Ekonomija pozornosti pristup je upravljanju informacijama gdje se ljudsku pozornost (pažnju) tretira kao rijetku robu i primjenjuje se ekonomska teorija za rješavanje raznih problema upravljanja informacijama. Prema Matthewu Crawfordu, »pažnja je resurs – osoba ga ima samo u ograničenom iznosu.«

Thomas H. Davenport i John C. Beck definiraju koncept pozornosti na sljedeći način: »Pozornost je usmjerena mentalna angažiranost na određenu informaciju. Stavke dolaze u našu svijest, bavimo se određenom stavkom, a zatim odlučujemo hoćemo li djelovati.«

Kako sadržaj postaje sve izdašniji i odmah dostupan, pozornost postaje ograničavajući čimbenik u potrošnji informacija. Snažan okidač ovog učinka je to što on ograničava mentalne sposobnosti ljudi, a također je ograničen i sam primitak informacija. Pažnja omogućuje filtriranje informacija, tako da se najvažnije informacije mogu izvući iz okruženja dok se nevažni detalji mogu izostaviti.

Softverske aplikacije eksplicitno ili implicitno uzimaju u obzir ekonomičnost pozornosti u svom dizajnu korisničkog sučelja na temelju spoznaje da ako korisniku treba predugo da nešto pronađe, pronaći će to putem druge aplikacije. To se postiže, na primjer, stvaranjem filtara kako bi se osiguralo da se gledateljima prezentiraju informacije koje su najvažnije, najzanimljivije i personalizirane na temelju njihovog prijašnjeg pretraživanja.

Teorija
Istraživanja iz širokog spektra disciplina, koje uključuju psihologiju, kognitivnu znanost, neuroznanost, i ekonomiju, sugeriraju da ljudi imaju ograničene kognitivne resurse koji se mogu koristiti u bilo kojem trenutku, kada su resursi raspoređeni na jedan zadatak, resursi dostupni za druge zadatke bit će ograničeni. S obzirom na to da je pažnja kognitivni proces koji uključuje selektivnu koncentraciju resursa na danu informaciju, isključujući druge uočljive informacije, pažnja se može razmatrati u smislu ograničenih resursa obrade.

Povijest
Koncept ekonomije pažnje prvi je teoretizirao psiholog i ekonomist Herbert A. Simon kada je pisao o nedostatku pažnje u svijetu bogatom informacijama:U svijetu bogatom informacijama, bogatstvo informacija znači nedostatak nečeg drugog: oskudicu svega što informacije troše. Što informacija troši prilično je očito: ona troši pozornost svojih primatelja. Stoga obilje informacija stvara siromaštvo pažnje i potrebu da se ta pažnja učinkovito rasporedi između goleme količine izvora informacija koji bi je mogli zauzeti.Primijetio je da su mnogi dizajneri informacijskih sustava netočno predstavili svoj problem dizajna kao nedostatak informacija, a ne kao nedostatak pažnje, i kao rezultat toga, izgradili su sustave koji su bili izvrsni u pružanju sve većih i većih količina informacija ljudima, dok su ono što je stvarno bilo potrebno bili sustavi koji su bili izvrsni u filtriranju nevažnih ili nebitnih informacija.

Simonova karakterizacija problema preopterećenosti informacijama, kao ekonomskog, postala je sve popularnija u analizi potrošnje informacija od sredine 1990-ih, kada su pisci poput Thomasa H. Davenporta i Michaela Goldhabera usvojili izraze poput "ekonomija pažnje" (eng. "attention economy" and "economics of attention").

Nematerijalna dobra
Prema stručnjaku za digitalnu kulturu Kevinu Kellyju, moderna ekonomija pozornosti sve je više ona u kojoj reproduciranje potrošačkog proizvoda ne košta gotovo ništa, a problem s kojim se suočava dobavljač proizvoda leži u dodavanju vrijednih nematerijalnih dobara koja se ne mogu reproducirati pod svaku cijenu. On te nematerijalne stvari identificira kao:

 Odmah – prioritetni pristup, isporuka odmah
 Personalizacija – skrojeno samo za vas
 Tumačenje – podrška i vodstvo
 Autentičnost – kako možete biti sigurni da je to prava stvar?
 Pristupačnost – bilo gdje, bilo kada
 Utjelovljenje – knjige, živa glazba
 Pokroviteljstvo – "plaćanje jednostavno zato što se osjeća dobro"
 Mogućnost pronalaženja – "Kada postoje milijuni knjiga, milijuni pjesama, milijuni filmova, milijuni aplikacija, milijuni svega što zahtijeva našu pažnju, a većina toga je besplatno, vrijedno je biti pronađen."

Pažnja društva, kolektivna pažnja
Ekonomija pozornosti također je važna za društvenu sferu. Konkretno, dugoročna pažnja može se promatrati kroz pažnju koju osoba posvećuje upravljanju svojim interakcijama s drugima. Posvećivanje previše pozornosti tim interakcijama može dovesti do "preopterećenja društvene interakcije", tj. kada su ljudi preopterećeni u upravljanju svojim odnosima s drugima. Na primjer u kontekstu usluga društvenih mreža u kojima su ljudi predmet visoke razine društvenih provokacija. Digitalni mediji i internet olakšavaju sudjelovanje u ovoj ekonomiji stvaranjem novih kanala za distribuciju pozornosti. Obični ljudi sada imaju moć doprijeti do široke publike objavljivanjem vlastitog sadržaja i komentiranjem sadržaja drugih.

Društvena pažnja također se može povezati s kolektivnom pažnjom, tj. može se promatrati kako se "pažnja prema novim stvarima širi te na kraju nestaje među velikim populacijama".

Primjene

U oglašavanju

"Ekonomija pozornosti" pozornost potencijalnog potrošača tretira kao resurs. Oglašivači u tradicionalnim medijima slijedili su model koji je sugerirao da potrošači prolaze kroz linearni proces koji su nazvali AIDA – Pažnja, interes, želja i akcija (eng. Attention, Interest, Desire and Action). Pažnja je stoga glavna i prva faza u procesu obraćenja nepotrošača. Budući da su troškovi prijenosa oglašavanja potrošačima postali dovoljno niski s obzirom na to da se više oglasa može prenijeti potrošaču (npr. putem online oglašavanja) nego što ih potrošač može obraditi, pozornost potrošača postaje rijedak resurs koji treba biti uhvaćen. Kao takva, superfluidnost informacija može spriječiti donošenje odluka pojedinca koji nastavlja pretraživati i uspoređivati proizvode sve dok obećava da će pružiti više nego što on troši.

Oglašivači koji proizvode sadržaj koji privlači pažnju i koji se bez pristanka predstavljaju potrošačima bez naknade kritizirani su zbog krađe pažnje.

Kontrola informacijskog zagađenja
Jedna prijava tretira različite oblike informacija (npr. spam, oglašavanje) kao oblik zagađenja ili 'štetne eksternalije'. U ekonomiji, eksternalija je nusproizvod proizvodnog procesa koji nameće teret (ili donosi koristi) stranama koje nisu namijenjeni potrošaču robe. Na primjer; onečišćenje zraka i vode su 'negativne' eksternalije koje opterećuju društvo i okoliš.

Tržišni pristup kontroli vanjskih učinaka opisan je u knjizi Ronalda Coasea The Problem of Social Cost (1960). Ovo je proizašlo iz članka o Federalnoj komisiji za komunikacije (1959.), u kojem je Coase tvrdio da je radiofrekvencijska interferencija negativna vanjska pojava koja se može kontrolirati stvaranjem vlasničkih prava.

Coaseov pristup upravljanju eksternalijama zahtijeva pažljivo određivanje vlasničkih prava i skup pravila za početnu dodjelu prava. Nakon što se to postigne, tržišni mehanizam može teoretski upravljati problemom eksternalija.

Spam putem e-pošte
Slanje ogromnog broja poruka e-pošte pošiljatelje neželjene pošte košta vrlo malo, budući da su troškovi poruka e-pošte raspodijeljeni na pružatelje internetskih usluga koji ih distribuiraju (i primatelje koji moraju posvetiti pozornost baveći se njima). Stoga je slanje što je moguće više neželjene pošte racionalna strategija: čak i ako se samo 0,001 % primatelja (1 od 100 000) pretvori u prodaju, kampanja neželjene pošte može biti isplativa. Naravno, vrlo je teško razumjeti odakle dolazi sav prihod budući da se ti poslovi vode preko proxy poslužitelja. Međutim, da nisu profitabilni, razumno je zaključiti da se više ne bi slali. Pošiljatelji neželjene pošte zahtijevaju vrijednu pozornost od potencijalnih kupaca, ali izbjegavaju platiti poštenu cijenu za tu pažnju zbog trenutne arhitekture sustava e-pošte.

Jedan od načina na koji bi se to moglo ublažiti je kroz implementaciju " Jamstva pošiljatelja " pri čemu pošiljatelji moraju objaviti financijsku jamčevinu koja se oduzima ako dovoljan broj primatelja prijavi e-poštu kao neželjenu poštu.

Usko je povezana ideja o prodaji "prava na prekid", odnosno malih naknada za pravo na traženje nečije pažnje. Cijena ovih prava mogla bi varirati ovisno o osobi koja je prekinula: prava na prekid za izvršnog direktora tvrtke s popisa Fortune 500 vjerojatno bi bila izuzetno skupa, dok bi prava učenika srednje škole mogla biti niža. Troškovi također mogu varirati za pojedinca ovisno o kontekstu, primjer toga može biti da bi oni rasli tijekom užurbane sezone praznika i padali tijekom iznimno vrućih ljetnih dana. Oni koji su prekinuti mogli bi odbiti naplatu svojih naknada od prijatelja, obitelji i drugih dobrodošlih ometača.

Još jedna ideja u tom smislu je stvaranje "obveznica pažnje", malih jamstava da neke informacije neće biti gubitak vremena primatelja. Kao i davatelji prava na prekid, primatelji mogu unovčiti svoje obveznice kako bi signalizirali pošiljatelju da je određena komunikacija gubitak njihovog vremena ili bi izabrali da ih ne unovče kako bi signalizirali da je dodatna komunikacija dobrodošla.

Web spam
Kako su tražilice postale primarno sredstvo za pronalaženje i pristup informacijama na webu, visoko rangiranje u rezultatima za određene upite postalo je vrijedna roba, zbog sposobnosti tražilica da usmjere pažnju tražitelja. Kao i drugi informacijski sustavi, web pretraživanje osjetljivo je na zagađenje: "Budući da web okruženje sadrži pothvate koji traže profit, strategije privlačenja pozornosti razvijaju se kao odgovor na algoritme tražilice".

Budući da se većina glavnih tražilica sada oslanja na neki oblik rangiranja web stranica (odnosno rekurzivnog brojanja hiperveza za web mjesto) za određivanje rangiranja rezultata pretraživanja, pojavilo se sivo tržište u stvaranju i trgovanju tim hipervezama. Sudionici na ovom tržištu sudjeluju u različitim praksama poznatim kao spam linkova, link farming i recipročno povezivanje.

Još jedno pitanje, slično prethodno razmatranom pitanju o tome treba li političke kampanje e-pošte smatrati spamom ili ne, jest što učiniti s politički motiviranim kampanjama poveznica (želja da se stvori veći broj poveznica koje vode na web stranicu)  ili Google bombama (web stranice koje su visoko rangirane tijekom pretraživanja). Trenutačno ih glavne tražilice ne tretiraju kao neželjenu web poštu, ali to je odluka koju su jednostrano donijele privatne tvrtke.

Stvaranje potencijalnih kupaca
Plaćeni model uključivanja, kao i prodornije oglašivačke mreže poput Yahooa! Mreže izdavača i Google-ovog AdSense funkcioniraju tako da pozornost potrošača tretiraju kao vlasništvo tražilice (u slučaju plaćenog uključivanja) ili izdavača (u slučaju oglašivačkih mreža). Ovo se donekle razlikuje od upotrebe vlasničkih prava u pozornosti protiv neželjene pošte, koja pažnju pojedinca tretira kao vlastito vlasništvo.

Povezani članci
 Mamac za klikove
 Eksplozija znanja
 Informacijsko društvo
 Netokracija

Izvori

Vanjske poveznice
 Video podcast o ekonomiji pozornosti
 Projekt Ingenesist – sljedeća ekonomska paradigma

Marketing

Ekonomija pozornosti


Tragic Serenades EP je Celtic Frosta, švicarskog sastava ekstremnog metala. Objavljen je 1986. i utjecao je na razvoj žanrova death metal i black metal. Prema riječima frontmena Thomasa Gabriela Fischera, svrha ovog EP-a bila je uključiti bas linije Martina Erica Aina i poboljšati originalnu produkciju pjesama s albuma To Mega Therion Horsta Müllera.

