Freddy und das Lied der Prärie (auch mit dem Untertitel The Wild, Wild West) ist ein deutscher Western und Schlagerfilm, der 1964 unter der Regie von Sobey Martin in Jugoslawien und West-Berlin gedreht wurde. Freddy Quinn ist in der Titelrolle als sagenhafter Schütze Black Bill besetzt. Tragende Rollen sind mit Rik Battaglia, Beba Lončar, Carlo Croccolo und Mamie van Doren sowie Trude Herr und Josef Albrecht besetzt.

Der von Artur Brauner produzierte Farbfilm in Eastmancolor und Cinemascope wurde am 28. August 1964 in mehreren bundesdeutschen Kinos uraufgeführt.

Handlung
Black Bill ist ein geheimnisvoller Rächer, der singend durch die Prärie reitet und für die Rechte von Unschuldigen kämpft. Niemand ahnt, dass es sich dabei um Freddy handelt, dessen Eltern einst von Desperados getötet wurden. Freddy alias Black Bill macht sich nach vielen Jahren auf den Weg zur Ranch des alten Ted Daniels, auf der er nach dem Tod seiner Eltern aufgewachsen ist. Aber Ted wurde von Banditen verschleppt, da er von einer sagenhaften Goldader weiß. Black Bill begibt sich in die berüchtigte Goldgräberstadt Moon Valley, um die skrupellosen Verbrecher zur Strecke zu bringen. Er ahnt nicht, dass auch Teds Tochter Anita, die er zuletzt im Kindesalter gesehen hatte, sich dort aufhält.

Als Anita von der Schwester des Sheriffs erfährt, dass dieser stets betrunken ist, wird sie kurzerhand Hilfssheriff von Moon Valley und nennt sich Betty Wilson. Unterdessen macht Black Bill, der sich wiederum als John Burns ausgibt, Bekanntschaft mit einem gewissen Steve Perkins, der wie ein Despot über die Stadt herrscht. Dessen Verlobte Olivia weiß erst seit kurzem, dass Perkins auch Chef der berüchtigten Moon-Valley-Bande ist, die Ted Daniels im Keller des Saloons festgesetzt hat. Die Ganoven wissen nicht, dass sich der Plan zur Goldader in Daniels' Taschenuhr befindet, die ihm ein Bandenmitglied abgenommen hat.

Durch mehrere Zufälle gelangt Anita in den Besitz der Taschenuhr und verdächtigt den vermeintlichen John Burns, am Überfall auf die Ranch beteiligt gewesen zu sein. Olivia kommt dahinter, dass es sich bei Burns um Black Bill handelt und verrät diesem, dass Perkins der Kopf der Verbrecherbande ist. Am nächsten Tag lässt Burns das Gerücht verbreiten, dass er mit Olivia die Stadt verlassen will. Er stellt Perkins eine Falle und es kommt zu einer dramatischen Verfolgungsjagd. Während einer Schießerei taucht unerwartet Anita auf. Sie hält Black Bill noch immer für den vermeintlichen Verbrecher John Burns und lässt ihn verhaften. Erst im Gefängnis von Moon Valley kommen beide hinter ihre wahre Identität. Am Ende gelingt es Freddy alias Black Bill, Ted zu befreien und Steve Perkins endgültig zur Strecke zu bringen.

Entstehungsgeschichte

Vorgeschichte
Die von Rialto Film produzierte und von Constantin Film vermarktete Karl-May-Verfilmung Der Schatz im Silbersee (1962) löste in Deutschland die Herstellung zahlreicher Westernfilme aus. Da sich Wendlandt die Filmrechte für Karl Mays Western-Romane gesichert hatte, wählte dessen Konkurrent Artur Brauner 1963/64 mit Old Shatterhand einen frei erfundenen Titel, um dennoch einen Karl-May-Streifen in die Kinos zu bringen. Mit nur einer weiteren Ausnahme, die erst 1968 folgte, musste Brauner aber fortan auf Karl-May-Stoffe zurückgreifen, die nicht im Western-Milieu spielten.

Neben dem Wunsch, weitere Western zu produzieren, hegte Brauner seit längerem Pläne, einen Film mit dem erfolgreichen Entertainer Freddy Quinn zu realisieren. In Rücksprache mit dem Constantin-Filmverleih konzipierte man schließlich ein "Western-Musical", zu dem der routinierte Schlagerfilm- und Komödien-Autor Gustav Kampendonk ein Drehbuch schrieb. Als Regisseur konnte Brauner den aus Deutschland stammenden US-Amerikaner Sobey Martin verpflichten, der unter anderem mit der Inszenierung einiger Folgen der Fernsehserien Tausend Meilen Staub und Rauchende Colts bereits Erfahrungen im Western-Genre gesammelt hatte.

Vorproduktion und Besetzung
Neben Freddy Quinn sah man auf der Seite der Guten die jugoslawische Schauspielerin Beba Lončar. Außerdem engagierte Brauner mit Mamie van Doren einen weiblichen Star, der in den 1950er Jahren neben Marilyn Monroe und Jayne Mansfield zu den bekanntesten Sexsymbolen des US-Kinos gehörte. Der italienische Schauspieler Rik Battaglia gab bereits in Old Shatterhand sein deutsches Western-Debüt, er sollte später zum Standard-Bösewicht der Karl-May-Filme avancieren. Komische Rollen übernahmen unter anderem Trude Herr und Klaus Dahlen.

Produktion
Die Dreharbeiten fanden vom 9. März bis 6. Mai 1964 in Zupci bei Trebinje sowie in den CCC-Studios in Berlin-Haselhorst statt. Für das Szenenbild waren die Filmarchitekten Veljko Despotović und Heinrich Weidemann verantwortlich. Bei der fiktiven Westernstadt Moon Valley handelte es sich um dieselben Kulissen wie bei Golden Hill in Old Shatterhand. Daneben griff Brauner auf ein Filmteam zurück, das teilweise bei Old Shatterhand oder den Karl-May-Filmen der Rialto Film Erfahrungen gesammelt hatte, allen voran Kameramann Siegfried Hold und Kostümbildnerin Irms Pauli. Als Produktionsleiter fungierten Willy Egger und Bosko Savić, die Herstellungsleitung übernahm Heinz Willeg. Wie bei Old Shatterhand ist Jugoslawien, wo der Film gedreht wurde, offiziell nicht als Produktionsland genannt, da die Belgrader Avala Film ausschließlich Dienstleistungspartner der CCC-Film war.

In seinen 1976 veröffentlichten Erinnerungen schrieb Brauner:

Filmmusik

Die Filmmusik wurde von Lotar Olias komponiert, die Texte stammten unter anderem von Kurt Hertha und Walter Rothenburg. Die von Freddy Quinn gesungenen Lieder erschienen auf der Langspielplatte Freddy und das Lied der Prärie auf dem Label Polydor. Das Musikalbum kletterte bis auf Platz 4 der Charts. Die daraus ausgekoppelte Single Gib mir dein Wort / Wie schön, daß du wieder zuhause bist erreichte Platz 5. Die nachfolgende Single In the Wild Wild West / Dear Old Joe landete auf Platz 31. Im Film kommen folgende Lieder vor:

 Chor: Die Story von Black Bill
 Instrumental: Cowboy's Tango (Titelmusik)
 Freddy Quinn: Wie schön, daß du wieder zuhause bist
 Freddy Quinn: Irgendwo, irgendwann
 Mariona: Wir sind die Dixie Girls vom gold'nen Westen
 Mamie van Doren: Ich dich lieben
 Chor: Im Wilden Westen
 Freddy Quinn: Ein Himmel voll Sterne
 Freddy Quinn: In the Wild Wild West
 Freddy Quinn: Der Wind der Prärie
 Freddy Quinn: Dear Old Joe
 Freddy Quinn: Gib mir dein Wort

Synchronisation
Da es sich um einen Film mit zum Teil fremdsprachigen Schauspielern handelte, mussten diese synchronisiert werden. Die bekannten Synchronsprecher und ihre Rollen sind:

Rezeption
Die FSK gab den Film am 23. Juli 1964 ab 12 Jahren frei. Am 28. August desselben Jahres erfolgte die Uraufführung in mehreren bundesdeutschen Kinos.

Kino.de schrieb: "Musikalischer Western, der zu den 13 Filmen zählt, die Schlagerstar Freddy Quinn (…) ab 1959 drehte. Die Geschichte vom furchtlosen Freddy, der einer bösen Gangsterbande den Garaus macht, wird aufgelockert durch zahlreiche Gesangseinlagen. Als Regisseur konnte Produzent Artur Brauner den amerikanischen TV-Regisseur Sobey Martin gewinnen, dem der Ruf anhaftete, nach dem Ausruf 'Action!' häufig in seinem Stuhl eingeschlafen zu sein."

Medien

DVD
 DVD: Freddy und das Lied der Prärie Universum Film GmbH. 2008.
 Freddy und das Lied der Prärie vollständiger Film

Weblinks

 Freddy und das Lied der Prärie Abb. Filmplakat auf der Seite filmposter.de

Einzelnachweise

Deutscher Film
Eurowestern
Musikfilm
Filmtitel 1964

Freddy und das Lied der Prärie


Reddick may refer to:

Places
Reddick, Florida, United States
Reddick, Illinois, United States
Reddick Nunatak, Antarctica

Other uses
Reddick (surname)

See also

 Riddick (disambiguation)
 Readick (surname)
 Redick (surname)

Reddick


Rock and roll (Rock'n Roll olarak da anılır) 1950'lerin Amerika'sında ortaya çıkmış; gospel, caz, boogie woogie ve rhythm and blues'dan (R&B) etkilenmiş bir müzik türüdür. Bu tarihten sonra hızla ilk önce tüm ülkeye, ardından da tüm dünyaya yayılmıştır. Bu müzik türü, daha sonra sadece rock olarak adlandırılacak müzik türlerine bölünmüştür. Rock and roll ve daha sonra aldığı hâller, 1950'lerden 1990'ların ortasına kadar en çok dinlenen müzik türlerindendir. Genellikle elektrogitar, basgitar ve bateri eşliğinde çalınan müziğe bazen piyano ve org da eşlik eder. Gitar tarafından değiştirilmeden önce, saksafon bu türde en çok kullanılan müzik aletiydi.

Rock and roll
Rock müzik tarzları

Rock and roll


Holy Fvck Tour foi a sétima turnê da cantora americana Demi Lovato em apoio ao seu oitavo álbum de estúdio Holy Fvck (2022). A turnê, composta por 34 datas, visitou as Américas, iniciando em 13 de agosto de 2022, em Springfield, Illinois e concluindo em 10 de novembro, em Rosemont, Illinois. A turnê visitou as Américas em três etapas. Atos de apoio na América do Norte incluíram Dead Sara e Royal & the Serpent .

Antecedentes
Em 6 de junho de 2022, Lovato anunciou seu oitavo álbum de estúdio, Holy Fvck. Um dia depois, Lovato anunciou que embarcaria em uma turnê de divulgação do álbum. A banda americana de hard rock Dead Sara e a cantora e compositora Royal & the Serpent foram escalados para abrir a perna norte-americana.

Anteriormente, Lovato havia sido confirmado para se apresentar em diversas feiras estaduais, incluindo Illinois e Iowa State Fair. Um ano antes, ela também foi anunciada como uma das artistas do festival Rock in Rio no Brasil.

Recepção
Julia Koscelnick do The GW Hatchet elogiou seu show em Washington, DC, citou que, "ela nunca deixa de deslumbrar com seus vocais, mas a falta de energia durante seu show para tirar um tempo para descansar, os fãs poderiam enfatizar com Lovato tirando uma folga para se concentrar em descansar suas cordas vocais." Jessica Jakubowicz do Concordian, deu sua crítica positiva para seu show em Montreal, elogiando sua banda só de garotas e seus vocais, que se encaixam nos arranjos de rock de seu catálogo anterior.

Setlist

Este setlist foi retirado do show de 22 de setembro de 2022, em Wheatland, Califórnia. Não representa todos os shows ao longo da turnê.

 "Holy Fvck"
 "Freak"
 "Substance"
 "Eat Me"
 "Confident"
 "Here We Go Again"
 "Remember December"
 "La La Land"
 "Don't Forget"
 "The Art of Starting Over"
 "4 Ever 4 Me"
 "Sorry Not Sorry"
 "City of Angels"
 "Skyscraper"
 "29"
 "Heart Attack"
 "Skin of My Teeth"
Encore
  "Happy Ending"
 "Cool for the Summer"

 Notas

 De 22 a 27 de setembro, Dead Sara se juntou a Lovato para tocar "Help Me" substituindo "The Art of Starting Over", e novamente de 21 de outubro a 6 de novembro.
 De 28 de setembro a 19 de outubro, Royal & the Serpent se juntou a Lovato para apresentar "Eat Me", e novamente em 9 e 10 de novembro.
 Durante o show em Inglewood, Ashlee Simpson se juntou a Lovato no palco para apresentar "La La".
 Durante o primeiro show na cidade de Nova York, John Rzeznik do Goo Goo Dolls se juntou a Lovato para tocar "Iris".

Shows

Turnês de Demi Lovato
Turnês musicais de 2022

Holy Fvck Tour


Olaylar
 1792 - Fransa'da Cumhuriyet ilan edildi.
 1864 - Rus birlikleri Çernyayev komutasında Çimkent'i ele geçirdi
 1903 - Italo Marchioni, dondurma külahının (kornet) patentini aldı.
 1919 - Türkiye İşçi ve Çiftçi Sosyalist Fırkası kuruldu.
 1939 - Dikili ve çevresinde deprem: 100'den fazla kişi öldü. Dikili ve Karaburun tamamen yıkıldı.
 1940 - Bakanlar Kurulu, İstanbul'da çıkan Le Journal d'Orient gazetesini yedi gün süreyle kapattı. Gazetenin resmi dış politikaya aykırı yayın yaptığı ileri sürüldü.
 1950 - Yeni Baştan gazetesinin kurucusu ve yazarı Aziz Nesin hakkında gıyabi tutuklama kararı verildi. Nesin, "Sosyal düzeni yıkmaya yönelik yayın" yapmakla suçlanıyor.
 1958 - CHP Genel Başkanı İsmet İnönü, "Demokrasiye paydos demeye Demokrat Parti Genel Başkanı'nın gücü yetmeyecektir" dedi.
 1964 - Cumhurbaşkanı Cemal Gürsel, "Yassıada Yargılamaları" hükümlüleri; Refik Koraltan, Rüştü Erdelhun, Selim Yatağan ve Nedim Ökmen'i hastalık nedeniyle affetti.
 1980 - İran-Irak Savaşı başladı.
 1984 - Gökova Körfezi'nde termik santral kurulmasına karşı çıkan köy kadınları eylem yaptılar.
 1986 - 12 Eylül darbesi sonrası Alparslan Türkeş, ilk kez Milliyetçi Çalışma Partisi'nin (MÇP) İstanbul mitinginde konuştu.
 1993 - New York Metropolitan Müzesi, "Karun Hazinesi"ni Türkiye'ye geri göndermeye karar verdi.
 2000 - Bakanlar Kurulu, Kopenhag Kriterleri ile paralel olan İnsan Hakları Raporunu kabul etti.
 2002 - Almanya'da Şansölye Gerhard Schröder'in liderliğindeki Sosyal Demokratlar, genel seçimlerden birinci parti olarak çıktı.
 2002 - İsrail birliklerinin, militanları yakalama gerekçesiyle Gazze'de düzenlediği operasyon sırasında çıkan çatışmada 9 Filistinli öldü.
 2018 - İran'nın Ahvaz şehrinde bir askeri geçit törenine silahlı saldırı gerçekleşti. Saldırıda 25 kişi öldü, 70 kişi yaralandı.

