Die Aero A.32 war ein einmotoriger, zweisitziger Doppeldecker des tschechoslowakischen Herstellers Aero.

Geschichte
Die A.32 entstand in den späten 1920er-Jahren aus der Aero A.11 durch den Einbau eines von Walter in Lizenz gebauten Sternmotors Bristol Jupiter IV. Das tschechische Verteidigungsministerium bestellte daraufhin 31 Maschinen dieser Ausführung. Vor der Auslieferung fanden jedoch noch weitere Entwicklungsarbeiten statt, in deren Verlauf vielfältige Modifikationen vorgenommen wurden, so dass man sich bei Aero entschloss, dem endgültigen Ergebnis die neue Typenbezeichnung A.32 zu geben.

Technik
Die Abmessungen der A.32 waren ähnlich wie die der A.11. Jedoch hatte die A.32 gleich große obere und untere Tragflächen, während bei der A.11 die unteren Tragflächen kürzer als die oberen waren. Außerdem besaßen die Querruder der oberen Tragflächen Ausgleichsgewichte statt der bei der A.11 verwendeten Hornausgleiche; auch bei den Höhenrudern wurde bei der A.32 auf die Hornausgleiche verzichtet.

Varianten

Aero A.321FAusführung als Kampfflugzeug für die finnische Luftwaffe; ausgerüstet mit einem  450 PS (336 kW) leistenden Reihenmotor Isotta Fraschini Asso Cassia.

Aero A.32GREbenfalls für die finnische Luftwaffe produzierte Version in der Auslegung als Kampfflugzeug, jedoch wurde die Maschine hauptsächlich zu Ausbildungszwecken genutzt. Ausgestattet war diese Version mit einem von Gnome-Rhône gebauten Bristol-Jupiter-Sternmotor mit 450 PS (336 kW). 1929 wurden 15 Maschinen dieser Ausführung an Finnland geliefert.

Aero Ap.32/Apb.32Diese Bezeichnungen wurden für verbesserte Ausführungen der A.32 für die tschechische Armee verwendet. Diese Maschinen hatten ein geteiltes und stromlinienverkleidetes Hauptfahrwerk und dadurch gegenüber dem Grundmodell verbesserte Flugleistungen.

Militärische Nutzer

  (1939–1945)

Technische Daten

Siehe auch
 Liste von Flugzeugtypen

Literatur
 AERO – Sammelwerk der Luftfahrt. Band 2

Weblinks

 Website der Firma Aero (englisch)

Aero
Militärischer Flugzeugtyp
Einmotoriges Flugzeug mit Kolbenmotor
Erstflug 1927

Aero A.32


Lorton kan henvise til:
 Lorton, Cumbria, England
 Lorton, Nebraska, USA
 Lorton, Virginia, USA
 Lorton Station, en Amtrak Auto Train station i Lorton, Virginia
 Lorton (VRE station), en Virginia Railway Express station i Lorton, Virginia

Lorton


Eagle Pass (elevation ) is a mountain pass through the Gold Range of the Monashee Mountains in British Columbia, Canada. It divides the Columbia River drainage basin from that of the Fraser River (via the Shuswap Lakes and the Thompson River).

Eagle Pass was chosen as the route of the Canadian Pacific Railway (CPR), and later the Trans-Canada Highway, over the Monashees. The line over the Eagle Pass was the last section of the CPR to be completed; the last spike was driven at a location known as Craigellachie in 1885.

The pass was discovered by Walter Moberly in his role as Assistant Surveyor General of British Columbia in 1865.

The nearest city to Eagle Pass is Revelstoke, 20 kilometres to the east.

See also
Eagle River (Shuswap)

References

Mountain passes of British Columbia
Columbia Country
Shuswap Country
Canadian Pacific Railway facilities
Rail mountain passes of British Columbia
Monashee Mountains

Eagle Pass (British Columbia)


Nikola Ljubešić (Komarevo Gornje, 1940.), hrvatski biolog, redovni član HAZU od 2016. godine.

Životopis
Rođen je u selu Komarevu Gornjem kraj Siska 1940. godine. Osnovnu i srednju školu završio je u Petrinji i Sisku, a studij biologije na Prirodoslovno--matematičkom fakultetu u Zagrebu. Godine 1964. zaposlio se na Institutu Ruđer Bošković, u Laboratoriju za elektronsku mikroskopiju, gdje je radio do umirovljenja 2005. godine. Magistrirao je 1966. godine temom Prilozi poznavanju submikroskopske građe kloroplasta (mentor: prof. dr. sc. Z. Devidé) i doktorirao 1971. godine temom Pretvorbe plastida u subepidermi plodova roda Cucurbita (mentor: prof. dr. sc. Z. Devidé). U dva je navrata (1973. i 1986. – 1988. godine) boravio na usavršavanju u Njemačkoj, na Katedri za citologiju Sveučilišta Ruprechta Karla u Heidelbergu (Lehrstuhl für Zellenlehre,Ruprecht-Karls-Universität, Heidelberg). Bavi se istraživanjima građe i funkcije biljne stanice, s osobitim naglaskom na istraživanjima razvoja plastida. Najviše se bavio istraživanjem raznih tipova kromoplasta te utjecaja specifičnih bioinhibitora na njihovu građu. Dao je zapažene rezultate u istraživanjima fine građe plastida tijekom njihovih pretvorba. Osobito su vrijedni rezultati istraživanja procesa starenja kloroplasta i njihova ponovnog ozelenjavanja. Autor je 116 znanstvenih radova (61 u časopisima koji se navode u CC-u) i suautor je jednog sveučilišnog udžbenika. Dugi niz godina predavač je na dodiplomskom i poslijediplomskom studiju na Prirodoslovno-matematičkom fakultetu, Medicinskom fakultetu, Farmaceutsko-biokemijskom fakultetu te Akademiji likovnih umjetnosti. Bio je voditelj većeg broja diplomskih, magistarskih i doktorskih radova. Član je sljedećih stručnih društava: Hrvatskoga prirodoslovnog društva, Hrvatskog biološkog društva, Hrvatskog društva za elektronsku mikroskopiju, Hrvatskog društva za biljnu fiziologiju, Hrvatskog ekološkog društva, Američkog društva za biljnu fiziologiju (American Society of Plant Physiology) i Saveza europskih društava za biljnu fiziologiju (Federation of European Societies of Plant Physiology). U nekima od tih društava obavljao je dužnost predsjednika, potpredsjednika ili tajnika. Od 1971. godine član je Matice hrvatske i njezina Odbora za prirodoslovlje i matematiku. Osam je godina bio direktor i pročelnik Odjela za organsku kemiju i biokemiju, a u razdoblju 1991. – 2001. godine i prvi predstojnik Zavoda za molekularnu genetiku (biologiju) Instituta Ruđer Bošković. Više od 40 godina sudjelovao je u popularizaciji prirodnih znanosti, osobito među mladima. Dugi niz godina bio je voditelj pokreta Znanost mladima. Godine 2006. izabran je za člana suradnika Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti. Dobitnik je Republičke nagrade Narodne tehnike (1986.), Nagrade HAZU (1998.) te Državne nagrade za znanost (2006.). Od 2011. godine voditelj je Zavoda za ornitologiju HAZU.

Izvori

Hrvatski biolozi
Dobitnici_nagrade_HAZU
Akademici HAZU
Životopisi, Zagreb

Nikola Ljubešić


An Cleistogenes hackelii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Masaji Masazi Honda, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Masaji Masazi Honda. An Cleistogenes hackelii in nahilalakip ha genus nga Cleistogenes, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cleistogenes

Cleistogenes hackelii


Ron Lalá es una compañía española de teatro y humor con música en directo. Sus obras proponen un trabajo colectivo en el que sus componentes combinan música y textos originales sobre diversos temas, desde la actualidad a obras clásicas de la literatura, con un lenguaje escénico propio a menudo basado en el humor crítico y satírico.

Historia
La compañía fue fundada en Madrid en 1996 y su logotipo es un limón con alas, en referencia a su obra Si dentro de un limón metes un gorrión el limón vuela. Tras una primera etapa de poesía y música en formato de café teatro, Ron Lalá pasó a representar sus espectáculos teatrales por España y diversos países de América. En febrero de 2016 actuaron por primera vez en Asia, concretamente en Nueva Delhi (India), dentro del Bharat Rang Mahotsav International Theatre Festival y con la colaboración del Instituto Cervantes, con la obra En un lugar del Quijote.

Sus miembros fundadores son Álvaro Tato y Cristian Garma, a ellos se unieron más tarde Juan Cañas, Rodrigo Díaz y Miguel Magdalena, entre otros. Sus inicios se produjeron en el ambiente de jóvenes artistas del IES Ramiro de Maeztu (Madrid) y sus primeras actuaciones se desarrollaron en universidades, centros educativos, salas de conciertos y otras salas de Madrid. A partir de 1998 algunos de sus componentes, Juan, Rodrigo, Miguel y Álvaro, adoptaron el nombre de "rondaleros", ya que contaban con un estilo "rondalero" propio, realizaron un ciclo de actuaciones en el Café Libertad 8. En la búsqueda de nuevos formatos escénicos crearon en 2001 el cabaret de títeres Los Titirinotas y la primera versión del musical pedagógico infantil ¡Shhh! La amenaza del Rey del Silencio. En 2001 se incorporó Yayo Cáceres como director. En 2002 estrenaron la obra que da imagen a su logotipo (un limón con alas): Si dentro de un limón metes un gorrión el limón vuela (2002). Un año más tarde, en 2003, representaron la versión definitiva de ¡Shhh!. Otras incorporaciones importantes fueron las de Iñigo Echevarría y Daniel Rovalher.

El gran salto al mundo profesional para esta compañía se produjo a partir del montaje Mi misterio del interior (2005), finalista del Premio de Teatro Mayte, y fruto del encuentro con Emilia Yagüe (coproductora, distribuidora, mánager). Tras tres temporadas en el teatro Alfil de Madrid realizaron una gira nacional seguida de otra internacional por Chile y Colombia.

Fueron también finalistas del Premio Max espectáculo revelación, con Mundo y final (2008). Ñaque Editores publicó el libro disco del espectáculo y en 2010 se estrenó Ron Lalá Directo, un concierto que repasaba las canciones de la compañía. Con TIME al tiempo (2011) Yayo Cáceres obtuvo el premio al mejor director con el Premio del Público y la mención especial del jurado en el Certamen Garnacha (La Rioja). Se produjeron nuevas incorporaciones al equipo artístico con Miguel Ángel Camacho (diseño de iluminación), Tatiana de Sarabia (diseño de vestuario) y David Ruiz (diseño gráfico y audiovisuales). Con Siglo de Oro, siglo de ahora. Folía (2012) se inició la trilogía clásica, que prolongaron En un lugar del Quijote (2013) y Cervantina, Premio Max Mejor Espectáculo Musical en 2015, ambas coproducidas por la Compañía Nacional de Teatro Clásico. En 2018 estrenaron Crimen y telón en 2018, que repasa la historia del teatro a partir de un futuro distópico. A mediados de 2019 presentaron una nueva coproducción con la Compañía Nacional de Teatro Clásico titulada Andanzas y entremeses de Juan Rana que se estrenó el 14 de febrero de 2020 en el teatro de la comedia.

Espectáculos
Por orden cronológico, estos han sido los espectáculos de la compañía:
 Si dentro de un limón metes un gorrión el limón vuela (2002). Primer Premio Certamen de Teatro Queen, Madrid, 2003; Primer Premio VII Certamen de Teatro de Arnedo, La Rioja, 2004; Primer Premio Festival de Teatro Radio City, Valencia, 2004.

 ¡Shhh! La amenaza del Rey del Silencio (2003), musical pedagógico infantil. Temporada en la Sala Triángulo de Madrid.

 Mi misterio del interior (2005), nominado al Premio Nacional de Teatro Mayte 2006. Tres temporadas en el Teatro Alfil de Madrid y gira por España, Chile y Argentina.

 Mundo y final (2008). Finalista Premio Max Espectáculo Revelación 2009. Dos temporadas en Madrid (Teatro Alfil, Teatro Alcázar), Valencia (Teatre El Musical) y Zaragoza (Teatro del Mercado). Gira por España, Argentina, Paraguay, Perú, Chile y República Dominicana. Librodisco Mundo y final publicado por la editorial Ñaque (2009).

 Ron Lalá Directo (2010). Temporada en el Pequeño Teatro Gran Vía (Madrid).

 TIME al tiempo (2011). Temporadas: junio a septiembre de 2011 y marzo a mayo de 2012 en el Teatro Alfil de Madrid, noviembre de 2011 en Teatre Flumen (Valencia) y gira nacional 2011-2012.

