Bestial Devastation prvi jei EP brazilskog metal-sastava Sepultura. Uradak je izvorno objavljen s uratkom Século XX sastava Overdose, a objavila ga je diskografska kuća Cogumelo Records. Godine 1990. ponovno ga je objavila diskografska kuća Roadracer Records. Također je objavljen u sklopu albuma Morbid Visions.

O albumu
Album je snimljen u dva dana kolovoza 1985. u studiju João Guinarães u Belo Horizonteu. U prosincu iste godine diskografska kuća Cogumelo Records objavila je split album koji sadrži pet Sepulturinih pjesama i tri pjesme sastava Overdose. Glazbeni stil albuma je death metal nadahnut stilovima skupina Kreator, Slayer, Hellhammer i Sodom. Autor omota poznanik je sastava Sérgio Oliveira, koji je također izradio njegov prvi logotip. Slika demona na naslovnici dolazi sa slike In the Underworld peruanskog slikara Borisa Valleja. Uradak je ponovno objavljen kao EP 1990. godine, a njegove su se pjesme pojavile na ponovnom izdanju albuma Morbid Visions.

Popis pjesama

Bestial Devastation / Século XX

Osoblje

Sepultura
 Max Possessed – vokal, ritam gitara
 Igor Skullcrusher – bubnjevi
 Tormentor – glavna gitara, bas-gitara

Ostalo osoblje
 Pat – fotografije
 João Guimarães – snimanje, miks
 Tarso Senra – snimanje, miks
 Sérgio – grafički dizajn
 Wagner Antichrist – tekstovi (pjesma 3.)
 Vãnia – fotografije (stražnja naslovnica)

Izvori

Albumi sastava Sepultura
Albumi iz 1985.
EP

Bestial Devastation


Harry Bolus (28. travnja 1834. – 25. svibnja 1911.), južnoafrički botaničar, rođen i umro u Engleskoj.

Proučavao je sjemenjače, 599 vrsta, najviše iz porodica Asteraceae, Ericaceae, Fabaceae, Orchidaceae, znatno manje Scrophulariaceae i Thymelaeaceae i ostale.

U biologiji se rabi kratica Bolus kad se citira botaničko ime.

Izvori

Vanjske poveznice

Botaničari
Južnoafrički znanstvenici

Harry Bolus


Tore er en kortfilm instrueret af Iben Ravn efter manuskript af Iben Ravn, Boris Hansen, Mathias Klok, Iben Ravn.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2014

Kortfilm fra Danmark

Tore (film)


Europahallen er en hal i Aalborg Kongres & Kultur Center (AKKC), ligesom Aalborghallen. Den blev opført i 1990 som tilbygning til AKKC.

Der er plads til ca. 600 gæster i hallen.
Europahallen fik sit navn efter en navnekonkurrence blev afholdt. Nogle år forinden var Aalborg både blevet kåret som Årets By i Europa og Europas Reneste By, så derfor passede navnet godt til den nye hal.

Europahallen består af et stort lokale, en scene med scenetræk, to tilhørende balkoner og en foyer med et stort glasparti. Den er direkte forbundet med AKKCs forhal og centerets øvrige lokaler.

Europahallen har lagt scene til Aalborg Vinterrevy siden 1990. Derudover anvendes den til teaterstykker, shows, messer, kongresser m.m.

Ekstern henvisning
 www.akkc.dk - officiel website for Aalborg Kongres & Kultur Center

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Aalborg

Europahallen


Indoor soccer or arena soccer (known internationally as indoor football, fast football, or showball) is a five-a-side or six-a-side version of minifootball, derived from association football and adapted to be played in walled hardcourt indoor arena. Indoor soccer, as it is most often known in the United States and Canada, was originally developed in these two countries as a way to play soccer during the winter months, when snow would make outdoor play difficult. In those countries, gymnasiums are adapted for indoor soccer play. In other countries the game is played in either indoor or outdoor arenas surrounded by walls, and is referred to by different names (such as "fast football" (futbol rapido) in Mexico, Futebol Society or showbol in Brazil, and "indoor football" (futbol indoor) in Spain).

Indoor soccer has different regulations from other versions of association football designed for indoor play, such as futsal and five-a-side football. Unlike futsal, which is played on wooden or ceramic surfaces, indoor soccer is played on synthetic turf (or, in the case of the British Masters Football variety, synthetic carpet). Indoor soccer courts are either delimited by walls or lines, and there are no player throw-ins.

FIFA, the international body that oversees international association football competitions, does not sanction the synthetic turf version of indoor soccer, having developed its own code of indoor football (which they refer to as futsal).

Indoor soccer is most popular in the United States, Canada, and Mexico, with several amateur, collegiate and professional leagues functioning. While internationally less popular than futsal, indoor soccer is also played at the league level in many countries outside North America. The World Minifootball Federation (WMF) is the governing body of indoor soccer at the international level, having replaced the International Fast Football Federation (FIFRA).

The term minifootball, which was originally coined in Europe, has been adopted by the WMF as a standard international name for the sport.

Around the world

International competitions
Indoor soccer is played throughout the world. Currently, the international federation dedicated to promoting the sport is the World Minifootball Federation (WMF) based in Switzerland. The WMF replaced the International Fast Football Federation (FIFRA), which had been based in Mexico and later, the United States. There are also regional federations who govern the sport including: African Minifootball Federation (AMF), Asian Minifootball Confederation (AMC), Confederación Panamericana de Minifútbol (CPM), European Minifootball Federation (EMF), Oceania Minifootball Federation (OMF).

Before Futsal was overseen by FIFA, the first Futsal World Champion was held in São Paulo, Brazil. This competition took place in 1982 and was conducted by the FIFUSA (before FIFA). Brazil came in first the first Futsal World Tournament (1982) and the second Futsal World Tournament (1985). FIFA overtook this championship in 1989 and renamed the competition the FIFA Futsal World Championship.

During its existence, FIFRA organized several indoor soccer tournaments for national teams, including the Indoor Soccer World Championship. The only edition of this tournament took place in Mexico in 1997. No other world championship was played until 2015, when the first WMF World Cup was held in the United States. As of 2019 three WMF World Cups have been organized, with Mexico being the current world champion. A World Cup for Under-21 players was held in Prague in 2018, with the Czech team taking the title. A World Cup for women is planned for 2021 in Kyiv, Ukraine.

Star Sixes, an indoor six-a-side football tournament for national teams from around the world, was held in the O2 Arena in London in 2017. Held outside the auspices of the WMF, this tournament featured players which formerly played in the association football national teams of their home countries. A total of twelve teams participated, with France winning the title. It is intended to make Star Sixes a recurring event; a second edition took place in 2019, with England winning the title.

United States and Canada
Indoor soccer is a common sport in the United States and especially Canada and you can read differences like Indoor Soccer Vs Futsal in detail, with both amateur and professional leagues, due to the short season for outdoor soccer in Canada and the Northern United States, and the ubiquity of arenas built for ice hockey and basketball which can easily be converted to indoor soccer (similar reasons as to why indoor lacrosse is more popular in Canada, field lacrosse in the United States). Indoor soccer is especially popular in Northern Canada due to the often unplayable outdoor conditions and its appearance in the Arctic Winter Games.

The United States Indoor Soccer Association was founded in 1998. USIndoor soccer oversees all indoor soccer sports as well as "arena soccer" and "Futsal" in the United States.

Major Arena Soccer League is the top indoor soccer league in North America.

Mexico
Indoor soccer or futbol rapido has also become a popular sport in Mexico, being included as part of the Universiada (University National Games) and the CONADEIP (Private School Tournament), in which university school teams from all over Mexico compete. In Mexico, "indoor" soccer fields are frequently built outdoors (though indoor courts are also used in some tournaments). In 2012 an eight-team indoor soccer league was launched, which consists of former professional association football players from Liga MX.

South America
Indoor soccer is known in Brazil as showbol, with several current regional leagues. Formal national leagues have also been formed in Bolivia, Colombia, Uruguay, Ecuador and Peru. However, the most common variations of indoor soccer played in Brazil are futsal but also futebol society.

Europe
Indoor soccer is also played in several European countries. In the United Kingdom, Masters Football is the most well-known competition. Tournaments among Masters teams (consisting of veteran former players from professional 11-a-side teams from each country) are regularly played. In Spain, some over-30 ex-professionals represent their clubs in the Liga Fertiberia which plays a five-a-side variant.

The European indoor soccer federation, known as the European Minifootball Federation (EMF), organizes the European Minifootball Championship (miniEURO) every year, and in recent years countries have established national minifootball associations. EMF organize variations of six-a-side football and this could come in different shapes and sizes from a large custom-built facility with multiple pitches or even an 11-a-side pitch temporarily split into smaller pitches. This is not to be confused with the term used in Russia and some other former Soviet countries, where the term mini-football is used to describe futsal.

Australia
Indoor soccer's journey within Australia can be traced back to its emergence as a response to challenges posed by weather conditions and limited outdoor space. As the sport gained traction, purpose-built indoor facilities started to dot the Australian landscape, offering players a controlled environment where they could indulge in their passion year-round.

Rules

Rules vary between governing bodies, but some of the nearly universal rule deviations from association football include:

 The Field.  Most indoor soccer arenas are rectangular or oblong in shape, with artificial turf floors. In many collegiate intramural leagues, the game may be played on basketball courts, in which case the floor is hardwood. Walls (often the hockey dasher boards and plexiglas used for that sport) bound the arena. Field sizes are generally smaller than soccer fields, and the goals are recessed into the walls. Goals are also smaller than in standard soccer and the penalty area is also smaller. The field is commonly 200' by 85' (approx 61m by 26m), the regulation size for a hockey rink in North America.
 Duration.  Most indoor soccer games are divided into four quarters of 15 minutes each, for a total of 60 minutes of play time. There are two 3-minute periods between the first and second, third and fourth quarters and one 15-minute half-time between the second and third quarters. If the game stays tied until the time runs out, there will be extra 15-minute, golden goal overtime periods.  However, amateur leagues generally consist of two 25-minute halves with no overtime for tied games. In Futsal, each team may announce one timeout per half consisting of one minute each. Also, there is no added times for injuries, overtime, or stoppage time.
 The team.  Most indoor soccer games are played with six active players per team including goalkeeper and either defense or forward also known as attackers and strikers. Substitute players are permitted. At high levels of play, it is common for players to move fluidly between positions instead of staying statically in one position.
 Play off of walls.  The ball may be struck in such a way that it contacts one or more walls without penalty or stoppage.  If the ball flies over the walls or contacts the ceiling, play is stopped and the team opposing the one that most recently touched the ball is awarded a free kick at the location where the ball left the arena or made contact with the ceiling.
 Contact rules.  Standard contact rules generally apply (i.e. ball contact must be made during a play on the ball, no charging with hands or elbows, no charging from behind, no holding the opponent etc.). Many leagues ban the use of the sliding tackle, though such techniques are less useful on artificial turf or wood than they are on a slick natural turf field.  If one attempts to slide on an indoor field, painful burns and/or cuts can occur.
 No offside.  Most leagues play without an offside rule. Some leagues enforce a "three-line violation", prohibiting players from playing the ball in the air from behind the front line of their own penalty area across all three lines into the opponent's penalty area. Violations often result in a free kick for the opposing team at the front line of the offending team's penalty area.

Beyond these common threads, the sport is structured according to the idiosyncrasies of individual leagues.  Most of these rules are adopted from other arena sports like ice hockey.  Below is a listing of some of the more common ones:

 Substitution.  Most leagues allow unlimited substitutions while the ball is out of play. Some allow live substitution while the game is in progress, provided that one player leaves the arena before another steps on.  A minority of leagues require substitution in shifts.
 Cards.  In addition to the traditional yellow and red cards of association football, some leagues include a card of a third color (blue is a common color) or another form of warning before the issuance of a yellow card.  Often, leagues with a third card include a penalty box rule, and issuance of this third card requires the penalized player to sit in the box for a prescribed period of time (usually two minutes as in ice hockey) during which his or her team plays shorthanded.  In leagues using the traditional card system, it is common for the yellow card to carry with it a penalty box rule. A blue card in an indoor league can be for serious fouls or unsportsmanlike like behavior. For example, it can be because of a deliberate handball by a player, mishandling of the ball by a goal keeper, goalkeeper endangerment, boarding, and any foul during a shootout by the goalkeeper. A blue card requires a two- minute penalty for the player. If you were to obtain a second blue card, you would be awarded a yellow card in its place and be punished with another two-minute penalty. A third time penalty receives an administrative red card meaning a two- minute penalty and ejection for the player. A straight red car receives a five- minute penalty and ejection for the player.
 Zones.  Because of short fields and walls surrounding the goal, a common tactic is to attempt to score at kickoff by shooting at the goal and charging at the goal with all five non-goalkeeper players who overwhelm the other team's defense and score at close range.  As this depletes the tactics and drama of the game, many leagues have adopted an ice hockey-like zone rule, requiring that the ball not cross more than a certain forward distance toward the goal without being touched by a player.
 The ball.  For indoor soccer played on artificial turf, the soccer ball is regulation and the same as outdoor soccer. For futsal, or indoor soccer on hard wood, the ball is designed to be low- bounce, weighted, and harder as there is a smaller playing area.
 The crease.  Some leagues enforce a special zone inside the goalkeeper's box called the crease.  No player may shoot the ball from inside the crease unless that player entered the crease already having the ball.
 Multi-point scoring.  Some leagues value goals scored from a greater distance to be worth two or three points from behind an arc, similar to basketball's three-point field goal. Sometimes, leagues with a multi-point system also use a rule that a minor technical infraction gives the non-offending team a one-on-one opportunity to score on the opposing goalkeeper, worth one point. Many indoor coed leagues will give a female player two points for scoring a single goal.
 Sixth attacker.  Some leagues allow a team which is trailing by one or two goals late in the final period to replace the goalkeeper with a sixth position player to increase its offense in an attempt to tie the match, exactly as is done in ice hockey under those conditions.
 Goalkeeper. In Indoor arena soccer, the goalkeeper has different rules than regular soccer mandates. If the goalie has control of the ball, with either hands or feet for over five seconds in the penalty arch, a free kick will be awarded to the opposite team.  In Futsal, the goalkeeper may not possess the ball for over four seconds in their own half. Also, the goalkeeper is not allowed to throw the ball over the half-way line. In addition, the goalkeeper may not touch the ball if the ball did not go out of play, go over the halfway line, or become in possession of the opposite team. In any of these circumstances, a penalty will be awarded and a penalty kick for the other team will take place.
 Accumulated Fouls. In Futsal, all fouls are recorded on the score board and if a team reaches six or more fouls, the opposing team is awarded a free kick without a wall. There are two penalty spots to take a kick from depending on where the penalty happened. The first penalty spot is 20 feet from the goal line on the top of the arch. The second penalty spot is 30 feet from the goal line and at the center of the goal. The accumulated fouls are reset at the beginning of the second half but carry over into extra time.