EP je ponovno objavljen 2018. s 2500 tiskanih primjeraka za Record Store Day 2018.

Pozadina

Ponovno snimljena verzija pjesme Return to the Eve (čija izvorna verzija bila je na EP-u Morbid Tales ) sadrži Reedovu naviku glasnog blebetanja tijekom pjesama s Reedom koji slobodno dijeli glavni vokal. Celtic Frost uključio je ove "studijske pjesme nalik na zabavu" na albumu Tragic Serenades kao svoj "prvi javni prikaz bezbrižnosti".

Popis pjesama

Osoblje

Celtic Frost
 Tom G. Warrior – vokal, gitara, efekte, produkcija, dizajn
 Martin Eric Ain – bas-gitara, efekte, produkcija, dizajn
 Reed St. Mark – bubnjevi, efekte

Ostalo osoblje
 Karl-U. Walterbach – izvršna produkcija
 Horst Müller – inženjer zvuka
 Harris Johns – inženjer zvuka (dodatni)
 Markus Edelmann – dizajn
 Joel Marsden – fotografije

Izvori

Albumi iz 1986.
Albumi sastava Celtic Frost

Tragic Serenades


Răzbunarea (Intikam)

Răzbunarea (Intikam) este versiunea turcească a serialului Revenge. Yagmur Ozden se mută într-un cartier bogat pe țărmul Bosforului în Istanbul. Numele ei real este Derin Celik. Tatăl ei, Adil Celik, a fost acuzat de o crimă pe care nu a comis-o și a fost trimis la închisoare. Derin a fost trimisă la orfelinat cu gândul că tatăl ei este vinovat. Adil a vrut ca fiica lui să știe adevărul și a ținut un jurnal care să îi fie dat ei. Derin a aflat adevărul despre tatăl ei la 18 ani. Dar era prea târziu. El a murise in închisoare. Derin se întoarce în cartierul din copilăria sa cu o identitate diferită vrând să se răzbune pe oamenii care l-au trădat pe tatăl ei.

Lista Episoadelor
 Pilot
 Încredere
 Perfidie
 Ipocrizie
 Vinovăție
 Intrigă
 Bufonerie
 Perfidie
 Suspiciune
 Loialitate
 Șantaj
 Infamie
 Angajament
 Detectare
 Haos
 Scandal
 Îndoială
 Iertare
 Moștenire
 Durere
 Per Cont
 Soartă
 Înviere
 Încredere
 Intuiție
 Iertare
 Amăgire
 Ispășire
 Origine
 O extracție a deficitului
 Putere
 Înșelăciune
 Înșelăciune
 Fuziune
 Victimă
 Penalizare
 Lumină
 Victorie
 Bal Mascat
 Identitate
 Aprilie
 Adevărul (Partea 1)
 Adevărul (Partea 2)

Seriale turcești
Seriale de televiziune din 2013

Răzbunarea (serial TV)


Seyitaliköyü, Eskişehir ilinin İnönü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Eskişehir iline 46 km, İnönü ilçesine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

İnönü'nün mahalleleri

Seyitaliköyü, İnönü


Vance Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Vance Township (Illinois)
 Vance Township (Lenoir County, North Carolina)
 Vance Township (Union County, North Carolina)

Vance Township


මෙහි දැක්වෙන්නේ අයිසීසී සාමාජිකයින් පිළිබඳවයි.අයිසීසී ආයතනය පිළිබඳව දැනගැනීමට ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලය බලන්න.

ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලය පිහිටවූයේ 1909 ජුනි 15 දිනයි. මුලදී Australia, England, and South Africa as its founding members. In the beginning, only countries within the commonwealth could join. These members were then joined by India, New Zealand, and the West Indies in 1926 and later by Pakistan in 1953. In 1961, South Africa resigned due to their leaving the Commonwealth. The Imperial Cricket Conference was renamed the International Cricket Conference in 1965 with new rules permitting countries from outside the Commonwealth to be elected into the governing body for the first time. Any new member elected to the governing body could only be an Associate Member with the possibility of being promoted to a Full Member. The first Associates were Fiji and the USA. Sri Lanka was admitted as a Full Member in 1981, returning the number of Test-playing nations to seven. In 1989, the ICC was again renamed, this time to International Cricket Council. South Africa was reelected as a Full Member to the ICC in 1991 and Zimbabwe was elected in 1992. Until 2017, the most recent new Full Member was Bangladesh, which was elected in 2000. The ICC currently has 104 members. On 22 June 2017, Ireland and Afghanistan were granted full member and test status.

Membership is a hierarchy and there are two categories of membership: Full Members and Associate Members. As of 22 June 2017, there are 12 Full Members and 92 Associate Members. The Membership Committee  will consider all future requests for membership – full and associate – against an objective set of criteria. There was previously a third level, Affiliate Membership, which was removed in June 2017 with all previous Affiliate Members becoming Associate Members.

අයිසීසී සාමාජිකයන්

මුලාශ්‍ර

ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලයේ සාමාජිකයින් ලැයිස්තුව


Samira Nawa (født 30. marts 1988 i Aalborg) er en dansk politiker, der har siddet i Folketinget for Radikale Venstre siden 2019. Hun er partiets ordfører for klima, energi, forsyning, transport, IT, ligestilling, skat og finans og siden november 2022 næstformand for den radikale folketingsgruppe. Hun har dansk-afghansk baggrund, idet hendes forældre kom til Danmark i anden halvdel af 1980'erne som flygtninge fra Afghanistan.

Baggrund
Samira Nawa er født i Aalborg og opvokset i Roskilde.
Hendes forældre er flygtninge fra Afghanistan og kom til Aalborg i anden halvdel af 1980'erne. Hendes far Bashir Ahmad Nawa var civilingeniør og ph.d., og  hendes mor Mahbooba Speher Nawa var overlæge. Nawa har studentereksamen fra Roskilde Katedralskole i 2007.

I 2010 blev hun valgt til formand for Ny-Dansk Ungdomsråd.

Samira Nawa er uddannet økonom (cand.polit.) fra Københavns Universitet i 2014 og har arbejdet som fuldmægtig i Ankestyrelsen, Social- og Indenrigsministeriet, Børne- og Socialministeriet og senest som specialkonsulent i Økonomi- og Indenrigsministeriet, inden hun blev valgt til Folketinget. Hun har haft studiejob i såvel den borgerlig-liberale tænketank CEPOS som i Arbejderbevægelsens Erhvervsråd. Nawa fortalte i 2022 i et avisinterview, at hun økonomisk set hørte mest hjemme i Cepos, men at hendes retfærdighedssans trak hende mere mod venstre.

Privat er hun gift med Naweed Amini, med hvem hun har to børn. Hun er muslim.

Politisk karriere
Samira Nawa var opstillet for Radikale Venstre til Europa-Parlamentsvalget 2014.
Med 6.836 personlige stemmer fik hun tredjeflest stemmer blandt partiets kandidater efter Morten Helveg Petersen og Karen Melchior, men opnåede ikke valg.

Op til Folketingsvalget 2015 stod Nawa bag kampagnen #EngangVarJegFlygtning, hvor flere hundrede delte deres historier om at være kommet til Danmark som flygtninge og i dag være ingeniører, læger, skolelærere, pædagoger og så videre. Kampagnen blev efterfølgende vist på flere udstillinger herhjemme.

Samira Nawa opnåede valg til Folketinget med 4.657 personlige stemmer i Københavns Storkreds ved Folketingsvalget 2019.

I 2021 var Nawa med til at ændre Radikale Venstres kurs på ligestillingsområdet, så partiet i dag går ind for at indføre kønskvoter i erhvervslivet via en forsøgsordning.

Nawa er De Radikales ordfører for klima, energi, forsyning, transport, IT, ligestilling, skat og finans og har plads i partiets særlige økonomigruppe. Hun var også en del af skrivegruppen, der udarbejdede partiets nye principprogram i 2022.

Ved Folketingsvalget 2022 opnåede Nawa genvalg med over 6000 personlige stemmer. Da Sofie Carsten Nielsen trak sig som partileder efter nederlaget ved folketingsvalget, og Martin Lidegaard afløste hende, blev Nawa næstformand for den radikale folketingsgruppe og dermed Lidegaards næstkommanderende.

Kilder

Nuværende folketingsmedlemmer fra Det Radikale Venstre
Folketingsmedlemmer i 2010'erne
Folketingsmedlemmer i 2020'erne
Økonomer fra Danmark
Danske muslimer
Personer fra Roskilde

Samira Nawa


Michael "Destructor" Wulf (6. prosinca 1967. – 21. srpnja 1993.) bio je njemački thrash metal gitarist.

Wulf je svirao u sastavu Kreator 1986. godine. Od 1985. do 1986. svirao je u sastavu Sodom. Sa Sodomom je snimio prvi studijski album Obsessed by Cruelty. Poginuo je 6. srpnja 1993. u nesreći s motociklom.

Diskografija

Sodom (1985. – 1986.)

 Obsessed by Cruelty (1986.)

Izvori

Njemački gitaristi heavy metala
Thrash metal

Michael Wulf


Miguel Ángel Araújo Iglesias (Pereiro de Aguiar, provincia de Orense, 10 de enero 1920 - Orense el 22 de julio de 2007) fue un obispo católico español.

Biografía

Formación y sacerdocio
En 1932 ingresó en la Universidad Pontificia de Comillas, donde, después de terminar el Bachillerato, se licenció en Filosofía en 1941, y en Teología en 1945.

Fue ordenado sacerdote en 1945.

Rector del seminario mayor de Orense entre los años 1956 y 1966, donde también fue profesor.

Episcopado
El 6 de septiembre de 1970 es ordenado Obispo de la Diócesis de Mondoñedo-Ferrol, puesto que desempeñaría durante 15 años.

Defensor de la lengua gallega, el amor por Galicia, su lengua y su cultura  presidió toda su vida. Impulsó la traducción al gallego de las Sagradas Escrituras. Autor de obras como Oracional galego (1991) y Os Bispos de Galicia e o Concilio Vaticano II (1996), figuró como miembro de la Real Academia Gallega. Se le condecoró, entre otras, con la Medalla Castelao. En 1995, Juan Pablo II lo felicitaba por sus abundantes frutos pastorales conseguidos.

Referencias

Obispos de Mondoñedo-Ferrol
Obispos de España del siglo XX
Académicos numerarios de la Real Academia Gallega
Nacidos en Pereiro de Aguiar
Fallecidos en Orense

Miguel Ángel Araújo Iglesias


Antonio Tejero Molina (born 30 April 1932) is a Spanish former lieutenant colonel of the Guardia Civil, and the most prominent figure in the failed coup d'état against the newly democratic Spanish government on 23 February 1981.

Career
Tejero entered the Guardia Civil in 1951 with the rank of lieutenant and assigned to a post in Catalonia. In 1958, he was promoted to captain and posted successively to Galicia, Vélez-Málaga and the Canary Islands. In 1963, he was promoted to major, and served in Las Palmas de Gran Canaria and Badajoz. In 1974, he became a lieutenant colonel, serving as the leader of the Comandancia in the Basque province of Guipúzcoa, but had to ask to be transferred to another region when his public declarations against the Basque flag, the Ikurriña, became known. For his accomplishments in the Basque country, and in combating ETA, he was named Chief of the Planning Staff of the Civil Guard in Madrid. But during his career, he had also begun to accumulate a record of dissent. ETA militants would rig bombs to Ikurriñas; when police officers tried to remove the flag, the bombs exploded, killing several Guardia Civil officers. When the Ikurriña was 'legalized', he sent a telegram to Madrid, asking if he should pay honors to the Ikurriña. In Malaga, he ordered or took a major part in a military deployment around the town during the seizure of a flag.

In 1978, Tejero, along with Police Captain Ricardo Sáenz de Ynestrillas and an Army General Staff colonel, whose name was never made public, attempted a coup, known as Operation Galaxia. Tejero was sentenced to a short prison term for mutiny after the collapse of the attempted coup. He was in prison seven months and seven days.