Doğumlar
 1211 - İbn-i Hallikân, On üçüncü yüzyılda yaşamış olan tarihçi, fakih ve şair (ö. 1282)
 1515 - Clevesli Anne, VIII. Henry'nin dördüncü karısı (ö. 1557)
 1552 - IV. Vasili, Rus Çarı (ö. 1612)
 1593 - Matthäus Merian, İsviçreli yayıncı (ö. 1650)
 1606 - Li Zicheng, Çin'in kısa süreli Shun Hanedanı'nın kurucusu ve tek imparatoru (ö. 1645)
 1715 - Jean-Étienne Guettard, Fransız doğa bilimci, botanikçi ve mineralog (ö. 1786)
 1741 - Peter Simon Pallas, Prusyalı zoolog ve botanikçi (ö. 1811)
 1750 - Christian Konrad Sprengel, Alman doğa bilimci, teolog ve öğretmen (ö. 1816)
 1759 - William Playfair, İskoç mühendis ve siyasi ekonomist (ö. 1823)
 1791 - Michael Faraday, İngiliz fizikçi (ö. 1867)
 1863 - Ferenc Herczeg, Macar oyun yazarı (ö. 1954)
 1875 - Mikalojus Konstantinas Čiurlionis, Litvan ressam, besteci ve yazar (ö. 1911)
 1878 - Şigeru Yoşida, Japon siyaset adamı (ö. 1967)
 1885 - Paul Muni, Amerikalı aktör ve En İyi Erkek Oyuncu Akademi Ödülü sahibi (ö. 1967)
 1901 - Charles Brenton Huggins, Amerikalı hekim, fizyolog ve Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahibi (ö. 1997)
 1902 - Ayetullah Humeyni, İran'ın dini lideri (ö. 1989)
 1906 - Ilse Koch, Nazi savaş suçlusu (ö. 1967)
 1917 - Türkan Aziz, İlk Kıbrıslı Türk başhemşire (ö. 2019)
 1922 - Chen Ning Yang, Çin kökenli Amerikalı fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi
 1924 - İlyas Hüseynov, Azerbaycanlı müzisyen (ö. 2017)
 1927 - Tommy Lasorda, Amerikalı beyzbolcu ve spor yöneticisi (ö. 2021)
 1931 - Alain Bacquet, Fransız hukukçu
 1932 - Josef Stoll, Eski Avusturyalı futbol hakemi
 1934 - Ayla Erduran, Türk keman sanatçısı
 1941 - Anna Tomowa-Sintow, Bulgar soprano
 1942 - David J. Stern, Amerikalı spor (NBA patronu) adamı (ö. 2020)
 1951 - David Coverdale, İngiliz müzisyen ve Whitesnake kurucusu ve vokalisti
 1954 - Vedat Bilgin, Türk sosyolog, akademisyen, bürokrat ve siyasetçi
 1957
Nick Cave, Avustralyalı rock müzisyeni, şarkı yazarı, kitap yazarı, senaryo yazarı
Refat Çubarov, Ukraynalı siyasetçi
 1958 - Andrea Bocelli, İtalyan tenor, söz yazarı ve besteci
 1960 - Scott Baio, Amerikalı oyuncu ve televizyon yönetmeni
 1961
Bonnie Hunt, Amerikalı oyuncu, yönetmen, komedyen, yazar
Catherine Oxenberg, Amerikalı kadın oyuncu
 1964 - Hasan Basri Güzeloğlu, Türk bürokrat
 1966
Erdoğan Atalay, Türk asıllı Alman oyuncu
Ruth Jones, Galli oyuncu
 1967 - Félix Savón, Kübalı boksör
 1968 - David Bisconti, Arjantinli eski futbolcu
 1969 - Yalçın Akdoğan, Türk siyasetçi
 1970
Mystikal, Amerikan rapçi, söz yazarı ve aktör
Emmanuel Petit, Fransız eski futbolcu
 1972 - Dana Vespoli, Amerikalı pornografik film oyuncusu ve yönetmeni
 1973 - François-Xavier Demaison, Fransız oyuncu
 1975 - Elif Güvendik, Türk yapımcı ve sunucu
 1976 - Martin Solveig, Fransız DJ ve prodüktör
 1977 - Ali Sunal, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu
 1978 - Harry Kewell, Avustralyalı futbolcu
 1981
Barış Atay, Türk sinema ve dizi oyuncusu
Emre Canpolat, Türk oyuncu
Sedat Ağçay, Türk futbolcu
 1982
Ayben, Türk rap sanatçısı
Billie Piper, İngiliz şarkıcı ve oyuncu
Maarten Stekelenburg, Hollandalı kaleci
 1983
Glenn Loovens, Hollandalı millî futbolcu
Şeref Tüfenk, Türk güreşçi
 1984
Lazar Angelov, Bulgar fitness modeli
Thiago Silva, Brezilyalı millî futbolcu
 1985
Faris Haroun, Belçikalı futbolcu
Tatiana Maslany, Kanadalı oyuncu
 1986 - Yasin Şihavi, Tunuslu futbolcu
 1987
Tom Felton, İngiliz oyuncu
Zdravko Kuzmanović, İsviçre doğumlu Sırp futbolcu
 1989 - Kim Hyo-yeon, Güney Koreli şarkıcı, rapçi, dansçı, DJ ve televizyon kişiliği
 1990 - Senem Kuyucuoğlu, Türk model ve sunucu
 1991 - Dmitro Hreçişkin, Ukraynalı futbolcu
 1992 - Emin Mehdiyev, Azeri futbolcu
 1993 - Sinan Tekerci, Türk futbolcu
 1994
Enver Cenk Şahin, Türk futbolcu
Muhammed Kanu, Suudi milli futbolcusu
Park Jin-young, Güney Koreli oyuncu, şarkıcı-şarkı yazarı, koreograf ve dansçı
 1995 - Nayeon, Güney Koreli şarkıcı ve dansçı
 1996 - Anthoine Hubert, Fransız otomobil yarışçısı
 1999 - Kim Yoo-jung, Güney Koreli oyuncu, model ve sunucu

Ölümler
 1158 - Otto von Freising, Alman papaz ve vakainüvis (d. 1114)
 1253 - Dōgen, Kyoto doğumlu Japon Zen hocası ve Japonya'daki Soto Zen okulunun kurucusu (d. 1200)
 1408 - VII. İoannis, İmparator IV. Andronikos ile Bulgar Çarı İvan Alexander ve Eflaklı Teodora'nin kızı olan Bulgar Keratsa'nın oğlu (d. 1370)
 1520 - Yavuz Sultan Selim, Osmanlı'nın 9. Padişahı (d. 1470)
 1531 - Louise de Savoie, Fransız soylu, Auvergne ve Bourbonnais naibesi, Nemours düşesi ve Fransa Kralı I. François'nın annesi (d. 1476)
 1539 - Guru Nanak, Sihlerin ilk gurusu (d. 1469)
 1554 - Francisco Vásquez de Coronado, İspanyol kâşif (d. 1510)
 1703 - Vincenzo Viviani, İtalyan matematikçi ve bilim insanı (d. 1622)
 1756 - Ebu'l Hasan Ali, Hüseyni Hanedanının ve Tunus Beyliğinin ikinci beyi (d. 1688)
 1774 - XIV. Clemens, 19 Mayıs 1769 ile 22 Eylül 1774 arasında papa (d. 1705)
 1828 - Shaka, Zulu kabilesinin en etkili lideri (d. 1787)
 1872 - Vladimir Dal, Rus Hekim, doğabilimci, sözlükbilimci ve dilbilimci (d. 1801)
 1888 - Gustave Boulanger, Fransız klasik figür ressamı ve doğa bilimci (d. 1824)
 1895 - Viktor Rydberg, İsveçli yazar (d. 1828)
 1897 - Antônio Conselheiro, Brezilya dini lider ve vaiz (d. 1830)
 1914 - Alain-Fournier (d. Henri Alban-Fournier), Fransız yazar (ö. 1886)
 1943 - Sedat Nuri İleri, Türk karikatürist (d. 1888)
 1945 - Galip Bahtiyar Göker, Türk siyasetçi (d. 1881)
 1945 - Mürsel Bakü, Türk asker ve siyasetçi (d. 1881)
 1952 - Kaarlo Juho Ståhlberg, Finlandiya Cumhuriyeti'nin ilk Devlet Başkanı (d. 1865)
 1956 - Frederick Soddy, İngiliz kimyager ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (d. 1877)
 1960 - Melanie Klein, Britanyalı psikanalist (d. 1882)
 1969 - Adolfo López Mateos, Meksikalı siyasetçi (d. 1909)
 1969 - Aleksandras Stulginskis, Litvanya'nın ikinci Cumhurbaşkanı (d. 1885)
 1973 - Paul van Zeeland, Belçikalı avukat, ekonomist, Katolik politikacı ve devlet adamı (d. 1893)
 1979 - Ebu'l-A'lâ Mevdudî, Pakistanlı müfessir, İslam âlimi, gazeteci ve yazar (d. 1903)
 1989 - Irving Berlin, Amerikalı besteci ve şarkı sözü yazarı (d. 1888)
 1994 - Hedwig Potthast, Heinrich Himmler'in metresi (d. 1912)
 1999 - George C. Scott, Amerikalı oyuncu ve Oscar Ödülü sahibi (d. 1927)
 2001 - Fikret Kızılok, Türk besteci ve müzik yorumcusu (d. 1946)
 2001 - Isaac Stern, Rus asıllı Amerikalı kemancı (d. 1920)
 2004 - Big Boss Man, Amerikalı profesyonel güreşçi (d. 1963)
 2007 - Marcel Marceau, Fransız pandomim sanatçısı (d. 1923)
 2008 - Hadi Çaman, Türk tiyatro sanatçısı (d. 1943)
 2008 - Thomas Dörflein, Alman hayvanat bahçesi görevlisi (d. 1963)
 2010 - Jackie Burroughs, İngiliz-Kanadalı oyuncu (d. 1939)
 2010 - Eddie Fisher, Amerikalı şarkıcı (d. 1928)
 2010 - Jorge González, Arjantin asıllı Amerikalı profesyonel güreşçi ve basketbolcu (d. 1966)
 2011 - Cengiz Dağcı, Kırım Tatarı yazar ve şair (d. 1919)
 2011 - Aristides Pereira, Yeşil Burunlu siyasetçi (d. 1923)
 2011 - Knut Steen, Norveçli heykeltıraş (d. 1924)
 2011 - Vesta Williams, Amerikalı soul müzik şarkıcısı, söz yazarı ve aktris (d. 1957)
 2013 - David H. Hubel, Amerikalı nörofizyolog (d. 1926)
 2013 - Álvaro Mutis, Kolombiyalı yazar, şair, köşe yazarı, yayıncı ve film yapımcısı (d. 1923)
 2013 - Luciano Vincenzoni, İtalyan oyun yazarı (d. 1926)
 2015 - Yogi Berra, Amerikalı efsane beyzbol oyuncusu ve çalıştırıcısı (d. 1925)
 2017 - Paavo Olavi Lonkila, Finlandiyalı kros kayakçısı (d. 1923)
 2017 - Börje Vestlund, İsveçli siyasetçi (d. 1960)
 2018 - Avi Duan, İsrailli siyasetçi (d. 1955)
 2018 - Chas Hodges, İngiliz şarkıcı ve müzisyen (d. 1943)
 2018 - Al Matthews, Amerikalı siyahi şarkıcı, oyuncu ve dublaj sanatçısı (d. 1942)
 2018 - Edna Molewa, Güney Afrikalı kadın siyasetçi ve bakan (d. 1957)
 2019 - Vytautas Briedis, Litvanyalı profesyonel kürek sporcusu (d. 1940)
 2019 - Sándor Sára, Macar film ve görüntü yönetmeni (d. 1933)
 2020 - Michael Gwisdek, Alman aktör ve film yönetmeni (d. 1942)
 2020 - Frie Leysen, Belçikalı festival organizatörü ve sanat yönetmeni (d. 1950)
 2020 - Jacques Sénard, Fransız diplomat (d. 1919)
 2020 - Road Warrior Animal, Amerikalı profesyonel güreşçi (d. 1960)
 2020 - Agne Simonsson, İsveçli eski millî futbolcu (d. 1935)
 2020 - Ashalata Wabgaonkar, Hint oyuncu (d. 1941)
 2021 - Doğan Kuban, Türk mimar ve akademisyen (d. 1926)
 2022 - Jorge Fons, Meksikalı film yönetmeni ve senarist (d. 1939)
 2022 - Hilary Mantel, İngiliz roman yazarı ve eleştirmen (d. 1952)

Tatiller ve özel günler

 Dünya Otomobilsiz yaşam günü
 Endüstri Mühendisleri günü

Kaynakça

0922
22

22 Eylül


Der Lähnwitzsee liegt im Süden des Landkreises Rostock.

Lage und Geologie
Der See gehört zu einer Endmoräne des Pommerschen Stadiums der Weichsel-Kaltzeit südlich der Warnow und südwestlich von Güstrow. Er gehört zum Sternberger Seengebiet im Naturpark Sternberger Seenland. In der waldreichen Umgebung des Gewässers treffen die Gemeindegebiete von Mustin, Lohmen und Klein Upahl aufeinander. Die Anhöhen in der Umgebung des Sees erreichen über . Der größte Teil des Sees liegt auf dem Gemeindegebiet Lohmen, während ein kleinerer Teil im Norden zur Gemeinde Klein Upahl gehört. Am Südufer befindet sich das 1842 durch das Klosteramt Dobbertin erbaute Forsthaus Lähnwitz. Das wenig gegliederte Gewässer hat eine maximale Länge von etwa 670 m und eine maximale Breite von 360 m im Südteil des Sees. Im Norden befindet sich der Abfluss, welcher in Richtung Groß Upahler See entwässert.

Der Lähnwitzsee gehört zum FFH-Gebiet "Wald- und Gewässerlandschaft um Groß Upahl und Boitin". Im Trophiesystem wird er als eutroph eingestuft.

Der 8 km lange Rundweg vom Lähnwitzsee in nordwestliche Richtung bis zur Töpferei in Lenzen gibt als Lehrpfad Einblicke in die Landschaft und Geschichte dieser Gebiete. Er führt zu Großsteingräbern, Baumriesen wie die Schwedenkiefer und Kesselmooren. Nahe am Brümmelmoor rasteten früher am "Drögen Kraug" die Forst- und Fuhrleute. Der Name des Sees erinnert an den untergegangenen slawischen Ort "Lonnewitz" oder "Lähnwitz", dessen Kirchhof noch in der Schmetternauschen Karte von 1794 direkt am Seeufer eingetragen ist.