Leagues

Europe
 Football Mundial (United Kingdom)
 Leisure Leagues (United Kingdom)
 Masters Football (United Kingdom)

North America
 Major Arena Soccer League (United States and Mexico)
 Major Arena Soccer League 2 (United States)
 Major Arena Soccer League 3 (United States)
 Major League Indoor Soccer (United States)
 Premier Arena Soccer League (United States and Mexico)
 Western Indoor Soccer League (United States)
 National Indoor Soccer League (United States)
 British Columbia Indoor Soccer League (Canada)
 Provincial Indoor Soccer League (Canada)

South America
  (Brazil)
  (Brazil)

Australia
 Rec Club Indoor Soccer League (NSW, Australia)

Former
 American Indoor Soccer League (United States)
 Arena Premier League (Canada)
 Canadian Major Indoor Soccer League (Canada)
 Continental Indoor Soccer League (United States and Mexico)
 Eastern Indoor Soccer League (United States)
 I-League (never played a game; instead merged with MISL)
 Indoor Professional League (never played a game; teams rejoined MASL)
 US Arena Professional Soccer League (2019) (Merge with MASL 2)
 Major Indoor Soccer League (1978–1992)
 Major Indoor Soccer League (2001–08) (split into the XSL and NISL)
 Major Indoor Soccer League (2008–2014) (originally called the National Indoor Soccer League; merged with PASL to form the MASL)
 National Professional Soccer League (originally called the American Indoor Soccer Association)
 National Soccer League (never played a game; not to be confused with the NISL)
 North American Soccer League (1968–1984) (indoor and outdoor soccer league)
 Southwest Indoor Soccer League (evolved into the outdoor USL)
 World Indoor Soccer League (originally the Premier Soccer Alliance)
 Xtreme Soccer League (United States)

See also
 Football
 Jorkyball
 Beach soccer
 Street football
 Street Soccer USA
 Futsal
 Minifootball
 Limonta

References

External links

Indoor Soccer Vs Futsal
Jorkyball

Association football variants
Soccer

Indoor soccer


Kidara I (Brahmi : , translittération : Ki-da-ra), dont le floruit est de 350 à 390. Il est un important dirigeant du royaume kidarite des Huns rouges, qui remplace alors les Indo-Sassanides, au Nord-Ouest de l'actuelle Inde et Est de l'actuel Pakistan, sur les territoires du , Gandhara, Cachemire et Punjab.

Il fait suite à Kidara, le fondateur de la dynastie, et Peroz.

Histoire de l'Inde
Kidarites
Monarque du IVe siècle en Asie

Kidara I


Muzej revolucije je bivša muzejska ustanova u Splitu.

Koncem 1970-ih odnosno 1980. bio je smješten u adaptiranoj zgradi Stare bolnice. Ukinut je 1991. godine. Zgrada Stare bolnice postala je Muzej revolucije prema projektu Vuke Bombardellija, pri čemu je doživjela ozbiljnu rekonstrukciju i izgubila izvorne arhitektonske vrijednosti.

Izvori

Muzeji u Splitu

Muzej revolucije u Splitu


Amanda Tapping (born 28 August 1965) is a British-Canadian actress and director. She is best known for portraying Samantha Carter in the Canadian–American military science fiction television series Stargate SG-1, Stargate Atlantis, and Stargate Universe. She also starred as Helen Magnus in the science fiction-fantasy television series Sanctuary.

Early life
Born in Rochford, Essex, England, Tapping moved with her family to Ontario, Canada, when she was three years old. She attended North Toronto Collegiate Institute, where she excelled in environmental science and drama. However, when she finished in 1984, she decided to focus her attention on drama, attending the University of Windsor School of Dramatic Arts in Windsor, Ontario.

Career

After graduation, Tapping continued to study theatrical arts while performing in several stage productions. She appeared in several television commercials and played a variety of roles in television and film productions, such as The Outer Limits and The X-Files. She also formed a comedy troupe, the "Random Acts", with collaborators Katherine Jackson and Anne Marie Kerr, in Toronto in the early 1990s.

Tapping is best known for her portrayal of Samantha Carter in the science fiction television series Stargate SG-1, which debuted in 1997. After SG-1 aired its final episode, Tapping reprised the role of Samantha Carter on Stargate Atlantis as the new commander of the Atlantis expedition. In season 5, however, Tapping's role on the show was reduced to that of "special guest-star" with only occasional appearances because she chose to focus her attention on the development of a new series for Syfy called Sanctuary. The show expanded on an original series of eight webisodes released on the internet in 2007. The bulk of the scenery and characters were entirely green screen and CGI creations. Tapping served as both star and executive producer of the show.

In 2007, she won a Canadian Comedy Award for Best Actress for her role in the short film Breakdown.

On 18 September 2012, she was cast as an angel named Naomi on season 8 of the TV series Supernatural. She was a recurring character who appeared in seven episodes. She reprised the role in season 13's "Funeralia", nearly five years after the character's apparent death.

She was also named as ACTRA's 2015 Woman of the Year.

Directing
Tapping's directing debut was during the seventh season of Stargate SG-1 on an episode titled "Resurrection", written by co-star Michael Shanks. She also directed the Sanctuary season two episode "Veritas". She has directed three episodes of Primeval: New World, three episodes (2.12; 3.06; 3.07) of Continuum, and four episodes of Olympus and more recently episodes of Dark Matter, Van Helsing, The Magicians, and Supernatural, as well as the historical drama X Company  She also directed five episodes of the Netflix series Travelers and the season finale of the 2017 series Anne with an E.

Personal life
Tapping is married to Alan Kovacs and they live together in Vancouver, British Columbia. Tapping has one daughter with Kovacs. Tapping has openly shared the difficult experiences she has undergone through eight miscarriages during her marriage in hope that her story would help other miscarrying women feel less isolated.

Tapping has two living brothers, Richard and Christopher. A third brother Steven, who suffered from epilepsy and often uncontrollable seizures, died in December 2006 of causes unreleased by the Tapping family.

Filmography

Film

Television

Director
{| class="wikitable sortable"
|-
! Year
! Series
! Episode(s)

|-

|2004
|Stargate SG-1
|"Resurrection"
|-
|2009–2011
|Sanctuary
|rowspan=4|Three episodes
|-
|2012–2013
|Primeval: New World
|-
|rowspan=2|2013–2014
|Arctic Air
|-
|Continuum
|-
|2014
|Strange Empire
|"Other Powers"
|-
|rowspan=2|2015
|Family for Christmas
|Hallmark Channel film
|-
|Olympus
|Four episodes
|-
|2015–2016
|Dark Matter
|Two episodes
|-
|2015–2017
|X Company
|Four episodes
|-
|rowspan=3|2016
|The Magicians
|"Remedial Battle Magic"
|-
|The Romeo Section
|"Seeds of War"
|-
|Van Helsing
|Four episodes
|-
|2016–2018
|Travelers
|Nine episodes
|-
|2017–2020
|Anne with an E
|Four episodes
|-
|2017
|Reel Women Seen
|Short
|-
|2017–2019
|Supernatural
|Four episodes
|-
|2018–2019
|Siren
|Two episodes
|-
|rowspan=2|2019
|Blindspot
|"Masters of War 1:5 – 8"
|-
|The 100
|"Matryoshka"
|-
|2020–2022
|Motherland: Fort Salem
|Seven episodes
|-
|rowspan=3| 2020
|The Flash
|"Pay the Piper"
|-
|Batwoman
|"O, Mouse!"
|-
|Chilling Adventures of Sabrina
|"Chapter Thirty-Three: Deus Ex Machina"
|-
|2022
|First Kill (TV series)
|Two episodes
|-
|2023
|The Irrational'
|"Lucky Charms"
|}

 Theatre The Wizard of OzThe Lion in Winter as "Alais Capet"Steel Magnolias – West End TheaterLook Back in Anger as "Alison" (1986)Children of a Lesser God as "Sarah" (1987)The Taming of the Shrew as "Bianca" (1988)Noises OffThe Shadow Walkers''

Awards and nominations
Tapping has won 6 awards, out of 13 nominations.

References

External links

1965 births
20th-century Canadian actresses
21st-century Canadian actresses
20th-century British actresses
21st-century British actresses
Actresses from Essex
Actresses from Toronto
Canadian stage actresses
Canadian film actresses
Canadian television actresses
Canadian television directors
English film actresses
English stage actresses
English television actresses
English television directors
English emigrants to Canada
Canadian women television directors
Living people
People from Rochford
University of Windsor alumni
Canadian twins
English twins
20th-century English women
20th-century English people
21st-century English women
21st-century English people
Canadian Comedy Award winners

Amanda Tapping


O cinema, Manoel de Oliveira e eu é um documentário biográfico português de 2016 realizado e narrado por João Botelho. O filme apresenta-se como uma homenagem a Manoel de Oliveira, focando-se em particular no seu método de realizar filmes, nas aprendizagens de João Botelho e no legado do seu estilo no cinema nacional e mundial. Utilizando uma estrutura de filme dentro de um filme, O cinema, Manoel de Oliveira e eu contém ainda a curta-metragem de ficção intitulada "A rapariga das luvas", uma obra que havia sido imaginada por Oliveira e que nunca tinha sido realizada.

O documentário fez parte da programação do 13º Festival IndieLisboa, fora de competição, onde foi apresentado a 24 de abril de 2016, um ano após o falecimento de Manoel de Oliveira. Comercialmente, O cinema, Manoel de Oliveira e eu estreou nos cinemas portugueses a 13 de outubro de 2016.

Sinopse

Segmento documental
O filme abre com uma fotografia de Manoel de Oliveira e João Botelho (o narrador), tirada em 1980. Botelho assume-se aluno e interpreta o gesto da mão do seu mestre na foto como uma benção. Neste momento da sua carreira, Oliveira, então com pouco mais de 70 anos, estava prestes a iniciar a sua década mais prolífica e criativa. Paralelamente, inicia-se uma relação de quatro décadas de amizade, admiração e aprendizagem entre os dois cineastas.

O narrador recorda como conheceu Manoel de Oliveira, quando ainda andava na Escola de Cinema e o impacto que este teve no seu próprio cinema. Oliveira aceita interpretar o pequeno papel de um padre em Conversa acabada (1981), a primeira longa-metragem de João Botelho. "Como um pai, ensinava-me cinema", comenta o narrador. Uma das explicações de cinema que aprendeu com Oliveira foi: "Se não há dinheiro para filmar a carruagem, filme apenas a roda, mas filme bem a roda". Botelho recorda ainda o mais valioso conselho do seu mestre: "Prostitua-se para conseguir dinheiro para filmar, mas não se prostitua enquanto faz o seu filme. É o "seu" filme. Não faça concessões".

Ao longo da sua carreira, Oliveira havia precedido vários estilos, como o construtivismo, quando apresenta o Porto como um local onde se encontra um rebuliço pouco natural numa cidade portuguesa da época em Douro, Faina fluvial (1931), ou o realismo poético de Aniki Bóbó (1942) que aproxima o espetador de uma realidade pouco provável. Lutando contra o esquecimento de quem diz ser o maior dos cineastas portugueses, o narrador revê momentos do cinema de Oliveira, focando-se no seu método, modo de filmar, bem como nas suas invenções cinematográficas. João Botelho comenta excertos dos filmes de Oliveira que mais estima, cenas que se tornaram emblemáticas da história do cinema português.

Excertos de filmes
Botelho narra a ligação entre si e Manoel de Oliveira, fazendo uma viagem pelas suas memórias que se intercala com excertos dos seguintes filmes:
Filmes de Manoel de Oliveira

 Acto da Primavera, 1963;
 Amor de perdição, 1979;
 Aniki Bóbó, 1942;
 Belle toujours, 2006;
 Benilde ou A virgem mãe, 1975;
 A caça, 1964;
 Os canibais, 1988;
 O dia do desespero, 1992;
 Douro, Faina fluvial, 1931;
 O estranho caso de Angélica, 2010;
 Francisca, 1981;
 Gebo et l'ombre, 2012;
 Non ou A vã glória de mandar, 1990;
 O meu caso, 1986;
 Palavra e utopia, 2000;
 O passado e o presente, 1972;
 O pintor e a cidade, 1956;
 Porto da minha infância, 2001;
 Le soulier de satin, 1985;
 Vale Abraão, 1993;
 Viagem ao princípio do mundo, 1997;
 Visita ou Memórias e confissões, 1993.

Filmes de João Botelho

 Um adeus português, 1986;
 Conversa acabada, 1981.

A rapariga das luvas
Na relação de ambos realizadores, Oliveira compartilhou muitos enredos que nunca conseguiu transformar em filme. Botelho tenta fugir do caminho ortodoxo trilhado pela maioria dos filmes de homenagem póstuma e, considerando que documentário e ficção vão de par, decide construir toda a segunda parte do seu documentário em torno de um desses enredos.

