a white baroque shield with three grapevines, each bearing three bunches of purple grapes on a field of royal blue. The banner below the shield reads "Qui Transtulit Sustinet", Latin for "He who transplanted sustains", Connecticut's state motto. The flag dimensions are  in length and  in width.

History

The Connecticut General Assembly approved the flag in 1897 after it was introduced by Governor Owen Vincent Coffin in 1895. The designs were submitted by Abby Day Slocomb, the regent of the Anna Warner Bailey chapter of the Daughters of the American Revolution.

The design comes from the seal of Saybrook Colony, designed by George Fenwick when it was established in 1639. That seal depicted 15 grapevines and a hand in the upper left corner with a scroll reading "Sustinet qui transtulit". When Connecticut Colony bought Saybrook in 1644, the seal transferred to Connecticut Colony. On October 25, 1711, the governor and legislature changed the seal. They reduced the number of grapevines from 15 to three, in order to represent the three oldest settlements (Windsor, Wethersfield, and Hartford) (or possibly the three separate settlements,  Connecticut Colony, Saybrook Colony, and New Haven Colony, which had been absorbed into Connecticut by that time) and rearranged the wording and position of the motto.

In 2001, the North American Vexillological Association surveyed its members on the designs of the 72 U.S. state, U.S. territorial and Canadian provincial flags. The survey ranked the Connecticut flag 50th out of 72.

Flying the flag at half staff
Customarily, the flag of Connecticut is flown at half staff when the federal flag is, which may be ordered by the President or by the Governor. According to 2007-R-0624, only the governor of Connecticut may decide that the state flag should be flown at half staff, though the right is a power of office and not a law.

Typically, the state flag is flown at half staff upon the death of a Connecticut resident serving in the armed forces, upon the death of a former governor or serving member of the state legislature, or for an event of great sorrow for Connecticut.

See also

State of Connecticut
Symbols of the state of Connecticut
Great Seal of the State of Connecticut
Coat of arms of Connecticut

References

External links
History of the Connecticut flag

Connecticut
Symbols of Connecticut
Flags of Connecticut
Connecticut
1897 establishments in Connecticut

Flag of Connecticut


NGC 7093 je zvjezdana skupina u zviježđu Labudu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7093
  Auke Slotegraaf: NGC 7093 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7050 - 7099

7093

NGC 7093


Râul Prundeni este un curs de apă, afluent de dreapta al râului Olt din județul Vâlcea. Se varsă în Olt în dreptul localitatății Prundeni, Vâlcea.

Generalități
Râul Prundeni nu are afluenți semnificatici.

Bibliografie
 Administrația Națională Apelor Române - Cadastrul Apelor - București
 Institutul de Meteorologie și Hidrologie - Rîurile României - București 1971
 ICPA - Comune vulnerabile - Județul Vâlcea

Hărți
 Harta județului Vâlcea - Județul Vâlcea

Referințe

Bazinul Olt
Gospodărirea apelor
Râuri din județul Vâlcea
Râuri din România

Râul Prundeni