The Catholic Church in Sweden was established by Archbishop Ansgar in Birka in 829, and further developed by the Christianization of Sweden in the 9th century. King Olof Skötkonung (ca. 970–1021) is considered the first Christian king of Sweden.

In the Middle Ages, continental culture, philosophy and science spread to Sweden through the Catholic Church, which also founded schools, Uppsala University, hospitals as well as monasteries and convents. Several church representatives also became significant actors outside the religious sphere.

The Reformation in Sweden began in 1527 when King Gustav Vasa and his Riksdag of Västerås broke the full communion of the Swedish church with Rome, making it politically subservient to the kingdom. Controversies about the state of Catholicism in the Swedish church endured until the reigns of King John III (1568–1592) and the Catholic King Sigismund of Poland and Sweden (1592–1599).

At the Uppsala Synod in 1593, under the influence of Duke and future King Charles IX of Sweden, the Swedish church finally became a Lutheran state church, ratified by Charles' victory in his war against his Catholic predecessor in 1599. Governmental anti-Catholicism was imposed in Sweden, including deportations and death penalties for Catholics from 1599 to 1781.

Limited visits of individual foreign Catholics in Sweden were decriminalised through the Tolerance Act, imposed in 1781 by King Gustav III of Sweden. The conversion of Swedish citizens to the Catholic Church was decriminalized in 1860. In 1951, Swedish citizens were allowed to exit from the Lutheran Church of Sweden. In 1977, the last legislative ban on Catholic convents in Sweden was abolished. Still, however, according to the Act of Succession of the Swedish throne, only Lutheran legitimate descendants brought up in Sweden are presently entitled to succeed as monarch and the thus head of state of Sweden.

Since 1953, the Catholic Church in Sweden has been formally represented by the Diocese of Stockholm, covering the whole country, estimating some 106,873 registered members (2013), with unofficial estimates of about 150,000 Catholics in the country in total. Most of them have an immigrant background, while others are native Swede converts.

On 21 May 2017, Pope Francis named Bishop Anders Arborelius, the Ordinary of Stockholm, a Cardinal, a first for the Catholic Church in Sweden.

Name

When the Swedish state gave "registered denominations" legal status in 2000, and the associations that had until that point organised the Catholic Church in Sweden became defunct, the church lost the right to the ordinary name. The administration of the diocese took it for granted that the name was the Catholic Church, that they had never applied to legally patent the name. Several smaller denominations, among them the Liberal Catholic Church, and the Old Catholic Church, opposed it calling itself the "Catholic Church". The solution was similar to the United Kingdom, where "Roman Catholic" has long been used to disambiguate from the high church movement of the Anglican Church that refer to themselves as "Anglo-Catholics". The church is therefore now registered under Swedish law as the "Roman Catholic Church" (Swedish: "Romersk-katolska kyrkan").

History
The Catholic Church was the established church of Sweden from the Middle Ages until the Protestant Reformation in the 16th century, when King Gustav I severed relations with Rome. The Church of Sweden became Lutheran at the Uppsala Synod in 1593 when it adopted the Augsburg Confession to which most Lutherans adhere.

In 1654, Christina, Queen of Sweden caused much scandal when she abdicated her throne to convert to Catholicism. She is one of the few women buried in the Vatican grotto.

In the 1770s, the prominent Liberal Anders Chydenius - himself a Lutheran priest - prevailed upon King Gustav III to legalise the immigration of Catholics (as well as Jews) into Sweden. However, the Lutheran Church remained  the only legal church in Sweden until the middle of the 19th century, when other churches were allowed. The Lutheran Church remained a state church until 2000.

Apostolic Vicariate of the Nordic Missions (circa 829-1104)

When Emperor Louis the Pious was visited in 829 by two envoyés of the Swedish king, who messaged that several in their homeland were willing to convert to the Christian faith, he appointed Archbishop Ansgar for the mission. Ansgar and his assistant, the monk Witmar, followed with a convoy of merchants, but halfway they were attacked by vikings, and had to reach Birka on foot.

Archbishop Ansgar, sometimes called the "Apostle of the North", arrived in the town of Birka on an island in Lake Mälaren in 829 from the Archbishopric of Bremen, and founded ostensibly the first Christian parish in Sweden. Members included Herigar, evidently the first documented Christian Swede. However, findings from a Christian graveyard at Varnhem, dated to the 9th century, indicate that Christianity may have arrived before Ansgar. In addition, it is not unlikely that Christian slaves and other foreigners inhabited Sweden before that time.

The Swedish king at this time was Björn, according to Vita Ansgari, possibly Björn at Haugi.

Thereafter, Christianity slowly grew in Sweden from the 9th century until the late 11th century by people who came in contact with Christianity in other countries, and through missionaries from the Holy Roman Empire and England.

Götaland seems to have been Christianized before Svealand.

The first significant sign that Christianity had been established on a larger scale was the baptism of King Olof Skötkonungs circa 1008.

According to Adam of Bremen, Olof Skötkonung was granted an ultimatum at the ting in Uppsala: if he respected the faith of the pagan Nordic mythology and the blót rituals at the Temple of Uppsala, he got to choose one county to have as Christian. He chose Västergötland, and in cooperation with the Archbishopric of Bremen, which was responsible for Apostolic Vicariate of the Nordic Missions, the Diocese of Skara was established, with first bishop appointed in 1014: Thurgot of Skara (dead circa 1030).

Ecclesiastical province of Lund (1104–1164)

In a Papal document from 1120, Skara was mentioned, Liunga kaupinga (Linköping), Tuna (Eskilstuna), Strängnäs, Sigtuna, and Arosa (Västerås or possibly Östra Aros/Uppsala), all as episcopal sees. Later in the 12th century, also Växjö and Åbo. Furthermore, Sigtuna was moved to Uppsala. The dioceses were from 1104 subject to the Archdiocese of Lund, which was then Danish.

During the 12th and 13th centuries, several religious orders were established throughout Sweden. Alvastra, Nydala and Varnhem abbeys were founded by the Cistercians. The Dominicans and the Franciscans opened convents in among other places Visby and Skara.

Ecclesiastical province of Uppsala (1164–1557)

In 1164, Sweden was granted its own ecclesiastical province, with a proper archbishop seated in Uppsala. However, the ecclesiastical province of Sweden would still remain formally subject to Lund until the Protestant Reformation.

The most important figure of the church in Sweden during the 14th century was Bridget of Sweden. Her apparitions gained much renown both spiritually and politically throughout Europe. She managed to have the pope recognise the establishment of the Bridgettines order, and a convent was founded, Vadstena Abbey.

The Middle Ages also gave the Catholic Church in Sweden several saints. A few of them are still celebrated in the Catholic Church in Sweden today. Some of them are, besides Bridget, are Sigfrid of Sweden, and Helena of Skövde, but there were also local cults of for instance Catherine of Vadstena, Nils Hermansson, Ingrid of Skänninge, and Brynolf of Skara. See also: List of Swedish saints.

Protestant Reformation (16th century)

During the 16th century, King Gustav Vasa broke the relations with the pope, as did several northern European monarchies. The process had its background in the reformers' criticism of Catholicism, but it was also due to a larger societal context, including attempts to foster a centralised military state under more powerful royal control.

Thus, the break with the Catholic Church and parts of its teachings, was due part to political/economical reasons, part to the theological reformation. Regarding the first, the conflict stood primarily at the Riksdag of Västerås in 1527, and the break with the pope through the abolition of the Canon law in 1536 under King Gustav Vasa.

However, these changes didn't mean that there were no more Catholics in Sweden during the 16th century. Naturally, there were plenty who during and after the Protestant Reformation didn't swap their loyalties so easy, yet didn't wish to leave the country. Throughout the modern era, immigrants arrived from Catholic countries who only reluctantly made superficial professions of Lutheranism, although some might have been described as crypto-Catholics.

Catholic authorities sent representatives illegally into the country and educated Swedes to become Catholic prelates outside of Sweden, despite that they could not legally return.

Exceptions from the Reformations occurred. The reigns of King John III and his son King Sigismund and the Swedish–Polish Union 1594–1599.

King John III attempted to ease the breach. He invited a Norwegian Jesuit, Laurentius Nicolai, who was active in Sweden 1576–1580. Later, two more Jesuits arrived who were active at the Collegium regium Stockholmense college on Riddarholmen in Stockholm. John III participated in Catholic eucharist and had extensive dialogue with the Holy See in Rome of having the Swedes returning to Catholicism, but these attempts were stranded. Nonetheless, his daughter married as Catholic.

After the Reformation, it took a long time for the Catholic Church to return to Sweden. Catholic clergy was present at some Catholic embassies, but their influence remained limited for obvious reasons; Sweden had Catholicism criminalised.

Uppsala Synod 1593

After the death of King John III in  1592, Duke Charles was appointed acting regent (Swedish: riksföreståndare). At the same time, the ideas of the Reformation were recognised along with the establishment of a national church in Sweden during the Uppsala Synod in 1593. At this point, the breach with the papacy was finally ratified. At this time in Sweden, politics was religion, and religion was politics, why the decision could be perceived as a provocative stance by the throne pretendent Duke against future King Sigismund and his supporters, which would eventually result in the War against Sigismund.

King Sigismund and the Swedish–Polish Union 1592–1599

Due to the throne ascension of King Sigismund III and the establishment of the Swedish–Polish Union 1594-1599, the Protestant Reformation was halted, and religious freedom allowed. At this period, yet again Catholics were appointed to public offices and exiled Catholics were granted return or settlement.

Legally enforced anticatholicism 1599–1781

Subsequent to Duke Charles victory in his War against Sigismund 1599, all Catholics were banned and exiled, enforced by death penalty.

After the death of King  Charles IX in 1611, some legal suspensions were offered for ambassadors from Catholic countries and their relatives for them to live their faith, as for a few merchants and mercenaries. Now, immigrants from Catholic countries illegally partook in liturgies at the embassies. However, with the Riksdag of 1617, the rules were further restricted.

Yet, for Swedish Catholics, the death penalty was still imposed. For instance, in 1624, the Mayor Zackarias Anthelius and the royal secretary, Göran Bähr, both received the death penalty for converting to Roman Catholicism.

King Gustavus Adolphus' daughter and successor Queen Christina had Catholic clergy invited to her court. She abdicated from the throne and converted to the Catholic faith.

In the 1670s, Father Johannes Sterck, a Jesuit, was active in Sweden. He was originally a legation priest, but when the ambassador he served died, he stayed and initiated a mission instead. He was eventually sentenced to death, but the sentence was commuted and he was exiled.

In the 1720s, Catholic textile workers arrived, primarily from the Holy Roman Empire; these were granted limited freedom of religion. Their visits to the legation chapels were accepted behind closed doors in order to celebrate mass, and in this way these chapels evolved into small parishes. From this time, Catholics were termed "foreign religious adherents".

At this time, Catholics in Sweden were formally represented by the Apostolic Vicariate of the Nordic Missions.

Apostolic Vicariate in Sweden (1783–1953)

In 1781, King Gustav III imposed the Tolerance Act in Sweden, which gave foreign Catholics that had moved to Sweden the right to build churches and educate their issue in the Catholic tradition. First, an Apostolic prefecture was created, and in 1783 Pope Pius VI appointed a French priest, Father Nicolaus Oster, as apostolic vicar in Sweden, . However, it would last some 100 years till before Swedish conversions became decriminalised.

