Shelton Joseph Fabre (New Roads, ) é um prelado americano da Igreja Católica Romana que foi nomeado arcebispo de Louisville , Kentucky. Ele foi bispo de Houma-Thibodaux na Louisiana de 2013 a 2022 e bispo auxiliar de Nova Orleans de 2006 a 2013.

Educação
Fabre nasceu em New Roads, em . Frequentou escolas primárias e secundárias em New Roads, graduando-se em 1981 como orador oficial da Escola Secundária Católica de Pointe Coupée . Ele então ingressou no Saint Joseph Seminary College em St. Benedict, Louisiana, graduando-se como Bacharel em História em 1985.

Fabre então continuou sua formação no American College of Louvain em Leuven, Bélgica, enquanto estudava na Universidade Católica de Leuven (KU Leuven), obtendo um Bacharelado em Estudos Religiosos em 1987 e um Mestrado em Estudos Religiosos em 1989.  Ele foi ordenado diácono em 10 de dezembro de 1988 pelo arcebispo Peter Leo Gerety na Igreja Sint Jan-de-Doper da universidade.

Sacerdócio
Fabre foi ordenado sacerdote em  por Stanley Ott para a Diocese de Baton Rouge na Catedral de São José em Baton Rouge.

Fabre serviu como pároco assistente das paróquias de St. Alphonsus Liguori em Greenwell Springs (1989 a 1992), St. George em Baton Rouge (1992 a 1994), St. Isidore the Farmer em Baker (1994 a 1995) e St. Joseph Paróquia Catedral (1995 a 1996). Ele serviu como pároco na Paróquia São José em Grosse Tete e na Paróquia Imaculado Coração de Maria em Maringouin . Em 2004, Fabre tornou-se passado da Paróquia Sagrado Coração de Jesus em Baton Rouge.
Os cargos diocesanos de Fabre durante este período foram como capelão na Penitenciária Estadual da Louisiana em Angola em 1994, Diretor do Escritório de Católicos Negros (1990-2005) e Defensor do Vínculo do Tribunal Matrimonial (1994 a 2007).  Fabre foi eleito para servir no Conselho de Pessoal do Clero diocesano e serviu como presidente do Comitê de Planejamento Pastoral da diocese. Ele em vários momentos assumiu os papéis de capelão da Academia de São José, Reitor do Decanato do Noroeste . Fabre também atuou como membro do Colégio de Consultores , do Conselho Presbiteral e do Conselho Escolar Diocesano.

Carreira episcopal

Bispo auxiliar de Nova Orleans
Em , Fabre foi nomeado bispo titular de Pudentiana e bispo auxiliar de Nova Orleans pelo Papa Bento XVI.  Ele foi consagrado pelo Bispo Alfred Hughes em  em Nova Orleans. Como bispo auxiliar, foi Vigário Geral e Moderador da Cúria. Ele também se tornou pároco da Paróquia Nossa Senhora do Rosário em Nova Orleans.

Em , Fabre reuniu-se com cada um dos queixosos em um processo contra a arquidiocese que havia sido recentemente liquidado em US$ 5 milhões. Os queixosos foram espancados e abusados nas décadas de 1950 e 1960 por freiras, padres e outros funcionários em Home Haven e Madonna Manor, dois lares católicos para jovens problemáticos. Fabre realizou as reuniões para se desculpar pelo tratamento

Bispo de Houma-Thibodaux
Em , o Papa Francisco nomeou Fabre bispo de Houma-Thibodaux. Foi instalado na Catedral de São Francisco de Sales em .

Em , Fabre divulgou uma lista de 14 padres com acusações críveis de abuso sexual contra menores. A lista remontava a 1977, quando foi fundada a diocese.  Fabre acrescentou esta declaração: "Deixe-me ser claro: o abuso de uma criança por qualquer pessoa é pecaminoso, abominável e mau, especialmente quando perpetrado por alguém investido da sagrada confiança dos filhos de Deus. Além disso, qualquer tentativa de encobrir esses pecados é ainda mais perturbador. Peço desculpas a todos que foram prejudicados. É com profundo respeito e profunda reverência que humildemente estendo este pedido de desculpas."

Arcebispo de Louisville
Em , o Papa Francisco nomeou Fabre arcebispo de Louisville.  Ele está programado para ser instalado em .

Em 27 de junho de 2023 foi nomeado administrador apostólico de Knoxville

Conferência dos Bispos Católicos dos Estados Unidos
Em , o Cardeal Daniel DiNardo, Presidente da Conferência dos Bispos Católicos dos Estados Unidos, anunciou que Fabre sucederia ao Bispo George Murry como Presidente do Comitê Ad-Hoc contra o Racismo. Em , Fabre lançou "Open Wide our Hearts: The Enduring Call to Love", uma carta pastoral abordando questões de racismo nos Estados Unidos e a resposta católica.

Após o Assassinato de George Floyd em 2020, Fabre e outros bispos católicos emitiram uma declaração sobre a morte de Floyd e os protestos resultantes. A declaração tem uma ênfase especial na Solenidade de Pentecostes:

Ligações externas

Shelton Joseph Fabre


Aceasta este o listă de citrice:

Vezi și

 Listă de mâncăruri și băuturi provenite din lămâi

Legături externe
"The Citrus Family Tree", National Geographic

Listă
Liste de alimente
Liste de plante

Listă de citrice


An Aloe keayi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gilbert Westacott Reynolds. An Aloe keayi in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha Ghana. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe keayi


A Animal Charity Evaluators (ACE), em português "Avaliadores de Caridades Animais", anteriormente conhecida como Effective Animal Activism (EAA), é uma avaliadora de organizações de caridade com sede nos EUA e uma organização sem fins lucrativos focada em altruísmo eficaz fundada em 2012. A ACE avalia instituições beneficentes de animais e compara a eficácia das suas diferentes campanhas e estratégias. A organização faz recomendações de caridade aos doadores uma vez por ano. O seu objetivo declarado é encontrar e promover as formas mais eficazes de ajudar os animais.

História
A Animal Charity Evaluators foi formada em 2012 como Effective Animal Activism, uma divisão da 80.000 horas, pelo Centre for Effective Altruism do Reino Unido. Foi renomeada como Animal Charity Evaluators em 2013. O filósofo australiano Peter Singer faz parte do conselho consultivo da organização.

Recomendações
A ACE publica as suas instituições de caridade recomendadas uma vez por ano em novembro, antes do Giving Tuesday. Em 2021, as "principais instituições de caridade" da ACE recomendadas para impacto e eficácia foram a The Humane League (pelo décimo ano consecutivo), Wild Animal Initiative (pelo segundo ano) e Faunalytics (nova em 2021). Os avaliadores também recomendam uma lista mais longa de "caridades de destaque" a cada ano.

Recepção
Marc Gunther avaliou a ACE num artigo de 2015 para o Nonprofit Chronicles, afirmando: "[O] trabalho da Animal Charity Evaluators (ACE) é relevante para organizações sem fins lucrativos de todos os tipos. Como o próprio nome sugere e, com um orçamento muito modesto, a ACE avalia instituições beneficentes de animais. O seu trabalho pode inspirar aqueles que desejam avaliar instituições de caridade noutros setores – educação, meio ambiente, artes, o que for." Ele observou ainda: "A questão é que os avaliadores da Animal Charity estão a fazer as perguntas certas - do tipo que todas as organizações sem fins lucrativos se deveriam fazer".

Peter Singer menciona o trabalho da ACE no seu livro de 2015 The Most Good You Can Do e num artigo online para a Salon. Ele descreve as suas recomendações como uma forma de "arbitragem altruísta", colhendo os frutos mais baixos do ativismo animal, que ele descreve como valendo a pena apoiar.

Em 2017, Harrison Nathan e o grupo de direitos dos animais SHARK criticaram a ACE, sugerindo que eles eram tendenciosos a favor de instituições de caridade associadas a um fundador de caridade, Nick Cooney. Nathan e a ACE trocaram cartas abertas e respostas.

Ligações externas

Fundações nos Estados Unidos em 2012

Organizações fundadas em 2012

Animal Charity Evaluators


Panzerkampfwagen 35(t) (Pz.Kpfw. 35(t) / Zırhlı Muharebe Aracı 35(t)), veya bilinen adıyla Panzer 35(t), çoğunlukla Nazi Almanyası tarafından kullanılmış olan Çekoslavak tasarımı bir hafif tanktır. Çekoslavak servisindeyken resmi adlandırması Lehký tank vzor 35'tir (Hafif Tank Modeli 35) ama çoğunlukla LT vz. 35 ya da LT-35 kullanılmıştır. "(t)" harfi Almanca'da "Çek" anlamına gelen "tschechisch" kelimesinin baş harfinden gelmektedir.

Özellikleri

LT-35 1930'lu yıllarda dizayn edilen zırhı perçinli iki kişilik tareti olan arkadan motorlu bir tanktı. Ana silahı Škoda vz 34 37.2 mm top tank komutanı tarafından kullanılırdı. Tank 72 adet top mühimmat taşırdı. Tarette ayrıca bir adet coaxial 7.92 mm makineli tüfeği de bulunuyordu. İkinci kişi topu hem yükleyip hem de ateşlemek ile görevliydi. Tankın ön sağ kısmında sürücü, onun sol tarafında radyo operatörü olan ayrıca 7.92 mm makineli tüfeği de kullanan kişi oturmaktaydı. Bu silahın 1.800 mermilik  mühimmatı vardı.

Aracın Škoda 6 silindirli motoru 120 beygirlik güç üretiyordu. Aracın arkasına monte edilen motoru 6 ileri ve bir geriden oluşan vites kutusu tamamlıyordu. 8 adet palet tekerleği ve 4 adet çark tankı taşıyordu. Hava kompresörü sayesinde sürücü aracı daha kolay idare ediyordu.

Üretimi

LT vz35 1936 yılında Çek Škoda Works fabrikasında üretilmeye başlandı. 50 adeti ise ČKD fabrikasında  1937 yılında üretildi. Toplamda 434 adet üretildi. 298 adet Çekoslovakya Ordusu, 126 tanesi Romanya Ordusu (Škoda R-2) ve 10 tanede Bulgaristan Ordusu (T-11) içindi. Çek Ordusu 1934 yılında önceden siparişi verilen S-ll-a modelinden vazgeçti. İlk olarak üretilen 160 tankın ilk partisi 30 Ekim 1935 yılında servise girdi. Ve Haziran 1936 da bu sipariş tamamlandı. Daha sonra Kasım 1937 tarihinde 103, 1938 yılında ise 35 tanesi daha ordu hizmetine girdi. Ağustos 1936 da Romanya 126 adetlik sipariş verdi ve bunlar Mayıs 1937 de teslim edildi. 1938 yılında Afganistan 10 adetlik bir sipariş verdi. Fakat Almanların  emri ile bu araçlar 1939 yılında Bulgaristan a verildi. Nazi Almanyası  ordusu Wehrmacht Çekoslovakya ya ait  219 aracı Mart 1939 ele geçirdi ve kendisi kullanmaya başladı.

Modelleri

 S-ll-a – İlk prototip üretimi
 LT vz. 35 – basit Çek tasarımı (37 mm A-3 top)
 T-11 – Bulgaristan a satılan daha iyi toplu (37 mm A-7)
 LTM 35 – Alman Piyade si için üretilen model (Haziran  1940 kadar)
 Panzerkampfwagen 35(t) – Alman dizaynı LT-35
 Panzerbefehlswagen 35(t) – Alman komuta tankı
 Mörserzugmittel 35(t) – Alman zırhlı havan traktörü
 R2 – LT 35 in Romanya için üretilen modeli
 TACAM R2 – Romanya  tank imha edici  R-2 (LT-35) şaseli
 T21 - Macaristan Turan modeli için üretilen ağır prototip tank

Operasyon tarihi

LT vz.35 tankı 1937 ile 1939 yılları arasında Çekoslovakya Ordusu tarafından kullanıldı. 1939 yılında, 219 araç Alman ordusunun eline geçti. Bu araçlar ilk olarak 5 Haziran 1939 yılında süvari sınıfı birlikleri olan LTM 35 tarafından kullanıldı. 16 Haziran 1940 tarihinde yeni dizayn edilen adıyla Pz.Kpfw. 35(t) Panzertruppe servise girdi. (t) harfi (''Almanca''tschechoslowakisch kelimesinin kısaltılmasıydı ve aracın Çekoslovakya dan ganimet alındığı anlamına geliyordu). Alman 6. Panzer Tümeni Polonya Seferi (1939), Fransa Seferi (1940) ve Barbarossa Harekatı (1941) sırasında bu tankı kullandı. Ancak Barbarossa Harekatı sırasında bu araçlara aşırı soğuk ve genel iklim koşulları karşısında kullanılamaz bir hal aldılar. Kasım 1941 de bütün PzKpfw 35 (t)ler servis dışı kaldı. Zayıf tarafları ince zırhı ve ateş gücünün düşüklüğüydü. Geri kalan 26 adet tank daha sonra Romanya'ya satıldı. 1940 yılında bu tanklar için yedek parça bulunamadığından en son olarak 1941 yazındaki operasyonda kullanıldılar ve bu tanklar Alman ordusunda bir daha göreve çıkmadı. Slovakya ve Romanya ise 1942 sonuna kadar bu tankları kullanıldı. Sağlam kalan son tanklarda elden geçirilip mühimmat taşıma aracına dönüştürüldü.

Mihver Devletleri'nden biri olan Slovak ordusu sahip olduğu 79 tankı Sovyetlere karşı kullandı. Bulgaristan Mart 1940 tarihinde Almanya'dan 10 tanesi A-7 diğerleri A-3 top taşıyan toplamda 26 tank teslim aldı. Romanya ise sahip olduğu 126 tankı Kızıl Ordu'ya karşı 1941 ve 1942 yıllarında kullandı. Bu tanklardan 20 tanesi daha sonra modifiye edilerek 76.2 mm top taşıyan  TACAM R-2  tank imha aracına dönüştürüldü.

Ayrıca bakınız
 II. Dünya Savaşı Zırhlı Araç Listesi
 II.DS sırasında Almanya tank üretimi

Dış bağlantılar
 Pz.Kpfw. 35(t) at Panzerworld
 Panzerkampfwagen 35(t)  at Achtung Panzer!
 Ele geçirilen Alman araçları

II. Dünya Savaşı'nda Almanya'nın tankları
Çekoslovakya tankları

Panzer 35(t)


Naoto Sakurai (født 2. september 1975) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Urawa Reds, Tokyo Verdy og Omiya Ardija.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Naoto Sakurai


Jodi Lynn Picoult [] (n. 19 mai 1967, Nesconset, Long Island, New York) este o scriitoare americană. Este autoare a 24 de romane, 2 cărți pentru copii, 1 musical și a 6 numere ale reviste de benzi desenate Wonder Woman. Roamnele sale au fost publicate în peste 40 de milioane de exemplare și traduse în 34 de limbi.