 Siglo de Oro, siglo de ahora (Folía) (2012). Premio Max 2013 Mejor Empresa/Producción Privada de Artes Escénicas. Premio del Público Festival Olmedo Clásico 2013. Premio del Público FIOT 2013. Finalista Premio Max Mejor Musical 2013. Finalista Premio de Teatro Valle-Inclán 2013. Gira por España, Miami (EE.UU.), Nicaragua y Honduras. Temporada en Teatros del Canal (Madrid) y Teatre Poliorama (Barcelona). Estreno en el Corral de Comedias de Alcalá de Henares, Festival Clásicos en Alcalá, junio de 2012. Temporada en los Teatros del Canal de octubre a noviembre de 2012. Ron Lalá realizó una adaptación de esta obra para el público juvenil titulada Esos locos barrocos.

 En un lugar del Quijote (2013). Coproducción Compañía nacional de Teatro Clásico y Ron Lalá.

 Cervantina (2015). Coproducción con la Compañía nacional de Teatro Clásico. Aproximación a la obra conjunta de Miguel de Cervantes, con fragmentos de El celoso extremeño, El coloquio de los perros, El hospital de los podridos, El licenciado Vidriera, El retablo de las maravillas, Don Quijote de la Mancha, El viejo celoso, La Galatea, La gitanilla, Novelas ejemplares, Persiles y Segismunda, Rinconete y Cortadillo y Viaje del Parnaso.

 Crimen y telón (2017). Estreno el 21 de diciembre de 2017 en la sala Guirau del Teatro Fernán Gómez de Madrid.

 Andanzas y entremeses de Juan Rana (2020). Una nueva coproducción con la Compañía Nacional de Teatro Clásico que se estrenará el 14 de febrero de 2020 en el Teatro de la Comedia de Madrid, acerca de la vida y carrera de un importante cómico del Siglo de Oro.
 Villa y Marte (2022). Se representó en el teatro liceo de Salamanca el 30 de septiembre de 2022.

Otros

 Ojos de agua (2014). Monólogo basado en La Celestina de Fernando de Rojas con dirección de Yayo Cáceres, dramaturgia de Álvaro Tato y protagonizado por Charo López. Coproducción de Ron Lalá, Galo Film, Emilia Yagüe Producciones y SEDA con la colaboración del Festival de Teatro Clásico de Almagro, estrenado en el Real Coliseo Carlos III de El Escorial y en gira nacional durante 2015.

Componentes

La compañía Ron Lalá está conformada por seis miembros, llamados coloquialmente "ronlaleros":

 Yayo Cáceres (Curuzú Cuatiá, Corrientes, Argentina; 1965). Director de Ron Lalá. Es actor, ensayista, músico, autor y compositor. Ha sido premiado con los premios a Mejor Actor y a la Mejor Música de la Secretaría de Cultura de la Provincia de Buenos Aires por La revolución que no fue (2000) y con el Premio Estrella de Mar de Mar del Plata al Mejor Actor de Reparto por Los diez días de Erdosain (2000).

 Juan Cañas (Lomas de Zamora, Buenos Aires, Argentina; 1976). Músico, actor y compositor. Tiene además formación como actor de doblaje. Entre 2004 y 2007 participó como actor con las compañías Yllana e Imprebís.

 Íñigo Echevarría (Bilbao, 1975). Actor y productor. Estudió en el Taller de Creación, Improvisación y Movimiento de María del Mar Navarro (Jacques LeCoq) y Andrés Hernández (Roy Hart Theater). Ha trabajado en montajes de teatro clásico y ha colaborado en cortometrajes y películas.

 Miguel Magdalena (Madrid, 1978): Músico. Su formación musical incluye guitarra, flamenco, jazz y armonía moderna. Como compositor y guitarrista ha formado parte de diversos conjuntos, grabaciones, obras de teatro y cortometrajes.

 Daniel Rovalher (Madrid, 1979). Actor, músico y cantante. Estudió Interpretación, Música y Canto y Teatro de Calle. Como actor, ha participado en espectáculos (como Yerma de Federico García Lorca por Juan Bayona) cortometrajes y spots publicitarios. Participa como actor desde 1987 en El Motín de Aranjuez con Francisco Carrillo. Ha sido compositor, vocalista e instrumentista en varios conjuntos y montajes teatrales.

 Álvaro Tato (Madrid, 1978). Escritor, actor y dramaturgo. Ha realizado las versiones de El castigo sin venganza de Lope de Vega (Compañía Nacional de Teatro Clásico, 2018; dir. Helena Pimenta), El banquete (Théâtre National de Bourdeaux en Aquitaine/CNTC), La dama duende de Calderón de la Barca (Compañía Nacional de Teatro Clásico, 2017), El perro del hortelano de Lope de Vega (CNTC, 2016) y El alcalde de Zalamea de Calderón de la Barca (CNTC, 2015; candidato al Premio Max 2015 Mejor Versión/Adaptación Teatral) y ha escrito espectáculos como Nacida sombra (2017), Zarzuela en danza (Teatro de la Zarzuela, 2017). Además, ha publicado libros, coordinado revistas y antologías literarias y obtenido premios de poesía, teatro y narrativa.

 Jefe de producción: Martín Vaamonde.
 Antiguos miembros de Ron Lalá: Christian Garma (de 1996 a 1997), Rodrigo Díaz (de 1996 a 2003) y Florencia Saraví (ayudante de dirección, de 2005 a 2011).

Palmarés
 2022 Premio Fuente de Castalia de Clásicos en Alcalá - Festival Iberoamericano del Siglo de Oro de la Comunidad de Madrid
 2018 Premios José Estruch (Teatro Principal de Alicante) Mejor Espectáculo y Mejor Director (Yayo Cáceres) por Cervantina
 2017 Premio Max Mejor Espectáculo Musical (Cervantina)
 2017 Finalistas Premio Max Mejor Adaptación (Cervantina)
 2017 Finalista Premio Max Mejor Actor de Reparto (Álvaro Tato) por Cervantina
 2016 Premio del Público FIOT Carballo (Cervantina)
 2015 Finalistas Premio Max Mejor Espectáculo Musical (En un lugar del Quijote)
 2015 Premio del Público Festival Olmedo Clásico 2015 (En un lugar del Quijote) y 2013 (Siglo de Oro…)
 2015 Premio del Público Festival de Cartaya 2015 (En un lugar del Quijote)
 2014 Premio del Público Festival Ribadavia (En un lugar del Quijote)
 2014 Premio del Público Teatro Rojas de Toledo (En un lugar del Quijote)
 2014 Premio Ceres (Festival de Mérida) Mejor Vestuario (Tatiana de Sarabia) por En un lugar del Quijote
 2013 Premio Max Mejor Producción/Empresa de Artes Escénicas (Siglo de Oro, siglo de ahora)
 2013 Finalista Premio de Teatro Valle-Inclán (Siglo de Oro, siglo de ahora)
 2013 Premio del Público FIOT Carballo (Siglo de Oro…)
 2012 Finalistas Premio Max Mejor Espectáculo Musical (Siglo de Oro…)
 2011 Premio del Público, Mención Especial del Jurado y Mejor Director (Yayo Cáceres) Certamen de Teatro Garnacha (La Rioja) (TIME al tiempo)
 2009 Finalistas Premio Max Espectáculo Revelación (Mundo y final)
 2007 Finalistas Premio de Teatro Mayte (Mi misterio del interior)

Referencias

Enlaces externos

 Página web oficial de Ron Lalá
 Canal de vídeos oficial de Ron Lalá en Youtube

Compañías productoras de teatro
Grupos de teatro de España
Ganadores del Premio Fuente de Castalia

Ron Lalá


David Paul Cronenberg (d. 15 Mart 1943), Kanadalı sinemacı.

Hayatı
David Cronenberg 1943 yılında Toronto, Ontario, Kanada'da gazeteci bir baba ve piyanist bir annenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Küçük yaşlarda edebiyat ve müzik alanlarındaki yeteneğiyle dikkat çekti. Üniversite eğitimine başlamadan önce yazdığı pek çok karanlık hikâye çeşitli yerlerde yayınlandı. Toronto Üniversitesi Fen bilimleri bölümünde yüksek tahsiline başladı. Daha sonra bu bölümden ayrılıp aynı okulun edebiyat bölümüne geçti.

Bu yıllarda yaptığı Transfer (1966), From the Drain (1967), Stereo (1969) ve Crimes of the Future (1970) adlı kısa filmler ile sinemaya başladı. Televizyon dizileri için teklifler aldı.

İlk uzun metrajlı filmi olan They Came From Within (1975) kurbanlarının cinsel arzularını kontrol edemez hale getiren bir parazit türünün anlatıldığı, dönem için normal sayılamayacak bir filmdi. Bu sebeple Cronenberg film için ödenek sıkıntısı çekti. Masrafların yarısını ödemesi için bazı yapımcıları ikna etti. Benzer bir konuyu ele aldığı filmi Rabid (Kuduz - 1977) ve değişime uğramış çocukları temel alan, ancak değişimin esas sebebinin nefret olduğunun anlatıldığı The Brood (1979) filmleri ile adını duyurdu.

1983 yılında çektiği Videodrome ile televizyon izleyicilerinin aslında televizyon dalgaları aracılığıyla yayılan elektrik sinyalleriyle, kurgusal ve yapay bir dünyaya çekildiği tezini aktarırken, önemli toplumsal sorunlara ve histerilere de değindi. Bu başarılı bağımsız yapımları ile Hollywood yapımcılarının dikkatini çekti ve daha popüler görünen The Dead Zone (Kör Nokta - 1983, Stephen King'in romanından uyarlama) ve The Fly (Sinek - 1986, 1956 yapımı aynı adlı filmin yeniden çekimi) filmleri ile adını duyurmaya ve sıradan bir yönetmenden daha fazlası olduğunu göstermeye başladı.

Daha geniş bir kitleye hitap etme fırsatını bulduğu bu dönemde, kendi tarzının en başarılı filmlerinden biri olan Dead Ringers (Ölü İkizler - 1988) adlı yapıma imza attı. 1991 yılında ise filme çekilemez denilen, William Burroughs romanı Naked Lunch'ı (Muhteşem Yemek - 1991) kendi özgün tarzında perdeye aktardı. Bunu diğer filmlerine göre daha az ilgi çeken ve ünlü bir Broadway müzikalinden uyarlanan M. Butterfly takip etti. 1996 yılında Crash (Çarpışma) ve 1999 yılında eXistenZ (vAroluŞ) filmleri ile Videodrome ile değindiği konulara benzer hikâyeleri perdeye taşıdı. Crash ile trafik kazaları ile cinsel hazlarının doruğa çıktığına inanan bir grup insanı, eXistenZ ile de hayatımıza bir daha çıkmamak üzere giren bilgisayarlar ve sanal dünyalarda geçen bilgisayar oyunlarının geleceğini anlatan Cronenberg, her filminde olduğu gibi bu filmlerinde de üzerinde düşünülmesi gereken sahneler ile mesajlar taşıyan öyküleri ile tarzının doruğuna çıktı. 2002 yılında kendi imkânlarıyla, düşük bir bütçe ile çektiği Spider (Örümcek) filminde daha kişisel ve karanlık bir öyküyü, etkileyici bir biçimde izleyicisine sundu.

David Cronenberg, filmlerinde sürekli anlatmaya çalıştığı, her zaman savunduğu ve çok da ütopik olmayan fikirleri, karanlık ve ürkütücü mizansenleriyle ve kostüm, müzik gibi öğeleri ustaca kullanmasıyla çoğu bilimkurgu, korku yönetmeninden farklı bir yerdedir. Bedensel Korku diyebileceğimiz bir türün öncüsü olarak, makineler, yapay biyolojik etkenler, değişime uğratılmış parazitler gibi insan kaynaklı tehlikelerin, yine insanı zihinsel ve en önemlisi bedensel olarak bambaşka bir varlığa dönüştürmesini anlatırken, yarattığı her sahnenin arkasına bir anlam gizleyerek filmlerinin üzerinde düşünülmesini sağlamaktadır. Bu bağlamda her zaman sözünü ettiği ve savunduğu New Flesh (Yeni Beden) kavramını geniş kitlelere ulaştırmaktadır.

Bilimin insan tarafından doğal işleyişi saptırmak için bir araç olarak kullanımını ne kadar büyük sorunlara yol açabileceğini Cronenberg filmlerinde görebiliriz. Sonraki dönemlerinde ise bu kavramların beden, kan gibi organik yapılarla gösteriminden çok felsefi ve psikolojik anlatımlar ile sunulduğunu ve her iki yöntem ile de başarılı olduğu söylenebilir.