Forsthof Lähnwitz

Hervorgegangen war das heutige Forsthaus Lähnwitz aus einer Ziegelei des Klosters Dobbertin. Sie bestand an dieser Stelle seit etwa 1620 und wurde bis in die 1840 betrieben. Zum Zweck der Heugewinnung war der See zeitweise abgelassen. Der Sand zur Magerung des Lehms wurde kleinen Sandgruben auf der Westseite des Lähnwitzsees entnommen. Der Lehm musste von weither angefahren werden. Bei Erdarbeiten in den 1980er Jahren traten gewaltige Mengen an Ziegelschutt, wie Fehlbrandziegel und gebrochene Mauerziegel, zutage.

Die abgelegene Lage der Ziegelei Lähnwitz und die allmähliche Erschöpfung der Tonvorkommen führten dazu, dass ab 1835 nach einem neuen Standort im Bereich der Lohmer und Spendiner Feldmark gesucht wurde.
Auf dem Landtag zu Sternberg 1837 hatte man sich schon zum Bau eines Försterhauses in Lähnwitz entschieden, doch die veranschlagten "baaren Ausgaben seien zu viel". Von 1841 bis 1842 erfolgte der Bau des Forstgehöftes. Für den ehemaligen Stall wurden behauene Steine verwendet. Die hier im Wald gefundenen Steine wurden durch Steinschläger bearbeitet und auch für den Straßenbau eingesetzt.

1852 standen auf dem Forsthof Lähnwitz ein Forsthaus mit massiven Wänden, eine Scheune mit Anbau, ein Viehhaus, ein Pferdestall, zwei Ställe und ein Kathen mit zwei Wohnungen. 1856 hatten die Klostervorsteher auf der Försterei einen dringend benötigten Schafstall bauen lassen, die Genehmigung dafür holten sie sich nachträglich auf dem Landtag zu Malchin ein.

Förster waren:
 1813 Zebur sen.
 1814–1827 Stange aus Klein Upahl.
 1833–1873 Heinrich Pflughard.
 1881–1911 Heinrich Schröder, am 1. Juli 1911 dienstlich ausgeschieden (Ruhestand).
 1912–1927 Arthur Seeling, Revierförster, persönlich mit Prof. Belz zu Steingräbern vor Ort.

Revierjäger waren:
 1907 erwähnt Fischer aus Schwinz.
 erwähnt 1912 Strecker aus Jellen.
 1912 erwähnt Lübecke.

In einer Übersicht des Dobbertiner Klosterforstamtes von 1927 wurden zu der fünf Kilometer westlich von Lohmen, davon drei Kilometer Landweg, gelegenen Försterei Lähnwitz folgende Angaben gemacht: "Das 1842 erbaute Wohnhaus ohne elektrisches Licht hat im Erdgeschoß 7 Zimmer, im Dachgeschoß 2 und 2 Kammern, Leutestube, Speisekammer, Keller und eine Pumpe in der Küche sind vorhanden. In den Wirtschaftsräumen sind 12 Pferde, 16 Kühe und 20 Schweine untergebracht. Das Dienstland hat 37,5 ha, davon 18,8 ha Acker, 3 ha Wiese, 14 ha Weide und 0,4 ha Garten, in dem Bienen gehalten werden und alles selbst bewirtschaftet wird. Die Größe des Reviers beträgt 600 ha, davon 200 ha Laubholz, 300 ha Nadelholz, 7,30 ha Niederwald und 100 ha Nebennutzungsflächen. Im Winter werden 14 Arbeiter und im Sommer 7 Arbeiter beschäftigt. Die Jagd war nicht verpachtet, Forst- und Jagdfrevel waren wenig."

Das Forstrevier Lähnwitz wurde 2007 in das Forstrevier Lohmen beim Forstamt Güstrow eingegliedert.

Siehe auch
 Liste der Seen in Mecklenburg-Vorpommern

Literatur
 Lähnwitz (Gem. Kl. Upahl) In: Untergegangene Dörfer und Ortsteile im Altkreis Güstrow. Güstrow, 1997, S. 49–50.
 Friedrich-Wilhelm Borchert: Von der Ziegelei Lähnwitz zum Forsthaus. In: Heimathefte für Mecklenburg und Vorpommern. Schwerin 2007, Band 17. S. 24–27.
 Heinz Koch: Lähnwitz. In: Naturpark Nossentiner/Schwinzer Heide (Hrsg.): Die Bauern- und Waldarbeiterdörfern im Naturpark und seinem Umfeld. (=Aus Kultur und Wissenschaft. Heft 7.) Karow 2012, ISBN 978-3-941971-07-3, S. 92.

Quellen

Ungedruckte Quellen
Landeshauptarchiv Schwerin (LHAS)
 LHAS 3.2-3/1 Landeskloster/Klosteramt Dobbertin.
 LHAS 3.2-4 Ritterschaftliche Brandversicherungsgesellschaft.
 LHAS 5.12-3/1 Mecklenburg-Schwerinsches Ministerium des Innern.

Museum Goldberg
 Akten Klosterforst Nr. 1423, 1424, 1427.

Einzelnachweise

See im Landkreis Rostock
Ort des Klosters Dobbertin
Lohmen (Mecklenburg)
Klein Upahl
SLahnwitzsee
See in Europa

Lähnwitzsee


Álvaro Ruiz Hernández (23 de agosto de 1933-11 de agosto de 2016).  fue un periodista, locutor y libretista radial colombiano, nacido en la ciudad de Barranquilla, ubicada en la costa norte del país a orillas del mar Caribe y del río Magdalena. Fue pionero de los dramatizados radiales en Colombia, donde se destacó por ser el creador de innovadores programas como La ley contra el hampa, Casta de valientes, Código de terror, entre otros. También fue el principal libretista de la mayoría de los capítulos de la serie Kaliman, emitidos en toda la geografía Colombiana. Además de su faceta de libretista, Álvaro Ruiz Hernández tuvo una exitosa carrera como locutor de distinguidas emisoras locales y nacionales, donde fue la voz principal durante varias décadas en exitosos programas culturales y de música tropical, siendo reconocido como una autoridad en materia musical.

Álvaro Ruiz Hernández se retiró del fascinante mundo de los libretos y la radio. Eventualmente fue invitado a programas radiales de música de antaño para contar detalles que solo él conocía sobre los diferentes artistas latinos que enriquecieron el universo musical con su talento sin igual.

Biografía
Nació en la ciudad de Barranquilla el 23 de agosto de 1933, para ese entonces su familia, compuesta por su padre, Ovidio Ruiz, su madre María Hernández, y sus hermanos Rafael, Carmen y Julio, residían en el tradicional Barrio San Roque de Barranquilla. Tuvo cuatro hijos: Álvaro Ruiz Campillo, Ketty Estela Ruiz Campillo, Diana Ruiz Campillo y Rafael Guillermo Ruiz Merlano, y sus nietos son Álvaro Ruiz Reyes, Miguel Ruiz, Mario Ruiz, Álvaro Ruiz Olea, Ricardo Pardo Ruiz, Jesus Santana Ruiz, Maria Santana Ruiz, Ruben Ibarra Ruiz, Carolina Santana Ruiz, Rafael Esteban Ruiz Jaraba y David Ricardo Ruiz Jaraba. En el año 1957 se inicia como locutor profesional en Emisoras Unidas, luego en 1960, y después de varios años de carrera bancaría, decide dar el salto definitivo hacía el mundo de la radio, viajando a la ciudad de Cali para trabajar en Radio Pacífico de RCN. A tan sólo nueve días de arribar a la capital del Valle del Cauca, es trasladado a la Emisora Nueva Granada, matriz de RCN, regresando así a su amada Barranquilla a Emisoras Unidas donde lo colocó su amigo Marcos Pérez. De allí en adelante pasa a Radio Reloj, Voz de Barranquilla, Radio Vigía y casi todas las emisoras en plan de todo: desde director artístico hasta libretista pasando por locutor de cabina, de noticias, de comerciales, en deportes, de eventos especiales, etc.

Estudió Arte Dramático en la Academia del argentino Fernando Arango. Emisoras Riomar lo contrató como libretista, director y actor del elenco de Todelar de la Costa con el que adquirió gran fama con sus obras: Código del Terror, La Ley Contra el Hampa, Los Indomables, Casta de Valientes, Historia de una Canción, Riomarilandia, Vaudevil Riomar, Retablos de Navidad y su trabajo en la serie Kaliman.

Durante cuatro años ganó distinciones nacionales (Antena de Oro) e internacionales: mención de honor por Casta de Valientes, Barcelona- España (Ondas de la radiodifusión mundial), Premio Actores de Costa Rica "ACOS", por el Código del Terror, declarado el programa más original de la radio centroamericana (1975).Permaneció 5 años en plan de copywriter publicitario ganando en ese lapso un premio India Catalina.

Escribió los libros Personajes y Episodios de la Música Popular, la Salsa en Colombia, y de Discos Fuentes: una empresa, una historia y para la Cámara de Comercio de Barranquilla: Historia de los foros del carnaval al lado de Estercita Forero, Rafael Campo Miranda y Francisco Zumaqué. Su más reciente libro tiene como título Al aire: Época de oro de la radio en Barranquilla. Lanzado el 7 de abril de 2014, en el 201 aniversario de la ciudad de Barranquilla, por la editorial La Iguana Ciega.

Dramatizados Radiales

Código del Terror

Programa radial de suspenso y terror, donde se representaban historias de ultratumba con personajes siniestros como vampiros, fantasmas, animas, entre otros, los cuales interactuaban y atormentaban a los desdichados protagonistas. Debido al éxito de la radionovela, en 1976 Distribuidora Meridiano, publica a manera de historieta o cómic, los capítulos más populares de la versión radial, con entregas quincenales de una fabulosa edición gráfica.

Dentro de los capítulos más populares se encuentran:

 La Momia Totenka
 Un extraño invitado
 La muerte llega a la cita
 Su novio... el vampiro?

Kalimán
Kalimán es un superhéroe que nació para el mundo radial, pero unos años después debido al enorme éxito en este formato, se da su gran salto al fascinante universo de los cómics, donde alcanzó su mayor popularidad.
En 1965 el poderoso circuito radial Todelar, adquiere los primeros capítulos de la afamada serie comprandos a Victor Fox, convirtiéndose inmediatamente en un éxito rotundo en toda Colombia. Pero la empresa Mexicana Editorial Navarro, dueña de los derechos reservados de la obra, advierte que Fox no estaba autorizado para vender dichos libretos, por lo tanto no podían explotarse en la radio Colombiana.
Pero la fiebre por el superhéroe en toda la nación era tan grande, y los compromisos comerciales de Todelar tan poderosos, que la serie no podía suspenderese. Es ahí, cuando aparece Álvaro Ruiz Hernández y toma la batuta del proyecto, encargándose de crear nuevos libretos y aventuras para el gran Kalimán y su compañero inseparable Solín, incrementando la popularidad del programa.

Referencias

Enlaces externos
 Archivo El tiempo.
 Archivo El tiempo.
 Personajes y episodios de la canción popular.
 Editorial La Iguana Ciega

Barranquilleros
Periodistas de Colombia
Locutores de radio de Colombia

Álvaro Ruiz Hernández


Jouleova toplina je toplina koja nastaje pri prolasku električne struje kroz vodič zbog njegova otpora. Ta je količina topline Q:

gdje je: I - jakost struje, R - električni otpor vodiča, a t - vrijeme. Jednadžba je poznata i pod nazivom Jouleov zakon.

Prema tome Jouleov zakon glasi:

Razvijena toplina u nekom električnom vodiču (otporu) je razmjerna s kvadratom jakosti električne struje, veličinom električnog otpora i vremenom.

Objašnjenje
Kad nekim električnim vodičem teče električna struja, on se zagrijava, pa se tako dio električne energije pretvara u toplinsku energiju. Toplina koja se razvije električnom strujom naziva se Jouleova toplina. Ispitivanja su pokazala da nastala toplina je razmjerna s kvadratom jakosti električne struje. Ispitivanja su također pokazala da je jakost električne struje razmjerna s električnim otporom. Isto je utvrđeno da je količina topline razmjerna s vremenom, to jest čim dulje vremena teče električna struja kroz isti električni otpor, to će biti i količina razvijene topline veća. Prema tome Jouleov zakon za razvijenu količinu topline električnom strujom glasi:

gdje je: k - koeficijent razmjernosti koji ovisi o jedinicama kojima mjerimo veličine u navedenom izrazu. Budući da je (Ohmov zakon):

to je:

gdje je U mjereno u voltima, I u amperima,  t u sekundama, pa je dobivena količina topline u džulima. Pri tom je koeficijent k = 1, jer je:

konačno:

ako je U mjereno u voltima, I u amperima,  t u sekundama, te dobivena količina topline je u džulima.

Primjena Jouleove topline

Električni osigurač

Priključimo li na izvor električne struje trošilo koje uzima prejaku struju, električni vodovi bi se mogli jako ugrijati. Zbog toga mogu nastati štete, a i požar na električnim uređajima. Da se to spriječi, stavi se na početak električnih vodova takozvani rastalni osigurač koji prekine struju čim ona prijeđe dopuštenu jakost. Rastalni osigurač je mali šuplji porculanski valjak kroz koji prolazi tanka žica od lako topljive kovine i spaja se na jednom kraju metalni valjčić s obojenom pločicom od kovine koja se nalazi na drugoj strani. Kad nit osigurača pregori, obojena pločica padne na zaštitni stakleni prozorčić na glavi osigurača. Boja pločice označuje za koju je jakost struje osigurač građen. Na primjer zelena boja označuje jakost struje od 6 A, a crvena od 10 A. Presjek električnih vodova je određen jakošću struje koja je potrebna za trošilo. Zato su osigurači dimenzionirani prema toj struji. Nazivna električna struja osigurača, to jest ona struja kod koje on pregori, mora biti manja od najveće dopuštene struje.

Bimetalni prekidač

Bimetalni prekidač je traka sastavljena od dvaju različitih metala i prema tome različitog koeficijenta toplinskog rastezanja. Traka, koja se sastoji od dva metala, savijena je u obliku slova U. S unutarnje strane nalazi se metal koji se jače rasteže. Zadatak je bimetalnog prekidača da zaštiti uređaj od prejake električne struje. S jakom strujom raste i temperatura, pa se bimetal zbog rastezanja tako savije da prekine struju. Na jednom kraju bimetala nalazi se kontaktni nastavak, koji se pri savijanju trake odmakne od kontaktne pločice i time prekine dovod električne energije. Obične bimetalne kombinacije jesu mjed-čelik i bronca-čelik.