O filme mudo a preto e branco conta a história de uma jovem mulher vítima da violência de um pai austero e abusivo. A seriedade dos ataques força-a a fugir de casa. Encontra como único refúgio, um bordel onde é obrigada a vender o corpo aos homens abastados da cidade. Objeto de desejo dos mesmos, a jovem esconde as suas mãos queimadas, vítimas da tortura paterna, com luvas, um conselho oferecido pela dona do bordel, com quem mantém um caso amoroso. Entre os seus clientes está um belo e rico jovem que se interessa e apaixona perdidamente por ela e tenta retirá-la desta vida de desgraça.

Porém, ao contrário do casamento esperado, negado pela família, eles encontram a ignominia. Após um ano, a própria jovem decide regressar ao bordel para não arruinar a vida do rapaz amado. A sua saúde degrada-se até uma morte prematura. O seu pai, arrependido, visita-a e beija-lhe a palma da mão morta, deformada pelas queimaduras que lhe infligira como castigo.

Produção
O cinema, Manoel de Oliveira e eu é uma longa-metragem de 2016, com a produção de Ar de Filmes, em co-produção com a RTP. A obra contou com a participação financeira do Instituto do Cinema e do Audiovisual e, para o segmento A rapariga das luvas, da Câmara Municipal do Porto.

Desenvolvimento
Após o falecimento de Manoel de Oliveira a 2 de abril de 2015, Botelho "não quis fazer o luto. Isto [fazer o filme] é mostrar a paixão". Atribuindo-lhe inicialmente o título provisório Sequem as lágrimas, ouçam a pintura das palavras: O cinema segundo Manoel de Oliveira, o realizador João Botelho quis demonstrar com este projeto a sua admiração e paixão pelo cinema de Manoel de Oliveira. Concebeu o filme enquanto documento didático acerca do modo de Manoel de Oliveira filmar e não a sua biografia. Planeou que este filme servisse, nas suas palavras, "como uma introdução à obra de Oliveira, uma divulgação de algumas das suas invenções cinematográficas e um manifesto contra o esquecimento, a perda da memória". Acerca do critério para a seleção de excertos de filmes, o realizador explicou: "não utilizei um centésimo da obra do Oliveira. Escolhi algumas coisas – ele tem 50 e tal filmes! E utilizei, sobretudo, os filmes do início da carreira do Oliveira, porque foi numa altura em que convivia muito com ele. Portanto escolhi muitos do inicio e depois alguns do fim da carreira."

A encerrar este documentário, Botelho idealizou incluir um segmento de ficção: uma curta-metragem que Manoel de Oliveira nunca havia filmado. O tratamento original, idealizado nos anos 1930, intitulava-se Prostituição ou A mulher que passa. No início da carreira de Oliveira, vários dos seus projetos, haviam sido abandonados ou deixados de lado durante décadas (como o argumento Angélica, escrito em 1952, que só seria filmado em 2010 como O estranho caso de Angélica). Entre esses projetos estava Prostituição, contemporâneo de Aniki Bóbó, que não terá contornado a censura. Em entrevista, Botelho recorda a origem desta ideia: "o Oliveira era um valdevinos, ia com os amigos para os cafés... Pois, ia para os bailes, para os bordéis... (...) De resto, foi uma senhora da vida quem lhe contou esta história." Botelho decidiu recriá-la, sob o nome A rapariga de luvas, enquanto filme mudo, ainda que na realidade, não tenha sido assim concebido. Botelho tinha "a intenção de regressar à inocência do cinema. Que era o que o Manoel queria – já chega de tanto barulho, vamos voltar ao princípio, vamos ao Griffith". Nas suas palavras, "Atrevi-me a filmar uma história magnífica que o Manoel amava mas que nunca filmou (...) para que, ainda hoje, ele possa, através de mim, continuar a filmar."

Rodagem

A curta-metragem A rapariga das luvas foi rodada no final de 2015, no Porto, em locais como o Palácio da Bolsa, os jardins do Parque de Serralves e o Grande Hotel de Paris.

Intervenientes
 Manoel de Oliveira;
 João Botelho, como Narrador.

Elenco de A rapariga das luvas

 Mariana Dias, como Rapariga das luvas brancas;
 António Durães, como Pai;
 Ângela Marques, como Mãe;
 Maria João Pinho, como Irmã;
 Leonor Silveira, como Dona do bordel;
 Marcello Urgeghe, como Cliente;
 Miguel Nunes, como Jovem bonito.

Equipa técnica

 Realização e argumento: João Botelho.
 Fotografia: João Ribeiro.
 Música: Nicholas McNair.
 Editor: João Braz.
 Som: Paulo Abelho
 Direção de produção: Alexandre Oliveira.

Continuidade artística
A primeira longa‑metragem de João Botelho, Conversa acabada (1982), sobre a correspondência entre Fernando Pessoa e Mário de Sá‑Carneiro, surge no mesmo momento em que Manoel de Oliveira recomeça a sua carreira, um momento de afirmação do cinema português posterior à Revolução de 25 de abril. A especificidade dos seus cinemas associa-se a figuras da literatura portuguesa. No caso de Botelho, após abordar a obra de Fernando Pessoa, transpõe para filme textos de Almeida Garrett (Quem és tu?), Miguel Torga (A terra antes do céu), Agustina Bessa‑Luís (A corte do norte), Eça de Queiroz (Os Maias), Fernão Mendes Pinto (Peregrinação), José Saramago (O ano da morte de Ricardo Reis) e Alexandre O'Neill (Um filme em forma de assim). Com O cinema, Manoel de Oliveira e eu, Botelho não deixa de fazer um balanço das suas próprias ideias e vivências, continuando a dialogar com a literatura e a História de Portugal, e neste caso em particular, com a história do cinema português, cuja descendência Botelho insere no seu cinema.

Distribuição

Lançamento
O cinema, Manoel de Oliveira e eu foi selecionado para a programação do 13º Festival IndieLisboa, fora de competição, onde se estreou a 24 de abril de 2016, um ano após o falecimento de Manoel de Oliveira.

Comercialmente, o documentário foi lançado nos cinemas portugueses a 13 de outubro de 2016, tendo como complemento Ascensão, uma curta-metragem de Pedro Peralta que havia sido premiada na mesma edição do IndieLisboa na qual o filme de Botelho se estreou.

Em televisão, a estreia decorreu na RTP2 a 11 de dezembro de 2018, momento a partir do qual a longa-metragem foi disponibilizada no serviço de streaming RTP Play.

Festivais
Após a sua estreia no IndieLisboa, a Portugal Film, estrutura que representa o filme internacionalmente, mostrou-se agradada com o acolhimento caloroso de quem assistiu às sessões oficiais de O cinema, Manoel de Oliveira e eu. Tal despoletou o interesse de vários programadores de festivais, dos quais se destacam:
 Viennale (Áustria), 2016;
 Festival Internacional de Cinema de Locarno (Suíça), 11 de agosto de 2016;
 Ourense Film Festival (Espanha), 30 de outubro de 2016;
 Mostra Internacional de Cinema de São Paulo (Brasil), 31 de outubro de 2016;
 Janela Internacional de Cinema do Recife (Brasil), 5 de novembro de 2016;
 Caminhos do Cinema Português (Portugal), 25 de novembro de 2016;
 Les Écrans Documentaires (França), 2017;
 Jeonju International Film Festival (Coreia do Sul), 2017;
 Festival de Cinema de Salonica (Grécia), 2017;
 Festival Punto de Vista (Espanha), 6 de março de 2017;
 Cinéma du Réel (França), 30 de março de 2017;
 Hong Kong International Film Festival (Hong Kong), 16 de abril de 2017;
 Festival Internacional de Cinema Independente de Buenos Aires (Argentina), 24 de abril de 2017;
 Panorama Internacional de Coisa de Cinema (Brasil), 5 de novembro de 2017;
 Documentary Film Club Close Up (Ucrânia), 2018;
 Vladivostok International Film Festival (Rússia), 2018.

Receção

Audiência
Aquando a sua distribuição limitada em Portugal, O cinema, Manoel de Oliveira e eu recebeu apenas 587 de espetadores em sala.

Crítica

Em Sound + Vision, o cinéfilo João Lopes defende o documentário pela sua característica transfiguradora entre ficção e não-ficção, bem como a abordagem de Botelho, rematando: "importa continuar a filmar, questionando o próprio cinema, questionando a difícil arte de ser espectador. É isso que Botelho arrisca". Escrevendo para a Cinemateca portuguesa, Joana Ascensão enquadra o realizador do documentário como a pessoa mais conhecedora do cinema de Oliveira, mais apta para introduzir os espetadores aos seus fundamentos estéticos. Luís Miguel Oliveira (Público) acrescenta a esta ideia que "a voz off do próprio Botelho comenta e, sobretudo, conduz as operações, sempre numa mescla – no seu melhor, indestrinçável – entre a admiração e a análise".

Vários críticos, compararam O cinema, Manoel de Oliveira e eu com João Bénard da Costa: Outros amarão as coisas que eu amei, de Manuel Mozos. O cinéfilo Jorge Mourinha (The flickering wall) comenta que o filme de Botelho se afasta de uma estrutura de documentário rígida e se aproxima da abordagem impressionista que Mozos adota no seu filme. Em C7nema, Hugo Gomes conclui que o filme de Mozos beneficia da perspetiva "fraternal" com que o realizador preserva os sentimentos e fascínios de Bénard da Costa em relação ao cinema e que não é a abordagem de Botelho. Este debate acerca da transposição do género de cinema de homenagem surge igualmente na crítica de Ricardo Vieira Lisboa para À pala de Walsh. O crítico escreve que a obra de Botelho é bem-sucedida porque "todo o filme se faz neste intervalo entre a bênção e a maldição, entre a descendência e degenerescência".

Parece ter havido algum consenso na crítica de que a curta-metragem A rapariga das luvas se assume enquanto o ponto alto do filme. Luiz Santiago em Plano crítico é um dos que argumenta neste sentido, ao caracterizar o segmento documental do filme enquanto uma parte "bastante preguiçosa, a despeito do ótimo material coletado", acrescentando que tem pouco valor artístico e que "traz pouca novidade. Apenas a exibição de cenas de filmes de outra pessoa não faz um bom documentário". Paulo Peralta (CinEuphoria) ignorou o primeiro ato e considerou no seu texto apenas o segmento de ficção de O cinema, Manoel de Oliveira e eu. Destaca a interpretação de Mariana Dias no papel da protagonista e, em particular, a fotografia de João Ribeiro. Também Vitor Pinto, escrevendo para Cineuropa, realça "a bela cinematografia de João Ribeiro (...), deixando espaço para o compositor Nicholas McNair envolver as imagens numa atmosfera musical emocionante". Focando-se igualmente em A rapariga das luvas, Cid Vasconcelos (Magia do real) destaca "a beleza melancólica das composições em que surge a lua, evocativas do pintor romântico Caspar David Friedrich, assim como para um estilo que em tudo e por tudo é o de Botelho, e não uma tentativa de mimetizar Oliveira e o que seria equivalente às cartelas do cinema mudo se sobrepõe as imagens".

Premiações

|2016
|Janela Internacional de Cinema do Recife
|Prémio João Sampaio
|João Botelho
|
|
|-
|rowspan="2" |2017
|Prémios CinEuphoria
|Melhor atriz nacional
|Mariana Dias
|
|
|-
|Prémios Sophia
|Melhor documentário em longa-metragem
|O cinema, Manoel de Oliveira e eu, Alexandre Oliveira
|
|
|-

Ligações externas

Curtas-metragens da década de 2010
Curtas-metragens de 2016
Curtas-metragens de Portugal
Documentários de Portugal
Filmes ambientados no Porto
Filmes ambientados no século XIX
Filmes com temática LGBT de Portugal
Filmes mudos de Portugal
Filmes de drama romântico da década de 2010
Filmes de drama romântico de Portugal
Filmes de Portugal de 2016
Filmes em língua portuguesa
Filmes em preto e branco
Filmes gravados no Porto
Filmes premiados
Filmes realizados por João Botelho
Documentários vencedores do prémio Sophia
Filmes independentes de Portugal
Filmes independentes da década de 2010

O Cinema, Manoel de Oliveira e Eu


دارتانيان  هو شخصية روائية خيالية من إبداع الكاتب الفرنسي ألكسندر دوما وهو أحد أبطال رواية الفرسان الثلاثة.

يمثل دارتانيان شخصية شاب حماسي ومندفع، وبالرغم من فقره فإنه يتحدر من إسرة نبيلة، يترك دارتانيان منزله ويرحل إلى باريس على أمل الانضمام إلى فرقة الحرس الشخصي للملك والمسماة بالفرسان . يلتقي دارتانيان بأبطال الرواية الآخرين (الفرسان الثلاثة) وهم آثوس وبوثوس وأراميس وعلى الرغم مع أنه يدخل معهم في مواجهة في باديء الأمر إلى انهم سريعا ما يصبحون من الأصدقاء. وتحدث معهم عدة من المغامرات تضعهم في مواجهة مباشرة مع الكاردينال ريشيليو وزير الملك الفرنسي. ولكن في النهاية يعجب الكاردينال ريتشيليو بدارتانيان وينصبه كأحد الضباط في فرقة الفرسان.

انظر أيضا
 الرجل في القناع الحديدي (فيلم)

مصادر
 الرواية كاملة على موقع مشروع غوتنبرغ (مفتوح المصدر)
 النص الكامل للرواية بالإضافة إلى قرائة صوتية

مراجع

أشخاص من جارس
الرجل ذو القناع الحديدي
روايات فرنسية
شخصيات ذكور في الأدب
شخصيات في الفرسان الثلاثة (رواية)
ضباط عسكريون خياليون
ضباط عسكريون فرنسيون
عسكريون فرنسيون في القرن 17
مبارزون سيف الشيش خياليون
مواليد عقد 1610
وفيات 1673
وفيات في ماستريخت

دارتانيان


An Phaius lyonii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames. An Phaius lyonii in nahilalakip ha genus nga Phaius, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phaius

Phaius lyonii


Sezonul 14 Supernatural, un serial de televiziune  american  creat de Eric Kripke, a avut premiera pe The CW la 11 octombrie 2018. Sezonul este format din 20 de episoade.