In 1784, a Catholic parish was formally founded in Stockholm. The members lacked suitable premises, however. Therefore, until 1837, Stockholm's Catholics celebrated mass in the Freemasons hall inside the building of today's Stockholm City Museum, which they were offered to rent for the purposes.

After King Oscar I married a Catholic Princess, Josephine of Leuchtenberg, the restrictions against the Catholic Church in Sweden were further eased. The Queen brought with her a chaplain, Dr Jakobus Laurentius Studach. He was a consecrated bishop and became the new apostolic vicar for Sweden. At this time also the Chapel of Eugenia was erected at Norrmalm, which stood finished in 1837, but was demolished during the Redevelopment of Norrmalm in the 1960s.

Since 1873 it has been legal also for Sweden citizens to adhere to the Catholic Church without risking death penalty or exile. Civil rights were still restricted, however. Until 1951 it was forbidden for Catholics to become Members of Parliament, teachers, physicians, or nurses.

Dr. Albert Bitter was appointed apostolic vicar in 1893. In 1899 only some 2,500 Catholics in Sweden were registered. Catholic church buildings existed in Stockholm, Gothenburg, Malmö and Gävle. The psalm book Cecilia was published in 1902. In 1920, the first edition of the news and cultural magazine Credo was released, today known as Signum.

During and after World War II, the Catholic population increased due to refugees and immigrants.

29 June 1953, Pope Pius XII established the Diocese of Stockholm. Sweden was no longer considered a missionary region, but enjoyed a more independent status. The same year, the Church of St. Eric was granted the status of cathedral. The first diocesan bishop was the former apostolic vicar Johannes Erik Müller, born in Bavaria. He was succeeded by Bishop Ansgar Nelson, a Benedictine monk, Bishop John Taylor, Oblates, and Bishop Hubertus Brandenburg, along with assistant bishop William Kenney.

Diocese of Stockholm (since 1953)

The Diocese of Stockholm, founded in 1953, covers all of Sweden's territory, has more than 100,000 members and is one of Sweden's largest religious denominations. In 1998, the Catholic Church in Sweden got its first Swedish bishop since the Protestant Reformation, Anders Arborelius. The cathedral of the diocese is the Cathedral of Saint Eric, located in Södermalm in Stockholm. Its parish has about 8,500 members.

Catholic priests are educated in Uppsala, with academic studies offered by the Newman Institute (Uppsala). A part of the studies may be pursued at the Pontifical universities in Rome. The education typically lasts a total of seven years, covering studies in philosophy, theology, pastoral practical work, as well as spiritual and liturgical instruction.

In 1934, the official youth association of the diocese was founded, Sveriges Unga Katoliker.

The central administration of the diocese maintains offices in Södermalm, in the real estate that was acquired in 1857. Furthermore, a Catholic school was founded at Nytorget in Södermalm in 1795. In 1859, the school moved to the diocese offices. In 1967 it moved to Enskede.

Swedish saints and beatified
 Saint Bridget of Sweden (1303–1373), Founder of the Order of the Most Holy Saviour (Bridgettines).
Canonized: October 7, 1391 by Pope Boniface IX
 Saint Catherine of Vadstena (1331–1381), Professed Religious of the Order of the Most Holy Saviour (Bridgettines).
Canonized: 1484 by Pope Innocent VIII
 Saint Maria Elisabetta Hesselblad (1870–1957), Founder of the Bridgettine Sisters; Revived the Order.
Beatified: April 9, 2000 by Pope John Paul II
Canonized: June 5, 2016 by Pope Francis
 Saint Saint_Ingrid_of_Skänninge Dominican Nun
 Servant of God Ellen Ammann (1870–1932), Married Layperson of the Archdiocese of Munich-Freising; Founder of the German Catholic Women's Association.
 Servant of God Maria Caterina Flanagan (1892–1941), Professed Religious of the Bridgettine Sisters.
 Servant of God Stanislaw Komar (1882–1942), Professed Religious of the Jesuits; Martyr
 Servant of God Wilfried Stinissen of Christ the King (1927–2013), Professed Priest of the Discalced Carmelites
Worth mentioning is also Eric IX of Sweden (Locally referred to as "Saint Eric"), who was martyred and is venerated as a local saint, though never officially canonized by The Holy See.

See also
Religion in Sweden
Church of Sweden

References

External links

Catholic Church in Sweden (in Swedish)

Sweden
Christian denominations in Sweden

Catholic Church in Sweden


An Scleria annularis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Scleria annularis in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria annularis


Gabrielle Poynot, née le  à Montreuil-Bellay et morte le  à Paris, est une graveuse aquafortiste française.

Biographie
Gabrielle Caroline Poynot est la fille d'Alexis Delphin Poynot, notaire, et d'Euphrasie Prudence Audebert.

Elle est élève de Charles Albert Waltner, Herminie Waternau et de Lionel Aristide Le Couteux.

En 1893, elle expose parmi trente femmes peintres françaises à l'exposition universelle de Chicago au Woman's Building.

Elle meurt le  à son domicile de la rue Mayet à l'âge de 80 ans. Elle est inhumée le  au cimetière du Père-Lachaise.

Notes et références

Liens externes

Graveuse française du XIXe siècle
Aquafortiste français
Naissance en novembre 1852
Décès en novembre 1932
Décès dans le 6e arrondissement de Paris
Décès à 80 ans

Gabrielle Poynot


Boris Andrejewitsch Babotschkin (; *  in Saratow; † 21. Juli 1975 in Moskau) war ein sowjetischer Schauspieler und Theaterregisseur.

Leben
Babotschkin kam als Sohn eines Kaufmanns und einer Lehrerin zur Welt. Er interessierte sich früh für das Theater und besuchte 1920 eine Schauspielschule in Saratow, die er jedoch schon kurze Zeit später verließ. Er zog nach Moskau, lernte einige Monate an der Schauspielschule von Michael Tschechow und ab 1921 an der Schule von Illarion Pewzow. Es folgten Auftritte an Theatern in Moskau und an Provinzbühnen unter anderem in Saratow und Samarqand. Im Jahr 1927 wurde er Ensemblemitglied am Leningrader Theater der Satire und spielte von 1931 bis 1935 am Leningrader Akademischen Schauspielhaus. Von 1935 bis 1940 wirkte Babotschkin als Regisseur, Schauspieler sowie in späteren Jahren künstlerischer Leiter des Leningrader Gorki-Theaters (ab 1992 Staatliches Akademisches Bolschoi-Theater). In der Spielzeit 1952/53 war Babotschkin Chefregisseur am Puschkin-Theater in Moskau und gehörte von 1955 bis zu seinem Tod 1975 zum Ensemble des Moskauer Maly-Theaters.

Im Jahr 1928 kam Babotschkin zum Film und gab sein Leinwanddebüt in Мятеж (Mjatesch). Seinen internationalen Durchbruch erlebte er 1934 als Titelheld des Films Tschapajew. In späten Jahren drehte er vorwiegend für das Fernsehen, wobei er mehrfach in Tschechow-Verfilmungen zu sehen war. Babotschkin starb 1975 und wurde auf dem Nowodewitschi-Friedhof beigesetzt.

Filmografie (Auswahl)
 1928: Meuterei (Mjatesch)
 1934: Tschapajew
 1936: Die Freundinnen (Podrugi)
 1948: Der wahre Mensch (Powest o nastojaschtschem tscheloweke)
 1950: Die große Kraft (Welikaja sila)
 1955: Bewegte Jugend (Trewoschnaja molodost)
 1959: Annuschka (Annuschka)
 1967: Sommergäste (Datschniki)

Auszeichnungen
 1935: Volkskünstler der RSFSR
 1939: Leninorden
 1941: Stalinpreis (erste Stufe) für seine Darstellung in Tschapajew
 1950: Orden des Roten Banners der Arbeit
 1951: Stalinpreis (dritte Stufe) für seine Darstellung in Die große Kraft
 1963: Volkskünstler der UdSSR
 1967: Leninorden
 1974: Held der sozialistischen Arbeit mit Verleihung des Leninordens
 1977: Staatspreis der UdSSR (postum)

Literatur
 Babotschkin, Boris Andrejewitsch. In: Joachim Reichow, Michael Hanisch (Hrsg.): Filmschauspieler A–Z. Henschelverlag, Berlin 1989, S. 27–28.

Weblinks

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Theaterregisseur
Darstellender Künstler (Sankt Petersburg)
Darstellender Künstler (Moskau)
Verdienter Künstler der RSFSR
Volkskünstler der RSFSR
Volkskünstler der UdSSR (Darstellende Kunst)
Held der sozialistischen Arbeit
Träger des Leninordens
Träger des Ordens des Roten Banners der Arbeit
Träger des Stalinpreises
Träger des Staatspreises der UdSSR
Sowjetbürger
Russe
Geboren 1904
Gestorben 1975
Mann

Boris Andrejewitsch Babotschkin


Edivaldo Martins Fonseca (13. april 1962 - 13. januar 1993) var en brasiliansk fodboldspiller.

Brasiliens fodboldlandshold

|-
|1986||2||0
|-
|1987||0||0
|-
|1988||0||0
|-
|1989||1||0
|-
!Total||3||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Edivaldo Martins Fonseca


Flekkusótt (typhus) er hópur smitsjúkdóma af völdum bakteríusýkinga. Einkenni eru hár hiti, höfuðverkur og útbrot sem byrja vanalega einni til tveimur vikum eftir smit.

Flekkusótt nær yfir eftirfarandi sjúkdóma:

 Útbrotataugaveiki, sem er af völdum Rickettsia prowazekii bakteríunnar og dreifist með lúsum sem lifa á mönnum.
 Kjarrflekkusótt, sem er af völdum Orientia tsutsugamushi bakteríunnar og berst með mítlum.
 Rottuflóaflekkusótt, sem er af völdum Rickettsia typhi bakteríunnar sem dreifist með flóum sem lifa á rottum.

Tilvísanir

Smitsjúkdómar

Flekkusótt


Mirje je villa rustica na zapadnom kraju otoka Korčule, u općini Blatu, u Potirni na položaju Mirju.

Povijest
Čine ga ostatci bogato opremljene antičke ville rustice koja je trajala od od 1. do 6. stoljeća.

Osobine
Većina zidova prekrivena je suhozidnom gradnjom, a danas je najbolje vidljiv objekt pravokutnog tlocrta koji je u drugoj fazi gradnje prenamijenjen za cisternu. Osim ostataka arhitekture, na nalazištu je pronađeno više grobova, a od pokretnih nalaza ističu se ulomci arhitektonske plastike, mramorni ulomci s natpisima od koji jedan spominje gradnju hrama božice Venere Pelagije, zatim ulomci zidnih fresaka, sarkofaga, a pozzeto grobnica, te brojno keramičko posuđe.

Zaštita
Pod oznakom Z-5111 zavedeno je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština ".

Izvori

Korčula
Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Dubrovačko-neretvanskoj županiji
Rimske građevine u Hrvatskoj

Mirje (Potirna)


Johnny Jam & Delgado er en dansk producer-duo bestående af Johnny "Johnny Jam" Pedersen og Karsten "Delgado" Dahlgaard. De var aktive fra midten af 90'erne til begyndelsen af 00'erne, og producerede hovedsageligt inden for eurodance- og pop-genren. De har bl.a. produceret for Aqua, Mirah, Freya, Daze, Hit'n'Hide, Ace of Base, og Aaron Carter. Deres største succes blev Aqua's debutalbum, Aquarium, som solgte 14 mio. eksemplarer på verdensplan.

