Erkan Mumcu (1 Mayıs 1963; Yalvaç, Isparta), Türk politikacı, eski Kültür ve Turizm Bakanı, Anavatan Partisi eski Genel Başkanı.

Hayatı
Erkan Mumcu, 1 Mayıs 1963'te, Cemile ve Süleyman Mumcu'nun oğlu olarak Yalvaç, Isparta'da doğdu. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden mezun oldu. 1995 yılında Anavatan Partisi'nde siyasete atıldı ve 20. dönem Isparta milletvekili olarak Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne girdi. Parlamentoda Araştırma Komisyonu Başkanlığı, Adalet ve Anayasa Komisyonlarının yanı sıra çeşitli araştırma ve soruşturma komisyonlarında da üye olarak görev aldı. 1995-1996 yıllarında Anavatan Partisi genel başkan danışmanı olan Mumcu, 1997-1998 yılları arasında Anavatan Partisi genel sekreteri olarak partisinin karar organında yer aldı. Mumcu, yine 1998 yılı sonundan 1999 yılı haziran ayına kadar partisinde genel başkan yardımcılığı görevini yürüttü. Haziran 1999'da kurulan Türkiye Cumhuriyeti 57. Hükûmeti kabinesinde turizm bakanı olarak yer aldı.

Daha sonra Adalet ve Kalkınma Partisi'ne katıldı. 3 Kasım 2002 genel seçimlerinde Isparta milletvekili olarak yeniden parlamentoya girdi. Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı'nın ardından, Kültür ve Turizm Bakanlığı yaptı. 15 Şubat 2005 tarihinde bakanlık görevinden ve partiden istifa etti.

Anavatan Partisi'ne döndü. 2 Nisan 2005 tarihinde tek aday olarak girdiği 4. Olağanüstü Kongre'de genel başkanlığa seçildi.

5 Mayıs 2007 tarihinde Anavatan Partisi'nin Doğru Yol Partisi ile birleşmesiyle oluşan Demokrat Parti'nin Mehmet Ağar ile birlikte eşbaşkanı oldu. Ancak daha sonra aradaki anlaşmazlıklar nedeniyle bu birleşim sonlandırıldı. 22 Temmuz 2007 tarihinde yapılacak seçimlerde ANAP listelerinden Isparta'da birinci sıradan aday olduysa da partisi barajı aşamadığı için seçilemedi.

25-26 Ekim 2008 tarihinde yapılan Anavatan Partisi 6. Olağanüstü Büyük Kongresi'nde aday olmayarak genel başkanlıktan duygusal bir konuşma yaparak ayrıldı. Evli ve 2 çocuk babasıdır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Erkan Mumcu'nun Biyografisi
 ANAP Resmi Web Sitesi

1963 doğumlular
Yalvaç doğumlular
Isparta doğumlu siyasetçiler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
TBMM 20. dönem Isparta milletvekilleri
TBMM 21. dönem Isparta milletvekilleri
TBMM 22. dönem Isparta milletvekilleri
Anavatan Partisi genel başkanları
Anavatan Partisi genel sekreterleri
59. Hükûmet - Erdoğan Hükûmeti
TBMM Adalet Komisyonu
TBMM Anayasa Komisyonu
Yaşayan insanlar
Resim aranan siyasetçiler

Erkan Mumcu


Richard Ryder (5 July 1766 – 18 September 1832) was a British Tory politician. He notably served as Home Secretary between 1809 and 1812.

Background
Ryder was a younger son of Nathaniel Ryder, 1st Baron Harrowby and his wife Elizabeth, daughter of the Right Reverend Richard Terrick, Bishop of London. Dudley Ryder, 1st Earl of Harrowby, was his elder brother and the Right Reverend the Hon. Henry Ryder, Bishop of Coventry and of Lichfield, his younger brother. He was educated at St John's College, Cambridge.

Political career
Ryder sat as Member of Parliament for Tiverton from 1795 to 1830 and was sworn of the Privy Council in 1807. From 1809 to 1812 he served as Home Secretary under Spencer Perceval.

Family
Ryder married in 1799 Frederica, daughter of Sir John Skynner, from whom Ryder inherited the Great House in Great Milton, Oxfordshire in 1805. There were no surviving children from this marriage. Frederica died in August 1821. Ryder survived her by eleven years and died in September 1832, aged 66.

References

External links

1766 births
1832 deaths
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Younger sons of barons
British Secretaries of State
Members of the Parliament of Great Britain for English constituencies
Members of the Parliament of the United Kingdom for English constituencies
UK MPs 1801–1802
UK MPs 1802–1806
UK MPs 1806–1807
UK MPs 1807–1812
UK MPs 1812–1818
UK MPs 1818–1820
UK MPs 1820–1826
UK MPs 1826–1830
Richard
British MPs 1790–1796
British MPs 1796–1800
Alumni of St John's College, Cambridge

Richard Ryder (politician, born 1766)


Die Varick Street ist eine 1,25 Kilometer lange in Nord-Süd-Richtung verlaufende Einbahnstraße im Südwesten des Stadtbezirks Manhattan in New York City, USA.

Lage und Verlauf
Die Varick Street beginnt im Süden des Viertels West Village an der Clarkson Street als Verlängerung der Seventh Avenue. Dann verläuft sie südwärts durch das Viertel Hudson Square in den Stadtteil Tribeca und endet dort an der Kreuzung der Leonard Street und West Broadway. Die wichtigsten Querstraßen, die die Varick Street kreuzen sind die Houston Street und Canal Street. An der Broome Street zweigen die beiden rechten Spuren der Varick Street von der Straße ab und führen in den Holland Tunnel.

Geschichte
Die Varick Street wurde nach Richard Varick benannt, der von 1789 bis 1801 Bürgermeister von New York City war und hier Grund besaß.

1917 wurde die Varick Street während des Ausbaus der Seventh Avenue verbreitert. Dafür wurden etliche Gebäude abgerissen – darunter die St. John's Chapel, was den Bau der IRT Broadway – Seventh Avenue Line ermöglichte.

Nahverkehr
Die M20 Buslinie verkehrt auf der gesamten Länge entlang der Varick Street – von ihrem Anfang an der Seventh Avenue bis zu ihrem Ende am West Broadway. Darüber hinaus quert die M21 Buslinie die Varick Street an zwei Punkten: auf Höhe der Houston Street in westlicher Fahrtrichtung und auf Höhe der Spring Street in östlicher Richtung.

Folgende U-Bahn-Haltestellen befinden sich an der Varick Street: Houston Street (IRT Broadway – Seventh Avenue Line), Franklin Street (IRT Broadway – Seventh Avenue Line) und Canal Street (IRT Broadway – Seventh Avenue Line).

Einzelnachweise

Weblinks

 7th Avenue With Varick Street: A New York Songline – ein virtueller Spaziergang (englisch)

Straße in Manhattan

Varick Street


Die Intel International Science and Engineering Fair (Intel ISEF) ist der größte voruniversitäre Forschungswettbewerb der Welt. Seit 1997 ist Intel der namensgebende Sponsor.

Veranstalter ist die Society for Science & the Public (SSP), eine Non-Profit-Organisation mit Sitz in Washington, D.C. Die SSP gründete die ISEF 1950.

International ist der Wettbewerb seit 1958, als sich Kanada, Japan und die Bundesrepublik Deutschland beteiligten. Er findet jährlich im Mai statt. Die über 1.500 teilnehmenden Schüler werden in nationalen und regionalen Wettbewerben ermittelt. Der deutsche Sprachraum wird dabei von Jugend forscht in Deutschland und Jugend innovativ in Österreich repräsentiert, nahezu jeder Bundesstaat der Vereinigten Staaten hingegen mehrfach. Anlässlich der ISEF werden mehrere hundert Preise von einigen hundert bis zu etlichen zehntausend US-Dollar gestiftet und vergeben.

Schon seit 1942 veranstaltet die SSP die Science Talent Search (STS), vor Intel mit Westinghouse als Sponsor. Sieben Finalisten der STS erhielten später den Nobelpreis.

Weblinks

Einzelnachweise

Wissenschaftliche Tagung
Wissenschaftspraxis
Schülerwettbewerb
International Science And Engineering Fair
Erstverleihung 1942


Güleç, bir yer ismi ve soyadı, şu anlamlara gelebilir:

Yerleşim birimi
 Güleç, Biga – Çanakkale ili Biga ilçesine bağlı köy
 Güleç, Kulp – Diyarbakır ili Kulp ilçesine bağlı mahalle
 Güleç, Mazgirt – Tunceli ili Mazgirt ilçesine bağlı köy
 Güleç, Tunceli – Tunceli ili merkez ilçesine bağlı köy

Soyadı Güleç olanlar
Fazlı Güleç (1891–1966), Türk siyasetçi
Gökhan Güleç (d. 1985), Türk millî futbolcu
Mehmet Cengiz Güleç (d. 1947), Türk siyasetçi ve doktor
Sadık Güleç (d. 1964), Türk muhabir
Tolga Güleç (d. 1981), Türk sinema ve TV dizileri oyuncusu

Ayrıca bakınız
Güleçler

Türkçe soyadları

Güleç


Automatska meteorološka postaja provodi mjerenja glavnih meteoroloških pojava (elemenata), stalno (kontinuirano) ih zapisuju na magnetske zapise i javljaju radijskim ili žičanim putem sabirnim središtima. Pomorske postaje na kopnu i brodovima provode program sinoptičkih postaja s težištem opažanja stanja mora. Automatske postaje na moru, na usidrenim ili pokretnim plutačama, javljaju ne samo meteorološke već i oceanografske podatke (visinu valova, temperaturu mora, morske struje i drugo).

Objašnjenje
Automatska meteorološka postaja služi za mjerenje osnovnih meteoroloških pojava (elemenata) na teško pristupačnim i nenaseljenim mjestima, na zračnim lukama, nuklearnim elektranama i plutačama kao automatski telemetrijski sustavi (daljinsko mjerenje).

Automatske meteorološke postaje sada se grade u modularnom sustavu tako da se nizom mjernih osjetnika (senzora) za glavne meteorološke pojave (vjetar, temperatura, vlaga i tlak zraka, zračenje, podnica oblaka, vidljivost, ukupno ili globalno zračenje, vodostaj, temperatura tla i površine vode) pomoću uređaja za obradu signala, kontrolnih jedinica i mikroprocesora neposredno dobivaju izmjerene vrijednosti i iz njih izvedene veličine. Ti se podaci, u obliku signala standardnog oblika ili kodiranih signala (kodirani meteorološki izvještaji), prenose radijem ili telefonskim linijama u centralnu jedinicu, i to ili na poziv ili kontinuirano, a najčešće u određenim vremenskim razmacima. Za pogon automatskih stanica služe sklop baterija ili akumulatora, električna struja iz gradske mreže ili generator s pogonom na vjetar (vjetroagregat).

Na automatskoj meteorološkoj postaje podaci mjerenja najčešće se bilježe na samome mjestu na magnetske zapise i javljaju radijskim ili žičanim putem sabirnim središtima. Ovi se zapisi kasnije obrađuju za posebne namjene i istraživačke svrhe, ali gdje je god moguće postavljaju se i klasična pisala na papirnu traku. U nuklearnim centralama senzori su postavljeni na mjerni toranj ili stup visine i 200 do 300 metara, na kojem se na različitim visinama mjeri temperatura, vlaga, vjetar i različite druge meteorološke pojave.

Automatske meteorološke postaje postavljaju se na morima na plutače. One mjere, uz osnovne meteorološke pojave, i temperaturu mora, morske struje, visinu valova i njihov period. U sinoptičkim terminima ove stanice predaju radijem podatke kopnenim stanicama direktno ili preko umjetnog satelita.

Rad automatskih meteoroloških postaja koje su daleko od naseljenih mjesta veoma je težak. Pored osnovnog problema napajanja stanice energijom, rad često otežavaju teški klimatski uvjeti i nemogućnost da se odmah uklone kvarovi na uređajima. Zahtjevi za takvim stanicama su sve veći ne samo u polarnim predjelima i na oceanima već i u razvijenim zemljama, gdje je zbog pomanjkanja osoblja sve teže održavati i obične stanice. U Švicarskoj već postoji mreža automatskih meteoroloških postaja. Više desetaka takvih stanica je u pogonu na Grenlandu, u Švedskoj i u drugim zemljama i na morima, a ubrzani razvoj elektronike doprinijet će daljem povećanju njihova broja.

Izvori

Meteorologija

Automatska meteorološka postaja


Avannaata er en kommune i Grønland etableret 1. januar 2018 ved delingen af den tidligere Qaasuitsup Kommune, den har et areal på 522 700 km² og omkring 10.600 indbyggere. Rådhuset ligger i Ilulissat.  Kommunen omfatter den nordvestligste del af Grønland. Øst for kommunen ligger Grønlands Nationalpark, mod syd ligger Qeqertalik Kommune. Sydøstlig grænser den til Sermersooq Kommune. Inde i kommunen befinder sig det kommunefrie område Pituffik (Thule Air Base).