Al 13-lea episod al sezonului va fi al 300-lea episod al serialului.

Distribuție

Roluri principale
 Jared Padalecki - Sam Winchester
 Jensen Ackles - Dean Winchester / Michael
 Mark Pellegrino - Nick
 Alexander Calvert - Jack
 Misha Collins - Castiel

Roluri secundare
 Jim Beaver - Bobby Singer
 Samantha Smith - Mary Winchester
 Danneel Ackles - Sister Jo / Anael
 Katherine Evans - Maggie
 Dean Armstrong - Kip
 Meganne Young - Lydia Crawford
 Kim Rhodes - Sheriff Jody Mills
 Yadira Guevara-Prip - Kaia Nieves
 Genevieve Buechner - Samantha Juarez
 Aaron Paul Stewart - Dirk Winchell
 Kurt Ostlund - Stuart Blake
 Leah Cairns -  Sasha Rawling
 Chris Patrick-Simpson - Neil
 Ruth Connell -  Rowena
 Briana Buckmaster - Sheriff Donna Hanscum
 Kathryn Newton - Claire Novak
 Katherine Ramdeen - Alex Jones
 Clark Backo - Patience Turner
 Amanda Tapping - Naomi
 Felicia Day - Charlie Bradbury

Episoade

Note

Legături externe

Sezoane de televiziune
Supernatural

Supernatural (sezonul 14)


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Dolné Plachtince enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Dolné Plachtince im Okres Veľký Krtíš.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Dolne Plachtince


Ekim Devrimi, Bolşevik Devrimi, Rus Devrimi (Rusça: Октябрьская революция/Oktyabrskaya revolyutsiya) ya da Büyük Ekim Sosyalist Devrimi, ayrıca bilinen adı ile Ekim Ayaklanması,
Rusya'da Jülyen takvimine göre 25 Ekim 1917'de (Miladi takvime göre 7 Kasım 1917), Petrograd'daki geçici hükûmetin devrilerek iktidarın Lenin önderliğindeki Bolşeviklere geçmesini sağlayan ve Sovyetler Birliği'nin kurulmasına yol açan olaydır.

Ekim Devrimi dünyada ilk ve en büyük sosyalist devletin kurulmasını sağlayarak sosyalizmin tüm dünyaya yayılmasına etki ederek 20. yüzyılın dünya tarihini etkileyen en önemli olaylarından biri olmuştur.

Şubat 1917'de çarın devrilmesiyle önce Rus meclisi Duma'da çoğunluğa sahip olan Kadetlerin desteklediği Prens Lvov başkanlığında, temmuz ayında ise sağ SR'ler tarafından desteklenen Kerenski başkanlığında geçici hükûmetler kuruldu. Ekim Devrimi'yle Aleksandr Kerenski başkanlığındaki geçici hükûmet düştü ve iktidara Bolşevikler ile Sol SR'lar geldi. Bu gelişmeler üzerine Bolşevik karşıtı Beyaz Ordu Rus İç Savaşı'nı ve Beyaz Terör olaylarını başlattı. 1922 yılında iç savaştan galip çıkan Bolşevikler, Sovyetler Birliği'ni kurdu.

İsim ve etimoloji
Başlangıçta, olaydan Ekim Olayı veya 25 Ayaklanması olarak bahsedildi. Zamanla Ekim Devrimi yaygınlık kazandı. Devrimin 10. yıldönümü olan 1927 yılından itibaren resmî olarak Büyük Ekim Sosyalist Devrimi (Rusçası: Великая Октябрьская Социалистическая Революция) olarak adlandırıldı. Anti-Bolşevikler ise olaya eleştirel bir biçimde "Ekim Darbesi" (Rusçası: Октябрьский переворот) adını verdi.

Devrimin Amaçları

Ekim Devrimi'nin amacı genel olarak otokratik sistemi yıkmak, Rusya'yı emperyalist savaştan kurtarmak, işçi ve köylüleri temsil eden iktidarı kurmak, toprak aristokrasisine karşı halkın büyük çoğunluğunu oluşturan yoksul köylü kitleleri lehine toprakları kolektif mülkiyete devretmek, burjuvaziye karşı emekçi sınıfının çıkarlarını savunmaktı. Şubat 1917 Devrimi'nin tek başarılı yönü Çarlık rejiminin yıkılmasıydı. Ancak halkın başarısına karşın iktidar monarşi düzeninin elit kitlelere tanıdığı seçim hakkından dolayı mecliste çoğunlukta olan burjuvaziye kalmıştı. İnsani ve adil bir çalışma düzenini getirecek iş kanunu, acil barış ortamının sağlanması gibi demokratik hak ve taleplerin karşılanmaması burjuva iktidarının niyetleriyle Şubat Devrimi'ni gerçekleştiren geniş halk kitlelerinin taleplerinin çelişmesine sebep oluyordu. Otokrasiyi yıkan burjuva devriminin getirdiği mevcut belirsizlik ortamı halkta tepkiye yol açtı. Savaşın, ekonomik krizin, açlık ve sefaletin sürmesi ve tüm bunlara karşı yapılan protesto eylemlerinde yeni hükûmetin Çarlık düzenini aratmayacak şiddet eğilimine yönelmesi halkta sosyalist devrim taleplerini kaçınılmaz kıldı.

Gelişimi
20. yüzyıla girildiğinde Rus İmparatorluğu ısrarlı olarak uyguladığı otokratik rejim yüzünden ve bünyesinde barındırdığı farklı ulusların maruz kaldığı baskılardan ötürü uluslar hapishanesi olarak adlandırılıyordu. Ülke Rus-Japon Savaşı ile askeri olarak büyük darbe almış, iç siyasi hayatta da 1905 Devrimi ile büyük altüst oluşlar yaşıyordu. Kırılgan bir ekonomisi olan Çarlık rejimi I. Dünya Savaşı'na girdi ve uzun süren savaşın etkisi cephedeki askerler başta olmak üzere tüm halkta yıkıcı bir etki yarattı. 1917 Şubat ayında da devrimci hareketlenme başladı.

23 Şubat'ta (Gregoryen takvime göre 8 Mart) Petrograd işçileri iktidarı ve mevcut düzeni protesto eden bir gösteri yaptı. Kadınların çoğunlukta olduğu gösterilerde "kahrolsun istibdat, ekmek ve adalet istiyoruz" sloganları atıldı. Önceleri ılımlı ve sadece çarın politikalarını protesto niteliğinde olan gösterilere karşı ordunun zor kullanması hükûmet karşıtı isyanın başlamasına sebep oldu. İsyan işçilerin çoğunun ve savaştan bıkmış erlerin de katılımıyla kısa sürede büyüdü. Çar, ordusunu ve Kazak askerleri gösterileri bastırmak için görevlendirdi. Ancak subayların halkın üzerine ateş edilmesi yönündeki emrine savaştan yorgun düşmüş askerler silahlarını subayların üzerine doğrultarak cevap verdi. Kazak birlikleri de halkla çatışmayı reddetti. İsyanın büyümesi üzerine Çar II. Nikolay kardeşi Mihail lehine tahttan feragat etti. Ancak Prens Mihail devrimci hareketlenmeden korkarak tahtı devralmayı reddetti. Böylece Rusya'da monarşi rejimi yıkıldı. 350 yıllık Çarlık yönetimi ve 300 yıllık Romanov hanedanı da tarihe karıştı. Ancak seçim sisteminin asillere ve elit kitlelere tanıdığı oy hakkı sebebiyle Duma'da çoğunlukta olan Çar taraftarı milletvekilleri hızlı davranarak Prens Lvov başkanlığında geçici hükûmeti kurdu ve yönetimi sahiplenmeye çalıştı. Tabii işçi, köylü ve askerlerin Sovyetleri de alternatif bir iktidar olarak ortaya çıktı. Artık bölünmüş toplumu temsil eden iki ayrı hükûmet mevcuttu. Resmî olarak iktidarı devralan burjuva hükûmeti, aristokratları, fabrikatörleri, din adamlarını ve Çar yanlısı subayları temsil ederken, yoksul halk kitlelerini, işçi ve köylüleri Sovyetler temsil etmekteydi. İki organ ve destekçileri arasındaki çatışma Bolşeviklerin iktidar olmasına kadar süren belirsizlik ortamında yaşanan kaos ve kargaşanın temel sebebi oldu. Bolşevik Devrimi ile birlikte burjuva hükûmeti saf dışı bırakılarak mutlak iktidar Sovyetlere verilecekti.

İsviçre'de bulunan Lenin partinin Rusya'daki merkezine geçici hükûmete destek verilmemesi gerektiğini, işçi ve köylülerin ancak Sovyetlerin tam iktidarı ile zafer kazanacağını belirten mektup gönderdi. Zaten geçici hükûmet de halkın isteklerine cevap vermekten uzaktı. Tarım reformu, günlük çalışma süresinin kısaltılması gibi taleplerin hiçbiri gerçekleşmedi. Şubat Devrimi'nin çıkış sebeplerinden birisi olan halktaki barış isteği dikkate alınmadı ve doğu cephesinin kapanmasının Almanya lehine olmasından korkan İtilaf Devletleri'nin istekleri doğrultusunda I. Dünya Savaşı'na devam edildi. 10 (23) Mart'ta Bolşeviklerin denetimindeki Petrograd Sovyeti, "Dünya Halklarına" adıyla bir manifesto yayınladı: "Rus devrimciler egemen sınıfların emperyalist politikalarına karşı Avrupa halklarını barışa çağırıyor". Halkta savaş karşıtlığı o kadar ciddi bir boyuta ulaşmıştı ki, ekonomik iflasın eşiğindeki devletin savunma gücünün de yetersizliğine dayanarak yenilginin kaçınılmaz olduğunu fark eden askerler tek çare olarak ordudan firar ediyordu. Öyle ki 1915 yılından devrime kadar firar edenlerin sayısı 1,5 milyona ulaşmıştı. Astları üzerindeki otoritesini tamamen yitirmiş olan subaylar firar etmeye çalışan yüzlerce askeri öldürerek daha büyük bir tepkiye yol açmışlardı. Devrimi engelleyemeyen subaylar bu defa mevcut durumdan istifade ederek burjuva hükûmetini savaşa zorluyorlardı.

Nisan ayında zırhlı bir trenle İsviçre'den Petrograd'a gelen Lenin Finlandiya İstasyonu'nda kalabalık bir kitle tarafından karşılandı. Lenin buradaki konuşmasında sosyalizm için Sovyetlerin tam iktidar olacağı bir devrim çağrısı yaptı. Hemen ardından "Nisan Tezleri" olarak adlandırılan ünlü tezleri yayınladı. Lenin bu tezlerde emperyalist paylaşım savaşı sırasında Avrupa genelinde sosyal-demokratların kendi hükûmetlerinin savaş konusundaki politikalarını desteklemelerinden dolayı sosyal-demokrasi adının önemini yitirdiğini belirtti ve bu nedenle Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi'nin adının Komünist Parti olarak değiştirilmesini önerdi. Lenin'in bu önerisi kabul edilse de partinin adı resmî olarak Mart 1918'de Komünist Parti olarak değiştirildi. Lenin'in Nisan Tezleri ile birlikte Bolşevikler "Barış, ekmek ve adalet" istiyoruz ve "Tüm İktidar Sovyetler'e" sloganıyla harekete geçti.

18 Nisan (1 Mayıs)'da Dışişleri bakanı Milyukov müttefiklere savaşa devam edileceği yönünde taahhüt verdi. Petrograd Sovyeti bu açıklama üzerine halkın aldatıldığına yönelik bildiri dağıttı. Rus cephesindeki Alman ordularının batı cephesine kaydırılmasını istemeyen İtilaf Devletleri'nin baskısıyla alınan bu karar halkta galeyana yol açtı ve protesto edildi. 21 Nisan (4 Mayıs)'da başlayan ve iki gün süren gösterilerde "kahrolsun geçici hükûmet", "Milyukov istifa", " bütün iktidar Sovyetlere" sloganları atıldı. Gösteriler Moskova'ya da sıçradı ve işçiler greve gitti.

Tehlikenin farkına varan hükûmet Petrograd Sovyetine çağrıda bulunarak sosyalist partileri hükûmete katılmaya davet etti. Bu çağrıya sağ kanat sosyalistler olumlu yanıt verdi. Bu süreçte pek çok Menşevik politikacıya bakanlık verildi. Ancak 5 Mayıs'ta Aleksandr Kerenski'nin yeni kurulan hükûmete savaş bakanı tayin edilmesi Petrograd Sovyetinde savaş taraftarı sağ sosyalistlerle barış taraftarı sol sosyalistler arasında tartışmalara sebep oldu.

Temmuz ayında Alman İmparatorluğu ordularına karşı düzenlenen ve başarısızlıkla sonuçlanan saldırıdan sonra düzenlenen eylemlerde 500 bin işçi Geçici Hükûmetin istifasını istedi. 3 Temmuz (16 Temmuz) günü Sovyetlerin kontrolündeki Petrograd Garnizonu'nun çağrısıyla başlayan protesto gösterilerinde askerler ve işçiler Sovyetler lehine mitingler düzenledi. 4 Temmuz (17 Temmuz)'da gösterilere Baltık Filosu denizcileri ile işçi ailelerinin de katılımıyla protesto eylemleri büyüdü. Ancak bu mitingler geçici hükûmetin katliamına sebep oldu. Gösterilerin bastırılması sırasında halkın üzerine evlerden makineli tüfeklerle açılan ateş sonucu 56 kişi öldü, 600'e yakın kişi de yaralandı. Hükûmet katliamdan aşırı sağcı örgütleri sorumlu tutsa da Sovyetler tetikçi olarak kapitalist bakanları suçladı.