Električna rasvjeta

Svojstvo električne struje da grije žicu kojom prolazi primjenjuje se u električnim žaruljama za rasvjetne svrhe. Žarulja se sastoji od staklene kruške iz koje je isisan zrak (vakuum). U žarulji se nalazi u spiralu savijena tanka nit velikog električnog otpora od kovine visokog tališta (volfram, osmij, tantal). Ta se nit zbog prolaza električne struje ugrije do 2 000 °C i isijava svjetlost. Žarna nit se s vremenom pretvara u prašinu, dok konačno ne pregori. To raspršivanje je slabije ako se u žarulji nalazi kakav kemijski neutralni plin, na primjer argon, dušik ili kripton. Srednja trajnost žarulja je oko 1 000 sati. Pored najmanjih izrađuju se također žarulje od 10 000, 20 000 pa i 50 000 W, koje troše samo pola vata na jednu kandelu. To su takozvane poluvatne žarulje.

Voltin luk
Spojimo li u strujni krug dva ugljena štapa i pustimo li kroz njih struju od 10 do 12 A i od 40 do 75 V, nastat će na krajevima ugljena veliki električni otpor zbog slabog dodira, pa će se tu proizvesti visoka temperatura. Razmaknemo li ugljene štapove, struja se neće prekinuti jer se zbog visoke temperature usiju plinovi među krajevima ugljena i čine takozvani Voltin luk u kojem lebde usijane čestice ugljena. Kod istosmjerne struje pozitivni ugljeni štap brže izgara od negativnog, pa na njemu nastaje mala udubina koja se zove krater, dok na negativnom ugljenu nastane šiljak. Temperatura kratera iznosi oko 4 000 °C. Kod izmjenične struje izgaranje obaju ugljena je jednakomjerno.

Električne peći
Stavimo li Voltin luk koji nastaje također i između kovinskih štapova u prostor ograđen ciglama, dobijemo elektrolučnu peć. Takve peći služe za dobivanje materijala koje se proizvode na visokim temperaturama. U elektrolučnim pećima proizvodi se čelik najbolje kakvoće, takozvani elektročelik. Peć je tako građen da se može iskretati kako bi se izlio rastaljeni čelik.

Osim lučnih električnih peći grade se i peći s električnim otporom. Te pećii imaju otpornu žicu ili šipke od materijala koji električnoj struji stavljaju vrlo veliki električni otpor. Zbog toga se razvija visoka temperatura. Takve se peći upotrebljavaju za taljenje i zagrijavanje predmeta pri njihovoj obradi. U metalnoj industriji upotrebljavaju se za kaljenje čelika i za cementiranje, u kovnicama novca za taljenje metala, u keramičkoj industriji i industriji stakla za emajliranje, pečenje izradaka i taljenje stakla. U domaćinstvu se upotrebljavaju za kuhanje i grijanje.

Električno zavarivanje

Električno zavarivanje je spajanje kovina rastaljivanjem njihovih rubova. Predmet koji treba svariti spoji se s negativnim polom električnog generatora. Zatim se predmetu približi pozitivna šipka koja se zove elektroda za zavarivanje, a mora biti od istog materijala od kojeg je i predmet koji se zavaruje. Zbog toga nastaje električni luk koji tali metal pa taj u tekućem stanju ulazi u pukotinu te je ispunjava. Električno zavarivanje upotrebljava se kod gradnje brodova, mostova, cisterna, vagona i tako dalje.

Mjerni instrumenti sa zagrijanom žicom
Mjerni instrumenti sa zagrijanom žicom ili termički mjerni instrumenti osnivaju se na pojavi da se kovine rastežu zagrijavanjem, pri čemu je rastezanje razmjerno povećanju temperature. Takvi mjerni instrumenti mogu se upotrebljavati kao voltmetri i kao ampermetri. Oni služe kao takozvani univerzalni mjerni instrumenti jer se njima može mjeriti istosmjerna i izmjenična struja. Na skali svakog mjernog instrumenta mora biti označeno na kojem principu radi.

Izvori

Elektromagnetizam

Jouleova toplina


Ciliophora ya da Ciliata; Protistaların en önemli gruplarından birisidir. Birçok sil bulundururlar. Çoğunlukla makro ve mikronukleus taşırlar. Eşeyli üremeleri konjugasyonla olur. Bazı yararlı parazitler gibi pek çok iç ve dış simbiyotik üyelerle beraber denizler, tatlı sularda ve toprakta yaşamlarını sürdürürler. Silliler, iri protozoalar olmaya meyilli canlılardır; bazılarının boyu 2 milimetreye kadar çıkıp son derece kompleks bir yapıya da sahip olabilirler. Siller; yapı olarak kamçıya benzer; ama tipik olarak, kamçılardan daha kısa olup, bir canlının üzerinde çok daha fazla sayıda bulunurlar.Büyük ve küçük çekirdek olmak üzere iki çekirdek bulunur. Büyük çekirdek metabolizma, beslenme faaliyetlerini yürütürken, küçük çekirdek üreme faaliyetlerini yürütür. Boşaltım ürünleri CO2, NH3, H2O dur.

En gelişmiş protista grubudur. Çok sayıda mikronükleus (küçük) ve tek bir makronükleus (büyük) taşırlar. Mikronükleus üremeden sorumludur ve mitotik bölünür, makronükleus ise metabolizmadan sorumludur ve amitotik bölünür.
Sililerde bulunan protein yapıdaki zara "pelikula" adı verilir ve pelikulanın kalınlığı, türlere göre değişkenlik gösterir.Boşaltımdan, kontraktil vakuol sorumludur.

Sınıfları

 Euciliata
 Takımlar:
 Holotrichia
 Spirotrichia
 Peritrichia
 Chonotrichia
 Suctoria

Silliler


Ulcerul gastroduodenal sau ulcerul gastric și duodenal  este o boală de etiologie insuficient cunoscută care se caracterizează, din punct de vedere anatomic, prin prezența unei ulcerații cronice circumscrise care se localizează la nivelul mucoasei gastrice (ulcerul gastric) sau mucoasei duodenale (ulcerul duodenal) sau la nivelul ambelor și care se caracterizează printr-un sindrom clinic cu o evoluție cronică în pusee, în care fazele evolutive alternează cu cele de acalmie. Pentru desemnarea concomitentă a leziunii, simptomelor și a cauzei se utilizează termenul boală ulceroasă gastroduodenală sau boală ulceroasă. Ulcerul poate avea dimensiuni variind de la câțiva milimetri la câțiva centimetri. Ulcerul se deosebește de eroziune prin adâncimea penetrației; eroziunea este mai superficială și nu ajunge la musculara mucoasei. Cauza ulcerului gastroduodenal este legată de prezența unui germen microbian (Helicobacter pylori), de utilizare de AINS (antiinflamatoare nesteroidiene), de factori alimentari, stres, și mai rar de o hipersecreție de gastrină (sindromul Zollinger-Ellison).

Denumirea de "peptic ulcer" din literatura medicală anglosaxonă este mai cuprinzătoare, incluzând pe lângă ulcerele gastric și duodenal, ulcerul esofagian și ulcerul peptic după gastrojejunostomie; în acest caz termenul englez de ulcer peptic subliniază autodigestia clorhidropeptică a mucoasei indiferent de localizarea ulcerului (numele de peptic derivă din greaca peptos = digerat, copt, sau de la pepseino = a găti, a digera; adică în relație cu stomacul sau/și cu digestia, cu acțiunea sucurilor gastrice sau în relație cu pepsina). În literatura românească denumirea de ulcer peptic (în franceză ulcère peptique, în engleză marginal ulcer, anastomotic ulcer) este rezervată strict ulcerului postoperator recidivant al gurii de anastomoză care survine după o gastroenterostomie (gastroduodenostomie, gastrojejunostomie) sau gastrectomie, practicate de obicei în ulcerul gastric sau duodenal.

Definiție și simptome
Ulcerul gastroduodenal reprezintă o leziune în mucoasa stomacală, în prima parte a intestinului subțire sau, ocazional, în partea de jos a esofagului. Un ulcer la stomac este cunoscut drept ulcer gastric, în timp ce acela care se află în prima parte a intestinelor este cunoscut drept ulcer duodenal. Cele mai comune simptome reprezintă trezitul în noapte, acuzând dureri în partea superioară a abdomenului sau dureri în partea superioară a abdomenului ce se îmbunătățesc odată ce persoana mănâncă. Durerea este adesea descrisă ca o arsură sau durere suportabilă. Alte simptome includ eructația, starea de vomă, scăderea în greutate sau poftă de mâncare scăzută. Aproximativ o treime dintre persoanele în vârstă nu prezintă simptome. Complicațiile pot include sângerări, perforare și blocajul stomacului. Sângerarea apare la aproximativ 15% dintre oameni.

Cauze și diagnostic
Cauzele comune includ bacteria Helicobacter pylori și medicamente antiinflamatoarele nesteroidiene (AINS-uri). Alte cauze mai puțin comune includ, printre altele, fumatul tutunului, stresul din cauza unei boli grave, boala Behcet, sindromul Zollinger-Ellison, boala Crohn și ciroza hepatică. Persoanele mai în vârstă sunt mai sensibile la efectele AINS-urilor ce cauzează ulcer. Diagnosticul este, de obicei, suspectat din cauza prezenței simptomelor alături de confirmare, fie prin endoscopie sau înghițirea de bariu. H. pylori poate fi diagnosticată prin testarea sângelui de anticorpi, un test de respirație ureică, testarea scaunului pentru semne ale bacteriei sau o biopsie a stomacului. Alte afecțiuni ce produc simptome similare includ cancerul stomacal, boala coronariană și inflamarea mucoasei stomacale sau a vezicii biliare.

Prevenire și tratament
Dieta nu joacă un rol important nici în cauzarea, nici în prevenirea ulcerelor. Tratamentul include oprirea fumatului, oprirea administrării AINS-urilor, oprirea consumului de alcool și a medicamentelor pentru a scădea acidul stomacal. Medicația comun utilizată pentru scăderea acidități este, de obicei, fie un inhibator al pompei protonice (IPP), fie un blocant H2, tratamentul inițial recomandat fiind de patru săptămâni. Ulcerele cauzate de bacteria H. pylori sunt tratate cu o combinație de medicamente precum amoxicilina, claritromicina și un IPP. Rezistența la antibiotice este în creștere, așadar tratamentul ar putea să nu aibă efect întotdeauna. Ulcerele cu sângerare pot fi tratate prin endoscopie, dar și prin intervenție chirurgicală deschisă, fiind folosită de obicei în cazurile în care aceasta nu are succes.

Epidemiologie și istoric
Ulcerele peptice sunt prezente la aproximativ 4% din populație. Aproximativ 10% dintre oameni dezvoltă ulcer peptic într-un moment al vieții. Acestea au dus la 301.000 de decese în 2013, în scădere de la 327.000 de decese în 1990. Prima descriere a ulcerului peptic perforat a fost efectuată în 1670 la prințesa Henrietta a Angliei. H. pylori a fost prima dată descoperită în 1981 de către Barry Marshall și Robin Warren.

Referințe

Legături externe

 Surgery Multiple Choice Questions: 5 top ulcer questions asked in most exams, accesat 23 noiembrie 2016

Boli ale sistemului digestiv
Boli ale stomacului
Medicină clinică

Ulcer gastroduodenal


Chris Botti (Portland, Oregón, 12 de octubre de 1962) es un trompetista y compositor estadounidense de jazz y smooth jazz, cuyos discos han sido nominados varias veces para los Premios Grammy, y que ha logrado, con tres de ellos, alcanzar el puesto #1 en las listas de ventas de jazz de Billboard Top 200.

Historial
Botti abandonó la universidad, para realizar una breve gira acompañando a Frank Sinatra y Buddy Rich.  En 1985, se traslada a Nueva York donde trabaja de músico de sesión.

En 1990, comienza una larga relación de colaboraciones, en discos y conciertos, con Paul Simon. En esa misma época, trabaja también con Aretha Franklin, Natalie Cole, Bette Midler, Joni Mitchell, Natalie Merchant, Scritti Politti, Roger Daltrey y otros cantantes. Entre 1995 y 2000, realiza una serie de grabaciones con el sello Verve, como líder, incluyendo colaboraciones de artistas como Sting y The Brecker Brothers. En este periodo, entra a formar parte del grupo "Bruford Levin Upper Extremities", una banda de jazz fusión, y compone la banda sonora de "Caught" (1996). En 1999, se incorpora a la banda de Sting, para su gira "Brand New Day".

Bobby Colomby (batería fundador de Blood, Sweat & Tears), lo pondrá en relación con la compañía Columbia Records, convirtiéndose además en su mánager y productor, publicando el primer disco en la nueva compañía, en 2001. Tres de sus discos, obtendrán importantes ventas, dentro del estilo smooth jazz.

Discografía

En el sello Verve
 First Wish (1995)
 Midnight Without You (1997)
 Slowing Down the World (1999)

En Columbia Records
 Night Sessions (2001)
 The Very Best of Chris Botti (2002)
 December (2002)
 A Thousand Kisses Deep (2003)
 When I Fall in Love (2004)
 To Love Again: The Duets (2005)
 Live: With Orchestra and Special Guests (2006)
 Italia (2007)
 Chris Botti in Boston (2009)
 This Is Chris Botti (2011)
 Impression (2012)

Referencias

Este artículo está tomado, en su versión inicial, de Wikipedia en inglés.

Enlaces externos

Trompetistas de jazz de Estados Unidos
Músicos de jazz moderno
Músicos de sesión de Estados Unidos
Ganadores del Premio Grammy
Nacidos en Portland

Chris Botti


is a district located in Yamaguchi Prefecture, Japan.

Population
As of 2003, the district has an estimated population of 22,070 and a density of 159.86 persons per km2. The total area is 138.06 km2.

Geography
The entire territory of the district is an island called Suō-Ōshima. The district is connected with Honshū by a bridge.  The area is about 138 square kilometres. There are 22,000 people on the island. The whole island is set aside as a national park. The special product is a mandarin orange called "Ōshima mikan". There are 500 orange groves.

Katazoegahama beach is one of the more popular beaches in the west of Japan. This is also famous for camping.  There is a tennis court and a roller skate rink, near the beach. Furthermore, there is a resort hotel.

Ōshima Bridge
The Ōshima Bridge was erected in 1976. It is the second longest span in Japan of this style of bridge. The span of the bridge is 1020m. Its color is pale green.

The tide in the strait under the bridge is known as one of the fastest in Japan.

Connection with Hawaii
Suō-Ōshima is the home of the emigrants from the beginning of the history of the island. The island people go everywhere around the western area of Japanese Archipelago. In late 19th and early 20th centuries, thousands of the islanders went to Hawaii and worked at sugar plantation. Suō-Ōshima is also the home of the seagoing people. In the ancient and Middle Ages, sea rovers called Ochi Suigun (Ochi fleet), Kōno Suigun (Kōno fleet), Murakami Suigun (Murakami fleet) inhabits in the western area of the Inland Sea. They had disbanded at 16th century but their descendants became the skilled fisherfolks. They had gone to Hawaii and became the foundation stone of the modern fishery of Hawaii.

The town of Suō-Ōshima is a sister city of Kauai, Hawaii. There is a Hawaii historical museum, which was built in 1999 in Ōshima. Office workers and bus drivers in town wear colorful aloha shirts as a uniform in summer.