Byer og bygder
Kommunen har fire byer og 23 bygder.
Byer: Ilulissat, Uummannaq, Upernavik, Qaanaaq
 Ilulissat distrikt
 Ilulissat (Jakobshavn) (4.630 indb. 2019) huser kommunens centraladministration. Ved Ilulissat ligger den verdensberømte isfjord, som er optaget på UNESCOs verdensarvsliste og som hvert år trækker mange turister til området. Byen har også uddannelsesinstitutionerne Social Pædagogisk Seminarium og Majoriaq.
 Ilimanaq (Claushavn) (53 indb. 2019) ligger i den østlige del af Diskobugten på sydsiden af udløbet af Ilulissat Isfjord, som også er på UNESCOs verdensarvliste. Herfra har man udsigt over de manger isbjerge, som flyder i Diskobugten.
 Oqaatsut (Rodebay) (30 indb. 2019) ca. 200 slædehunde 18 km nord for Ilulissat. Bygden ligger på en halvø med udsigt til Diskobugtens isbjerge. Erhvervsgrundlaget er fiskeri med langline af hellefisk, jagt på sæler og hvaler, samt bæredygtig turisme.
 Qeqertaq (Øen) (117 indb. 2019) er beliggende ca. 90 km nord for Ilulissat på sydsiden af en ø i Tasiusaq-bugten. I 1830 var den kendt som vinterudsted, og først i cirka 1845 blev den kendt som helårsudsted
 Saqqaq (Solsiden) (130 indb. 2019) 100 km nord for Ilulissat på sydsiden af Nuussuaq-halvøen ud mod Vaigat.

 Uummannaq distrikt
 Uummannaq (1.420 indb. 2019) by ligger på en ø med et karakteristisk 1175 meter højt hjerteformet fjeld i baggrunden. I 1972 blev otte mumier fundet i Qilakitsoq i nærheden af Uummannaq. Mumierne er dateret til 1475 og er i dag det største trækplaster på Grønlands Nationalmuseum i Nuuk.
 Ikerasak (227 indb. 2019) ligger ca. 45 km fra Uummannaq by. Beliggenheden inderst i Uummannaq isfjord giver gode fiskeri og fangstmuligheder både sommer og vinter
 Illorsuit (0 indb. 2018) ligger ca. 82 km nordvest for Uummannaq på nordøstkysten af den 468 km² store Illorsuit Ø. Bygden er omgivet af høje bjerge, og derfor ses solen ikke mellem medio oktober og primo marts. Efter en tsunami i Karratfjorden 17. juni 2017 er bygden forladt, da myndighederne mener, at der stadig er risiko for tsunamier.
 Niaqornat (36 indb. 2019) ligger placeret på nordkysten af Nuussuaq-halvøen, strategisk nær iskanten og med fin udsigt over Uummannaq Bugt. Bygden blev beboet 1823  og fik 1870 status som handelsstation.
 Nuugaatsiaq (0 indb. 2019) ca. 103 km nord for Uummannaq. Bygden blev den 17. juni 2017 ramt af en tsunami, der var forårsaget af et stort jordskred fra en fjeldside på 300 gange 1100 meter i Karratfjorden. Tsunamien forårsagede store ødelæggelser og befolkningen blev evakueret til Uummannaq den efterfølgende dag. Fire mennesker er formodet druknet, ni blev kvæstet og 11 bygninger - herunder elværket - blev ødelagt.
 Qaarsut (175 indb. 2019) ligger på nordkysten af Nuussuaq-halvøen ved foden af det 1977 m høje fjeld Qilertinnguit og ca. 20 km vest for Uummannaq. Bygden har en regional flyveplads. som blev indviet den 29. september 1999. Grønlands første kulmine var i drift i Qaarsut fra 1778 til 1924.
 Saattut (229 indb. 2019) beliggende på den lille ø med samme navn i Avannaata Kommune i Vestgrønland, ca. 24 km nordøst for Uummannaq. Kirken har til huse i det tidligere skolekapel fra 1927, der i 1980 blev indrettet til kirke.
 Ukkusissat (152 indb. 2019) ligger ca. 42 km nord for Uummannaq. Bygden blev grundlagt 1794 på et sted, der var kendt for sine mange sæler.

 Upernavik distrikt
 Upernavik (1.097 indb. 2019) er med sine ni bygder den by i Avannaata Kommunia, hvortil der er tilknyttet flest bygder. I Upernavik findes en landingsbane på 900 m (indviet i år 2000) og en sportshal (indviet i år 2006). Upernavik har verdens nordligste frilandsmuseum. Desuden findes der en folkeskole med et tilhørende kollegium.
 Aappilattoq (155 indb. 2019) beliggende ca. 20 km nordøst for Upernavik på kanten af Upernavik Isfjord. Aappilattoq blev grundlagt i 1805 og blev handelsstation i 1850.
 Innaarsuit (172 indb. 2019) ligger på en 27 km² ø med det samme navn, beliggende ca. 46 km nord for Upernavik. Bopladsen blev oprettet omkring 1911. Indtil 1950 havde bygden kun 30 indbyggere.
 Kangersuatsiaq (132 indb. 2019) beliggende ca. 50 km sydøst for Upernavik. Bygden er flere gange blevet kåret til Grønlands bedst fungerende by på grund af sine velholdte huse, fungerende butikker og et lavt alkoholforbrug.
 Kullorsuaq (447 indb. 2019) beliggende ca. 300 km nord for Upernavik. Bygden blev grundlagt i 1928. I den isfri tid (juli–november) kommer der forsyninger med skib hver anden uge.
 Naajaat (48 indb. 2019) beliggende på en mindre ø af samme navn ca. 40 km nordøst for Upernavik. Ni km mod nordvest ligger Innaarsuit. Den vigtigste indtægtskilde er fiskeri efter hellefisk.
 Nutaarmiut (42 indb. 2019) 82 km nord for Upernavik. Den ligger på østkysten af en ø med det samme navn. Tasiusaq ligger 20 km mod sydøst.
 Nuussuaq (181 indb. 2019) beliggende på den sydvestlige del af halvøen Nuussuaq, ca. 150 km nord for Upernavik. Området omkring bygden er velegnet til vandring og observation af hvaler. Årligt trækker hvidhvaler ind i bugten, hvor de traditionelt jages af lokalbefolkningen. I dag er Nuussuaq stadig en af de mest traditionelle jagt- og fiskeribygder i Grønland.
 Tasiusaq (261 indb. 2019) beliggende ca. 65 km nord for Upernavik. Bygden blev grundlagt i 1805.
 Tussaaq (0 indb. 2018) beliggende på en ø med samme navn, ca. 33 km nord for Upernavik er ubeboet. I starten af 1990'erne lukkede butikken. Før affolkningen levede indbyggerne overvejende af sælfangst. I 1990 var der 52 indbyggere og i 1994 kun 22 indbyggere.
 Upernavik Kujalleq (196 indb. 2019) beliggende ca. 73 km syd for Upernavik. Den blev grundlagt som en handelsstation i 1855. I nutiden er det især hellefisk, der fiskes.

 Qaanaaq distrikt
 Qaanaaq (640 indb. 2019) er Grønlands næstnordligste by. Museet i Qaanaaq har til huse i den opdagelsesrejsende Knud Rasmussens tidligere bolig. Der er flyforbindelse til Qaanaaq en gang ugentligt. Der er 24-timers sollys i Qaanaaq fra slutningen af aprilmåned til slutningen af augustmåned.
 Qeqertat (24 indb. 2019) er beliggende inderst i Inglefield Bredning på Harvard Øer, ca. 60 km øst for Qaanaaq. Når isen forlader fjorden om sommeren, er det muligt at se store flokke af narhvaler.
 Savissivik (57 indb. 2019)  ca. 190 km syd for Qaanaaq på Meteoritø i den nordvestlige del af Melville Bugt. Bygden, der blev anlagt som udsted i 1934, er en traditionel grønlandsk bygd med træbelagte stier og typiske grønlandske selvbyggerhuse
 Siorapaluk (45 indb. 2019) er den nordligste bygd i Grønland, og et af verdens nordligste bosteder, beliggende på den nordlige side af Robertson Fjord, ca. 50 km nordvest fra Qaanaaq. Bygden befinder sig 78 grader på den nordlige breddegrad 1362 kilometer fra Nordpolen og mellem et bjerg og pakisen. Mørketiden varer 108 dage, og der er 120 dage med midnatssol.

Borgmester og kommunalbestyrelse
I forbindelse med opdelingen af Qaasuitsup Kommune valgtes der i april 2017 et overgangsudvalg på 17 medlemmer i den fremtidige Avannaata Kommune. Ved etableringen af Avannaata Kommune 1. januar 2018 tiltrådte overgangsudvalget som kommunalbestyrelse i den nye kommune frem til kommunalvalget i april 2021, og Palle Jerimiassen fra Siumut blev valgt som borgmester.

Valg 6. april 2021
Tirsdag den 6. april blev der afholdt valg til kommunalbestyrelsen. Valgdeltagelsen var 69,5 %.

Resultat:

 Atassut: 12 % (656 stemmer) - 2 mandater
 Demokraterne: 9,5 % (520 stemmer) - 1 mandat
 Inuit Ataqatigiit: 16,9 % (920 stemmer) - 3 mandater
 Naleraq: 12,1 % (659 stemmer) - 2 mandater
 Nunatta Qitornai: 2,2 % (121 stemmer) - 0 mandater
 Siumut: 46,2 % (2519 stemmer) - 9 mandater

Efter valget meldte Palle Jerimiassen sig ud af Siumut og Minik Høegh-Dam blev ekskluderet fra partiet.

Inuit Ataqatigiit, Atassut, Demokraatit, Naleraq og løsgænger Palle Jerimiassen dannede efterfølgende en koalition og pegede på Palle Jerimiassen som borgmester.

Referencer

Noter

Kommuner i Grønland

Avannaata Kommune


Gran Teatre del Liceu, poznat i kao Liceu (španj. Liceo), operna kuća u Barceloni, smještena na šetnici La Rambli. Tijekom svoje burne povijesti, u kojoj je pretrpio veliki požar, bombardiranje i nekoliko obnova, u Liceu je izvedeno preko dvije stotine opernih praizvedbi, što europskih i svjetskih, što španjolskih i katalonskih skladatelja.

U sklopu operne kuće djeluje konzervatorij (osnovan 1837.) i galerija Círculo del Liceo u kojem su izložene slike, kipovi, rezbarije i druga likovna umjetnička ostvarenja brojnih katalonskih umjetnika te secesijska djela međunarodnih umjetnika. Radnja nekoliko romana i filmova djelomično je ili u potpunosti smještena u Liceu.

Vanjske poveznice
 Službene stranice

Građevine u Barceloni
Operne kuće

Gran Teatre del Liceu


Freiherr Joseph Theodor von Ruesch (* 1709 in Kronstadt, Siebenbürgen; † 1769 in Jawornitz) war ein königlich-preußischer Generalmajor, Regimentschef der "Schwarzen Husaren" sowie Ritter des Pour le Mérite und Amtshauptmann von Ragnitz.

Leben
Ruesch stammte aus Siebenbürgen in Rumänien (damals: Ungarn), wo sein Vater Kronrichter war. Er wurde von Jesuiten erzogen. In seiner Jugend kam er nach Neapel, wo er einen jungen Napolitaner im Duell tötete. Nur mit Hilfe einiger Mönche konnte er nach Österreich entkommen. Er ging nach Wien, wo er Pardon bekam und zu den Husaren versetzt wurde. Im Ersten Schlesischen Krieg im Vorfeld der Schlacht bei Mollwitz kämpfte er in Olbendorf bei Grottkau erfolgreich gegen die Preußen. Als andere vor ihm befördert wurden, wurde er unzufrieden. Durch Vermittlung des preußischen Majors von Borck wechselte er 1743 aus österreichischen in preußische Dienste. Er machte die Bekanntschaft von Zieten und Winterfeldt, und bereits 1744 erhielt er das Kommando über die "Schwarzen Husaren" und wurde zum Oberst ernannt. Das Regiment bestand aus Soldaten aus allen möglichen Ländern, aber Ruesch konnte sich durchsetzen. Im Zweiten Schlesischen Krieg konnte er sich in der Schlacht bei Hohenfriedberg auszeichnen und erhielt dafür den Pour le Mérite, die Stelle des Amtshauptmann von Ragnitz sowie eine zusätzliche Pension von 500 Talern. Sein Regiment durfte zudem die in der Schlacht bei Hennersdorf eroberten sächsischen Pauken behalten. Im Juni 1750 wurde er Generalmajor. Er war in seinem Garnisonsort sehr beliebt, hauptsächlich dadurch, dass er sich bemühte, die Ausrüstung vor Ort zu bekommen. So trug er zur Belebung der örtlichen Wirtschaft bei.

Im Siebenjährigen Krieg war er in Ostpreußen stationiert. Er wollte gleich gegen die Russen vorrücken, aber der Generalfeldmarschall Lehwaldt wollte davon nichts wissen. Vor der Schlacht bei Groß-Jägersdorf waren so viele seiner Husaren abkommandiert, dass nur noch 300 Mann zur Verfügung standen und das Regiment daher an der Schlacht nicht teilnahm.