I 1994 åbnede Karsten Dahlgaard pladeselskabet Smash Records som en underafdeling af CMC.

Udvalgt diskografi
 Mirah – Mirah (1994)
 Marian – Marian (1996)
 Fortyfive Degrees – One in a Million (1997)
 Aqua – Aquarium (1997)
 Daze – Super Heroes (1997)
 Hit'n'Hide – On a Ride (1998)
 Ace of Base – Flowers (1998)
 Freya – Tea with the Queen (1999)
 Adam Rickitt – Good Times (1999)
 Kathie Lee – Heart of a Woman (2000)
 Mandy Moore – I Wanna Be with You (2000)
 Jon Secada – Better Part of Me
 Mirah – Mirah (2000)
 Sandy & Junior – Internacional (2002)
 Amalie – I mine sko (2010)

Kilder

Eksterne henvisninger

Musikproducere fra Danmark
Sangskrivere fra Danmark
Duoer

Johnny Jam & Delgado


Acworth may refer to:

People
Acworth (surname)

Places
 Acworth, Georgia, US
 Lake Acworth, lake in Acworth, Georgia
 Acworth, New Hampshire, US

See also
 Ackworth (disambiguation)

Acworth


A geologia de Omã inclui paisagens variadas que são uma mistura de sua história geológica e seu clima nos últimos milhões de anos. Afloramentos rochosos nas montanhas Al Hajar, Huqf e Dhofar são um ponto de interesse para geólogos internacionais. O registro da rocha abrange cerca de 825 milhões de anos e inclui pelo menos três períodos em que o país esteve coberto por gelo.

Omã, localizado no canto sudeste da placa arábica, está sendo empurrado lentamente para o norte, à medida que o Mar Vermelho se alarga. As imponentes montanhas Hajar e os vales submersos de Musandam são lembranças dramáticas disso. De um modo geral, Omã é bastante quiescente tectonicamente. Musandan experimenta tremores ocasionais quando a Placa Arábica colide com a Placa Eurasiática .

Durante o período cretáceo, Omã estava localizado adjacente a uma zona de subducção e uma porção do manto superior, juntamente com rochas vulcânicas sobrejacentes do fundo do mar, foram lançadas sobre a crosta continental . Esta sequência obduzida de rochas ultramáficas a máficas é o complexo Semail Ophiolite . O ofiolito é localmente rico em jazidas de cobre e cromita .

As planícies interiores de Omã são de rochas sedimentares jovens, cascalhos de wadi, areias de dunas e salinas . Abaixo deles está uma pilha de vários quilômetros de espessura de rochas sedimentares mais antigas que abrigam os recursos de hidrocarbonetos do país. O sal antigo, que vem à tona em vários domos de sal, como Qarat Kibrit, desempenha um papel importante na formação de muitas dessas acumulações de petróleo e gás.

Omã tornou-se um destino importante para o geoturismo e um número crescente de visitantes é atraído pelos espetaculares afloramentos que o país tem a oferecer.

Ver também
 Montanhas Hajar
 Ilha de Maceira

Geologia de Omã
Geologia da Ásia
Geologia do Oriente Médio

Geologia de Omã


Silvã de Cima,  Portekiz'de Sátão belediyesine bağlı olan, 6,63 km2 yüzölçümüne sahip, 549 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Sátão

Silvã de Cima


Soraia André César (São Paulo, 9 de agosto de 1964) é uma desportista brasileira que competiu em judô. Ganhou três medalhas nos Jogos Panamericanos entre os anos 1983 e 1991, e oito medalhas no Campeonato Panamericano de Judo entre os anos 1982 e 1990.

Carreira no esporte
Soraia André começou a prática do Judô em 1976, em um período histórico (Ditadura Militar) em que as artes marciais eram proibidas para as mulheres no Brasil. Só voltaram a ser liberadas para as mulheres em 1979. Ela conseguiu iniciar os treinamentos em 1976 porque seu pai conhecia os mestres judocas e ela passou a integrar a equipe das esposas dos mestres. Todos e todas eram japoneses. Segundo ela, "como eu era a única brasileira no grupo, eu queria parecer com elas, que eram japonesas ou nisseis. E então eu alisava meu cabelo com ferro quente e fazia de tudo para ter um comportamento semelhante ao delas". Ela afirma ainda que "o judô me tirou da marginalidade, me deu um futuro, me ensinou a ser uma pessoa perseverante, que nunca se acomoda com derrotas".

Ganhou três medalhas nos Jogos Panamericanos entre os anos 1983 e 1991, e oito medalhas no Campeonato Panamericano de Judo entre os anos 1982 e 1990. Em 1988, ela estava entre as judocas que participaram da Olimpíada como demonstração e ficou em quinto lugar.

Segundo Soraia, nos Jogos Olímpicos de Barcelona (1992), ela se desentendeu com os dirigentes da Confederação Brasileira de Judô, que instituíram que judocas com mais de 28 anos de idade não poderiam fazer parte da equipe brasileira; o que a atingia diretamente.

Vida pessoal
Soraia é graduada em Educação Física, em Psicologia e possui pós-gradução em Psicopedagogia, Letras, Direito Educacional, Psicologia do Esporte e Psicodrama. Em 1988, mudou-se para a cidade de Santo André, onde recebeu, em 2016, o título de cidadã honorária da cidade, em sessão solene na Câmara Municipal. Em 2008, foi candidata a Vereadora pelo Partido Trabalhista Brasileiro (PTB).

Em 2021, foi homenageada pela Coordenação de Veteranos da Federação Paulista de Judô (FPJudô) em uma cerimônia em comemoração aos 40 anos do primeiro campeonato mundial de judô feminino. No mesmo ano, publicou artigo sobre o racismo no judô, em co-autoria com Gabriela C. de Souza, no qual analisam os casos de Rafaela Silva (2012) e de Rochele Nunes (2020).

É casada com José Barbosa César.

Prêmios internacionais

Referências

Naturais de Santo André (São Paulo)
Judocas do Brasil
!Wikiconcurso Mulheres Brasileiras no Esporte (artigos)

Soraia André


Balzamski vratić (velika plahtica, marijin list, zelje svete Marije, blažena metvica, kaloper, lat. Tanacetum balsamita, sin. Balsamita major), mirisna korisna trajnica iz porodice glavočika.

Danas raste po mnogim krajevima svijeta uključujući i Hrvatsku.

Izvori

Vanjske poveznice

Vratić
Flora Hrvatske
Flora Cipra
Flora Irana
Flora Krima
Flora Turske
Flora južne europske Rusije

Balzamski vratić


An Cynosurus junceus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Svante Samuel Murbeck. An Cynosurus junceus in nahilalakip ha genus nga Cynosurus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cynosurus

Cynosurus junceus


SFC Chibougamau ou CFS Chibougamau, était une Station des Forces Canadiennes, établie à Chibougamau entre 1962 et 1988. La station faisait partie du réseau de la ligne Pinetree, une ligne de surveillance aérienne pendant la Guerre froide.

Contexte

Au Canada, les premiers postes de radar sont installés en 1942  mais ils sont démantelés dès la fin de la Seconde Guerre mondiale. En 1946 toutefois, alors que la Guerre froide se prépare, les autorités canadiennes envisagent la construction d'une ligne de radars couvrant le territoire nordique, pour se protéger d'une éventuelle attaque soviétique. Toutefois, la technologie de l'époque ne garantit pas des renseignements fiables et le projet est mis sur la glace dès 1947.

En 1949, les tensions entre les blocs de l'Ouest et de l'Est poussent le gouvernement à construire des réseaux de bases radars, afin de détecter la présence d'avion soviétique sur le territoire. La construction des bases du réseau de surveillance Pinetree, le long des 49e et 50e parallèles, débute en 1951. En 1957, on compte déjà 39 sites.

L'importance de ces lignes diminue toutefois rapidement. Au début des années 1960, la menace des missiles remplace celle des avions bombardiers. Plusieurs de ces installations de surveillance pourtant récentes, deviennent obsolètes. La ligne du Centre du Canada est démantelée dès 1965. Au cours des années suivantes, 9 stations de la ligne Pinetree sont fermées. En 1983, il ne reste que 21 stations modernisées de la ligne DEW et 24 stations de la ligne Pinetree en service.

Station des Forces Canadiennes à Chibougamau
En 1958, le gouvernement envisage la construction d'une station radar dans la région de Chibougamau. L'objectif est de contribuer à la surveillance aérienne du nord au sein de la Ligne Pinetree, mais aussi d'assurer une présence militaire dans le secteur. Deux sites sont alors à l'étude : le mont Springer, près de Chapais, et le mont Bourbeau, près de la ville Chibougamau. Le 17 octobre 1958, le maire Godefroy de Billy annonce finalement à la population de Chibougamau l'installation d'une base radar au mont Bourbeau. La construction des installations débute au cours de l'été 1960 et le premier détachement de militaire arrive le 5 septembre 1961. 114 unités de logements sont aussi construites pour y loger le personnel militaire et leurs familles. Dès le mois de mai 1962, la base est opérationnelle et la construction des installations se termine en octobre de la même année. Dès l'année suivante, la base qui accueille le 10e Escadron Radar est intégrée au système de défense SAGE (Semi-Automatic Ground Environment System) et opère une station de radio. Le 26 septembre 1967, la base radar obtient le statut de Station des Forces Canadiennes (SFC).

En 1983, la Défense nationale réoriente son système de surveillance aérienne avec l'utilisation de satellites. Ce changement stratégique pousse la fermeture de plusieurs stations, comme celles de Senneterre, de Moisie et de Chibougamau. La station de radio cesse ses opérations en 1984 et le 10e Escadron Radar est dissout en avril 1987. Les installations sont finalement démantelées en 1988.

Si les civils n'y sont pas admis, les militaires en poste à Chibougamau sont intégrés à la vie de la communauté. La base militaire constitue un apport socio-économique majeur au sein de la communauté éloignée. La fermeture de la station, qui emploie près de 120 militaires et 80 civils, porte un coup dur à la municipalité. À l'époque, l'industrie minière, cœur économique de la communauté, est alors en crise et près de la moitié des emplois de mineurs ont été perdus. Cette nouvelle fermeture est difficile à encaisser.

Blason et devise
La devise de la station est : Intrus prenez garde.

Le blason de la station représente un grand-duc, affronté, et perché sur une branche de pin. L'oiseau originaire du Canada est réputé pour sa vigilance, rôle de la station. La branche de pin évoque la Ligne Pinetree et fait référence à la végétation de la région.

Vestiges
La plupart des bâtiments et installations militaires annexées à la municipalité ont été démantelées ou réaffectés. Un des rares rappels de la présence militaire à Chibougamau est la rue des Forces Armées. Il subsiste aussi une antenne commémorative, inaugurée le 13 octobre 1981 pour souligner cette présence. Celle-ci, provenant du dépôt de SFC Sioux Lookout est identique à la plus petite des antennes radar du mont Bourbeau.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ligne Pinetree
 Ligne DEW
 Ligne Mid-Canada
 Guerre froide
 Chibougamau

Liens externes
 Ligne de radars avancés

Histoire du Québec
Histoire du Nord-du-Québec
Histoire militaire
Base des Forces canadiennes au Québec
Système militaire de la guerre froide
Histoire militaire du Canada
Radar aéronautique
Réseau radar de défense aérienne

SFC Chibougamau


Biološka antropologija ili fizička antropologija (grč. βiοs- bios = život + άνθρος - anthropos = čovjek + λoγοs - logos = znanost, znanje, učenje) proučava mehanizme biološke evolucije, genetsko nasljeđe, ljudsku prilagodljivost i varijabilnost, primatologiju, morfologiju primata, kao i fosilne ostatke ljudske evolucije.