Bu dönemden sonra artık Sovyetler Geçici Hükûmet karşısında bastırılmış durumdaydı. Rus ekonomisi bu sırada felakete doğru gidiyordu. Tarımsal üretim ve sanayi alanındaki düzensizlikler üretimin 1916 yılları seviyesine düşmesine yol açmış, kapanan işletmeler yüzünden yoğun işsizlik yaşanmaktaydı. İşçilerin eline geçen ücret düşmüş ve alım gücü 1913 yılı seviyelerine gerilemişti. Ülkenin borçları 50 milyar rubleyi aşmış durumdaydı ve ekonomik iflasın eşiğine gelmişti.

Temmuz Günlerini özellikle Bolşeviklere karşı baskı dönemi izledi. 7 Temmuz (20 Temmuz)'da Prens Lvov'un istifası ile kurulan yeni Geçici Hükûmette Aleksandr Kerenski başbakan oldu.

Yeni hükûmet Bolşeviklere ait matbaayı bastı ve Pravda gazetesinin yayınlanmasını yasakladı. Hükûmetten izinsiz olarak bildiri dağıtılması ve miting yapılması yasaklandı. Lenin hakkında idam kararı çıkarıldı. Bu karar üzerine Lenin güvenlik amacıyla Finlandiya'ya iltica etti. Ancak Bolşevikler üzerinde tutuklamalar ve yargısız infazlar arttı. Troçki başta olmak üzere çok sayıda Bolşevik tutuklandı.

Petrograd'daki sosyalist örgütlere karşı Çarlık Ordusu komutanlarından Lavr Kornilov komutasındaki Kazak Ordusu şehre gelerek sıkıyönetim ilan etmek ve idareyi ele almak için ilerlemeye karar verdi. Kornilov Olayı olarak bilinen olay sırasında Kerenski paniğe kapılarak darbenin kendisini de tasfiye edeceğini anladı ve o sırada en güçlü ve en örgütlü siyasi güç olan Bolşeviklerden yardım istedi. Petrograd, Moskova, Kiev, Harkiv ve diğer şehirlerdeki Bolşevik işçi ve askerler Kornilov karşıtı eylemler düzenledi. Bolşevik Parti Merkez Komitesi 27 Ağustos 1917'de yaptığı açıklamada Şubat Devrimi ile kazanılan her şeyi boğmak için Petrograd'a ilerleyen Kornilov birliklerinin durdurulması çağrısı yaptı. Özellikle demiryolu işçilerinin engellemesi ve Kazak Bolşevik askerlerin propagandası sonucu Kornilov'un ordusu dağıldı ve darbe girişimi başarısız oldu. Bu olaylarda Bolşeviklerin gücü sınandı ve iktidarın alınmasında önemli bir evreye geçilmiş oldu.

Kornilov'un darbesinin başarısız olmasıyla beraber Bolşeviklerin saygınlığı ve Sovyetlerdeki desteği daha da arttı. Bolşevikler Petrograd, Moskova başta olmak üzere Briansk, Samara, Saratov, Tasritsyn, Minsk, Donetsk, Lugansk ve Kiev Sovyetlerinde çoğunluğu kazandılar. Tüm Rusya Sovyetler Merkezi Yönetim Komitesi iktidarın alınması yönünde karar aldı.

25 Eylül'de Trotski kefaletle serbest bırakıldı ve Petrograd Sovyetinin yönetimini devraldı. Lenin gizli bir şekilde Petrograd'a gelerek devrimi organize etmeye başladı. Eylül ve Ekim aylarında Moskova ve Petrograd sanayi işçileri, Donbas maden işçileri, Ural metal sanayi işçileri, Bakü petrol işçileri, tekstil işçileri ve demiryolu işçileri sayısız grev yaparak Geçici Hükûmeti protesto etti. Bu iki ay zarfında toplamda 1 milyon işçi grev süreçlerine katıldı. İşçiler çoğu fabrika ve işyerinde yönetimi ele aldı ve üretim ile dağıtımı kontrol etmeye başladı.

Ekim 1917'ye gelindiğinde kırda da benzer bir durum vardı. Büyük toprak sahiplerine karşı yoksul köylüler tarafından 4 binin üzerinde ayaklanma eylemi kaydedildi. Geçici Hükûmetin büyük toprak sahibi zengin köylüler olan kulakların isteklerine göre hareket etmesi ve ayaklanmaları bastırmak için askeri birlik göndermesi yoksul köylülerin de toprakların kendilerine verileceğini söyleyen Bolşeviklere destek vermesine sebep oldu.

Cephede, şehirlerdeki garnizonlarda ve savaş gemilerindeki askerler ve bahriyeliler de açıkça Geçici Hükûmeti tanımadıklarını ilan etti ve seçilmiş temsilcilerini Sovyetlere göndererek iktidarın alınmasından yana görüş bildirdi.

Devrim ve Sovyet İktidarı

10 Ekim günü Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi (Bolşevik) Merkez Komitesi Lenin başkanlığında silahlı ayaklanma gündemiyle toplandı. Toplantıda 2'ye karşı 10 oyla ayaklanma lehine karar alındı

Devrimin yaklaşmakta olduğunu fark eden Başbakan Aleksandr Kerenski Devrimci Askeri Komite'nin dağıtılmasını ve tüm üyelerinin tutuklanmasını emretti. Fakat artık otoritesini tümüyle kaybetmiş olan hükûmet başkanının emirlerini yerine getirecek az sayıda müfreze, Kızıl Muhafızlar tarafından kolayca püskürtüldü.

Devrimci Askeri Komite Rusya halkına hitaben yayınladığı bildiride demokratik bir barış ve üretim mekanizması üzerinde işçi denetimi için Sovyetlerin tam iktidar olacağı bir devrim çağrısı yaptı.

24 Ekim (6 Kasım) 1917'de Bolşevikler başkent Petrograd'da Kerenski önderliğindeki Geçici Hükûmete karşı harekete geçti. Cezaevlerindeki Bolşevik tutuklular serbest bırakıldı. Hükûmete bağlı birlikler kolayca bertaraf edildi. 25 Ekim (7 Kasım)'de 10 bin kadar Kızıl Muhafız güçlü bir direnişle karşılaşmadan tüm hükûmet binalarını ve stratejik mevkiileri ele geçirdi. Smolni Enstitüsü'ne bulunan Lenin, devrim talimatlarını buradan vermekteydi. Vladimir Stankeviç liderliğindeki Askeri Harbiyelilerden oluşan bir müfreze ve St. Georgiev muhafızları Bolşeviklere karşı direnişe geçse de başarılı olamadı.

25 Ekim (7 Kasım) gecesi hükûmetin bulunduğu Kışlık Saray'a saldırı başladı. Binlerce Kızıl Muhafız Kışlık Saray'a yöneldi. Vladimir Antonov-Ovseyenko liderliğindeki Baltık Filosu ve Kronştad Denizcileri de saldırıya katıldı. Aurora kruvazöründen saraya top atışı yapıldı. Bu sırada Kerenski kaçmayı başarmış, ancak bakanlar sarayda bulunmaktaydı. Kazaklar, askeri öğrenciler ve muhafızlar tarafından korunan saray 8 Kasım'da sabaha karşı saat 2'de düştü. Devrilen hükûmetin üyeleri hapse atıldı.

Devrimin resmî tarihi 25 Ekim (7 Kasım) 1917 oldu. İktidar fiilen alındıktan sonra toplanmakta olan ve çoğunluğunu Bolşevik ve müttefikleri olan Sol SR vekillerinin oluşturduğu II. Tüm Rusya Sovyetler Kongresi'nde iktidarın Lenin önderliğindeki Bolşeviklere bırakıldığı ilan edildi.

Sonuçları

II. Tüm Rusya Sovyetler Kongresi'ndeki 670 delegenin yaklaşık olarak yarısına karşılık gelen 300'ü Bolşevik, 100 kadarı da Sosyalist-Devrimci Parti üyesi Sol SR olduğundan kongredeki çoğunluk Aleksandr Kerenski hükûmetinin devrilmesini onayladı. Kışlık Sarayın alınma haberi kongreye ulaştığında iktidarın İşçi, Asker ve Köylü Vekilleri Sovyeti olarak alındığı ilan edildi ve Ekim Devrimi onaylandı. Bolşevik lider Lenin kongrede iktidarın alınmasına yönelik kısa bir konuşma yaptı:

"Yoldaşlar, Bolşeviklerin ısrarla savunduğu işçi ve köylü devrimi gerçekleşmiştir."

Kongrede bulunan Sosyalist Devrimci Parti'nin sağ kanadından temsilciler alınan kararı protesto edip kongreyi terk etti. Protestoya katılıp Lenin ve Bolşeviklerin yasa dışı şekilde iktidarı aldığını belirten Menşevikler de kongreden ayrıldı. Kongre yeni Sovyet hükûmeti olan Lenin başkanlığındaki Halk Komiserleri Konseyi'ni (Rusçası: Совет народных коммиссаров, Latin harfleriyle kısaltması Sovnarkom'dur) seçti. Kurucu Meclis toplanıncaya kadar iktidarda olacağı açıklanan Sovnarkom ilk olarak Barış Kararnamesi'ni yayınlayarak I. Dünya Savaşı'ndan çekildiklerini ilan etti ve savaşan tüm hükûmetlere ilhaksız ve tazminatsız bir barış çağrısında bulundu. Hemen ardından Toprak Kararnamesi kabul edilerek azınlıktaki büyük toprak sahiplerine ait toprakların da nüfusun çoğunluğunu oluşturan yoksul köylülere dağıtıldığını açıkladı.

Görev dağılımı

İlk Sovyet hükûmeti olan Sovnarkom'da (Rusçası: Совет народных коммиссаров, Sovyet Halk Komiserleri / Latin harfleriyle kısaltması Sovnarkom) görev dağılımı aşağıdaki şekilde oldu;

İlk icraatlar
Sovnarkom, kendisine karşı cephe alan başta Kadetler olmak üzere özellikle monarşi yanlısı partilerle, Kerenski kabinesi üyelerini tutukladı. Kerenski ise ABD elçisinin makam aracıyla kaçmayı başardı. Ancak karşı-devrim ve sabotaj faaliyetleri ile terör saldırılarının başlaması üzerine 20 Aralık 1917'de devrimi korumak için Feliks Dzerjinski başkanlığında Çeka (veya ÇK, Rusçası: ЧК, Всероссийская чрезвычайная комиссия по борьбе с контрреволюцией и саботажем, Rusya Tamamında Karşı-Devrim ve Sabotajla Mücadele İçin Olağanüstü Komisyon) adı verilen ilk Sovyet istihbarat ve gizli servisi kuruldu.

25 Ocak 1918'de toplanan III. Sovyetler Kongresi'nde Rusya Federatif Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti ilan edildi. Rus İmparatorluğu özerk cumhuriyetlere ayrıldı ve her ulusa yerel yönetimlerini örgütleme hakkı tanındı.

Şehirde işçilerin ve kırda da köylülerin iktidarını ve ittifakını simgeleyen orak ve çekiç 1918 yılında Rusya Federatif Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin, 1922'den itibaren de Sovyetler Birliği'nin arması olarak kabul edildi. Üzerinde orak çekiç sembolü ve beş kıtanın işçilerini birliğe çağıran beş kollu yıldız bulunan kızıl bayrak da yeni kurulan devletin resmî bayrağı olarak ilan edildi.

Sovnarkom'un aldığı ve uyguladığı ilk kararlarda 1871 yılındaki ilk işçi iktidarı denemesi olan Paris Komününün etkisi de dikkat çekiyordu. Alınan kararlar arasında en önemlileri şunlar sayılabilir:

Tüm bankalar kamulaştırıldı.
Tüm banka hesapları hazineye aktarıldı.
Tüm fabrikaların denetimi Sovyetlere geçti.
Kiliselerin mal varlıkları (banka hesapları da dahil) hazineye aktarıldı.
Asgari ücrete zam yapıldı ve günlük çalışma süresi 8 saate indirildi.
Çarlık hükûmetinin bütün dış borçları reddedildi.
Ülkenin tüm doğal kaynakları millileştirildi.
İdam cezası kaldırıldı.
Kilisenin devlet üzerindeki otoritesi kaldırılarak laik bir sistem getirildi.
Laik bir eğitim sistemi getirilerek kilise-eğitim ilişkisi yasaklandı.
Din ve inanç özgürlüğü getirildi ve dini propaganda yasaklandı.
Kadınlara seçme-seçilme hakkı verildi.
Medeni kanun kabul edilerek, medeni nikâh ve boşanma hakkı yasallaştı.
Soyluluk unvanları kaldırıldı ve herkes yasalar önünde eşit kabul edildi.
Çalışanlara, çocuklara ve çalışamayacak durumda olan yaşlı ve hastalara sosyal güvence sağlandı.
Eğitim ücretsiz ve mecburi hale getirildi.
Çocuk işçi çalıştırılması yasaklandı.

Bolşevikler ilerlemenin ve toplumsal modernizasyonun temel koşulu olarak eğitime çok önem veriyordu. Her şeyden önce eğitim sistemini iyileştirmek ve toplumdaki çocuk ya da yetişkin her ferdin bu hizmetten yararlanabilmesi için gerekli koşulları yaratmak gerekiyordu. Bu amaçla eğitim çağındaki tüm çocukların bilfiil okula gitmesi zorunluluğu getirildiği gibi yetişkinler için de "rabfak" denilen işçi fakülteleri kuruldu. Bu fakültelerde işçilere hem temel ve teorik eğitim hem de pratik ve mesleki eğitim verildi. Çarlık döneminde toplumun sadece % 20'si eğitim imkanlarından faydalanabildiği için okur-yazar oranı diğer Avrupa ülkeleriyle mukayese edildiğinde oldukça düşüktü. Bolşeviklerin eğitim-öğretim seferberliği kısa sürede %100'lük okur-yazar oranıyla Sovyet toplumunu sosyo-kültürel açıdan diğer ülkelerle mukayese edilemeyecek bir düzeye ulaştırdı.