Er und seine Husaren waren 1758 in der Schlacht bei Zorndorf, wo sie dadurch auffielen, dass die den Tross plünderten und sich aus den erbeuteten Branntweinfässern berauschten. Sie waren danach kampfuntauglich. Ruesch erkrankte etwas später, was ihm der König aber nicht glaubte. So wurde er nach Stettin beordert, wo er zunächst unter Arrest blieb. Sein Freund, der General Paul von Werner, erreichte aber seine Freilassung. Er wurde 1759 freigestellt, blieb aber bis 1762 Chef des Regiments und zog sich auf sein Gut Jawornitz (bei Lublinitz) in Oberschlesien zurück, wo er 1769 starb.

Am 18. September 1753 wurden er und seine drei Brüder – einer war Hauptmann im "Füsilier-Regiment Prinz Heinrich" – sowie ihre Nachkommen in den Freiherrenstand erhoben.

Familie

Er heiratete in Wien Freiin Katharina von Metternich und hatte Kinder.
Er war danach mit einer von Mechel verheiratet, mit der er vier Töchter hatte: Ernestine, Katharina, Aloisia und Sophia.
 Josepha (* 1746; † 1. November 1818) ⚭ Karl von Paczensky

Literatur
 Ludwig von Baczko: Kleine Schriften aus dem Gebiete der Geschichte und der Staatswissenschaften. Band 2, 1797, S. 24ff, Digitalisat Charakterstudie des Generals
 Ernst Heinrich Kneschke: Neues allgemeines deutsches Adels-Lexicon. Band 7, 1867, S. 619, Digitalisat

Einzelnachweise

General der Frühen Neuzeit (Brandenburg-Preußen)
Regimentsinhaber der Frühen Neuzeit
Träger des Pour le Mérite (Militärorden)
Person in den Schlesischen Kriegen (Preußen)
Person im Siebenjährigen Krieg (Preußen)
Kavallerist (Brandenburg-Preußen)
Amtshauptmann
Freiherr
Geboren 1709
Gestorben 1769
Mann

Joseph Theodor von Ruesch


«Insieme: 1992» (en español: "Juntos: 1992") es una canción compuesta, escrita e interpretada por Toto Cutugno que ganó el Festival de la Canción de Eurovisión 1990 representando a Italia.

En el festival celebrado en Zagreb, en la entonces Yugoslavia, la canción fue interpretada en 19º lugar de 22 canciones. Al final de la votación había recibido 149 puntos, siendo declarada ganadora. Fue la segunda victoria del país en el festival.

La canción es una balada-himno en el que Cutugno canta en pos de la unificación de los diversos países de Europa. El "1992" del título hace referencia al año en el que se firmaría el Tratado de la Unión Europea.

Listas y certificaciones

Listas semanales

Listas anuales

Certificaciones

Referencias

Enlaces externos
 Letra de la canción

Ganadores de Eurovisión
Canciones de Eurovisión de Italia

Insieme: 1992


بيورن فاو  هو لاعب كرة مضرب ألماني.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للاعب (الألمانية)

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من دارمشتات
ألمان من أصل إندونيسي
لاعبو كرة مضرب ألمان
مواليد 1979
مواليد في دارمشتات
رياضيون من دارمشتات
أعلام كرة مضرب من هسن

بيورن فاو


HMS Gloucester was a Batch 3 Type 42 destroyer of the Royal Navy, built by Vosper Thorneycroft at Woolston, Southampton and launched on 2 November 1982 by The Duchess of Gloucester. Gloucester was one of the modified last four of the class to be built, having a lengthened hull design giving better seakeeping qualities, greater endurance and an external 'strake' to counter longitudinal cracking, seen on earlier ships of the type. The flight deck recognition letters worn by Gloucester were GC, and her international callsign was GBBF.

History
In January 1987 Gloucester sailed for her first deployment; Armilla patrol, protecting civilian ships transiting the Strait of Hormuz. Port visits included Djibouti City; Sharjah; Manama; Karachi; Mombasa and Naples, returning to her homeport in June 1987.

In January 1988 the ship again deployed to the Gulf for an Armilla patrol. Port visits this time included Bahrain; Dubai; Mombasa and Rhodes. Further visits were planned but these were curtailed due to increasing tensions in the region.

In April 1989 Gloucester deployed westbound to perform duties as West Indies Guard Ship.  Port visits included Nassau, Bahamas; Anguilla; Antigua; British Virgin Islands; Kingston, Jamaica; Acapulco; Long Beach, California; San Francisco and West Palm Beach.

First Gulf War
Gloucester served in the Persian Gulf War in 1991 under the command of Commander (later Rear Admiral) Philip Wilcocks where her most notable action was to shoot down an Iraqi Silkworm missile with Sea Dart missiles.  The  Iraqi missile had targeted the US battleship  and the intercept was the first validated, successful missile-versus-missile strike of its kind.

After a missile warning, both the USS Missouri and  fired flares and chaff to decoy the missile.  Gloucester, drawing from the Royal Navy's experience during the Falklands War, when Exocet missiles re-acquired the merchant ship Atlantic Conveyor after decoys were deployed, did not activate her own decoys. The Royal Navy considered missiles like the Silkworm as targets to be shot down and firing chaff made that action difficult. Gloucester initiated a hard turn, firing two Sea Darts "over her starboard shoulder".  The entire engagement, from detection to destruction, took just 89 seconds.  The interception range was between 2¾ Nautical miles to 4 Nautical miles away from Gloucester, and 4 Nautical miles to 7 Nautical miles away from USS Missouri. USS Jarrett's history listed the missile's altitude at 375 feet while witnesses aboard HMS London estimated between 680 to 1,000 feet.

Later, Missouri's 16-inch guns destroyed the Iraqi missile battery.

Gloucester avoided  two naval mines, conducted boardings and the ship's Lynx helicopter destroyed several Iraqi warships including three fast attack craft, a T43 minelayer, and a Polnocny-class landing ship, with Sea Skua missiles.  She spent the longest period in the combat area of any coalition warship and her captain (Commander Philip Wilcocks) and flight commander (Lt Cdr David Livingstone) were awarded the Distinguished Service Cross with the operations officer and flight observer both mentioned in Despatches. After this service Gloucester was rebranded "The Fighting G", after the earlier HMS Gloucester, a Town-class cruiser, sunk by German aircraft, in May 1941.

Later Deployments
In 1997, Gloucester took part in Ocean Wave 97. Ocean Wave lasted 8 months, which saw her visit countries including Australia, New Zealand, Singapore and the UAE as well as taking part in the Five Power Defence Arrangements Exercise Flying Fish. She sailed as part of Task Group 327.01, under the flag of Commander United Kingdom Task Group, Rear Admiral Alan West, along with the flagship  and other ships such as  and support ships. Part of the role of the Task Force was to oversee the peaceful handover of Hong Kong to the Chinese.

During the 2006 Israel-Lebanon conflict, Gloucester was the first Royal Navy vessel to evacuate British nationals from Beirut, berthing on 18 July 2006. She made three trips taking evacuees to Cyprus, and was the last Royal Navy ship to leave Beirut. She underwent a £6 million refit at Rosyth Dockyard in Fife, Scotland, in 2007. On the morning of 26 August 2010 she intercepted the yacht Tortuga, smuggling £4 million of cocaine, during Gloucesters voyage out to the Falkland Islands, where she was deployed from August 2010 to early 2011. On 20 September 2010 the government of Uruguay denied Gloucester access to Montevideo as a result of the Falkland Islands sovereignty dispute.

In May 2011, she took part in Exercise Saxon Warrior. As part of Saxon Warrior '11, on 21 May 2011, Carrier Strike Group 2's  and  joined the U.S. replenishment tanker  and the  in conducting a transit exercise, with Gloucester and frigate  acting as hostile forces.  This was the final deployment for Gloucester prior to its decommissioning.

Decommissioning
Gloucester returned to HMNB Portsmouth for the final time on 24 May 2011 and was decommissioned on 30 June 2011, under the command of her last captain, Commander David George.  On 22 September 2015 she left Portsmouth harbour under tow, bound for a breaker's yard in Turkey.  During her service she sailed  787,928 miles (1,268,047 km)

On decommissioning, Commander David George, said:

"I cannot express how proud I am of the ship. It was a very emotional final entry for the very best of ships, but she is 29 years old, and with more than 750,000 miles [1.2m kilometres] under her belt. There are more capable Type 45 destroyers now taking the stage, and Gloucester's time has come to bow out with dignity."

Affiliations
The ship retains links with the Royal Gloucestershire, Berkshire and Wiltshire Regiment and the City of Gloucester. The ship's crest features a horseshoe, part of the city's Tudor arms.

 The Rifles
 City of Gloucester
 Worshipful Company of Grocers
 Gloucester R.F.C.
 2nd Durrington Sea Scout Group
 Gloucester Royal Naval Association
 Milton Abbey Combined Cadet Force (CCF)

Gallery

References

External links

 Royal Navy Website: HMS Gloucester (D96)

Cold War destroyers of the United Kingdom
History of Gloucester
Military history of Gloucestershire
1982 ships
Type 42 destroyers of the Royal Navy
Gulf War ships of the United Kingdom

HMS Gloucester (D96)


Eignarhald skotvopna er sú hæsta í heiminum í Bandaríkjunum. Þar ríkir skotvopnamenning sem umlykur hegðun, viðhorf, skoðanir og notkun á skotvopnum almennra borgara. Annar viðaukinn (e. The Second Amendment) í stjórnarskrá Bandaríkjanna verndar rétt almennra borgara til þess að eiga og bera vopn. Skotvopn í Bandaríkjunum eru ýmist notuð til sjálfsvarnar, veiðimennsku og annarra afþreyinga eins og skotfimi. Skotvopnamenning Bandaríkjanna er einstök á meðal þróaðra ríkja hvað varðar fjölda skotvopna í eigu almennra borgara, frjálslegra reglugerða og háa tíðni skotvopna ofbeldis.

Saga

Upphaf skotvopnamenningarinnar
Bandaríska veiðimenningin kemur frá þeim tíma þegar Bandaríkin voru landbúnaðar og sjálfsþurftarbúskaps samfélag. Veiðimennska var atvinna fyrir suma, fæða fyrir aðra en þjónaði einnig sem fæling fyrir rándýrum. Til þess að komast lífs af var nauðsynlegt að allir væru færir í notkun skotvopna. Áður en bandaríska sjálfstæðisbaráttan hófst voru hvorki fjárlög né löngun frá stjórnvöldum til að halda uppi skipulögðum her. Bandaríkin lögðu því ábyrgðina á almenna borgara.

Í öðrum viðauka stjórnarskrár Bandaríkjanna stendur:

"Þar sem landvarnarlið með góðu skipulagi er nauðsynlegt fyrir öryggi frjálsra ríkja skal réttur þjóðarinnar til að eiga og bera vopn óskertur látinn."

Hefðin fyrir sjálfsvörn með eignarhaldi skotvopna helst einnig í hendur við útþenslustefnu Bandaríkjanna vestur á bóginn í upphafi 19. aldar. Landnámsmenn sem settust að í vestur- Bandaríkjunum áttu það til að lenda í átökum við frumbyggja, sem krafðist réttinda til þess að bera skotvopn. Norðurríkin studdu útþenslustefnuna en Suðurríkin börðust gegn henni vegna ótta að ný ríki í vestur-Ameríku myndu ekki leyfa þrælahald. Það myndi leiða af sér að Suðurríkin myndu enda á því að vera í minnihluta Bandaríkjanna og því missa helstu tekjulind sína. Með tilkomu "villta vestursins" í dægurmenningu Bandaríkjamanna var enn fremur ýtt undir ímynd og mikilvægi skotvopnaeignar. Sömuleiðis ýtti aukin framleiðsla skotvopna vegna þrælastríðsins undir eignarhald og menningu skotvopna.

The National Rifle Association of America (NRA)
Árið 1871 stofnuðu tveir yfirmenn úr her norðurríkjanna, William C. Church og George Wingate, Landssamband byssueigenda (e. The National Rifle Association of America, eða NRA). Ástæðan sem lá þar á bakvið var vegna þess að hermenn þeirra kunnu lítið á notkun skotvopna. Upphaflega var meginmarkmið samtakanna að "stuðla að og hvetja til riffil notkunar á vísindalegum grundvelli."

Til ársins 1979 var NRA meðlimum heimilt að kaupa afgangsherbirgðir, byssur og skotfæri af Bandaríkjaher á miklum afslætti. Á eftirstríðsárunum þróaðist starfsemi NRA úr náttúruvernd og réttindabaráttu skotveiðimanna í pólitískan þrýstihóp. Í krafti áróðursauglýsinga tókst NRA að draga upp mynd af samfélagsupplausn, með rasískum undirtónum, þar sem réttur borgara til eignarhalds skotvopna væri síðasta vígi frelsis og bandarískra gilda. Samtökin hafa beitt þrýstingi á lög og reglugerðir er varða skotvopnaeign og átti frægasta atvikið sér stað árið 2008 þegar hæstiréttur Bandaríkjanna tók undir með NRA að stjórnarskráin tryggði einstaklingsbundinn rétt til vopnaburðar.