To je temeljna biološka znanost čiji je predmet istraživanja čovjek, te njegovi izumrli preci hominini i gledano iz evolucijske perspektive, srodni neljudski primati. Bioantropologija uključuje niz problemskih znanstvenih disciplina, kao što su: molekularna biologija, citologija, histologija, anatomija, genetika, fiziologija, ekologija do ljudske evolucije i paleoantropologije. U tim se područjima ljudska biologija preklapa i difuzno prožima s drugim prirodnim znanostima (kemija, fizika, geologija itd.) te matematičkim i računalnim znanostima.

Primijenjena bioantropologija ima nekoliko vrlo važnih područja djelovanja, na temelju kojih se izdvajaju: medicinska, forenzička, industrijska antropologija itd.

Biološka antropologija razvila se u 19. stoljeću, prije uspona Darwinove teorije prirodne selekcije, također poznate kao teorija evolucije, i prije Mendelove teorije genetike. Fizička antropologija također je dobila ime po tome što su svi njezini podaci fizički (fosili, osobito ljudske kosti). S usponom Darwinove teorije i moderne sinteze, antropolozi su dobili pristup novim oblicima podataka, a mnogi od njih sebe su nazvali "biološkim antropolozima".

Neke od ranih grana fizičke antropologije, poput rane antropometrije, sada se odbacuju kao pseudoznanosti. Mjerni podaci poput cefalnog indeksa koristili su se za izvođenje osobina ponašanja. Dva od najranijih utemeljitelja fizičke antropologije su: Paul Broca i Franz Boas.

Izvori

Antropologija
Arheologija

Biološka antropologija


في الهندسة الرياضية، مضلع ألفي  هو مضلع له 1000 ضلع، في المضلع المنتظم، قياس كل زاوية رأس تساوي 179.64°. وتحسب مساحته A عندما يكون طول الضلع t بالعلاقة:

المراجع

1000 (عدد)
1000
مضلعات

ألفي الأضلاع


Leonid "Leo" Khasin (* 29. April 1973 in Moskau) ist ein deutscher Zahnarzt und Regisseur. Er lebt nach einem Studium der Zahnmedizin in Berlin. Khasin stammt aus einer osteuropäischen jüdischen Familie, die nach ihrer Einwanderung in Waltrop (Kreis Recklinghausen) und Bremen lebte.

Leben
Bereits im Alter von zwölf Jahren wurde Leo Khasin von dem exilrussischen Regisseur Efraim Sewela für dessen Film Das Wiegenlied (Kołysanka) besetzt. Später studierte er an der FU Berlin Zahnmedizin und arbeitet bis heute mit seiner Schwester als Zahnarzt in Berlin. 2001 besuchte er die Kaskeline Filmakademie in Berlin und schloss sie mit dem Film Liebe Mutter ab, der beim Filmfest in Wismar den Publikumspreis erhielt.

Später war Leo Khasin Aufnahmeleiter und Assistent bei unterschiedlichen Film- und Fernseh- und Musikproduktionen. Sein Kurzfilm Durst (2003) wurde für den Deutschen Kurzfilmpreis nominiert. Kickback (Kurzfilm) lief 2005 auf der Berlinale.

Von 2006 bis 2007 studierte er an der Autorenschule Hamburg.

In seiner Berufstätigkeit als Zahnarzt wurde Khasin nach eigener Auskunft während der Auszeichnung beim Kirchlichen Filmfestival Recklinghausen 2012 mit vielen Schicksalen konfrontiert, die er in seinem Debütfilm Kaddisch für einen Freund verarbeitete.

Filmografie
 2001: Liebe Mutter (Abschlussarbeit an der Kaskeline Filmakademie Berlin)
 2003: Durst (Kurzfilm)
 2005: Kickback (Kurzfilm)
 2008: Das Glück ist da, wo wir sind (Fernsehfilm)
 2009: Die getürkte Hochzeit (Fernsehfilm)
 2009: Happy Boys (Fernsehfilm)
 2012: Kaddisch für einen Freund
 2020: Das Unwort

Auszeichnungen
 Deutscher Kurzfilmpreis Nominierung 2003 für Durst
 FFF Projektförderung 2009 für Kaddisch für einen Freund
 Kirchliches Filmfestival Recklinghausen: Auszeichnung für die Regie bei Kaddisch für einen Freund

Weblinks

Einzelnachweise

Filmregisseur
Drehbuchautor
Deutscher
Geboren 1973
Mann

Leo Khasin


මහා මාර්ග කෞතුකාගාරය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම මහා මාර්ග කෞතුකාගාරය වේ. එය මහනුවර කිරිබත්කුඹුරහී පිහිටුවා තිබේ. කෞතුකාගාරයේ නඩත්තු කිරීම් සිදුකරන්නේ මාර්ග සංවර්ධන අධිකාරිය විසිනි.

මේවාද බලන්න
ශ්‍රී ලංකාවේ කෞතුකාගාර ලැයිස්තුව

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

ශ්‍රී ලංකාවේ කෞතුකාගාර
මහනුවර දිස්ත්‍රික්කය

මහා මාර්ග කෞතුකාගාරය, කිරිබත්කුඹුර


Adam Johansson (nacido el 21 de febrero de 1983 en Gotemburgo, Suecia) es un futbolista sueco que juega en la posición de defensa. Actualmente juega para el Seattle Sounders FC y para la selección de fútbol de Suecia.

Selección nacional

Ha sido internacional con la Selección de fútbol de Suecia, ha jugado 11 partidos internacionales.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Enlaces externos
 Perfil en MLS
 Perfil en ceroacero.es

Futbolistas de la selección de fútbol de Suecia en los años 2000
Futbolistas de la selección de fútbol de Suecia en los años 2010
Futbolistas del Västra Frölunda
Futbolistas del IFK Göteborg
Futbolistas del Seattle Sounders FC
Nacidos en Gotemburgo

Adam Johansson


Joseph Adolf Trientl (* 26. August 1817 in Oetz, Tirol; † 6. März 1897 in Umhausen, Tirol) war Priester und der erste Landwirtschaftsberater Tirols, vermutlich des gesamten Alpenraumes. Zu den Schwerpunkten seiner land- und forstwirtschaftlichen Beraterarbeit zählen die Düngerwirtschaft, der Pflanzenbau, die Almwirtschaft, die Tierzucht und vor allem auch die Forstwirtschaft. Viermal unternahm er ausgedehnte Reisen durch Tirol; über drei Reisen verfasste er umfangreiche Berichte. Er veröffentlichte zahlreiche Artikel in Zeitungen, Zeitschriften und Kalendern und war ein scharfsinniger Beobachter des Zeitgeschehens. Seine geistlichen Mitbrüder, denen er zu liberal gewesen sein dürfte, gaben ihm den Übernamen "Mistapostel".

Leben
Adolf Trientl wurde als erstes Kind des Landarztes Franz Trientl und seiner Gattin Maria geborene Kluibenschedlin geboren. Seine beiden Geschwister, Tobias und Schwester Johanna Sofia, traten ebenfalls in den geistlichen Stand: Tobias wurde Pfarrer in Hall in Tirol, Schwester Sophia trat in Bruneck in das Ursulinenkloster ein.

Trientl ging mit zwölf Jahren nach Hall ins Gymnasium, wo er nach den lückenlos erhaltenen Katalogen zumeist Klassenbester war. 1835 trat er in Graz in das Noviziat der Jesuiten ein. Einige Zeit verbrachte der Novize als Student der Philosophie am Freinberg bei Linz. 1841 und 1842 war er Lehrer am Gymnasium in Innsbruck. Hier wurde er 1845 zum Priester geweiht. Nächster Dienstort war der östlichste Stützpunkt der österreichischen Jesuitenprovinz in Lemberg, wo er am dortigen adeligen Konvikt Mathematik und Physik lehrte. Vor der Revolution 1848 floh er, wie das Dekanat Flaurling nach Brixen meldete, in der Montur eines Schneidergesellen nach Tirol.

Trientl wurde zunächst Kaplan in Inzing, dann in Heiterwang, dann in Umhausen im Tiroler Ötztal. Von hier ging er 1851 an das ehemalige Jesuitengymnasium in Feldkirch. 1851 stellten ihn die Jesuiten auf seinen Wunsch als "außer allem Verband mit dem Orden". Als diese Schule und das Internat als Stella Matutina 1856 wieder vom Jesuitenorden übernommen wurde, wird er, als Exjesuit, wieder arbeitslos. Er wird Kurat in Obergurgl, wo ich 7 recht vergnügte Jahre zugebracht habe – so Trientl in einem von ihm verfassten Lebenslauf, der anlässlich seines Todes im März 1897 in der "Tiroler Landzeitung" Imst veröffentlicht wurde. In Gurgl verfasste er für die "Neuen Tiroler Stimmen", die Tageszeitung der Konservativen, seine ersten landwirtschaftlichen Fachartikel. In Gurgl begann er eine Pfarrchronik, welche bis 1930 von seinen Nachfolgern weitergeführt wurde.

1864 wurde er Kurat in Gries im Sulztal. Er war damit "der Welt schon ziemlich näher gerückt". Im November 1866 trat er von Gries aus die erste seiner vier großen, jeweils mehrere Monate dauernden Reisen als Wanderlehrer an, finanziert von der in Salzburg lebenden Kaiserwitwe Karoline Auguste von Bayern. Die zweite Reise machte er im Winter des nächsten Jahres. Was die dritte Reise war, ist unbekannt. Die vierte Reise startete er 1871 bereits als Waldaufscher Kaplan von Hall in Tirol aus. Als solcher hatte er kaum priesterliche Verpflichtungen, sodass er sich ganz seinem Lebenswerk, der Bildung der bäuerlichen Bevölkerung, widmen konnte.

Wo sich Trientl seine umfangreichen naturwissenschaftlichen Kenntnisse erworben hatte, ist nicht geklärt. Sie waren so bemerkenswert, dass Justus von Liebig, dem Ludwig Steub die Abdrucke von Trientls Reiseberichten im Tiroler Bothen zeigte, ihn als ganz auf der Höhe der Wissenschaft stehend erklärte.

1895 resignierte Trientl als Waldaufscher Kaplan und wurde Defizient (Aushilfspriester) in Köfels über Umhausen. Kurz vor seinem Tod wurde er, schwerkrank, von vier Männern von Köfels nach Umhausen herunter getragen, wo es einen Arzt gab, und wo er 1897 verstarb.

Ehrungen
 1865 wurde er mit dem goldenen Verdienstkreuz mit der Krone ausgezeichnet.
 1962 wurde im Innsbrucker Stadtteil Roßau auf Antrag der Tiroler Landeslandwirtschaftskammer, die an dieser Straße ihr Schulungsheim hat, die Trientlgasse benannt.