Rus İç Savaşı

Bolşeviklerin Rus İmparatorluğu'nun diğer şehirlerinde iktidarı ele geçirmeleri de zor olmadı. Bolşevikler çok uluslu Rusya topraklarında özellikle Rus olmayan uluslara kendi kaderlerini tayin hakkı tanıdı. Polonya ve Finlandiya'nın bağımsızlığı Bolşevikler tarafından kabul edildi. Ancak bazı uluslar da tek taraflı olarak bağımsızlık ilan etti. Örneğin Ukrayna Rada'sı 23 Haziran 1917'de otonom olduğunu ilan etti. 25 Ocak 1918'de de bağımsızlık bildirgesini yayınladı. I. Dünya Savaşı sırasında Doğu cephesinde engelsiz ilerleyen Alman İmparatorluğu birlikleri de özellikle batı Ukrayna'dan destek alan Sovyet karşıtı Ukrayna bağımsızlığını destekledi ve Ukrayna'daki Bolşeviklere karşı katliam uyguladı.

Ekim Devrimi ile parlamenter sistemden sosyalist temsil sistemine geçildi. Ancak Ekim Devrimi ile görece kansız şekilde alınan iktidar, Bolşevik karşıtlarının örgütlenerek Beyaz Ordu'yu oluşturmaları ile kanlı bir iç savaşa sürüklendi. İlk dönemlerde Sovyet hükûmetinin meşruiyetini kabul etmeyen İtilaf devletleri de bu çatışmalarda Sovyet karşıtlarının safında yer aldı. Sosyalizmin Bolşeviklerin destek verdiği Alman devrimciler vasıtasıyla Almanya üzerinden Batı Avrupa'ya yayılması olasılığı da İtilaf devletleri için önemli bir tehlikeydi. I. Dünya Savaşı sırasında müttefikleri Çarlık hükûmeti ile yaptıkları gizli paylaşım anlaşmalarının Sovyet hükûmeti tarafından emperyalizm karşıtı politikanın bir gereği olarak açıklanmasının da etkisiyle İtilaf Devletleri Beyaz Ordu'ya bir yandan maddi destek verirken, diğer yandan Karadeniz ve Uzakdoğu'da Vladivostok üzerinden asker çıkararak ülkenin pek çok yerini işgal etmeye ve Bolşeviklere karşı saldırılara katılmaya başladılar.Amerika Birleşik Devletleri, Birleşik Krallık ve Fransa'nın desteğiyle monarşi taraftarları ülkede Beyaz Terör hareketlerini başlattı ve yüz binlerce insanı katletti. Özellikle Sibirya'daki maden ocaklarının çoğunluğunu işletme hakkına sahip olan İngiltere ve Fransa, Sovyet hükûmetinin millileştirme kararına tepki olarak Vladivostok üzerinden sevk ettikleri birliklerle Çar yanlısı Amiral Kolçak'ın Beyaz Ordularına takviye yaparak Sibirya'nın kontrolünü bırakmamak için mücadele ettiler. Çarlık döneminde Rusya ile sorunları olan Japonya, Romanya ve bağımsızlığı Bolşevikler tarafından onaylanmasına rağmen Polonya da fırsattan istifade ederek toprak kazanabilmek için Rusya'ya saldırdı. Hükûmet bu saldırılar karşısında Kızıl Ordu'yu örgütledi. Resmi olarak 23 Şubat 1918'de kurulan Kızıl Ordu monarşi taraftarlarına ve yabancı işgalcilere karşı özellikle büyük şehirlerde güçlü bir savunma hattı oluşturdu. Bolşevik komiser Leon Trotski, Kızıl Ordu'nun önderi olarak cepheye giderek Beyazlara karşı mücadeleyi organize etti. Toprak aristokratlarından aldığı destekle yoksul köylü kitlelerini bastırarak kırsal kesimde güçlü olan Beyazların aksine büyük sanayi merkezlerine hakim olan Kızıllar düşmanlarının dış mihraklarla işbirliği yapmalarının yarattığı nefret dolayısıyla halktan daha fazla destek aldı.

Ancak 1918 yılının yaz aylarında Bolşevik düşmanlarının terör hareketleri had safhaya ulaştı. Bu dönemde fabrikaları işçi konseylerine devretmek istemeyen fabrikatörlerin ve toprakları kolektif mülkiyete devretmek istemeyen kulakların (büyük toprak sahibi aristokratlar) finanse ettiği pek çok terör eylemi gerçekleşti. Temmuz ayında Almanya ile yapılan anlaşmayı bozarak Rusya'yı yeniden savaşa sürüklemek amacıyla Alman Büyükelçisi Mirbach öldürüldü. 30 Ağustos'ta Lenin bir suikast sonucu ağır yaralandı. Aynı gün gerçekleşen saldırılarda Kuzey Komünü Bolşevik Komiseri Moisei Uritski ise katledildi.

İç savaş döneminde yabancı müdahalecilerin ülkeyi işgal ederek Sovyet hükûmetini yıkma girişimleri Bolşevikleri yeni tedbirler almaya yöneltti. Bu nedenle Bolşevikler 1919'da hem enternasyonalist politikanın gereği olarak hem de rejimi güvence altına almak için sosyalizmin yayılmasına yönelik mücadele edecek III.Enternasyonal'i kurdu. İtalya, Fransa, İspanya, Portekiz ve daha pek çok Avrupa ülkesinde kurulan Komünist Partiler Sovyet hükûmetinin çağrısıyla Komintern'e katıldı ve sosyalizmin yayılması için dünya genelinde örgütlü bir mücadele başladı. Ancak Bolşevikler bununla da yetinmeyerek, Macaristan ve Almanya deneyimlerinin başarısızlığının da etkisiyle amaçlarının kısa vadede gerçekleşmemesi olasılığını dikkate alarak, uluslararası politikada en azından Sovyet rejiminin kapitalist saldırılar karşısında güvenliğini temin etme amaçlı, sosyalizmi kabul etmeseler de bazı devletlerle işbirliğine gideceklerdir. Böylece emperyalist saldırganlığın itici gücüyle ortak düşmana karşı ortak amaçlar doğrultusunda Türkiye gibi bazı devletlerle ittifak yapmaktan çekinmeyeceklerdir.

Bolşevikler 1918-1922 yılları arasında süren ve ülkenin çok büyük yıkıma uğramasına yol açan iç savaştan zaferle ayrıldı. Kızıl Ordu'ya katılımın artması üzerine başarısız olacaklarını anlayan Birleşik Krallık, Fransa ve ABD askeri birliklerini ülkeden çekerek Beyaz Ordu'yu yalnız bıraktı. Desteksiz kalan Beyaz Ordu komutanları da ülkedeki askerleri kaderine terk ederek kısa sürede ülkeden kaçtı.

SSCB'nin Kurulması
Bolşevikler 1922'de Beyaz Terör'ü yenerek iç savaştan zaferle çıktı ve tüm Rusya'da otoriteyi sağladı. Belarus, Ukrayna, Orta Asya ve Transkafkasya'da da Bolşevikler muhaliflerini bertaraf etmeyi başardı.

1922'de savaş döneminde mecburi olarak kabul edilen sıkı politik ve ekonomik önlemler kaldırıldı. Lenin'in belirlediği yeni ekonomik atılımları içeren NEP (Novaya Ekonomiçeskaya Politika/Yeni Ekonomi Politikası) kabul edildi. Toprak aristokratlarının kasıtlı kıtlık yaratma girişimlerine karşı tedbirler alındı. Üretimi sabote etmeye çalışanlara ve karaborsacılara ağır cezalar getirildi. Köylülerin serbest ticaretine izin verildi. NEP, emperyalist savaş ile iç savaşta daha da sarsılan ekonominin kısa sürede toparlanmasını sağladı.

1922 yılında devletin federal yapısı konusunda tartışmalar yaşandı. Milliyetler Halk Komiseri olan Stalin tüm cumhuriyetlerin Rusya Federatif Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti içinde özerk nitelikte teşkilatlanmaları gerektiğini savunuyordu. Lenin buna şiddetle karşı çıkarak tüm cumhuriyetlerin eşit statüde, egemenlik haklarının korunduğu birleşik bir federasyon planı hazırladı. Plana göre her cumhuriyetin birlikten ayrılma hakkı vardı. Sonunda federasyonun oluşturulmasında Leninist ilkeler kabul edildi.

30 Aralık 1922'de Rusya Federatif Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin, Belarus SSC, Ukrayna SSC, Orta Asya ve Kafkasya cumhuriyetleriyle birleşmesiyle Sovyetler Birliği resmen kuruldu.

Geleneği

Kızıl Ekim (Rusçası: Красный Октябрь) ve Büyük Ekim deyimleri de Ekim Devrimi sırasındaki olayları tanımlamak için kullanılmıştır. Kızıl Ekim isminde Stalingrad'da bir çelik fabrikası, Moskova'da bir şeker fabrikası ve filmlere konu olan bir Sovyet denizaltısı bulunmaktadır. Ruslar ise genellikle bu devrimden kısaca Büyük Ekim olarak bahsederler.

Sergei Eisenstein'ın Ekim isimli filmi ise John Reed'in Dünyayı Sarsan On Gün adlı eserinin sinemaya uyarlanmasıdır. Film 1927 yılında çekilmiş ve özellikle Kışlık Sarayın basılması sırasında gerçekten bu saldırıda bulunan askerler figüran olarak kullanılmıştır.

Sovyetler Birliği döneminde Ekim Devrimi'nin yıldönümü olan 7 Kasım günü en büyük bayram olarak kutlanmaktaydı. Komünist rejimin çökmesinden sonra resmî düzeyde kutlamalara son verilirken özellikle Rusya, Belarus, Ukrayna, Moldova,Tacikistan, Kırgızistan ve Kazakistan'da sol ideolojide partiler kutlamalara devam etti. 7 Kasım Rusya'da 2005 yılına kadar resmî tatil iken Putin'in egemenliğindeki Birleşik Rusya Partisi'nin önerisiyle bu tarihte resmî tatil olmaktan çıkarıldı. Ancak her yıl 7 Kasım'da Rusya'da sosyalist partiler tatil olmamasına rağmen büyük kitlelerin katılımıyla kutlama gerçekleştirmektedir. 2013 yılında Rusya'da yapılan bir anket Rusların %50'sinin bu devrimi Rusya tarihinin en önemli olayı olarak kabul ettiğini göstermektedir. Ankete göre Rusların %50'si 7 Kasım'ın yeniden resmî tatil olmasını istemektedir. Levada Araştırma Şirketinin Mart 2017'de yaptığı anket sonuçlarına göre ise Rusya'da halkın %48'i devrimin ülke tarihinde olumlu etki ettiğini ifade ederken, %29'u olumsuz etki ettiğini, %23'ü ise bu konuda kararsız olduğunu belirtmiştir. Bu ankete göre devrimle ilgili hangi cevap daha uygundur sorusuna halkın %25'i ülke tarihinde yeni bir çağ açması, %36'sı ülkenin sosyo-ekonomik gelişimini ilerletmesi, %21'i ülke gelişimine zarar vermesi, %6'sı felaket olması yanıtını verirken, %13'ü kararsızlığını ifade etmiştir.

7 Kasım Ukrayna'da ise 2014 yılına kadar resmî tatil iken bu tarihte ABD ve AB destekli darbecilerin iktidara gelmesiyle kutlanması yasaklanmıştır. Buna rağmen devrim yıldönümü 2014 yılında referandumla Rusya'ya katılan Kırım'da ve yine bu tarihte bağımsızlığını ilan eden Donetsk Halk Cumhuriyeti ile Lugansk Halk Cumhuriyeti'nde coşkuyla kutlanmaktadır. Eski Sovyet cumhuriyetlerinden Kırgızistan, Moldova ve Belarus'ta ise 7 Kasım hâlen resmî tatil olarak kabul edilmekte ve bu ülkelerde de devrim kutlamaları yapılmaktadır.

Devrimin Etkileri

Bazı Rus tarihçilere göre Ekim Devrimi tüm dünya tarihi üzerinde etkisi olmuş, insanlık tarihindeki en büyük olaylardan biridir. Rusya'da feodal sistemi yıkmış ve kısa sürede emsali olmayan bir ekonomik gelişmeye yol açmıştır. Bilim, sanayi ve tarımda sosyalist gelişim modeli ile Rusya'yı yoksulluk ve çürümüşlükten kurtarmıştır. Zira Avrupa'nın ekonomisi en kötü ülkelerinden biri olan Rusya devrim sonrası gerçekleştirilen ekonomik atılımlarla dünyanın iki büyük süper gücünden biri olacaktır. Devrim sonrası kurulan Sovyetler Birliği 1980'li yıllarda dünya genelinde sanayi üretim hacminin %16.5'luk kısmını yaparak 2. sırada, millî gelir açısından da dünya genelinde %3.4'lük payla 7. sırada yer alıyordu.

Halk ayaklanması olmasına karşın iktidarı burjuvazinin aldığı Şubat Devrimi'nin aksine Ekim Devrimi iktidarı yoksul halk kitlelerini temsil eden Sovyetlere verdiği için sosyalist devrim olarak ifade edilir.

Sovyet tarihçiliğinde Ekim Devrimi yoksulluk ve sefalet çağında Bolşeviklerin dünya halklarının kurtuluşu için kitleleri harekete geçirmesi olarak ifade edilir. Bu nedenle devrim meşruiyete sahiptir.

Örneğin Rus tarihçi Vladimir Buldakov şöyle der:
"Ekim, yarattığı etki itibarıyla küresel sonuçlara yol açmış bir olaydır. Rusya ve dünya tarihinin gelişiminde tüm halkları harekete geçiren önemli bir devrimdir. Bu ütopyacılık olarak değerlendirebilir. Ama Rusya'da sosyo-ekonomik gelişimi sağladığı gerçeği inkar edilemez. Buldakov Ekim Devrimi'ni insani değerler ve demokrasi talepleriyle gerçekleşmiş bir hareket olarak tanımlamıştır.