Literatura lui Jodi Picoult se axează cu precădere pe povești de familie. De cele mai multe ori, autoarea își centrează povestea pe o dilemă morală sau o hotarâre controversată, care fac membrii familiei să se întoarcă unul împotriva celuilalt. Deși, ușor peiorativ, a fost caracterizată drept autoare de literatură pentru femei (chick-lit ), chiar dacă nu este întru totul adevărat, de-a lungul carierei sale, Picoult a abordat o vastă gamă de subiecte controversate de tipul avortului, sinuciderii asistate, relațiilor interrasiale, drepturilor minorităților sexuale, eugeniei sau atacurilor armate în școli. A fost descrisă drept un paradox, o scriitoare extrem de populară, deși câteodată controversată, ignorată de mediul academic, care, făcând pur și simplu ceea ce știe ea cel mai bine, pune sub semnul întrebării din ce se constituie literatura.

Biografie
Picoult s-a născut în Nesconset, pe insula Long Island, situată în statul New York, fiica unui analist de securitate, Myron Michel Picoult, și a unei directoare de grădiniță, Jane Ellen Picoult. Are un frate. A absolvit liceul Smithtown High School East, în 1983. Provine, după propria descriere, dintr-o familie de evrei nepracticanți, dar nu a imbrațișat formal nicio religie. A scris prima sa povestire, intitulată The Lobster Which Misunderstood (Homarul care a înțeles greșit), la vârsta de doar cinci ani. Atât mama, cât și bunica autoarei au fost cadre didactice, influențând-o puternic.

A studiat Creative Writing la Princeton University, cu Mary Morris, absolvind în anul 1987, cu o diplomă în specializarea limba engleză. Lucrarea de diplomă, de 320 de pagini, era intitulată Developments (Dezvoltări). Cât încă era studentă, publică două povestiri în revista Seventeen (Șaptespezece). Imediat după absolvire, încearcă diverse locuri de muncă, de la editor de manuale, până la profesoară de engleză la clasa a VIII-a. A obținut apoi o diplomă de master în pedagogie la Harvard University. Are două titluri onorifice, unul obținut la Dartmouth College în 2010, iar celălalt, la University of New Haven, în 2012.

În anul 1989 se căsătorește cu Timothy Warren van Leer, pe care îl cunoscuse în timpul facultății. Au împreună trei copii, Samantha van Leer, Kyle Ferreira van Leer și Jake van Leer, și locuiesc în Hanover, New Hampshire.

Cariera literară
Prima carte a lui Jodi Picoult, Songs of the Humpback Whale, a fost publicată în 1992.  De atunci a scris peste 25 de romane, dintre care cele mai multe se învârt în jurul unei probleme etice, de exemplu abuzul asupra copiilor sau pedeapsa cu moartea. Nineteen Minutes (Nouăsprezece minute), de pildă, un roman apărut în anul 2007 despre căutarea meticuloasă a  cauzelor unui atac armat într-o școală dintr-un orășel fictiv, s-a situat pe primul loc în lista de bestselleruri a  ziarului New York Times timp ce câteva săptămâni. Următoarea sa carte, Change Of Heart, apărută în martie 2008, a urcat, de asemenea, pe primul loc. Handle with Care, apărut în 2009 și House Rules (2010) s-au situat și ele pe primul loc în topul ziarului Times.

În 2017, Jodi Picoult semnează adaptarea pentru scena muzicală a romanului pentru adolescenți, Between the Lines, scris împreună cu fiica sa, Samantha van Leer în 2012. Premiera a avut  loc în 8 septembrie, la Kansas City Repertory Theatre.

Pe deplin conștientă că opera sa este subclasată, fiind încadrată la categoria derizorie de autoare de literatură pentru femei (chick-lit), Jodi Picoult a declarat că ceea ce a pierdut în aprecierea criticilor, a câștigat în influență: Nu voi câștiga Premiul Nobel pentru Literatură, nici Premiul National Book, probabil nici nu voi fi nominalizată vreodată. Ce câștig, în schimb, este numărul de cărți vândute și de cititori. Și aș prefera să am și mai mulți. Ar fi foarte frumos dacă nu aș fi acuzată pe nedrept că sunt o scriitoare slabă, dar sper că dacă veți alege una dintre cărțile mele, veți contrazice rapid această noțiune.

Pe lângă romanele pentru adulți, Picoult a scris și cărți pentru copii și adolescenți. În 2007, a fost autoarea volumului 3, numerele 6-10 (mai-august), al revistei de benzi desenate DC Comics Wonder Woman, și a romanului grafic, publicat în aceeași revistă, intitulat Love and Murder. Alături de fiul său, Jake van Leer, este autoarea musicalului Over the Moon, în 2011. De asemenea, împreună cu fiica sa, Samantha van Leer, a publicat două romane: Between the Lines, în 2012 și Off the Page, în 2015.

O caracteristică neobișnuită a scrisului lui Jodi Picoult sunt personajele recurente: Jordan McAfee, fiul său,Thomas, soția lui, Selena, apar, spre exemplu, în trei romane: The Pact, Salem Falls și Nineteen Minutes. Detectivul, Patrick Ducharme, apare atât în romanul Perfect Match, cât și în Nineteen Minutes. Frankie Martine, care apare prima dată în Salem Falls, reapare ca personaj și în Second Glance și Perfect Match. Nina Frost, personajul principal din Perfect Match, reapare și în Nineteen Minutes, iar Peter Houghton, personajul principal din Nineteen Minutes, este menționat în trecere și in romanul House Rules. Întotdeauna este foarte distractiv să reintroduc un personaj, pentru că poți astfel să afli ce s-a mai întâmplat în viața lui sau a ei; nu trebuie reinventată roata - știi deja cum vorbește, se manifestă, gândește, declară scriitoarea.

Cinci dintre romanele sale au fost ecranizate sau adaptate pentru televiziune: The Pact (2002) (Lifetime Original Movie), Plain Truth (2004) (Lifetime Original Movie),The Tenth Circle (2008) (Lifetime Original Movie), My Sister's Keeper (2009) (Feature film), Salem Falls (2011) (Lifetime Original Movie) și Keeping Faith (serial TV).

Romane

 Songs of the Humpback Whale. Atria Books, New York, 1992
 Harvesting the Heart. Viking, New York, 1993
 Picture Perfect. Putnam, New York, 1995
 Mercy. Putnam, New York, 1996
 The Pact. William Morrow & Co., New York, 1998 (rom. Pactul, Ed. Litera, 2017, ISBN 978-606-33-1810-8
 Keeping Faith. William Morrow & Co., New York, 1999
 Plain Truth. Pocket Books, New York, 1999
 Salem Falls. Pocket Books, New York, 2001
 Perfect Match. Pocket Books, New York, 2002
 Second Glance Atria Books, 2003
 My Sister's Keeper. Atria Books, New York, 2003 (rom. O viață de rezervă, Ed. RAO, 2008, ISBN 973-103-668-7)
 Vanishing Acts. Atria Books, New York, 2005 (rom. Dispariții, Ed. RAO, 2008, ISBN 973-103-773-8)
 The Tenth Circle. Atria Books, New York, 2006 (rom. Al zecelea cerc, Ed. Litera, 2018, ISBN 978-606-33-3369-9)
 Nineteen Minutes. Atria Books, New York, 2007 (rom. Nouăsprezece minute, Ed. Litera, 2019, ISBN 978-606-33-3818-2)
 Change of Heart. Atria Books, New York, 2007
 Handle with Care. Atria Books, New York, 2009
 House Rules. Atria Books, New York, 2010
 Sing you Home. Atria Books, New York, 2011
 Lone Wolf. Atria Books, New York, 2012
 The Storyteller. Atria Books, New York, 2013 (rom. Povestitorul, Ed. Litera, 2019, ISBN 978-606-33-3465-8)
 Leaving Time. Ballantine Books, New York, 2014  (rom. Vremea plecării, Ed. Trei, 2017, ISBN 978-606-40-0089-7)
 Small Great Things. Ballantine Books, New York, 2016 (rom. Mici lucruri mărețe, Ed. Trei, 2017, ISBN 978-606-40-0185-6)
 A Spark of Light. Ballantine Books, New York, 2018 (rom. O scânteie de viață, Ed. Litera, 2019 978-606-33-4113-7)
 The Book of Two Ways. Ballentine Books, New York, 2020, ISBN 978-1-984-81835-5

Cărți pentru adolescenți

 Jodi Picoult,  Samantha van Leer: Between the Lines. Emily Bestler Books/Simon Pulse, New York, 2012, ISBN 978-3-41482-365-6.
 Jodi Picoult, Samantha van Leer: Off the Page. Ember, New York, 2015.

Musical

 Jodi Picoult, Jake van Leer: Over the Moon. Simon Pulse, New York 2011.

Benzi desenate/roman grafic

 Wonder Woman (vol. 3 #6-10) (mai 2007 – august 2007)
 Wonder Woman: Love and Murder (2007)

Romane ecranizate
The Pact (2002)
Plain Truth (2004)
The Tenth Circle (2008)
My Sister's Keeper (2009)
Salem Falls (2011)

Advocacy
Pe 21 ianuarie 2017, Picoult a vorbit la Ziua de Acțiune și Unitate a Femeilor din New Hampshire în sprijinul Marșului Femeilor de la Washington.

În 2016, Picoult s-a alăturat consiliului consultativ al Vida: Women in Literary Arts, o organizație feministă non-profit, destinată să creeze transparență în jurul lipsei egalității de gen în peisajul literar și să amplifice vocile marginalizate istoric, inclusiv a scriitorilor de culoare, a celor cu dizabilități sau aparținând minorităților sexuale. Site-ul oficial al autoarei definește organizația VIDA drept una bazată pe activitatea de cercetare.

În 2013, a fost membră a Consiliului inaugural al scriitorilor din National Writing Project, o organizație care recunoaște universalitatea scrisului ca instrument de comunicare și ajută profesorii să îmbunătățească abilitățile de scriere a elevilor. Acest consiliu inaugural era format din 30 de autori publicați.

Este membră a Comitetului consultativ pentru Coaliția New Hampshire împotriva pedepsei cu moartea, o organizație care încearcă să pună capăt pedepsei capitale în statul New Hampshire prin activități de sensibilizare, educație și advocacy.

În 2004, a devenit co-fondatoare, împreună cu Marjorie Rose, a Trumbull Hall Troupe, o inițiativă ce oferă copiilor o experiență teatrală distractivă și educativă. Copii, de la clasa a 6-a până la clasa a 12-a, dau probă pentru a fi distribuiți într-un musical original, scris de Jodi Picoult și compozitoarea Ellen Wilber. Veniturile sunt donate unor organizații caritabile locale.

Premii

 Premiul Alex, acordat de Asociația Bibliotecilor pentru Adolescenți din SUA (2005)
 Premiul Book Browse Diamond, pentru romanul anului (2005)
 Premiul Lifetime Achievement pentru literatură de ficțiune, acordat de Asociația Romance Writers of America
 Premiul Vermont Green Mountain Book (2007)
 Premiul Abraham Lincoln Illinois High School Book (2006)
 Princeton Alumni Weekly Our Most Influential Alumni list
 Premiul Sarah Josepha Hale (2019)

Not

Legături externe

 https://jodipicoultauthorstudy.weebly.com/awards-won.html

 http://scua.library.umass.edu/umarmot/picoult-jodi-1966/

Nașteri în 1966
Autori americani
Romanciere americane
Evrei americani
Absolvenți ai Universității Harvard
Oameni în viață
Absolvenți ai Universității Princeton
Scriitori din statul New Hampshire
Scriitoare din secolul al XX-lea

Jodi Picoult


القيصوم   أو القيصومة أو الأخِيليا  أو الأخيلِّيَّة أو أكيليا  جنس من النباتات العشبية (نادراً شجيرات) من الفصيلة النجمية يشمل نحو 100 نوع، منها القيصوم ألفي الأواراق ( الحزنبل )   الذي له استخدامات طبية.

أصل أغلب الأنواع من أوروبا والمناطق المعتدلة من آسيا، وبضعة أنواع من أمريكا الشمالية.
نبات القيصوم نبات معمر متعدد الأشكال رائحته عطرية وطعمه مر، يتصف بساق منتصب وأزهار بيضاء صغيرة وكثيرة العدد، وهي الجزء المستخدم للحصول على الزيت الذي يحتوي فلافونيدات وألكينات يستخدم مضاد تشنج ومدر للصفراء .

تركيب الزيت العطري
يحوي الزيت العطري لنبات القيصوم على مركب سابينين في تركيبته.

من أنواعه الواطنة في الوطن العربي
 القيصوم الألفي الأوراق أو الحزنبل  في بلاد الشام وأوروبا
 القيصوم البحري  في بلاد الشام ومصر والمغرب العربي وحوض البحر الأبيض المتوسط
 القيصوم البعيد  في بلاد الشام
 القيصوم الحلبي  في بلاد الشام
 القيصوم العربي  في بلاد الشام
 القيصوم العطري  في بلاد الشام ومصر
 القيصوم الغشائي  في بلاد الشام وتركيا
 القيصوم الفواح  في بلاد الشام ومصر والمغرب العربي وإسبانيا وتركيا وجنوب القوقاز
 القيصوم المنجلي  في بلاد الشام
 القيصوم قليل الرؤوس  في بلاد الشام وتركيا
 قيصوم كوتشي  في بلاد الشام
 القيصوم المرصوص  في بلاد الشام
 القيصوم المنجلي  في بلاد الشام

من أنواعه غير الموجودة في الوطن العربي
 القيصوم الأخضر
 القيصوم الأسود
 قيصوم بواسييه
 القيصوم الحلو
 القيصوم السيبيري
 القيصوم الصوفي
 القيصوم الكبير الأوراق
 القيصوم المدبب
 القيصوم المصري
 القيصوم المقدس
 القيصوم النبيل
 القيصوم السرخسي

سمّيت على اسم آخيل، بطل الأساطير الإغريقية، حيث ورد عنه أنه كان وجنوده يعالجون جراحهم بالحزنبل.

معرض صور

المراجع

أجناس الفصيلة النجمية
أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
نجمية

قيصوم


Kinyongia rugegensis est une espèce de reptiles de la famille des Chamaeleonidae.

Systématique
L'espèce Kinyongia rugegensis a été décrite en 2017 par , ,  et .

Répartition

Cette espèce se rencontre au Burundi.

Description
L'holotype de Kinyongia rugegensis, une femelle adulte, mesure  dont  pour la queue.

Étymologie
Son épithète spécifique, composée de rugeg[e] et du suffixe latin , « qui vit dans, qui habite », lui a été donnée en référence au lieu de sa découverte, les hauts plateaux de Rugege, une région montagneuse dans le Nord du Burundi.

Publication originale

Liens externes

Notes et références

Saurien (nom scientifique)
Chamaeleonidae

Kinyongia rugegensis


Lumbricus castaneus, le Lombric châtain,  est une espèce de vers de terre de la famille des Lumbricidae appartenant au groupe des épigés appréciant les prairies pacagées par le bétail, notamment les vaches et les brebis.

Le Lombric châtain est un ver de terre de petite taille et trapu mesurant de 3,5 à 6 cm de long pour un diamètre de 2 à 2,5 mm et un poids de 0,1 à 0,4 g. Sa coloration extérieure est rouge vineux foncé marquée par une iridescence typique.