Werk
Adolf Trientl verfasste Beiträge für Kalender, Zeitschriften und Zeitungen, die in Summe mehr als 1000 Seiten DIN A4 ergeben, die praktisch alle Fachgebiete der Landwirtschaft behandeln. Der Tierzucht – obwohl für das Tiroler Grünland von größerer Bedeutung – wird etwas weniger Raum gegeben als dem Pflanzenbau; das ist damit zu erklären, dass die an sich schon entdeckten Mendelschen Gesetze jahrzehntelang der Tierzuchtpraxis unbekannt blieben. In der Forstwirtschaft ist Trientl dem Wissensstand vieler Forstleute im 20. Jahrhundert voraus, ebenso in der Wildbach- und Lawinenverbauung. Trientl hat sich in seinen Kalenderbeiträgen auch mit ganz nebensächlich erscheinenden Fragen befasst, wie mit der "Gewinnung von Froschschenkeln" auf eine schonende Art und Weise, mit dem Wäschewaschen, mit dem Kauf der richtigen Brille und so fort. Er kämpfte auch gegen die Auswüchse des Alkoholismus.
Eine kritische Auseinandersetzung mit der Kirche seiner Zeit hat er dem gemäßigten Liberalen Tobias Wildauer übergeben; er sollte von dieser nach Trientls Tod Gebrauch machen, "insbesondere wenn sich klerikale Blätter mit mir noch beschäftigen sollten."

Einzelne Werke

 Die Düngung der Bergtriften. Innsbruck 1863.
 Landwirthschaftliche Briefe von Adolf Trientl, Kurat in Gries. Innsbruck 1865.
 Grundsätze der Düngung. Von Adolf Trientl, "Vorstand des landwirthschaftlichen Bezirks-Vereines im Ötzthal, Besitzer des goldenen Verdienstkreuzes mit der Krone." Innsbruck 1867.
 Die Verbesserung der Alpen-Wirthschaft. Von Adolf Trientl. Wien 1870, auch erschienen auf Italienisch (Le Megliorazioni Nell' Alpicoltura di Adolfo Trientl, 1870) und Slowenisch (Zbolsanje gospodarstva na planinah, 1872).
 Die Landwirthschaft in den Gebirgsländern. Innsbruck 1884.
 Die Waldstreu. 1891, zweite gänzlich umgearbeitete Auflage, Innsbruck 1891.
 Die Waldwirthschaft in den Alpenländern, insbesondere in Tirol. Innsbruck 1893.
 Der Sparkocher. Innsbruck 1894.

Literatur
 Winfried Hofinger (Hrsg.): Der Mistapostel. Ein Leben für den Bauernstand. Adolf Trientl (1817–1897). Haymon, Innsbruck 1992, ISBN 3-85218-105-4.
 Adolf Trientl – Priester Wanderlehrer Mistapostel. Katalog zur Ausstellung zum 175. Geburtstag von Adolf Trientl im Jahre 1992 in der "Galerie zum alten Ötztal" in Ötz, gestaltet von Hans Jäger.
 Adolf Trientl – Dokumentation der Landeslandwirtschaftskammer für Tirol. 8 Bände. Innsbruck 1992. (Werke von und über Adolf Trientl, zumeist aus den Beständen des Ferdinandeum und der Universitätsbibliothek Innsbruck)
 "Trientl-Zeitung" – Sammlung von über Adolf Trientl um seinen 175. Geburtstag im Jahre 1992 erschienenen Artikeln, zusammengestellt von Winfried Hofinger.
 Winfried Hofinger: Das Testament des Adolf Trientl. In: Tiroler Heimatblätter. 1/2010.

Einzelnachweise

Agrarwissenschaftler (19. Jahrhundert)
Wanderlehrer
Publizist
Jesuit
Römisch-katholischer Geistlicher (19. Jahrhundert)
Person (Tirol)
Person (Cisleithanien)
Person (Kaisertum Österreich)
Geboren 1817
Gestorben 1897
Mann

Adolf Trientl


An Luzula seubertii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Richard Thomas. Lowe. An Luzula seubertii in nahilalakip ha genus nga Luzula, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Luzula

Luzula seubertii


In der Liste der Baudenkmale in Walkendorf sind alle denkmalgeschützten Bauten der Gemeinde Walkendorf (Mecklenburg-Vorpommern) und ihrer Ortsteile aufgelistet (Stand 10. Februar 2021).

Baudenkmale nach Ortsteilen

Walkendorf

|}

Basse

|}

Boddin

|}

Dalwitz

|}

Groß Lunow

|}

Klein Lunow

|}

Lühburg

|}

Neu Vorwerk

|}

Repnitz

|}

Stechow

|}

Quelle
.

Weblinks

Walkendorf
!Baudenkmale

Liste der Baudenkmale in Walkendorf


غرنيكا  هي لوحة جدارية للفنان بابلو بيكاسو استوحاها من قصف غرنيكا، الباسك حين قامت طائرة حربية ألمانية وإيطالية مساندة لقوات القوميين الإسبان بقصف المدينة في 26 أبريل 1937 بغرض الترويع خلال الحرب الأهلية الإسبانية  وكانت حكومة الجمهورية الإسبانية الثانية (1931-1939) قد كلفت بابلو بيكاسو بابداع لوحة جدارية لتعرض في الجناح الإسباني في المعرض الدولي للتقنيات والفنون في الحياة المعاصرة "Exposition Internationale des Arts et Techniques dans la Vie Moderne" الذي أقيم في باريس عام 1937.
وكان بيكاسو قد انتهى من اللوحة في أواسط يونيو 1937.

غرنيكا تعرض مأساة الحرب والمعاناة التي تسببها للأفراد، وقد صارت معلماً أثرياً، لتصبح مذكراً دائماً بمآسي الحروب، إضافة لاعتبارها رمزا مضاداً للحرب وتجسيداً للسلام. بعد الانتهاء منها طافت اللوحة في جولة عالمية موجزة العالم لتصبح من اللوحات الأكثر شهرة كما أن جولتها تلك ساهمت في لفت أنظار العالم للحرب الأهلية الإسبانية.

اللوحة تمت بأسلوب التصوير الزيتي تتكون من الألوان الأزرق الداكن، الأسود والأبيض بطول يبلغ 3.5 أمتار وعرض يبلغ 7.8 أمتار. وهي معروضة في متحف مركز الملكة صوفيا الوطني للفنون "Museo Nacional Centro de Arte Regina Sofia" في مدريد.

المهمة
كلّفت الجمهورية الإسبانية الثانية بيكاسو في يناير 1937، برسم لوحة جداريّة كبيرة من أجل عرضها في الجناح الإسباني في معرض باريس الدوليّ عام 1937. لقد عاش بيكاسو في باريس، وعُيِّن مديرًا فخريًا في المنفى لمتحف ديل برادو. زار إسبانيا للمرة الأخيرة عام 1934، ولم يعد أبدًا.

عمل بيكاسو ببطء إلى حدّ ما من يناير إلى أواخر أبريل على الرسومات المبدئية لمشروعه، لكن بعد سماعه للتقارير عن قصف غرنيكا في 26 أبريل، وبعد زيارة الشاعر خوان لارريا له، وتشجعيه على رسم هذا الحدث، تخلّى بيكاسو عن فكرة مشروعه الأولية وتصرف بناءً على اقتراح لارريا، وبدأ في رسم سلسلة من الرسومات الأولية لغرنيكا.

المضمون التاريخي

القصف في 26 أبريل 1937
كانت غرنيكا خلال الحرب الأهلية الإسبانية تُمثل المعقل الشمالي لحركة المقاومة الجمهورية ومركزًا لثقافة الباسك. وهذا ما أضاف إلى أهميتها كونها هدفًا للاعتداءات. تكوّنت القوّات الجمهورية من عدّة فصائل (مثل الشيوعيين والاشتراكيين وغيرهم) وكانت لهم أهداف مختلفة، لكنهم اتّحدوا في معارضتهم للقوميين.

قصفت الطائرات الحربية التابعة لجيش الكندور الألماني بقيادة العقيد فولفرام فريهر فون ريختهوفن حوالي الساعة 4:30 مساءً في يوم الاثنين 26 أبريل 1937، غرنيكا لمدة ساعتين. كتب فون ريختهوفن في مجلته في تاريخ 30 أبريل 1937«عندما وصل أول سرب من الطائرات، وُجد دخان بالفعل في كل مكان، ولم يكن تحديد الأهداف مثل الطرق والجسور والضواحي ممكنًا، ولذلك أسقطوا كل شيء موجود في المركز. فهُدمت المنازل ودُمِّرت أنابيب المياه، كان يقضي معظم السكان عطلتهم بعيداً عن منازلهم وغالبية الموجودين غادروا البلدة على الفور في بداية [القصف]، أما عدد الذين لقوا حتفهم في الملاجئ التي قُصفت فكان قليلاً».تُشير بعض التقارير إلى أن سكان غرنيكا كانوا مُجتمعين في وسط المدينة، وعندما بدأ القصف لم يتمكنوا من الهرب؛ لأن الطرق كانت مليئة بالحطام والجسور المؤدية إلى المدينة كانت مُدمّرة بالكامل.

ما بعد غرنيكا
كانت غرنيكا مأهولة بالنساء والأطفال فقط؛ لأن غالبية رجالها كانوا غائبين ومنشغلين بالقتال نيابةً عن الجمهوريين بالتزامن مع وقت القصف، فانعكست هذه الصورة السّكانية على شخصيات لوحة غرنيكا.

دعم جورج ستير -وهو مراسل لصحيفة التايمز ومتعاطف مع الباسك والجمهوريين- هذا الحدثَ في المحافل الدولية ولفت انتباه بابلو بيكاسو. إذ نُشرت «تقارير شهود عيان ستير» في 28 أبريل في كل من التايمز ونيويورك تايمز، ونُشرت أيضًا في 29 أبريل في صحيفة الإنسانيّة «L'Humanité» وهي صحيفة شيوعية فرنسية تُصدَر يوميًا.

عاش بيكاسو في باريس خلال الإدارة العسكريّة في فرنسا (الحرب العالمية الثانية). ويُقال إن ضابطًا ألمانيًا سأل بيكاسو، عندما رأى جداريّة غرنيكا في شقته، «هل فعلت ذلك؟» أجاب بيكاسو: «لا، بل أنتَ من فعل ذلك».

الإنشاء
رُسمَت غرنيكا باستخدام طلاء غير لامع أُعدَّ خصيصًا بناءً على طلب بيكاسو للحصول على أقل لمعان ممكن. وساعد الفنان الأمريكي جون فيرين في مد لوحة الرّسم الضخمة، وساعدت أيضًا المصوّرة دورا مار، التي عملت مع بيكاسو منذ منتصف عام 1936 في تصوير الاستوديو الخاص به وتعليمه تقنية المخطط الفوتوغرافي؛ بهدف توثيق خطوات رسم هذه اللوحة.

اعترفَ بيكاسو -الذي نادراً ما سمح للغرباء بمشاهدته يعمل في الاستوديو- بالتأثير الإيجابي للزوّار الذين راقبوا تقدُّمه في لوحة غرنيكا، إيمانًا منه بأن ذلك سيساعد في دعم القضية المناهضة للفاشيّة.

عمل بيكاسو على اللوحة مدة 35 يومًا، واكتملت في 4 يونيو 1937.