Devrimin Rusya tarihindeki ilerici etkisi özellikle eğitim, bilim ve kültür alanındaki önemli atılımlarda görülmüştü. Zira Çarlık Rusyasındaki cehalet ve düşük eğitim seviyesinin aksine Sovyetler Birliği 1970'li yıllara gelindiğinde %100'lük okuma-yazma oranıyla başarısını kanıtlayacaktı. Eğitim-öğretim seferberliği bilim ve teknolojide önemli başarıları da beraberinde getirecekti.

Fransız tarihçi Marc Ferro "Ekim Devrimi" insanların özlemlerinin bir ifadesiydi" demiştir. Tarafsız diğer bazı tarihçilere göre de devrimde Rusya'da 19. yüzyıl boyunca yaşanan yoksul köylü isyanlarının da etkisi söz konusuydu. Olay büyük toprak sahiplerine ve feodal sistemin baskısına karşı bir direniş hareketiydi. Bu olayda 1917'de geleneksel kurumların yıkılışı, ekonomik çöküş, baskıcı monarşi yönetiminin otoritesini kaybetmesi, I. Dünya Savaşı'nın yıkıcı etkileri gibi pek çok faktör etkili olmuştu.

Ayrıca bakınız
 Ekim Dersleri

Kaynakça

Popüler kültüre etkileri

 "Октябрь" (İngilizce: October)', (Sergei Eisenstein, 1928)
 Doktor Jivago, (Doctor Zhivago), (1965)
 "Доктор Живаго" (Doktor Jivago), (2005)
 'Reds, (Ten Days that Shook the World eseriyle meşhur olan John "Jack" Silas Reed'in hayatını anlatan bir film, 1981)

Dış bağlantılar
 98 yıl sonra Ekim Devrimi'nin dersleri
 Tema: "Ekim Devrimi" , Evrensel gazetesi pazar eki, 2 Kasım 2014
 Devrim savaşın kirli yüzünü ortaya çıkardı
 Ekim Devrimi - İnteraktif

Sovyetler Birliği tarihi
Komünizm
Devrimler
1917
İşçi ayaklanmaları
Rusya'daki ayaklanmalar

Ekim Devrimi


Cyr may refer to:

 Cyr (album) by The Smashing Pumpkins
 Cyr, Montana, United States
 Cyr Plantation, Maine, United States
 Cyr wheel, an acrobatic device
 Colonia Airport (IATA: CYR), Colonia Department, Uruguay

People with the surname
 Anne Marie Cyr (born 1963), Canadian singer
 Conrad K. Cyr (1931–2016), American senior judge
 Denis Cyr (born 1961), Canadian ice hockey player
 Éric Cyr (born 1979), Canadian baseball player
 Frank W. Cyr (1900–1995), American educator and author
 Jean-Paul Cyr (born 1965), American racing driver
 Josh Cyr, American musician and founder of band The World Is a Beautiful Place & I Am No Longer Afraid to Die
 Lili St. Cyr (1918–1999), American striptease artist
 Louis Cyr (1863–1912), Canadian strongman
 Myriam Cyr (born 1960), Canadian actress and author
 Paul Cyr (1963–2012), Canadian ice hockey player
 Tyler Cyr (born 1993), American baseball player
 Vincent Cyr, American media personality and member of gaming organization One True King

See also
 Saint-Cyr (disambiguation)
 Saint Cyricus
 Cyrillic script

Cyr


Jean Chauderon (mort en 1294) est baron de la Estamira et grand connétable de la principauté d'Achaïe, la plus puissante des principautés de la Grèce franque.

Il succède à son père, Geoffroy Chauderon, baron de la Estamira et grand connétable d'Achaïe, en 1278. Il épouse Guillerme, fille de Riccardo Orsini.

Comme de nombreux nobles achéens, il passe beaucoup de temps à la cour du suzerain d'Achaïe, le roi Charles Ier d'Anjou, agissant comme un lien important entre l'Achaïe et Naples. Il reçoit également des terres en Italie du roi Charles, qui lui confie d'importantes missions diplomatiques.

En 1278, alors que le prince Guillaume de Villehardouin est mourant, il désigne Jean comme son bailli, jusqu'à ce que le roi Charles d'Anjou soit en mesure de prendre ses propres dispositions.

En 1292 ou 1293, il se rend en mission diplomatique à la cour byzantine de Constantinople accompagné de Geoffroy d'Aulnay, afin d'obtenir la restitution de la forteresse de Kalamata, qui peu de temps auparavant avait été saisie par les Slaves locaux et remise au gouverneur byzantin de Mistra. L'ambassade ne réussit à obtenir qu'une promesse verbale, et ce grâce à l'intercession de l'ambassadeur angevin à Constantinople, cependant, l'empereur envoie également des ordres à son gouverneur local afin que ce dernier refuse de remettre le château. Finalement, Kalamata est livrée aux Achéens grâce à l'intervention d'un magnat grec local.

Après sa mort en 1294, son beau-frère, Engilbert de Liederkerque, lui succède comme Grand Connétable.

Notes et références

Bibliographie

Baron de la principauté d'Achaïe
Date de naissance non renseignée (XIIIe siècle)
Décès en 1294

Jean Chauderon


The Andy Williams Show was an American television variety show hosted by singer Andy Williams that ran from 1962 to 1971 (alternating during the summer of 1970 with Andy Williams Presents Ray Stevens). It became a half-hour syndicated series beginning in the fall of 1976.

Series regulars

The Andy Williams Show featured a number of regular performers including:
 Dick Van Dyke (1958)
 The New Christy Minstrels (1962-1963)
 The Osmond Brothers (1962-1971)
 Jonathan Winters (1965-1967, 1970-1971)
 The Good Time Singers (1963-1966)
 Professor Irwin Corey (1969-1970)
 Ray Stevens (1969-1971)
 The Lennon Sisters (1970-1971)
 Charlie Callas (1970-1971)
 Janos Prohaska (The Cookie Bear) (1969-1971)

Series synopsis
The first series began as a summer replacement on CBS in 1959. The weekly year-round series premiered on NBC in 1962, where it ran until 1967, when William reduced his workload to three specials a year. He returned to having a weekly series from 1969 through 1971.

At the beginning of the series The New Christy Minstrels were the backup singers, but on December 20, 1962 The Osmond Brothers appeared on the show, and they became the regular backup performers for the rest of the series run.

In 1967 Williams decided to cut back to three specials per year. However, two years later he returned to weekly television in a revised format that included rock and roll acts and psychedelic lighting.

Starting with the 1969 season more emphasis was placed on comedy. Hungarian acrobat and stuntman Janos Prohaska began appearing in a bear costume, asking for cookies. The bear never got any cookies on the series, but fans began mailing baked goods to Prohaska.

Five years after his second weekly run at NBC had ended, Williams hosted a half-hour syndicated weekly variety show with Wayland Flowers and orchestra leader George Wyle.

Awards and nominations

Partial list of guest stars

Judy Garland
Don Adams
Jack Benny
Joey Bishop
Bob Hope
Sid Caesar
Petula Clark
Ella Fitzgerald
George Gobel
Peggy Lee

Janet Leigh
Henry Mancini
Vaughn Meader
Maureen O'Hara
The Osmonds
André Previn
Smothers Brothers
Danny Thomas
Jonathan Winters

References

External links

1959 American television series debuts
1959 American television series endings
1962 American television series debuts
1971 American television series endings
CBS original programming
NBC original programming
1950s American music television series
1960s American music television series
1970s American music television series
1950s American variety television series
1960s American variety television series
1970s American variety television series
Primetime Emmy Award for Outstanding Variety Series winners
English-language television shows
American television series revived after cancellation

The Andy Williams Show


Hammeren Fyr er et anduvningsfyr, opført 1872 og nedlagt 1990, på Hammeren ikke langt fra Bornholms nordspids.

Tidligere var der på stedet et kulfyr der var opført 1802 og moderniseret 1837. Kulfyret blev nedlagt 1872, da man besluttede at bygge et nyt og større fyr nær ved Hammerens højeste punkt, Stejlebjerg. Hammeren Fyr er opført i bornholmsk granit og er 21 m højt med en flammehøjde på 91 m.o.h. Fyrets højde viste sig dog at være et problem, da lavthængende skyer ofte medførte at lyset ikke rakte langt nok.

Fyret er det højest beliggende på Bornholm, men det højeste er Dueodde Fyr, der med sine 47 meter er mere end dobbelt så højt.

I 1895 byggede man et anneksfyr: Hammerodde Fyr. Dette fyr blev bygget på den lavere Hammerodde som også er øens nordligste punkt. Hammeren Fyr vedblev dog i sit virke frem til 1990, hvorefter fyr og fyrbygninger i 1992 overgik fra Farvandsvæsenet til Naturstyrelsen.

Fyret har som anduvningsfyr en stor linse, der giver de søfarende mulighed for at fastslå deres position i forhold til et eller flere kendte punkter på land. Linsen i fyret er en såkaldt Fresnellinse.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Hammeren Fyr
 Om fyret  på fyrtaarne.dk

Fyrtårne i Danmark
Etableret i 1872
Ophørt i 1990
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Bornholms Regionskommune

Hammeren Fyr


Trold kan tæmmes er en komedie af Shakespeare, hvis hovedplot er manden Petrucios frieri til den genstridige kvinde Katherina.

Skuespillet er blandt andet filmatiseret af Franco Zeffirelli med Elizabeth Taylor og Richard Burton i hovedrollerne.

Eksterne henvisninger

Skuespil af William Shakespeare

Trold kan tæmmes


Markersdorf ist ein Ortsteil von Berga/Elster im Landkreis Greiz in Thüringen.

Lage
Markersdorf befindet sich unmittelbar am südöstlichen Stadtrand von Berga auf der rechtsseitigen Elsteranhöhe. Die Flur des Ortsteils gehört zum Thüringer Schiefergebirge.

Geschichte
1340 wurde der Ortsteil erstmals urkundlich erwähnt und ab der Zeit war auch die Familie von Wolffersdorff in Markersdorf ansässig. Weitere Besitzungen waren das Rittergut Wolfersdorf und das Schloss Berga. Hans Bastian II. von Zehmen erwarb von der Familie v. Wolffersdorff das Rittergut Markersdorf und konnte 1686 dort seinen Einzug halten. Er rief die "Fabian-Sebastian-Stiftung" für Bedürftige ins Leben, aus deren Zinsen bis 1945 sozial Schwache eine Zuwendung erhielten. Ferner war er Hauptmann des Neustädter Kreises und Deputierter auf dem Landtag zu Dresden. Darüber hinaus wurde er zum kursächsischen Geheimen Rat berufen und diente Johann Georg III. bzw. Friedrich August I. (August der Starke). Sein Nachfahre, der Landwirt Friedrich von Zehmen (1779–1851) auf Markersdorf, erwarb sich Verdienste um die tiefe Ackerfurche, die er in der hiesigen Gegend heimisch machte. Sein Motto war: "Bete und arbeite, so wird Dir Gott helfen". Sein Erbe wurde sein Sohn Hanns von Zehmen. Die letzten Besitzer vom Rittergut Markersdorf und Rittergut Neumühl waren Moritz Bastian und Christoph von Zehmen. M.B. v.Z. spielte eine wichtige Rolle bei der kampflosen Übergabe der Stadt Berga an die Amerikaner 1945. Im Rahmen der Bodenreform wurde die Familie 1945 enteignet. Land und Inventar erhielten Umsiedler und landarme Bauern übereignet. Bereits 1953 wurden diese in einer Landwirtschaftlichen Produktionsgenossenschaft kollektiviert. Aus dieser ging nach der politischen Wende die Agrargenossenschaft Elstertal Markersdorf hervor, die ihren Verwaltungssitz im Ortsteil hat. Nach 1990 siedelten sich im Ortsteil Firmen und Gewerbebetriebe an. 150 Personen bewohnen den Ortsteil.

Wirtschaft und Infrastruktur
Neben der im Ort ansässigen Markersdorfer Fensterbau GmbH ist Markersdorf traditionell landwirtschaftlich geprägt.

Persönlichkeiten
 Johannes Francke (1604–1684), evangelischer Theologe, Superintendent, geboren in Markersdorf.
 Hans Bastian II. von Zehmen (1629–1702), Kurfürstlich-Sächsischer Geheime Rat, Herzöglicher Justizrat und Deputierter auf dem Dresdner Landtag, lebte in Markersdorf.

Literatur
 Ilse Blam, Klaus Blam, Dr. Frank Reinhold: Berga an der Elster – Vom Markt zur Stadt. Zebulon Verlag, Düsseldorf 1993, S. 1–118. Berichte unter anderem aus Markersdorf, über den Landwirt mit der tiefen Ackerfurche (S. 70) und den "Retter von Berga" der in Markersdorf lebte (S. 27).
 Frank Reinhold: Familienbuch Berga, Elster bei Weida mit Albersdorf, Eula, Markersdorf, Pöltschen und Untergeißendorf (Landkreis Greiz). 1571 bis 1696. Arbeitsgemeinschaft für Mitteldeutsche Familienforschung, Leipzig 2011.
 Hanns-Moritz von Zehmen: Genealogische Nachrichten über das Meißnische Uradelsgeschlecht von Zehmen, 1206 bis 1906. Wilhelm Baensch, Dresden 1906
 Henriette Joseph, Haik Thomas Poroda: Das nördliche Vogtland um Greiz, Landschaften in Deutschland, Band 68, Böhlau Verlag GmbH & Cie., Köln, Weimar, Wien 2006, ISBN 978-3-412-09003-6, Erläuterungen zu Markersdorf S. 189–191
 Paul Lehfeldt: Bau- und Kunst-Denkmäler Thüringens, Heft XXV, Großherzogtum Sachsen-Weimar-Eisenach, Verwaltungsbezirk Neustadt,  Amtsgerichtsbezirk Weida, Verlag Gustav Fischer, Jena 1897, Reprint Verlag Rockstuhl, Bad Langensalza 2014, ISBN 978-3-86777-373-7, S. 300,301 Informationen über Markersdorf und Rittergut.