Filmografisi

 Transfer (1966)
 From the Drain (1967)
 Stereo (1969)
 Crimes of the Future (1970)
 The Victim (1974)
 Shivers (1975)
 Rabid (Kuduz) (1977)
 Fast Company (1979)
 The Brood (1979)
 Scanners (1981)
 The Dead Zone (Kör Nokta) (1983)
 Videodrome (1983)
 The Fly (Sinek) (1986)
 Dead Ringers (Ölü İkizler) (1988)
 Naked Lunch (Çıplak Şölen) (1991)
 M.Butterfly (film) (1993)
 Crash (Çarpışma) (1996)
 eXistenZ (VaroluŞ) (1999)
 Spider (Örümcek) (2002)
 A History Of Violence (2005)
 To Each His Own Cinema (2007)
 Eastern Promises (2007)
 William S. Burroughs: A Man Within (2010)
 A Dangerous Method (2011)
 Cosmopolis (2012)
 Maps to the Stars (2014)

Kaynakça
 Yeres, Artun (derleyen) (2004). "Göstermenin Sorumluluğu". İstanbul: Donkişot Yayınları. s. 111. ISBN 975-6511-25-7

Dış bağlantılar
 IMDb Sayfası
 Resmi olmayan web sayfası

Cronenberg, David
1943 doğumlular
Yaşayan insanlar
Kanadalı ateistler
Litvanya Yahudisi asıllı Kanadalılar
Kanadalı erkek sinema oyuncuları
Yahudi oyuncular
Çevrimiçi Sinema Eleştirmenleri Topluluğu En İyi Yönetmen Ödülü sahipleri
Toronto Sinema Eleştirmenleri Derneği En İyi Yönetmen Ödülü sahipleri
En İyi Yönetmen Los Angeles Sinema Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri
En İyi Yönetmen Chicago Sinema Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Senaryo Ödülü sahipleri
Yaşam Boyu Başarı Altın Aslan Ödülü sahipleri

David Cronenberg


Paulo Manuel Gonçalves Pires (* 26. Februar 1967 in Lissabon) ist ein portugiesischer Schauspieler und ehemaliges Model.

Leben
Nach Wehrdienst und erfolgloser Bewerbung um einen Studienplatz der Psychologie arbeitete er im Alter von 21 Jahren, und auf Einladung von Freunden, erstmals als Model, bei einer Modenschau der Feira Internacional de Lisboa. Im Anschluss an seine folgende professionelle Model-Ausbildung (bei João Carlos) wurde er ein gefragtes Model, gelegentlich auch international. Nach kleineren Auftritten markierte seine Rolle in Cinco Dias, Cinco Noites (1996, Regie José Fonseca e Costa) den Beginn seiner Laufbahn im Kino. In der prämierten Verfilmung des autobiografischen Romans, den der bedeutendste portugiesische Kommunist Álvaro Cunhal unter dem Pseudonym Manuel Tiago schrieb, spielte Pires die Hauptrolle. Von nun an trat seine Model-Karriere zunehmend in den Hintergrund, während sich seine Auftritte im Film und vor allem im Fernsehen häuften.

Seine erste Rolle am Theater spielte er 1996, als Homosexueller in Kevon Elyots A minha Noite com Gil ("Meine Nacht mit Gil"), am Teatro Aberto. Es folgten eine Reihe weiterer Auftritte, u. a. in J. M. Barries Peter Pan (1997 am Teatro São Luiz) und in Peter Shaffers Real Caçada ao Sol ("Die königliche Jagd nach der Sonne", 1999 am Teatro Nacional D. Maria II). Bei den Globos de Ouro 1997 wurde er als Theaterpersönlichkeit des Jahres ausgezeichnet.

Neben seinen Rollen im Fernsehen, insbesondere in Telenovelas und bei Galaauftritten, ist er als Schauspieler des Portugiesischen Films bekannt.

Pires ist verheiratet und Vater von zwei Töchtern.

Filmografie

Literatur
 Jorge Leitão Ramos: Dicionário do cinema português 1989–2003 Editorial Caminho,  Lissabon 2005, ISBN 972-21-1763-7

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Model
Person (Lissabon)
Portugiese
Geboren 1967
Mann

Paulo Pires


Die Badeanstalt in der Weinlache, auch Weinlachebad genannt, war ein Flussbad in der Weinlache, einem toten Nebenarm der Lausitzer Neiße unterhalb des Weinbergs in Görlitz. Es wurde 1907 eröffnet. Die Stadt ließ das stehende Gewässer zwischen 1909 und 1912 zum Freibad ausbauen. Dazu wurde die Weinlache von Arbeitern entschlammt und Flusssand für den Strand angefahren.

Beim Betreten des markanten Holzbaus mit rotem Ziegeldach gelangte man zunächst in einen Vorraum mit der Kasse und einem Erfrischungsraum. Von dem Vorraum betrat man die Badeanstalt, die in jeweils eine Abteilung für Damen und für Herren getrennt war. Die Abteilung für Damen lag auf der Seite nach Leschwitz (seit 1936: Weinhübel). Auch eine Gastwirtschaft war in dem Bau untergebracht. Der landseitige Bau stand zu einem Teil an Land und zum anderen auf 56 Pfählen im Wasser. Auf dem etwas höheren Mittelbau thronte eine große Uhr, die den Badenden die Zeit anzeigte.

Zu dem schwimmend gelagerten Teil des Bades führten Stufen hinab, die sich über Scharniere dem jeweiligen Wasserstand anpassen konnten. Der schwimmende Teil war dadurch fest verankert, um ein Forttreiben bei Hochwasser zu verhindern. Schienen verhinderten, dass der schwimmende Teil gegen den landseitigen Teil gedrückt werden konnte.

Es gab auch ein Nichtschwimmerbecken, in dem das Wasser vorn flach war und dann stetig tiefer wurde. Der Boden des Beckens war mittels Winden verstellbar. Die jeweils 15 Badezellen für Damen und Herren befanden sich auf der Sonnenseite des Bades. Weiterhin gab es auf beiden Seiten jeweils ein Sprungturm. Der Sprungturm für die Herren war etwa zehn Meter hoch und besaß mehrere Zwischenetagen. Die Wassertiefe betrug an dieser Stelle etwa fünf Meter, wobei im restlichen Bad die Wassertiefe bei etwa 3,5 Metern lag. Auch am Damensprungturm betrug die Wassertiefe fünf Meter, obwohl der Turm etwas niedriger war.

Die Flussbadeanstalt wurde nach der Grenzziehung durch die Neiße infolge des Potsdamer Abkommens 1945 abgerissen. Heute erinnern nur noch einige Mauerreste am Neißeufer am Inselweg an die einstige Badeanstalt.

Im Jahr 1946 wurde weiter westlich das Volksbad eingerichtet. Hier ist das Baden jedoch bereits seit Jahren untersagt.

Einzelnachweise

Südstadt (Görlitz)
Sport (Görlitz)
Erbaut in den 1900er Jahren
Badeanlage in Sachsen
Lausitzer Neiße
Abgegangenes Bauwerk in Görlitz

Badeanstalt in der Weinlache


Stereo er en dansk kortfilm fra 2001 instrueret af May el-Toukhy efter eget manuskript.

Handling
En ung mand, som lever en eremit tilværelse, begynder gennem et hul i væggen at belure sin nabo. Naboen viser sig at være en ung kvinde, som vækker hans kærlighed, og hvis liv han bliver vidne til - for en stund.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2001

Stereo (film fra 2001)


Ordnungspolizei (OrPo, također Orpo)  bio je naziv za uniformirane policijske snage od 1936. do 1945. godine u nacionalsocijalističkoj Njemačkoj odgovorne za održavanje javnog reda. Njezini pripadnici zbog zelenih uniformi također su bili poznati i pod nadimkom die Grüne Polizei (hrv. zelena policija).

Na čelu se nalazio Kurt Daluege. Bila je izravno podređena Reichsführeru SS-a Heinrichu Himmleru.

Ordnungspolizei je imala ključnu ulogu u provođenju ratnih zločina, kao i holokaustu, porajmosu te u ubojstvima bolesnika.

Godine 1944. Ordnungspolizei je brojala 401.300 članova.

Galerija

Izvori

Nacizam
Policija

Ordnungspolizei


Bénouville may refer to several communes in France:

Bénouville, Calvados, in the Calvados département
Bénouville, Seine-Maritime, in the Seine-Maritime département

Bénouville


වංශය හෝ පරම්පාරව මුලික කොට ගෙන එකිනෙකාගේ අනන්‍යතාවයනක් හදුනාගැනීමට සමත් මිනිසුන් කොටසකින් සමන්විත වු කණ්ඩායමක් ජනවාර්ගික කණ්ඩායමක් ලෙස හදුන්වයි. ජනවාර්ගික අනන්‍යතාවය මත කණ්ඩායමේ විශිෂ්ඨත්වය රදා පවිතන අතරථ පොදු සංස්කෘතිය, භාෂාව ආගම හා ජෛව ගති ලක්ෂණ මගින්ද එය සලකුණු කරයි.

1992 හිදි පැවැති ජනවාර්ගික ලෝකය මිනිමේ අභීයෝග නම් වු අන්තර්ජාතික සම්මේලනය අනුව "ජනවාර්ගිකත්වය යනු මිනිස් ජිවිතකයේ මුලික සාධකයකි. එය මිනිසුන්ට ආවේණික ආශ්චර්යාත්මක අත්දැකිමකි. මානව වේදි Fredrink Barth සහ Eric Wolf "  පවසන පරිදි ජනවාර්ලිකත්වය යනු කණ්ඩායමේ ලක්ෂණ වලට වඩා අන්තකර් ක්‍රියාවන්ය. එවැනි අනන්‍යතාවයන් පහළ කිරිමේ ක්‍රියාපිලිවෙල Ethonogenesis" ලෙස හදුන්වයි. මෙවැනි ජනවාර්ගික කණ්ඩායක්ම් වල සමාජිකයන් සංස්කෘතික සම්බන්ධතාවයන් ඇති කර ගන්නා අතර, ඉතිහාසඥයන් සහ සංස්කෘතික මනාවවේදින් පවසන පරිදි අතිතයේ එවැනි සම්බන්ධතාවන් ඇති කරගත්තාවු වටිනාකම, චාරිත්‍රයන් සහ න්‍යායන්  පසු කාලකදි සොයා ගන්නා ලදී.

ජනවාර්ගික කණ්ඩායම


403 (CDIII) perşembe günü başlayan bir yıldır.

Olaylar
 II. Theodosius, iki yaşında Bizans konsülü oldu.

Doğumlar
 Hilary, Arles piskoposu (ö. 449)
 Yuan He, Çinli devlet adamı (ö. 479)

Ölümler
 Epifanios, Ortodoks piskopos
 Severin, Köln piskoposu
 Sima Daozi, Çin prensi (d. 364)

403


An Haworthia bayeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni J.D.Venter ngan Steven A. Hammer. An Haworthia bayeri in nahilalakip ha genus nga Haworthia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Haworthia

Haworthia bayeri


Marcela Cantuária (Rio de Janeiro, Brasil, 1991) é uma artista visual brasileira com foco na prática de pintura. A artista vive e trabalha na cidade do Rio de Janeiro.

Cantuária trabalha com pinturas de gênero histórico produzidas em pequeno e grande formatos. Entre os temas recorrentes no trabalho da artista estão os movimentos sociais, a memória política, os feminismos, causas ambientais e reparação histórica na América Latina.

Cantuária é pessoa afiliada na organização social brasileira Brigadas Populares.

Formação e Carreira
Marcela Cantuária é bacharel em pintura pela Escola de Belas Artes da Universidade Federal do Rio de Janeiro (UFRJ). Durante seu tempo como estudante de arte, participou de exposições individuais em galerias universitárias no prédio da Escola de Belas Artes na Ilha do Fundão e exposições coletivas como a IV Bienal da EBA/UFRJ intitulada Reflexos, no Museu Nacional de Belas Artes, em 2017.

Em 2019, a artista inaugurou duas exposições individuais que alavancaram sua carreira no contexto nacional e apresentaram ao público as narrativas visuais e linguagem pictórica de sua obra. O grande conjunto de pinturas apresentadas em Sutur|ar Libert|ar, no Centro Municipal de Arte Hélio Oiticica, com curadoria de Joyce Delfim, e em Marcela Cantuária | La Larga Noche de los 500 años, organizada na sede da galeria A Gentil Carioca, ambas no Rio de Janeiro, comentavam sobre a visão da artista a respeito da relação da sociedade contemporânea com o passado colonial no Brasil e na América Latina, chamando a atenção da audiência para marcadores identitários como gênero, raça e classe.