مكونات اللوحة
يحدث المشهد داخل غرفة، على اليسار منها يقف ثور واسع العين فوق امرأة حزينة تحمل طفلاً ميتاً بين ذراعيها، وفي وسط الغرفة نجد حصانًا متألمًا جدًا مع وجود فجوة كبيرة في جانبه، وكأنه قد طُعن برمح. يتمدّد تحت الحصان جندي ميت ويده التابعة لذراعه اليمنى المقطوعة تحمل سيفًا مُحطمًا.

يظهر أعلى الحصان من جهة اليمين امرأة خائفة، تراقب المشهد من خلال نافذة وتحمل بيدها مصباحًا مُضاءً باللهب. أما الخناجر التي توحي بالصراخ حلّت محل ألسنة الحصان والثور والمرأة الحزينة.

الرمزية والتفسيرات
تختلف تفسيرات لوحة غرنيكا بشكلٍ واسع وتتناقض مع بعضها البعض. على سبيل المثال، بالنسبة إلى العنصرين المُسيطرين على الجداريّة: الثور والحصان. قالت مؤرخة الفن باتريشيا فيلينج: «إن الثور والحصان يُمثلان شخصيتين مهمتين في الثقافة الإسبانية، لقد استخدم بيكاسو نفسه هذه الشخصيات سابقًا لأداء الكثير من الأدوار المختلفة خلال مسيرته الفنية، وهذا ما جعل تفسير المعنى الحقيقي للثور والحصان مَهمةً صعبةً للغاية»

المعارض

معرض باريس الدولي 1937
عُرضت لوحة غرنيكا في يوليو من عام 1937 ضمن الجناح الإسباني في معرض باريس الدولي. كان لألمانيا النازية وروسيا الستالينية أجنحة ضخمة أيضًا. بُني الجناح بتمويلٍ من حكومة الجمهورية الإسبانية في وقت الحرب الأهلية لإظهار كفاح الحكومة الإسبانية من أجل وجود الدولة.

كان رد فعل الجمهور على اللوحة مُتناقضًا. إذ اضطر «ماكس أوب» أحد المسؤولين عن الجناح الأسباني، إلى الدفاع عن العمل أمام مجموعة من المسؤولين الإسبان الذين اعترضوا على أسلوب الحداثة في الجداريّة. وانتقدت بعض الجماعات الماركسية لوحة بيكاسو ووصفوها بأنها تفتقر إلى الالتزام السياسي، وأخطأت لعدم تقديمها رؤية لمستقبل أفضل. وفي المقابل، وجدَ الجمهور الإسباني لوحة الفنان مورغادو ناجحةً للغاية. انتقد الناقد الفني «كليمنت غرينبرغ» لوحة غرنيكا أيضًا.

الجولة الأوروبيّة
دفعت حكومة الجمهورية الإسبانية 200000 فرنك لبيكاسو مقابل تكاليف لوحة غرنيكا، وهي واحدة من اللوحات القليلة التي لم يبعها بيكاسو مباشرةً إلى صديقه باول روزنبرغ (وهو تاجر أعمال فنية). ومع ذلك، نظّم روزنبرغ جولة مؤلفة من أربعة أشخاص تضم 118 لوحة من أعمال بيكاسو وهنري ماتيس وجورج براك وهنري لورنس. وكان هدف الجولة الأساسي هو جذب الانتباه لغرنيكا.

زارت الجولة من يناير إلى أبريل 1938، أوسلو وكوبنهاغن وستوكهولم وغوتنبرغ. عُرضت اللوحة في معرض وايت تشابل للفنون في لندن ابتداءً من أواخر سبتمبر. ووصلت إلى لندن في 30 سبتمبر، في نفس اليوم الذي وُقّعت فيه معاهدة ميونخ من قبل زعماء المملكة المتحدة وفرنسا وإيطاليا وألمانيا. ثم وصلت إلى ليدز وليفربول، وفي أوائل عام 1939 إلى مانشستر.

وصلات خارجية
* A 3D Exploration of Picasso's Guernica

مراجع

أعمال مناهضة للحرب
الأحصنة في الفن
الأعمال الفنية المخربة
الجماجم في الفنون
الحرب الأهلية الإسبانية في الثقافة الشعبية
بقر في الفن
تاريخ الباسك
فن سياسي
قصف غرنيكا
قوالب تصفح فنون بصرية
لوحات 1937
لوحات بابلو بيكاسو
لوحات حربية
لوحات عن الموت
لوحات عن متحف الملكة صوفيا المركزي الوطني للفنون
لوحات مناهضة للحرب

غرنيكا (لوحة)


අළු බඳුන තරගාවලිය 2015 යනු අළු බඳුන සඳහා එංගලන්තය සහ ඕස්ට්‍රේලියාව අතර පැවැත්වුනු ටෙස්ට් ක්‍රිකට් තරග මාලාවකි. මෙය එංගලන්තයේ ස්ථාන පහක ජූලි 8 වනදා සිට අගෝස්තු 24 දක්වා පැවැත්වුනි.

Starting with this series, the four-year cycle of Ashes series in England is being brought forward by two years. Similarly, series in Australia were brought forward one year beginning with the 2013–14 series. This rescheduling was to avoid a clash with the 2015 World Cup, which was hosted by Australia and New Zealand, and future World Cup preparations. England last hosted the Ashes in 2013. However, this rescheduling will cause England to host an Ashes series in 2019 immediately after the 2019 World Cup in England, resulting in a possible hindrance to Australia's Ashes preparations, despite the 2013–14 series being held a year earlier than scheduled to avoid the same outcome with the World Cup. The rescheduling has been criticised in some quarters as owing to greed and commercialism. The ECB have also commented that having three Ashes series in two years will also prevent any future Ashes series down-under from affecting World Cup preparations.

පවත්වන ස්ථාන

ටෙස්ට් තරග

1වන තරගය

2වන තරගය

3වන තරගය

4වන තරගය

5වන තරගය

මුලාශ්‍ර

2015 අළු බඳුන තරගාවලිය


13610 Lilienthal este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13610 Lilienthal este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Freimut Börngen. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,39 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 6,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

13610 Lilienthal


Salih Memecan'ın 1991 yılında Türkiye ile tanıştırdığı Limon ile Zeytin, Türkiye'nin en sevilen ve en popüler lisanslı çizgi karakterleridir.

Salih Memecan, usta mizah anlayışıyla, "Sizinkiler"'de günlük, sıradan aile yaşantısındaki esprileri, komiklikleri ortaya çıkarmaktadır. Okurlar "Sizinkiler" gibi zeki ve eğlenceli bir aile ile kendi ortak yanlarını keşfetmekten, onlarla aynı sorunları ve günlük olayları paylaşıyor olmaktan memnun olmaktadırlar. Olanlara gülüp, kendi küçük sorunlarını daha az önemsemektedirler. Her ailede günlük yaşanabilecek olayları konu edinmesiyle "Sizinkiler" evrensel bir özellik kazanmaktadır.

Limon ile Zeytin bant karikatürleri, 1991 yılından bu yana günlük olarak Sabah Gazetesi'nde yayınlanmaktadır. Bugüne kadar 7.000 adet bant karikatür yayınlanmıştır. 1997 yılından bugüne her Cumartesi günü Sabah Gazetesi'nde Limon ile Zeytin'in çocuk sayfası yayınlanmaktadır.

Limon ile Zeytin kitapları, 1994 yılından beri yayınlanmakta olup toplamda 100'den fazla kitap ile 3 milyonun üzerinde kitap satışı gerçekleştirilmiştir. Limon ile Zeytin'in aylık çocuk dergisi ise, Kasım 2013'ten bu yana piyasaya sunulmaktadır.

Limon ile Zeytin'in  çizgi film serisi,  her gün saat 15:10'da ve 20:35'te TRT Çocuk'ta yayınlanmaktadır. Limon ile Zeytin'in beşer dakikalık 26 bölümü bulunmaktadır. Her bölümde kendilerine yeni bir görev edinen Limon ile Zeytin, zengin hayal güçleri sayesinde kılıktan kılığa girerek, bu görevleri yerine getirmeye çabalar. Limon ile Zeytin'in heyecanlı maceraları çocuklara hem eğlenceli hem de eğitici vakit geçirtmeyi amaçlamaktadır.

Sektörün önde gelenleri ile yapılan lisans anlaşmaları neticesinde piyasaya birçok Limon ile Zeytin'in lisanslı ürünü sunulmaktadır. Kırtasiyeden çantaya, nevresim takımlarından tekstil ürünlerine kadar birbirinden renkli, ergonomik ve şık Limon ile Zeytin ürünü çocukların beğenisine sunulmaktadır.

Türkiye'nin en çok sevilen yerli çizgi karakterleri Limon ile Zeytin, ücretsiz iPhone ve iPad uygulamasıyla artık her an her yerde yanınızda! Bu uygulamayla, günlük karikatürleri okuyabilir, interaktif oyunlar oynayabilir,  karakterleri çizmeyi öğrenebilir, boyama sayfalarını gönlünüzce renklendirebilirsiniz. Ayrıca, Limon ile Zeytin'in yaratıcı e-kartlarını hazırlayarak sevdiklerinize gönderebilir, eğlenceli duvar kâğıtları ve arka planlarıyla iPad ile iPhone'larınızı süsleyebilir ve e-kitapları ile Limon ile Zeytin'in dünyasına istedğiniz her an erişebilirsiniz.

Ayrıca, İETT otobüs ve metrobüslerinde, güvenli yolculuk kurallarının anlatıldığı eğlenceli Limon ile Zeytin animasyonları yayınlanmaktadır. Çocukları güvenli ulaşım konusunda bilinçlendiren bir Limon ile Zeytin-İETT ortak dergisi de çıkarılmıştır.

Limon ile Zeytin'in 3D çizgi filmleri 2014 yılının Ağustos ayından itibaren THY uçuşlarında yayınlanmaktadır.

Karikatür Kitapları
 1. kitap: Limon yine rejimde
 2. kitap: Zeytin işbaşında
 3. kitap: Babişko zorda
 4. kitap: Acayip bir aile
 5. kitap: Süper kadın Çıtçıt
 6. kitap: İyi ki doğdun Limon
 7. kitap: Hınzır Zeytin
 8. kitap: Ay ne komik!
 9. kitap: Bak Bak Şimdi Bak
 10. kitap: tıkla!
 11. kitap: Bumenga!
 12. kitap: Burç Murç
 13. kitap: Uzayın Esrarı
 14. kitap: Çıtçıt Hanım Yorgun
 15. kitap: Sihirli Değnek
 16. kitap: Aman Nazar Değmesin!
 17. kitap: Çok Korktum
 18. kitap: Beni Çaldırsana
 19. kitap: Vırn Vırn!
 20. kitap: Esrarengiz Yaratık
 21. kitap: Define Peşinde
 22. kitap: Kayıp Kıta
 23. kitap: 3-Geee
 24. kitap: Çığlık
 25. kitap: Gizli Formül
 26. kitap: Zamana Yolculuk
 27. kitap: Kardan Adamın Sırrı
 28. kitap: Issız Ada
 29. Kitap: Dinozorların Sonu
30. Kitap: Süper Kahraman Zeymon
31. Kitap: Müzede Bir Soygun

Karakterler

Limon: Ailenin sevimli mi sevimli küçük kızı. Anne ve babası Çıtçıt Hanım ile Babişko'yu parmağında oynatıyor. Maalesef Zeytin'in hınzırlıklarıyla baş edemiyor.