In May 2007, Hawaii's replica ancient voyaging canoe Hōkūle'a visited this small island to honour the connection between Suō-Ōshima and Hawaii.

Tsuneichi Miyamoto
Tsuneichi Miyamoto, one of the greatest cultural anthropologist in Japan is the native of this island.

Towns and villages
Suō-Ōshima

Merger
On October 1, 2004, the towns of Kuka, Ōshima, Tachibana and Tōwa from Oshima District merged to form the new town of Suō-Ōshima. Since then Suō-Ōshima is the sole town in the district.

Districts in Yamaguchi Prefecture

Ōshima District, Yamaguchi


Tiago Augusto Veloso de Horta (Guarda, 7 de março de 1819 — Coimbra, 19 de dezembro de 1863) foi um oficial do Exército Português que se distinguiu no campo político, inicialmente como apoiante militar do conde de Vila Real na Patuleia e depois como deputado (1858 a 1864) e presidente da Câmara dos Deputados (1862-1863). Foi administrador da Casa de Bragança e Ministro das Obras Públicas, Comércio e Indústria do governo do Partido Histórico (4 de julho de 1860	a 26 de fevereiro de 1862), chefiado pelo Marquês de Loulé (futuro Duque de Loulé).

Referências

Políticos de Portugal
Militares de Portugal

Tiago Augusto Veloso de Horta


Gustav Friedrich Waagen (11 February 1794 – 15 July 1868) was a German art historian. His opinions were greatly respected in England, where he was invited to give evidence before the royal commission inquiring into the condition and future of the National Gallery, for which he was a leading candidate to become director. He died on a visit to Copenhagen in 1868.

Biography
Waagen was born in Hamburg, the son of a painter and a nephew and lover of the poet Ludwig Tieck. Having passed through the college of Hirschberg, Silesia (modern Jelenia Góra), he volunteered for service in the Napoleonic campaign of 1813–14, and on his return attended the lectures at Breslau University. He devoted himself to the study of art, which he pursued in the great European galleries, first in Germany, then in the Netherlands and Italy.

A pamphlet on the brothers Van Eyck led in 1832 to his appointment to the directorship of the newly founded Berlin Museum (now vastly expanded as the Berlin State Museums), although his main interest was the paintings in what is now the Gemäldegalerie, Berlin. The result of a journey to London and Paris was an important publication in three volumes, Kunstwerke und Künstler in England und Paris (Berlin, 1837–39), which became the basis for his more important The Treasures of Art in Great Britain, translated by Elizabeth Eastlake, (4 vols, London, 1854 and 1857). This remains a significant source for the provenance of paintings then in English collections. Although Waagen has been criticised for his "amateurish and erratic expertise" by modern standards, his work was regarded as highly authoritative for the following half-century.

In 1844, he was appointed professor of art history at Berlin University, and in 1861 he was called to St Petersburg as adviser in the arranging and naming of the pictures in the imperial collection. On his return, he published a book on the Hermitage collection (Munich, 1864). Among his other publications are some essays on Rubens, Mantegna and Signorelli; Kunstwerke und Künstler in Deutschland; and Die vornehmsten Kunstdenkmäler in Wien.

In 1849 Waagen became a corresponding member, living abroad, of the Royal Institute of the Netherlands.

References

Attribution:

External links

Online Text Treasures of Art in Great Britain: Being an Account of the Chief Collections of Paintings, Drawings, Sculptures, Illuminated Mss., &c., &c, By Gustav Friedrich Waagen, Elizabeth Rigby Eastlake, Algernon Graves. Translated by Elizabeth Rigby Eastlake, published by J. Murray, 1854, (Original from the New York Public Library)
 Art as Existence Gabriele Guercio - The MIT Press, 2006
 Gustav Waagen in the Dictionary of Art Historians

1794 births
1868 deaths
German art historians
Writers from Hamburg
Directors of the Gemäldegalerie, Berlin
German male non-fiction writers
Members of the Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences
Scholars of Netherlandish art

Gustav Friedrich Waagen


Neorealismul (în cinematografie) —  — (cunoscut și ca neorealismul italian sau era de aur a cinematografiei italiene) este o mișcare artistică cinematografică națională din Italia, conectată la neorealismul din arte, caracterizată de subiecte legate de clasa cea mai de jos din peninsulă, descriind realistic povestea celor săraci, a celor ce aparțineau clasei muncitoare din orice domeniu al economiei, folosind filmări autentice, realizate în locuri reale, cu minimum de aranjament și de multe ori cu actori neprofesioniști. Filmele curentului neorealist italian descriu adesea condițiile dificile morale și economice din timpul și după cel de-al doilea război mondial, prezentând viața de zi cu zi a oamenilor, sărăcia, injustiția, disperarea și opresiunile de orice natură.

Istoric

Mișcarea artistică filmică a neorealismului italian este larg acceptată a începe după căderea guvernului fascist al lui Benito Mussolini și întoarcerea armelor de către rezistența italiană împotriva nazismului, la sfârșitul celui de-al doilea război mondial, fapte istorice ce au determinat pierderea centrului artistic de către industria de film italiană. De asemenea, neorealismul a fost semnul istoric clar al schimbărilor sociale și ideologice, precum și a progresului cultural și social din Italia post-fascistă.

Precursori și influențe

Modul în care neorealismul cinematografic (neorealismul italian) continuă să fie o sursă de discuții printre istoricii filmului. În ciuda influenței semnificative pe care acest curent cinematografic a exercitat-o (și continuă a exercita), există istorici care au argumentat că există filme italiene, dar și alte opere literare sau filme din alte cinematografii, care au precedat mișcarea cu ani buni înaintea recunoașterii sale ca atare. Astfel, precursori recunoscuți și demn de menționat sunt:

 Verismul, mișcare artistică literară din Italia, caracterizată de lucrările literare ale autorilor Giovanni Verga și Luigi Capuana;
 Realism poetic, curent literar;
 Sperduti nel buio (Pierduți în întuneric), film dramatic mut, realizat de Nino Martoglio, 1914;
 Gli uomini, che mascalzoni ... ! (Bărbații, ce canalii ... !), realizat de Mario Camerini, 1932, primul film italian realizat integral la "fața locului"
 1860, regizor Alessandro Blasetti, 1934;
 Tôkyô no yado (Un han în Tokyo), regizor Yasujirō Ozu, 1935;
 Toni, regizor Jean Renoir, 1935;
 La nave bianca Vasul alb, regia Roberto Rossellini, 1941;
 Aniki-Bóbó, regizor Manoel de Oliveira, 1942;
 Emberek a havason (Oamenii din munți), regizor István Szőts 1942;
 4 passi fra le nuvole , regizor Alessandro Blasetti, 1942 și
 Gente del Po (Oameni din valea lui Po), scurt metraj filmat în 1943, dar lansat în 1947, regia Michelangelo Antonioni.

Regizori importanți din Neorealism
Printre reprezentanți de frunte ai neorealismului cinematografic se pot menționa:
 Roberto Rossellini
 Vittorio De Sica
 Cesare Zavattini
 Luchino Visconti
 Giuseppe De Santis
 Suso Cecchi d'Amico
 Federico Fellini

Filme importante din Neorealism
 1945 Roma, oraș deschis (Roma, città aperta), regia Roberto Rossellini
 1947 Vânătoare tragică (Caccia tragica), regia Giuseppe De Santis
 1948 Pământul se cutremură (La terra trema), regia Luchino Visconti
 1949 Orez amar (Riso amaro), regia Giuseppe De Santis
 1950 Suflete zbuciumate (Il cammino della speranza), regia Pietro Germi
 1950 Nu-i pace sub măslini (Non c'è pace tra gli ulivi), regia Giuseppe De Santis
 1952 Roma, orele 11 (Roma ore 11), regia Giuseppe De Santis
 1953 Anna Zaccheo (Un marito per Anna Zaccheo), regia Giuseppe De Santis
 1954 Zile de dragoste (Giorni d'amore), regia Giuseppe De Santis
 1956 Acoperișul (Il tetto), regia Vittorio De Sica
 1957 Oameni și lupi (Uomini e lupi), regia Giuseppe De Santis

Referințe

Legături externe
 Criterion — Despre neorealismul italian;
 Interviu  cu Suso Cecchi d'Amico, unul din cei mai cunoscuți scenariști ai perioadei neorealismului italian;
 Film Reference — Despre neorealismul italian.

Curente cinematografice
Filme italiene după gen
Realism artistic

Neorealism (cinema)


Ponjos es una localidad del municipio de Valdesamario, en la provincia de León, en el límite sudoccidental de la comarca de Omaña. Se encuentra entre las poblaciones de Murias de Ponjos y Valdesamario; otra población muy cercana es Andarraso, aunque no existe conexión directa por carretera. Desde León se llega al pueblo tomando la carretera de Santa María a Valdesamario desde la CL-623 y continuando por la LE-460.

La población está situada en un valle montañoso, al pie del Pozo Fierro () y a orillas de río Valdesamario.

Véase también
Valdesamario

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Valdesamario
Localidades de la Cepeda

Ponjos


Le traité de Tchoudniv ou traité de Cudnów (en , en ) était un traité signé à Tchoudniv (en polonais Cudnów) le 17 octobre 1660 entre la république des Deux Nations et les cosaques, pendant le soulèvement de Khmelnytsky. Il rétablit la plupart des dispositions du traité d'Hadiach, à l'exception de l'élévation de la Ruthénie au statut de grand-duché égal en droits à la Pologne et de la Lituanie. Il invalide les dispositions du traité de Pereyaslav.

Le traité a été signé après la victoire polonaise à la bataille de Tchoudniv. Il stipulait que les cosaques retiraient leur soutien à la Russie dans la guerre russo-polonaise (1654-1667) et le transféraient au Commonwealth. La guerre se conclura finalement en 1667 avec la trêve d'Androussovo.

Références

Tchoudniv
Tchoudniv
Tchoudniv
Histoire de l'Ukraine
Cosaques d'Ukraine
Relations entre la Pologne et l'Ukraine
Octobre 1660

Traité de Tchoudniv


පුරාතන රෝමයේ කෘෂිකර්මය යන්න අත්‍යාවශ්‍යකයක් පමණක් නොව, සමාජ ප්‍රභූ පිරිස් අතර ජීවනෝපායයක් ලෙසින් උත්කෘෂ්ට ලෙසින් සැලකිණි. සිසරෝ විසින් ගොවිතැන සැලකුනේ විශිෂ්ටතම රෝමානු වෘත්තිය ලෙසිනි.  රාජකාරියේ යෙදීම නමැති ඔහුගේ නිබන්ධයෙහි, ඔහු විසින් ප්‍රකාශ කර තිබූ පරිදී "ප්‍රතිලාභයක් ලැබිය හැකි සියළු වෘත්තීන් අතුරින් කෘෂිකර්මයට වඩා හොඳ, එයට වඩා ලාභදායී, එයට වඩා ආනන්දජනක, එයට වඩා නිදහස් මිනිසෙකුට ගැලපෙන කිසිවක් නොමැත."  ගම්බද ජීවනරටාවට ප්‍රියමනාප වීම නිසා තම සේවාදායකයෙක් අධිකරණයේදී සමච්චලයට ලක්වූ අවස්ථාවකදී, සිසරෝ විසින් ගම්බද දිවිය වෙනුවෙන් කරුණු සපයමින් කියා සිටියේ  "ආර්ථිකයේ, කර්මාන්තයන්හී, සහ අධිකරණයේ ගුරුවරයා බවයි" (පර්සිමෝනියා, ඩිලිගෙන්ෂියා, යූස්ටික්ෂියා). කාටෝ, කොළුමෙල්ලා, වරෝ සහ පැලඩියස් යන අයවළුන් ගොවිතැන් කර්මාන්තය පිළිබඳ පොත් ලිවූහ.

ප්‍රධාන භෝගය තිරිඟු වූ අතර, සැම රෝමානු කෑම මේසයකම ප්‍රධාන කෑම වර්ගය වූයේ පාන්ය. ඔහුගේ  ඩි ඇග්රිකුල්ටුරා ("ගොවිතැන පිළිබඳ", ක්‍රිපූ 2වන සියවස) නිබන්ධනයෙහි, කැටෝ ලියාදැක්වූයේ, හොඳම ක්‍රමය නම් මිදිවත්තකට පසු, ජලසම්පාදිත උද්‍යානයක්ද, ඉන් පසු විලෝ වගාවක්ද, ඉන්පසු ඔලිව් ඵලෝද්‍යානයක්ද, ඉන්පසු තණබිමක්ද, ඉන්පසු ධාන්‍ය සපයන බිමක්ද, ඉන්පසු කැලෑ ගස්ද, ඉන්පසු ගස්වල එතුණු මිදිවත්තක්ද, සහ අවසානයට ඕක් වනාන්තරයක්ද වශයෙන් බවයි.

විජයග්‍රහණය සහ යුද්ධකිරීම මගින් එය විසින් අත්පත් කරගත් එහි බොහෝ  පළාත් විසින් සම්පත් සපයනු ඇතැයි රෝමය බලාපොරොත්තු තැබුවද, ධනවත් රෝමානුවෝ ඉතාලියේ ඉඩම් සංවර්ධනය කරමින් විවිධ බෝග වැවූහ. "ඉතාලියානු ගොවිපොලහී නිපැයුනු ආහාර මිලදී ගැනීම සඳහා විශාල වෙළෙඳපොලක් රෝම නගරයේ ජීවත්වූ ජනතාව විසින් සපයාදෙන ලදි."

සාමාන්‍ය ජනතාව වෙතින් ප්‍රභූතාන්ත්‍රිකය වෙන් කොට හඳුනාගැනීමට ඉඩම් හිමි බව ප්‍රමුඛ සාධකයක් වූ අතර, රෝමන් වරයෙකු බොහෝ ඉඩම් හිමිකරුවෙකු වූ තරමට, සමාජයට ඔහු ඉතා වැදගතෙකු වීමද බොහෝ විය. ඔවුන් සේවය කල ආඥාපතියා වෙතින් සොල්දාදුවන් හට බොහෝවිට ඉඩම් ප්‍රදානය කෙරිණි. ගොවිපොලහී කාර්යයන් වහල් සේවය මත බොහෝ යැපුනද, වහලුන් පිළිබඳ අධීක්ෂණය කිරීම හා ගොවිපොළ කටයුතු සුමට ලෙසින් සිදුවන බව සහතික කරනු වස් නිදහස් මිනිසුන් සහ පුරවැසියන් කුලියට ගෙන ගොවිපොලහී භාවිතා කෙරිණි.