Cette espèce appartient au groupe des épigé qui vivent à la surface du sol dans la litière de graminées  en décomposant la matière organique végétale et animale, notamment les bouses de vache. Dans les prairies, elle est en partie à l'origine de recyclage du fourrage délaissé par le bétail. Elle affectionne particulièrement les milieux humides et survit sous forme de cocon lors des périodes de sécheresse estivales. Sa reproduction est sexuée et biparentale, chaque adulte pouvant produire plus d'une centaine de cocons par an.

Lumbricus castaneus apprécie les forêts de feuillus et les prairies notamment celles pacagées par les brebis et les vaches ainsi que dans une moindre mesure les cultures et les forêts de conifères.

Il s'agit d'une espèce d'origine paléarctique distribuée dans le monde entier. Elle est présente sur l'ensemble des pays européens.

Références

Liens externes

Annélide (nom scientifique)
Lumbricidae

Lumbricus castaneus


Die Estnische Badmintonmeisterschaft 1966 fand in Tallinn statt. Es war die 2. Austragung der Titelkämpfe.

Medaillengewinner

Weblinks
Statistiken zum estnischen Badminton

1966
Badminton 1966
Badmintonwettbewerb in Tallinn

Estnische Badmintonmeisterschaft 1966


Kingdom Come may refer to:

 "Kingdom come", a phrase in the Lord's Prayer in the Bible

Film
 Kingdom Come (1919 film), a Western short featuring Hoot Gibson
 Kingdom Come (2001 film), a comedy starring LL Cool J
 Kingdom Come, a cancelled film to have been directed by Dean Wright
 Kingdom Come, a 1990 television play by Paul Cornell
 Kingdom Come, a 1993 film starring Sean Patrick Flanery
 Kingdom Come, a 1999 film featuring David Zayas

Literature
 Kingdom Come (Ballard novel), a 2006 novel by J. G. Ballard
 Kingdom Come (Bragg novel), a 1980 novel by Melvyn Bragg
 Kingdom Come (comics), a 1996 DC Comics miniseries
 Kingdom Come (LaHaye novel), a 2007 Left Behind novel by Tim LaHaye and Jerry B. Jenkins
 Kingdom Come, a 2006 novel by Tim Green
 Kingdom Come, a 2000 novel by Jim Hougan

Music

Artists
 Kingdom Come (German band), an American/German hard rock band
 Kingdom Come (British band), a 1970s rock band formed by Arthur Brown, with an eponymous 1972 album

Albums
 Kingdom Come (Bryan & Katie Torwalt album), 2013
 Kingdom Come (Elevation Worship album) or the title song, 2010
 Kingdom Come (Jay-Z album) or the title song, 2006
 Kingdom Come (Kingdom Come album), by the American/German band, 1988
 Kingdom Come (Rebecca St. James album) or the title song (see below), 2022
 Kingdom Come (Sir Lord Baltimore album) or the title song, 1970
 The Kingdom Come, by King T, 2002

Songs
 "Kingdom Come" (Anna Bergendahl song), 2020
 "Kingdom Come" (Rebecca St. James song), 2021
 "Kingdom Come", by the Civil Wars from The Hunger Games: Songs from District 12 and Beyond, 2012
 "Kingdom Come", by Demi Lovato from Confident, 2015
 "Kingdom Come", by Dire Straits from On Every Street, 1991
 "Kingdom Come", by Heavenly from Dust to Dust, 2004
 "Kingdom Come", by Manowar from Kings of Metal, 1988
 "Kingdom Come", by the Mission from Children, 1988
 "Kingdom Come", by Red Velvet from Perfect Velvet, 2017
 "Kingdom Come", by Sabaton, 2021
 "Kingdom Come", by Tom Verlaine from Tom Verlaine, 1979
 "Kingdom Come", by World Party from Bang!, 1993
 "Kingdom Come", a section of Blues, Rags and Stomps, a 1970-1973 composition by Robert Boury

Television episodes
 "Kingdom Come" (Lego Ninjago: Masters of Spinjitzu)
 "Kingdom Come" (Millennium)
 "Kingdom Come" (The Penguins of Madagascar)

Other uses
 Kingdom Come, Kentucky
 Kingdom Come State Park
 Kingdom Come: Deliverance, a role-playing video game
 Heresy: Kingdom Come, a collectible card game

See also
 Kingcome (disambiguation)
 "Kingdom Coming", an American Civil War song by Henry Clay Work
 Kingdom Coming: The Rise of Christian Nationalism, a 2006 book by Michelle Goldberg
 "Kingdom of Come", a song by Soundgarden from the EP Fopp
 Thy Kingdom Come (disambiguation)
 "Kingdom Comes", a song by Sara Groves from the album Add to the Beauty
 Til Kingdom Come (disambiguation)
 To Kingdom Come (disambiguation)

Kingdom Come


Júlio Duarte Langa (Mangunze, 27. listopada 1927.) mozambički je rimokatolički kardinal i biskup emeritus Xai-Xaija.

Životopis

Júlio Duarte Langa je rođen u mjestu Mangunze, 27. listopada 1927. godine. Pohađao je lokalnu školu prije ulaska u sjemenište u Magudi te kasnije sjemenište u Namaachi. Za svećenika je zaređen 9. lipnja 1957. godine. Zbog velikog znanja lokalnih jezika, nadgledao je narodni prijevod tekstova Drugog vatikanskog sabora. Imenovan je biskupom biskupije Xai-Xai, 31. svibnja 1976. je posvećen 24. listopada iste godine. 12. srpnja 2004. se umirovljuje na toj poziciji.

Papa Franjo ga je na konzistoriju, 14. veljače 2015., imenovao kardinalom. Na toj ceremoniji dodijeljena mu je naslovna crkva San Gabriele dell'Addolorata. Za svoje geslo ima Do kraja ih je ljubio (lat. In fine dilexit eos).

Izvori

Vanjske poveznice

 Júlio Duarte Langa na catholic-hierarchy.org

Kardinali
Životopisi, Mozambik

Júlio Duarte Langa


سهيرالعلي هي وزيرة سابقة شغلت منصب وزير التخطيط والتعاون الدولي في الأردن في حكومة عدنان بدران وحكومة معروف البخيت.

المؤهلات العلمية

 ماجستير في اقتصاد التنمية من جامعة جورج تاون في الولايات المتحدة الامريكية.

السيرة الذاتية
 تولت السيدة سهير العلي حقيبة وزارة التخطيط والتعاون الدولي مع صدور الإرادة الملكية السامية بتشكيل حكومة المهندس نادر الذهبي بتاريخ 25/11/2007 وذلك للمرة الثالثة على التوالي، حيث كانت السيدة العلي قد تولت حقيبة وزارة التخطيط والتعاون الدولي في حكومة الدكتور معروف البخيت بتاريخ 27/11/2005 وفي حكومة الدكتور عدنان بدران والتي شكلت بتاريخ 7/4/2005.
 شغلت السيدة العلي قبل توليها حقيبة التخطيط والتعاون الدولي منصب مدير عام وممثلاَ لمجموعة سيتي غروب في الأردن منذ 1996، وكانت قبل ذلك ومنذ 1993 قد شغلت منصب مدير عام المكتب التمثيلي للبنك السعودي الأمريكي في نيويورك.
 انضمت السيدة العلي إلى سيتي بنك في الأردن بعد حصولها على درجة الماجستير في اقتصاد التنمية من جامعة جورج تاون في الولايات المتحدة، حيث بدأت عملها المهني مع سيتي بنك كمتدربة تنفيذية ثم تدرجت في عدة مناصب في سيتي بنك قبل انتقالها إلى نيويورك لتتولى منصبها كمدير عام المكتب التمثيلي للبنك السعودي الأمريكي.
 بالإضافة إلى عضوياتها الرسمية كوزير للتخطيط والتعاون الدولي.

مناصب

 1993 مدير عام المكتب التمثيلي للبنك السعودي الأمريكي في نيويورك
 1996 مدير عام وممثلا لمجوعة ستي جروب في الأردن
 2005 وزير التخطيط والتعاون الدولي
 وزير التخطيط والتعاون الدولي 2005-2007
 وزير التخطيط والتعاون الدولي 2007-2009
 وزير التخطيط والتعاون الدولي 2010
 المدير العام وممثلاً لمجموعة سيتي جروب في الأردن منذ 1996
 عضواً في مجلس الاعيان الرابع والعشرون

العضويات
تشارك أيضاً بعضوية عدد من المجالس في المؤسسات والهيئات والمنظمات غير الحكومية المهنية والأكاديمية والأعمال، والتي من ضمنها:

 عضو مجلس أمناء في الصندوق الهاشمي.
 عضو مجلس أمناء في مركز الحسين للسرطان.
 عضو مجلس أمناء في جامعة الأميرة سمية للتكنولوجيا.
 عضو مجلس أمناء في الجمعية الملكية للفنون الجميلة.
 عضو في «أصدقاء يونيسيف من أطفال الأردن».
 عضو مؤسس في جمعية الأعمال الأردنية الأمريكية .(JABA)

 منصب مدير عام المكتب التمثيلي للبنك السعودي الأمريكي في نيويورك منذ عام 1993 .
 عضو مجلس امناء في الصندوق الأردني الهاشمي للتنمية البشرية .
 عضو في اللجنة الوطنية الأردنية لشؤون المرأة .
 عضو مجلس امناء في الهيئة الملكية الاردنية للافلام
 عضو في المجلس الاعلى للعلوم والتكنولوجيا
 عضو مؤسس لملتقى النساء العالمي – فرع الأردن .
 عضو اللجنة التوجيهية للبنك الدولي المعنية بالنوع الاجتماعي .
 عضو المجلس الاستشاري / الجامعة الألمانية الأردنية / كلية طلال أبو غزالة لادارة الأعمال .
 عضو تكية أم علي .
 عضو فخري في مجلس إدارة الغرفة التجارية العربية الأمريكية الوطنية (NUSACC)
 عضو في عدد من الهيئات الملكية ومنها المجلس الاقتصادي الاستشاري وهيئة الأردن اولا.
 عضواً في مجلس إدارة جمعية البنوك في الأردن
 عضواً في مجلس إدارة جمعية المصرفيين العرب في أمريكا الشمالية (ABANA)

جوائز
 وسام الاتحاد العربي للمحاربين القدماء وضحايا الحرب التابع لجامعة الدول العربية

انظر ايضاً
اتحاد المرأة الأردنية

روابط خارجية
موقع وزارة التخطيط

المصادر

صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
وزراء تخطيط أردنيون
وزيرات أردنيات

سهير العلي


LDN is usually contractional slang for London, UK.

LDN may also refer to:

Arts and media
 London Daily News, former newspaper
 BBC London (formerly BBC LDN), broadcasting body
 "LDN" (song), a 2006 single by Lily Allen

Language
 Láadan, a feminist, sci-fi conlang (by ISO 639-3 code)

Medicine
 Licensed Dietitian Nutritionist, a qualified dietician

Science and technology
 Low dose naltrexone
 Day-night average sound level, Ldn or DNL
 Linked Data Notifications, a communications protocol
 Lynds' Catalogue of Dark Nebulae, not to be confused with LBN (Lynds' Catalogue of Bright Nebulae)

Transport
 Llandanwg railway station, Gwynedd, Wales (by National Rail station code)

LDN


Csaba Béleczki (* 4. Januar 1971 in Budapest) ist ein ungarischer Badmintonspieler.

Karriere
Csaba Béleczki war in Ungarn dreimal bei den Juniorenmeisterschaften erfolgreich, bevor er sich 1990 erstmals bei den Erwachsenen durchsetzen konnte. Dieser Titel im Herrendoppel mit Sandor Klein sollte auch sein einziger bei den Einzelmeisterschaften bleiben. 1988 und 1989 war er des Weiteren zweimal bei den Mannschaftsmeisterschaften erfolgreich.

Sportliche Erfolge

Referenzen
Ki kicsoda a magyar sportéletben? Band 1 (A–H). Szekszárd, Babits Kiadó, 1994. ISBN 963-7806-90-3

Badmintonspieler (Ungarn)
Ungarischer Meister (Badminton)
Ungar
Geboren 1971
Mann

Csaba Béleczki


Væringernes handelsrute til Konstantinopel (, , , ) var en handelsrute, der er forbandt Skandinavien, Kijevriget og Det Byzantinske Rige. Ruten gav handlende langs ruten mulighed for at etablere handel med Byzans, og nogle væringer til at bosatte sig i områder i nutidens Hviderusland, Rusland og Ukraine. Ruten gik fra Østersøen, via floderne, der flyder ud i Østersøen, til floder i Dnepr flodsystemet med transport over land ved vandskellene. Handelruten omtales i Nestorkrøniken:

Ruten startede i skandinaviske handelscentre som Birka, Hedeby og Gotland, krydsede Østersøen ind i Den Finske Bugt, fulgte Neva ind i søen Ladoga. Derefter fulgte ruten Volkhov opstrøms forbi byerne Staraja Ladoga og Velikij Novgorod, krydsede Ilmen og op ad Lovat og Kunja og eventuelt ad Serjozjafloden. Derfra transport over land til floden Toropa og nedstrøms til Daugava. Fra Daugava gik ruten opstrøms til Kasplja floden, derefter atter transport over land nær den middelalderlige bebyggelse Gnjozdovo (i Smolensk oblast) til Katynfloden, en biflod til Dneprfloden. På Dnepr krydsede ruten flere store strømhvirvler og gik gennem Kijev, i Sortehavet fulgte ruten kysten mod vest til Konstantinopel.

Noter

Eksterne henvisninger
 Russisk Encyclopedia: Vejen "fra vikingerne til grækerne"

Vikingetogter
Ruslands historie


Tönning (Danca: Tønning, Frizce: Taning) Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri. 44,41 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 5025 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Frank Haß tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.toenning.de

Nordfriesland iline bağlı yerleşim birimleri

Tönning


Telouet (, ) ist eine Kleinstadt und eine ländliche Kommune mit etwa 14.500 Einwohnern im Hohen Atlas in der Provinz Ouarzazate in der Region Drâa-Tafilalet im Süden Marokkos. Der Ort war der Stammsitz des Berberclans der Glaoua.

Lage
Telouet liegt in einer Höhe von ca. 1870 Metern ü. d. M. und ist über eine asphaltierte, aber schlaglochreiche Straße, die nur wenige Kilometer südlich des 2260 Meter hohen Tizi n'Tichka-Passes nach Osten abzweigt, gut zu erreichen. Außerdem ist die ehemalige Piste von Ait Benhaddou nach Telouet durch das Ounila-Tal in den Jahren 2010/2011 asphaltiert worden.

Wirtschaft
Jahrhundertelang lebten die weitgehend sesshaften Bewohner des abgelegenen Ortes nach dem Prinzip der Selbstversorgung von den Erträgen ihrer – teilweise terrassierten – Felder und einiger Obstbäume. Regen war südlich des Hohen Atlas immer schon selten und so erfolgte die Bewässerung der Felder durch Schmelzwasser aus den Bergen. Viehzucht spielte eher eine untergeordnete Rolle. Heutzutage arbeiten viele Männer in den Städten des Nordens oder betätigen sich als Kleinhoteliers oder als Touristenführer.