Através de uma vasta paleta de cores, a artista combina imagens midiáticas, pesquisas de arquivo, fotografias, reproduções e fabricações de momentos históricos que honram e comentam a luta por reivindicação de direitos das mulheres. Representações de figuras anônimas e públicas como Berta Cáceres, Nise da Silveira, Marielle Franco, Deize Tigrona, Lúcia Maria de Souza, Juana Azurduy, Margarida Alves e muitas outras, se mesclam em paisagens e composições de cunho figurativo e colorido intenso.

Com a entrada de seus trabalhos em coleções públicas de prestígio no Brasil e com a participação em exposições coletivas de grande escala como Histórias Feministas (2019) no MASP, curada por Isabella Rjeille, e Contramemória, co-curada por Lilia Moritz Schwarcz, no Theatro Municipal de São Paulo.

No capítulo Outras Línguas: Três Artistas Brasileiras, da publicação "Pensamento feminista hoje: perspectivas decoloniais" (2020) organizada pela autora Heloisa Buarque de Hollanda, o trabalho de Marcela Cantuária é posicionado em relação a produção de viés histórico das artistas Adriana Varejão e Rosana Paulino. O texto contextualiza o tema comum sobre o histórico de opressão, violência e apagamento produzido sobre os corpos das mulheres que atravessa a criação artística das três artistas.

Em 2022, criou em colaboração com a comunidade local, o mural público Murais – Caju e Manatí, no Piauí, com a intenção de contribuir com a consciência ambiental de visitantes e pessoas da região.

Nas exposicões individuais Propostas de Reencantamento, em São Paulo; La invocación del pasado a la velocidad del ahora, em Madrid; e Figurar o Impossível, em Minas Gerais, a artista segue expandindo seu esquema de símbolos, imagens e geografias ao resgatar histórias deixadas às margens da narrativa tradicional e ao reanimar o protagonismo feminista e o combate ao racismo estrutural na luta de classes ao longo das últimas décadas na América Latina e Caribe.

Exposições Individuais (seleção)

 Marcela Cantuária: The South American Dream, 2023. Pérez Art Museum Miami, Estados Unidos
 Marcela Cantuária: Propostas de Reencantamento, 2022. Sesc Pompeia, São Paulo
 La invocación del pasado a la velocidad del ahora, 2022. CentroCentro, Madrid, Espanha
 Figurar o Impossível, 2020. Palácio das Artes, Belo Horizonte, Minas Gerais
 La larga noche de los 500 años, 2019. A Gentil Carioca, Rio de Janeiro
 Sutur|ar Libert|ar, 2019. Centro Municipal de Arte Hélio Oiticica, Rio de Janeiro
 Castelos no Ar, 2018. Alfinete Galeria, Brasília
 Lampejos, 2017. Galeria Macunaíma, Escola de Belas Artes UFRJ, Rio de Janeiro
 Impulsos, 2013. Espaço Vórtice, Escola de Belas Artes UFRJ, Rio de Janeiro

Exposições Coletivas (seleção)
Cantuária vem apresentando suas pinturas históricas em exposições coletivas ligadas a temas relacionados às lutas sociais e em favor da revisão de apagamentos provocados pela narrativa hegemônica ocidental.

 Histórias brasileiras, 2022. Museu de Arte de São Paulo Assis Chateaubriand, São Paulo
 Contramemória, 2022. Theatro Municipal de São Paulo
 8th Biennial of Painting: The 't' is Silent, 2022. Museum Dhondt-Dhaenens, Bélgica
 Atos de Revolta: outros imaginários sobre independência, 2022. Museu de Arte Moderna do Rio de Janeiro
 Essa minha letra: Lima Barreto e os Modernismos Negros, 2022. Museu da História e da Cultura Afro-Brasileira (MUHCAB), Rio de Janeiro
 Espelho Labirinto, 2022. Centro Cultural Banco do Brasil, Brasília
 Imagens que não se conformam, 2021. Museu de Arte do Rio (MAR)
 Crônicas Cariocas, 2021. Museu de Arte do Rio (MAR)
 Histórias Feministas: artistas depois de 2000, 2019. Museu de Arte de São Paulo Assis Chateaubriand (MASP)
 Estratégias do Feminino, 2019. Farol Santander, Porto Alegre

Projeção Internacional
Marcela Cantuária apresenta sua primeira exposição individual em Miami, nos Estados Unidos em 2023. A exposição intitulada Marcela Cantuária: The South American Dream e curada por Jennifer Inacio, curadora do Pérez Art Museum, Miami onde a mostra acontece. As pinturas deste projeto solo comentam sobre tópicos conhecidos da narrativa da artista como a luta de classes e a experiência de mulheres que protagonizam e protagonizaram movimentos sociais entre as Américas.

Em 2021, Cantuária desenvolveu o conceito visual do disco "Portas" da cantora e compositora brasileira Marisa Monte. Para o trabalho, a artista produziu um total de treze portas pintadas em acordo com o seu repertório artístico, além de um oratório de 2 metros de altura. A criação de "Portas" atingiu públicos internacionais através de sua ampla disseminação nas redes sociais e de shows da turnê de Marisa Monte que passou por diversas cidades nas Américas e Europa.

Prêmios & Residências Artísticas

 2023 - Miami, Estados Unidos
 2022 - FountainHead. Miami, Estados Unidos (residência)
 2021 - Projeto Peixe-boi: Murais Caju e Manatí. Cajueiro da Praia, Piauí (residência e projeto de arte pública)
 2020 - 3o Prêmio de Artes Visuais Décio Noviello de Artes Visuais, Fundação Clóvis Salgado. Minas Gerais
 2019 - Kaaysá. São Paulo (residência)
 2019 - PAOS GDL. Guadalajara, México (residência)
 2018 - Solar dos Abacaxis. Rio de Janeiro (residência)

Coleções Públicas
O trabalho da artista foi adquirido por instituições museais em diferentes regiões. Em 2022, o trabalho "Maternidade compulsória" (2016) fez parte da coletânea Acervo em Transformação no MASP, na cidade de São Paulo.

 Pérez Art Museum Miami, Flórida
 Museu de Arte de São Paulo Assis Chateaubriand
 Pinacoteca do Estado de São Paulo
 Museu da Maré, Rio de Janeiro

Monografias, livros e catálogos
Delfim, Joyce. "Sutur|ar Libert|ar - Marcela Cantuária". 1. ed. Rio de Janeiro: Paisagens Híbridas, 2019. ISBN 978-85-69970-14-9

Hollanda, Heloisa Buarque de. "Pensamento Feminista Hoje: Perspectivas Decoloniais". 1. ed. Rio de Janeiro: Bazar do Tempo, 2020. ISBN 978-85-69924-78-4

Morgado, Flávio. "Quero te dar o corpo total do dia". Rio de Janeiro: Revista Philos, 2021.

Vergara, João. "Ateliês do Rio". Rio de Janeiro: Estudio Cru, 2023.

Ligações externas

Artistas plásticos do estado do Rio de Janeiro
Naturais da cidade do Rio de Janeiro
Artistas contemporâneos
Pintores do estado do Rio de Janeiro

Referências

Feminismo no Brasil

Marcela Cantuária


Georg Simon Ohm (16 Mart 1789; Erlangen, Bavyera - 6 Temmuz 1854, Münih), Alman fizikçi.

Ohm Kanunu olarak bilinen, bir telden geçen akımın, geçtiği alanla doğru orantılı ve uzunluğuyla ters orantılı olduğunu tespit ederek gerilim, akım ve direnç arasındaki bağlantıyı buldu.

Biyografi

Çocukluk Yılları
Georg Simon Ohm Erlangen, Brandenburg-Bayreuth'da (o zamanlar Kutsal Roma İmparatorluğu'na bağlıydı) Protestan bir ailede doğdu. Babası çilingir Johann Wolfgang Ohm'un annesi Erlangen'de bir terzinin kızı olan Maria Elizabeth Beck'dir. Ebeveynleri resmi olarak eğitim almamış olsa da Ohm'un babası, kendisini iyi eğitmiş ve öğretileriyle oğullarına iyi bir eğitim verebilen saygın bir adamdı. Ailenin yedi çocuğundan sadece Georg Simon, matematikçi Martin Ohm ve Elizabeth Barbara yetişkinliğe kadar yaşadı. Georg Simon Ohm on yaşındayken annesi öldü.

Georg ve Martin'e babaları tarafından matematik, fizik, kimya ve felsefe öğretildi. Georg Simon, on bir yaşından on beş yaşına kadar Erlangen Gymnasium'da okudu ama pek iyi bir bilimsel eğitim almadı. Erlangen Üniversitesi'nin profesörü Karl Christian von Langsdorf'un belirttiği gibi bu bakımdan Ohm'lar Bernoulli ailesine benziyordu.

Üniversitedeki yaşamı
Georg Ohm'un babası, oğlunun eğitim fırsatını boşa harcadığından endişe ederek Ohm'u İsviçre'ye gönderdi. Orada, Eylül 1806'da Ohm, Gottstadt bei Nidau'daki bir okulda matematik öğretmeni olarak çalışmaya başladı.

Karl Christian von Langsdorf, Heidelberg Üniversitesi'nde bir göreve başlamak için 1809'un başlarında Erlangen Üniversitesi'nden ayrıldı. Ohm, Heidelberg'de Langsdorf ile matematik çalışmalarına yeniden başlamak istedi. Ancak Langsdorf, Ohm'a matematik çalışmalarını kendi başına sürdürmesini tavsiye etti ve Ohm'un Euler, Laplace ve Sylvestre François Lacroix eserlerini okumasını önerdi. Ohm isteksizce onun tavsiyesini aldı ama Gottstatt Manastırındaki öğretmenlik görevinden Mart 1809'da Neuchâtel'de özel öğretmen olmak için ayrıldı. Langsdorf'un tavsiyesine uyup özel matematik çalışmasına devam ederken iki yıl boyunca öğretmen olarak görev yaptı. Sonra Nisan 1811'de Erlangen Üniversitesi'ne döndü.

Öğretmenlik kariyeri

Ohm'un kendi çalışmaları onu 25 Ekim 1811'de Erlangen Üniversitesi'nden aldığı doktora için hazırladı. Oradaki fakülteye hemen matematik okutmanı olarak katıldı ancak ümitsiz beklentiler nedeniyle üç yarıyıl sonra ayrıldı. Öğretim görevlisi olarak aldığı maaşla hayatını devam ettiremiyordu.

Bavyeran hükûmeti ona Bamberg'deki kalitesiz bir okulda matematik ve fizik öğretmenliği görevi teklif etti ve 1813 ocak ayında Ohm bu görevi kabul etti. İşinden memnun olmayan Georg, yeteneklerini kanıtlamak için geometri üzerine bir temel ders kitabı yazmaya başladı. Bu okul Şubat 1816'da kapatıldı. Daha sonra Bavyera hükûmeti, matematik öğretimine yardımcı olması için Ohm'u Bamberg'deki aşırı kalabalık bir okula gönderdi.

Bamberg'deki görevinden sonra Ohm, tamamlanmış taslağını III. Friedrich Wilhelm'e gönderdi. Kral, Ohm'un kitabından memnun kaldı ve 11 Eylül 1817'de Ohm'a Köln Cizvit Spor salonunda görev teklif etti. Fizik laboratuvarı iyi donanımlıydı ve Ohm'un fizik deneylerine başlamasına imkan veriyordu. Çilingirin oğlu Ohm'un mekanik cihazlarla ilgili bazı pratik deneyimleri vardı.

Ohm, 1827'de Die galvanische Kette, mathematisch bearbeitet'i (Matematiksel Olarak İncelenen Galvanik Devre) yayınladı. Ohm'un koleji onun çalışmalarını takdir etmedi ve Ohm görevinden istifa etti. Daha sonra Nürnberg Politeknik Okulu'na başvurdu ve orada işe alındı. Ohm, 1833'te Nürnberg Politeknik Okulu'na geldi ve 1852'de Münih Üniversitesi'nde deneysel fizik profesörü oldu.

1849'da Ohm, Beiträge zur Molecular-Physik'i (Moleküler Fizik) yayınladı. Bu çalışmanın önsözünde ikinci ve üçüncü cildi yazmayı umduğunu "ve Tanrı bunun için bana uzun günler verirse dördüncüsünü" yazacağını belirtti. Ancak, içinde kaydedilen asıl keşfin İsveçli bir bilim adamı tarafından tahmin edildiğini anlayınca bunu yayınlamadı ve şunları söyledi: "Bu olay, 'Adam teklif eder ve Tanrı yapar' sözü zihnimde taze ve derin bir anlam kazandı. Araştırmama ilk itici gücü veren proje siste dağıldı ve onun yerine benim tasarlamadığım yeni bir proje tamamlandı."