ගොවිතැන පරිචයන්

ක්‍රිපූ 5වන සියවසෙහිදී, රෝමයේ ගොවිපොල කුඩා හා පවුල්-හිමි වූහ. කෙසේවතුදු, එම යුගයේ  ග්‍රීකයෝ, බෝග මාරුව ආරම්භ කොට සිටි අතර, විශාල වතුයාය වලට හිමිකම් ලදහ. ග්‍රීසිය, කාර්තේජ් සහ හෙලනිස්තික පෙරදිග හා සමග රෝමයේ සබඳතා, 3වන සහ 2වන සියවස්හී සිට වැඩිදියුණු වත්ම රෝමයේ කෘෂිකාර්මික ක්‍රමවේදයන්ද වර්ධනයට පත් විය. ඵලදායීතාවය සහ කාර්යක්ෂමතාවය අතින් රෝමානු කෘෂිකර්මය එහි උච්චතම මට්ටමට පත්වූයේ  ජනරජයේ අවසන් සහ අධිරාජ්‍යයේ මුල් කාලසීමාවෙහිදීය.

වපසරිය අනුව රෝමයේ ගොවිපොල වර්ග තුනකට බෙදා වෙන් කල හැක. කුඩා ගොවිපොල  ජුගරා 18-108 දක්වා ප්‍රමාණයකින් යුතු විය. (එක් ජුගරමක් සමාන වූයේ අක්කර 0.65 හෝ හෙක්ටෙයාර සතරෙන් පංගුවකටය). මධ්‍යම-ප්‍රමාණයේ ගොවිපොල ජුගරා 80-500 ප්‍රමාණයෙන් යුතු විය. විශාල වතු (ලැටිෆන්ඩියා ලෙසින් හැඳින්වුනු) ජුගරා 500 ට වඩා විශාල වූහ.

ජනරජ යුගයේ අවසන් භාගයේදී, ලැටිෆන්ඩියා සංඛ්‍යාව වැඩි විය. ධනවත් රෝමානුවෝ,  දිවි ගෙවීමට තවදුරටත් අපහසුව සිටි කුලී ගොවියන්ගෙන්  ඉඩම් මිලදී ගත්හ. ක්‍රිපූ 200  න් ඇරඹි, පියුනික් යුද්ධ හේතුවෙන් කුලී ගොවීන් දිගු කාලයන් තුල යුධ බිමේ සටන් රාජකාරි වලට යොදවනු ලැබූහ.

එළදෙනුන් කිරි සැපයූ අතර, ගවයෝ සහ කොටළුවෝ ගොවිපොල බර වැඩ ඉටු කලහ. බැටළුවෝ සහ එළුවෝ ඇසුරෙන් කේජු නිපැයුනු අතර, හම් වලටද විකුණන ලදහ. අශ්වයෝ පුළුල් ලෙසින් ගොවිපොල කටයුතු වල භාවිතා නොකෙරුණු අතර, ධනවතුන් විසින් ඇති කරන ලද්දේ රේස් දිවීම හෝ යුද්ධ කටයුතු සඳහාය. . සීනි නිපැයීම සිදුවූයේ මීමැසි පාලනය ආශ්‍රිතව වන අතර, සමහරක් රෝමානුවෝ ගොළුබෙල්ලන් ඇතිකලේ සුඛෝපභෝගී ආහාරයක් සඳහාය.

ආශ්‍රිත

පුරාතන රෝමයේ ආර්ථිකය
කෘෂිකර්මයේ ඉතිහාසය

රෝමානු කෘෂිකර්මය


Ioan Demetrovici a fost un pictor renumit pentru executarea picturii murale la numeroase biserici din zona Banatului. A fost activ timp de circa patru decenii ale secolului al XIX-lea.

Viața și activitatea
Se cunosc puține aspecte legate de viața lui Ioan Demetrovici. Se știe doar că este originar din Timișoara din inscripția păstrată pe latura de vest a bisericii de lemn din Țărmure, inscripție care arată că s-a zugrăvit prin "IONNE DEMETROVICIU LOCUITOR ÎN TEMIȘOARA". Pictorul făcea parte din școala bănățeană, constituită în a doua jumătate a secolului XVIII și începutul secolului XIX.  Principalele sale creații cunoscute sunt cele de la bisericile de lemn din Bodești (1831), Ionești (1845), Tisa (1846), Budești (1860), Cristești (1865), Țărmure, Vojdoci (1870).

El a lucrat și la refacerea picturii iconostasului bisericii Nașterea Maicii Domnului din Hălmagiu, în timp ce la biserica din Luncșoara a pictat altarul și iconostasul. Creațiile sale trădează o formație de pictor mai degrabă decât cea a unui zugrav propriu-zis. În ele se poate sesiza o îndepărtare de stilul bizantin, resimțindu-se în schimb influențe ale artei baroce.

Note

Bibliografie
Studii regionale

Imagini

Muraliști români
Pictori de icoane români
Pictori de biserici români

Ioan Demetrovici


Onthophagus nigriobscurior é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente por Ochi, Kon & Tsubaki em 2009.

Referências

Ligações externas

nigriobscurior
Coleópteros descritos em 2009

Onthophagus nigriobscurior


Ağcakaya, Samsun ilinin Ladik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Yerleşim yerinin kayalık oluşu nedeniyle "Ağcakaya" denilmiştir.

Coğrafya
Samsun iline 90 km, Ladik ilçesine 9 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

https://www.e-icisleri.gov.tr/Anasayfa/MulkiIdariBolumleri.aspx  Genel Mahalle Listesi, T.C.İçişleri Bakanlığı, Mart 2020.

Ladik'in mahalleleri

Ağcakaya, Ladik


نواف الفجي (30 يناير 1989 -)، ممثل كويتي. دخل المجال الفني في عام 2006 مع المؤلف نايف الراشد.

أعماله

من المسلسلات
 2006: صاحبة الأمتياز.
 2007: الوزيرة.
 2008: شر النفوس.
 2009: شر النفوس 2.
 2011: للحب زمن آخر.
 2011: بنات سكر نبات.
 2014: بسمة منال.
 2018: عمود البيت.
 2019: أجندة.

من المسرحيات
 2008: عايلة ستايل.
 2011: جزيرة الذهب.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
ممثلون كويتيون
مواليد 1409 هـ
مواليد 1989

نواف الفجي


Kolárovice este o comună slovacă, aflată în districtul Bytča din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.815 locuitori. Se învecinează cu comuna Petrovice.

Istoric
Localitatea Kolárovice este atestată documentar din 1312.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kolárovice


«Milord» es uno de los temas más conocidos dentro del repertorio de la cantante francesa Édith Piaf. Esta canción, compuesta en 1959, con letra de Georges Moustaki y música de Marguerite Monnot, trata del encuentro entre una prostituta y un cliente rico que tiene problemas amorosos.

También fue interpretada por Dalida, por la cantante italiana Milva y por el propio Georges Moustaki.

En los Países Bajos, en 1960, Corry Brokken interpretó una versión en neerlandés que resultó muy polémica, porque, en algunos círculos conservadores, el tema todavía era tabú.

En 1964 el cantante Bobby Darin incluyó una versión del tema en su álbum Winners, editado en junio de dicho año.

La cantante y actriz estadounidense Cher incluyó su versión en el álbum de 1966, The Sonny Side of Chér.

Una versión en alemán al estilo Schlager fue titulada como "Das rote Pferd" (El Caballo Rojo) realizado por Markus Becker & the Mallorca Cowboys.

En la cultura popular

La canción Milord aparece en la película estadounidense The Bucket List, de 2008, protagonizada por Jack Nicholson y Morgan Freeman.

Referencias

Canciones de 1959
Canciones de Édith Piaf
Canciones de Francia
Canciones en francés
Canciones de Cher
Sencillos número uno en Alemania
Canciones de chanson

Milord (canción)


Roning under Sommer-OL 2020 finder sted den 25. juli - 31. juli 2020 i Sea Forest Waterway, der ligger i Tokyo Bay zonen. Kvalifikationen til konkurrencen, der bliver afviklet i 14 klasser, giver mulighed for deltagelse af op til 526 roere, fordelt med 263 roere af hver køn. Konkurrencerne i de 14 klasser er fordelt således, at der er syv konkurrencer for hvert køn.

Turneringsformat
Alle løb i alle discipliner blev afviklet på en 2000 meter lang robane og der kan maksimalt deltage seks roere eller mandskaber i hvert løb. I samtlige discipliner bliver der startet med indledende heats med efterfølgende opsamlingsheats, hvorefter der blev fortsat med finalerunderne. Alt efter antallet af deltagere i den enkelte disciplin er der kvartfinaler, semifinaler samt finaler.

Tidsplan
Følgende tidsplan er planlagt:
M = Morgen, F = Formiddag

Medaljefordeling

Medaljetabel

Herrer

Damer

Noter

Referencer

Eksterne henvisninger
 https://tokyo2020.org/en/games/sport/olympic/rowing/
 http://www.worldrowing.com/
 http://www.worldrowing.com/mm//Document/General/General/13/54/84/2020OlympicGames-DailyProgramme_23012019_Neutral.pdf

Roning under sommer-OL 2020


Chile participou dos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022, realizados em Pequim, na China.

Foi a 18.ª aparição do país em Olimpíadas de Inverno. Foi representado por quatro atletas, sendo dois homens e duas mulheres.

Competidores
Esta foi a participação por modalidade nesta edição:

Desempenho

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Ligações externas

Chile
2022
Desporto no Chile em 2022

Chile nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022


Leray or LeRay is a surname. Notable people with the surname include:

David Leray (born 1984), French footballer
Francis Xavier Leray (1825–1887), American prelate of the Roman Catholic Church
Jean Leray (1906–1998), French mathematician
Marie-Pierre Leray (born 1975), French figure skater

See also
 Le Ray (disambiguation)

Leray


කිසියම් රටක සංස්කෘතික උරුමයේ වැදගත්ම අංගයක් ලෙස එරට සතු පැරණි කලා මාධ්‍යයන් හඳුන්වා දිය හැක. සම්ප්‍රදායික කලා මාධ්‍යයන්කිසියම් සමාජයක ආධ්‍යාත්මය පිළිඹිබු කරන කැටපතක් ලෙස අගය කල හැකිය. කිසියම් ජන සමාජයක සිතුම් පැතුම් රටාව පමණක් නොව ඔවුන්ගේකලා රසඥතාවන්, විද්‍යාත්මක හා තාක්ෂණික ඥානයන් එසේම ශිල්පීය කුසලතාවන් සාම්ප්‍රදායික කලා මාධ්‍යයන්ගෙන් මනාව නිරූපණය කෙ‍රේ.

සාම්ප්‍රදායික කලා මාධ්‍යයන් අතර කැටයම් උදෙසා ලැබෙනුයේ අග්‍ර ගන්‍ය ස්ථානයකි. විශේෂයන් ලක්දිව කැටයම් කලාව ඒ අතරින් සුවිශේෂී වනුයේ හෙළ ගල් වඩුවාගේ අප්‍රතිහත ධෛර්ය, හැකියාව, නිර්මාණ ශීලිත්වය මනාව පිළිඹිබු කිරීම නිසා පමණක් නොව තමන්ට ආවේණික වූ නිර්මාණ ශිල්පීයත්වයක් එයින් පිළිඹිබු කරන හෙයිනි. ලක්දිව සම්ප්‍රදායික කලා මාධ්‍යයන් අතීතයේ සිටම විකාශනයට පත් වූවකි. ප්‍රාග් ඓතිහාසික යුගයේ කවර අන්දමේ කැටයම් කලාවක් පැවතියේද යන්න පිළිබඳව කිසිවක් පැහැදිලිව කිව නොහැක්කේ ඒ පිළිබඳ පුරාවිද්‍යාත්මක සාධක ලැබී නැති හෙයිනි. නමුදු ක්‍රි.පූ.6 වන සියවසේ බුදු සමයේ හදුන්වාදීමත් සමඟම දේශීය කැටයම් කලාවේ නව උන්නතියක් හා නව මුහුණුවරක් ඇති වූ බව නිගමනය කළ හැකිය.

එමේන්ම පැරණි ලක්දිව කැටයම් කලාවේ ස්වභාවය හා විකාශනය පිළිබඳව අධ්‍යයනය කරන විට පැහැදිලි වන එක් කරුණක් වන්නේ, දේශීය කැටයම් කලාව ආගමික කථා වස්තු, තේමාවන්, රැගත් වෘත්තාන්ත මාධ්‍යයකට වඩා හුදෙක් විචිත්‍රත්වය සුන්දරත්වය, අලංකාර ගෙන එන මාධ්‍යයක් වශයෙන් වර්ධනය වෙමින් පවතින බවයි. කැටයම් කලාව පිළිබඳ තුලනාත්මක අධ්‍යයනයකදී එය පැහැදිලි වේ. පැරණි ලක්දිව කැටයම් කලාව අධ්‍යයනය කරන විට විද්‍යාමාන වන කැටයම් අතර

වාහල්කඩ
සඳකඩ පහණ
මුරගල
කොරවක් ගල
ඉසුරුමුණිය
ඇම්බැක්කේ ලී කැටයම්
ඇත් දත් කැටයම්
             දක්නට ලැබේ.

වාහල්කඩ

පැරණි ලක්දිව කැටයම් කලාව අධ්‍යයනයේදී පැරණිතම කැටයම් හමුවන්නේ අනුරාධපුරයේ ඇති වාහල්කඩ යන ගෘහ නිර්මාණික අංගයෙන් බව පුරා විද්‍යාඥයන්ගේ නිගමනයයි. පැරණි යුගයේ මෙම වාහල්කඩ යන අංගය හඳුන්වා ඇත්තේ "ආයක්" යනුවෙනි. වාහල්කඩ යනු ලක්දිව පැරණිම දාගැබ්වල සතර දිශාව බවත්, දාගැබේ පහළ කොටසට සම්බන්දව ඉඳි කෙරුණ ප්‍රක්ෂේපණ 4ක් බවත්ය. ගල් පුවරුවලින් නිමවන ලද මෙම අංගය මූලික වශයෙන්ම සෘජුකෝණස්‍රාකාර ආකෘතියක් ගන්නා අතර එහි මධ්‍ය කොටස ඉදිරියට නෙරා ඇවිත් ඇත. මෙම වාහල්කඩේ පහළ කොටස කැටයම්වලින් තොර වූ සරල ගල් පුවරුවලින් සකස් වී ඇති අතර ඉහළ කොටස සකස් වී ඇත්තේ ඇතුළු පැත්තට හා පිට පැත්තට නෙරා ගිය ගල්තීරුවලිනි. එසේම මෙම වාහල්කඩේ දෙකෙළවර උස ගල් කණුවක් හා මිටි ගල්කණුවක් සෑම විටම දක්නට ලැබේ. මෙම වාහල් කඩ අංගය අලංකාර කිරීම සඳහා යොදා ගත් විවිධ කැටයම් වාහල්කඩ කැටයම් වේ. මෙම කැටයම් වලින් සෞභාග්‍ය හා ආරක්ෂාව වැනි හැඟීම් සං‍ඛේතවත් කරන සම්ප්‍රදායික කැටයම් මොස්තර නිරූපණය වේ. වාහල්කඩ වල ඉහළ කොටසේ, දිග් අතට වැටී ඇති ගල් තීරුවලත් දෙකෙළවර පිහිටි ගල්කණුවලත් කැටයම් මොස්තර දක්නට ලැබේ. ඇතා, අශ්වයා, සිංහයා, ගවයා යන සතුන් හතරදෙනාගේ සත්ත්ව පෙරහැරත්, චෛත්‍යකාවාට යන සංඛේතයත්, සිරිවක්ස යන සංඛේතයත්, ත්‍රිරත්නය යන සංඛේතයත්, පූර්ණ සමයත්, නාග රූපයත්, වාමන රූපයත්, මකර රූපයත්, හංස රූපය හා නෙළුම් මල දැක්වෙන  රූපයත් කැටයම් අතර කැපී පෙනේ. එසේම විවිධ ලියවැල් හා මල්වැල් අලංකරණය සඳහා යොදා ගෙන ඇත.