Geschichte
Telouet war über Jahrhunderte ein unscheinbares Bergdorf im Hohen Atlas. Der Ort trat erst ins Bewusstsein von Marokkanern und Europäern durch die Aktivitäten Thami El Glaouis in der 1. Hälfte des 20. Jahrhunderts. Er war der Spross eines Berberclans, der schon seit Jahrhunderten wichtige Handelswege kontrollierte und durch Wegezölle und wahrscheinlich auch durch Schutzgelder wohlhabend und einflussreich geworden war. Im Jahre 1893 unterstützten und beherbergten die beiden Brüder Madani († 1918) und Thami El Glaoui (1870–1956) den in politischen Schwierigkeiten steckenden Sultan Moulay Hassan; als Gegenleistung gewährte ihnen der Sultan politische und wirtschaftliche Freiheiten südlich des Hohen Atlas. Während der Kolonialzeit paktierte El Glaoui – häufig gegen die Interessen des Sultans – mit den Franzosen, was die Familie noch (einfluss)reicher werden ließ, denn die Franzosen ernannten Thami El Glaoui im Gegenzug zum Pascha von Marrakesch und überließen ihm die Kontrolle über große Teile des marokkanischen Südens und so ließ er auch andernorts große und repräsentative Kasbahs errichten – zum Beispiel in Ouarzazate, Skoura, Taliouine, Tinerhir etc.

Als Sultan Mohammed V. in den Nachkriegsjahren die Unabhängigkeit Marokkos stärker zu propagieren begann, wurde er von den Truppen El Glaouis in seinem Palast in Fès belagert (1952). El Glaoui befürwortete die anschließende Exilierung des Sultans nach Madagaskar. Nach der Rückkehr Mohammeds V. (1955) wechselte El Glaoui die Fronten und versöhnte sich mit dem Sultan; kurze Zeit später starb er jedoch. Der gesamte Besitz des Glaoua-Clans wurde vom neu gegründeten marokkanischen Staat konfisziert; die von der Bevölkerung als Fremdkörper angesehenen Kasbahs wurden vergessen und dem allmählichen Verfall preisgegeben.

Ort

Die Bauweise der – je nach Wohlstand der Bewohner – ein- oder zweigeschossigen und in der Regel um einen Innenhof, in welchem in früheren Zeiten allabendlich das Vieh (Schafe, Ziegen, Hühner) eingesperrt wurde, gruppierten Kleingehöfte ist charakteristisch für die Bergregionen des Hohen Atlas. Die Bauten wurden allesamt aus den für diese Gegend typischen Materialien errichtet: Bruchsteine oder Findlinge im Sockelbereich sowie – mit kleinen Steinen und Pflanzenresten vermischtem – Stampflehm für die Außenwände. Die Decken ruhten auf Holzbalken mit einem Astgeflecht in den Zwischenräumen und Schilfmatten als Auflage für eine Erdschicht, die größere Beschädigungen an den Schilfmatten verhinderte. Die größeren und verglasten Fenster wurden erst in der 2. Hälfte des 20. Jahrhunderts in die ursprünglich fensterlosen Bauten eingefügt. In der regenarmen Region haben alle Häuser Flachdächer, die von den Frauen des Hauses für diverse häusliche Arbeiten (Essensvorbereitung, Webarbeiten, Wäschetrocknen etc.) genutzt werden.

Kasbah
Die Ende des 19. und zu Beginn des 20. Jahrhunderts neu erbaute Kasbah El Glaouis liegt auf einer natürlichen Erhebung etwas außerhalb des Dorfes und dominiert das Ortsbild. Viele Teile des Bauwerks sind aus den im marokkanischen Süden eher ungewöhnlichen Lehmziegeln errichtet; andere Teile bestehen dagegen aus dem weitaus gebräuchlicheren Stampflehm. Der gesamte Bau war mit Lehm verputzt und hatte in Teilen einen weißen Außenanstrich, der in den Berbergebieten Südmarokkos vollkommen unüblich war. Seit dem Jahr der Unabhängigkeit Marokkos (1956) ist die Kasbah unbewohnt und verfällt allmählich. In den Jahren 2010/11 wurden zwar einige Instandhaltungsmaßnahmen durchgeführt – durch diese kann der Verfall des Bauwerks aber nur um einige Jahre verzögert werden.

Von außen macht der mehrtürmige, aber bereits mit großen Fenstern versehene Gebäudekomplex, der der Familie gleichermaßen zu Wohn- und Repräsentationszwecken diente, einen eher armseligen Eindruck, der sich allerdings in den Innenhöfen sowie in einigen wenigen Räumen des Repräsentationstrakts in ein gewisses Staunen verwandelt: Hier sind die Wände und Decken mit Kacheln, Stuck und Malereien geschmückt, deren Ausführung ein deutliches städtisch-islamisches Geschmacksempfinden verrät. In der Tat waren die ausführenden Handwerker keine Berber, sondern – für einen gewissen Zeitraum – aus Fès und Marrakesch herbeigeholte Spezialisten. Und auch El Glaoui sah sich wohl weniger als regionaler Berberfürst, denn als wahrer Herrscher über Südmarokko.

Umgebung
Von Telouet und von der etwa 15 Kilometer entfernt liegenden Ortschaft Anemiter aus sind geführte Wander- und Trekkingtouren in die Bergwelt des Hohen Atlas möglich. Durch das landschaftlich schöne Ounila-Tal führt seit 2011 eine asphaltierte Straße bis nach Ait Benhaddou.

Siehe auch
 Ighrem n'Ougdal
 Timit

Literatur
 Arnold Betten: Marokko. Antike, Berbertraditionen und Islam – Geschichte, Kunst und Kultur im Maghreb. DuMont-Verlag, Ostfildern 2012, ISBN 978-3-7701-3935-4, S. 261ff.

Weblinks

 Telouet – Text + Fotos
 Kasbah von Telouet – Fotos + Text (engl.)
 Telouet und El Glaoui – Fotos + Infos (engl.)
 Telouet – Text + Fotos (englisch + französisch)

Ort in Marokko
Hoher Atlas
Berberarchitektur
Ort in Afrika

Telouet


An Dendrobium stelliferum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Dendrobium stelliferum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dendrobium

Dendrobium stelliferum


Christian greve Schack (født 24. december 1882 på Schackenborg, død 24. december 1970) var en tysk forstmand, bror til Otto Didrik Schack og Erik Hans Schack.

Han var søn af Hans greve Schack og Henny Louise Vilhelmine født komtesse Lerche-Lerchenborg, var 1897-03 på gymnasiet i Lübeck, studerede jura ved universitetet i München, besøgte Forstakademiet i Hannover-Münden, blev 1907 forstreferendar, 1911 forstassessor, 1918 Oberförster, fra 1920 for Oberförsterei Nienover an der Weser. Samtidig var Schack i 1910 blevet løjtnant af reserven ved Ulanregiment Nr. 1, 1916 Oberleutnant, deltog uden afbrydelse i 1. verdenskrig (slaget ved Verdun, i Karpaterne, Italien og i Champagne). I 1918 blev han Ridder af den preussiske Jernkroneorden.

Kilder
 Danmarks Adels Aarbog 1932

Christian
Grever fra Danmark
Tyskere i 1. verdenskrig
Officerer fra Tyskland
Personer fra Sønderjylland (i Danmark)
Forstmænd fra Tyskland

Christian Schack


Mastotermes est un genre de termites. La seule espèce vivante du genre est , que l'on trouve uniquement dans le nord de l'Australie. Un certain nombre de taxons éteints sont connus à partir de fossiles. Il s'agit du termite vivant le plus primitif. À ce titre, il présente des similitudes notables avec certaines blattes, les plus proches parents des termites. Ces similitudes comprennent le lobe anal de l'aile et la ponte des œufs en grappes plutôt qu'individuellement.

Description

Ces termites singuliers ressemblent à première vue à l'assemblage d'un abdomen de blatte avec une tête et un thorax de termite. Leurs ailes ont le même dessin que celles des cafards, et leurs œufs sont pondus dans une oothèque comme les œufs des blattes. On pense qu'ils ont évolué à partir des mêmes ancêtres du Permien que les cafards du genre . Des ailes fossiles découvertes dans le Permien du Kansas ressemblent beaucoup aux ailes des Mastotermes. Cette espèce fossile est Pycnoblattina. Elle repliait ses ailes selon un motif convexe entre les segments 1a et 2a.  est le seul insecte vivant qui fait de même. Cependant, il a été démontré que Pycnoblattina n'est pas liée aux termites et les premiers termites datent du Jurassique supérieur-Crétacé inférieur. Contrairement aux blattes, chez les termites seuls les reproducteurs ont des ailes, beaucoup plus longues que leur abdomen. Mastotermes darwiniensis n'est généralement pas très abondant et ses colonies ne sont pas grandes dans les conditions naturelles. Cependant, lorsqu'elles trouvent de l'eau en abondance (par une irrigation régulière, par exemple) et des conditions de nourriture et de sol favorables (comme des stocks de bois ou des structures en bois), ses populations peuvent être énormes, se comptant par millions et détruisant rapidement leur hôte.

Son régime alimentaire est varié : il mange des plantes introduites, endommage l'ivoire et le cuir, le bois et les débris, en fait presque toute matière organique. Il peut devenir un ravageur agricole majeur, au point qu'il a un moment compromis les cultures maraîchères dans le nord de l'Australie partout où il était abondant, c'est-à-dire en dehors des sols de forêt tropicale ou trop riches en bauxite. Il a développé la capacité de creuser dans un arbre vivant et de son écorce de manière que celui-ci meure et devienne le centre d'une colonie.

Mastotermes darwiniensis est le seul hôte connu du protozoaire symbiotique , remarquable pour ses multiples symbiotes bactériens.

Registre fossile
De nombreux taxons éteints ont été décrits dans le genre Mastotermes. Celui-ci avait une distribution mondiale jusqu'à il y a quelques millions d'années, lorsque toutes ses espèces ont disparu, sauf M. darwiniensis.

Les espèces fossiles de Mastotermes comprennent :
 Mastotermes aethiopicus Engel , 2016 (Éthiopie, Miocène)
Mastotermes anglicus Rosen, 1913 (, Angleterre, Priabonien)
 Mastotermes bournemouthensis Rosen, 1913 (Éocène supérieur de l'Angleterre)
 Mastotermes croaticus Rosen, 1913 (Miocène inférieur de Croatie)
 Mastotermes electrodominicus  & , 1991 (Miocène inférieur de la République dominicaine)
   & Emerson, 1983 (Oligocène au Miocène inférieur de l'ambre du Mexique)
 Mastotermes gallica Nel, 1986 (Oligocène inférieur de la France)
 Mastotermes haidingeri (Heer, 1849) (Miocène inférieur de Croatie)
 Mastotermes heerii (Göppert, 1855) (Oligocène supérieur de Pologne) - provisoirement placé dans Mastotermes
 Mastotermes krishnorum Wappler & Engel, 2006 (Éocène moyen de l'Allemagne)
 Mastotermes minor Pongrácz, 1928 (Miocène inférieur de Croatie)
 Mastotermes minutus Nel & Bourguet, 2006 (Éocène de la France)
 Mastotermes monostichus Zhao , 2019 (Ambre de Birmanie, Cénomanien)
 Mastotermes nepropadyom Vršanský and Aristov 2014 (Formation Doronino, Russie, Barrémien)
 Mastotermes picardi Nel & Paicheler, 1993 (Oligocène supérieur de la France)
 Mastotermes sarthensis Schlüter, 1989 (Ambre de Bezons, France, Cénomanien)
 Mastotermites stuttgartensis Armbruster, 1941 (Miocène moyen de l'Allemagne) - provisoirement placé dans Mastotermes

Références

Sources

Liens externes

Termite
Genre d'insectes (nom scientifique)
Taxon décrit en 1897

Mastotermes


A lista abaixo apresenta os prêmios e indicações recebidos por Olivia Rodrigo, uma cantora, compositora e atriz norte-americana.

Rodrigo recebeu vários prêmios, incluindo um American Music Awards, um Brit Awards, três Grammy Awards, três iHeartRadio Music Awards, três MTV Video Music Awards, e dois Kids' Choice Awards.

American Music Awards

Apple Music Awards

ARIA Music Awards

Billboard

Billboard Music Awards

Billboard Women in Music

Brit Awards

Danish Music Awards

Grammy Awards

iHeartRadio Music Awards

LOS40 Music Awards

MTV

MTV Europe Music Awards

MTV Millennial Awards

MTV Millennial Awards Brasil

MTV Video Music Awards

Myx Music Awards

Nickelodeon

Meus Prêmios Nick

Nickelodeon Kids' Choice Awards

Nickelodeon Mexico Kids' Choice Awards

NME Awards

People's Choice Awards

Portuguese Music Awards

Rockbjörnen

RTHK International Pop Poll Awards

Time 100 Next

UK Music Video Awards

Variety Hitmakers

Prêmios e indicações
Rodrigo, Olivia

Lista de prêmios e indicações recebidos por Olivia Rodrigo


Hidrartroza sau hidartroza [din greaca hydor, hydatos = apă + arthron = articulație; + oză = boală neinflamatorie], numită și hidrops articular, revărsat articular, este o acumulare de lichid seros într-o cavitate articulară (în sinovie) care se manifestă printr-o tumefiere puțin dureroasă a regiunii articulare interesate. Dacă revărsatul (epanșamentul) lichidian articular, este destul de abundent, el poate provoca o jenă funcțională datorită tensionării articulației, însoțită de limitarea mai mult sau mai puțin pronunțată a mobilității articulației. Cel mai frecvent, apare în articulația genunchiului și este recidivantă. Genunchiul este singura articulație la nivelul căreia hidrartroza este abundentă și perceptibilă la examenul clinic. Cele mai frecvente cauze sunt traumatismele articulare (entorse etc), leziuni meniscale, infecții cronice (sifilis,  tuberculoză etc), inflamații articulare (reumatism articular), formațiuni benigne în interiorul articulațiilor (lipoame), boli infecțioase generale ale organismului (meningită, tifos,) afecțiuni ale sistemului nervos (tabes, siringomielie). Lichidul acumulat în cavitatea articulară are de obicei un aspect seros și limpede, în formele cauzate de procese iritative sau mecanice, dar poate fi tulbure și gălbui, în afecțiuni inflamatorii. Tratamentul este îndreptat mai ales împotriva cauzei care a determinat apariția hidrartrozei. Lichidul articular se poate resorbi spontan când este prezent în cantități reduse. Când lichidul articular este abundent și sub tensiune se recurge la evacuarea acestuia, prin artrocenteză, respectându-se cu scrupulozitate toate normele aseptice impuse de o intervenție chirurgicală. Artrocenteza constă în aspirația lichidului articular printr-o puncție intraarticulară, în continuare se pot injecta direct în cavitatea articulară medicamente specifice, în funcție de afecțiunea care a provocat hidrartroza. Apoi se recurge la bandajarea funcțională a articulației interesate. Se recomandă repaus articular și tratament antiinflamator adecvat.