District of Columbia vs Heller
Árið 1975 takmarkaði hæstiréttur Bandaríkjanna réttindi borgara til þess að eiga og bera skotvopn með Firearms Control Regulation Act of 1975 reglugerðinni. Þann 26. júní árið 2008 dæmdi hæstiréttur Bandaríkjanna, með fimm atkvæðum á móti fjórum, að í öðrum viðauka stjórnarskárinnar fælist einstaklingsbundinn réttur til skotvopnaeignar, algerlega óháð þörfum eða hagsmunum ríkisvaldisins, og að allar hömlur á aðgengi almennings að skotvopnum væru árás á þennan rétt.

Aðdragandi dómsmálsins á rætur sínar að rekja til Dick Anthony Heller, lögreglumanns í District of Columbia, vegna þess að alríkislög komu í veg fyrir rétti hans á eignarhaldi skotvopna á heimili sínu. Heller hafði samband við Robert Levy, formann Cato Institute, sem aðstoðaði Heller að lögsækja fylkið. Fengu þeir stuðning frá ríkissaksóknurum margra fylkja Bandaríkjanna, þar á meðal Texas, Alabama, Arkansas, Flórída og Georgíu. Fertugasti og þriðji forseti Bandaríkjanna, George W. Bush, fagnaði niðurstöðu dómsins: "Sem langvarandi talsmaður réttinda skotvopnaeigenda í Bandaríkjunum, fagna ég sögulegri ákvörðun hæstaréttar í dag sem staðfestir það sem hefur alltaf verið skýrt í stjórnarskránni: annar viðaukinn verndar rétt einstaklings til að halda og bera skotvopn."

Helsta mótstaðan sem Heller varð fyrir var af hálfu John Paul Stevens, lögfræðings og hæstaréttardómara. Stevens hélt því fram að niðurstaða dómsins hafi verið "þvingaður og ómálaefnalegur lestur" sem felldi langvarandi fordæmi og að dómstóllin hefði "framið dramatískt umbrot í lögunum." Þá fékk Stevens stuðning frá hæstaréttardómurunum David H. Souter, Stephen G. Bryer og Ruth Bader Ginsburg. Breyer komst að þeirri niðurstöðu að "það er einfaldlega enginn ósnertanlegur stjórnskipulegur réttur sem tryggður er með öðrum viðaukanum til að hafa hlaðnar byssur á heimilum sínum í þéttbýlum þar sem glæpatíðni er há."

Faraldur skólaskótárása - frá Columbine til fjöldamótmælanna March for Our Lives
Þrátt fyrir að tíundi og níundi áratugir síðustu aldar voru hápunktar menningarstríðanna, var umræða um skotvopnaeign takmörkuð. Þetta breyttist allt með skotárásinni í Columbine menntaskólanum í Colorado árið 1999. Tuttugu árum síðar hefur skotvopnaeign orðið eitt helsta átakamál menningarstríðanna.

Árið 1999 skutu tveir árásarmenn tólf nemendur og einn kennara til bana í Columbine menntaskólanum í Colorado. Þar að auki tókst þeim að særa 21 einstaklinga áður en þeir frömdu sjálfsmorð á bókasafni skólans, þar sem þeir höfðu aflífað flesta nemendurna. Skotárásin hóf víðfema umræðu í Bandaríkjunum um skotvopnalöggjöf. Árið 2000 var samþykkt alríkis- og fylkislöggjöf sem krafðist öryggislæsinga á skotvopnum sem og bann á innflutningi á skothylkjum með miklu rúmtaki.

Frá 1999 til 2018 höfðu fleiri en 200 þúsund skólabörn í Bandaríkjunum upplifað skótárás á skólagöngu sinni. Þann 14. febrúar árið 2018 gekk 19 ára karlmaður inn í Majory Stoneman Douglas menntaskólann í Parkland í Flórída með AR-15 hálfsjálfvirkan riffil og drap 17 einstaklinga og særði aðra 17. Í kjölfarið hófst átak að nafni March for Our Lives til stuðnings löggjafar til að koma í veg fyrir byssuofbeldi í Bandaríkjunum.

March for Our Lives urðu fljótt ein stærstu mótmæli í sögu Bandaríkjanna og dreifðust þau einnig víðs vegar annars staðar í heiminn. Þá lýstu margar stærstu stjörnur heimsins yfir stuðningi við átakið, þar á meðal George Clooney, Oprah Winfrey, Justin Bieber og Kanye West. Wayne LaPierre, framkvæmdastjóri NRA, nýtti sér tilefnið í fyrstu ræðu sinni eftir slátrunina í Majory Stoneman Douglas menntaskólanum til að kvarta yfir "sósíalista bylgju" sem væri að smita ungt fólk. Í kjölfarið lýsti Donald Trump yfir því að LaPierre væri sannur bandarískur föðurlandsvinur. Rick Santorum, fyrrverandi öldungadeildarþingmaður Repúblikanaflokksins og forsetaframbjóðandi, gagnrýndi March for Our Lives og gaf í skyn að nemendur ættu að læra aðferðir til að bregðast við skotárásarmönnum frekar en að biðja þingmenn um að "leysa vandamálið þeirra"; Santorum ráðlagði nemendum að læra endurlífgun frekar en að marsera í Washington.

Tilvísanir
Bandaríkin

Skotvopnaeign í Bandaríkjunum


Antoinette van Hoytema (1875-1967) foi uma pintora holandesa.

Biografia
Hoytema nasceu no dia 6 de dezembro de 1875 em Delft. Ela estudou com Henk Bremmer. Foi membro da Federatie van Verenigingen van Beroeps Beeldende Kunstenaars (Amsterdão), Schilderessenvereniging ODIS, e Kunstenaarsvereniging De Onafhankelijken. O trabalho de Hoytema foi incluído na exposição e venda de 1939 Onze Kunst van Heden (A Nossa Arte de Hoje) no Rijksmuseum em Amsterdão.

Hoytema faleceu no dia 30 de setembro de 1967, em Haia.

Mortos em 1967
Nascidos em 1875
Artistas dos Países Baixos

Antoinette van Hoytema


Aarno Yrjö-Koskinen (Helsinque, 9 de dezembro de 1885 – Estocolmo, 8 de junho de 1951) foi um advogado e embaixador finlandês, que ocupou o cargo de ministro das Relações Exteriores.

Vida
Aarno Yrjö-Koskinen era filho do senador Yrjö Koskinen e neto de Yrjö Sakari, um dos principais nomes do Partido Finlandês. Em 1904, matriculou-se no Liceu de Helsinque e nos anos seguintes se graduou em filosofia e direito, obtendo o título de varatuomari em 1915.

Após terminar os estudos, trabalhou por um breve período no Senado antes de ingressar no Ministério das Relações Exteriores, pelo qual foi designado embaixador em Ancara, Haia, Moscou e Teerã. Por sua experiência em política externa, assumiu o cargo de ministro das Relações Exteriores durante o segundo governo de Juho Sunila, tendo sido um dos responsáveis por assinar o pacto de não agressão com a União Soviética.

Aarno adoeceu e se mudou para Estocolmo, onde faleceu em 1951, aos 65 anos.

Naturais de Helsínquia
Nascidos em 1885
Mortos em 1951
Embaixadores da Finlândia
Ministros das Relações Exteriores da Finlândia
Filósofos da Finlândia
Advogados da Finlândia

Aarno Yrjö-Koskinen


|

Pseudohydrosme est un genre de plantes monocotylédones de la famille des Araceae, sous-famille des Aroideae, originaire d'Afrique équatoriale, qui comprend trois espèces, dont une,  Pseudohydrosme ebo, nouvellement décrite en 2021.

Liste d'espèces
Selon  :
 Pseudohydrosme buettneri Engl.
 Pseudohydrosme gabunensis Engl.

Notes et références

Liens externes

Araceae
Genre d'Angiospermes (nom scientifique)

Flore endémique du Gabon

Pseudohydrosme


2. ŽNL Zadarska u sezoni 2016./17. predstavlja 2. rang županijske lige u Zadarskoj županiji, te ligu petog ranga hrvatskog nogometnog prvenstva. Sudjelovalo je devet klubova, a ligu je osvojio Arbanasi iz Zadra.

Sudionici
 Arbanasi - Zadar
 Debeljak - Debeljak, Sukošan
 Gorica - Gorica, Sukošan
 Murvica - Murvica, Poličnik
 Nova Zora - Sveti Filip i Jakov
 Pag - Pag
 Podgradina - Podgradina, Posedarje
 Vrčevo - Glavica, Sukošan
 Zrmanja - Obrovac

Ljestvica

Rezultati

Najbolji strijelci
 22 gola
 Luka Tulumović (Zrmanja)
 12 golova
 Bepo Pelicarić (Nova Zora)
 11 golova
 Branimir Batur (Nova Zora)

Poveznice
 Nogometni savez Zadarske županije
 nszz-zadar.hr, 2. ŽNL
 2. ŽNL Zadarska
 1. ŽNL Zadarska 2016./17.
 Kup Nogometnog saveza Zadarske županije 2016./17.

Izvori
 nszz-zadar.hr, glasnici , pristupljeno 25. svibnja 2017.
 nszz-zadar.hr, PRVA ŽNL - DRUGA ŽNL, 13.05. - 21.05., pristupljeno 25. svibnja 2017.
 nszz-zadar.hr, Službeno glasilo NSZŽ, br. 17/XV, objavljeno 17. svibnja 2017., preuzeto 25. svibnja 2017.

2016-17
Zadarska-2

2. ŽNL Zadarska 2016./17.


Blut eines Bullen (Originaltitel: Sangue di sbirro) ist ein 1976 entstandener Kriminalfilm aus italienischer Produktion. Regisseur Alfonso Brescia inszenierte George Eastman und Jack Palance in den Hauptrollen. Der Film wurde im deutschen Sprachraum 1982 auf Video erstaufgeführt.

Handlung
Joe Caputo, ein kompromissloser New Yorker Polizist, wurde ermordet. In der Öffentlichkeit gilt es als sicher, dass es sich dabei um eine Aktion des örtlichen Mafiachefs Malloy gehandelt habe. Dan Caputo, der Sohn des Opfers, kommt in die Stadt, um die Hintergründe des Todes aufzudecken. Ein erster Mordanschlag auf ihn scheitert bereits bei der Ankunft am Flughafen, kostet aber viele Unschuldige das Leben. Die Polizisten Leutnant Sharp und Captain Jeffrey stehen Caputo mit Misstrauen gegenüber, glauben sie doch an einen Unfall. Sie warnen vor weiteren Nachforschungen ebenso wie seine langjährige Freundin Susan. Dan hört jedoch nicht auf sie, muss sich vor vielen Häschern verstecken und sich etlicher Gegner aktiv erwehren. Schließlich findet er einen Unterstützer im Kleinganoven Duke; nun finden beide heraus, dass Jeffrey Caputos Vater im Auftrag Malloys getötet hat. Daniel gelingt es, die gesamte Bande zu vernichten und die Beweise für das Gefundene an Sharp zu schicken. Malloys Stelle wird von Duke eingenommen.

Kritik
"Auch dieses Werk Brescias verlangt vom Zuschauer wieder viel Verständnis für seinen "besonderen" Inszenierungsstil", schreibt Michael Cholewa und fährt fort: "zwischen unzähligen schlecht ausgeleuchteten Studioaufnahmen (…) sieht man Eastman (…) tatsächlich in der unpersönlichen Kulisse Philadelphias." "Überharter Krimi, der das Töten als Alltäglichkeit darstellt; simpel und langweilig.", fand das Lexikon des internationalen Films. "Die Bemühung ist deutlich zu erkennen, Aufmerksamkeit mittels herkömmlicher Schießereien, Kämpfen und ruppigen Besuchen in verrufenen Gegenden zu wecken; und der Regisseur inszeniert das mit von ihm gewohnter Beiläufigkeit.", so "Vice" in "Il Domano".

Bemerkungen
Produktionsgesellschaft war die "Hilda Film".

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1976
Italienischer Film
Poliziottesco

Blut eines Bullen


The London College of Fashion is a public tertiary art school in London, England. It is a constituent college of the University of the Arts London. It offers undergraduate and postgraduate study, short courses, study-abroad courses and business training in fashion and related topics. The patron is Sophie, Duchess of Edinburgh. The current head of college is Professor Andrew Teverson.

History

The origins of the London College of Fashion are in three early London trade schools for women: the Shoreditch Technical Institute Girls School, founded in 1906; the Barrett Street Trade School, founded in 1915; and the Clapham Trade School, founded in 1927. All were set up by the technical education board of the London County Council to train skilled labour for trades including dressmaking, millinery, embroidery, women's tailoring and hairdressing; to these, furriery and men's tailoring were later added. Graduates of the schools found work either in the garment factories of the East End, or in the skilled dressmaking and fashion shops of the West End of London.

After the Second World War the minimum school leaving age was 15; junior level courses at the colleges were scrapped. Barrett Street Trade School became Barrett Street Technical College, and the Shoreditch and Clapham schools were merged to form Shoreditch College for the Garment Trades. Both had the status of technical colleges, and began to take male students also. In 1967 the two colleges were merged to form the London College for the Garment Trades. This was renamed London College of Fashion in 1974.

In 1986 the London College of Fashion became part of the London Institute, which was formed by the Inner London Education Authority to bring together seven London art, design, fashion and media schools. The London Institute became a legal entity in 1988, could award taught degrees from 1993, was granted University status in 2003 and was renamed University of the Arts London in 2004.