Zeytin: Limon'un sevimli, komik ama haylaz dostu! Her zaman sürprizlerle dolu, her zaman şaka yapmaya hazır!

Çıtçıt: Ailenin hamarat ve hırslı annesi! Azıcık kilo problemi, biraz da romantizm isteği var. Gerisi zaten kontrolünde!

Babişko: Ailenin akıllı, kültürlü ama rahatına düşkün babası. Gazetesi, kahvesi ve kanepesi, ailesinden sonra en çok sevdiği üç şey!

Dış bağlantılar

Facebook: facebook.com/sizinkiler

Twitter: twitter.com/limonilezeytin

Instagram: instagram.com/limonilezeytin

Pinterest: pinterest.com/limonilezeytin

Youtube: Limon İle Zeytin

Kaynakça

Çizgi karakterler

Sizinkiler


Peynir, çok büyük bir çeşitlilikteki aroma, tat, yapı ve şekle sahip bir grup süt ürünü için kullanılan genel isimdir.

Etimoloji
Peynir, kelimesi modern Türkçeye Farsça sütten yapılmış manasına gelen panīr kelimesinden geçmiştir. İngilizceye ise Latince caseus dan gelmiştir. Bu kelimenin kökeninin Hint-Avrupa dillerinde yer alan mayalanmak-ekşimek manasına gelen kwat- kökünden geçtiği düşünülmektedir. Bu kelime diğer Cermen dillerinde de muhafaza edilmiştir. İspanyolca ve Portekizce de Latinceden almışlardır ve Malezya ve Endonezya da konuşulan dillere de keşifler vasıtasıyla geçirmişlerdir.

Fransızca, İtalyanca ve Katalancaya ise yine aynı kökenden gelmiş olmasına ragmen, Romalılar tarafından askerlerin tüketimi için yapılan caseus formatus (kalıp peyniri) sözünün ikinci parçası olan kalıp manasına gelen formatusdan türeyen kelimeler kullanılmaya başlanmıştır. İspanyolcada "queso", Portekizcede "queijo", Almancada "Käse", Felemenkçede "Kaas", ve İngilizcede "cheese" İtalyancada "formaggio" olması yanında, Fransızcada "fromage", ve bu terim Katalancada "formatge" olmuştur.

İlk kez Memluk Türkçesinde benir, penir, beynir şekillerinde görülür. Yazılı olarak en eski ÖzTürkçe karşılığı ise Kâşgarlı Mahmud tarafından yazılan Divânu Lügati't-Türk'te geçmektedir; udma ve udhıtma. Udhıtmak Uygur Türkçesi'nde uyutmak anlamındadır ve Udhıtma udhıttı, sütü uyutmak, uyumuş süt, peynir anlamında kullanılmıştır. Farklı Türk lehçelerinde farklı kelimeler kullanılmıştır: ağrımışık, sogut (Karluk), kurut, kesük, çökelek, bışlak.

 Tarihçe
Peynir kökeni oldukça eskiye dayanan bir yiyecektir. Peynir üretimine dair elde mevcut en eski arkeolojik bulgular M.Ö. 5000 yıllarına aittir ve günümüz Polonya'sında ortaya çıkarılmıştır. Çıkış noktaları Orta Asya, Orta Doğu ya da Avrupa olarak tahmin edilmektedir. Yaygınlaşmasının Roma İmparatorluğu zamanlarında olduğu düşünülür.

İlk üretimi için önerilen tarih MÖ 8. binyıl (koyunun evcilleşitirildiği tarih) ile 9. binyıla kadar değişir. O zamanlar yiyecekleri saklayıcı özelliği nedeniyle hayvanın derisi ya da iç organları kullanılmaktaydı. Bu iç organlardan olan midede (işkembe) saklanan sütün buradaki enzimlerle (kültürle) mayalanması üzerine lor haline gelmesi peynirin ilk oluşumu hakkındaki teorilerden biridir. Buna benzer bir hikâyenin, bir tüccar Arap'ın peynir saklaması hakkında da farklı söylenişleri vardır.Vicki Reich, Cheese January 2002 Newsletter, Moscow Food Co-op Food Info.

Bir başka teoriyse peynirin sütü tuzlamak ve basınç altında tutma sonucunda ortaya çıktığıdır. Hayvan midesinde bekletilen sütün değişimi üzerine de bu karışıma kasıtlı olarak maya eklenmiş olabilir.

Peynir yapıcılığı ile ilgili ilk yazılı kaynak MÖ 2000'li yıllara, Mısır'daki mezar yazıtlarına dayanmaktadır. Antik zamanlarda yapılan peynirin ekşi ve tuzlu olduğu ve günümüz feta ve beyaz peynire benzediği tahmin edilmektedir.

Avrupa'daki peynir üretiminde ise iklimden dolayı daha az tuz kullanılır. Daha az tuzlu ortamda daha çeşitli faydalı mikrop ve enzim yetişebilmesinden dolayı bu peynirler farklı ve ilginç tatlar içerirler.

 Modern çağ

Avrupa kültürüyle birlikte yayılmasına kadar peynir, Doğu Asya kültürlerinde ve Kolomb öncesi Amerika'da neredeyse hiç duyulmamıştı ve Akdeniz altı Afrika'da yalnızca sınırlı bir kullanıma sahipti, esasen yalnızca Avrupa, Orta Doğu, Hint altkıtası ve ve bu kültürlerden etkilenen bölgelerde yaygın ve popülerdi. Ancak önce Avrupa emperyalizminin daha sonra da Avrupa-Amerikan kültürünün ve yemeklerinin yayılmasıyla birlikte peynir dünyada giderek daha fazla tanınmaya ve popülerleşmeye başladı.

Peynirin endüstriyel üretimi için ilk fabrika 1815'te İsviçre'de açıldı ancak büyük ölçekli üretim ilk olarak Amerika Birleşik Devletleri'nde gerçek başarıyı yakaladı. Bu başarı genellikle montaj-hattı tarzında komşu çiftliklerden gelen sütü kullanarak 1851'de peynir yapmaya başlayan ve Roma, New York'tan mandıra çiftçisi olan Jesse Williams'a atfedilir.
Onlarca yıl içinde bu türden yüzlerce süt birlikleri ortaya çıktı.

1860'larda seri üretilen peynir mayası üretimi başladı ve yüzyılın başında bilim adamları saf mikrobiyal kültürler üretiyorlardı. O zamandan önce, peynir yapımındaki bakteriler çevreden veya daha önceki bir partinin peynir altı suyunun geri dönüştürülmesinden geliyordu; saf kültürler, daha standart bir peynirin üretilebileceği anlamına geliyordu.

Fabrika yapımı peynir İkinci Dünya Savaşı döneminde geleneksel peynir yapımını geride bıraktı ve fabrikalar o zamandan beri Amerika ve Avrupa'daki çoğu peynirin kaynağıdır.

Birleşmiş Milletler Gıda ve Tarım Örgütü'ne göre 2004 yılı dünya üzerindeki peynir üretimi 18 milyon ton dur. Bu kahve tanesi, çay yaprağı kakao tanesi ve tütün yıllık üretiminden daha fazladır.

 Üretim

2014 yılında tam inek sütünden yapılan peynir üretimi dünya'da 18.7 milyon tondu ve Amerika Birleşik Devletleri dünya toplamının %29'u (5.4 milyon ton) peynir üretirken onu büyük üreticiler olarak Almanya, Fransa ve İtalya izledi.

İşlenmiş peynirde diğer 2014 dünya toplamları şunlardı:
 yağsız inek sütünden, 2.4 milyon ton (845,500 ton ile Almanya liderdir)
 keçi sütünden, 523,040 ton (110,750 ton ile Güney Sudan liderdir)
 koyun sütünden, 680,302 ton (125,000 ton ile Yunanistan liderdir)
 manda sütünden, 282,127 ton (254,000 ton Mısır liderdir)

2015 yılında Almanya, Fransa, Hollanda ve İtalya ürettikleri peynirin %10-14'ünü ihraç etti. Amerika Birleşik Devletleri üretiminin çoğunu kendi iç pazarına sattığından ihracatı azdır (toplam inek sütü üretiminin %5.3'ü).

2004 yılına göre en büyük peynir ihracatcısı (parasal değere göre) Fransa olup ikinci Almanya (miktar bakımından birinci olmasına rağmen). En üstteki on ihracatçıdan sadece İrlanda, Yeni Zelanda, Hollanda ve Avustralya ihracat için peynir üretir. Üretimlerinin ihracat yüzdeleri sırasıyla: %95, %90, %72 ve %65 dir. En büyük peynir ihracatçısı Fransa peynir üretiminin sadece %30'unu ihraç eder.

 Tüketim
Fransa, İzlanda, Finlandiya, Danimarka ve Almanya 2014 yılında kişi başına ortalama  peynir tüketen ülkelerdi.

{| class="wikitable" style="width:30em;"
! colspan=2|En çok peynir tüketen ülkeler - 2003(kişi başına yılık tüketim kg olarak)<ref>{{Web kaynağı |url=http://www.maison-du-lait.com/Scripts/public/stat.asp?Language=GB |başlık=CNIEL |erişimtarihi=20 Eylül 2008 |arşivurl=https://web.archive.org/web/20071006081314/http://www.maison-du-lait.com/Scripts/public/stat.asp?Language=GB |arşivtarihi=6 Ekim 2007 |ölüurl=evet }}</ref>
|-
|  || align="right" | 27.3
|-
|  || align="right" | 24.0
|-
|   || align="right" | 22.9
|-
|  || align="right" | 20.6
|-
|  || align="right" | 20.2
|-
|  || align="right" | 19.9
|-
| || align="right" | 19.5
|-
|  || align="right" | 17.9
|}

 Yapımı

Peynir, süt proteini kazeinin peynir mayası ve peynir kültürü ile pıhtılaştırılması ve bu pıhtıdan peynir altı suyunun ayrılmasıyla elde edilen fermente bir süt ürünüdür. Buna karşılık kazein yerine peynir altı suyu proteininden oluşan ricotta ve lor gibi peynirler ile peynir mayası içermeyen quark gibi peynirler de vardır. Sütün pH değerinin düşürülmesi için kullanılan peynir kültürü de peynir üretimi için zorunlu olmayıp sitrik asit ve sirke gibi asit içeren maddeler ile sübstitüte edilebilir.

Peynir altı suyu ayrıldıktan sonra tuzlu peynirler için tuzlama aşamasına gelinir. Tuzlama, peynirin yüzeyine kuru tuzlama şeklinde veya peynir salamuraya daldırılarak yapılabilir. Peynir altı suyunun tekrar 90 C°'ye kaynatılması ile lor peynir elde edilir.

Takip eden basamak olgunlaştırmadır; peynir taze olarak tüketilebileceği gibi belirli bir olgunlaştırma periyodunu takiben de tüketilebilir.
Bu üretim basamaklarına ait teknik parametrelere bağlı olarak çok geniş bir çeşitlilikte peynirler elde edilir.

Diğer fermente süt ürünleri gibi peynir de canlı organizmalar içerebilir. Raf ömrü boyunca peynirin duyusal, yapısal ve kimyasal özelliklerinde çeşitli değişiklikler görülebilir. Bu değişikliklerin en az olması için peynirin genellikle 6-8 °C'lik sıcaklıklarda tutulması gereklidir.