Note

Ortopedie

Hidrartroză


أحمد نجيب الهلالي: رئيس وزرارة مصري راحل.
أحمد محمود نجيب: أحد رواد أدب الأطفال.

صفحات توضيح أشخاص

أحمد نجيب (توضيح)


ක්‍රිපූ 470 යනු, පූර්ව-ජූලියානු රෝමානු දින දසුනෙහි වසරකි. එකල එය හැඳින්වුනේ, පොටිතුස් සහ මමෙර්කුස්ගේ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික වසර (හෝ, එතරම් ප්‍රචලිත නොවන අයුරින්, අබ් ඌර්බෙ කෝන්ඩිටා 284 වසර) ලෙසිනි. මෙම වසර සඳහා ක්‍රිපූ 470 යන නාමය භාවිත වීම ඇරඹුනේ මුල්  මධ්‍යතන යුගයේදී, වසර නම් කිරීම සඳහා යුරෝපයේ ප්‍රචලිත භාවයට පත් ක්‍රමය ලෙසින් ක්‍රිස්තු වර්ෂ දින දසුන් යුගය ඇරඹීම හා සමගය.

ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ අවුරුදු
පූර්ව-ජූලියානු රෝමානු දින දසුනෙහි අවුරුදු

ක්‍රිපූ 470


Bem-vinda a Quixeramobim (en France Bienvenue à Quixeramobim) est un long métrage de comédie brésilien, produit par Glaz Entertainment, distribué par Downtown et réalisé par Halder Gomes. Assignée au titre, Monique Alfradique incarne le personnage principal. Le long métrage a été tourné entre les mois d'octobre et de décembre 2020. Le film sera présenté en avant-première au 24e Festival du Cinéma brésilien de Paris le 3 avril 2022.

Synopsis
Une comédie qui raconte l'histoire d'Aimée, une femme d'une trentaine d'années, héritière d'un homme d'affaires millionnaire impliqué dans une affaire de corruption. Obligée pour la première fois de faire sans l'argent de son père pour subvenir à ses besoins, Aimée devra trouver refuge dans la dernière propriété familiale encore disponible : une ferme en ruine à Quixeramobim, dans la campagne du Ceará.

Fiche technique
 Titre original en portugais : Bem-vinda a Quixeramobim
 Titre en français : Bienvenue à Quixeramobim
 Réalisation : Halder Gomes
 Scénario : Marina Morais, Halder Gomes, L.G. Bayão, Marcio Wilson
 Directrice de la photographie : Carina Sanginitto
 Direction artistique : Juliana Ribeiro
 Montage : Helgi Thor
 Son direct : Juliano Zoppi
 Conception sonore et mixage : Érico Sapão Paiva
 Productrice : Mayra Lucas
 Producteur exécutif : Angelo Ravazi et Paulo Serpa
 Société de production : Glaz Entertainment
 Budget : 5 millions BRL
 Pays d'origine:
 Langue originale : portugaise
 Genre : comédie
 Durée : 106 minutes
 Date de sortie : France :

Distribution
 Monique Alfradique : Aimée
 Edmilson Filho : Darlan
 Max Petterson : Eri
 Chandelly Braz : Shirleyanny
 Luís Miranda : Doutor Alexandre
 Silvero Pereira : Heron
 Falcão : Seu Aurenizo
 Carri Costa : Do contra
 Mateus Honori : Zé Qualé
 Araci Breckenfeld : Amelia Lima
 Haroldo Guimarães : Seu Amâncio
 Roberta Wermont : Dona Clemilda
 Valeria Vitoriano : Genésia Gilda
 Paulo Sérgio « Bolachinha » : Meiota

Références

Liens externes

Film brésilien sorti en 2022
Comédie brésilienne
Film en portugais

Bem-vinda a Quixeramobim


Arap alfabesi, 7. yüzyılın üçüncü çeyreğinden itibaren Emevi ve Abbasi imparatorlukları aracılığıyla Orta Doğu merkezli geniş bir alana yayılma olanağı bulmuş İslam dininin benimsendiği coğrafyalarda kabul gören alfabedir. Dünyada Latin alfabesinden sonra yazı dili olarak en çok kullanılan yazı sistemidir.

İlk metinlerinde harflerin noktasının olmadığı, ve toplamda 15 karakterden oluşan bir alfabenin olduğu, Dünya üzerinde Müzelerde Sergilenen El yazmalı Kuran'ların içeriğinden ve kaya yazıtlarından anlaşılmaktadır. İbnu Kesir tefsiri zeylinde  Mushaf'ın ilk noktalama işinin Haccâc(v. 96/714)'ın emriyle Yahya b. Ya'mer ve Hasanü'l-Basrî (v. 110/728) tarafından yapıldıkları kaydedilmektedir. Mushaftaki bu noktalama zamanla yeni oluşturulan alfabeye de yansıtılmıştır. Sağdan sola yazılan Arap alfabesinde bulunan 28 ünsüzün 22 tanesi Nebati alfabesinden geçerken şekil değişikliğine uğrayan sesler olup geri kalan altı ses Arapçaya özgüdür.

Eski Dünya'nın üç büyük kıtasında, farklı ailelere bağlı birçok dile uygulanmış olan Arap alfabesine, harf eklemeleri yapılmış ve böylece alfabenin ıslahı yoluna girilmiştir. Farslar, bu ıslahı /ç/, /ş/ ve /j/ sesleri için ayırıcı işaretler icat ederek gerçekleştirmiştir. Türkler, bu işaretleri Farslardan aynen devralmışlardır. Türkçedeki /g/ sesi için kullanılan kef, aynı zamanda nazal n sesi için kullanılmış; bu suretle Türkçede Arap alfabesinin ilk reformu yapılmıştır. Arap alfabesi, 11. yüzyılda temel harf sistemiyle Türkler tarafından kullanılmaya başlanmış ve bu aşamada henüz Fars-Arap alfabesindeki harflerin Türk-Arap alfabesinde yer almadığı anlaşılmıştır.

Arap harfleri

Latinizasyon (Romanizasyon)

Bu tabir genel olarak Latin alfabesi dışındaki ses sistemlerinin Latin alfabesine çevrilmesini ifade eder. Arapçanın Latin alfabesine çevirisi yapılırken bu uygulamaların hiçbirisinde (fonetik alfabeler hariç) ortak bir uygulama geliştirilememiştir. Çünkü her ülke kendi harflerini esas alan bir çeviri sistemi benimsemiştir. Fakat yine de ana hatlarıyla genel kabul görmüş bazı sesler ve simgeler tercih edilmeye başlanmıştır. Uniform Türk alfabesi esas alınarak yapılan bir işaret sistemi büyük oranda geliştirilmiş durumdadır. Fakat yine de çeşitli ülkelerin sesleri simgelerken kullandıkları harflerin değişik olması nedeniyle farklılıklar ortaya çıkmaktadır.

Başka bir versiyon ise şu şekildedir:

Š=Ť ve Ž=Ď harfleri Peltek seslerdir; dil ucu ile dişlerin arasından çıkar.
Alfabede Arapçada yer almayan ancak Farsçada bulunan üç noktalı harflere de yer verilmiştir.
Arapçada üç tane sesli harf vardır: Ä, İ ve U.
Ä Harfi: Farklı dillerde veya şive ve lehçelerde, "'A veya E'" olarak seslendirilebilmektedir (Tersine bir gösterim de doğrudur; Ä: A+E).
U Harfi: Farklı dillerde veya şive ve lehçelerde, "'U veya Ü'" olarak seslendirilebilmektedir.
İ Harfi: Farklı dillerde veya şive ve lehçelerde, "'I veya İ'" olarak seslendirilebilmektedir.
 Klasik Arapçada gerçekte '"I"' ve '"Ü"' sesleri yoktur. Bunlar farklı ülkelerdeki söyleyişlerde sesli harflere bitişik durumdaki sessiz harflerin kalın ve ince olmasına bağlı olarak ortaya çıkar. Örneğin; ال-خالق sözcüğünün Arapçadaki doğru telaffuzu Hálik şeklindedir. Ancak Türkçede Hálık olarak yazılıp okunduğuna sıklıkla rastlanır. Yine de bu aksana dayalı ses değişimi Arapça açısından bir aykırılık teşkil etmez. Yani aslında Arapçada böyle bir ayrım bulunmadığı halde, kimi ülkelerdeki okuyuşlarda -kesin bir kural olamamakla birlikte- şu durumlarla karşılaşılabilir:
Kalın sessiz harflere bitişik sesli harfler kalın seslere kayar (A, I, U). Bu durum daha çok anadili Arapça olmayan ülkelerde geçerlidir.
İnce sessiz harflere bitişik sesli harfler ince seslere kayar (E, İ, Ü). Bu durum daha çok anadili Arapça olmayan ülkelerde geçerlidir.
Arapçada A ve E  için farklı harfler yoktur. Aslında bu sesler arasında fark da bulunmaz. Bu nedenle her iki ses Ä (Æ) harfi ile karşılanır. Kalın sessiz harflere bitişik sesli harfler A'ya kayarken, ince sessiz harflere bitişik sesli harfler E'ye doğru kayar. Ancak bu da kesin bir kural değildir. Örneğin: Sälâ sözcüğü Arapçanın bazı şive ve lehçelerinde Salâ olarak telaffuz edilirken Türkçede Sela olarak söylenir. Aslında her iki kelime de birbirinin aynıdır. Ancak bazı dillerde harfin ses değerini de değiştiren bir göstergedir. Türkçede ise yalnızca eşsesli kelimelerin farklılığını göstermeye yarayan ve aslında etkisiz olan bir işarettir.
 Ä harfi aslında A ve E arası bir ses (Kapalı E sesi: "'Ə'") olmasına ve Klasik Arapçadaki orijinal telaffuz bu şekilde yapılmasına karşın farklı şive ve lehçelerde aksana bağlı olarak E veya A seslerine dönüşebilir (Ä: A+E).
Ayrıca bu seslerin uzun biçimleri de kullanılır: Â, Î ve Û.
 Her ne kadar Türkçeye geçen kelimelerde I ve Ü görünse de bu sesler, Türkçe içerisinde dönüşerek ortaya çıkmıştır. Aslında Arapçada bulunmazlar.
Arapçada O ve Ö harfleri yer almaz. Örneğin Ömer ismi gerçekte Umar olarak yazılır ve telaffuz edilir.
 Harflerin seslendirilmesi Hareke adı verilen işaretler ile yapılır. Fakat Harekelerin kullanımı neredeyse sadece Kur'an ve Arapça öğretim kitaplarına sınırlıdır. Bunlar gazete ve kitaplarda genellikle kullanılmaz.
Bütün bunlar dikkate alındığında Türkçedeki yazım koşulları göz önünde bulundurularak Arapça sesli harflerin Türkçeye çevirisinde aşağıdaki biçimler tercih edilir.
{| class="wikitable"
! style="background:#CFCFCF;" | Kısa ünlü
! style="background:#CFCFCF;" | Ses'
! style="background:#CFCFCF;" | Örnek! style="background:#CFCFCF;" | Türkçe| style="background:white" rowspan="4"|
! style="background:#CFCFCF;" | Uzun ünlü! style="background:#CFCFCF;" | Örnek-1! style="background:#CFCFCF;" | Örnek-2|-
| Ä
| A, E
| Yämin
| Yemin| Â
| Kazâ
| Hâlâ
|-
| U
| U
| Mulk
| Mülk| Û
| Mûnis
| Sükûn
|-
| İ
| I
| Sihhat
| Sıhhat| Î
| Îlan
| Dînî
|-
|}