Attempted 1981 coup

On 23 February 1981, Tejero entered the Congress of Deputies, the lower house of the Spanish Parliament, with 150 Guardia Civil members and soldiers and held the congress members hostage for some 22 hours. Around midnight, when it became clear that no further army units had joined the putsch, King Juan Carlos gave a nationally televised address denouncing the coup and urging the preservation of law and continuance of the democratically elected government. The following day, coup leaders surrendered and were brutally beaten and arrested by the police.

Life after jail sentence
Held in jail after the coup attempt, Tejero founded the Spanish Solidarity party to run in the 1982 general election and obtain parliamentary immunity. With a nationwide total of  votes (0.14% of votes cast), the party failed to obtain parliamentary representation. Tejero was the last of the coup participants to be released from jail on 3 December 1996, having then served 15 years in the Alcalá de Henares military prison. He lived in Torre del Mar in the Province of Málaga. In 2006, he wrote to the newspaper Melilla Hoy, calling for a referendum on Spanish Socialist Workers' Party (PSOE) proposals granting a new measure of autonomy to Catalonia. Following the death of Chilean dictator Augusto Pinochet in 2006, Tejero attended a Pinochet homage in Madrid. In 2009, Tejero's son, Ramón Tejero Díez, wrote to the conservative newspaper ABC describing his father as a sincere religious man who was trying to do his best for Spain.

As of 2018, Tejero was residing in Madrid and Torre del Mar, and was working as a painter. On 23 February 2018, he attended the funeral of the 1st Duchess of Franco. On 29 May 2018, a rumour of Tejero's death was spread and hailed by Spanish military veterans and supporters, but was quickly refuted by his son.

References

External links

Antonio Tejero at Encyclopædia Britannica

1932 births
Living people
People from the Province of Málaga
Spanish police officers
Spanish nationalists
Spanish military personnel
Spanish prisoners and detainees
Spanish far-right politicians
Falangist politicians
Francoists
People who were court-martialed
People convicted of treason against Spain
Police officers convicted of treason

Antonio Tejero


Manuel Orazi (* 1860 in Rom; † 1934 in Paris) war ein italienischer Grafiker und Maler des Jugendstils.

Er schuf 1895 in Zusammenarbeit mit Austin de Crose den "Magischen Kalender", gedruckt in einer Auflage von 777 Exemplaren.

Er illustrierte u. a. die "Die Blumen des Bösen" von Charles Baudelaire, Ma petite Ville von Jean Lorrain und "Salome" von Oscar Wilde.

Er entwarf auch Juwelen, gezeigt 1896 im von Siegfried Bing gegründeten Pariser Salon Maison de l'Art Nouveau.

1921 entwarf er die Bauten zum französischen Stummfilm Die Herrin von Atlantis von Jacques Feyder.

Weblinks

Einzelnachweise

 Biografie und Bilder
 Der Magische Kalender

Maler des Jugendstils
Maler (Italien)
Grafiker (Italien)
Italiener
Geboren 1860
Gestorben 1934
Mann

Manuel Orazi


Tigrasta preslica (lat. Amanita ceciliae) je vrsta jestive gljive iz roda Amanita.

Opis
 Klobuk tigraste preslice je širok od 10 do 15 centimetara, u mladosti zvonolik, zatim otvoren ili izvrnuta oboda, sivosmeđe boje; rub je napadno rebrast, prekriven širokim ostacima ovoja sivosmeđe boje.
 Listići su slobodni, gusti, bijeli, prema stručku zaokruženi.
 Stručak je visok od 10 do 20 centimetara, cilindričan, prema vrhu malo tanji, sivosmeđe boje, prekriven pahuljicama sive boje, šupalj, nema vjenčića, ali se pahuljice ponekad na stručku tako smjeste da stvaraju nepravilan vjenčić na neodređenom mjestu.
 Meso je sivo, lomljivo i nježno, bez posebna mirisa ili okusa.
 Spore su okruglaste, bijele, 11 – 14 μm.

Kemijske reakcije
Meso tigraste preslice s fenolanilinom postaje najprije vinsko crveno, zatim ljubičasto.

Stanište
Raste od ljeta do jeseni u listopadnim šumama i šumskim čistinama. U Istri je prilično česta.

Upotrebljivost
Tigrasta preslica je jestiva.

Sličnosti
Pripada grupi Amanita vaginata s ostacima ovoja na klobuku. Zamjena s opasnim gljivama nije moguća, ali je ipak potrebno pripaziti da tigrastu preslicu ne zamijenimo mladom panterovom muharom, koja ima gladak vjenčić i na dnu stručka jako prstenasto gomoljasto zadebljanje.

Slike

Izvori

Vanjske poveznice

Agaricales
Jestive gljive

Tigrasta preslica


Ádám Rothermel, né le  à Budapest, est un footballeur international hongrois. Il évoluait au poste de gardien de but.

Biographie

En club
Ádám Rothermel est gardien de but du Fővárosi Autóbusz de 1965 à 1967.

En 1967, il rejoint le FC Tatabánya qu'il représente durant sept saisons.

De 1974 à 1981, Rothermel est joueur du Újpest FC.

Avec Újpest, il est sacré Champion de Hongrie à trois reprises en 1975, 1978 et 1979 et remporte la Coupe de Hongrie en 1975.

En 1982, il est joueur du Salgótarjáni BTC.

Après une dernière saison en 1983 avec Soroksári VOSE, il raccroche les crampons.

En compétitions européennes, il dispute neuf matchs en Coupe des clubs champions et cinq matchs en Coupe UEFA.

En équipe nationale
International hongrois, il reçoit 13 sélections en équipe de Hongrie entre 1970 et 1976.

Son premier match est disputé le  en amical contre l'Allemagne de l'Ouest (défaite 1-3 à Nuremberg).

Par la suite, il dispute quatre matchs des qualifications pour l'Euro 1972.

Il fait partie du groupe hongrois médaillé d'argent aux  Jeux olympiques 1972. Lors du tournoi, il entre en jeu contre l'Iran (victoire 5-0).

Son dernier match a lieu le  contre la Tchécoslovaquie (match nul 1-1 à Bratislava).

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Footballeur international hongrois
Gardien de but au football
Médaillé d'argent olympique hongrois
Footballeur aux Jeux olympiques d'été de 1972
Joueur du FC Tatabánya
Joueur de l'Újpest FC
Naissance en juin 1948
Naissance à Budapest

Ádám Rothermel


Jose Russo é um premiado pesquisador e professor no , onde lidera o Laboratório de Pesquisa do Câncer de Mama Irma H Russo, MD e o Centro de Pesquisa do Câncer de Mama e do Meio Ambiente. Ele também leciona bioquímica na  e patologia e biologia celular na .

Biografia
Nascido na Argentina em 1942, graduou-se em medicina pela Universidade Nacional de Cuyo em 1967 e se especializou em patologia. Sua pesquisa se concentra nos mecanismos moleculares que determinam a suscetibilidade do tecido mamário à carcinogênese.

Reconhecimento
Russo foi reconhecido por sua contribuição à pesquisa e à educação em oncologia com diversos prêmios e honrarias. Entre eles, destacam-se o Hispanic Heritage Award da Al Día, recebido em 2010, o Michael Hill's Lecture Award, concedido em 2009, e o Project Award da Sociedade Estadunidense contra o Câncer, obtido em 2008. Além disso, tem uma extensa produção científica como editor do Journal of Oncogenesis e editor sênior do Journal of Future Medicine.

Livros
 Immunocytochemistry in Tumor Diagnosis.
 Russo, J. and Russo, I.H. "Molecular Basis of Breast Cancer", Springer –Verlag, Heidelberg, Germany, 2004.
 Russo, J. "Breast Cancer, and the Environment", Springer, NY, 2011.

Pesquisadores do câncer
Bioquímicos dos Estados Unidos
Professores da Universidade Temple
Patologistas dos Estados Unidos

Jose Russo


Viscount Allen, in the County of Kildare, was a title in the Peerage of Ireland. It was created on 28 August 1717 for John Allen, who had earlier represented County Dublin, County Carlow and County Wicklow in the Irish House of Commons. He was made Baron Allen, of Stillorgan in the County of Dublin, at the same time, also in the Peerage of Ireland. Both his son, the second Viscount, and grandson, the third Viscount, sat in the Irish House of Commons. The third Viscount was succeeded by his cousin, the fourth Viscount. He was the son of the Honourable Richard Allen, younger son of the first Viscount. Lord Allen was also a member of the Irish House of Commons. He died unmarried and was succeeded by his younger brother, the fifth Viscount. He represented Eye in the British House of Commons. His son, the sixth Viscount, fought in the Peninsular War. He was unmarried and the titles became extinct on his death on 21 September 1845.

Sir Joshua Allen (died 1691), father of the first Viscount, was Lord Mayor of Dublin.

Viscounts Allen (1717)
John Allen, 1st Viscount Allen (1661–1726)
Joshua Allen, 2nd Viscount Allen (1685–1742)
John Allen, 3rd Viscount Allen (1713–1745)
John Allen, 4th Viscount Allen (died 1753)
Joshua Allen, 5th Viscount Allen (1728–1816)
Joshua William Allen, 6th Viscount Allen (–1845)

References

Extinct viscountcies in the Peerage of Ireland
Noble titles created in 1717

Viscount Allen


Forsetakosningar í Bandaríkjunum 1976 fóru fram þriðjudaginn 2. nóvember 1976. Jimmy Carter, fyrrverandi fylkisstjóri Georgíu, og Walter Mondale, öldungadeildarþingmaður fyrir Minnesota, unnu sigur á Gerald Ford sitjandi forseta og Bob Dole öldungadeildarþingmanni fyrir Kansas.

Niðurstöður

Sjá einnig
 Kosningar í Bandaríkjunum 1976

Tilvísanir

Kosningar í Bandaríkjunum 1976
1976

Forsetakosningar í Bandaríkjunum 1976


A Copa da Itália de Basquetebol de 2023 (oficialmente:Frecciarossa Final Eight 2023, por motivos de patrocinadores) foi a 47ª edição da Copa Nacional, gerida pela Lega Basket Serie A (LBA). O Germani Brescia conquistou seu título inédito.

Pala Alpitour

A arena utilizada para grandes e importantes eventos internacionais, dentre eles o Festival Eurovisão de 2022, a disputa do hoquei no gelo nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2006, e será pela primeira vez a sede da Copa da Itália.

Equipas classificadas

fonte:legabasket.it

Cruzamentos

Quartas de finais

A|X Armani Exchange Milano – Germani Brescia

Carpegna Prosciutto Pesaro - Openjobmetis Varese

Virtus Segafredo Bologna - Umana Reyer Venezia

Bertram Derthona Basket Tortona - Dolomiti Elergia Trento

Semifinais

Carpegna Prosciutto Pesaro – Germani Brescia

Virtus Segafredo Bologna - Bertram Derthona Basket Tortona

Final

Virtus Segafredo Bologna – Germani Brescia

Campeões

Prêmios individuais

Basquetebol da Itália
2023 no basquetebol

Copa da Itália de Basquetebol de 2023


Montalegre, Portekiz'in Norte bölgesine bağlı Alto Trás-os-Montes alt bölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 35 bucak (Portekizce: freguesia) yer almaktadır.

 Cabril
 Cambeses do Rio
 Cervos
 Chã
 Contim
 Covelães
 Covelo do Gerês
 Donões
 Ferral
 Fervidelas
 Fiães do Rio
 Gralhas
 Meixedo
 Meixide
 Montalegre
 Morgade
 Mourilhe
 Negrões
 Outeiro
 Padornelos
 Padroso
 Paradela
 Pitões das Júnias
 Pondras
 Reigoso
 Salto
 Santo André
 Sarraquinhos
 Sezelhe
 Solveira
 Tourém
 Venda Nova
 Viade de Baixo
 Vila da Ponte
 Vilar de Perdizes

Portekiz'in belediyeleri
Portekiz'deki kasabalar
Alto Trás-os-Montes

Montalegre


أين قد تعني:

 أين (فرنسا)، أحد أقاليم فرنسا

أسماء ذكور إستونية
صفحات توضيح أسماء أماكن

أين (توضيح)


was a district located in Hiroshima Prefecture, Japan.

On March 22, 2005, the town of Daiwa, along with the town of Hongō (from Toyota District), and the town of Kui (from Mitsugi District), was merged into the expanded city of Mihara. Kamo District was dissolved as a result of this merger.

The district is now consisted of the areas of Aki-ku of the city of Hiroshima, Kure, Takehara, Higashihiroshima and Mihara.