In August 2000 Cordwainers College, a specialist school for leather-working, shoemaking and saddlery, was merged with the London College of Fashion. It was founded in Bethnal Green in 1887 as the Leather Trade School. The name was changed to Cordwainers Technical College in about 1914, and then to Cordwainers College in 1991.

The college moved to Stratford in east London in 2023.

It is one of six constituent colleges of the University of the Arts London, the others being Camberwell College of Arts, Central Saint Martins College of Art and Design, Chelsea College of Art and Design, London College of Communication and Wimbledon College of Art.

Campus

Until 2023, when it moved to new premises in Stratford, the main building was in John Prince's Street, just north of Oxford Circus, with other campuses at 272 High Holborn, 40 Lime Grove in Shepherd's Bush, and – in east London – 182 Mare Street, 100 Curtain Road and Golden Lane.

The new building, at 105 Carpenters Road in the Queen Elizabeth Olympic Park in Stratford, was purpose-built to designs by Allies and Morrison, which were intended to reflect nineteenth-century mill buildings.

Alumni

Among the alumni of the college are Jimmy Choo, shoe designer, Ioana Ciolacu, fashion designer, and Driss Jettou, former prime minister of Morocco.

References

Fashion schools in the United Kingdom
Fashion, London College
Education in the London Borough of Hackney
Educational institutions established in 1967
1906 establishments in England
Queen Elizabeth Olympic Park

London College of Fashion


Bu madde Roma mitolojisi figürü ile ilgilidir. Terimin diğer kullanımları için, Vulcan (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.

Vulcanus (ayrıca Vulcan veya Vulkan), Roma mitolojisinde Jüpiter'in ve Juno'nun oğlu, Maia ve Venüs'ün kocası ve Caeculus'un babasıdır. Ateşin ve yanardağların tanrısıdır, sanatın, silahların, demirin ve tanrılarla kahramanların zırhlarının üreticisidir. Yunan mitolojisinde Vulcan'ın karşılığı olan tanrı Hephaestus'dur. Ayrıca Roma mitolojisinde Mulciber ("yumuşatıcı") olarak ve Etrüsk mitolojisinde ise Sethlans olarak bilinir.

Vulcanus hakkında
Vulcanus'un demirci dükkânının Sicilya'da Etna Dağı'nın altında bulunduğu düşünülmektedir. Her yıl 23 Ağustos'ta gerçekleştirilen Vulcanalia festivalinde balıklar ve küçük hayvanlar ateşe atılırdı.

Vulcanus'un Roma Forumu'nda bulunan tapınağı Volcanal olarak adlandırılır, eski Roma Krallığı zamanında şehirle ilgili törenlerde önemli bir rol oynadığı görülmektedir.

Bugün, Birmingham, Alabama'da yer alan Vulcanus heykeli dünyanın en büyük dökme demir heykelidir.

Mitoloji'de Vulcanus
Ateşin gizlerini çalmaları nedeniyle Jüpiter insanlığı cezalandırmak istemiş ve diğer tanrılardan, insanlar için zehirli bir hediye olan Pandora'yı yapmalarını istemiştir.

Vulcanus'un güzel ve aptal Pandora'ya katkısı, onu balçıktan şekillendirmek ve ona biçim vermek olmuştur. Ayrıca Olympus Dağı'nda bulunan diğer tanrıların tahtlarını da yapmaktadır.

Roma tanrıları
Ateş tanrıları
Demircilik tanrıları
Roma mitolojisi

Vulcan


O Estado-Maior das Forças Armadas da Ucrânia (em ucraniano: Генеральний штаб Збройних сил України) é o órgão central da Administração das Forças Armadas e supervisiona a gestão operacional das forças armadas sob o Ministério da Defesa da Ucrânia.

O Chefe do Estado-Maior das Forças Armadas da Ucrânia é nomeado pelo Presidente da Ucrânia, que é o Comandante Supremo das Forças Armadas. Em 28 de março de 2020, foi introduzido um novo cargo de Comandante-em-Chefe das Forças Armadas da Ucrânia, separando-se do Chefe do Estado-Maior. O atual chefe do Estado-Maior é Serhiy Shaptala, enquanto o Comandante-Chefe se tornou Valerii Zaluzhnyi.

O Estado-Maior foi criado em 1991-92 com base no quartel-general do Distrito Militar de Kiev das antigas Forças Armadas Soviéticas.

Ligações externas

 Site oficial em ucraniano
 Site oficial em inglês

Forças armadas da Ucrânia

Estado-Maior das Forças Armadas Ucranianas


Crawl je EP švedskog death metal-sastava Entombed. Diskografska kuća Earache Records objavila ga je 1991.

Popis pjesama

Zasluge

 Entombed

 Ulf Cederlund – gitara
 Alex Hellid – solo-gitara
 Lars Rosenberg – bas-gitara
 Nicke Andersson – bubnjevi

 Dodatni glazbenici

 Orvar Safström – vokal

 Ostalo osoblje

 Dan Seagrave – grafički dizajn
 Ulf Isacson – fotografije
 Tomas Skogsberg – produkcija, inženjer zvuka, miks

Izvori

Albumi iz 1991.
EP
Albumi sastava Entombed

Crawl


Tüketim; üretilen mal ve hizmetlerin; gereksinim ve isteklerini karşılamaları amacıyla insanlar tarafından kullanılmasıdır. Keynesçi ekonomide tüketim, bireysel tüketim harcaması demektir ve tüketim fonksiyonu ile gösterilir. Tüketim fonksiyonunun en önemli kısmı marjinal tüketim eğilimidir. MPC elde edilen her yeni gelirin yüzde kaçının tüketim harcamaları için değerlendirildiğini gösterir.

Ayrıca bakınız
 Tüketici
 Üretim
 Nispi Gelir Hipotezi

Kaynakça

Makroekonomi
Tüketici teorisi

Tüketim


The prime minister of Vietnam (), officially styled as the prime minister of the Government of the Socialist Republic (), is the head of government of Vietnam who presides over the meetings of the Central Government (formerly the Council of Ministers). The prime minister directs the work of government members, and may propose deputy prime ministers to the National Assembly.

The head of government is responsible to the National Assembly and serves as the deputy chairman of the Council for Defence and Security. Moreover, prime minister is also the chairman of the Council for National Education, Standing Member of the Central Military Commission and the Central Police Party Committee. The tenure of a prime minister is five years, and the term is renewable once. The current prime minister Phạm Minh Chính has served since 2021. In case of incapacity, a deputy prime minister assumes the office of acting prime minister until the prime minister resumes duty, or until the appointment of a new prime minister.

The powers and prestige of the prime minister have varied through the years. Pham Van Dong, Vietnam's second prime minister, often lamented that in practice he had little power. Since the death of Pham Hung in 1988, the prime minister has been ranked 3rd in the order of precedence of the Communist Party's Politburo, the highest decision-making body in Vietnam.

History

Ho Chi Minh, who also served as the country's president, was appointed Vietnam's first prime minister in 1946 by the National Assembly, after having served months as the acting chairman of the Provisional Government and foreign minister in the aftermath of the 1945 August Revolution. Both the 1946 and 1959 constitutions state that the National Assembly had the power to appoint and relieve the prime minister of his duties. The prime minister presided over the Council of Ministers, the highest executive body of state, from 1981 until it was renamed to Government in the 1992 constitution. The office of prime minister was renamed in the 1980 constitution to that of Chairman of the Council of Ministers.

Pham Van Dong, the second prime minister of Vietnam, served as North Vietnamese prime minister from 1955 until 1976, when he became prime minister of a unified Vietnam, and then until 1987, when he resigned. At his resignation, he was the longest-serving prime minister in Vietnamese history, and the oldest serving prime minister in the world. He often lamented that he was one of the world's weakest prime ministers, on one occasion saying; "I can do nothing. When I say something, nobody listens. If I propose changing a deputy minister, it turns out to be impossible. I cannot even choose my own ministers." Since the death of Pham Hung in 1988, the prime minister has been ranked Number 3 in the order of precedence of the Communist Party's Politburo.

Duties, powers and responsibilities

The National Assembly by a proposal of the president of Vietnam elects the prime minister. The prime minister is responsible to the National Assembly, and the Assembly elects all ministers to government. Activity reports by the prime minister must be given to the National Assembly, while the Standing Committee of the National Assembly supervises the activities of the Central Government and the prime minister. Finally, the deputies of the National Assembly have the right to question the prime minister and other members of government.

The prime minister is the only member of government who must be a member of the National Assembly. This is because the prime minister is accountable to the National Assembly, and he reports to it, or to its Standing Committee, and to the president. The prime minister issues directives and supervises the implementation of formal orders given by the president, the National Assembly or the Standing Committee. Cabinet members and members of the Central Government in general are responsible to the prime minister and the National Assembly for the fields they specialise in. According to the Constitution of Vietnam, the following are the duties, powers and responsibilities of the prime minister:
 To head the Central Government, and direct the works of members of the Central Government, the People's Councils at all levels and to chair the meetings of the Cabinet;
 To propose to the National Assembly that ministries, or organs with ministerial rank, be established or dissolved; to present to the National Assembly or, when the latter is not in session, to its Standing Committee, for approval, proposals on the appointment, release from duty, or dismissal of deputy prime ministers, cabinet ministers and other members of the Government;
 To appoint, release from duty, or dismiss deputy ministers and officials of equal rank; to approve the election, release from duty, secondment and dismissal of chairmen and deputy chairmen of People's Committees of provinces and cities under direct central rule;
 To suspend or annul decisions, directives and circulars of cabinet ministers and other Government members, decisions and directives of People's Councils and chairmen of People's Committees of provinces and cities under direct central rule that contravene the Constitution, the law, or other formal written documents of superior State organs;
 To suspend the execution of resolutions of People's Councils of provinces and cities under direct central rule that contravene the Constitution, the law, or the formal written orders of superior State organs; at the same time to propose to the Standing Committee of the National Assembly to annul them;
 To make regular reports to the people through the mass media on major issues to be settled by the Government.
 When the prime minister is absent, he must choose one of his deputy prime ministers to direct the work of the government.

The prime minister serves concurrently as the secretary of the CPV Government Caucus Commission. The National Assembly chairman serves as the commission's deputy. Currently there are ten members of the commission, all of whom hold government posts. Commission members are appointed by the Politburo, and the commission itself is responsible to the Politburo and the Secretariat. The decision-making process within the commission is based on the principles of collective leadership.

References

Bibliography

Government of Vietnam
1945 establishments in Vietnam

Prime Minister of Vietnam


Erigoninae are the largest subfamily of sheet weavers (Linyphiidae), which is itself the second largest spider family. In the United States they are known as dwarf spiders, while they are called money spiders in England. The exact taxonomic limits of the subfamily are not yet known.

Erigoninae are the most numerous of the sheet weavers, with more than 2,000 described species.

Many species live in leaf litter and build minute sheet webs.

These spiders probably are more important as members of the beneficial complex of predators in agroecosystems than is generally known.
One species, Atypena formosana, lives in colonies in wetland habitats, where it builds nets just above the water line in rice fields to hunt planthopper nymphs.

The most well-known genus is Erigone.

Description
Most are very small (some less than 1 mm, very few up to 6 mm) spiders that balloon both as spiderlings and adults.

Many males have bizarre projections on their carapaces, including lobes, turrets, grooves, pits and modified hairs. The function of these projections is little understood, but is presumed to be involved with courtship. In a few species the females have been observed to grip the males by the pits or grooves during copulation, using their chelicerae. They later ingested secretions produced by the male prosomic glands after depositing saliva-like fluid on them.

Distribution
More than 300 species occur in northern Europe, comprising about one fourth of the spider fauna there. About 650 are known from North America. While they are the dominant spider group of the temperate and cold regions of the Northern Hemisphere they are less diverse in the Southern Hemisphere. No native species have been found from New Zealand and Australia.

References

Further reading
 : Systematics of neotropical Erigoninae (Linyphiidae)

Linyphiidae
Spider subfamilies

Erigoninae


Siyaset felsefesi, devlet, hükûmet, siyaset, özgürlük, mülkiyet, meşruiyet, haklar, hukuk gibi konular hakkındaki, bu kavramlar nedir, neden ihtiyaç vardır, bir hükûmeti ne meşru kılar, devlet hangi özgürlükleri ve hakları neden korumalıdır, hangi biçimde kurumsallaşmalıdır, kanun nedir, vatandaşın devlete karşı yükümlülükleri nelerdir, bir hükûmet yasal olarak neden ve nasıl görevden çekilmelidir gibi temel sorulara cevap arayan ve bu konuları felsefeden faydalanarak inceleyen sosyal bilim dalıdır.

Tarihi

Antik çağ
Antik Yunan çağı, modern çağdan farklı olarak şehir kenti olan  bir yapıya sahiptir.  O çağda yaşayan insanlar şehir kentinin çevresindeki alanlarda tarım gibi işlerle uğraşır akşam saatlerinde ise güvenceleri için kente geri dönerlerdi. İnsanların rollerini  yaptıkları bu çalışmalar ve işler değil bulundukları siyasal açıdan, yargısal açıdan, dini açıdan konumları belirlerdi.  Antik çağı siyasal yapısı olarak iki farklı kategoride değerlendirebiliriz. Sert hiyerarşi yani bir kısım savaşçı kimliğiyle ortaya çıkarken bir kısım da eşitçilik ve özgürlükçülük adalet gibi kavramlarla ortaya çıkmaktadır.