Ohm, 1854'te Münih'te öldü ve Alter Südfriedhof'a gömüldü. Aile mektuplarının derlemesi Almanca bir kitapta derlenecekti, bu da bazı mektuplarını "Tanrı'ya Mahsustur" anlamına gelen "Gott befohlen, G S Ohm," ifadesiyle imzaladığını gösterir.

Ohm yasasının keşfi
Ohm, yasasını ilk olarak ünlü kitabı  (The Galvanic Circuit Investigated Mathematically)'te (1827) elektriğin tam teorisi olarak ortaya koydu. Bu çalışmada, bir devrenin herhangi bir parçasının uçları arasında hareket eden elektromotor kuvvetin yasasının akımın gücü ve devrenin o bölümünün direnci'nin bir ürünü olduğunu belirtti.

Kitap, çalışmanın geri kalanını anlamak için gerekli matematiksel arka planla başlar. Çalışmaları, mevcut elektrik teorisini ve uygulamalarını büyük ölçüde etkilese de, o zamanlar soğuk karşılandı. Ohm, teorisini, uzaktan eylem kavramına karşı çıkan bir bitişik eylem teorisi olarak sunar. Ohm, elektrik iletişiminin kendi ifadesiyle "bitişik parçacıklar" arasında gerçekleştiğine inanıyordu. Makale, bu fikirle ve özellikle Ohm'un bu bilimsel yaklaşımı ile Joseph Fourier ve Claude-Louis Navier'in yaklaşımlarındaki farklılıkları göstermekle ilgilidir.

Ohm'un Ohm yasasını oluştururken kullandığı kavramsal çerçeveye ilişkin bir çalışma Thomas Archibald tarafından sunulmuştur. Ohm'un çalışması, yüzyılın sonuna kadar önemli bir alan haline gelmemesine rağmen, devre teorisi konusunun erken başlangıcına işaret ediyordu.

Ohm'un akustik yasası

Ohm'un akustik yasası, bazen akustik faz yasası veya kısaca Ohm yasası olarak adlandırılır, bir müzik sesinin kulak tarafından bir dizi kurucu saf armonik ton olarak algılandığını belirtir. Tam olarak doğru olmadığı iyi bilinmektedir.

Çalışma ve yayınlar

1825'teki ilk makalesi, telin uzunluğu arttıkça telin ürettiği elektromanyetik kuvvetteki azalmayı inceledi. 1826'da, Fourier'nin ısı iletimi çalışmasına dayanan devrelerdeki iletimi tanımladı. Bu makale, Ohm'un deneysel kanıtlardan sonuçlar çıkarmasına devam etti ve özellikle ikincisinde, galvanik elektrik üzerinde çalışan diğerlerinin sonuçlarını açıklamak için yasalar önerebildi. En önemlisi, 1827'de Berlin'de yayınlanan "Die galvanische Kette mathematisch bearbeitet" başlıklı makalesiydi. Tohumu önceki iki yılda Schweigger ve Poggendorff'un dergilerinde çıkan bu çalışma, elektrik akımı teorisinin ve uygulamaların gelişiminde önemli etkisi oldu. Ohm'un adı, Ohm Kanunu'nda (ilk olarak Die galvanische Kette...),'de dirençteki akım ve voltajın orantılılığı  elektrik bilimi terminolojisine dahil edildi ve SI direnç birimi olarak Ohm (Ω sembolü)  kabul edildi.

Ohm'un çalışması teoriyi güçlü bir şekilde etkilese de, ilk başta çok az coşkuyla karşılandı. Ancak, çalışmaları sonunda Royal Society tarafından 1841'de Copley Madalyası ile tanındı. 1842'de Royal Society'nin yabancı üyesi oldu ve 1845'te Bavyera Bilimler ve Beşeri Bilimler Akademisi'nin tam üyesi oldu. Charles Wheatstone, Ohm'un fizik alanına getirdiği tanımlara bir ölçüde dikkat çekmiştir.

Deneyleri
Daha önceden Alessandro Volta tarafından bulunan elektro kimyasal hücreler üzerine çalışmaya ve araştırma yapmaya başladı. Kendi donanımını kullanarak yaptığı araştırmalar sırasında, bir telden geçen akımın geçtiği alanla doğru orantılı ve uzunluğuyla ters orantılı olduğunu buldu. Bu deney sonuçlarını kullanarak, gerilim akım ve direnç arasındaki bağlantıyı çözdü. Bu denklem oldukça büyük bir gelişmeydi çünkü elektrik devrelerin analizlerinin yapılmasının başlangıcını ve temelini oluşturuyordu. Fakat 1827'de bu buluşunu yayınlayınca, kolejde hoş karşılanmadı ve lise öğretmenliğinden istifa etmeye zorlandı. Bu onu yoksulluğa itti. 1833'te Nürnberg'de profesörlük pozisyonuna kabul edilinceye kadar bu yoksul hayatı devam etti. Üniversitedeki pozisyonu onun için çok iyi bir gelişme oldu.

Elektrik akımını bir sıvının debisi, potansiyel farkını da bir seviye farkı gibi kabul ederek ve elektrik miktarını, şiddetini, elektromotor kuvveti kesin bir şekilde tanımlayarak, elektrokinetik olaylar için bilimsel terimler ortaya koydu. Belirli kesit ve uzunluktaki, belirli bir madenden yapılmış bir teli standart seçerek, öbür teller için bugün 'direnç' denilen özelliği "indirgenmiş uzunluk" adıyla tanımladı ve ünlü yasasını, "akım şiddeti = elektroskopik kuvvet / indirgenmiş uzunluk" biçiminde açıkladı. 1826'da yayımladığı makalelerde, Ohm'un bu yasaya tümüyle deneysel yoldan vardığı görülür.

Ohm'un bulduğu ve bugün Ohm Kanunu olarak bilinen,

üç değişkenli formül, tüm elektrik devrelerinin temelini oluşturmaktadır. Bu buluşundan sonra bir elektrik devresinde elektromotor gücünün dağılımını keşfetti. Direnç, elektromotor kuvveti ve akım şiddeti arasındaki bağlantıyı buldu.

1830'da A.C. Becquerel'in çalışmalarından habersiz olarak pillerdeki kutuplama olayını açıkladı. 1843'te insan kulağının çeşitli titreşimler arasında, sinüsoidal titreşimleri ayırt ederek algılayabileceğini ispatladı. Ayrıca canavar düdüklerinin teorisini kurdu.

1854 yılında ölen fizikçinin yaşamı sırasında bilime yaptığı katkılarından dolayı, yaşarken takdir görmese de, ölümünden yaklaşık otuz yıl sonra adı direnç birimine verilerek onurlandırıldı.

Kaynakça

1789 doğumlular
1854 yılında ölenler
Alman fizikçiler
Alman mucitler
Elektrikçi bilim insanları
Royal Society'nin yabancı üyeleri
Erlangen-Nuremberg Üniversitesinde öğrenim görenler

Georg Ohm


Natale Domenico Antonio Sapone (* 17. Dezember 1920 in Reggio Calabria, Italien; † 6. Januar 2002 in Frauenfeld, Schweiz) war ein italienisch-schweizerischer Maler, Zeichner, Grafiker, Bildhauer und Designer der konkreten Kunst.

Leben
Natale Sapone wurde im Jahr 1920 im Süden Italiens, in Reggio Calabria, geboren und besuchte dort von 1931 bis 1939 das Istituto d'Arte "Mattia Preti". Mit dem Umzug nach Mailand hatte er die Möglichkeit an der Accademia di belle Arti de Brera bei Professor Giuseppe Palanti zu studieren, an der er im traditionellen Stil des 19. Jahrhunderts unterrichtet wurde. Sapones Künstlerkarriere wurde von 1940 bis 1945 durch den Militärdienst unterbrochen.

Von 1945 bis 1946 arbeitete er in der Heimat als Zeichenlehrer an der Staatlichen Mittelschule, um dann sein Studium in Mailand bei Professor Atanasio Soldati in den Fächern Design und Dekoration abzuschließen. Er arbeitete dann bei den Architekten Peressuti, Rogers und Belgioioso in Mailand. Vom Porträt über impressionistisch Figuratives fand Sapone erst nach dem Krieg den Weg zur konstruktiven Kunst und erlebte diese zunächst als Schock.

Auf der Suche nach Arbeit kam der junge Künstler 1947 in die Innerschweiz und arbeitete als Designer und Dekorateur in einem Kunstkeramik-Atelier in Einsiedeln. Nach einem Aufenthalt in Paris an der Académie André Lhote kam Sapone in die Schweiz zurück und ließ sich 1951 in Frauenfeld nieder. Durch die Unterstützung von Sammlern und Galeristen konnte sich Sapone vor allem in der Deutschschweiz ein großes Netzwerk aufbauen.

Sapone entfernte sich nach und nach von figurativen Bildinhalten und setzte sich vermehrt mit den prinzipiellen Gesetzen formaler Gestaltung auseinander. Die geometrisierenden Bildordnungen, welche in den figurativen Werken jener Epoche spürbar sind, verweisen auf die Entwicklung zur konkreten Formulierung hin, welche in den 60er Jahren Sapones figurative Phase beendete. Nebst seiner Tätigkeit als Maler und Bildhauer designte Natale Sapone Schmuck für das renommierte Unternehmen Bucherer. Ebenso gestaltete er in den frühen 1970er Jahren als Designer für die Rosenthal Porzellanmanufaktur Objekte in Keramik, Porzellan und Glas.

Sapone bekam 1986 die Schweizer Staatsbürgerschaft.

Werk
In den 1960er Jahren veränderte sich Sapones Malerei deutlich. Die impressionistische Manier machte einer immer klareren Farb- und Formsprache Platz, die er aus dem geometrischen Fundus schöpfte. Er fand mit konstruktiven Ansätzen zu einer eigenen Bildsprache, der er vorerst den Kreis zugrunde legte, um dann im Pentagramm die ideale Figur zu finden, die er immer wieder variierte und dabei zu erstaunlichen Bildlösungen kam. Durch die Kombination von der Form des Kreises sowie des Rechtecks und der Formel des Goldenen Schnitts lassen sich Sapones Werke in die künstlerische Tradition des 20. Jahrhunderts einordnen, nebst Josef Albers, Max Bill, Richard Paul Lohse, Verena Loewensberg und Carlo Vivarelli. Mit dem Leitmotiv des Achtzentrischen Kreises, über die Bewegung und bis hin zur Pentagon-Konstellation hat sich Sapone jedoch von den Konkreten distanzieren können und sich eine eigene Bildformel erschaffen.

Natale Sapone zählt zu den bekanntesten Vertretern der Stilrichtungen Konkrete Kunst der dritten Generation und der Op-Art in der Schweiz. In seinem Schaffen blendet er das erzählerische Moment aus und ersetzt es durch formale Strukturen, die den Betrachter rein über die optische Wirkung ansprechen sollen. Sapone entwickelt ein System aus geometrischen Formen und leuchtenden Farbklängen, die ihm als Ausgangsprototypen für seine bildnerischen Experimente dienen, bis das endgültige Grundmuster für ein Modell gefunden ist. Natale Sapone Werke befinden sich im öffentlichen Raum in Frauenfeld und im Kunstmuseum Ingolstadt, im Kunstmuseum des Kantons Thurgau, Kartause Ittingen in Warth und in der Sammlung des Kunstvereins Frauenfeld.

Achtzentrische Kreise
Sapones erste Werke im konstruktiven Bereich sind die Achtzentrischen Kreise. Es handelt sich um eine Konstruktion aus verschiedenen Kreisbögen und Linien. Der in einem Quadrat eingeschriebene Kreis wird mit Hilfe von acht verschiedenen Mittelpunkten konstruiert. Daraus entwickelten sich in den 70er Jahren weitere Kreisvariationen und dreidimensionale Objekte, die Sapone Bewegungen nannte. Mit diesen völlig eigenständigen Werken erschuf sich Sapone einen besonderen Platz im Bereich der konstruktiven Kunst. Die neuen Arbeiten wurden erstmals 1966 in der Galerie Wirth Berlin gezeigt und ein kleiner Teil davon in die Sammlung Wirth aufgenommen. Sie wurden mit der Sammlung 1999 in der Waszkowiak Galerie ausgestellt. Belege: Berliner Morgenpost 10. Februar 1999, Waszkowiak Galerie 15. Januar 1999, Berliner Kunstkalender 81 vom Dezember 1998 – Januar 1999.
Durch Aufträge für Schmuckentwürfe bei Bucherer sowie für Porzellan bei Rosenthal erweiterte Natale Sapone seine Idee der achtzentrischen Kreise auf den kunsthandwerklichen Bereich aus.