Municipalities as of 1889 Municipal Status enforcement)
 Aga (阿賀村)
 Itaki (板城村)
 Uchinoumi (内海村)
 Uchinoumiato (内海跡村)
 Kanaga (賀永村)
 Kamikurose (上黒瀬村)
 Kawakami (川上村)
 Kawajiri (川尻村)
 Kumanoato (熊野跡村)
 Gōda (郷田村)
 Gōhara (郷原村)
 Shitami (下見村)
 Shimoichi (下市村)
 Shimokurose (下黒瀬村)
 Shimono (下野村)
 Shimominaga (下三永村)
 Shōno (荘野村)
 Shiwahori (志和堀村)
 Zōga (造賀村)
 Teranishi (寺西村)
 Nakagiri (中切村)
 Nakakurose (中黒瀬村)
 Nigata (仁方村)
 Nishishiwa (西志和村)
 Nishitakaya (西高屋村)
 Nominoo (乃美尾村)
 Noro (野路村)
 Hayatahara (早田原村)
 Hara (原村)
 Higashishiwa (東志和村)
 Higashitakaya (東高屋村)
 Higashino (東野村)
 Hiro (広村)
 Misonou (御薗宇村)
 Mitsu (三津村)
 Mitsuguchi (三津口村)
 Yoshikawa (吉川村)
 Yoshitomi (吉土実村)
 Yokkaichijirōmaru (四日市次郎丸村)

(Total of 39 villages)

Timeline (April 1, 1889~March 31, 1956)
 April 1, 1889 - Municipal status enforcement. They were 39 villages within the district.
 April 17, 1889 - The village of Shimoichi was renamed and elevated to town status to become the town of Takehara (1 town, 38 villages).
 October 1, 1890 - The village of Yokkaichijirōmaru was renamed and elevated to town status to become the town of Saijō (2 towns, 37 villages).
 April 12, 1893 - The village of Mitsu was elevated to town status to become the town of Mitsu (3 towns, 36 villages).
 January 1, 1896 - The village of Uchinoumi was elevated to town status to become the town of Uchinoumi (4 towns, 35 villages).
 May 1, 1897 - The village of Aga was elevated to town status to become the town of Aga (5 towns, 34 villages).
 January 1, 1907 - The village of Nigata was elevated to town status to become the town of Nigata (6 towns, 33 villages).
 January 1, 1922 - The village of Kawajiri was elevated to town status to become the town of Kawajiri (7 towns, 32 villages).
 January 1, 1922 - The town of Mitsuguchi was elevated to town status to become the town of Mitsuguchi (8 towns, 31 villages).
 April 1, 1928 - The city of Kure absorbed the town of Aga, and the towns of Kegoya and Yoshiura (both from Aki District) (7 towns, 31 villages).
 January 1, 1929 - The village of Uchinoumiato was renamed as the village of 安登村.
 July 1, 1939 - The town of Saijō absorbed the villages of Shitami, Misonou, Yoshitomi and Teranishi to create the town of Saijō (7 towns, 27 villages).
 April 21, 1941 - The village of Kure absorbed the town of Nigata, and the village of Hiro (6 towns, 26 villages).
 April 1, 1942 - The villages of Nakagiri and Noro were merged to create the village of Noro (6 towns, 25 villages).
 January 1, 1943 - The town of Mitsu, and the village of Hayatahara were merged with the village of Kidani (from Toyota District) to create the town of Akitsu (6 towns, 24 villages).
 January 1, 1944 - The towns of Uchinoumi and Mitsuguchi, and the village of Noro were merged to create the town of Yasuura (5 towns, 23 villages).
 April 1, 1950 - The localities of Saijōhigashi and Teraie (within the town of Saijō) were split from Saijō to become the village of Teranishi (5 towns, 24 villages).
 June 10, 1950 - The village of Zōga absorbed the village of Tono (from Toyota District).
 March 1, 1951 - The village of Kumanoato was moved to Aki District (5 towns, 23 villages. Later the town merged into the city of Hiroshima on November 1, 1974)
 April 1, 1952 - The town of Takehara absorbed the village of Shimono to create the town of Takehara (5 towns, 22 villages).
 April 1, 1952 - The village of Teranishi was elevated to town status to become the town of Teranishi (6 towns, 21 villages).
 March 31, 1954 - The villages of Nishitakaya and Higashitakaya were merged to create the village of Takaya (6 towns, 20 villages).
 March 31, 1954 - The villages of Kamikurose, Shimokurose, Nakakurose and Nominoo were merged to create the town of Kurose (7 towns, 16 villages).
 March 31, 1954 - The town of Takehara absorbed the village of Higashino and the village of Ōnori and parts of the village of Minamigata (all from Toyota District) (7 towns, 15 villages).
 January 1, 1955 - The town of Saijō absorbed the localities of Shimominaga and Kamiminaga from the village of Kanaga (7 towns, 14 villages).
 March 31, 1955 - The town of Takehara absorbed the village of Shōno, and the village of Tamari (from Toyota District) were to create the town of Takehara (7 towns, 13 villages).
 March 31, 1955 - The town of Kurose absorbed the locality 小多田・国近 from the village of Itaki.
 March 31, 1955 - The town of Saijō absorbed the villages of Gōda and Itaki (excluding 小多田・国近). At this point, the village of Itaki dissolved (7 towns, 11 villages).
 March 31, 1955 - The village of Takaya absorbed the village of 小谷村 (from Toyota District) and was elevated to town status to become the town of Takaya (8 towns, 10 villages).
 August 1, 1955 - The villages of Shiwahori, Nishishiwa and Higashishiwa were merged to form the town of Shiwa (9 towns, 7 villages).

As of March 31, 1956 (before the change to the municipalities within both Kamo and Toyota Districts)
 Akitsu (安芸津町) → Moved to Toyota District (merged into the city of Higashihiroshima on February 7, 2005)
 Kawajiri (川尻町) → Moved to Toyota District (merged into the city of Kure on April 1, 2004)
 Kurose (黒瀬町) → Remained in Kamo District
 Saijō (西条町) → Remained in Kamo District
 Shiwa (志和町) → Remained in Kamo District
 Takaya (高屋町) → Remained in Kamo District
 Takehara (竹原町) → Moved to Toyota District (merged with the town of Tadanoumi, Toyota District on November 11, 1958, and moved to the city of Takehara)
 Teranishi (寺西町) → Remained in Kamo District
 Yasuura (安浦町) → Moved to Toyota District (merged into the city of Kure on March 20, 2005)
 Ato (安登村) → Moved to Toyota District (split and merged into the towns of Kawajiri and Yasuura, Toyota District, on April 1, 1958, and dissolved)
 Kanaga (賀永村) → Moved to Toyota District (split and merged into the town of Saijō, Kamo District, and the town of Takehara, Toyota District, on September 30, 1956, and dissolved)
 Kawakami (川上村) → Remained in Kamo District
 Gōhara (郷原村) → Remained in Kamo District
 Zōga (造賀村) → Remained in Kamo District
 Hara (原村) → Remained in Kamo District
 Yoshikawa (吉川村) → Remained in Kamo District

(Total of 9 towns, 7 villages)

As of April 1, 1956 (after the change to the municipalities within both Kamo and Toyota Districts)
 Kurose (黒瀬町)
 Kōchi (河内町)
 Saijō (西条町)
 Shiwa (志和町)
 Daiwa (大和町)
 Takaya (高屋町)
 Teranishi (寺西町)
 Toyosaka (豊栄町)
 Fukutomi (福富町)
 Kawakami (川上村)
 Gōhara (郷原村)
 Zōga (造賀村)
 Nyūno (入野村)
 Hara (原村)
 Yoshikawa (吉川村)

(Total of 9 towns, 6 villages)

Timeline (April 1, 1956~March 22, 2005)
 April 1, 1956 - 4 towns and 1 village within Toyota District moved to Kamo District, while 4 towns and 2 villages within Kamo District moved to Toyota District. At this time, the district had 9 towns and 6 villages.
 September 1, 1956 - The villages of Kawakami, Hara and Yoshikawa were merged to create the town of Hachihonmatsu (10 towns, 3 villages).
 September 30, 1956 - The town of Kōchi absorbed the village of Nyūno (10 towns, 2 villages).
 September 30, 1956 - The town of Saijō absorbed parts of the locality of Nika from the village of Kanaga (the remaining parts merged into the town of Takehara).
 October 1, 1956 - The city of Kure absorbed the village of Gōhara, the town of Tennō, and the village of Shōwa (from Aki District) (10 towns, 1 village).
 January 1, 1958 - The town of Takaya absorbed the village of Zōga (10 towns).
 October 1, 1959 - The town of Saijō absorbed the town of Teranishi (9 towns).
 April 20, 1974 - The towns of Saijō, Shiwa, Takaya and Hachihonmatsu were merged to create the city of Higashihiroshima (5 towns).
 February 7, 2005 - The towns of Fukutomi, Kurose, Kōchi and Toyosaka, along with the town of Akitsu (from Toyota District) were merged into the expanded city of Higashihiroshima (1 town).
 March 22, 2005 - The town of Daiwa, along with the town of Hongō (from Toyota District), and the town of Kui (from Mitsugi District), was merged into the expanded city of Mihara. Kamo District was dissolved as a result of this merger.

See also
List of dissolved districts of Japan
Kamo District, Niigata
Kamo District, Shizuoka
Kamo District, Gifu
Kamo District, Mikawa
Higashikamo District, Aichi
Nishikamo District, Aichi

Kamo District

Kamo District, Hiroshima


John Gardner henviser til blandt andre:

 John Gardner (britisk politiker) (1697-1764) – britisk politiker
 John Gardner (amerikansk politiker) (1747-1808),– amerikansk politiker
 John Gardner (komponist) (1917-2011) – engelsk komponist
 John Gardner (forfatter) (1933-1982) – amerikansk forfatter
 John Gardner (jurist) (født 1965) – britisk retsfilosof
 John Edmund Gardner (1926-2007) – britisk forfatter
 John J. Gardner (1845-1921) – amerikansk politiker
 John Lowell Gardner (1837-1898) – amerikansk kunstsamler
 John W. Gardner (1912-2002) – amerikansk politiker

John Gardner


Laccaria laccata (Giovanni Antonio Scopoli, 1772 ex Mordecai Cubitt Cooke, 1884), denumită în popor pâlnie brumată, puiuț, sau ciupercă de mușchi este o  specie de ciuperci comestibile din încrengătura Basidiomycota în familia Hydnangiaceae și de genul Laccaria care coabitează, fiind un simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor). Această specie foarte comună se dezvoltă în România, Basarabia și Bucovina de Nord în mod general pe soluri mai sărace în substanțe nutritive, în grupuri numeroase - foarte rar și solitar, în locuri umede și răcoroase din păduri de conifere și  de foioase, adesea pe marginea drumurilor, prin pășuni și parcuri, preferând simbioza cu rădăcinile de alun, arin negru, brad, carpen, fag, larice, mesteacăn pitic sau pin. La vreme potrivită apare din iunie până în octombrie (noiembrie).

Numele epitetului este derivat din cuvântul latin (= lăcuit, strălucitor), deși această proprietate nu corespunde în niciun fel aspectului acestei ciuperci cu suprafața ei mată.

Descriere

 Pălăria: are un diametru de 2-5 (7) cm, este destul de subțire, inițial convexă, apoi întinsă cu centrul pălăriei deprimat (în formă de pâlnie sau ombilic). Marginea este umedă și ușor brăzdată, la maturitate încrețită grosolan și ondulată neregulat. Cuticula este mat fibroasă până fin solzoasă. Culoarea tinde între ocru-maroniu deschis, peste ruginiu până la roșiatic, dar există și exemplare cu cuticulă rozalie câteodată cu tonuri pronunțat violete. Ea se decolorează la bătrânețe, devenind chiar albicioasă. Buretele este foarte variabil deoarece modifică aspectul său în stare uscată și, prin urmare, este foarte dificil de determinat.
 Lamelele: sunt groase, ceva ondulate, clar distanțate între ele, cu lamele intermediare și incomplete, decurente la picior, la maturitate bombate, de aceeași culoare cu pălăria și acoperite în vârstă de o pulbere fină, albicioasă de spori.
 Piciorul: este mereu mai lung ca diametrul pălăriei cu o înălțime de 5-10 cm și cu o lățime de 0,4-1 cm destul de subțire, fiind plin, fibros, cilindric,  adesea sinuos, curbat și fără inel. El este de aceeași culoare cu pălăria.
 Carnea: este subțire în partea pălăriei și fibroasă în cea a piciorului, de culoarea pălăriei și piciorului respectiv. Mirosul este plăcut și aromatic (amintind ușor de cel al Clitocybe nebularis) și gustul dulceag.
 Caracteristici microscopice: are spori rotunjori până ovoidali, punctați țepos, sub microscop hialini (translucizi), cu o mărime de 7-9,5 x 6-7,5 microni. Pulberea lor este albicioasă cu ușoare tonuri liliacee.
 Reacții chimice: Cuticula și piciorului se colorează cu Hidroxid de potasiu maro și carnea cu tinctură de Guaiacum slab albăstrui.