දැනට ලක්දිව හමු වී ඇති පැරණිම වාහල්කඩ කැටයම වන්නේ "මිහින්තලයේ කණ්ඨක චෛත්‍යයේ" ඇති වාහල්කඩ කැටයම්ය. මෙහි එන කැටයම් මෝස්තර පැරණි දඹදිව කැටයම්වල ආභාසය මැනවින් සිහිගන්වයි. පැරණි අනුරාධපුර නගරයේ මිරිසවැටිය ස්ථූපයේත්, රුවන්වැලි සෑයේත්, දක්නට ලැබුණු කැටයම් කණ්ඨක චෛත්‍යයේ කැටයම්වලට වඩා තරමක් දියුණු අවස්ථාවක් වේ. එසේම අභයගිරි හා ජේතවන ස්ථූපවල වාහල්කඩ කැටයම් තවදුරටත් මුහුකුරා ගොස් ඇත. අනුරපුර යුගයේ ගල්පුවරුවලින්ම නිර්මාණය වූ මෙම වාහල්කඩ පොළොන්නරු යුගයේ ගලින්, ගඩොලින් හා බදාමෙන් නිර්මාණය වූ අතර එය කලාත්මක අගයෙන් තොර වී ගිය බව කිව යුතුය. නූතන යුගය සම්බන්දයෙන් බලන විට පෙනීයන්නේ මෙම වාහල්කඩ යන අංගය වෙනුවට පියස්සක් සහිත මල් ආසන බිහි වී ඇති බවයි.

සඳකඩ පහණ

සඳකඩ පහණ පැරණි ලක්දිව කැටයම් කලාවේ බෙහෙවින්ම කැපීපෙනෙන අංගයක් වේ. පැරණි ලක්දිව ඉදිකරන ලද ආගමික හා ගිහි ගොඩනැගිලිවලට ඇතුළු වීම සඳහා වූ පියගැට පෙළෙහි මුලටම තබන ලද අර්ධකවාකාර ගල්පුවරුව සඳකඩ පහණ වන අතර වර්තමාන පාපිස්සකින් සිදුවන කාර්යය ඉටුවන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ.

අමාවතුරෙහි	                             '"අඩසඳපහණ"'
සද්ධර්මරත්නාවලියේ
	හා
පූජාවලියේ		                             "සඳකඩපහණ"
පාලි බෞද්ධ ග්‍රන්ථවල                               "අඩිස් චන්ද පාෂාණ"            ලෙසත් හැඳින්වේ.

අනුරාධපුර යුගයේ සඳකඩ පහණ
බොහෝ දුරට ලක්දිවට පමණක් ආවේණික වූ කැටයම් අංගයක් වන සඳකඩ පහණ අනුරාධපුර යුගයෙන් ආරම්භ වී ඇත. අනුරාධපුර මුල්ම යුගයට අයත් සඳකඩ පහණ සෘජු කෝණාස්‍රාකාර ආකෘතියක් ගන්නට ඇතැයි උපකල්පණය කළ හැකිය.
උදා:-  මිරිසවැටිය විහාර සංකීරණය

එය කිසිදු කැටයමකින් තොර වූ අතර හුදෙක් සරල චාම් අර්ධකවාකාර ගල් පුවරුවක් බව පමණක් කිව යුතුය. අනුරාධපුර සඳකඩ පහණේ මීළඟ අවස්ථාව වූයේ සම්පූරණයෙන් පිපුණු නෙළුම් මලක අඩක් සරල ගල් පුවරුව මධ්‍යයෙහි නිරූපණය කිරීමයි.
උදා:- ශ්‍රී මහා බෝධියට ඇතුළු වන දොරටුව අභියස

සඳකඩ පහණ විකාශනයේ තවත් දියුණු අවස්ථාවක් ලෙස පෙරහැර ඊට එක් වීම දැකිය හැකිය. සඳකඩ පහණ විකාශනයේ පරිසමාප්ත අවස්ථාවට පත් වීමෙන් අනතුරුව එය කලාත්මක පක්ෂයෙන්ද විශිෂ්ටත්වයට පත් විය. අනුරපුර යුගයේ දෙවන භාගයේ සම්පූර්ණයෙන්ම මුහුකුරා ගිය සඳකඩ පහණ කැටයම් මෝස්තර තුනකින් සමන්විත විය. පිටතින්ම ඇති තීරුවේ හමුවන්නේ ගිනිදැල් හෝ පලා පෙති ය. ඊළඟ තීරුවේ ඇත්, අස්, සිහ, හා ගව යන සතුන් හතරදෙනාගේ පෙරහැරකි. මෙම සතුන් වමේ සිට දකුණට ගමන් කරයි. ඉන් පසුව ලියවැලකි. ලියවැලට පසුව හමුවන්නේ වමේ සිට දකුණට ගමන් කරන නෙළුම් පොහොට්ටු කටින් ගත් හංසපෙළකි. සඳකඩ පහණෙහි මධ්‍යයේම නිරූපණය වන්නේ සම්පූර්ණයෙන්ම පිපුණු නෙළුම් මලක අර්ධයකි. අනුරාධපුර යුගයට අයත් දැනට ලැබී ඇති හොදම සඳකඩ පහණ හමුවී ඇත්තේ අභයගිරියට නුදුරුව පිහිටි බිසෝමාළිගයේ බව සොයා ගෙන ඇත.

පොළොන්නරු යුගයේ සඳකඩ පහණ

ලක්දිව ඓතිහාසික යුගයේ දෙවන උප අවධිය ලෙස පිළිගැනෙන පො‍ළොන්නරු යුගය තුළදී
සඳකඩ පහණ සැලැස්මෙහි යම් යම් වෙනසිකම් කිහිපයක් ඇති බව පැහැදිය. පොළොන්නරු යුගයේ සඳකඩ පහණ කවයකින් 3/4ක් පමණ වන අතර එහි මධ්‍යයේද නිරූපණය වන්නේ පිපුණු මලක 3/4ක් වේ. පොළොන්නරුවේ නෙළුම් මල, අනුරාධපුරයේ නෙළුම් මලට වඩා මඳක් ඉහළට එස වී ඇත.

පොළොන්නරු යුගයේ සඳකඩ පහණේ නිරූපණය කර ඇති රූප අතුරින්ගවයා අතුරුදහන් වී ඇති අයුරු පෙනේ. මෙයට හේතුව හින්දු ආගමේ බලපෑම නිසා බව උගතුන්ගේ පිළිගැනීමයි. හින්දු ආගමේ ප්‍රධාන දෙවියෙකු වන ශිව දෙවියන්ගේ වාහනය වන ගවයා පෑගීම අයහපත් ක්‍රියාවක් ලෙස සැලකෙන්නට ඇත. අනුරපුර යුගයේ සතුන් හතරදෙනාම එකම පෙරහැරක ගමන් ගත් අතර පොළොන්නරු යුගයේදී එක් එක් සත්ත්වයා සඳහා වෙනවෙනම පේළි යොදා ගෙන ඇත. අනුරපුර යුගයේ සඳකඩ පහණෙහි නෙළුම් මල අසලින්ම නිරූපිත හංස පංතිය මේ සඳකඩ පහණේදී පිටතම තීරුවට තල්ලු වී ඇත. එසේම මෙම යුගයේ ලියවැල් කීපයක් යොදා ගෙනද ඇත. හින්දු ආභාසය හේතු කරගෙන  විවිධ මෝස්තර හා අලංකරණය සිදු වී තිබුණද අනුරාධපුර යුගයේ සඳකඩ පහණ කලාත්මක බවින් හා ජීවමාන බවින් ඉහළ බව පෙනී යයි. පොළොන්නරුවේ ඇති හොඳම සඳකඩ පහණ දළදා මළුවේ ඇති සඳකඩ පහණ වේ.

මහනුවර යුගයේ සඳකඩ පහණ
අඩකවයකින් ඇරඹි සඳකඩ පහණ බොහෝ දුරට සම්පූර්ණ කවයක ආකාරයට මේ යුගයේ දී වී ඇත. පූර්ව යුගයන්හි අඩක් දැක්වූ නෙළුම් මල මහනුවර යුගයේ සම්පූර්ණයෙන්ම නිරූපණය කර ඇති අතර එය ඉහළට එසවී ඇති ආකාරයක්ද පෙනී යයි. මහනුවර යුගයේ සඳකඩ පහණේ මූලික අවධානයක් යොමු වී ඇත්තේ නෙළුම් මල සඳහාය. පැරණි යුගයේ සඳකඩ පහණ්වල නිරූපණය කෙරෙන සතුන් සියල්ලම මේ යුගයේදී අතුරුදහන් වූඅතර ඒ වෙනුවට විවිධ අලංකාර ලියවැලින් හා මල්වැලින් පිරී ගිය බව පෙනේ. මහනුවර යුගයට අයත් හොඳම සඳකඩ පහණ හමුවන්නේ දළදා මාලිගය ආශ්‍රයෙනි.

සඳකඩ පහණේ පිංතූර එකතුව

මුරගල

සඳකඩ පහණ මෙන්ම පැරණි දේශීය කලාකරුවාගේ නිර්මාණ කුසලතාවන් හා ශිල්පීය කුසලතාවන් පිළිඹිබු කරන කැටයම් අංගයක් ලෙස මුරගල දැක්විය හැකිය. ලක්දිවට ආවේණික කලා නිර්මාණයක් වන මෙය පැරණි ලක්දිව ආගමික හා ගිහි ගොඩනැගිලිවලට පිවිසෙන පියගැටපෙළ දෙපස සිරස් අතට තබා ඇති ගල් පුවරු වේ.සාමාන්‍යයෙන් මෙම මුරගල්වල උපරිභාවය අර්ධකවාකාර හැඩයක් ගන්නා අතර ප්‍රමාණයෙන් උස අඩි 3 සිට 5 දක්වාත් පළල 1 සිට 3 දක්වාත් වේ. මුලින්ම ඉදිකරන ලද මුරගල් කිසිදු කැටයමකින් තොරව ඉතා සරල චාම් ගල් පුවරුවක් විය. ක්‍රම ක්‍රමයෙන් මෙම සරල ගල් පුවරුවල විවිධ අන්දමේ මංගල වස්තු සහ සෞභාග්‍ය සංඛේතවත් කෙරෙන වස්තු නිරූපණය විය. විවිධ සංකලනයන් මඟින් පැරණි කැටයම්කරුවා ඉතා අලංකාර කලාත්මකභාවයෙන් යුත් නාග රූප මුරගලක්  අනුරාධපුර යුගයේ දෙවන භාගයේ පහළ විය. මෙහි ප්‍රමුඛත්වය ලැබී ඇත්තේ මනුෂ්‍ය ස්වරූපයෙන් නිරූපිත හිටි ඉරියව්වෙන් යුත් නාග රාජයාටය. ඔහුගේ හිසට පිටුපසින් පෙණ මණ්ඩලයක්
දක්වා ඇති අතර  එහි ශීර්ෂ සංඛ්‍යාව 3 හෝ 5 හෝ 7 හෝ වශයෙන් නිරූපණය කර ඇත.අලංකාර පිස්සු හිස් වැස්මක් ඇති මෙම නාග රාජයාගේ උඩුකය නග්නව දක්වා ඇති අතර යටිකය වැසී ඇත්තේ ජෝතියකිනි. කර්ණාභරණ, මාල, වළලු, බඳ පටි හා සලඹ පැළඳ ගත් මේ නාග රූපය සැමවිටම එක් කකුලකට බර දී  අනෙක් කකුල පහසුවෙන් තබා ගත් ආකාරයක් දැක්වේ. මෙම නාග රූපයේ එක් අතක ඇති පුන්කලස දිව්‍ය ලෝකයේ  සිතූ පැතූ සම්පත් දෙන වස්තුන් හතරින් එකක් වූ භද්‍රා සමය නිරූපණය කෙරෙන අතර අනෙක් අතින් කල්ප වෘක්ෂය සංඛේතවත් කෙරේ. අනුරාධපුර මුරගල මේ ආකාරයේ කලාත්මක හා නිර්මාණශීලී වූවද, ඉන් අනතුරුව පොළොන්නරු යුගය එතරම් නිර්මාණශීලී බවක් දක්නට නොලැබේ.

කොරවක් ගල

මුරගල ආසන්නයේම දක්නට ලැබෙන කොරවක් ගලද ලක්දිව කැටයම් කලාව මූර්තිමත් කරන්නකි.ඉතා සරල අන්දමින් ආරම්භ වූ කොරවක් ගල අනුරාධපුර යුගයේ දෙවන භාගයේ දී මකර කොරවක් ගල බවට පත් විය.අඩක් ඉස්මතු කළ කුළුණක් මත සිටගත්මකර රූපයක් හාඋගේ විවෘත මුඛයෙන් නික්මී පහළට වක් වී යන ලියවැලක් මෙම මකර කොරවක් ගල්වල දක්නටඇත. මෙම මකර රූපයට භාරතීය ආභාසය ලැබී ඇත. පැරණි භාරතීය කලාකරුවා මකරු නිරූපණය කර ඇත්තේ මනඃකල්පිත සත්ත්වයෙකු මෙන්ය. මකර රූපය නිරූපණය කර ඇත්තේ ජීව ලෝකයේ හමුවන සත්ත්වයින් හත්දෙනෙකුගේ අංගෝපාංග ඒකාබද්ධ කිරීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙසිනි.

අනුරාධපුර යුගයේ පැවති කොරවක් ගල ඒ අයුරින්ම පොළොන්නරු යුගයේදීද දක්නට ලැබේ.නමුත් සංක්‍රාන්ති යුගයේදී මකර කොරවක්ගල හදිසියේම "ගජ සිංහ" කොරවක් ගල බවට පරිවර්තනය විය. මෙය නිර්මාණය වී ඇත්තේ  සිංහයාගේ ශරීරයත්, ඇතාගේ ශීර්ෂයත් ඒකාබද්ධ වීමෙනි.
	උදා:-
	යාපහුවේ සෝපාන මාර්ගයෙහිත්,
	ග‍ඩොලාදෙණි හා ලංකාතිලකයේත් 	හමුවේ.