ث: Peltek T sesidir (Ť). Arapçadaki T harfinin peltek biçimidir. Aslında peltek S sesi ile aynıdır. Her iki peltek ses de (T̃ ve S̃)  dilin dişlerin arasına değdirilmesiyle çıkarıldığı için aralarındaki farkı anlamak mümkün değildir ve hatta böyle bir fark yoktur. Örneğin: Es̃er...
ذ: Peltek D sesidir (Ď). Arapçadaki D harfinin peltek biçimidir. Aslında Peltek Z sesi ile aynıdır. Her iki peltek ses de (D̃ ve Z̃) dilin dişlerin arasına değdirilmesiyle çıkarıldığı için aralarındaki farkı anlamak mümkün değildir ve hatta böyle bir fark yoktur. Örneğin: Z̃eka...
ص: Vurgulu S sesidir (Ṡ). Bu harfin çeşitli dillerdeki adı Tsad (Tsade) olarak bilinir. Sert ve dolgun bir S sesi verir. Bu harf Türkçede mevcut değildir. Ancak Arapçadan Osmanlıcaya geçen kelimelerde yer alır. Örneğin: Ṡahib, Ṡadaka, Ṡabır, Ṡabun, Huṡuṡ.
ض: Vurgulu D sesidir (Ḋ). Bu harfin adı Dzad (Dzade) olarak da telaffuz edilir. Sert ve dolgun bir Z ses verir. Bu harf Türkçede mevcut değildir. Ancak Arapçadan Osmanlıcaya geçen kelimelerde yer alır. Örneğin: Ramaḋan, Kaḋı, Kaḋa, Ḋarb, Ḋarbe, Arḋ...
Ṫ: Arapça'daki Dı/Tı (ط) harfinin karşılığıdır. Türkçede bulunmayan D ve T arası bir sestir. Örneğin: Ṫarık, Ṫarikat... Ancak Anadolu Türkçesinde normal T harfi ile bu fark ortadan kalkmıştır.
Ż: Arapçadaki Zı (ظ) sesini karşılar. Türkçede bulunmayan Z ve S arası vızıltılı bir sestir. Örneğin: Żan, Żalim, Żafer... Ancak  Anadolu Türkçesinde normal Z harfi ile bu fark ortadan kalkmıştır.
ح: Ha harfi, boğazın tam ortası sıkılarak gırtlaktan çıkarılır (Ⱨ). Örneğin: Maⱨrem (Mahrem)...  Boğazdan gelen gırtlaksı, hafif boğumlu bir H sesidir. Türkçede karşılığı olmayan bu sese en uygun örneklerden birisi de Ⱨacı (Hacı) sözcüğüdür. Türkçede çoğunlukla normal H harfine kayar ve o şekilde seslendirilir.
خ: Hı sesi boğazın gırtlağa yakın bölümünden boğazı hırıldatmak suretiyle çıkarılan bir sestir (X). Türkçedeki Xalı (Halı), Xala (Hala), Xoroz (Horoz) sözcüklerinin bu harfle yazılması doğru ses değerlerine örnek teşkil eder. Normal H sesinden biraz daha sert ve hırıltılıdır. Standart H sesi hiçbir engele takılmadan çıkarken, bu ses boğazın üst kısmında titreşir. Örneğin: Bakmak sözcüğü Azericede, ayrıca İç ve Doğu Anadoluda Baḥmaḥ şeklinde telaffuz edilir ancak kelimenin içindeki h harfleri gırtlaktan ve hırıltılı olarak çıkartılır. Çaxmax (Çaḥmaḥ; Çakmak), Yanmax (Yanmaḥ; Yanmak) gibi...
 Ayın (ع) gırtlaksı bir ses olup, kesinlikle sessiz bir harftir. Türkçede bu ses yoktur. (Türkçede normal A sesi ile farkı ortadan kalkmıştır). Yeryüzündeki bazı dillerde Ayın'a benzer sesler Ă ile gösterilir. Türkçede ise Arapça'dan gelen sözcüklerde çok nadiren kesme işareti ile kullanılır. Örneğin: Măruf (Ma'ruf).
 Ayın (ع) harfinin çekimli (harekeli biçimleri) Ŭ  ve  olarak gösterilir. Örneğin: Ŭmum, tır...
 Gayın (غ) hırıltılı bir G sesidir (Ģ). "Yumuşak-G" (Ğ) harfine benzer ama sert ve hırıltılıdır. Almanların gırtlaktan çıkan R harfinin taşıdığı ses değerine benzer (Ř). Uniform Türk Alfabesi'nde Ƣ harfi ile gösterilir. Batı Anadolu Türkçesinde Ğ sesine dönüşmüştür, ancak Türkiye'nin doğu bölgelerinde yaygındır. Örneğin: Doģan (Doğan). Buradaki Ğ hırıltılı olarak söylenir. Bu nedenle Yumuşak Ğ harfinini aksine Arapçada kelime başında da yer alabilir. Mesela: Ģayb (Gayb)...
Kaf-ı Nûni (ڭ) genizden çıkarılan N ve G karışımı bir sestir (Ň, Ñ). Üç noktalı Kef harfidir. Bazen de NG/NĞ olarak öngörülür. Pek çok ağızda N veya Ğ sesine dönüşmüştür. Örneğin: İç Anadolu'da, özellikle Sivas yöresinde Saňa, Baňa, Deňiz sözcükleri. Pek çok kaynakta Tengri veya Tengiz olarak yazılan sözcükler aslında Teñri ve Teñiz şeklinde okunur.
Q: Anadolu Türkçesindeki gırtlağa yakın olarak çıkarılan kalın K harfini gösterir. Örneğin: Qomşu (Komşu)... Bazı Türki dillerde ise yine kalın K sesine yakın olarak gırtlaktan çıkarılan kalın bir G sesini karşılar. İç Anadolu ve Doğu Anadolu ağızlarında yaygın olarak kullanılır. Azeri Türkçesinin resmi harflerinden birisidir. Arapçadaki Kaf (ق) harfini karşılar. Örneğin: Qadın (Kadın) sözcüğünün okunuşu "Gadın" şeklindedir. Baştaki G sesi gırtlaktan ve kalın bir tonla söylenir. (Kimi lehçelerde ise ve bu sese oldukça yakın olan kalın gırtlaksı bir K sesi olarak okunur ve söylenir.)
ق harfi aslında şive veya lehçeye dayalı aksana bağlı olarak birbirine dönüşebilen iki sesi birden içerir:
ٯ (Noktasız Kaf): Gırtlaktan çıkan kalın bir K sesidir.
ڨ (Üç noktalı Kaf): Gırtlaktan çıkan kalın bir G sesidir.
Tunus ve Cezayir Arapçasında Türkçedeki gırtlaktan söylenen G harfine benzeyen bir sesi karşılamak için üç noktalı  ڨ  harfi kullanılır. Bu harf Q ile karşılanır.
Mağrip (Tunus ve Cezayir) Arapçasında kalın K sesini göstermek için noktasız Kaf (ٯ) harfi kullanılır. Bu harf  (Ⱪ, Ķ) ile karşılanır.
 W: Açık bir V harfidir. Klasik V sesinden kesinlikle farklıdır. V harfinde dudaklar birbirine değerken, bu seste (W harfinde) tıpkı U sesinde olduğu gibi dudakların birbirine değmesi söz konusu değildir. Arapçadaki Vav (و) ve batı dillerindeki w sesi başlıca örneklerdir. Örneğin: Dawul (Davul), Hawlu (Havlu),Yawaş (Yavaş).

Uzatılan harflerin çevrilmesi
 Düzeltme İmi (ˆ) Türkçede yalnızca sesli harflerin üzerine gelir. Harfin uzun okunmasını sağlar. Örneğin: Hala (babanın kızkardeşi) ve Hâlâ (henüz, sürekli).

Duraklanan harflerin çevrilmesi
 Vurgu İmi (´): Sert ve vurgulu bir söyleyiş kazandırır. Vurgu imini tüm sessiz harflere uygulamak mümkündür. Mesela; Ý, Ć, Ś, Ź, Ŕ, Ĺ, Ń, Ḱ, Ẃ, Ḿ, Ṕ harfleri gibi... Türkçede vurgulu okuyuş ancak sessiz harflerde duraklayarak mümkündür. Böylece aslında vurgu iminin birinci işlevi olan vurgulama sağlanmış olur. Örneğin: Hać (Hacc), Haḱ (Hakk)... Böylece sessiz harflerde bir duraksama yaptırır. Örneğin: Aý Han ve Ayhan sözcüklerinin okunuşlarındaki farklılıkta olduğu gibi. Ayrıca Eḱmek ve Ekmek sözcüklerinin okunuşlarındaki farklılıklar yine örnek olarak verilebilir. Anadolu Türkçesinde kesme işareti biçiminde yabancı dillerden -özellikle Arapça'dan- gelen bazı kelimelerin aksanlı (duraklayarak) okunmasını sağlar. Burada asıl yapılan şey üzerine geldiği sessiz harfte bir duraklama sağlayıp, diğer heceye sesli harf ile başlamaktır. Örneğin: Kıt́a, Kuŕa, Meĺun... Türk alfabesinde bu kelimeleri bu biçimde yazabilmek için aksan işareti yerine, -belki de birbirlerine çok benzedikleri için- kesme işareti (') kullanılmıştır. Fakat Türkçede heceyi sessiz harfle bitirip sesli harfle başlamak Anadolu Türkçesinin yapısına uygun olmadığı için zaten söyleyişte de bu biçimler genelde tercih edilmez ve heceler kesintisiz düz okunur.

İnceltilen harflerin gösterilmesi
Aksan İmi (ˋ): Sola yatık olarak kullanılır. Sözcüğün aksanlı olarak seslendirilmesine imkân tanır. Türkçede aksanlı okuyuş ancak bazı harflerin inceltilmesiyle mümkündür. Türkçede fonetik gösterge olarak sessiz harflerde kullanılabilir. K, G, L gibi harflerin inceltilmesini sağlar. Örneğin: Rüzg̀ar, Derg̀ah, Tezg̀ah, Yadig̀ar, G̀ah, Lal̀, Hal̀, Rol̀, Gol̀. Ancak bazı dillerde harfin ses değerini de değiştiren bir göstergedir. Türkçede ise yalnızca kelimelerdeki ses değerini göstermeye yarayan ve aslında etkisiz olan bir işarettir.

Yarı-ünlü harfler
Araçada ayın harfi yarı-ünlü (harekesiz biçimi ise kesinlikle sessiz) bir harftir. Bu harfin Türkçeye çevirisi daima bir problem olmuştur. Çünkü Arapçayı veya Arapça seslerin çıkış yerlerini yeterince bilmeyen bir kişinin bu sesi normal A harfi zannetmesi veya karıştırması kaçınılmazdır. Bu harfin çekimli biçimleri Türkçede Kısaltma İmi ile gösterilir.
Kısaltma İmi (˘): Harflerin kısa bir söyleyiş kazandırılarak telaffuzlarını sağlar. Sesli harflerde bu kısalık ancak gırtlaksı sesler çıkarmakla mümkündür. Bu nedenle sesli harflerde gırtlaksı sesleri temsil eden bir işaret haline gelmiştir. Çok hızlı ve kısa olarak söylenen Ă-aa, Ĭ-ıh, Hă!, Hĕ!, Hĭ!, Ăh... gibi ünlemler bu kısalığı anlamak için örnek olarak gösterilebilir. Ayrıca bu sesli harfler Arapçadaki gırtlaktan çıkarılan Ayın (ع) harfinin türevleri (çekimli / harekeli biçimleri) olduğu için gırtlaksı harfleri göstermek için de kullanılır. Örneğin: Ĭlm (İlim)...Ă: Romancada ve Çuvaşçada, ayrıca İtelmencede ve Hantıcada yer alır. (Bu dillerde I-A arası bir sestir.)
Ĕ: Çuvaşçada bulunur. Romanya alfabesinde 1904'te kaldırılmıştır. (Bu dillerde İ-E arası bir sestir.)
Ĭ: Çuvaşçanın resmi olmayan Latin alfabesinde Rusçadan geçen kelimelerde kullanılır. Pinyin alfabesinde de yer alır.
Ŭ: Belarus ve Esperanto alfabesinde bulunur. W'ye benzeyen kısa, gırtlaksı ve yarı-sesli bir U harfidir.

Türkçede kısaltma imi özellikle el yazısında inceltme imi ile karışma ihtimali nedeniyle sesli harflerde tercih edilmemiştir.

Alfabelerin karşılaştırılması

 Sesli harflerin uzun biçimleri İnceltme İmi ile gösterilir: Â, Ê, Î, Ô, Û.
 Yarı-sesli (gırtlaksı) harfler Yumuşatma İmi ile gösterilir: Ă, Ĕ, Ĭ, Ŏ, Ŭ.
Alfabede Türkçede bulunmayan harflere de yer verilmiştir. Bu sesler ve onları gösteren harfler daha çok başka topluluklarla iç içe yaşayan Türk halkları tarafından kullanılmaktadır. Örneğin İran Azerileri Arapça Ayın (Ayn) harfini veya Gagavuzlar Slavik Tse harfini yoğun biçimde kullanırlar. Bu örnekler daha da çoğaltılabilir. Dolayısıyla alfabenin bazı kısımları yalnızca bazı topluluklar tarafından kullanılmaktadır.
 Kiril Е harfi için Azeri Kiril alfabesindeki Е harfinin ses değeri esas alınmıştır. Bu harf de Türkçedeki E sesidir.
Š=Ť ve Ž=Ď harfleri Peltek seslerdir; dil ucu ile dişlerin arasından çıkar.
Arapçada bulunan Peltek Š (Arapça: ث) sesi Türk dilleri içinde yalnızca Başkurtça'da yer alır (Kiril: Ҫ).
Arapçada bulunan Peltek Ž (Arapça: ذ) sesi Türk dilleri içinde yalnızca Başkurtça'da yer alır (Kiril: Ҙ).
Türkçede bulunmayan Ț (Kiril: Ц) ve Ḑ (Kiril: Ӡ) Kiril alfabesinin romanizasyonunda kullanılır.
Ṡ ve Ḋ harfleri Vurgulu S ve Vurgulu D olarak işitilen seslerdir. Modern Standart Arapçadaki ses değerleri esas alınmıştır.
Türkçeye Arapçadan geçen kelimelerde ص için üzeri noktalı Ṡ kullanılırken, ض harfi için çevirilerde  üzeri noktalı Ḋ kullanılır. Örneğin: Ṡadaka, Ṡahib, Ṡabun, Huṡuṡ, Ramaḋan, Kaḋı, Kaḋa, Ḋarb, Ḋarbe, Arḋ...
Ṫ ve Ż harfleri Vurgulu T (T-D) ve Vurgulu Z (Z-S) olarak işitilen seslerdir. Modern Standart Arapçadaki ses değerleri esas alınmıştır.
Türkçeye Arapçadan geçen kelimelerde ط için üzeri noktalı Ṫ kullanılırken, ظ harfi için çevirilerde  üzeri noktalı Ż kullanılır. Örneğin: Ṫarık, Ṫarikat, Hariṫa, Żan, Żalim, Żafer, Mażlum...
 Ğ ve Ă: Gırtlaksı sessiz harflerdir (Arapça: غ ve ع). Boğazın boğumlanmasıyla çıkarılan seslerdir. Örneğin: Ăsker, Ărab''...
 Ⱨ ve Ⱪ: Boğazdan çıkan boğumlu harflerdir (Arapça ح ve ٯ; Kiril Ҳ ve Қ). Boğazın hafif sıkılması gerekir.
 Ň: Gırtlağa yakın olarak genizden çıkarılan N sesini gösterir.
 Č: Türkçedeki J sesini karşılayan bir harftir.
 Aynı kaynağa yakın olarak çıkarılan ح (Ⱨ) ve ٯ (Ⱪ) harfleri Türkçede, kendilerine yakın olan diğer seslerden ayrımları en zor yapılan harfler arasındadır. Çünkü hem ses değeri hem de çıktıkları kaynak açısından bakıldığında normal biçimleri ile kalın biçimleri arasında bir yerde duran bu harfler sıklıkla iki yöne doğru kayarak kendilerine yakın seslerden farkları Türkçede ortadan kalkar.
H-Ⱨ-X (Arapça: خ-ح-ه) sıralamasında ortadaki Ⱨ harfi ya normal H'ya ya da kalın hırıltılı X'ya dönüşerek Türkçedeki ayrımı son derece zorlaşır.
K-Ⱪ-Q (Arapça: ق-ٯ-ك) sıralamasında ortadaki Ⱪ harfi ya normal K'ya ya da kalın bir G sesi olan Q'ya dönüşerek Türkçedeki ayrımı son derece zorlaşır.

Günümüzde Arap harflerinin kullanıldığı diller

Orta Asya (Türkistan) ve Orta Doğu
 Çin'de Uygurca. 1969'da Latin alfabesine geçilmiştir fakat 1983'te Arap harfleriyle yazılmaya başlanmıştır.
 Kazakça: Pakistan, İran, Çin ve Afganistan'da Arap harfleriyle yazılmaktadır.
 Kırgızca: Çin'de Arap harfleriyle yazılmaktadır.
 Irak'ta Kürtçe ve Türkçe.
 İran'da Farsça, Azerice, Kürtçe, Beluci, Gilekçe, Mazenderanca ve diğer bölgesel diller.
 Afganistan'da Dari (Farsça), Peştuca, Özbekçe, Türkmence, Tacikçe (Farsçanın bir koludur) ve diğer bölgesel diller.
 İran'da basılmış Tacikçe kitaplar. Tacikistan'da resmî olarak Kiril alfabesi kullanılmaktadır.

Doğu Asya
 Çince bazı Huiler (Müslüman Çinliler) tarafından Xiao'erjing alfabesiyle yazılmaktadır.

Güney Asya
 Pakistan'da Urduca, Pencapça (Şahmuhi harfleriyle), Sindhi, Beluci, Keşmirce ve Peştuca,Brahui ve Hintçe.
 Hindistan'da Urduca ve Keşmirce.
 Sri Lanka ve Hindistan'ın Tamil Nadu ve Kerala eyaletlerinde Tamil dili Müslümanlar tarafından Arvi dili olarak Arap harfleriyle yazılmaktadır.
 Maldiv adalarında Dhivehi dili Tana harfleriyle yazılmaktadır.

Güneydoğu Asya
 Malezya, Bruney, Endonezya ve Güney Tayland'da Malayca.
 Filipinler'de Tausug dili.
 Endonezya'da Banjar dili, Minangkabau dili ve Açece.