Confuzii
Buretele poate fi confundat cu multe alte specii, între altele cu forme mai deschise ale Laccaria amethystina (comestibilă), Laccaria proxima (comestibilă), Clitocybe rivulosa (mortală, mai deschisă, cu lamele dense și fără miros), mai departe cu Cuphophyllus lacmus (comestibil), Gymnopus dryophilus sin. Collybia dryophila (comestibil), Gymnopus peronatus sin. Collybia peronata (necomestibilă, foarte iute), Cortinarius sanguineus (otrăvitor), Cortinarius semisanguineus (otrăvitor), Inocybe cookei (otrăvitor, miros slab fructuos), Inocybe geophylla var. lilacina (otrăvitoare), Laccaria maritima (comestibilă), Laccaria proxima (comestibilă), Laccaria tortilis (comestibilă), Marasmius alliaceus sin. Mycetinis alliaceus, (burete de condimentare, crește mai mult prin păduri luminoase de fagi, miros puternic de usturoi), Marasmius oreades (comestibil) Marasmius lupuletorum sin. Marasmius torquescens (necomestibil, cu miros plăcut dar foarte fibros, crește pe bușteni de fagi, piciorul fiind albastru-negricios), Marasmius wynnei (necomestibil, pe trunchiuri în putrefacție, cu tonuri mai violete, gust și miros cam neplăcut de țărână) sau Mycena pura (condiționat comestibilă, ușor otrăvitoare, miros de ridichi).

Specii asemănătoare în imagini

Valorificare
Pâlnia brumată este o ciupercă destul de delicioasă. Deși mică, crește mereu în cantități respectabile. Astfel este adesea culeasă și consumată, dar confuzia cu ciuperci otrăvitoare sunt posibile (datorită marii variabilități). Ea poate fi preparată și consumată ca buretele de rouă.

Note

Bibliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto: "Der große Pilzführer", vol. 1-7, vezi sub "Note"
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas" ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983
 Linus Zeitlmayr: "Knaurs Pilzbuch", Editura Droemer Knaur, München-Zürich 1976, ISBN 3-426-00312-0

Legături externe

 Laccaria laccata, film

Laccaria
Micoriză
Ciuperci comestibile
1772 în știință

Laccaria laccata


Paul Henry may refer to:

People

Given name "Paul" surname "Henry"
Paul Henry (astronomer) (1848–1905), French optician and astronomer
Paul Henry (painter) (1876–1958), Irish artist
Paul Henry (Belgian footballer) (1912–1989), Belgian footballer
Paul B. Henry (1942–1993), U.S. Congressman and political scientist
Paul Henry (actor) (born 1946), British actor best known for his role in Crossroads
Paul Henry (poet) (born 1959), Welsh poet
Paul Henry (broadcaster) (born 1960), New Zealand broadcaster
Paul Henry (cricketer) (born 1970), New Zealand cricketer
Paul Henry (English footballer) (born 1988), English footballer

Given name "Paul-Henry"
 Paul-Henry de Belvèze (1801–1875), French sailor and diplomat
 Paul-Henry Chombart de Lauwe (1913–1998), French sociologist
 Paul-Henry Thiry, Baron d'Holbach (1723–1789), Franco-German philosopher
 Paul-Henry Nargeolet (1946–2023), French submariner and RMS Titanic expert

Other
 Paul Henry (TV programme), a New Zealand morning news and talk show with broadcaster Paul Henry
 The Paul Henry Show, an early version of the show

See also

Henry Paul (disambiguation)
Henry (disambiguation)
Paul (disambiguation)

Paul Henry


Daisy Jazz Isobel Ridley (10. travnja 1992.) je engleska glumica.

Prije nego što je nastupila u svojoj do danas najpoznatijoj ulozi Rey u filmskom serijalu Zvjezdani ratovi, pojavljivala se u manjim ulogama u televizijskim serijama i kratkim igranim filmovima. Uz nastup u dvije epizode Zvjezdani ratovi njezina najpoznatija uloga je ona u filmskoj adaptaciji romana Agathe Christie Ubojstvo u Orient Expressu iz 2017. godine u kojem je glumila Mary Debenham.

Filmografija

 2013: Casualty (televiziska serija, epizoda 27x28)
 2013: Lifesaver (kratki film)
 2013: Blue Season (kratki film)
 2013: Youngers (televiziska serija, epizoda 1x05)
 2013: Toast of London (televiziska serija, epizoda 1x03)
 2014: Silent Witness (televiziska serija, 2 epizode)
 2014: Mr Selfridge (televiziska serija, 2 epizode)
 2015: Scrawl
 2015: Ratovi zvijezda: Sila se budi
 2017–2018: Star Wars: Forces of Destiny (televiziska serija, 8 epizoda, glas od Rey)
 2017: Ubojstvo u Orient Expressu
 2017: Ratovi zvijezda: Posljednji Jedi
 2018: Peter Zecimir, (glas)
 2018: Ophelia
 2019: Ratovi zvijezda: Uspon Skywalkera
 2020: Asteroid Hunters
 2021: Chaos Walking
 2022: The Bubble
 2023: Sometimes I Think About Dying
 2023: The Inventor
 2023: The Marsh King's Daughter
 2023: Young Woman and the Sea

Vanjske poveznice

Britanski filmski glumci
Britanski televizijski glumci

Daisy Ridley


A 120.ª edição da clássica ciclista Paris-Roubaix foi uma corrida nA França que se celebrou a 9 de abril de 2023 sobre um percurso de 256,6 quilómetros entre a cidade francesa de Compiègne e o velódromo do município de Roubaix.

A corrida fez parte do UCI WorldTour de 2023, calendário ciclístico de máximo nível mundial, sendo a décima-sexta corrida de dito circuito e foi vencida pelos neerlandês Mathieu van der Poel do Alpecin-Deceuninck, fazendo-se com seu segundo monumento de 2023, e o quarto de sua corrida. Completaram o pódio, como segundo e terceiro classificado respectivamente, os belgas Jasper Philipsen do Alpecin-Deceuninck e Wout van Aert do Jumbo-Visma.

Ademais, esta edição converteu-se na mais rápida da história, com uma velocidade média de 46,84 quilómetros por hora.

Equipas participantes

Na edição de 2023 participaram um total de 25 equipas, os 18 UCI WorldTour e sete equipas UCI ProSeries:

Classificação final
 A classificação finalizou da seguinte forma:

Ciclistas participantes e posições finais

Convenções:
 AB: Abandono
 FLT: Retiro por chegada fora do limite de tempo
 NTS: Não tomou a saída
 DES: Desclassificado ou expulsado

UCI World Ranking

A Paris-Roubaix outorgou pontos para o UCI World Ranking para corredores das equipas nas categorias UCI WorldTeam, UCI ProTeam e Continental. As seguintes tabelas são o barómetro de pontuação e os dez corredores que obtiveram mais pontos:

Referências

UCI WorldTour de 2023
2023
Desporto na França em 2023

Paris-Roubaix de 2023


Le Kertch () est un croiseur lance-missiles de la classe Kara ayant servi dans la flotte de la mer Noire de la marine soviétique puis russe.

À partir de 2014, le navire est démoli à la suite d'un incendie important ayant eu lieu le 4 novembre 2014.

Histoire
Sa quille est posée en Union soviétique le 30 avril 1971, il est lancé le 21 juillet 1972 et mis en service dans la flotte soviétique de la mer Noire le 25 décembre 1974. Le navire est construit dans le chantier naval n° 61 Kommunar à Nikolayev (Mykolaïv) sur la mer Noire. Il servit dans la flotte soviétique jusqu'en 1991, avant de rejoindre la force successive, la marine russe.

Le 4 novembre 2014, un incendie se déclare à bord lors d'un entretien de routine à Sébastopol. Selon les responsables, personne n'est blessé et l'incendie est circonscrit à l'arrière du navire. Le 24 avril 2020, le navire est remorqué de son quai en vue de sa démolition.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des croiseurs russes et soviétiques
 Liste des navires de la flotte maritime militaire de Russie

Bateau lancé en 1972
Navire construit en Ukraine
Croiseur de la Marine soviétique
Croiseur de la Flotte maritime militaire de Russie
Navire démoli en 2020

Kertch (croiseur)


වෙනත් භාවිතයන් සඳහා ඕපන් සෝ(ර්)ස් බලන්න. ඕපන් සෝ(ර්)ස් මෘදුකාංග යනු , ඕපන් සෝ(ර්)ස් (නිර්වචනයට) අනුකූල කර්තෘ හිමිකම් බලපත්‍රයක් (හෝ පොදු වසම වැනි සැකසුමක්) (Public domain) යටතේ ඇති මිනිසාට කියවිය හැකි මූලාශ්‍ර කේතයකින් යුත් පරිගණක මෘදුකාංගයකි. මෙය පරිශීලකයන්ට මෘදුකාංග භාවිතා කිරීමට, වෙනස් කිරීමට හා වර්ධනය කිරීමට අවසර දෙන අතර එය නවීකරණය කළ හෝ නොකළ ආකාරවලින් නැවත බෙදාහැරිය හැක. එය සාමාන්‍යයෙන් පොදු, සහයෝගීතා ක්‍රමයකින් වර්ධනය කරනු ලැබේ. ඕපන් සොර්ස් මෘදුකාංග සෝ(ර්)ස් සංවර්ධනයේ වඩාත්ම වැදගත් උදාහරණය වන අතර මෙය (බොහෝ දුරට) සාමාන්‍යයෙන් පරිශීලක වර්ධිත අන්තර්ගත (නිර්මිත) (User generated content) වලට සමාන කෙරේ.

විවෘත කේත මෘදුකාංග

විවෘත කේත මෘදුකාංග


الليلادي هو الالبوم الثالث والعشرين للفنان المصري عمرو دياب، تم إصداره عام 2007 من إنتاج شركة روتانا للصوتيات والمرئيات.

قائمة الأغاني

فيديو كليب نقول إيه
تم عرض فيديو نقول إيه لأول مرة في 14 أغسطس 2007 حصريا علي قناة روتانا، وبعدها بدقائق تم عرضه على التلفزيون المصري في برنامج البيت بيتك. الكليب تم تصويره في كاليفورنيا، أمريكا وهو من إخراج المخرج المصري مروان حامد وقد ظهرت معه في الكليب الممثلة الأمريكية وعارضة الأزياء ناتالي مارتينيز.

مبيعات
ألبوم الليلادي استطاع اختراق كل التوقعات ويعد من أكثر ألبوماته نجاحا، ليعود إلى الصدارة التي تعود عليها جماهير عمرو في كل سباقات الألبومات الرسمية والفيرجن ميغا ستور لمدة طويلة، مذكرا بذلك بالنجاحات الخارقة لألبوماته نور العين وتملي معاك وأكتر واحد، لينضم الليلادي إلى هذه القائمة البيضاء، محتلا بذلك المركز الأول في فيرجن ميغا ستور مصر لمدة 22 أسبوعا متواصلة.

جوائز
 حصل عمرو دياب للمرة الثالثة على جائزة ورلد ميوزك أوردز عن البوم الليلادي كأعلى نسبة مبيعات في الشرق الأوسط.

مراجع
 http://nas.mbc.net/forum/showthread.php?t=19929
 http://www.facebook.com/group.php?gid=2378290406&ref=ts
 http://www.amrdiab.info/briography.php

ألبومات 2007
ألبومات شركة روتانا
ألبومات عمرو دياب

الليلادي (ألبوم)


Gola istina () američka je filmska romantična komedija u kojoj nastupaju Gerard Butler i Katherine Heigl, snimljena 2009. godine. Redatelj filma je Robert Luketić, hrvatskog podrijetla.

Radnja

Producentica TV-emisije s ljubavnim problemima (Katherine Heigl) nevoljko pristaje na niz bizarnih iskušenja od strane svog muškošovinističkog dopisnika (Gerard Butler) kako bi dokazala njegove teorije o ljudskim odnosima i pronašla ljubav. Njegovi lukavi planovi, pak, dovode do očekivanog rezultata.