Antik çağ önemli filozofların bulunduğu bir dönemdir. Platon, Aristoteles, Sokrates gibi düşünürler bu dönemde devlet yapısı, oluşumu, sosyolojisi, örgütlenmesi gibi birçok alanda ele alıp birçok devlet yapısı fikri için ön ayak olmuşlardır.  Platonun Devlet kitabı onun devletin nasıl iyi olabileceğini, nasıl yükselişe geçilebileceğini, devletin varlığının olmasının gerekli olup olmadığı hepsini ayrıntılı bir şekilde anlatmıştır. İdeal devlet anlayışından bahsetmektedir. Aristoteles, ideal devleti ise orta sınıf yaşam biçimine sahip herkesin aynı haklara ve eşitlikle yaşadıkları bir devletten söz etmektedir. Sokrates' e göre ise sadece ideal devlette eşit kazanç, güvenlik, aynı hakların bulunması yeterli değildir devlet vatandaşının mutluluğundan da sorumludur.

Eflatun'a göre iyi ve kötü yönetim biçimleri yönetimin kendi kurduğu kurallara uyup uymamasına bağlıdır. Aristoteles'e göre iyi yönetimler; monarşi, aristokrasi ve Cumhuriyet'tir. Ancak bu iyi yönetim biçimleri mutlak değildir. Bunlar zamanla yozlaşarak her birinin bozulmuş bir hali olan kötü yönetimlere yani; tiranlık, oligarşi ve demokrasiye dönüşürler. Tiranlık monarşideki yasalara saygıdan yoksun olan ve ortak yarar yerine tiranın kişisel çıkarlarını merkez alan en kötü yönetim biçimidir. Oligarşi de bir devleti bilgelik ve erdemden yoksun olarak kendi şahsi çıkarları çerçevesinde yönetenlerdir. Demokrasi ise cumhuriyetin bozulmuş şeklidir. Bunlar Aristo'ya göre iyinin kötüye dönme halidir. Aristoteles'in bu iyi ve kötü ayrımından sonra diğer bazı düşünürler de iyi ve kötü yönetim biçimleri tanımlamışlardır.

Aristo'ya göre yöneten tek kişi olursa monarşi bu durum bozukluk gösterdiği takdirde de tiranlık (zorbalık) rejimi halini alır ve monarşi aristokrasi ve anayasal yönetim toplumun ortak iyiliğine olan yönetim biçimidir ama bunlar arasından da bir seçim yapmak gerekirse kesinlikle anayasal yönetim biçimi seçilmelidir. Yöneten birkaç kişi olursa, yönetim biçimi aristokrasi, bozulursa alacağı hal oligarşi olur. Yöneten birçok kişi olursa, yönetim biçimi devlet, bozulursa alacağı hal demokrasi olur. Aristo yönetim bilimlerini sınıflandırmaya anayasayı tanımlayarak başlar. Anayasa ise bir devletteki egemenliğin düzenlemesidir. Aristo doğru ve bozuk yönetim biçimlerinden de söz eder. Doğru yönetim ise yalnızca toplumun ortak çıkarları doğrultusunda ilerlemeye bağlıdır. Bozuk yönetim biçimleri ise doğru yönetim biçimlerinin bozulmasıyla ortaya çıkar. Herkesin egemen olduğu yönetim biçiminde ise anayasal düzen ya da yasalı yönetim doğru, demokrasi yanlış yönetim biçimidir. Devletin ve görevlerinin dağılımı egemenliğin ve her topluluğun gerçekleştirmeyi amaçladığı hedefin belirlenmesi için benimsenen düzenleniş biçimidir. Anayasaları sınıflandırırken kullandığı kavram ortak yarar kavramıdır. Aristo'ya göre yurttaş - devlet ilişkisini, efendi - köle ilişkisinden ayıran efendi - köle ilişkisinde bulunmayan ortak yarar kavramıdır. Aristoteles'e göre yönetimin doğru olmasını oluşturan bunlardan da anlaşılacağı üzere anayasal yönetimdir. Devletin görevi insanın doğal yatkınlığını eğitimle geliştirmektir. Gençlerin eğitimini düzenlemek hiç kimsenin karşı çıkamayacağı en önemli görevdir. Eğer erdem tek insan için önemliyse tek tek insanların bir araya gelmesinden oluşmuş olan devlet için de önemlidir. Bireyler toplumu oluşturan toplumsa devleti oluşturan yapıtaşlarıdır. Aristo aynı zamanda Eflatun'un öğrencisidir. Eflatun'un hayalini kurduğu devlette yasalara yer kalmayacaktır çünkü eğitim ile toplumsal düzen sağlanabilecektir. Eflatun sofistlerin şüpheci yaklaşımına karşı çıkar. Devleti büyük ölçekli bir insan olarak görür. Yani insan küçük ölçütlü bir devlettir. Eflatun'un siyaset felsefesindeki temelini oluşturan şeylerden biri de Site'nin bireye önceliği fikridir. Eflatun'a göre Site'nin yöneticileri ve askerleri zihnen ruhen ve bedenen çok iyi eğitilmelidir ve aile ile özel mülkiyet ortadan kaldırılmalıdır. Eflatun'un önerisi hiyerarşik bir toplum düzeniydi. En üsttekiler kapsamlı eğitim görmüş filozof-krallar olmalıdır. Bundan sonra muhafızlar, sonrasında ise çiftçiler, zanaatkarlar ve tüccarlar olmalıdır. Sonuncular aile ve mülk edinme hakkına sahip olmalıdır. Eflatun'a göre demokrasi anarşiye dönüşür. Eflatun'a göre de öğrencisi Aristo'nun dönüşümleri aynıdır. Çıkardığı son kitap olan Yasalar kitabı ise eğitimin yasalardan üstün olmasının tersine yasaların gerekliliği ve erdeminden bahseder. Bu kitapla düşüncelerinin değiştiğinden bahsedilebilir ve aile ile özel mülkiyet hakkındaki fikirlerinde de yumuşamalar görülmüştür. Karma yönetimi önermiştir.

Özellikle Polibios'un iyi yönetim biçimleri olarak monarşi-aristokrasi-demokrasi olarak tanımlamış, bunların yozlaşmış versiyonlarının ise tirani-oligarşi-demagoji şeklinde sınıflandırmıştır. Polibios'a göre iyiyi kötüye çeviren yönetim yozlaşmayla bağlantılıdır. Aristo'nun bu tanımlaması sonucu Roma'da ve Ortaçağ'da pek çok ünlü düşünür farklı farklı iyi ve kötü yönetim biçimleri kategorize etmişlerdir. Hepsinin ilham kaynağı Aristoteles'tir. Aristo ise hocası Eflatun'dan etkilenip böyle bir sınıflandırmaya gitmiştir. Ancak bu yönetim biçimleri mutlak değildir. Saygıdan yoksunlukta kötüye dönüşmenin etkilerindendir. Aristo'nun ölçütleri iki temel ölçüte dayalıdır. Bunların soruları ise kim yönetir? ve kaç kişi yönetir? sorularıdır. İkinci ölçütü belirleyen soru ise yönetimden kim çıkar sağlar? sorusudur. Yönetim faydası yani yöneticilerin faydası Aristo'nun ölçeğinden kastıdır. Bu yönetim faaliyetleri kamu yararı, çoğunluk yararı veya bir kişinin yararına olabilir. Ayrıca yönetim gücü bir kişinin elinde olabilir, bir seçkin zümrenin elinde olabilir veya çoğunluğun elinde olabilir.

Platon

Platon idealar dünyasında var olan, sadece zihinde oluşturulmuş bir devletten bahseder. Yazmış olduğu "Devlet, Devlet Adamı, Yasalar" adlı kitaplarıyla bir devletin nasıl oluşacağını ve korunacağını anlatmaktadır. Platon'a göre iki dünya bulunmaktadır, biri "idealar dünyası" diğeri ise "nesneler Dünyası" dır. Gerçek dünyanın zihnimizde canlandırdığımız olmasını istediğimiz dünya olduğunu, hukuktan taviz verilen şehirde yaşanılan her olayın Filozoflar tarafından yönetilmesi gerektiğini savunur. Kralların filozoflardan seçilirse şayet o ülkenin adaletli yönetileceğini savunmaktadır.  Bu idealar devletinin gerçekleşmediğini gören Platon, kendince en iyi diğer dünyası geçerek aile yapısına önem verir. Güçler ayrılığı ilkesine değinmeyen siyasetçi, site sistemine önem vermektedir. Demokrasinin getirdiği eşitliğe de karşı çıkarak, özel mülkiyetinin yersiz olduğunu sınıfsal çıkarları esas almıştır. Genel olarak devletin yani toplumların oluşması Platon'a göre bireylerin kendi kendilerine yetmemeleri ve varlıklarını devam ettirmek için başka insanlara ihtiyaç duymalarıdır. Oluşturulan devletin kötüye gitmesi durumunda ise oluşturulan bütün yasaların yok sayılabileceğini savunmuştur. Net ve kesin çizgilere sahip sınıfsal ayrımdan da bahseden düşünür, sınıfların doğuştan olduğuna inanır ve sınıflar arasındaki geçişlerin zor olduğunu da kendi siyasi düşüncesinde kabul eder ve savunur.

Aristoteles

Devletin niteliğini içerisinde insanları hiçbir çatışmaya sürmeyen siyasetin olmamasıyla kolaylaştırdığını savunan Aristoteles, devletin tek bir kişi tarafından değil de azınlık veya çoğunluklar tarafından yönetilmesi gerektiğini ileri sürmüştür. Devletlerin amaçlarını ise içinde ayrıldıkları tür ve şekilleri tam olarak benimsedikten sonra oluşabileceklerini, iyi devlet tanımının yapılabilmesi için ise devletin şekli belirlenirken oluşturulan hedefe göre tanımlanabileceğini düşünmüştür. Aristoteles de Bodin gibi aile kuramını savunmuş, devletin en küçük yapı taşının aile ve reisinin (kralının) ise baba olduğunu öne sürmüştür. Her devletin oluşumunda sınıfsal ayrılıkların var olduğunu fakat bu ayrılıklarda denge kurulmasını sağlamaya Platon ve Aristo öncü olmuşlardır. Kölelik sınıfları için ise insanların doğuştan ayrı olduğunu, kimi insanların yönetmek, kimilerinin için ise yönetilmek için var olduklarının benimsemiştir. Devlet içerisinde ise bu düzenin yasalar ile sağlanacağını, düzeni ancak yasaların sağlayacağını savunmuştur. Aristo'nun yasaya verdiği önemi "İnsan nasıl tam gelişme durumuna ulaştığı zaman hayvanların en iyisiyse, yasa ve kurallardan ayrılınca da en kötüsü olur." "Yasa tek tek erdemlere göre yaşamayı buyurur, tek tek kötülükleri de yasaklar." Sözü vurgulamaktadır. Devlet yönetiminde hukukun önemli bir yeri olduğunu ilk kez vurgulayan Aristo, devletin esas amacının halka huzuru lanse ettirmesi gerektiğini ifade etmiştir. Doğada bulunan her varlığı adalet ve hukukla sentezleyerek devletin sosyal birliği sağlayan bir aile olduğunu savunmuştur. Devletin iki unsurdan oluştuğunu, İlk unsurun İnsan,  ikinci unsurun ise ülke olduğunu söylemiştir. Devlette bulunan insanların akıl ve erdem sahibi olmaları gerektiğini bu sayede sosyal ilişkiler kuracaklarını bu sayede sosyal devlet olunacağını anlatmaya çalışmıştır. Devlet yine devlettir görüşünü benimseyen Aristoteles kuvvetler ayrılığını da savunmuştur. İnsanların içinde bulundukları ortama uyum sağlamaları gerektiğini, toplumlarda süregelen değişikliğin sadece yöneticileri etkileyeceğini ortaya atmıştır.  Sonuç olarak Aristo, somut kavramlarla adaletin dengeleyici olduğunu ve herkese eşit olarak dağıtılan oransallığın arkasında durmuştur.

Cicero
Roma İmparatorluğunun temel fikirlerinin öncüsü olarak kabul edilen Cicero, yayılmacılık politikasını benimsemiştir. Devlet modelinde Platondan da fikirler barındıran Cicero yasaların çiğnenebilir olduklarını kabul etmiştir. Devlet Ciceroya göre güçlü bir yapıya sahiptir bu yüzden site anlayışıyla yönetilirlerse imparatorluk olmaktan çıkarlar. İmparatorlukların güçlerini yıkıcı olmalarından aldıklarını düşünerek, devletin kötüye gitmesi durumunda sorunların yine yasalarla çözüleceğini savunmuş diktatörlük kavramının kökünü oluşturmuştur. Aynı zamanda bir devlet adamı da olan Cicero "Devlet Üzerine ve Yasalar Üzerine" adlı iki kitap yazmıştır. Kitaplarında Platon'a atıflarda bulunmayı ihmal etmez ve Platon'un yasalarını tam anlamıyla kabul etmemekle birlikte Platon'a göre daha somut bir devletten bahseder. Kitaplarında yazdığı karakterlere kendini anlatmayı da ihmal etmeyen Cicero, devletin başında bilge, cesur ve erdemli bir yurttaşın geçmesi fikrini benimsemektedir.