Bewegungen erzeugen
Das eigentliche Kennzeichen Sapones Kunst ist der Kreis, der gegenüber dem Quadrat und dem Rechteck von manchen Konkreten vernachlässigt wurde. Mit den Variationen von Quadrat, Kreis und Kreissegment arbeitete er seit den 70er Jahren. Es entstanden räumlich erlebbar dynamische Rotationen, die er später als Reihung und Überschneidung von Kreisen auf der Grundlage vom Rechteck eingeschriebenen Fünfecken weiterführte. Die Kombination des Pentagons mit der Kreisform und dem Rechteck führte in den 80er Jahren bis zum pentagonalen Rastersystem, ein harmonisierendes Ordnungssystem, welches die Variabilität der Formulierungsmöglichkeiten zur Geltung bringt.

Pentagon-Konstellationen
Sapone bezeichnete das Pentagon als die perfekte geometrische Figur. Mit diesem einfachen Grundmuster als Konstruktionsprinzip hat er unendlich viele Varianten zu einem Thema finden können. Die Auseinandersetzung mit dem Fünfeck, aus dem heraus der Goldene Schnitt resultiert, der in der Natur, aber auch in der Architektur immer wieder maßgebend wirkt, brachte er in verschiedenen Materialien zum Ausdruck. Anfänglich arbeitet Sapone vorwiegend in der Technik der Ölmalerei auf Leinwand und weitet dann das Spektrum auf die perfektionistische Technik von Email oder Acryllack auf Aluminium oder Holz aus. Das im Kreis eingeschriebene Pentagramm wird so zum Bauplan für alle Werke seit den 80er Jahren.

Intuitive Farbgebung
Das rationale Ordnungssystem in Verbindung mit dem subjektiven Eingriff steht nicht nur als immanentes Prinzip des formalen Konzeptes im Schaffen von Sapone, sondern lässt sich konsequenterweise auch auf Farbwahl und Farbordnung übertragen. Mit bewusst gesetzten Farbklängen, strengen Schwarz-Weiß-Kontrasten und heiteren Komplementärfarben setzt der Künstler ein harmonisches Farbklima, welches Ordnung und Empfindung verbindet.

Zitat

Auszeichnungen
 1972 Cavalier della Stella della Solidarietà nazionale durch den Präsidenten der Italienischen Republik für langjährige schöpferische Tätigkeit in der Schweiz als italienischer Kultur- und Kunstschaffender
 1975 1. Preis Ville de Genève, Musée de l'horlogerie, Wettbewerb in Email-Arbeiten, Genf
 1980 1. Preis beim Wettbewerb "Kunst am Bau" für eine Skulptur der Universität Zürich-Irchel, Zürich
 1986 Anerkennungspreis der Stadt Frauenfeld für künstlerische Tätigkeit, Frauenfeld
 1986 Thurgauer Kulturpreis, Frauenfeld

Ausstellungen (Auswahl)
Natale Sapone war ab Mitte der 40er Jahre in Italien, Deutschland und in der Schweiz mit zahlreichen Einzel- und Gruppenausstellungen präsent.
 Natale Sapone, Antonio Scaccabarozzi und Francesco Pignatelli, Galerie La Ligne, Zürich, 31. August 2013 – 12. Oktober 2013
 Natale Sapone (1921–2002). Vom Frühwerk zur Reife, Kunstverein Frauenfeld, Frauenfeld, 21. Juni 2009 – 26. Juli 2009
 Natale Sapone. Retrospektive. Bilder, Plastikern, Serigraphien, Schmuck, Kunstverein Frauenfeld, Frauenfeld, 29. September 1996 – 27. Oktober 1996
 Natale Sapone, 16. Skulpturen-Ausstellung, Wiese beim Stadthaus Uster, Uster 1. Mai 1992 – 30. September 1992
 University Art Museum, Austin TX (USA), 1975
 Spiel und Ernst, Kunsthaus Glarus, Glarus, 1970

Literatur
 Sabine Arlitt: Multiple Art. Sulgen 2007.
 11. Hilzinger Kunstausstellung. Text: Herbert Berner. Hilzingen, Aula der Schule 1982.
 18. Hilzinger Kunstausstellung mit der Sonderausstellung "Natale Sapone", 15. – 22. Oktober 1995 im Rathaus Hilzingen. Ausstellung und Katalog: Paul Gönner. Hilzingen 1995.
 fz: Der Stadt zwei Kunstwerke schenken. In: Thurgauer Zeitung. 8. Mai 2007, S. 27.
 Eugen Gomringer: Natale Sapone und die Entwicklung konstruktiver Techniken. In: Thurgauer Jahrbuch 1998. 73. Jahrgang, Frauenfeld 1998, S. 15–26. (e-periodica)
 Eugen Gomringer, Elisabeth Grossmann: Natale Sapone. Arbeiten 1960-1990. Konstanz 1990.
 Eugen Gomringer u. a.: Museum für Konkrete Kunst, Ingolstadt. hrsg. v. Peter Volkwein, Heidelberg 1993.
 Elisabeth Grossmann: Konkrete Kunst in persönlicher Ausprägung. In: Bodensee Hefte. Internationale Monatszeitschrift für Natur, Kultur und Freizeit. Nr. 12, Dezember 1987, S. 14–17.
 Rolf Lambrigger: Zürich. Zeitgenössische Kunstwerke im Freien. Zürich 1985.
 Natale Sapone. Neue Werke/New works/Oeuvres nouevelles/Nuove opere. 1985, Galerie Palette, Zürich 1985.

Film
 Marco Caduff, Beat Morell: Natale Sapone – Ein Konkreter aus Leidenschaft 1920-2002 / A concrete painter by passion 1920-2002. SF DRS und 3Sat, Video, 52 min, farb., 16:9, englisch/deutsch, 2003.

Dokumentation
 Dokumentation SIK-ISEA, Zürich; Dossier Natale Sapone.
 Nachlass-Archiv: Verein werk natale sapone.

Weblinks
 Website des Vereins Werk Natale Sapone

Einzelnachweise

Maler (Schweiz)
Maler (Italien)
Zeichner (Schweiz)
Zeichner (Italien)
Bildhauer (Schweiz)
Bildhauer (Italien)
Schweizer
Italiener
Geboren 1920
Gestorben 2002
Mann

Natale Sapone


Karl Sanders (Greenville, Južna Karolina, 5. lipnja 1963.) američki je glazbenik. Najpoznatiji je kao osnivač Nilea, sastava tehničkog death metala.

Životopis

Prije nego što je osnovao Nile, bio je član thrash metal-sastava Morriah. Svirao je i sa skupinom Morbid Angel. Godine 1993. osnovao je Nile. Sanders je jedini izvorni član sastava koji se pojavio na svim albumima.

Godine 2004. Sanders je pokrenuo samostalni projekt koji sadrži elemente egiptaske glazbe. Prvi album Saurian Meditation objavljen je iste godine, a Saurian Exorcisms, drugi uradak, objavljen je 2009.

Diskografija

 Nile

 Amongst the Catacombs of Nephren-Ka (1998.)
 Black Seeds of Vengeance (2000.)
 In Their Darkened Shrines (2002.)
 Annihilation of the Wicked (2005.)
 Ithyphallic (2007.)
 Those Whom the Gods Detest (2009.)
 At the Gate of Sethu (2012.)
 What Should Not Be Unearthed (2015.)
 Vile Nilotic Rites (2019.)

 Samostalni albumi

 Saurian Meditation (2004.)
 Saurian Exorcisms (2009.)

 Gostovanja

 Morbid Angel – Heretic (2003.)
 Behemoth – Demigod (2004.)
 Ex Deo – Romulus (2009.)
 Grave – Burial Ground (2010.)
 Tourniquest – Aniseptic Bloodbath (2012.)

Izvori

Američki gitaristi heavy metala

Karl Sanders


Insulele Tremiti sunt un arhipelag din Marea Adriatică, la nord de Peninsula Gargano. Ele aparțin de provincia italiană Foggia și fac parte din parcul național Gargano. Numele insulelor se referă la un risc seismic, cu o istorie a cutremurelor în zonă: în  înseamnă "tremurat".

Insulele au fost utilizate pentru internarea prizonierilor politici pe durata regimului fascist al lui Benito Mussolini. Acest lucru nu era nou: cu două milenii mai înainte Augustus o exilase pe nepoata sa, Iulia (Vipsania Iulia Agrippina), pe una din aceste insule.

Insulele sunt acum un important punct de atracție turistică datorită apelor curate care le înconjoară. Până la 100.000 de vizitatori vin pe insule în sezonul de vară. Serviciile de feribot de pe continent funcționează din Termoli, Vieste, Rodi Garganico și Capoiale, în timp ce Alidaunia oferă zboruri din San Domino Heliport către Foggia și Vieste.

Insulele
 San Domino este cea mai dezvoltată insulă pentru turism și are doar nisip de plajă în arhipelag.
 San Nicola este locul unde majoritatea populației locuiește. Este un sit al unei mănăstiri unde călugărul pe nume Nicolo a fost îngropat. Legenda spune că, de fiecare dată când cineva încerca să-i mute cadavrul de pe insulă, o furtună violentă îl întrerupea, prevenind navigația în jurul insulei.
 Capraia este deșert.
 Cretaccio este un bloc mare de lut, astfel nelocuită.
 Pianosa este o insulă mică și nelocuită. Altitudinea sa maximă atinge 15 metri. Câteodată, în timpul furtunilor, valurile o acoperă.

Referințe

Legături externe

Tremiti

Insulele Tremiti


Ioan Roman (n. 1881, Tălmăcel- d. ?) a fost un preot-unit român și delegat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918.

Date biografice
Ioan Roman a activat în PNR, apoi ca deputat PNȚ, precum și în Steaua României ca și Cavaler.
Preotul Ioan Roman a fost delegat din partea al Primăriei comunale, la Marea Adunare Națională de la Alba – Iulia din 1 decembrie 1918 la care s-a decretat unirea Transilvaniei cu România.
A murit după 35 de ani de păstorire.

Note

Bibliografie
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților. Ioachim Crăciun: Documente la un sfert de veac de la Marea Unire, Editura Academiei Române, București, 2005.

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Nașteri în 1881
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Preoți greco-catolici români
Sibieni
Decese în secolul al XX-lea

Ioan Roman (preot, n. 1881)


يانوش بغدان كوبيسويز (9 ديسمبر 1955 - 4 يوليو 2022)، هو لاعب كرة قدم بولندي. لعب مع منتخب بولندا لكرة القدم، لعب كلاعب خط وسط، خاض 20 مباراة دولية مع منتخب بولندا وسجل خمسة أهداف. كان مشاركًا في نهائيات كأس العالم في دورتي 1978 و 1982، حيث أنهت بولندا في الأخيرة مشوارها في المركز الثالث.

المراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية بولنديون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية بولنديون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليونان
رياضيون بولنديون مغتربون في اليونان
رياضيون بولنديون مغتربون في تركيا
رياضيون بولنديون مغتربون في فرنسا
رياضيون سياسيون بولنديون
رياضيون من غدانسك
لاعبو الدوري البولندي الممتاز
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو أركا غدينيا
لاعبو أضنة سبور
لاعبو سانت إتيان
لاعبو كأس العالم 1978
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كرة قدم بولنديون
لاعبو كرة قدم بولنديون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم من غدانسك
لاعبو لخ بوزنان
لاعبو ليخيا غدانسك
لاعبو منتخب بولندا لكرة القدم
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مدربو كرة قدم بولنديون
مدربو ليخيا غدانسك
كوبيسويز
مواليد في غدانسك
وفيات 2022

يانوش كوبيسويز


Ianis Hagi (født 22. oktober 1998) er en rumænsk fodboldspiller, der spiller for Viitorul Constanța, Rumæniens U/21-landshold og Rumæniens A-landshold som midtbanespiller.

Han er søn af den tidligere berømte fodboldboldspiller Gheorghe Hagi. Hans far spillede i den tyrkiske klub Galatasaray SK da han blev født.

Landsholdskarriere
Ianis Hagi har spillet for Rumæniens U/15, U/16, U/17, U/18, U/19 og U/21 landshold. Den 11. september 2018 scorede han direkte fra et hjørnespark i en 2-0 sejr over Bosnien U/21.

Den 17. november 2018 fik Ianis Hagi sin debut på Rumæniens A-Landshold i en 3-0 sejr mod Litauen i UEFA Nations League. Han blev indskiftet i det 68' minut, som erstatning for Claudiu Keşeru.

Klubkarriere

Viitorul Constanța
Ianis hagi tilsluttede sig sin Fars fodboldakademi i en alder af 10 år. Han fik sin debut i den rumænske Liga I den 5. december 2014 med Viitorul Constanţa i en alder af kun 16.

Den 29. maj 2015 scorede Hagi sit første mål som senior. Målet resulterede i en 4-4 udligning mod FC Botoșani. Ligeledes var det den første kamp, hvor han startede inde. I juni meddelte Adrian Mutu, at Hagi ville tilslutte sig Serie A-klubben Fiorentina, men der kom ikke noget ud af det.