Uloge
 Katherine Heigl kao Abby Richter, producentica jutarnjeg TV-showa
 Gerard Butler kao Mike Chadway, njen muško-šovinistički reporter
 Cheryl Hines kao Georgia Bordeney, su-voditeljica jutarnjeg showa
 Eric Winter kao Colin, ortopedski kirurg koji u početku privlači Abby
 Bree Turner kao Joy Haim, Abbyna asistentica i bliska prijateljica
 Bonnie Somerville kao Elizabeth, Mikeova sestra

Filmske lokacije
Film je uglavnom sniman u Kaliforniji, uključujući Sacramento, Los Angeles i San Pedro.

Izvori

Vanjske poveznice

Američki filmovi 2000-ih

Gola istina (2009.)


بول ريزر  ممثل أمريكي من مواليد 30 مارس 1957.

مراجع

مواقع خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أمريكيون من أصل يهودي
أمريكيون من أصل يهودي روماني
خريجو المعهد العبري في الجانب الشرقي
خريجو ثانوية ستايفسنت
خريجو جامعة بينغامتون
شخصيات تلفزيون من مدينة نيويورك
شخصيات تلفزيونية أمريكية
شعراء أمريكيون في القرن 21
عازفو بيانو أمريكيون
عازفو بيانو أميركيون في القرن 20
عازفو بيانو أميركيون في القرن 21
كتاب أغان أمريكيون
كتاب أغان أمريكيون يهود
كتاب أغان من ولاية نيويورك
كتاب أمريكيون في القرن 20
كتاب أمريكيون في القرن 21
كتاب أمريكيون يهود
كتاب تلفاز
كتاب تلفاز أمريكيون
كتاب تلفاز ذكور أمريكيون
كتاب سيناريو من ولاية نيويورك
كتاب كوميدي أمريكيون يهود
كتاب كوميديا أمريكيون
كتاب مقالات أمريكيون
كتاب مقالات أمريكيون في القرن 20
كتاب مقالات أمريكيون في القرن 21
كتاب من مدينة نيويورك
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 20
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 21
كوميديو ستاند أب أمريكيون
كوميديون أمريكيون
كوميديون أمريكيون في القرن 20
كوميديون أمريكيون في القرن 21
كوميديون ذكور أمريكيون يهود
كوميديون من مدينة نيويورك
كوميديون يهود أمريكيون
ملحنون أمريكيون في القرن 20
ملحنون أمريكيون في القرن 21
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلو مسرح أمريكيون
ممثلون أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون ذكور يهود أمريكيون
ممثلون من مدينة نيويورك
مواليد 1956
مواليد 1957
مواليد 1965
مواليد في نيويورك
موسيقيون ذكور أمريكيون في القرن 20
موسيقيون ذكور أمريكيون في القرن 21
موسيقيون من مدينة نيويورك
مؤسسو شركات إعلامية أمريكيون
يهود أمريكيون في القرن 21

بول ريزر


Doku, bitki, hayvan ve insan organlarını meydana getiren, şekil ve yapı bakımından benzer olup, aynı vazifeyi gören, birbirleriyle sıkı alâkaları olan aynı kökten gelen hücrelerin topluluğu. İlkel canlılar bütün hayatları boyunca bir tek hücre olarak kaldıkları halde yüksek organizmalar çok sayıda hücrelerin bir araya gelmesi ile meydana gelmiştir. Bitkisel organizmaları meydana getiren çok sayıdaki hücrelerin protoplastları birbirinden cansız hücre çeperleriyle ayrılmış olmakla beraber aralarında sıkı bir ilişki göstermektedir. Böyle hücre çeperi içinde bulunan, birbiriyle sıkı ilişki gösteren, aynı kökenden gelmiş protoplast topluluklarına doku, dokuların özelliklerini konu eden morfoloji biliminin dalına da histoloji (doku bilimi) denir.

Dokuyu meydana getiren hücreler genellikle aynı ödevi görmekteyseler de doku tarifinde öngörülen temel düşünce fizyolojik olmaktan çok morfolojiktir. Eğer fizyolojik bakımdan dokunun tarifi yapılacak olursa, kökenleri ayrı olsa bile aynı ödevi gören hücre toplulukları olarak yapılabilir ki, böyle daha geniş anlamda hücre topluluklarına doku sistemi denilmektedir.

Doku hücre bölünmesi sonucu meydana gelir. Tek hücreli organizmalarda bölünen hücreler birbirinden ayrılarak yeni birer birey vücuda getirdikleri halde, çok hücreli organizmalarda bölünen hücrelerden meydana gelen hücrelerin birbirinden ayrılmaması, geçit ve plasmodesma (plasmatik köprüler) gibi madde ve uyartı iletimini kolaylaştıran yapılar ile proplastları arasında sıkı ilişki kurulan hücre toplulukları bireyi meydana getirmektedir. Bazı tek hücreliler bölündükten sonra çevrelerinde meydana getirdikleri müsilaj bir kın ile bir arada tutulan hücre grupları ve bazı mantarlardaki zengin dallanma gösteren ipliksi hücrelerin bir örgü meydana getirmek üzere sık sık kümeler halinde olmaları, dış görünüş bakımından dokuyu andırsalar bile gerçek doku değil, yalancı dokulardır.

Dokular bitkisel ve hayvansal dokular olmak üzere ikiye ayrılarak incelenmektedir.

Bitkisel dokular
Bitkilerin yapısını meydana getiren dokulara bitkisel dokular denir. İleri bitkilerin hücreleri dokular halinde organize olarak farklılaşmışlardır. İki temel grup halinde toplanabilirler:

Meristem doku (bölünür, sürekli, sürgen, değişken doku)
Meristem hücreleri, çekirdekleri büyük hücre arası boşlukları olmayan, genellikle çok küçük ve çok sayıda vakuole sahip hücrelerden yapılmıştır. Bu hücrelerin esas özelliği sık sık bölünerek (mitoz bölünmeyle) yeni hücreler meydana getirmeleridir. Meydana gelen hücreler farklılaşarak sürekli doku hücreleri halini alır. Meristemler bulundukları yerlere göre isim alırlar. Kök, gövde veya bunların yan organlarının uçlarında bulunan meristem dokuları apikal meristem adını alır. Kök veya gövdenin uzamasını sağlarlar. İnterkalar meristemler ise sürekli dokular arasında kalan meristemlerdir. İnterkalar meristemin de görevi organın boyuna büyümesini sağlamaktır. Çevreye paralel bölünmelerle organın enine büyümesini sağlayan meristematik doku ve kambiyumdaki meristem lateral meristemdir. Herhangi bir bitkide meristem bölgesi kesilirse yerine ara meristemler görev alır. Meristemlerin salgıladığı madde olan oksin hormonu karanlık ortamda çalışarak bitkinin uzayıp gelişmesini sağlar.

a) Primer Meristem (birincil)
Bitkinin tüm yaşamı süresince bölünme yeteneğini devam ettiren meristemlerdir. Bunlar kök ve gövde uçları ile yanal organlarının uç kısımlarında bulunmaktadır. Bu meristemin bulunduğu bölgelere "büyüme noktaları" veya "vegetasyon bölgeleri" adı verilmektedir. Kökteki ve gövdedeki büyüme noktalarında dıştan içe doğru üç bölge ayırt edilmektedir. Bu bölgeler sürekli dokulardan epidermisi oluşturan "dermatogen", korteksi oluşturan "periblem", merkezi silindiri verecek olan "pleurom"dur.

b) Sekonder Meristem (ikincil)
Sürekli doku haline dönüşmüş hücrelerin yeniden bölünme yeteneği kazanması ile sekonder meristemler oluşur. Bunların etkenliği ile de yeni hücre ve dokular meydana gelir. Örneğin ağaç gövdelerini örten mantar kambiyumu bu tip meristemlerden biridir.

Bitkilerde bulunuş yerlerine göre 3 çeşit meristem gözlenir.

Apikal meristemler: Bunlar kök ve gövde ile bunların yanal organlarının uç kısımlarında bulunan meristemlerdir. Apikal meristemlerin bulunduğu bölgelere büyüme noktaları adı verilmektedir.

İnterkalar meristemler: Sürekli dokular arasında kalan ve bu dokuların arasında bölünme gösteren hücrelerin oluşturduğu meristemlerdir. Bu meristemler tipik olarak at kuyrukları ve buğdaygillerin yapraklarının çıktığı bölgelerde bulunurlar.

NOT: Apikal ve interkalar meristemler bulundukları organın boyca uzamalarını sağlarlar.

Lateral meristemler: Bu meristemler yalnızca yanal doğrultuda bölünme gösterdiklerinden bulundukları organın çapça artışını
(kalınlaşmasını) sağlamaktadır.

Sürekli doku (yetkin doku)
Bölünme özelliği göstermeyen sürekli doku hücreleri meristem hücrelerinden geniş vakuollere sahip olup, daha az protoplazma taşımaları, hatta bazen büsbütün protoplastlarını kaybedip ölü hale gelmeleriyle ayrılırlar. Çeperleri kalın olup, farklı dokularda kalınlıkları ve kimyasal yapıları farklıdır. Sürekli doku, morfolojik ve fizyolojik özellikleri göz önüne alınarak sınıflandırılırsa beş kısımda incelenebilir.

====Koruyucu doku (hücrenin orta bölümü yani co(eng)de bulunur mu?====
Organların dışında bulunan ve iç kısımdaki dokuları her bakımdan, mesela; kuraklığa, çok fazla su kaybına, dış tesirlere karşı koruyan dokudur. Bu dokuyu teşkil eden hücreler genellikle tabakalar halinde organların üstünü kaplamaktadır. Yapraklardaki epidermis, kök ve gövdelerin mantar tabakaları koruyucu dokuya misal olarak gösterilir. Yapraklardaki epidermis üzerinde kütin denilen mumsu bir tabaka vardır. Yaprak yüzeyinden su kaybını azaltır, ayrıca dış ortamdaki gazlar ile epidermis altındaki hücre arası boşluklarında bitkinin fizyolojik faaliyeti sonucu toplanan gaz ve su buharının alışverişini sağlamak gayesiyle epidermiste stoma adı verilen gözenekler bulunur. Yine epidermis üzerinde epidermisin dışa doğru meydana getirdiği tüy, kabartı gibi çıkıntılar bulunur.

Parankima (temel doku)
Asıl dokular olup, bitki bünyesinin büyük bir kısmını kaplayan, ince çeperli canlı hücrelerdir. Besin maddesi bakımından zengin özsuyu ile dolu vakuoller ihtiva ederler. Bitkinin tüm bölümlerinde bulunduğu için bu ismi almıştır. Vazifelerine göre farklı isimler alırlar:

Özümleme (Asimileme,Özümleme) parankiması Işık karşısında klorofil molekülü sayesinde organik maddeler meydana getirir. Yapraklarda bulunur. (Yaprağa yeşil rengini verir.) Palizat Parankiması ve Sünger Parankiması olarak ikiye ayrılır.

Havalandırma parankiması (Aerankima) Hücreler ile dış ortam arasındaki gaz alışverişini sağlama bakımından oldukça geniş hücre arası boşluklarına sahip parankima hücrelerine denir.

Bataklık bitkilerinde bulunur.

İletim parankiması İnce çeperli olan iletim parankiması, hücreleri özümleme parankimasından iletim dokusuna kadar özümleme maddelerini çok sayıda dar hücrelerden az sayıdaki daha geniş hücrelere safha safha toplayarak iletim yolundaki çeper sayısını azaltmakta, böylece madde geçişindeki direncin azalmasını sağlamaktadır.

Depo parankiması Parankima hücreleri bazen gerek su olmak üzere farklı besin maddelerini yedek olarak saklama görevini yapabilir.

Destek doku
Bitkiler hem kendi ağırlıklarına, hem de dış tesirlere karşı özelliklerini koruyabilmek, dayanıklı olabilmek için bazı doku elementlerini gerekli bölgelere koyarak direnç, destek ve esneklik sağlarlar. Çeperleri fazla kalınlaşmış böyle dayanıklı hücrelerden meydana gelmiş dokuya destek doku denir. Sklerankima ve kollenkima olmak üzere iki kısımda incelenir. Sklerankimayı meydana getiren hücreler olgunlukta hücre çeperleri hem kalın hem de çoğunluk odunlaşmıştır. Protoplastlarını kaybetmiş ölü hücrelerdir. Uzaması sona ermiş organlarda bulunur. Kollenkima ise çeperleri selülozdan yapılmış olduğundan esnek, canlı hücrelerden ibaret olduğu için uzamakta olan organlarda, özellikle genç gövdelerde, yaprakların orta damarlarında, çiçek ve yaprak saplarında bulunur. Köşe kollenkiması, levha kollenkiması gibi çeşitleri vardır...