Einzelnachweise

Weblinks

 https://wolffersdorff.de/lehen.html

Ort im Landkreis Greiz
Berga/Elster
Ersterwähnung 1340
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Greiz)
Gemeindeauflösung 1956

Markersdorf (Berga)


Peninsula Mani (în , Mánē), cunoscută o lungă perioadă prin numele său medieval Maina sau Maïna (Μαΐνη), este o regiune geografică și culturală a Greciei. Capitala regiunii Mani este orașul Areopoli. Mani este peninsula centrală din cadrul celor trei peninsule ce formează partea de sud a Peloponezului, în sudul Greciei. În partea de est este Golful Laconian, iar în partea de vest Golful Messinian. Peninsula conține o continuare a grupului montan Taygetos din Peloponez. Locuitorii peninsulei se numesc manioți (Mανιάτες, Maniátes în limba greacă).

Etimologie
Numele "Mani" ar putea proveni de la numele castelului franc le Grand Magne.

Geografie

Terenul este muntos și inaccesibil.

Până în ultimii ani în multe sate din Mani se putea ajunge doar de pe mare. Un drum îngust și șerpuit se întinde azi de-a lungul coastei de vest de la Kalamata la Areopoli, apoi spre sud până la Akrotainaro (capul ascuțit care este punctul cel mai sudic al Greciei continentale) înainte de a se întoarce către nord până la Gytheio. Un alt drum, care este folosit de autobuzele publice de pe linia Pireu - Mani și există de mai multe zeci de ani, vine de la  Tripoli prin Sparta, Gytheio, Areopoli și se termină la Gerolimenas, port aflat în apropiere de Capul Matapan.

Peninsula Mani a fost în mod tradițional împărțită în trei regiuni:
 Exo Mani (Έξω Μάνη) sau Mani Exterior în nord-vest,
 Kato Mani (Κάτω Μάνη) sau Mani de Jos în est,
 Mesa Mani (Μέσα Μάνη) sau Mani Interior în sud-vest.
O a patra regiune numită Vardounia (Βαρδούνια) aflată la nord este inclusă uneori, dar nu a făcut parte niciodată din punct de vedere istoric din peninsula Mani. Vardounia a servit ca o zonă tampon între câmpiile Evrotas stăpânite de turcii otomani și Mani. Otomanii au relocat în regiune un contingent de coloniști albanezi musulmani. Acești coloniști au format o mare parte a populației locale până la Războiul de Independență al Greciei, atunci când au fugit în cetatea turcă din Tripoli. Populația greacă din Vardounia a fost întărită după război cu coloniști din Mani de Jos și din Laconia centrală.

Din punct de vedere administrativ, Mani este acum împărțită între prefecturile Laconia (Kato Mani, Mesa Mani) și Messinia (Exo Mani) de la periferia Peloponezului, dar în cele mai vechi timpuri a făcut parte în întregime în Laconia, districtul dominat de Sparta. Zona messeniană (numită, de asemenea, aposkiaderi, o expresie locală cu sensul de "umbrită") primește oarecum mai multe precipitații decât zona laconiană (numită prosiliaki, o expresie locală cu sensul de "însorită") și are, prin urmare, o agricultură mai productivă. Manioții din zona messeniană au nume de familie terminate în mod uniform în -éas, în timp ce manioții din zona laconiană au nume care se termină in -ákos.

Istoric

Au fost descoperite vestigii neolitice în mai multe peșteri aflate de-a lungul coastelor peninsulei Mani. Homer menționează câteva orașe din regiunea Mani, iar unele artefacte din perioada miceniană (1900 î.Hr. - 1100 î.Hr.) au fost descoperite în zonă. Regiunea a fost ocupată de dorieni pe la aproximativ 1200 î.Hr. și a devenit dependent de Sparta. După ce puterea spartană a fost distrusă în secolul al III-lea î.Hr., Mani a rămas un teritoriu ce s-a auto-guvernat.

Pe măsură ce puterea Imperiului Bizantin s-a redus, peninsula a ieșit de sub controlul Imperiului. Cetatea Maini din partea de sud a devenit centrul regiunii. În secolele ulterioare, locuitorii peninsulei au trebuit să lupte cu bizantinii, francii și sarazinii.

După cea de-a Patra Cruciadă din 1204, cavalerii italieni și francezi (cunoscuți în general de greci ca franci) au ocupat Peloponezul și au înființat Principatul de Ahaia. Au construit cetățile Mystras, Passavas, Gustema (Beaufort) și Marea Maina. Regiunea a căzut sub dominația bizantină după 1262, făcând fac parte din Despotatul de Moreea.

În 1460, după căderea Constantinopolului, Despotatul a fost ocupat de otomani. Mani nu a fost supus și și-a păstrat auto-guvernarea internă în schimbul unui tribut anual, deși acesta a fost plătit doar o singură dată. Căpeteniile locale denumite bey conduceau regiunea Mani în numele otomanilor.

Pe măsură ce puterea otomană intra în declin, munții peninsulei Mani au devenit un bastion al clefților, bandiți care luptau împotriva otomanilor. Există dovezi că un număr mare de manioți au emigrat în Corsica cândva în timpul perioadei otomane. Petros Mavromichalis, ultimul bey de Mani, s-a aflat printre conducătorii Războiului de Independență al Greciei. El a început revoluția la Areopoli pe 17 martie 1821. Manioții au contribuit foarte mult la confruntările armate, dar o dată ce independența a Greciei a fost obținută, au vrut să-și păstreze autonomia locală. În timpul conducerii lui Ioannis Kapodistrias, ei s-a opus cu violență amestecului din afară, ajungând să-l asasineze pe Kapodistrias.

În 1878 guvernul național a redus autonomia locală a regiunii Mani, iar zona a decăzut treptat; mulți locuitori au părăsit regiunea și au migrat către marile orașe grecești, precum și în Europa de vest și Statele Unite ale Americii. Abia prin anii 1970, atunci când construirea de noi drumuri a susținut dezvoltarea industriei turistice, că Mani a început să-și recapete populația și să devină prosperă.

Economia
În ciuda aridității regiunii, Mani este cunoscută pentru produsele sale culinare unice precum glina sau syglino (cârnați de porc afumați cu ierburi aromatice precum cimbrul, oregano, menta etc. și puse în untură, împreună cu coji de portocale). Mani este, de asemenea, cunoscută pentru unul dintre cele mai bune uleiuri de măsline extra-virgine, obținut prin presarea ușoară a măslinelor parțial maturate din specia Koroneiki, care sunt cultivate pe terasele montane. Mierea locală este, de asemenea, de calitate superioară.

Astăzi satele de pe coasta peninsulei Mani sunt pline de cafenele și magazine de suveniruri. Peninsula atrage vizitatori datorită bisericilor bizantine, castelelor france, plajelor de nisip și peisajului pitoresc. Cele mai populare plaje din timpul verii sunt Kalogria și plajele din portul Stoupa, în timp ce Kardamyli și Agios Nikolaos au plaje de prundiș și de nisip. Vechile case turn din Mani (pyrgospita) sunt atracții turistice importante, iar unele oferă cazare pentru vizitatori. Stalactitele din Diros și peșterile cu stalagmite, aflate în apropiere de Oitylo, sunt, de asemenea, destinații turistice populare. Deoarece acestea sunt parțial sub apă, vizitatorii fac tururi prin ele cu bărci de tip gondolă.

Gytheio, Areopoli, Kardamyli și Stoupa sunt pline de turiști în lunile de vară, dar regiunea este în general liniștită în timpul iernii. Mulți locuitori lucrează pe plantații de măslini și se ocupă în lunile de iarnă cu recoltarea și procesarea măslinelor. Unele dintre satele montane sunt mai puțin orientate către turism și au de multe ori foarte puțini locuitori.

Religia
Apariția creștinismului în Mani a avut loc mai târziu: primele temple grecești au început să fie transformate în biserici creștine în secolul al XI-lea A.D. Un călugăr grec bizantin pe nume Nikon "Metanoitul" (în ) a fost trimis de către Biserică în secolul al IX-lea să se răspândească creștinismul în zonele Mani și Tsakonia, care rămăseseră păgâne. (S-a spus, uneori, că el era de origine armeană sau un grec originar din Argos, dar și că ar fi fost născut în Pontus.)

Sf. Nikon a fost trimis la Mani în a doua jumătate a secolului al IX-lea pentru a predica creștinismul către manioți. Deși manioții au început să se convertească la creștinism în secolul al X-lea datorită predicilor lui Nikon, a fost nevoie de mai mult de 200 de ani, adică până în secolele al XII-lea și al XIII-lea, pentru a elimina cele mai multe tradiții și credințe păgâne grecești și pentru ca manioții să accepte pe deplin creștinismul. După canonizarea sa de către Biserica Ortodoxă Greacă, Sf. Nikon a devenit patronul spiritual al regiunii Mani, precum și al Spartei.

În Londra erau prin anii 1670 aproximativ 100 de imigranți din Mani care au înființat prima comunitate ortodoxă greacă din Marea Britanie.

Patrick Leigh Fermor a scris despre ei:
 Izolați de influențele exterioare prin munții lor, manioții semi-troglodiți au fost ultimii greci care au fost convertiți. Ei au abandonat vechea religie grecească spre sfârșitul secolului al IX-lea. Este surprinzător să ne amintim că locuitorii acestei peninsule stâncoase, atât de aproape de inima Levantului, din care provine creștinismul, ar fi fost convertiți la creștinism la trei secole după sosirea Sfântului Augustin în atât de îndepărtatul Kent.

Galerie

Referințe

Lectură suplimentară
 Patrick Leigh Fermor, (1958). Mani: Travels in the Southern Peloponnese. London: John Murray. Reissued in paperback 2004, ISBN 0-7195-6691-6.
 Mickey Demos, Life in Mani Today: The Road to Freedom. 2011

Legături externe

Peninsule din Grecia

Peninsula Mani


Zgrada Vinogradarske zbirke u selu Pitvama, otok Hvar. Zgrada i namjena zgrade su zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Zgrada je sagrađena 1903. godine U zgradi je bila stara škola, a koja je u Pitvama kao ustanova (pomoćna škola) postojala još od 1864. godine. Poslije drugoga svjetskog rata u toj je zgradi bila izložena spomen-soba NOB-a. U istoj je zgradi osnovan u Vinogradarski muzej, u kojem je vinogradarska zbirka. Muzej je osnovan na poticaj mještana, dok je stručni i prikupljački dio posla bio u suradnji s djelatnicima nekadašnjeg Centra za zaštitu kulturne baštine otoka Hvara. Nakon nekoliko godina sve je rezultiralo stalnim postavom vinogradarske zbirke. U zbirci su tradicijska oruđa za obradu zemlje, rad u vinogradu i konobi, opremu za proizvodnju i čuvanje vina kao i inventar tradicijske kuhinje. Muzej je otvoren 29. lipnja 1989. godine ali je uskoro prestao raditi. Zbirka je pohranjena, a u tijeku je obnova zgrade.

Zaštita
Pod oznakom P-5121 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa preventivno zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština". Nije pod zaštitom UNESCO-a.

Izvori

Građevine na Hvaru
Zgrade u Hrvatskoj
Zaštićena kulturna dobra u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Vinogradarstvo u Hrvatskoj
Pitve

Zgrada Vinogradarske zbirke u Pitvama


කලක් බොම්බාය ලෙසින්ද හැඳින්වුණු, මුම්බායි යනු  මහාරාෂ්ට්‍රා ඉන්දීය ප්‍රාන්තයේ අග නගරය වෙයි.ඉන්දියාවේ විශාලම නගරය වෙයි.

මුම්බායි


74. breddegrad kan henvise til:

 74. nordlige breddekreds
 74. sydlige breddekreds

74. breddegrad


Mavi Yolculuk; Halikarnas Balıkçısı, Azra Erhat ve Sabahattin Eyüboğlu tarafından literatüre kazandırıldığı kabul edilen ve günümüzde özellikle turizmde kullanılan bir terimdir. İsmin kaynağı, Azra Erhat'ın ilk olarak 1957'de, daha sonra daha kapsamlı tarzda 1962 ve 1979'da yayınlanan aynı adlı kitaplarıdır. Erhat'ın deyimiyle "Cevat Şakir Kabaağaçlı mavi yolculuğun kurucusu ise, Sabahattin Eyüboğlu onun isim babasıdır."

1950'li yıllarda bu tanınmış hümanist aydınların keşif ve huzur dolu olarak gerçekleştirdikleri tekne gezileri bu tarihten sonra alternatif bir tatil konsepti olarak gelişmiştir. 1980'li yıllara kadar kendi teknesine sahip şanslı azınlık bir grup tarafından yapılan Mavi Yolculuk, bu tarihten sonra Türkiye'de gelişen turizm kavramının içerisinde yerleşmeye başlamıştır. Sahil şeridimizde hızla artan tekne sayısı ile tekne kiralama fiyatlarının ekonomik ölçülere inmesi yerli ve yabancıların bu konsepte olan ilgisini arttırmıştır.

Günümüzde kiralık guletler ile 3, 4, 7 ve 14 gecelik konaklamalı olacak şekilde sahil şeridinde belirli bir rota izlenerek yapılan sakin, huzurlu ve doğa ile iç içe bir dinlence tatili olarak yaşanmaktadır. Mavi yolculuk turu için uygun olan tekne tipleri şunlardır: Gulet, Tırhandil ve Aynakıç.

Başlangıç noktası Ayvalık'tan, Antalya'ya kadar genişlemiştir. Yoğun olarak kullanılan çıkış noktaları şunlardır : Ayvalık, Foça, Çeşme, Kuşadası, Didim, Gökova, Datça, Marmaris, Göcek, Fethiye, Antalya

Kaynakça

Ayrıca bakınız

 Türk Rivierası

Türkiye'de turizm
Türkiye kitapları
Türk Rivierası
1962 kitapları

Mavi Yolculuk