Orta çağ
Orta çağda daha çok tanrısal iktidara inanılırdı. Avrupa da güç kiliseye aitti. Kilise ne derse ona inanılır ve devlet ona bağlı kalırdı. Kilisenin varlığı feodal devletlerin oluşumunu yani feodalizmi tetiklemiştir.  Feodal devletin oluşumu her devlet kilisenin varlığıyla beraber kendi hukuk düzenini oluşturmuştur. İktisadi açıdaki gelişme ise şu bağlamda gerçekleşmiştir. Kendi içinde bir döngü olan tarım yerini ticaret tarımına başka devletlerle yapılan ticari tarıma bırakmıştır. Bir zaman sonra 11. yüzyıl başlarında gevşek hiyerarşi ve kiliseye olan inancın azalmasıyla  rönesans gibi yenilikçi reformlarla beraber bu devlet yapısı yok olacak ve yerini merkezi krallıklara bırakacaktır.

Orta çağın bu reformları, feodal düzenleri ve kilise inancı gibi pek çok yapıyı değerlendiren önemli filozofları vardır. Aziz Augustine, Farabi, İbn-i Rüşd, Thomas Aquinas, Dante, Padualı Marsilius gibi önemli filozofları barındıran bir çağdır Orta çağ. Aziz Augustine nin düşünceleri daha çok tanrısaldır. Bu düşünceler devletin tanrının isteklerine uygun olarak kurulup yönetilmesini vurgulamaktadır. Augustine göre biz cennetten kovulan faniler bu dünya da tanrıya uygun bir düzende yaşamaya önem vermek zorundayız. Augustine düşünceleri hatta belli bir dönem kilisenin dogmaları olarak ele alınmıştır. Farabi ve İbni-i Rüşd islam dünyasının önemli filozoflarındandır. Bu iki filozof devlet düzenin vahiler ve akıl yoluyla birleştirmeye çalışmış hatta antik çağın filozoflarını incelemiş ve eleştirilerde bulunmuşlardır. Thomas Aquinas ise Aristoteles ve kilisenin savunduğu Hristiyanlığa ait fikirleri birbirine harmanlayıp yeni bir bağımsız otorite adı altında yeni bir siyasi düşünce geliştirmiştir. Dante ve Marsilius modern siyasete katkıda bulunmuş iki filozoftur. Bu iki filozof da kilise otoritesine karşı çıkmışlardır.

Fârâbî

Parçaları uyum halinde çalışan insan organizmasını devlete benzeten Fârâbî, bu parçaların uyum içerisinde çalışmalarını yanı sıra herkesin üstüne düşen görevi eksiksiz ve tam yapmasıyla oluşacağını savunmuştur. Doğal bir hiyerarşinin varlığına da değinen düşünür, herkesin eşit haklara sahip olmadığını savunur. Hiyerarşinin en üstüne hükümdarı oturtmaktadır. Farabi'nin ideal devleti hiyerarşi üçgeni içerisinde herkesin görevlerini yaptığı topluma hizmette bulunan devlettir. Bu hiyerarşi ve görevlerin getirdiği gerekler yoksa orada devlet bulunmamaktadır. Organların zorunlu olarak görevlerini yerine getirmesinin aksine devlette çalışan kişilerin irade ve seçme özgürlüklerinin olduğunu savunarak erdemsiz bir kenti de seçebileceklerini savunmuştur.,

Modern çağ
Modern çağ reformlardan ve sanayi devriminden sonra başlayan bir çağdır. Polis devletlerin den sonra insanlar toplu halde yaşamını sürdürmeye ve bunu devam ettirmeyi gerçekçi nedenlerden dolayı gerek duymuşlardır. Modern çağda insanlar bir çatışma içinde yaşamaktadır ve bu çatışmayı en aza indirecek devlet şekilleri tartışılır.  Modern çağda da birçok düşünür devlet yapısıyla ve siyasi yapıyla ilgili eleştirilerde bulunmuştur. Bu filozoflar Niccolo Machiavelli, Luther, Calvin, Kopernik, Bacon, Descartes, Newton, Thomes Hobbes, John Locke, J.J. Rousseau gibi filozoflardır. Machiavelli siyaset felsefesini gerçekçi temellere dayanarak inceleyen ilk filozof olarak ün almıştır. Luther ve Calvin "Bireycilik düşüncesi" dinsel temellere dayandırarak modern düşüncenin temellerini atmışlardır. Kopernik. Bacon, Deskartes ve Newton Bilimsel devrimleriyle Hristiyan kozmolojisini dönüştürmüşlerdir. Thomes Hobbes insanın sosyal alandaki davranışlarıyla ilgili temel ilkelerine dayandıran disipliniyle siyaset teorisini öne sürmektedir. John Locke toplum sözleşmesinden söz eder varsa doğa durumu vardır der, Locke doğanın eski hali zaten güzeldi barış vardı der fakat eksiklerinin olduğunu savunmaktadır. Cezalandırma durumunun tarafsız bir yerde olmasını mülkiyet hakkının daha iyi korunması gerektiğini savunmaktadır böyle bir devlet düzeninden bahsetmektedir. Rousseau ise Cumhuriyetçi bir teori kurmuştu. İnsanı teknolojinin kötü etkilediğini insanların eskiden doğada yaşayabilirken şimdi yaşayamadığından da bahsetmiştir.

Jean Bodin

Egemenliği kavram haline getirdiğine inanılan, 1530'lu yıllarda dünyaya gelmiş Jean Bodin modern devleti benimsemiştir. "Devletin Altı Kitabı" isimli eseriyle iktidarda yer alan dini ve siyasi kavgaların önüne geçmek adına hukukun genel ilkelerini (kurumsallaşmış iktidar) ortaya koymaya çalışmıştır. Bodin egemenliğin "mutlak", "bölünemez", "devredilemez" ve "sürekli" olduğunu savunmuş bütün bu kavramları devleti oluşturduğuna inandığı hiyerarşi tablosunda en üste "Tanrı'yı" koyarak tanımlamıştır. Diğer siyasetçilerden farklı olarak Bodin, devleti oluşturan en küçük birimin aile yani Pater Familias olduğunu savunmuştur. Aile babasını devletin merkezine oturtarak devlet olan ailenin kralının baba olduğunu ve adil olarak yaşamlarını idare ettiklerini varsaymış, bu yüzdende devlette en iyi iktidarın aileden geleceğini savunarak ailelerin birleşerek devleti oluşturduğunu benimsemiştir. Tam anlamıyla laikliği benimsemediğine inanılan Jean Bodin kişilerin veya eşkıyaların adaletinin değil devletin adaletinin olduğunu inanarak, devletin amacının sadece halk güvenliğini sağlamak olmadığının bunun yanı sıra halkı mutlu etmek gibi amaçlarının da olduğunu anlatmıştır. Bodin'in egemenlik anlayışına bir benzetme yapmış ve egemenliği bir gemiye benzetmiştir. Egemenlik bir geminin omurgasıdır, gemi nasıl omurgasız olmaz ise devlette egemenlik olmadan olamaz demiştir. Devletin temelinde egemenliğin varlığını savunmuş ve ilk kez devlet ve egemenliği yan yana kavram olarak kullanmıştır.,

Niccolò Machiavelli
Hükümdarın sahip olması gerektiği özellikleri anlatan Hükümdar ve Söylevler adlı eserleriyle siyaset dünyasının isimlerinden Machiavelli (1469-1527) devletten çok gücü elinde tutan kişiyi benimsemiştir. Bir yönetim şekli olan meşrutiyeti savunduğu iddia edilse de meşrutiyetten ziyada güçle ilgilenmiştir. Gücü elinde tutan kişinin devletten çok prens olduğunu ve tanrıyı siyasetten ayrı tutmayı savunmuştur. Sırtınızı yaslayacak bir kişi aradığınızda halka yaslanın çünkü prensi ayakta tutan halktır sözleriyle parçalanmış olan prenslikleri bir arada tutarak bir devlet oluşturmayı amaçlamıştır. Halka dayalı yönetim için yasaların yanında orduyu da ön plana atan Machiavelli Ulusal Ordu fikrinin ortaya atarak, ordunun halktan olması gerektiğini paralı ordu ve soylulardan oluşmaması gerektiğini savunmuştur. Siyasetten din fikrini çıkardığı için Niccola Machiacell laiklik yolunda ilk adımları attığı düşünülmektedir. Bodin'in aksine Machiavell egemenlikte süreklilik kavramını benimsememiş sadece mutlak ve bölünmez olduğunu ileri sürmüştür. Siyasette her yol mubahtır anlayışını benimseyen Machiavelli iktidara gelmek ve bunu sürdürebilmek için rakibini yok etmenin iyi bir şey olduğunu ve bunun iyi bir şey olabilmesi için ise kimse tarafından anlaşılmaması gerektiğini savunmuştur.

Thomas Hobbes

Genel anlamada devlet nedir sorusunun yanıtını veren Modern devletin ilk resmini çizen (sosyal sözleşme) Hobbes siyasal iktidarın kilisede değerli kral olmasını isteyerek monarşi yanlısı olduğunu belirtmiştir. Barışçıl bir toplumun nasıl kurulacağını araştırmış, iyi ve kötünün devletten geldiğini, devletin belirlediğini iddia etmiştir. Devlet kurmanın ise insanların ölüm korkusu ve barış isteğinden kaynaklandığını dinin devlete tabi olması gerektiğini kilise başında bulunan kişinin dinsel hutbelerinin ve dinsel kitapların egemenlik tarafından yorumlanacağını kurguladığı devlette benimsetmiştir. "Yasayı Tanrı Yapmaz, yasayı insan yapar, bu insan kraldır, kral Tanrı'nın emirleriyle bile sınırlı değildir." Diyen T. Hobbes modern ve laik devlet olma yolunda ilk kez resmi bir öneri sunmuştur. Güçlü İktidarı savunan Hobbes parlamento ile kral arasında kalınırsa çatışmaların çıkacağını bununda iç savaşlara neden olacağını savunmuştur. Bu yüzden bütün egemenlik haklarının kralda toplanması gerektiğini düşünmüştür. Thomas Hobbes'in dünyasındaki devlette din devlete tabi olmak zorundadır. Yasanın yasaklamadığı her şeyi yapmakta özgür olduğumuzu savunmuş, doğal durumlara karşı bir sözleşme ile yeni egemenlikler kurmayı amaçlamıştır. Bu sözleşmenin devleti oluşturacağını ve modernleştireceğini savunmuş, bu düşüncesi laik devleti oluşturacaktır. Sosyal Sözleşme ile Hobbes devleti korumayı amaçlamış, özgürlük için ise herkesin kendi hakkını savunabileceklerini ileri sürmüştür., Hobbes'e göre iyi yönetim biçimi can ve mal güvenliğinin sağlanmasıyla başlar. Bu yönetim biçimi egemenlere karşı bir yükümlülük sağlamaz.