ඉසුරුමුණිය

කලාත්මක හා ශිල්පීය වශයෙන් උසස් තත්වයෙහිලා සැලකිය හැකි සුප්‍රසිද්ධ ගල් කැටයම් අතර ඉසුරුමුණිය වැදගත් වේ. ඉසුරුමුණි පෙම් යුවළ ඉතා විශාල ප්‍රසිද්ධියක් ලබා ඇත්තක් වන අතර අඩි 3ක් පමණ උසින් හා අඩි 2ක් පමණ පළලින් යුතුය. මෙහි මූලික වශයෙන්ම නිරූපණය කර ඇත්තේ ආසනයක වාඩි ගත් තරුණ පුරුෂයෙක් හා තරුණ කාන්තාවක්ය. පිරිමි‍යා වාඩි වී  සිටින ඉරියව්ව ලලාතාසන ඉරියව්ව යනුවෙන් හැදින්වේ. කාන්තාව වාඩිවී සිටින්නේ තරුණයාගේ නවිගත් වම් කකුල මතය.තරුණයාගේ දකුණු උරහිසට ඉහළින් කඩුවක මිටක් හා පළිහක් වැනි දෙයක් දක්නට ඇත. දෙදෙනාගේම උඩුකය නග්නව දක්වා ඇති අතර විවිධ මාල, වළලු හා කර්ණාභරණ පැළඳ ඇති බව පැහැදිලිය. පිරිමියාගේ වස්ත්‍රය කෙටි වන අතර කාන්තාවගේ වස්ත්‍රය ඇස්වටය දක්වා ඇත. දකුණතින් දැක්වෙන මුද්‍රාව අපැහැදිලිය. ක්‍රි.ව. 5 වන සියවසය අයත් මෙය භාරතයේ විශිෂ්ටතම කලා සම්ප්‍රදාය වන ගුප්ත මූර්ති ගණයට අයත් විශිෂ්ට නිර්මාණයකි.

ඊට අමතරව ඉසුරුමුණියේ ස්වාභාවික පර්වතයක නෙලා ඇති වාඩි ගත් මිනිසෙකු හා අශ්ව හිසක් දැක්වෙන කැටයමද අවධානයට යොමු වී ඇත. අඩි 2 1/2 ක උසින් යුතු ඉති කඩවසම් මෙම පුද්ගලයා මහාරාජා ලීලාවෙන් සිටී. ඔහුගේ දකුණු හිසට  ඉහළින් අශ්ව හිස ඇත.

ඇම්බැක්කේ ලී කැටයම්

පැරණි ලක්දිව කලාකරුවා  ලී කැටයම් සම්බන්ධයෙන්ද දක්ෂතාවක් දක්වා ඇත. දැනට ලැබී ඇති පැරණිතම ලී කැටයම්  අපට හමුවන්නේ මහනුවරට නුදුරු  ඇම්බැක්කේ දේවාලයෙන් බව පිළිගැනේ. ගම්පල රාජ්‍ය කල තුන්වන වික්‍රමබාහු රජුගේ කාලයේ "දෙල්මඩ මූලාචාරි‍යා" නම් ශිල්පියාගේ ප්‍රමුඛත්වයෙන් මෙම කැටයම් සිදුකර ඇත. මේ දේවලයේ දිග්ගෙය හෙවත් මණ්ඩපයේ හමුවන ලී කණු හා ලී බාල්ක විවිධ සාම්ප්‍රදායික මෝස්තරවලින් අලංකාර වී ඇත. මෙහි කැටයම් අතර හංස පූට්ටුව, සැරපෙයියා, භේරුණ්ඩ පක්ෂියා, කින්නර රූපය, ඇත්කඳ ලිහිණි වැනි මෝස්තර කැපී පෙනේ. ලී කණුවල මුදුනෙන් ඇති දැවමය පේකඩ ශෛලිගත නෙළුමි මල් මෝස්තරයෙන් අලංකාර වී ඇත. මෙහි නිරූපිත කැටයම්වල බොහෝ දුරට ජන ආර මතු වී ඇත.

ඇත් දත් කැටයම් පිළිබඳ
ඇත් දත් කැටයම් කලාවටද දීර්ඝ ඉතිහාසයක් ඇත.දැනට ලැබී ඇත් කැටයම් අතුරින් වැඩිම ප්‍රමාණයක් මහනුවර යුගයට අයත් බව සඳහන් කළ යුතුය. විවිධ සම්ප්‍රදායික මෝස්තරවලින් අලංකාර වූ ඇත්දත්වලින් නිමකල ආභරණ පෙට්ටි, පනා, පුස්කොළ  පොත්, කම්බා, වටාපත් මිටවල්, දාතු කරඬු, ආභරණ වැනි දේ ලැබී ඇති අතර කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ රිදීගම පිහිටි රිසී විහාරයේ ඇති ඇත් දත් කැටයමින් අලංකාර කෙරුණු දොර උළුවස්සද විශේෂ වේ. මෙම ලෙන් විහාරය 18වන සියවසේ රාජ්‍යත්වයට පත් කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජුගේ නිර්මාණයකි. මෙහි කැටයම් අතර"පංචනාරීඝටය" කැපී පෙනේ. සාම්ප්‍රදායික ලියවැල් හා මල්වැල් මෝස්තරද මහනුවර යුගයේදී දක්නට ලැබිණ.

පැරණි ලක්දිව කැටයම් මෝස්තර මූලික වශයෙන් වර්ග 5ක් වේ. මානව රූප ,සත්ත්ව රූප, ශාක රූප, ජ්‍යාමිතික රූප හා මනඃකල්පිත රූප ලෙස වේ. එසේම පැරණි ලක්දිව කැටයම් කලාව බොහෝ දුරට දේශීය ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය ආශ්‍රයෙන් විකාශනයට ලක්ව ඇති අතර කැටයම් කලාව හුදෙක් අලංකරණය හා සැරසිලි මාධ්‍යයක් වශයෙන් විකාශනය වී ඇත. හෙළ ගල් වඩුවාගේ නිර්මාණ ශක්තිය මනාව විදහාපාන කැටයම් කලාව ඉතා සූක්ෂම නිර්මාණවල එකතුවකි.

බාහිර සබැඳි
Library
Hearitage
ග්‍රී ලාංකීය ඉතිහාසයේ පින්තූර

ශ්‍රී ලංකාවේ කැටයම් කලාව


The Historical Records Survey (HRS) was a project of the Works Progress Administration New Deal program in the United States. Originally part of the Federal Writers' Project, it was devoted to surveying and indexing historically significant records in state, county and local archives. The official mission statement was the "discovery, preservation, and listing of basic materials for research in the history of the United States". The creation of the Historical Records Survey was one of the signal events "in what Solon Buck called the 'archival awakening' of the 1930s".

Organization

Organized on November 15, 1935 under the direction of Luther H. Evans, the Survey began life under the Federal Writers' Project and in October 1936, became an independent section of Federal Project Number One and the Works Progress Administration's Women's and Professional Division. The project was granted a budget of  twice over: one budget was for a survey of federal records located outside of Washington, D.C., and another budget in the same amount was for a survey of state and local historical records.

In 1939, with more artistic federal programs under attack from Congress, partly because they employed suspected Communists, the less controversial HRS was moved to the Work Projects Administration Research and Records Program, Professional and Service Division. Over the course of the program, HRS employed upwards of 10,000 American workers. Base pay for a month's work was between $50 and $60.

In 1939 the federal government handed off the program's activities to willing state governments; each state had its own supervisor co-ordinating the Survey's activities.

The HRC, headquartered in Washington, D.C., was organized into subdivisions (regional, state, district) and much of the work was done at the behest of the National Archives and Records Administration or state archive agencies. The HRS sometimes cooperated with the Daughters of the American Revolution and other volunteer groups with an interest in local history and genealogy. As noted in Evans' obituary in American Archivist, "Survey workers were active in every county of every state, in every state capitol, and in thousands of town halls."

The HRS was generally considered the most efficient and inexpensive of the Federal One projects. However, because of the program's short lifespan, many of the indexes were not published and remain in only piecemeal form in local and state record repositories.

Evans' deputy Sargent B. Child became HRS director in March 1940 after Evans took a job with the Library of Congress' Legislative Services Division. Child served until 1942. In 1942, the HRS was reorganized under the Works Progress Administration Service Division War Service Section, which later discontinued "fact-finding, survey, records and clerical services" as superfluous to the war effort. Pursuant to a Presidential letter of December 4, 1942, the HRS program was shut down February 1, 1943.

Achievements

According to regional historian Clifton Dale Foster, "In most states, several diverse projects were operating simultaneously. Its largest project was the Survey of County Records, which located, identified, arranged, and described massive amounts of public records found in county archives. The result was the publication of some 628 volumes of inventories. Other programs of major importance included the Survey of Federal Archives, directed by Philip M. Hamer; the Survey of Church Records; and the American Imprints Inventory."

Other accomplishments included the Soundex indexes for several of the states for several of the turn-of-the-century U.S. Censuses (1880, 1900, 1910, 1920), indexes of vital statistics, book indexes, bibliographies, lists of newspapers, cemetery indexes and newspaper indexes, the Atlas of Congressional Roll Calls Project, "a continuation of Richardson's Messages and Papers of the Presidents", a historical index of American musicians, surveys of portraits in public buildings, maritime records, and a necessary survey of the federal Archives—NARA itself had been established only in 1934.

As an example, the HRS documentation for Massachusetts included: "forty-five bundles of town inventories; ten bundles of county inventories; fourteen bundles relating to church records; four bundles of material gathered for a 'Guide to Manuscripts Relating to the Negro in Massachusetts'; ten bundles related to portraits, engravings, silhouettes; and more besides".

Each state operated independently and many produced interesting regional miscellany. The achievements of the extensive Wisconsin records survey, for one, included the usual indices as well as further: "a guide to the newspapers of one county, an index of governor's messages, a history of Galesville University, a style manual, a directory of U.S. government agencies in the state, and a checklist of statutory requirements for county records".

The Survey also innovated in archival practice. For example, it made use of new microfilm technology, experimented with its use in archiving, and advanced on previously existing practices.

A great deal of HRS work-product went unpublished; for example the HRS inventoried the historical records of more than 3,000 of the 3,143 U.S. counties but only published reports for 628 of them. A study of HRS usage found that HRS materials were often confused with FWP work product, and that genealogists and archivists were the most frequent users of HRS materials. Archivists sometimes use them as evidence that certain county or town-level materials were extant circa the 1930s, in hopes of urging local record keepers to release materials they hardly knew they had.

HRS directories
 Child, Sargent B. and Holmes, Dorothy P., WPA Technical Series, Research and Records Bibliography No. 7, "Bibliography of Research Projects Reports - Check List of Historical Records Survey Publications", Revised April, 1943, created by the Federal Works Agency, Work Projects Administration.
 Commercial reprint of above: Child, Sargent B. and Holmes, Dorothy P., Check List of Historical Records Survey Publications, Baltimore: Genealogical Publishing Co., 1969.
Hefner, Loretta, The WPA Historical Records Survey: a guide to the unpublished inventories, indexes, and transcripts, Society of American Archivists. 1980

See also
 American Guide Series
 Index of American Design
 Mathematical Tables Project

References

Further reading

 Hogan, W. Ransom. (1939). The Historical Records Survey: an outside view. LSU Dept. of Archives, Louisiana State University.
Kelly, Andrew, Kentucky by Design: The Decorative Arts and American Culture (Lexington, Kentucky: University Press of Kentucky, 2015).
McDonald, William F. Federal Relief Administration and the Arts (Columbus, Ohio: Ohio State University Press, 1969), pp. 751–827.
Smiley, David L., "The W.P.A. Historical Records Survey", in In Support of Clio: Essays in Memory of Herbert A. Kellar, ed. by William B. Hesseltine and Donald R. McNeil (Madison, Wis.: State Historical Society of Wisconsin, 1958).

External links
  Bryan L. Mulcahy, Works Progress Administration  (WPA) Historical Records Survey
 Steve Paul Johnson, WPA Historical Records Survey
 The WPA: 60-Year-Old Investment Still Yields High Dividends
 Encyclopedia of Oklahoma History and Culture - Historical Records Survey

Archival science
New Deal agencies
Works Progress Administration
Historiography of the United States
1935 establishments in the United States
1942 disestablishments in the United States

Historical Records Survey


O Palácio da Revolução é o edifício principal do Complexo Praça da Revolução (Plaza de la Revolución em espanhol), localizado na cidade de Havana. Nele estão a sede da Presidência da República, do Conselho de Ministros e do Comitê Central do PCC.

Antecedentes
A ordem de construção foi dada ainda na fase republicana, pelo então presidente Carlos Prío para ser a sede do Tribunal Supremo e da Procuradoria Geral da República. Foi projetado pelo arquiteto Pérez Benoita em 1943 e sua construção começou uma década depois, sob o comando de Max Borges, terminando em 1957. Mais tarde, após o mandato de Fulgencio Batista, foi acrescentado ao edifício o projeto da praça cívica, hoje Praça da Revolução de José Martí.

Sede do poder em Cuba
Em 1965 o novo governo, liderado por Fidel Castro e Osvaldo Dorticós, ordenou a mudança da sede do governo e do estado para o Palácio da Revolução, substituindo o até então Palácio Presidencial (atual Museu da Revolução).

O edifício está dividido em três partes, com a primeira abrigando os escritórios do Conselho de Ministros, a segunda abrigando a sede do Conselho de Estado (até 2019) e os escritórios do Presidente e do Primeiro Vice-Presidente do Estado cubano, e a terceira abrigando o Comitê Central do PCC.

Desde a promulgação da Constituição da República de 2019, em que foi reajustado a estrutura do Estado e do Governo, manteve-se nesta sede o Comitê Central do PCC e o Conselho de Ministros, que juntamente com o Primeiro-Ministro formam o Governo da República. O Conselho de Estado, entretanto, por se tratar de uma representação da Assembleia Nacional, transferiu sua nova sede institucional para o Capitólio da República. Os gabinetes do Presidente e do Vice-Presidente foram mantidos nesta sede com o nome de Presidência da República.

Dois dos lugares mais reconhecidos do palácio são o Salão das Samambaias, nomeado pelo grande número de plantas de samambaia que o condicionam e de onde o presidente de Cuba recebe os líderes internacionais que visitam a nação. O segundo lugar é o Gabinete Presidencial, durante muitos anos local de trabalho de Fidel Castro, não sabendo-se se seu irmão Raúl Castro o utilizou enquanto exerceu a presidência cubana.

O palácio também possui, além de seus escritórios, um teatro, um mini cinema e um hospital. Há muito pouca informação sobre o local, pois muito pouco é divulgado em nível nacional sobre sua estrutura.

Referências
Construções de Havana
Palácios presidenciais

Palácio da Revolução


Luiz Henrique Byron de Mello (Rio de Janeiro, 25 de fevereiro de 1949), mais conhecido como Luiz Henrique, é um ex-futebolista brasileiro que jogava como atacante. Defendeu a Seleção Brasileira Olímpica nos Jogos Olímpicos da Cidade do México, em 1968. Ao todo, pela Seleção Olímpica, fez 6 jogos (1 vitória, 2 empates e 3 derrotas).

Entre 1967 e 1970, defendeu as cores do  por 26 jogos, anotando 2 gols pelo clube.

Links Externos
 Perfil do atleta no Olympedia.org]

Futebolistas do Clube de Regatas do Flamengo
Futebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 1968

Luiz Henrique Byron de Mello