Hagi scorede sit andet liga mål mod ACS Poli Timişoara i en 4-0 hjemme sejr den 21. august 2015 et par dage efter at have misset et straffe mod Concordia Chiajna.

I oktober blev han af den britiske avis The Guardian placeret på en liste over de halvtreds bedste unge fodboldspillere i verden, der blev født i 1998.

Fiorentina
Den 10. juli 2016 tiltrådte Hagi Fiorentina for et overførselsgebyr på € 2 mio., Han lavede sin Serie-A debut den 23. oktober, erstatter Josip Iličić sent i en 5-3 triumf over Cagliari.

I april 2017 blev Hagi nomineret til European Golden Boy-prisen.

Tilbage til Viitorul Constanța
Hagi vendte tilbage til Viitorul Constanţa den 18. januar 2018.

I juli blev han igen nomineret til European Golden Boy-prisen.

Postion og spillestil
Hagi anses for at være et lovende ung fodboldtalent og har trukket sammenligninger til sin fars spillestil,

på grund af driblingskompetencer, afleveringer, tofodethed og evne som playmaker.

Selvom hans foretrukne rolle er som en angribende midtbanespiller, er han en hurtig, fleksibel og alsidig midtbanespiller,

som også er i stand til at spille i flere avancerede roller og også blevet brugt som en vinger, angriber eller en central midtbanespiller.

På grund af hans vision, teknik og øje til mål er han både i stand til at skabe chancer for sine holdkammerater og scorer mål selv.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Rumænien

Ianis Hagi


OneRepublic er bandarísk popp rokk hljómsveit stofnuð árið 2002 í Colorado Springs, Colorado. Hún samanstendur af Ryan Tedder, Zach Filkins, Drew Brown, Brent Kutzle, Eddie Fisher, og Brian Willet.

Hljómsveitin sló fyrst í gegn á Myspace. Sama ár skrifaði hún undir hjá Velvet Hammer, undirdeild Columbia Records. Fyrsta platan þeirra, Dreaming Out Loud (2007), innihélt vinsælu smáskífuna "Apologize" sem veitti þeim Grammy tilnefningu. Þriðja breiðskífan, Native (2013), var fyrsta platan þeirra til að komast í topp 10 á Billboard 200 vinsældalistanum. Samtals hefur sveitin gefið út fimm breiðskífur og hafa þær selst í yfir 16 milljón eintökum á heimsvísu.

Meðlimir
 Ryan Tedder – söngur, píanó
 Zach Filkins – gítar, víóla
 Drew Brown – gítar
 Brent Kutzle – bassi, selló
 Eddie Fisher – trommur
 Brian Willett – hljómborð, slagverkshljóðfæri

Útgefið efni

Breiðskífur
 Dreaming Out Loud (2007)
 Waking Up (2009)
 Native (2013)
 Oh My My (2016)
 Human (2021)

Tilvísanir

Tenglar

Bandarískar hljómsveitir

OneRepublic


Elizabeth Howlett (born November 1938) is a Conservative Party politician and former member of the London Assembly for Merton and Wandsworth.

Political career
Howlett was elected to the London Assembly on 4 May 2000 and re-elected on 10 June 2004. She served until May 2008. Her positions included:
 Deputy Chair of the Health and Public Services Committee
 Member of the Standards Committee
 Member of the Transport Committee
 Member of the Metropolitan Police Authority
 Conservative Group's spokesman on health

Howlett, was Wandsworth councillor since 1986 in the London Borough of Wandsworth, where she is a former Mayor 1998/9 and former Chairman of the Social Services and Education Committees. She is a member of the London Regional Arts Council.

Biography
Elizabeth Howlett, was born in Dundee Scotland trained as a soprano at the Royal Scottish Academy of Music and Drama (RSAMD) in Glasgow on a scholarship.  She later moved to Glyndebourne in East Sussex then joined Saddlers Wells in 1961. She was an international opera singer and performed at Covent Garden, the continent and with the Scottish Opera.  She was a member of the Hamburg State Opera for several seasons. in the 1980s she appeared on the Stuart Burrows Sings (1981-1986) television series. At the time of her election to the London Assembly she was a professor at the Royal College of Music. Sopranos who studied with her include Sandy Leung, Natalie Clifton-Griffith and Julie Bale. In 1997 baritone Grant Doyle won a scholarship to study with her. She has appeared on a small number of recordings including:
 1962 Gilbert and Sullivan – Sadler's Wells Opera Company – Highlights from Iolanthe, His Masters Voice
 1966 Purcell  – Victoria De Los Angeles, Heather Harper, Patricia Johnson (3), Peter Glossop, Raymond Leppard (Harpsichord), Ambrosian Singers, English Chamber Orchestra, Sir John Barbirolli – Dido And Aeneas – Angel Records
 1969  Georg Solti – London Records
 1993 Gilbert & Sullivan – Sadler's Wells Orchestra, Chorus – Alexander Faris – Gilbert And Sullivan: The Mikado (Complete) And Iolanthe (Highlights) – EMI
 1995 Purcell : Dido and Aeneas
 2003 Gilbert & Sullivan  – Alexander Faris – Gilbert And Sullivan: The Mikado (Complete) And Iolanthe (Highlights)
 2003 Bizet – Carmen (Highlights) – EM I
 2012  Solti : The Legacy 1937-1997

References

Living people
Councillors in the London Borough of Wandsworth
Conservative Members of the London Assembly
Mayors of places in Greater London
Politicians from Dundee
1938 births
Women councillors in England
Women mayors of places in England

Elizabeth Howlett


Atkaracalar, Çankırı ilinin bir ilçesidir.

Adrese dayalı nüfus kayıt sistemine göre yapılan nüfus sayımında ikamete bağlı olarak ilçe merkezinin nüfusu 2655 kişi olarak tespit edilmiştir.

Tarihçe
1880 yılından beri bu isimle anılmaktadır. Tarihinde belde düzeyinden ilçeliğe çıkarılmış ve ile bağlanmıştır. İlçe belediyesi 1927 yılında belde belediyesi olarak kurulmuştur.

Atkaracalar'ın tarihinde ise ilçe merkezine yakın Dumanlı Dağı eteklerinde Hoşislamlar mevkiinde türbesi bulunan Hamza Sultan'ın ve merkez camiindeki türbelerinde yatan müritlerinin önemli rolleri vardır.

Coğrafi bilgiler
Çankırı'ya uzaklığı 105 km'dir. İlçenin batısında Çerkeş; kuzeyinde Melan Çayı, Kocadağ ve Çerkeş ilçesi; güneyinde Dumanlı dağı ve Orta; doğusunda da Kurşunlu ilçeleri yer almaktadır.

Ekonomi
İlçe merkezinde ve köylerinde genel geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Büyükbaş hayvancılığının yanı sıra küçükbaş ve kendi ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla kümes hayvancılığı icra edilir. Arpa, buğday ve ziraat müdürlüğünün teşvikleri sonucu fiğ yetiştirmecilikleri ve az sayıda seracılık yapılmaktadır.

Nüfus

Atkaracalar belediyesi
Belediye başkanları
2019 Harun Oflaz
2014 Rıfat Altıntop
2009 Rıfat Altıntop
2004 Ahmet Ulusoy
1994 Mesut Akyüz
1984 Ahmet Ulusoy
1981 Yüksel Eski
1980 Sıtkı Doğu
1963 Osman Sevimli
1960 Cihat Battaloğlu
1951 Ali Akçaoğlu

Kaynakça

Atkaracalar


USS Dayton has been the name of two ships in the United States Navy, named after the city of Dayton, Ohio.

 , was renamed and reclassified Monterey (CVL-26) on 31 March 1942, prior to launching.
 , a  light cruiser, served from 1944 until 1949.

United States Navy ship names

USS Dayton


Mehdi Benboubakeur né le 27 juillet 1973, est le Directeur général du Printemps numérique de Montréal depuis 2015.

Biographie
Mehdi Benboubakeur est né le 27 juillet 1973 en Algérie. Ingénieur de formation en génie mécanique, photographe, cinéaste, autodidacte en VFX, il est également diplômé en marketing et en design d'image numérique.

Montréal devient sa ville adoptive en 2004. À son arrivée il y a plus de 15 ans il met sur pied la revue Réussir Ici qui met en lumière l'intégration et les talents des immigrants à la société québécoise.

En 2008 il intègre le CRÉ de Montréal comme chargé de communication pour développer des projets de société structurants.

En 2012 il lance Yingo, le premier site d'achat groupé canadien socialement responsable.

En 2015, pour assurer la pérennité de sa mission, le Printemps numérique devient un OBNL indépendant qu'il dirige. Sous sa gouverne, le Printemps numérique voit le jour pour célébrer la créativité numérique de Montréal et la démocratiser en ralliant les industries, les entreprises, le secteur académique et le public.

Mehdi Benboubakeur inaugure en 2019 MTL connecte  : la Semaine numérique de Montréal, afin de positionner Montréal comme capitale mondiale du numérique.

En 2020 il présente l'événement en ligne avec une présence majeure sur la scène internationale. 12 000 participants de 80 pays se retrouvent connectés sur sa plateforme virtuelle.

En 2021, il lance le Programme d'accessibilité, Explore MTL connecte destiné aux jeunes entrepreneurs, professionnels et étudiants venant de pays en développement .

Il œuvre également à résorber une fracture numérique constatée entre différentes catégories de population québécoise et pour une plus grande représentation des femmes dans le milieu tech. À travers le projet Jeunesse QC 2030, en collaboration avec le Secrétariat à la jeunesse, il souhaite contribuer à établir une égalité de chances entre les jeunes, dont ceux des communautés autochtones, en explorant les potentiels du numérique via une multitude d'activités. Il est à l'origine de la Table de concertation de la littératie numérique rassemblant une quarantaine d'organisations québécoises et du Mois numérique jeunesse.

Distinction et autres reconnaissances
 En novembre 2019. Résolution de l'Assemblée nationale du Québec. Une motion adoptée du ministre Éric Caire, Ministre délégué à la Transformation numérique gouvernementale, Vice-président du Conseil du trésor et Leader parlementaire adjoint du gouvernement, en collaboration avec Sylvie D'Amours - Députée de Mirabel, ministre responsable des Affaires autochtones et conjointement avec le député de D'Arcy-McGee, le député de Rosemont, le député de René-Lévesque et le député de Chomedey, a souligné l'impact du Projet Jeunesse (cafés numériques)  dans la Nation Atikamekw.
 En 2008, Prix spécial - Engagement social , Concours québécois en entrepreneuriat.
 En 2008, Palme d'Or Fondation Club Avenir. Pour ses réalisations exceptionnelles au sein de la communauté algérienne du Canada.

Références

Liens externes

Personnalité québécoise du monde de la culture

Mehdi Benboubakeur


El Caktus de Saltillo es un equipo del Circuito de Básquetbol del Noreste con sede en Saltillo, Coahuila, México.

Historia

Inicios

El Caktus de Saltillo ingresó al CIBANE en el 2010, y juegan sus partidos de local en el Gimnasio Municipal de Saltillo.

Actualidad

En la Temporada 2011, el Caktus logró quedar en la cuarta posición en su segunda incursión en el circuito.

Véase también
 Circuito de Básquetbol del Noreste.
 Federación Mexicana de Baloncesto.
 Asociación Deportiva Mexicana de Básquetbol.
 Campeonato de Clubes Campeones de Centroamérica.
 Saltillo.
 Coahuila.

Enlaces externos
 Sitio Oficial del Circuito de Básquetbol del Noreste
 Sitio Oficial de la Federación Mexicana de Baloncesto
 Sitio Oficial de la Asociación Deportiva Mexicana de Básquetbol

Equipos del Circuito de Básquetbol del Noreste
Deporte en el estado de Coahuila
Saltillo

Caktus de Saltillo


Pakhuset er en historisk bygning beliggende ved det indre havn i Tønning i det sydlige Nordfrisland. Pakhuset blev bygget i 1783 som led i opførelsen af Ejderkanalen som forbindelse mellem Vesterhavet og Østersøen. Bygningen blev opført ved den smalle vinkelhavn, der allerede var anlagt som en afgrening af Ejderen under hertug Johan Adolf i 1613. Pakhuset genspejler byens store velfartsperiode fra 1784 til 1895. Betydningen bliver ikke mindre med anlægelsen af den Sydslesvigske Jernbane i 1854. Først med opførelsen af Kielerkanalen i 1895 mistede ejderbyen sin betydning som handelsby og Pakhuset kom ud af brug. Bygningen er 77 meter lang, 14 m bred, har tre etager og et opbevaringsareal på ca. 4.000 m². Den kunne rumme 15.000 ton korn. Pakhuset rummer i dag forskellige udstillinger. Hvert år i december blev bygningen omdannet til en stor julekalender. Bygningen blev fredet i 1965.