Afrika
 Beja dili, Kuzey Doğu Sudan.
 Komor dili, Komorlar Adalarında.
 Hausa dili, Acemi alfabesiyle.
 Mandinka dili, Acemi alfabesiyle.
 Fula dili, özellikle Gine'deki Pular halkı Acemi alfabesini kullanmaktadır.
 Volof dili, Senegal'deki zaviyelerde, Volofal diye isimlendirilen alfabeyle.
 Berberi dilleri Magrip ülkelerinde Arap harfleriyle yazılmaktadır.

Geçmişte Arap harflerinin kullanıldığı diller

Afrika
 Afrikaans, Güney Afrika'ya Güneydoğu Asya'dan köle olarak getirilen Müslüman Maleyler tarafından. Örnek olarak Sultan Abdülaziz'in Güney Afrika'ya kadı olarak tayin ettiği Ebu Bekir Efendi Uiteensetting van die Godsdiens adlı eserini Arap harfleriyle yazmıştır.
 Fas'taki Berberi dillerinden Taşelhit ve Tamazghit.
 Etiyopya'da konuşulan Harari dili, günümüzde Ge'ez alfabesiyle yazılmaktadır.
 Yukarıda ismi geçen Batı Afrika dilleri (Hausa, Fula, Mandinka ve Volof) resmî olarak Latin alfabesiyle yazılmaktadır.
 Madagaskar'daki Malagaşça dili eskiden Sorabe harfleriyle yazılmaktaydı.
 Nubi dilleri.
 Svahili, 19. yüzyıldan beri Latin alfabesiyle yazılmakta.
 Somali dili, 1972'den beri Latin alfabesiyle yazılmakta.
 Batı Afrika'da konuşulan Songay dilleri, özellikle Timbuktu'da.
 Batı Afrika'da konuşulan Yoruba dili.

Orta Asya ve Rusya
 Başkurtça, 1928'e kadar.
 Çağatayca.
 Çeçen dili, 16. yüzyıldan 1928'e kadar.
 Kazakistan'da Kazakça, 1930'lara kadar.
 Kırgızistan'da Kırgızca, 1930'lara kadar.
 Tatarca (İske imlâ ve Yaña imlâ), 1928'e kadar.
 Türkmenistan'da Türkmence.
 Özbekistan'da Özbekçe.
 Sovyetler Birliği'nde yaşayan Müslümanlar, 1928'e kadar Arap harflerini kullandılar.

Güneydoğu Asya
 Malezya ve Endonezya'da Malay dili, Filipinler'de Maguindanao ve Tausug dilleri.

Avrupa
 Arnavutça.
 Azerbaycan'da Azerice, 1928'e kadar.
 Boşnakça.
 Leh dili (Lehçe, Polska), Lehistan'da oturan Lipka Tatarları arasında.
 Belarusça, Lehistan'da oturan Lipka Tatarları arasında (Bakınız: Belarus Arap harfleri).
 Mozarapça, İber Yarımadası'nda Müslümanlığın etkisi altında bulunan bölgelerde Aljamiado harfleriyle yazıldı (ve daha sonra Aragonca, Portekizce ve İspanyolca, bakınız: Aljamiado);
 Türkçe, 1928'e kadar. Türkçe yaklaşık bin yıl Arap harfleriyle yazıldıktan sonra 1928'deki Harf Devrimi'nin ardından Latin alfabesiyle yazılmaya başlanmıştır.

Türkçe
Arap alfabesinin Türkler tarafınca kullanımı, İslam'ın kabul edilmesiyle başlamıştır. Türkiye Cumhuriyeti devleti 1928 yılında yazı sistemini değiştirerek Latin alfabesi tabanlı Türk alfabesine geçmiştir. Diğer Türk topluluklarının çoğu ve özerk Türk devletleri de 20. yüzyılın başlarından itibaren Latin alfabesini veya Kiril alfabesini kullanmaya başlamışlardır.

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 Özhan Öztürk (2005). Karadeniz: Ansiklopedik Sözlük. 2 Cilt. Heyamola Yayıncılık. İstanbul. ISBN 975-6121-00-9 (Sadece tanım bölümü)
  ISO Rules for Transliteration «Manual for the Preparation of Records in Deve lopment-Information Systems» by Gisele Morin-Labatut & Maureen Sly. Information Sciences Division, International Development Research Centre, 1982.
 Lagally, Klaus. ArabTeX — a System for Typesetting Arabic . User Manual Version 3.09. Institut für Informatik. Universität Stuttgart, 1999.
 Romanization System for Arabic. BGN/PCGN 1956 System.
  United Nations Romanization Systems for Geographical Names . Report on Their Current Status. Compiled by the UNGEGN Working Group on Romanization Systems. Version 2.2. January 2003.

Alfabeler

Türk yazı sistemleri

Arap alfabesi


Skidendam er en 5 hektar stor højmose i Teglstrup Hegn mellem Helsingør og Ålsgårde på Nordsjælland. Den er en af de få uberørte højmoser i Danmark hvor der ikke har været gravet tørv. Ved sydenden af mosen er der to lidt skrøbelige gangbroer ud til højmosen, hvor man med forsigtighed kan gå ud og kigge.

Skidendam er en del af Natura 2000-område nr. 130 Teglstrup Hegn og Hammermølle Skov og indgår i Nationalpark Kongernes Nordsjælland. Den nordlige del af mosen er en del af naturfredningen Hellebækgård

Kilder og henvisninger

 Skidendam på fugleognatur.dk
 Kort på miljoegis.mim.dk

Moser i Danmark
EU-habitatområder i Danmark
Fredede arealer i Danmark
Lokaliteter i Helsingør Kommune

Skidendam


Olaylar

Doğumlar
 4 Mayıs - I. Henri, Fransa kralı (ö. 1060)
 12 Ekim - İmparator Go-Ichijō, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 68. imparatoru (ö. 1036)
 tarihi bilinmeyen
 Kâşgarlı Mahmud, Türk dilleriyle ilgili çalışmalarıyla tanınmış 11. yüzyıl leksikografı (ö. 1105)

Ölümler
 17 Mart - İmparator Kazan, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 65. imparatoru (d. 968)

1008


Two ships of United States Navy have been named USS Edsall:

 , a , in commission from 1920 to 1942
 , the lead ship of her class of destroyer escort, in commission from 1943 to 1946

United States Navy ship names

USS Edsall


Agaricus campestris (Carl von Linné, 1753), sin. Psalliota campestris (Carl von Linné, 1753 ex Lucien Quélet, 1872) numit în popor ciupercă de bălegar, șampinion, ciupercă de gunoi (câteodată confundată cu Agaricus arvensis (ciupercă de câmp), este o specie de ciuperci comestibile saprofită din încrengătura Basidiomycota, în familia Agaricaceae și de genul Agaricus. Buretele se poate găsi în România, Basarabia și Bucovina de Nord, crescând pe pământ îngrășat în grupuri precum cercuri mari de vrăjitoare, prin grădini, parcuri, fânațe, pășuni, preferat în zone cu iarbă, unde de obicei pasc ierbivori (în special oi și cai), de la câmpie până la munte, din (aprilie) mai până în noiembrie.

Taxonomie

Primul micolog care a descris buretele a fost renumitul om de știință Carl von Linné în volumul 2 al lucrării sale Species Plantarum din 1753 sub denumirea Agaricus campester, epitetul fiind minimal corectat în numele actual campestris de marele savant Giovanni Antonio Scopoli in 1772.

Redenumirea în Psalliota campestris prin botanistul francez Lucien Quélet în volumul 1 al operei sale Les champignons du Jura et des Vosges din 1872 și aprobată de micologul italian Giacomo Bresadola în 1931, a fost preluată de mulți micologi vorbitori de Limbi romanice, între ei și micologul italian Bruno Cetto, o denumire preluată și de Poșta Română pe un timbru din 1958.

Între timp, soiul duce din nou vechia însemnare, iar  denumirea Psalliota campestris nu mai este parte a nomenclaturii oficiale. Totuși se găsește în nenumărate cărți științifice actuale. Toate celelalte sinonime pot fi neglijate.

Specia a fost numită de către Deutsche Gesellschaft für Mykologie (Asociația Germană pentru Micologie) ciuperca anului 2018.

Descriere

Această specie este nu prea rar confundată și astfel parțial incorect descrisă în cărți și articole.

 Pălăria: are un diametru de 6-10 (12) cm, este cărnoasă și amenajată central peste picior, fiind în primul stadiu globuloasă și acoperită de vălul parțial, apoi semisferică cu margine răsfrântă către interior, prezentând uneori niște solzi, rămășițe ale acestui vălului. Pălăria se aplatizează destul de repede, devenind la bătrânețe aproape plană. Cuticula este uscată, uneori cu scame, albă, dar primește odată cu vârsta sau pe vreme uscată un colorit crem-gălbui, chiar bej.
 Lamelele: sunt lungi, aglomerate, strâmte și neaderente la picior, fiind inițial rozalbi, acoperite de o cortină groasă și albuie (rest al vălului parțial), schimbând coloritul apoi în roz, la maturitate roșiatic și la bătrânețe peste maroniu în maroniu-negricios și aproape negru.
 Piciorul: are o înălțime de 3-7 cm, o lățime de 1-3 cm, este alb, plin, cilindric și ușor umflat la bază, prezentând o manșetă simplă, albă, membranoasă, care nu se răsfrânge în jos peste picior. Inelul este deasupra, neted, dedesubt, către bază, ceva scămos, mătăsos-solzos.
 Carnea: este compactă și tare, devenind pe măsura avansării în vârstă moale, în pălărie și picior albă, decolorându-se după o secțiune longitudinală roz în jurul lamelelor. Buretele este de gust dulceag și foarte savuros, având un miros plăcut de ciuperci.
 Caracteristici microscopice: Sporii sunt netezi și rotunjori până slab elipsoidali cu o dimensiune cuprinsă între 6–9 × 5–6 microni. Culoarea lor este maroniu-purpurie.
 Reacții chimice: Carnea buretelui se colorează cu anilină foarte slab galben-măsliniu, cu pirogalol brun-portocaliu, cu tinctură de Guaiacum verde-albăstrui, iar lamelele cu naftolul α roșu și coaja piciorului cu sulfat de fier repede portocaliu.

Confuzii
În mod general ciuperca de bălegar poate fi doar confundată cu alte specii de genul Agaricus, de exemplu cu cele care îngălbenesc și au un miros de anason sau de alune cum sunt: Agaricus abruptibulbus, Agaricus albolutescens, Agaricus arvensis sau Agaricus macrosporus. Dar și confundarea cu alte specii albuie ale acestui gen sunt posibile, în special cu Agaricus bitorquis, cu mai micul Agaricus comtulus, sau Agaricus xanthodermus, mai departe  cu soiuri altora genuri, astfel cu Amanita Eliae, Calocybe gambosa, Leucoagaricus leucothites sin. Lepiota naucina, sau Volvariella speciosa sin. Volvariella gloiocephala. Aceste specii sunt inofensive, cu excepția otrăvitorului Agaricus xanthodermus, a cărui carne de bază este colorată mereu galben, mirosind a iod, fenol sau cerneală.

Altfel se ivește situația, dacă un începător ar confunda soiul cu specii letale cum sunt Amanita phalloides sau Amanita verna. Amanita virosa care cresc numai în pădure. În plus, genul Amanita are o volvă cu bulb, fiind de miros diferit și nu au lamele roze care se colorează la maturitate maroniu până negru. Inocybe erubescens este în tinerețe alb, schimbă însă repede culoarea și se pătează cărămiziu la tăiere, apăsare sau rupere.

Specii otrăvitoare de confundat

Specii comestibile de confundat

Valorificare

Ciupercile de bălegar se pot consuma fierte, oprite, prăjite, crude sau uscate, fiind deosebit de gustoase. Ele pot fi pregătite ca ciulama, de asemenea împreună cu alți bureți sau adăugate la un sos de carne. Gustoase sunt de asemenea cu jumări de ou, prăjite în unt cu verdețuri, la grătar, ca umplutură pentru plăcinte de foaie sau preparate în mod ardelean (seu de porc, ceapă, ciuperci tăiate, morcov, păstârnac, boia ardei, smântână). Buretele firește poate fi conservat și în ulei, oțet sau saramură după ce a fost fript sau fiert.

Note

Bibliografie
 Bruno Cetto: "I funghi dal vero", vol. 1-4, Editura Arte Grafiche Saturnia, Trento 1976-1983
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Ernst Albert Gäumann: "Vergleichende Morphologie der Pilze", Editura Gustav Fischer, Jena 1926
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Andreas Gminder: "Handbuch für Pilzsammler - 340 Arten Mitteleuropas sicher bestimmen", Editura Kosmos, Stuttgart 2008, ISBN 978-3-440-11472-8
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Csaba Locsmándi, Gizella Vasas: "Ghidul culegătorului de ciuperci", Editura Casa, Oradea 2013, ISBN 9786068527147
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983
 Marcel Pârvu: "Ghid practic de micologie", Editura Casa Cărții de Știință, Cluj-Napoca 2007
 Gheorghe Sălăgeanu, Anișoara Sălăgeanu: "Determinator pentru recunoașterea ciupercilor comestibile, necomestibile și otrăvitoare din România", Editura Ceres, București 1985

Legături externe

 Recolta ciupercii de bălegar

Agaricus
Ciuperci comestibile
Ciuperci saprofite
1753 în știință

Agaricus campestris


Mahmatlı, Samsun ilinin Vezirköprü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 121 km, Vezirköprü ilçesine 6 km uzaklıktadır.

Nüfus

Vezirköprü'nün mahalleleri

Mahmatlı, Vezirköprü


Zelembać (latinski: Lacerta viridis) veliki je gušter koji nastanjuje područje od Slovenije i istočne Austrije na zapadu do crnomorske obale Ukrajine i Turske na istoku. Često se vidi kako se sunča na stijenama ili travnjacima ili se krije u grmlju.

Taksonomija
Postoji diskusija o tome jesu li Lacerta viridis i Lacerta bilineata različite vrste. Genetički podaci daju slabu podršku njihovom razdvajanju na dvije vrste, no potrebna su dodatna istraživanja.

Opis
Od vrha njuške do nečisnice dug je do 15 cm. Rep može biti dvostruko dulji od tijela, stoga ukupna duljina zelembaća može iznositi do 40 cm. Ponekad može otkinuti vlastiti rep (autotomija) kako bi pobjegao od predatora; rep kasnije može ponovo narasti.

Mužjak ima veću glavu i potpuno je zelen, s tim da ima točkice po cijelom tijelu, koje su izraženije na leđima. U odraslih mužjaka grlo je plavkasto, a kod ženki u manjoj mjeri. Ženka je mršavija od mužjaka i ima uniformniju boju, često s dvije do četiri svjetlije pruge obrubljene crnim točkicama.

Raspon i stanište
Zelembać je autohtona životinja u Jugoistočnoj Europi. Pronalazimo ga na području južne Njemačke, Austrije, Češke, Poljske, Slovačke, Mađarske, Slovenije, sjeveroistočne Italije, Hrvatske, Bosne i Hercegovine, Crne Gore, Srbije, Kosova, Albanije i Grčke, zapadne Turske, Bugarske, Rumunjske, Moldavije i južne Ukrajine. Uveden je i u američku saveznu državu Kansas. Može se naći na visinama do 2200 m, a njegovo tipično stanište je grmolika vegetacija u otvorenijim šumovitim krajevima, živicama, nasipima i šikarama kupine i sličnih biljaka. U sjevernom dijelu svog geografskog raspona može se naći na grmovitim vrištinama, a u južnom dijelu preferira vlažnije lokacije.