İletim doku
Kara hayatına uymuş yüksek bitkilerde topraktaki su ve suda erimiş maddelerin topraktan uzak bulunan organlara asimileme (özümleme) organlarında meydana gelen organik maddelerin de kullanılmaya veya depo edilmek üzere organik madde yapma yeteneğinde olmayan, organlara iletimini sağlayan dokudur. Bitkilerde birbirinden farklı yapı ve vazifede iki tip iletken doku vardır. Bu iki dokudan biri topraktan aldığı su ve suda erimiş inorganik maddeleri topraktan uzak organlara ileten hücrelere sahip ksilem'dir. Diğeri özümleme organlarında meydana gelen organik bileşikleri harcanacakları ve saklanacakları organlara ileten hücrelerin bulunduğu floem'dir. Ksilem aşağıdan yukarı, floem yukarıdan aşağı doğru iletimin vukua geldiği dokulardır. Ksilem su ileten borular, ksilem (lif) leri ve ksilem parankimasından yapılmıştır. Floem, kalburlu borular, arkadaş hücreleri, floem sklerankiması ve floem parankiması olmak üzere farklı doku elementlerinden meydana gelir.

Salgı doku
Bitkilerde metabolizma sonunda meydana gelip tekrar metabolizmaya girmeyen maddeler salgı maddeleridir. Salgı maddeleri sıvı veya katı haldedir. Salgı maddeleri arasında su, alkaloit, glikozit, bal özü, müsilaj, lateks, reçine, eterik yağ ve kristaller sayılabilir. Bu maddeler her ne kadar metabolizma artığı iseler de, bitki için değişik yönlerde fayda sağlamakta rol oynarlar. Salgı maddeleri ya hücre içinde depo edilir ya da hücreden dışarı atılır. Hücre içinde depo edilen salgılara hücre içi salgı dışarı atılanlara ise hücre dışı salgı denir. Salgı hücreleri ve bu hücrelerin bir araya gelerek meydana getirdikleri salgı bezlerinin belli bir kökeni yoktur. Bitkinin herhangi bir organında, herhangi bir doku içinde bulunabilirler.

Hayvansal dokular
Hayvansal dokular beş grupta sınıflandırılarak incelenebilir:

Epitel doku
Vücut yüzeyini örten ve vücut içindeki boşlukları sınırlayan devamlı bir tabaka ve örtüyü yapan hücrelerden meydana gelir. Koruma, emme, salgı ve duyu gibi ödevleri görürler. Vücudun epitel tabakası, alttaki hücreleri mekanik zarardan, zararlı kimyasal maddelerden, bakterilerden ve kurumadan korurlar. Diğer epiteller artık ürünler olarak çok çeşitli maddeler salgılarlar veya bu salgılar vücudun diğer bir yerinde kullanılır.

Epitel dokular biçim ve fonksiyonlarına göre alt sınıflara ayrılır:

 Örtü epiteli
 Duyu epiteli
 Salgı epiteli

Bağ doku
Mezenşimal kökenli bir doku olan bağ dokusu, tüm dokuları birbirine bağlar. Beslenmelerini, korunmalarını, dokular arası alanların dolumunu, yağın depolanmasını, kan hücrelerinin üretimini, enfeksiyonlara karşı korunmayı ve doku onarımını sağlar. Bağ dokusu zemin maddesi, hücreler ve fibrillerden oluşur. Alt sınıflara ayrılarak incelenir.

 Bağ doku
 Embriyonik bağ dokusu
 Mezenşimal bağ doku
 Muköz bağ doku

 Erişkin bağ dokusu
 Genel bağ doku
 Gevşek bağ dokusu
 Sıkı bağ dokusu
 Düzenli sıkı bağ dokusu
 Düzensiz sıkı bağ dokusu
 Özel bağ doku
 Elastik bağ doku
 Retiküler bağ doku
 Pigment doku
 Yağ doku

Kan doku
Kan kırmızı ve beyaz kan hücrelerini ve kanın hücresel olmayan sıvı kısmını içine alır. Bu sıvıya plazma denir. Bazen bu doku bağ doku içinde de sınıflandırılır çünkü benzer hücrelerden köken alır. Kan atardamar toplardamar ve kılcal damardan oluşan damar ağının içende dolaşan akıcı plazma ve hücrelerden meydana gelmiş kırmızı renkli bir hayati sıvıdır. Plazmadaki fibrinojen çıkarıldığında serum kalır. Kanı santifrüjlediğimizde en altta alyuvar sonra akyuvar en üctte biraz kan pulcukları kalır ve sonra plazma kalır. Kan ile ilgili tıbbi terimler genellikle hemo ve hemoto sözcükleri ile başlar. Bu sözcükler eski Yunanca'da kan sözcüğünü karşılayan haimoden türetilmiştir.

Sinir dokusu
Nöron denen hücrelerden yapılmıştır. Bunlar, elektrokimyasal sinir impulslarını iletmek için özelleşmişlerdir. Her hücre çekirdeği ihtiva eden genişlemiş bir hücre gövdesine ve hücreden uzanan saça benzer bir veya daha çok ince sinir liflerine sahiptir. Sinir lifleri sitoplazma (hücre plazması)dan yapılmış ve plazma zarıyla örtülmüştür. Bu zarın kalınlığı 30-40 mikron, uzunluğu ise 1-2 milimetreden 1 metreye kadar uzunluklarda değişebilir. İnsanda omurilikten kola veya bacağa uzananlar 1 metre veya daha uzun olabilirler.

İki tip sinir lifi vardır: akson ve dendritler. Bunlar sinir impulsunu normal olarak ilettikleri yöne dayanılarak ayırt edilir. Aksonlar sinir impulslarını hücre vücudundan uzağa, dendritler hücre vücuduna doğru iletirler. Bir nöronun aksonu ile ötekinin dendritinin kesiştiği yere sinaps denilir. Sinaps impulsün geriye akışını önleyen bir valf olarak hizmet görür. Sinir hücrelerinin gövdeleri MSS de gri cevher ve çekirdeklerde PSS de ganglionlarda yerleşiktir. Sinir hücrelerinin uzantıları ise ak cevheri oluşturur...

Üreme dokusu
Dişilerde yumurta hücreleri ve erkeklerde spermleri üretmek üzere değişime uğramış hücrelerden meydana gelen dokuya denir. Yumurta hücreleri çoğunluk yuvarlak veya oval ve hareketsizdirler. Sperm hücreleri yumurta hücrelerinden daha küçüktür. Sitoplazmalarının çoğunu kaybetmiş olup bir kuyruk geliştirmişlerdir ki bununla hareket sağlanır.

Doku


Takaaki Tokushige (født 18. februar 1975) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Cerezo Osaka og Tokushima Vortis.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takaaki Tokushige


Christopher Eugene O'Donnell (born June 26, 1970) is an American actor. He played Charlie Sims in Scent of a Woman, Chris Reece in School Ties, D'Artagnan in The Three Musketeers, Jack Foley in the drama film Circle of Friends, Dick Grayson/Robin in Batman Forever and Batman & Robin, Jason Brown in Robert Altman's Cookie's Fortune, Peter Garrett in Vertical Limit, and Wardell Pomeroy in Kinsey. O'Donnell starred as Special Agent G. Callen on the CBS crime drama television series NCIS: Los Angeles, a spin-off of NCIS.

Early life
O'Donnell was born in the Chicago suburb of Winnetka, Illinois, the son of William Charles O'Donnell Sr., a general manager of WBBM-AM, and Julie Ann Rohs von Brecht. He is the youngest of seven children, with four sisters and two brothers, and is of German and Irish descent. O'Donnell was raised in a Catholic family and attended Catholic schools. He graduated from Loyola Academy in Wilmette, Illinois in 1988. O'Donnell then attended Boston College and graduated with a Bachelor of Science in marketing in 1992.

O'Donnell began modeling at the age of 13.

Career
O'Donnell started his career by appearing in numerous commercials as a teenager, including commercials for Cap'n Crunch cereal and Fruit Roll-Ups snacks, as well as a McDonald's fast food commercial in which he served NBA great Michael Jordan. An early television series role was an appearance on the TV series Jack and Mike in 1986. In the early 1990s, he appeared in several films including Men Don't Leave (1990), starring Jessica Lange; Fried Green Tomatoes (1991), reuniting him with Kathy Bates with whom he appeared with in Men Don't Leave; School Ties (1992); and Scent of a Woman (1992) with Al Pacino; O'Donnell would receive two nominations: one for a Golden Globe Award for Best Supporting Actor-Motion Picture (which was won by Gene Hackman for Unforgiven), and one for a Chicago Film Critics Association Award for Most Promising Actor (which he won). He was also named one of the 12 Promising New Actors of 1992 in John Willis's Screen World, Vol. 44.

After appearing in the film Blue Sky (1994), reuniting him with Jessica Lange from Men Don't Leave, he starred in Circle of Friends (1995) with Minnie Driver, Mad Love (1995) with Drew Barrymore, and In Love and War (1996) with Sandra Bullock. O'Donnell then went on to play the character of Dick Grayson/Robin in Batman Forever, in which Barrymore also made an appearance. He reportedly was part of a field of candidates for the role of Robin that included Leonardo DiCaprio, Matt Damon, Jude Law, Ewan McGregor, Corey Haim, Corey Feldman, Toby Stephens, and Scott Speedman. Casting directors narrowed their choices to O'Donnell and DiCaprio with O'Donnell eventually winning the role. O'Donnell was said to be one of the considerations of 20th Century Fox studios to play the lead role of Jack Dawson in Titanic (1997), but that role was ultimately won by DiCaprio.

O'Donnell followed with a starring role in 1996's The Chamber, based on the John Grisham novel. He subsequently reprised his role as Robin in 1997's Batman & Robin. Although it was a box-office success, the movie was critically panned and O'Donnell attested he believed it didn't turn out well.

O'Donnell did not appear in another movie for two years. He was one of the producers choice for the role of James Darrell Edwards III/Agent J in Men in Black (1997), but after turning it down because he thought the character would be too similar to his role in Batman Forever, the role went to Will Smith. The subsequent films Cookie's Fortune (1999) and The Bachelor (1999) were moderately successful, while Vertical Limit (2000) was a box office hit.

Following a four-year hiatus, O'Donnell returned in 2004 with the widely praised Kinsey. He also appeared in the 2004 episode of Two and a Half Men entitled "An Old Flame With A New Wick." O'Donnell took a lead role in the Fox Network television series Head Cases in 2005. The show was the first of the fall 2005 season to be canceled, and only two episodes were aired. He was subsequently cast as veterinarian Finn Dandridge on the ABC medical drama Grey's Anatomy.

O'Donnell featured prominently in the TNT miniseries The Company as CIA case officer Jack McAuliffe, a character who progressed from spoonfed Yale elitist to jaded, post-Cold War cynic. In 2008 he appeared in Kit Kittredge: An American Girl as the titular character's father Jack Kittredge, and in Max Payne as Jason Colvin.

Between 2009 and 2023, O'Donnell starred on NCIS: Los Angeles, a spinoff of NCIS, as G. Callen, an NCIS Special Agent in charge of the Office of Special Projects Team stationed in Los Angeles. CBS describes Callen as "a chameleon who transforms himself into whomever he needs to be to infiltrate the criminal underworld."

In 2010, O'Donnell appeared in the sequel to the 2001 movie Cats & Dogs, The Revenge of Kitty Galore.

Personal life
O'Donnell married Caroline Fentress in April 1997 at St. Patrick in the City in Washington, D.C. They have five children. He is not related to actress Rosie O'Donnell.

O'Donnell is a practicing Catholic.

According to Rolling Stone, O'Donnell is afraid of heights.

O'Donnell is an avid golfer and is a member of Bel-Air Country Club, Cypress Point Club, Valley Club of Montecito, Seminole Golf Club, Shoreacres Golf Club and Chicago Golf Club.