Overfor Pakhuset ligger Skipperhuset.

Litteratur
 Jan Carstens og Harald Fliegel: Wasser und Wind: die Halbinsel Eiderstedt, 2004, , side 77/78
 Christiane Witte: Das Tönninger Packhaus – 225 Jahre alt, Tönning 2008

Eksterne henvisninger
 Ejdersted turistforening: Pakhus Tønning

Noter

Tønning
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Tyskland

Pakhuset (Tønning)


This article discusses the forms and functions of the personal pronouns in Catalan grammar.

Strong pronouns

The "strong" pronouns () in Catalan have the following forms:

These forms are used as subject pronouns (with the exception of si), and also as disjunctive pronouns, for example, after a preposition.
Jo encara no en sé gaire. ("I still don't know much about it.")
Ell, no crec que vingui. ("Him, I don't think he's coming.")
Han preguntat per vosaltres. ("They asked about you.")

The first person singular pronoun has a special form mi after most prepositions.
Queda't amb mi. ("Stay with me.")
However, the form jo is used with some prepositions, for example, in segons jo ("according to me"), and in coordinated structures with another noun or pronoun: contra tu i jo ("against you and me").

The third person reflexive pronoun si (both singular and plural) cannot be used as a subject.
It most commonly appears after a preposition, often reinforced by mateix:
Ho va comprar per a si mateix. ("He bought it for himself.")
Ho va comprar per a si mateixa. ("She bought it for herself.")
Ho van comprar per a si mateixos. ("They bought it for themselves (masculine).")
Ho van comprar per a si mateixes. ("They bought it for themselves (feminine).")

The 2nd person polite pronouns are vostè (singular) and vostès (plural). They combine with 3rd person verbs.
Vostè em faria un favor? ("Would you do me a favor?")
The older form vós (with 2nd person plural verb agreement) can be found in some varieties of Catalan, and in contexts like administrative texts.

The 1st person majestic plural is expressed with the pronoun Nós (in place of nosaltres).

There exists as well an impersonal subject pronoun hom (unmarked for either gender or number), always used with 3rd person singular verbs, nowadays archaic and only used in writing:
Hom no es fa monja perquè sí ("One does not become a nun because of nothing.")

Weak pronouns

The weak pronouns () are proforms that, as the name indicates, do not carry stress. All are monosyllabic clitics, and all must always appear immediately before or after a verb: they cannot be used on their own or attached to a different element of the sentence. The combination of the verb plus the weak pronoun or pronouns always has a single stressed vowel, that of the verb.

Forms

Weak pronouns in Catalan vary according to:
the person, number, and gender of the antecedent
its syntactic function (direct or indirect object or adverbial complement).

The form of a given pronoun is determined by its position with respect to the verb, and whether it is adjacent to a vowel or a consonant in the verb. There are four possible configurations:
reinforced form (forma reforçada): used before a verb that begins with a consonant, separated from the verb by a space
Em veieu. ("You see me.")
elided form (forma elidida): used before a verb that begins with a vowel (or h-), and separated from it by an apostrophe
Això m'agrada ("I like that."; lit. "That pleases me")
full form (forma plena): used after a verb that ends in a consonant (or a diphthong ending in -u), connected to the verb with a hyphen
En Joan no vol seguir-me. ("John doesn't want to follow me.")
reduced form (forma reduïda): used after a verb that ends in a vowel, separated from it by an apostrophe (except in the case of -us)
Dóna'm un llibre. ("Give me a book.")

Not all pronouns have four distinct forms. The following table shows the complete inventory.

Uses

The weak pronouns primarily express complements of the verb.

Direct objects
 Ahir el vaig veure. ("Yesterday I saw him.")
 Ahir la vaig veure. ("Yesterday I saw her.")

Indirect objects
 Li donaràs el llibre? ("Will you give him/her the book?")

Reflexive pronouns
Reflexive – La nena es renta. ("The girl is washing herself.")
Pronominal – Tots es van penedir d'això. ("Everyone was sorry about that.")

The neuter proform ho replaces pronouns such as açò ("this"), això, allò ("that"), or tot ("everything"), or even an entire clause.
 No ho sé. ("I don't know [the thing you just asked about].")
 -T'agrada mirar la televisió? -No, ho trobo avorrit. ("Do you like to watch TV?" "No, I think it's boring.")
 Cal netejar-ho tot. ("We have to clean it all up.")

The proform hi replaces adverbial complements such as:
Locative expressions: Sempre he tingut ganes d'anar-hi. ("I've always wanted to go [there].")
Prepositional phrases denoting manner or instrument, or starting with the prepositions a, amb, en, per, etc.: Hi estic d'acord. ("I agree [with that, with you, etc].)."
Adverbs and adjectives used with verbs other than ser, ésser, estar, semblar, esdevenir: -Que t'has llevat alegre? -Sí, m'hi he llevat. (-"Did you get up in a good mood?" -"Yes, I did.")
Intransitive verbs of perception: L'home no hi sent. ("The man can't hear.")

The adverbial proform en replaces
Prepositional phrases starting with de: Tothom en parla. ("Everyone is talking about it."); En vinc. ("I'm from there.")
Unmodified nouns or nouns preceded by numbers, quantifying adverbs or an indefinite article: Quantes cases teniu? — En tenim dues/moltes. ("How many houses do you have?" — "We have two/many [of them]."); Tens adreça de correu electrònic? — Sí, en tinc. ("Have you got an email address?" — "Yes, I do.")

Position

The weak pronouns are either proclitic (appearing immediately before the verb) or enclitic (immediately after).

Enclitic pronouns are used with infinitives, gerunds, and positive imperatives.
Pots fer-nos mandonguilles? ("Can you make us meatballs?")
Veient-ho des de fora, analitzant-ho objectivament ("Seeing it from an outsider's point of view, analyzing it objectively")
Vés-hi i espera'm. ("Go there and wait for me.")

With all other forms of the verb, the weak pronouns are proclitic. This includes, in particular, conjugated (finite) verbs and negative imperatives:
Ens faràs encara mandonguilles? ("Will you make us meatballs again?")
No m'esperis. ("Don't wait for me.")

In complex verbal constructions consisting of a conjugated verb and an infinitive or gerund, the pronoun can appear either before the first verb or after the second verb.
 Els volien atacar. or Volien atacar-los. ("They wanted to attack them.")
 L'estem escoltant. or Estem escoltant-lo. ("We are listening to him.")

Dialectal variation

Use of weak pronouns varies significantly across the Catalan linguistic area.

Northern Catalan (particularly as spoken in Northern Catalonia) and the Balearic dialect do not generally use the reinforced forms (e.g. te veig instead of et veig).

In the imperative mood in Northern Catalan, the reduced form of the pronoun is replaced by a tonic form (thus, not strictly being a weak pronoun anymore). For example, mira'm! (en: look at me!) in Northern Catalan is rendered as mira-mé!.

Combinations of weak pronouns

When two weak pronouns appear with the same verb, they must appear in a fixed order, as illustrated in the following table:

The two pronouns must be selected from different columns, and furthermore ho cannot combine with en or hi.

All of the combinations allowed in the standard language are given in the following table, which also shows the necessary morpho-phonological and orthographic adjustments. In each cell of the table, the forms are listed in the following order, with the same contextual conditions as explained above for the simple pronouns:
proclitic form used before a verb that begins with a vowel
proclitic form used before a verb that begins with a consonant
enclitic form used after a verb that ends with a vowel (except "u")
enclitic form used after a verb that ends with a consonant (or "u")

In combinations like es + en, the resulting form, pronounced , could be analyzed either as s' + en or as se + 'n. The orthographic convention in such cases is to place the apostrophe as far to the right as possible: se'n, and not s'en, and similarly for se'ls, me'n, te'm, te'ns, etc. The combination of el/la with en, however, is written l'en, because there is no such pronoun as le that would justify the spelling le'n.

Impossible combinations

As mentioned above, the combinations ho + hi and ho + en are not allowed in the standard language, and must be avoided, for example by keeping only ho and leaving the other pronoun unexpressed. In some contexts, it is also acceptable to replace ho with el, giving rise to the following combinations:
ho + hi → el + hi → l'hi
(Això, a Sabadell) l'hi portaré demà. ("I will take it there tomorrow")
ho + en → el + en → l'en
In the second case, it is also possible to replace the pronoun en with hi:
ho + en → el + hi → l'hi
(Això, de l'armari) l'en/l'hi trauré després. ("I will take it out of there afterwards")

This substitution of hi for en is also used to express the combination of en (ablative) + en (genitive), since the form *ne'n is not allowed:
en + en → en + hi → n'hi
(D'homes, del teatre) n'hi sortiran tres. ("Three of them will come out of there")

Longer combinations

Sequences of three pronouns are possible, and generally consist of one of the two-pronoun combinations from the table above, preceded by em, et, ens, us, and most commonly es (the added pronoun must not already appear in the original two-pronoun cluster).
Us posen vi als gots (They put wine in the glasses for you) → Us n'hi posen (They put some there for you)
Se t'ofereix cervesa (You are offered beer) → Se te n'ofereix (You are offered some)

Combinations of four pronouns are very rare:
Se'm posa pols a les sabates (Dust gets into my shoes) → Se me n'hi posa (Some of it [the sand] gets into them [the shoes])

The linguist Joan Solà presents a progression that culminates in a combination of six weak pronouns:
Aquell amic nostre (→ te me) és capaç de posar-se a casa (→ hi) tres parents (→ 'n) del senyor Pere (→ li) (That friend of ours is able to give lodging in his house to three relatives of Senyor Pere) → Se te me li n'hi posarà tres

Variants

Combinations of weak pronouns are subject to wide regional and stylistic variation, and in several cases the normative rules presented above do not reflect actual usage.

For example, alongside the transparently derived forms of li + direct object pronoun (el, la, els, les) given in the table above, central Catalan varieties replace li with hi:li + el → el + hi → l'hi (instead of li'l)li + la → la + hi → la hi (instead of li la)li + els → els + hi → els hi (instead of li'ls)li + les → les + hi → les hi (instead of li les)
Furthermore, the feminine forms can merge phonetically with the masculine forms, i.e. la hi is pronounced like l'hi and les hi like els hi.

Combinations of li with en and ho can also undergo modification:li + en → en + hi → n'hi (instead of li'n)li + ho → el + hi → l'hi (instead of li ho)

In more colloquial registers, the plural indirect object pronoun els is realized as els hi, and this extended form is used instead of all combinations of els followed by a 3rd person direct object pronoun:els + el/la/els/les/ho → els hiThe elided proclitic forms ens n' and us n' are regularly replaced by the unelided forms ens en and us en before a verb starting with a vowel. For example:Ens en anem, instead of Ens n'anemUs en alegreu, instead of Us n'alegreu''

See also

Pro-drop language
Prepositional pronoun
Clitic doubling

Footnotes

References

External links
ésAdir: Pronoms

Catalan grammar
Pronouns by language

Catalan personal pronouns


Ebba Lund (født 22. september 1923, død 21. juni 1999) var en dansk kemiingeniør og virolog.

Ebba Lund var en af meget få kvinder, der i sin levetid fik en akademisk karriere og samtidigt passede sine huslige pligter, selv om hun meget tidligt blev enlig mor med tre børn. Hun var særlig aktiv i samfundsdebatten fra 60'erne til 80'erne, hvor hun bl.a. skrev en bog om gensplejsning, da hun mente, at de danske lovgivere skulle være bedre informeret, da der var stor frygt hos befolkningen. Hun pådrog sig også mange arbejdsopgaver. Et af de mere betydningsfulde var at bekæmpe sygdomme hos mink. Hendes arbejde fik stor betydning for, at Danmark blev verdensførende indenfor minkeksport. Hun kunne derefter oprette forskningsfonde og forske efter sin egen interesse og uddanne nye Ph.d'er.
Hun ligger begravet på Christiansø.

En vej er opkaldt efter hende ved Bispebjerg Hospital.

Besættelsestiden
Hun var en del af den danske modstandsbevægelse i Holger Danske. Hun hjalp over 500 flygtninge med at komme til Sverige. Hun blev kendt som pigen med den røde hue.

Fodnoter

Eksterne henvisninger

 Fem ting om Ebba Lund: Modstandskvinden der blev verdenskendt forsker, DR TV-dokumentar, 2016
 Ebba Lund - Royal Academy

Virologer fra Danmark
Professorer fra Københavns Universitet
Modstandsfolk fra Danmark
Modtagere af Tagea Brandts Rejselegat

Ebba Lund