Ponašanje, ishrana i razmnožavanje
Zelembać živi na tlu i u niskoj gustoj vegetaciji te se voli izležavati na suncu, početkom i krajem dana. Uglavnom se hrani insektima i ostalim malim beskralježnjacima, ali ponekad jede i voće, ptičja jaja, tek izlegle ptiće, male guštere i čak miševe.

Parenje počinje krajem svibnja i početkom lipnja te tada mužjaci dobivaju plavu boju ispod vrata, a također postaju agresivni prema ostalim mužjacima. U borbama između mužjaka često se desi da pobijeđeni mužjak ostane bez repa. U proljeće ženka polaže 6 – 20 jaja, koja se izlegu za dva do četiri mjeseca. Jaja su okrugla, bijela i veličine graška. Mladi zelembaći svjetlosmeđi su te dugi 3 – 4 cm od njuške do nečisnice. Sljedeće godine dostižu zrelost, a dotad se njihova veličina udvostruči.

Status
IUCN svrstao je zelembaća među najmanje ugrožene vrste zbog toga što ima širok geografski raspon i što je uobičajen premda u dijelu tog raspona. Prilagodljiva je vrsta i nisu identificirane znatnije prijetnje u većem dijelu njegovog geografskog raspona. Ipak, u Turskoj može biti izložen pesticidima.

Zanimljivosti
 Kod ženki se može javiti potpuno crna boja kože.
 Hibernacija počinje početkom listopada i završava početkom travnja osim kod populacija u Grčkoj i Italiji, koje su aktivne tijekom cijele godine.

Izvori

Literatura
 M. Radević, Biologija za 7. razred osnovne škole, Zavod za udžbenike i nastavna sredstva, Istočno Sarajevo, 2008.

Lacertidae

Zelembać


Johan Georg af Brandenburg () ( – 8. januar 1598) var kurfyrste af Brandenburg fra 1571 til 1598. Han var søn af kurfyrst Joachim 2. Hector af Brandenburg og tilhørte Huset Hohenzollern.

Eksterne henvisninger

Huset Hohenzollern
Kurfyrster af Brandenburg
Personer fra Berlin

Johan Georg af Brandenburg


افرح هو البوم للفنان العراقي كاظم الساهر، تم إصداره عام 1992 من إنتاج شركة الخيول.

قائمة الأغاني

  افرح  - 6:40-من كلمات كريم العراقي-الحان-كاظم الساهر
 لاتحتج  - 8:15-من كلمات كاظم الساهر-الحان-كاظم الساهر
 ماطار طير  - 7:25-من كلمات كريم العراقي-الحان-كاظم الساهر
  مالك معزه  - 5:28-من كلمات منذر كريم-الحان-كاظم الساهر
  هدد  - 5:55-من كلمات كريم العراقي-الحان-كاظم الساهر
 هذا اللون  - 5:10-من كلمات كاظم الساهر-الحان-كاظم الساهر
 ونيت من لوعتي   - 5:22-من كلمات كاظم السعدي-الحان-كاظم الساهر
 يادنيا موال  - 11:42-من كلمات كريم العراقي-الحان-كاظم الساهر

ألبومات 1992
ألبومات كاظم الساهر

افرح (ألبوم)


La clasificación mundial de las grandes naciones del deporte es un estudio llevado cada año por Havas Sports y Entertainment. Tiene por objeto establecer una jerarquía anual de las diferentes naciones con arreglo a sus resultados deportivos en todas las competiciones mundiales.

Método de clasificación
Los países que se han llevado por lo menos una medalla han sido tomados en consideración (126 países por el año 2008). 52 deportes (deportes olímpicos y Federaciones Internacionales) son tomados en consideración, es decir 149 disciplinas (ejemplo: patinaje artístico) y 1.577 competiciones y título
(ejemplo: campeonatos del mundo de danza en hielo - pareja mixto). En resumen, 4.912 medallas son tomadas en consideración.

Los 52 deportes retenidos son: atletismo, automovilismo, remo, bádminton, béisbol, baloncesto, boxeo, piragüismo, deporte de orientación, ciclismo, equitación, escalada, esgrima, fútbol, fútbol americano, golf, gimnasia, halterofilia, balonmano, hockey sobre césped, jet ski, judo, kárate, K-1, lucha, motocicleta, natación, paracaidismo, parapente, pentatlón, petanca, buceo, patín, rugby, esquí, esquí acuático, snowboard, patinaje, squash, hockey callejero, surf, taekwondo, tenis, tenis de mesa, tiro deportivo, tiro con arco, triatlón, twirling, navegación a vela, voleibol, wakeboard, wushu.

La clasificación toma en consideración todas las medallas (el primer, segundo y tercer puesto) atribuidas en el momento de las competiciones oficiales mundiales (las competiciones continentales que no son retenidas):

 Últimos Juegos olímpicos en fecha (el invierno y verano),
 Últimos Campeonatos mundiales,
 y para algunas disciplinas: últimas clasificaciones oficiales internacionales (ejemplo: la clasificación ATP para el tenis) y competiciones internacionales de referencia.

Luego las clasificaciones están establecidas con arreglo al número decreciente de medallas de oro / primera posición, luego medallas de plata / segunda posición y por fin medallas de bronce / tercera posición (metodología COI). Cada uno de 1.577 primeros plazas posee el mismo peso en la clasificación, sin distinción según los deportes o las disciplinas.

Clasificaciones

Año 2022

Año 2021

Referencias

Clasificación mundial de las grandes naciones del deporte


Domnica Alexandrescu ()  o profesoară de chimie și fostă politiciană comunistă română, fost membru al C.C. al P.C.R. (24 noiembrie - 22 decembrie 1989) și fost deputat în Marea Adunare Națională, aleasă în județul Prahova (1985–1989).

După ce a absolvit Facultatea de Chimie de la Universitatea din București a obținut diploma de profesor, iar din 1985 a fost inspector școlar general.

Note

Bibliografie
 Florica Dobre (coordonator): Consiliul Național pentru Studiera Arhivelor Securității. Membrii C.C. al P.C.R. 1945–1989. Dicționar. Editura Enciclopedică, București 2004, , S. 61 (PDF; 12,1 MB).

Vezi și
 Lista membrilor Comitetului Central al Partidului Comunist Român

Nașteri în 1941
Nașteri pe 10 februarie
Profesori de liceu români
Membri ai Comitetului Central al Partidului Comunist Român
Oameni din județul Teleorman
Absolvenți ai Universității din București
Deputați români în Marea Adunare Națională
Inspectori școlari români

Domnica Alexandrescu


Die römisch-katholische Pfarrkirche Klagenfurt-St. Martin steht im Stadtteil St. Martin in der Stadtgemeinde Klagenfurt am Wörthersee in Kärnten. Die Pfarrkirche hl. Martin gehört zum Dekanat Klagenfurt-Stadt in der Diözese Gurk-Klagenfurt. Die Kirche und der ehemalige Friedhof stehen unter .

Geschichte
Eine Kirche in St. Martin wurde erstmals 1384 urkundlich erwähnt und bald danach mit pfarrlichen Rechten ausgestattet. Zwischenzeitlich war die Kirche eine Filiale von St. Ruprecht und wurde erst 1947 wieder zur Pfarre erhoben. In St. Martin wurde Primus Lessiak begraben, woran eine 2008 angebrachte Grabtafel erinnert.

Baubeschreibung
Die Kirche ist im Kern ein frühgotischer Bau. Der spätgotische Chor von 1472 mit Fünfachtelschluss besitzt Maßwerksfenster. Die südseitig gelegene Sakristei und der barocke Kapellenanbau wurden durch ein steiles Pultdach in das Langhaus eingebunden. An den Vorhallenturm mit hohem barocken Zwiebelhelm schließt westlich eine offene Vorhalle an.

Im vierjochigen Langhaus und im gleich breiten Chor erhebt sich ein Rautensternrippengewölbe über Runddiensten mit Blatt- und Kopfkonsolen. An der Chornordwand befindet sich eine Sakramentsnische mit Maßwerk und Gitter. Die Glasfenster von 1899 im Chor und Schiff sind mit Heiligendarstellungen bemalt. In der südseitigen Kapelle wölbt sich eine Quertonne mit Stichkappen.

Einrichtung
Der Hochaltar aus der zweiten Hälfte des 17. Jahrhunderts wurde 1960 von der Filialkirche St. Willibald am Krappfeld übernommen. Er besteht aus einer Ädikula über hohen Sockel, seitlichen Baldachinbögen, einem gesprengten Dreiecksgiebel mit kleiner Ädikula als Aufsatz, der von kleinen Voluten und einem Strahlenkranz bekrönt wird. Der Sockel, das Gebälk, die Baldachinbögen und die Ohren am Aufsatz sind mit aufgelöstem Knorpelwerk verziert. Der Altar trägt die Statue des heiligen Martin, flankiert von den Figuren der heiligen Willibald und Walpurga. Das Oberbild zeigt die Anbetung der Könige.

An der Triumphbogenwand stehen auf Konsolen eine Herz-Jesu-Statue und eine Madonna im nazarenischen Stil. In der südseitigen Kapelle hängt ein in den 1830er Jahren von Albine Freiin von Herbert und Julietta Forti gemaltes Bild des heiligen Martin.

Literatur
Dehio-Handbuch. Die Kunstdenkmäler Österreichs. Kärnten. Anton Schroll, Wien 2001, ISBN 3-7031-0712-X, S. 364.

Weblinks

Klagenfurt
Klagenfurt Sankt Martin
Sankt Martin
Sankt Martin

Pfarrkirche Klagenfurt-St. Martin


توني كاسكارينو  (مواليد 1 سبتمبر 1962) هو لاعب كرة قدم أيرلندي سابق في مركز الهجوم. أنهى مسيرته مع النجم الأحمر سانت أوين عام 2000. شارك مع منتخب أيرلندا في بطولة أمم أوروبا 1988 ومرتين في كأس العالم عامي 1990 و1994.

ومنذ اعتزاله، ظهر كاسكارينو في الإعلام، فقدم في إذاعة توك سبورت وكتب لذي تايمز ومجلة هوت برس الأيرلندية. عمل أيضًا لسكاي سبورت في إنجلترا ولتي في 3 وتوداي إف إم في أيرلندا.

مسيرته الكروية
لعب توني كاسكارينو خلال مسيرته الاحترافية مع 8 أندية في ثلاثة وعشرون موسمًا وسجل خلالها 248 هدف ضمن 629 مباراة. ولم يفز بأي موسم بالكأس أو بالدوري.

خاض توني كاسكارينو مسيرته مع نادي غيلينغهام في موسم 1981–82 ليلعب معه ستة مواسم، مشاركًا في 219 مباراة سجل خلالها 78 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي ميلوول في موسم 1987–88 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، حيث شارك في 105 مباراة سجل خلالها 42 هدفًا. لينتقل بعدها إلى نادي أستون فيلا في موسم 1989–90 ولمدة موسمين، مشاركًا في 46 مباراة سجل خلالها 11 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي تشيلسي في موسم 1991–92 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 40 مباراة سجل خلالها 8 أهداف. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي أولمبيك مارسيليا في موسم 1994–95 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 84 مباراة سجل خلالها 61 هدفًا. ثم انتقل بعدها إلى نادي إي أس نانسي في موسم 1996–97 ليلعب معه أربعة مواسم، مشاركًا في 109 مباراة سجل خلالها 44 هدفًا. ليعود وينتقل من جديد، لكن هذه المرة إلى نادي النجم الأحمر سانت أوين في موسم 2000–01 لمدة موسم واحد، مشاركًا في مباراتين ولم يسجل أي هدف.

الألقاب
ميلوول
 دوري الدرجة الثانية الإنجليزي (1): 1987–88
مارسيليا
 الدوري الفرنسي الدرجة الثانية (1): 1994–95
نانسي
 الدوري الفرنسي الدرجة الثانية (1): 1997–98

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية إنجليز
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أيرلنديون من أصل إسكتلندي
أيرلنديون من أصل إيطالي
إنجليز من أصل أيرلندي
إنجليز من أصل إسكتلندي
إنجليز من أصل إيطالي
بريطانيون من أصل إسكتلندي
بريطانيون من أصل إيطالي
رياضيون أيرلنديون مغتربون في فرنسا
لاعبو أستون فيلا
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1988
لاعبو نادي تشيلسي
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو كأس العالم 1990
لاعبو كأس العالم 1994
لاعبو كرة قدم أيرلنديون
لاعبو كرة قدم إنجليز
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو منتخب جمهورية أيرلندا لكرة القدم
لاعبو نادي النجم الأحمر
لاعبو نادي سلتيك
لاعبو نادي غيلينغهام
لاعبو نادي ميلوول
لاعبو نانسي
لاعبو نهائي كأس الاتحاد الإنجليزي
معلقو بوكر
مواليد 1962

توني كاسكارينو


Vtora Liga (dansk: Anden Liga) kan have flere betydninger:
 Vtora Liga (Nordmakedonien), en nordmakedonsk fodboldliga
 Vtora Liga (Bulgarien), en bulgarsk fodboldliga

Vtora Liga


Hamgyong Province () was one of the Eight Provinces of Korea during the Joseon Dynasty. Hamgyong was located in the northeast of Korea. The provincial capital was Hamhung.

Names
The province was first established as Yonggil (, , Yŏnggil) in 1413. It was renamed Hamgil (, ) three years later. In 1470, it was renamed Yongan (, , Yŏngan). In 1509, it was renamed Hamgyong after its two principal cities, Hamhung (, , Hamhŭng, "Complete Success") and Kyongsong (, , Kyŏngsŏng, "Mirror," "Clear," or "Perceptive City").

In the 18th century, this was transcribed via Chinese as Kyen-king and glossed as meaning "the Happy". In the 19th century, it was transcribed as Ham-kieng.

Within Korea, the province was also referred to as "Dongbuk" ("Northeast"). The southern half of the province was also referred as "Kwannam", and the northern half of the province was also referred as "Kwanbuk".

History
Korea's northeastern frontier was first organized into the province of Yonggil in 1413.

In 1895, the province was replaced by the districts (, , bu) of Kyongsong in the northeast, Kapsan (, ) in the northwest, and Hamhŭng in the south.

In 1896, Kyŏngsŏng District was reorganized into North Hamgyŏng Province, and Kapsan and Hamhŭng Districts were reorganized into South Hamgyŏng Province. These divisions continue in present-day North Korea.

Geography
Hamgyŏng was bounded on the west by P'yŏngan, on the south by Hwanghae and Kangwŏn, on the east by the Sea of Japan, and on the north by Qing China and the Russian Empire.

See also
 Provinces of Korea
 Administrative circuit

References

Citations

Bibliography
 .
 .

External links
 Seoul City history article on Hanseong and 22 other late 19th-century districts (in Korean)

Provinces of Korea
Joseon

Hamgyong Province