Filmography

Film

Television

References

External links

 Feature article on O'Donnell in June 2008 issue of Men's Vogue

1970 births
Male actors from Illinois
American male film actors
American people of German descent
American people of Irish descent
American male television actors
Boston College alumni
Living people
People from Winnetka, Illinois
20th-century American male actors
21st-century American male actors
People from Northfield, Illinois
People from Pacific Palisades, Los Angeles
People from Islesboro, Maine
Catholics from Illinois
Catholics from Maine

Chris O'Donnell


Frú Ragnheiður er verkefni á vegum Rauða Kross Íslands. Verkefnið var sett á laggirnar árið 2009 á höfuðborgarsvæðinu og byggir á hugmyndafræði skaðaminnkunar.

Tilgangur frú Ragnheiðar er að ná til fólks á jaðri samfélagsins, t.d. fólks sem er húsnæðislaust og fólks sem neytir vímuefna í æð. Hjá Frú Ragnheiði geta notendur þjónustunnar nálgast nýjar nálar, sprautur, nálabox, smokka og annað sem þarf til að draga úr líkum á smiti og sýkingum. Frú Ragnheiður býður einnig upp á heilbrigðisþjónustu. Fólk getur t.d. fengið búið um sár, sýklalyf, nýjar sáraumbúðir, sauma tekna og heilsufarið þess skoðað ef notandi óskar eftir því. Einnig eru veitt ráð um öruggari notkun sprauta og veitt fræðsla varðandi smitleiðir á HIV og lifrarbólgu C og leiðir til að lágmarka hættu á ofskömmtun. Frú Ragnheiður tekur einnig við notuðum sprautum til förgunar í samstarfi við Landspítalann. Notendur þjónustunnar geta nálgast þar hlý föt, næringu, svefnpoka, tjalddýnur, sálrænan stuðning og ráðgjöf. Markmiðið með þjónustunni er að minnka skaðann af aðstæðum fólks, til að aðstoða það við að halda lífi, lágmarka óafturkræfan skaða, draga úr sýkingum og útbreiðslu á lifrarbólgu C og HIV. Með þessu dregur hún með einföldum og ódýrum hætti úr líkum á að seinna skapist þörf á annarri heilbrigðisþjónustu og eykur þannig heilsu og lífsgæði einstaklinga. Á hverri vakt starfar hjúkrunarfræðingur og læknir er á bakvakt.

Bíll Frú Ragnheiðar er innréttaður til að veita þjónustu á vettvangi og á höfuðborgarsvæðinu er veitt þjónusta sex kvöld í viku, öll kvöld nema laugardaga, frá 18:00-21:00. Til þess að mæla sér mót við bílinn og starfsfólk hans er best að hringja í síma 788-7123 eða senda einkaskilaboð á Facebooksíðu Frú Ragnheiðar.

Frú Ragnheiður er einnig starfrækt á Suðurnesjum. Þar er þjónustan veitt á mánudögum og fimmtudögum frá kl. 20-22. Síminn þar er 783-4747.

Á daginn fylgir Frú Ragnheiður málum skjólstæðinga sinna eftir og aðstoðar þau við að koma málum sínum í réttan farveg og að komast í sértækari heilbrigðisþjónustu, vímuefnameðferð og félagslega þjónustu ef þess er óskað.

Frú Ragnheiður heitir nafnleynd og 100% trúnaði og lögð er mikil áherslu á að koma fram við fólk af virðingu, skilningi og væntumþykju.

Heimildir
Rauði Kross Íslands, https://www.raudikrossinn.is/hvad-gerum-vid/fru-ragnheidur/  (sótt 28. mars 2021)
Heilbrigðisþjónusta
Rauði krossinn
Stofnað 2009

Frú Ragnheiður


Giovanni Battista Viotti (12 May 1755 – 3 March 1824) was an Italian violinist whose virtuosity was famed and whose work as a composer featured a prominent violin and an appealing lyrical tunefulness. He was also a director of French and Italian opera companies in Paris and London. He personally knew Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart, and Ludwig van Beethoven.

Biography
Viotti was born at Fontanetto Po in the Kingdom of Sardinia (today in the province of Vercelli, Piedmont, Italy).  For his musical talent, he was taken into the household of principe Alfonso dal Pozzo della Cisterna in Turin, where he received a musical education that prepared him to be a pupil of Gaetano Pugnani. He served at the Savoia court in Turin, 1773–80, then toured as a soloist, at first with Pugnani, before going to Paris alone, where he made his début at the Concert Spirituel, 17 March 1782. He was an instant sensation and served for a time at Versailles before founding a new opera house, the Théâtre de Monsieur in 1788, under the patronage of Louis-Stanislas-Xavier, comte de Provence, the king's brother, whose court title was Monsieur. There he mounted operas of his friend Luigi Cherubini, among lesser lights. When the French Revolution took a radical turn and, though his opera house was renamed the Théâtre Feydeau, former royal connections became a dangerous liability, he moved in 1792 to London, making his début at Johann Peter Salomon's Hanover Square Concert, 7 February 1793. In London he went from success to success, as a featured violinist for Salomon's concert series, 1793–1794; as musical director of the new Opera Concerts in 1795; as a star in the benefit concerts for Haydn, 1794 and 1795; as acting manager of Italian opera at the King's Theatre, 1794–1795; and as leader and director of the orchestra, 1797. He was invited to perform in the houses of the London bon ton, including for the Prince of Wales.

Then, with Britain at war with Revolutionary France, he was ordered to leave the country, under suspicion of Jacobin sympathies. Period papers hint at an intrigue in the favour of Viotti's rival, Wilhelm Cramer, who had led the Opera House orchestra before Viotti took over. The Morning Post and Gazetteer in its issue of Friday, 9 March 1798, reported that "the Duke of L... and the Earl of C... have been particularly active in entreating his Majesty to order Viotti out of the kingdom". This may refer to Francis Osborne, 5th Duke of Leeds, and to Philip Stanhope, 5th Earl of Chesterfield. Pierre Rode, Viotti's favourite pupil, was expelled from England, too, and may have left the country some days previous to Viotti who awaited the outcome of his case, after several gentlemen and even Princess Elizabeth spoke in his favour. But finally, Viotti left England with a packet ship on 8 March 1798. He lived on the estate of a rich English merchant, John Smith, in Schenefeld (Pinneberg) near Hamburg from ca. March 1798 to ca. July 1799. Between March and May 1798 he gave private lessons to the 13-year-old virtuoso Friedrich Wilhelm Pixis. After that, according to two papers issued in February 1800, he seems to have lived incognito on the estate of his English friends, William and Margaret Chinnery, at Gillwell House, where he lived officially from 1801; according to another paper he was still in Schenefeld in April 1800. He gave up giving concerts to run a wine business, but used to play in private concerts. In July 1811, he became a naturalised British citizen, after his friend, the Duke of Cambridge, a younger brother of the Prince of Wales, had interceded on his behalf. In 1813, he was one of the founders of the Philharmonic Society of London. Viotti didn't perform as a soloist anymore but as orchestra leader and chamber musician. After his wine business failed, he returned to Paris to work as director of the Académie Royale de Musique, from 1819 to 1821. He returned to London in November 1823 together with Margaret Chinnery and died in her presence on 3 March 1824.

Music
In spite of his few direct pupils, Viotti was a very influential violinist. The teacher of both Pierre Rode and Pierre Baillot and an important influence on Rodolphe Kreutzer, all of whom became notable teachers themselves, he is considered the founding father of the 19th-century French violin school. He also taught Paul Alday and August Duranowski, who was an influence on Niccolò Paganini.

Viotti owned a violin fabricated by Antonio Stradivari in 1709 that would eventually become known as the Viotti Stradivarius. He is also thought to have commissioned the construction of at least one replica of this violin. The Viotti ex-Bruce, renamed in honour of its previous owner, was purchased by the Royal Academy of Music in September 2005. Funding was provided by HM Government in lieu of Inheritance Tax, and by the National Art Collections Fund, the National Heritage Memorial Fund and many private donors. The instrument was to be displayed in the York Gate Collections, the Academy's free museum and research centre. The Viotti ex-Bruce is to be heard as well as seen: the instrument is to be played sparingly, under very controlled circumstances, at research events and occasional performances elsewhere.

Viotti's most notable compositions are his 29 violin concertos, which were an influence on Ludwig van Beethoven. One in particular, No. 22 in A minor (1792), is still very frequently performed, especially by advanced student players. The other concertos are of similar quality but lesser known. Other notable concertos include: No. 23 in G major (1792). During the 1990-2000 decade, Guido Rimonda found three more concertos. However, these discoveries – that can be regarded as concertos No. 30, 31 and 32 - are incomplete, since only two movements were found for each concerto. Most likely they are the unpublished concertos mentioned by Viotti himself in his will left in favour of Mrs. Chinnery who cared for him in London, in the last years of his life.

In 2005, violinist Franco Mezzena released a complete set on the Dynamic label. Since 2012 Guido Rimonda started releasing Viotti's 32 concertos for Decca Universal Group label. This project will be completed by the end of 2023. In the meantime, in 2021,  Guido Rimonda started the first publishing of Viotti's complete scores of violin concertos for Edizioni Curci Milan.

Viotti's music generally features the violin prominently. Most of his string quartets largely ignore the balanced texture pioneered by Haydn, giving a "solo" role to the first violin and as such may be considered Quatuors brillants. However, his Tre Quartetti Concertanti, G.112, 113 and 114 (after Remo Giazotto who catalogued Viotti's works), composed in 1815 and published in Paris in 1817, are true concertante works offering extensive solos for each instrument and not just the first violin. Viotti often wrote chamber music for more traditional combinations such as two violins and cello. The Opp. 18 and 19 are perhaps the best known of these and are still in print today. He also wrote sonatas, songs, and other works.

Recent research has pointed out that the incipit of his "Tema e variazioni in Do maggiore" (1781) has a very strong resemblance to the French hymn La Marseillaise published 11 years later.

Cultural references
Viotti is commemorated annually in the Viotti International Music Competition near his birthplace in Vercelli, Italy. In the same city takes place also the Viotti Festival - International Music Festival - an event that is part of the circuit "Piemonte dal Vivo" Italy.

References

Bibliography

Arthur Pougin, Viotti et l'école moderne de Violon, Paris, Schott, 1888. Viotti et l'ecole moderne de violon
Marc Pincherle, La Méthode de violon de J. B. Viotti,  in Feuillets d'histoire du violon, Paris, Legouix, 1927, pp. 172–181
Remo Giazotto, Giovan Battista Viotti, Milan, Curci, 1956
Boris Schwarz, Viotti — eine Neubewertung seiner Werke,  in V. Schwarz (editor), Violinspiel und Violinmusik in Geschichte und Gegenwart, Vienna, Universal Edition, 1975, pp. 41–46
Warwick Lister,  Amico: the life of Giovanni Battista Viotti, New York, Oxford University Press, 2009
 Philippe Borer, The chromatic scale in the compositions of Viotti and Paganini, a turning point in violin playing and writing for strings, in Nicolò Paganini Diabolus in Musica,  ed. by A. Barizza and F. Morabito, Turnhout, 2010, pp. 91–120
 Mariateresa Dellaborra (editor), Giovanni Battista Viotti «professione musicista», sguardo sull'opera, lo stile, le fonti, Roma, Società Editrice di Musicologia, 2017

External links

 Sound-bites of String Quartet in B Flat Major, G.113 & String Quartet in G Major, G.114
 video:Duetto per due violini Uto Ughi e Guido Rimonda
 video:Meditazione in Preghiera per violino e orchestra Guido Rimonda, Orchestra Camerata Ducale
 Sito ufficiale del Viotti Festival di Vercelli
Alessandro Di Profio, 2003. La Révolution des Bouffons: L'opéra italien au Théâtre de Monsieur 1789–1792 (Paris:CNRS Éditions)
Royal College of Music: Viotti Mss collection  Includes a manuscript autobiography written in 1798, on which some of the statements in this article are based.

1755 births
1824 deaths
People from the Province of Vercelli
Italian male classical composers
Italian violinists
Male violinists
Italian Classical-period composers
18th-century classical composers
19th-century classical composers
String quartet composers
Directors of the Paris Opera
18th-century Italian male musicians
19th-century Italian male musicians
Naturalised citizens of the United Kingdom

Giovanni Battista Viotti


An Oncidium portmannii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Leonore Bockemühl, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mark W. Chase och Norris Hagan Williams. An Oncidium portmannii in nahilalakip ha genus nga Oncidium, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 O. p. cohrsiae
 O. p. portmannii

Mga kasarigan

Oncidium

Oncidium portmannii