John Locke

Devlet ve politika hakkında kitaplar çıkaran 1632 yılında dünyaya geliş olan Locke, parlamento yanlısı bir hekimdir. Çeşitli devlet kurumlarının kurulmasına öncülük ederken diğer düşünürler gibi John Locke da doğal yaşamın yanı sıra sözleşmelerle kurulan devletin varlığına, bu şekilde kurulan devletlerin iktidarının kuvvetli olacağına inanmıştır. Devlet ve toplum düzenini sağlamak içinde iktidarda sözcülük yapmıştır. Herkes için eşit ve ortak noktalar bulmaya çalışarak devletin doğuşunun haklara ve deneysel ilkelere dayandığını belirtmiştir. İnsanların zihnini boş bir levhaya benzeten filozof yaşamda kazanılan deneyimlerle levanın dolacağına inanmıştır. Toplumlar için her zaman barış, mutluluk ve güven sağlamayı amaçlamıştır. Anayasal yönetim ve demokrasi Locke'nin her zaman önceliği olurken bu toplumların devletleri belirlediğini ve toplumlar sayesinde bir kimlik kazandığını bu yüzdende toplumlara büyük bir sorumluluk düştüğünü savunmuştur.  Toplumların doğal yaşamını kabul etmekle birlikte yasalara uymalarının gerektiğini bunun için yaptırımlara dahi maruz kalabileceklerini kabul etmiştir. Siyasal gücün toplumlar üzerinde doğru ve eşit şekilde kullanılması için yaptığı ve öngördüğü deneyler olumlu yönde sonuç vermiş bu sayede insanların yargılama ve yasalara uymalarını sağlamıştır. Doğası gereği özgürce yaşamasını kabul ettiği toplumların gerekli yasalara uymasıyla devletin onları güvence altına alacağını, siyasal güçlerin ise ancak toplumun kendi haklarını bilip uygulayarak yaşamasıyla etkili olacağına inanmıştır. Bu bütün doğal yaşamın güçler ayrılığı ilkesine de dayandığını savunan John Locke yürütmeyi yasamaya, yargıyı ise yürütmeye bağlı olduğunu düşünmüştür. Yasamanın toplumda var olan kişilerin birbirlerine karşı yaptıkları davranışların cezai yaptırımlarını, yürütmenin ise bu koyulan kurallar çerçevesinde düzenleme ve sınırlamalar yattığını düşünmüştür. Güçler ayrılığını savunan John Locke yasamayı yürütmeden üstün tutmuş ikisi arasındaki ayrımı ise yürütmenin sürekli aktif güç olarak öngörmesiyle kabul etmiştir. Özgürlüğü sağlayamayan devlet meşruluğunu yitirmiştir diyerek özgürlüğü politika felsefesi haline getirmiştir.  Özgürlüğe bu kadar önem veren düşünür, tekrar monarşiye dönülmemesi için attığı adımların ve deneylerin çok sağlam olmasına dikkat etmiştir. Çağın getirileri monarşiyi yok etmemiş mutasyona uğramasına neden olarak meşruti monarşiyi ortaya çıkarmıştır. Meşru monarşide hükümdarın yetkilerini halkoyu ve anayasayla sınırlanması özelliğini getirmiştir. İktidarın halkın huzur ve güvenini sağlaması gerektiğini eğer iktidar bunu sağlayamazsa halkın ayaklanma ve hakkını arama özgürlüğünün varlığını savunmuştur. Mülkiyet hakkını topluma sağlayan Locke bulunduğu dönemde hakim olan burjuvazinin bile mülkiyet hakkına engel olmasına karşı çıkmış, bütün mülkiyet haklarının soylularda olmasının önüne geçmek için çalışmalar yapmıştır. 18. Yüzyılda ise burjuvazinin gelişmesiyle birlikte iktidarda el değiştirmeler olmuş, ekonomik güce sahip olmak isteyen burjuvazi sınıfı iktidara gelmiştir. Bunun beraberinden siyasal ve ekonomik gelişmeler olmuş Amerikan ve Fransız devrimlerini beraberinde getirmiştir.

Locke'ye göre iyi yönetim biçimi herkesin boyun eğeceği ve herkese eşit yasalar ile başlar. Yargıçların kesinlikle tarafsız olması gerekir. Yasama ve yürütme erkleri halktır. Yasalar çiğnendiği takdirde halkın direnme ve verdiği gücü geri alma yetkisi olmalıdır. Bu konuyu özetleyecek olursak ölçütler yönetime ve çıkarlara bağlı olmakla birlikte iyi ve kötü yönetim iyinin kötüye yönelmesi yani dönüşmesine bağlanmaktadır.

Montesquieu

1700'lü yıllarda parlamento başkanlığına da seçilen Montesquieu, "Yasaların Ruhu" kitabıyla anayasa, inanışlar gibi yönetimle ilgili bağları bulunan kavramları ele almıştır. Eserinde gözlem ve deney metodunu kullanarak olan iktidarı övmek veya yermek yerine süre gelen düzenin nasıl daha iyi hale getirilebileceğini olaylar arasında bağlantı kurarak değerlendirmiştir. Olaylar arasında bağlantı kurmaya çalışan filozof, her yasanın geçerli olduğu dönemleri göz önüne alarak tabiatta bulunan her şey için yasaların var olacağını savunmuştur. İnsanları doğuştan akıl sahibi olduklarını fakat bilgisiz ve hırslarına yenik düştüklerini düşünen filozof, maddi dünyanın süre gelen yönetim biçimi gibi devletin de halkını bu şekilde yönetmesi gerektiğini savunmuştur. İnsanların özgür varlıklar oldukları için kendi iradeleriyle oluşturacakları kurallara uyacaklarını düşünmüştür. Özgür olmak ve bilgiye aç olan insan halkının toplumda en üst seviyede yer almak istediğini bunun için ise iktidar savaşlarının çıktığını bununla beraberde yasaların oluştuğunu savunmuştur. Yasaların ondaki dönemde var olan fiziki, doğ ve dini inanışlara göre şekillendiğini ancak hangi dönem ve şart olursa olsun köleliğin insanların özgürlüğünü ve hayatını kısıtladığını düşünerek köleciliği kaldırmış, devlet içindeki iktidarı, iktidarla sınırlayarak oluşan kuvvetleri birbirlerinden ayırarak siyasal özgürlüğü benimsemiştir. Bu şekilde kuvvetler ayrılığını ilk ve en ayrıntılı olarak ele alan filozof olmuştur. Dengenin kuvvetler ayrılığı ile sağlanacağını, özgürlüğün ise isteyenin her istediğini yapmasının değil yasaların öngördüğü şeyleri yapmanın doğru olacağını savunmuştur. Montesquieu hükûmetin yönetiminde hükümdarın başarılı olduğu işleri tek başına yapmasının yanında başarısız olduğu işleri yürütürken vekillerinden yardım alması gerektiğini savunmuştur. Halkın seçimle iş başına getirdiği yöneticilerin aslında işlerinde başarılı yöneticiler olduğunun fakat yönetimde aksaklıklar ve sorunlar çıktığının bunun nedenin ise halkın her istediklerinin bir an önce yapılmasını istemesinden kaynaklandığını düşünmüştür. Toplumların ihtiyaçlarına göre şekillenen iktidarda farklı yönetim biçimleri oluşabileceği için düşünüre göre herhangi ideal bir yönetim biçimi bulunmamaktadır. Yönetim biçiminin temeline dayanan düşüncenin Erdem ilkesi olduğunu benimsemiş, bu kavramın kelime anlamının ise siyasi açıdan yasaya bağlı, topluma saygılı olmak olduğunu kabul etmiştir. Montesquieu bu dönemin mukayeseli hukukunun öncüsü, sosyoloji kurucusu ve siyasetçisi olarak kabul edilmiştir.

Jean-Jacques Rousseau

Eşitlik ve milli egemenlik kavramlarının temelini atan 18. Yüzyılın siyasi düşünürlerinden olan Rousseau, halk egemenliği ve doğrudan demokrasi anlayışını savunmaktadır. Devletin ortaya çıkmasını sağlayan şey ona göre 1762'de yayınladığı "Toplum Sözleşmesi" eseridir. Eserinde milli egemenlik kavramının sözde demokrasiye yol açtığını düşünerek onun yerine halk egemenliği kelimesini kullanmayı seçer. Eşitlik olmadan elde edilen özgürlüğü reddeden filozof, devlet hayatında en önemli kavramın eşitlik olduğunu savunur. Hobbes, Locke gibi filozofların da düşüncesi olan devletin kurulmasında etkili olan şeyin doğal yaşam döngüsü olduğunu savunur. Rousseau diğer filozoflardan ayıran doğal yaşam dönemi iki aşamadan oluşur, bunlar;
 Mülkiyetin Olmadığı Aşama: Özel mülkiyetlerin ortaya çıkmasına kadar geçen dönemdir, huzurun ve mutluluğun var olduğuna inanılır.
 Mülkiyetin Ortaya Çıktığı Dönem: Özel mülkiyetin var olduğu ve sınıfsal ayrımların yaşandığı dönemdir. Sosyal düzen bozulmuştur ve bu sosyal düzeni tekrar sağlamak için devletlerin kurulduğuna inanır.

Devlet düzenini sağlayan yasaların kim tarafından hazırlandığını önemsemezken, yasaların içerisinde mutlaka bulunması gereken üç madde olduğunu savunur. Adalet, Özgürlük ve Genellik İlkesi. Genellik ilkesi Rousseau'ya göre çoğunluk ve azınlığın görüşlerinin toplamından oluşmaktadır. Herhangi bir yönetim şekline de inanmayan siyasetçi geçmişten gelen ve yeni oluşan bütün yönetim şekillerinin gelecek çağa ayak uyduramayarak bozulabileceklerini bu yüzden düzenli bir meclisin bulunması gerektiğini ve sürekli olarak toplantılarla yeni yönetim için kurallar koymaları gerektiğini savunmuştur. Bütün bunların olmaması halinde olağanüstü yolun varlığına gidilerek krala karşı çıkmanın olağan olduğunu savunarak krala karşı yeni kral çıkarma fikrinde bulunmuştur.

Francisco Suárez
İnsanların toplum olma isteğinden doğan özelliklerinden gelen kavramın devlet olduğunu savunan Francisco Suárez, halkın güvenliğini koruduğu sürece en iyi yönetim biçiminin monarşi olduğunu kabul etmiştir. Hükümdarın iktidarının kral ve halk arasındaki sözleşmeye dayanmaktadır Suarez'e göre. Sözleşmenin son bulmasındaki tek kural hükümdarın halkına karşı zulme başvurmasıdır. Sözleşme üzerinde yer alan düşüncelerin din tanrısı/din adamı tarafından yargılanma hakkı vardır. Suarez bu sözleşmeyi birçok filoz gibi din düşüncelerini desteklemek için kullanmış, iyi yaşama uygun olmayan bütün davranışları din adamları tarafından halkı uyarması içinde kullanılabileceğini savunmuştur. Devletler hukukunun en geniş anlamda doğal düşünce ve yaşamdan oluştuğunu düşünen filozof, devletler hukuku kavramını yazdığı "Yasa Koyucu Tanrı'nın Yasalarının İncelenmesi" adlı kitabıyla geliştirmiştir. Hukukun özünün yükümlülüklerden doğduğunu savunmakla birlikte hukuku dört kategoriye ayırır, bunlar:
 Ezeli Hukuk: Diğer kavramların anası olarak kabul edilir, hukuk kavramlarının bu kavramdan türediğine inanılan dünyada bulunan tüm varlıkları kapsamına alan ilahi takdirdir.
 İlahi Hukuk: Tanrı tarafından belirlenen genel ilkeleri içeren kavramdır. İlahi hukukun kaynağını doğrudan Tanrı'nın istekleri ve gücü belirler.
 Doğal Hukuk: İnsanın tanrısal düşünceleriyle, tanrısal isteklerinin sağlanmasıyla oluşmaktadır. İnsanın tam doğasıyla özdeşleşmemektedir.

Beşeri Hukuk: Adil ve kararlı kurallardan oluşurken, gücü ve yaptırımı yasa koyucu tarafından belirlenir.  İlahi ve doğal hukukun genel ilkelerine sahiptir. Bu kavramların her birinin ise istek edimleri olduğunu ileri sürer. Devletler Hukuku ile Doğal Hukuk arasında ayrımlar yaparak, ahlak ve siyasal birliğe dayalı egemen devletlerin varlığının gerekli olduğunu savunmuştur. "Katolik İnancın Savunması" adlı kitabıyla süre gelen bir inanış olan Tanrı'nın yeryüzündeki temsilcilerinin kral olarak görülmesi inancını yıkmıştır. Suarez, skolastik felsefenin son büyük temsilcisi olarak kabul edilmiştir ve ölümüyle birlikte felsefi canlılıkta sona ermiştir.

Neo-modern
Bu modern çağdaki reformlara ve yeniliklere tepkilerini koyan düşünürlerdir. Bu filozoflar bazılar Immanuel Kant ve Edmund Burke'dir. Bu filozoflar akıl yürütmeyle ve deneysel yollarla toplumun reforme edilmeyeceğine inanan filozoflardandır.

Post-modern
Bu dönemin etkilerini ilk olarak edebi eserlerde ve sanat eserlerinde rastalanmıştır. Daha sonra felsefeyi ve sosyolojiyi etkilemiştir. Post modern düşüncenin öncü filozofları ise Freud ve Friedrich Nietzsche dir. Ona göre dünya biricik bir kaos ortamıdır ve düzenler insanların yansımalarıdır. İnsanın yapması gereken dünyanın bu tarihselliğini kabul edip kendi ahlakını oluşturmalıdır. Freud ise insanın bilinçaltındaki dürtülerle hareket ettiğini savunmaktadır. Bu yüzden modern medeniyetin insanın istekleriyle sürekli çatıştığını ifade eder ve bu çatışma ileride kapitalist sistemi de bitirecektir bundan bahseder fakat Freud bunun için bir çözüm yolu da sunmamıştır.

Ayrıca bakınız
 Devlet

Kaynakça

Siyaset felsefesi


An Eulophia fridericii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Anthony Vincent Hall. An Eulophia fridericii in nahilalakip ha genus nga Eulophia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eulophia

Eulophia fridericii


Jeffrey  McVean (né le  à Tallangatta)  est un cavalier australien de saut d'obstacles.

Carrière
Aux Jeux olympiques d'été de 1984 à Los Angeles, il est  de l'épreuve individuelle ; en équipe avec Greg Eurell, Guy Creighton et George Sanna, il est neuvième de l'épreuve par équipe.

Aux Jeux olympiques d'été de 1988 à Séoul, il est  de l'épreuve individuelle ; en équipe avec Vicki Roycroft, Rodney Brown et George Sanna, il est dixième de l'épreuve par équipe.

Famille
Il est le père de Katie McVean.

Notes et références

Liens externes

Cavalier australien de saut d'obstacles
Cavalier aux Jeux olympiques d'été de 1984
Cavalier aux Jeux olympiques d'été de 1988
Naissance en décembre 1954
Naissance dans l'État de Victoria

Jeff McVean