Soğuk iklimlerde yaşayanlar için sıcaklığı 6-8 °C civarında, nem oranı sabit ve havadar kilerler peynir saklamak için idealdir. Ancak bu imkânın olmadığı yerde peynir buzdolabının alt raflarında ve kapalı şekilde saklanmalıdır.

 Çeşitleri

Türkiye'de tüketimi en yaygın olan peynirler; beyaz peynir, deri peyniri ve kaşar peyniri olmakla birlikte, yöresel peynirler yönünden de hayli çeşitlilik gösterir. Bunlardan bazıları:

 Beslenme ve sağlık
Peynirin besin değeri çok değişkendir. Süzme peynir %4 yağ ve %11 protein içerebilirken bazı peynir altı suyu peynirleri %15 yağ ve %11 protein ve üçlü krem peynirler %36 yağ ve %7 protein içerir. Genellikle peynir, zengin bir kalsiyum, protein, fosfor, sodyum ve doymuş yağ (Günlük Değer'in %20'si veya daha fazlası) kaynağıdır. 28 gramlık (bir ons) porsiyon çedar peyniri yaklaşık  protein ve 202 miligram kalsiyum içerir. Besinsel olarak peynir esasında konsantre süttür ancak kültür ve yaşlandırma süreçlerince değiştirilir: bu kadar proteini sağlamak için, suda çözünen vitamin ve minerallerin miktarları değişmesine rağmen, yaklaşık  süt ve buna eşit  kalsiyum gerekir.

Sağlıklı hayvan sütlerinden sağlıklı şartlarda üretilen peynirin insan beslenmesine protein, kalsiyum, mineraller ve diğer besin elemanlarının temin edilmesinde ve sağlıklı yaşamın sürdürülmesinde önemli katkıları bulunur. Ancak çiğ sütten yapılan peynirlerden Brucella ve Listeria gibi zoonotik enfeksiyonların tüketenlere bulaşması, ayrıca uygun saklama koşullarına uyulmaması dolayısıyla bakteri üremesine bağlı akut barsak enfeksiyonlarının gelişmesi mümkündür. Tuzlu peynir tüketimi hipertansiyon hastalarında risk oluşturabilir.

Küflü peynir tüketimi

Bazı (yumuşak tip) küflü peynir çeşitlerinin listeria riski dolayısıyla hamilelerde tüketiminin uygun olmadığı, pişirilerek yenmesi durumunda bu sakıncanın ortadan kalkmış olacağı NHS tarafından ifade edilmektedir. Konya'da yöresel olarak tüketilen küflü peynir çeşitleri üzerinde akademik yapılan bir çalışma ile bu peynirlerden elde edilen küf cinsleri, bunların primer ve sekonder metabolitleri, ürettikleri mikotoksinler, aspergillus tipi küflerde ise aflatoksinler gibi kanser yapıcı toksinlerin mevcudiyeti ve zararları ele alınmıştır. Küflü peynirler üzerinde yapılan bir başka çalışmada ise özellikle siyah, beyaz ve kırmızı renkte küf içeren peynir çeşitlerinde aflatoksin miktarının yüksekliğine dikkat çekilmiştir. Bazı mikotoksinlerin DNA hasarı (mutajen) ve fetüs üzerinde sakatlık oluşturma (teratojen) kapasitelerinin olduğu bilinmektedir.http://www.academia.edu/3251581/DUNYADA_VE_TURKIYEDE_INSAN_SAGLIGINI_TEHDIT_EDEN_MIKOTOKSINLER

 Peynirle ilgili kitaplar
 "Süt Uyuyunca - Türkiye Peynirleri", Artun Ünsal, Yapı Kredi Yayınları, İstanbul, 1. Baskı 1997.
 "Türkiye'nin Peynir Hazineleri* " (Özgün adı: The Treasury of Turkish Cheeses''), Suzanne Swan, Boyut Yayın Grubu, 2005.
 "Yurdumuz Peynirlerini Olgunlaştıran Mikroplar ve Anzimleri", Mehmet Karasoy, Ankara Üniversitesi Veteriner Fakültesi Yay. 1955.
 "Her Yönüyle Peynir", Mehmet Demirci, Hasad Yayıncılık.
 "Türkiye'de Yapılan Muhtelif Tip Peynirler ve Özellikleri", Dilek Uraz - Abdi Karacabey, Ankara, 1974.
 "Peynir", Rauf Cemil Adam, Ege Üniv. Matbaası, 1974.
 "Peynir Teknolojisi Bibliyografyası", Tümer Uraz, Ankara Üniv.
 "Sütçülük, Tereyağcılık ve Peynircilik Sanatları'" (Eski Türkçe), Onnik İhsan, Matbaa-i Âmire, İstanbul, 1915.

Ayrıca bakınız
 Mandıra ürünü

Kaynakça

Süt ürünleri
Farsçadan Türkçeye geçen sözcükler

Peynir


Damernes enkeltstart ved VM i landevejscykling 2018 blev afholdt tirsdag den 25. september. Ruten var 27,8 km lang. Løbet blev vundet af hollandske Annemiek van Vleuten for andet år i træk.

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Cecilie Uttrup Ludwig
 Pernille Mathiesen

Resultater

Eksterne henvisninger

Enkeltstart (damer)

VM i landevejscykling 2018 – Enkeltstart (damer)


Prut Antlaşması, 21 Temmuz 1711 tarihinde Osmanlı İmparatorluğu ile Rusya arasında yapılmış bir antlaşmadır.

1710 yılında Osmanlı İmparatorluğu Sultan III. Ahmed tarafından yönetilmekteydi. Rusya'nın başında Çar Büyük Petro ("Deli Petro"), İsveç'in başında ise XII. Şarl "Demirbaş Şarl" bulunmaktaydı. Demirbaş Şarl'ın ordusu Poltava Savaşı'nda Deli Petro'nun ordusuna yenildi ve Osmanlı topraklarına sığındı. Bu arada Rusya'nın Lehistan'ın iç işlerine karışması, Eflak ve Boğdan beylerini Osmanlılara karşı kışkırtması Osmanlı İmparatorluğunu rahatsız ediyordu. Osmanlı İmparatorluğu, Rusya'ya karşı savaş ilan etti.

Sadrazam Baltacı Mehmet Paşa yönetimindeki ordu Kırım Hanlığı ordusunun desteğiyle Rusları Prut nehri kıyısında kıstırdılar. Bu mevzi, bir yanı bataklık, bir yanı uçurum olan bir yerdeydi. Prut Savaşı denilen bu savaşı Osmanlıların kazanması üzerine Prut Antlaşması imzalandı. Antlaşmanın koşulları şunlardır:

 Azak Kalesi, Osmanlılara geri verilecek. (Karadeniz tekrar Osmanlı gölü haline geldi.)
 Ruslar, Lehistan'ın iç işlerine karışmayacaklardı.
 Ruslar, İstanbul'da daimî elçi bulundurmayacaklar.
 İsveç Kralı Şarl'ın serbestçe ülkesine dönmesine izin vereceklerdi.

Kaynakça

Dış kaynaklar

 Uzunçarşılı, İsmail Hakkı (1955 Son baskı:5.bas.) Osmanlı Tarihi IV. Cilt 1. Kısım: Karlofça Antlaşmasından XVIII. Yüzyılın Sonlarına Kadar Ankara:Türk Tarih Kurumu ISBN 975-16-0015-4

Dış bağlantılar

 Koch, Christophe Guillaume (1797) "De Traité de Paix du Pruth et de Falczi entre les Russes et les Turcs" Abrege de l'histoire des traites de paix, Cilt: 3, Sayfa: 26-30, "Prut Anlaşması"'nın Fransızca metni. Online:

Osmanlı İmparatorluğu'nun barış antlaşmaları
Rusya barış antlaşmaları
Rusya Çarlığı antlaşmaları
Osmanlı-Rus savaşları
III. Ahmed
1710'larda Osmanlı İmparatorluğu
1711'de antlaşmalar

Prut Antlaşması


Yaşmak (Eski Türkçe: yaşmak, "örtmek, gizlemek"), Osmanlı İmparatorluğu zamanında Müslüman kadınların ferace ile birlikte giydikleri, yalnızca gözleri açıkta bırakan ince kumaştan iki parçalı yüz ve başörtüsü. Türk-İslam kültüründe, özellikle Anadolu'da, kadınların baş örtülerinin alt ucu ile ağızlarını kapatmalarına da denir.

Tarihi

Yaşmak, türlü ince kumaşlardan yapılırdı. Kapalı ve açık olmak üzere iki şekilde bağlanırdı. Kapalı bağlama yönteminde yaşmağın her iki parçası da ikiye katlanırdı. Sonra alt parça burun üstünden geçirilmek suretiyle ensede bağlanırdı. Üst parça ise kaşların üzerinden baş ve alına sarılırdı. Açık bağlama yönteminde ise üst yaşmak alın üzerinden bağlanır ve giyenin yüzü açıkta kalırdı.

Osmanlı zamanında uzun bir dönem için ferace ile birlikte kullanılan yaşmak, 19. yüzyılda çarşafın yayılmasıyla beraber kullanımdan kalktı.

Anadolu kadınlarının günlük başörtülerinin çene altına bağladıkları iki ucunu, çeneyi, dudakları, bazen de burnu kapatacak şekilde öne getirmelerine de yaşmak denir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Başörtüsü
 Ferace
 Tesettür

Dış bağlantılar
 T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı - Kadın-Erkek Giysileri

Tesettür
Geleneksel giyim kültürleri
Osmanlı'da giyim

Yaşmak


El Fairchild-Dornier 728 fue un proyecto desarrollado por la compañía germano estadounidense Fairchild Dornier GmbH. Tenía como objetivo la creación de una familia de aviones regionales con capacidad entre las 50 a 110 plazas, complementando al Fairchild-Dornier 328JET. A pesar de que se trataba de una aeronave con un diseño moderno, y de que numerosas aerolíneas mostraron un gran interés por el proyecto en el momento de su lanzamiento, el programa dio a su fin cuando la compañía se declaró en bancarrota, poco después de la presentación oficial del primer 728.

Desarrollo

Fairchild Dornier comenzó el proyecto bajo el nombre de X28JET que posteriormente fue denominado como 728JET, y presentado al público general por primera vez en el Salón Aeronáutico de Dubái de 1997. Posteriormente se presentó la familia de aviones regionales, que estaría compuesta por tres modelos, el 528JET, el 728JET y el 928JET, con capacidad entre las 50 a 110 plazas. Esa presentación tuvo lugar en el Salón Aeronáutico de Berlín de 1998, en el cual también recibiría los primeros pedidos por parte de Lufthansa, con 60 pedidos en firme más 60 opciones de compra y de Crossair. Aunque Crossair posteriormente acabaría cancelando el pedido. En junio de 2001, GECAS realizó un pedido por un total de 50 aeronaves, con opciones de compra para otras 50 más.

Fairchild Dornier completó el primer fuselaje en diciembre de 2001. El primer prototipo, denominado "TAC 01" (Test Aircraft 01) se presentó por primera vez al público el 21 de marzo de 2002. En marzo de 2002, el prototipo TAC 03 se trasladó a las instalaciones de IABG en Dresde para llevar a cabo las pruebas estructurales. Estaba previsto que el primer vuelo del 728 tuviese lugar durante el verano de 2002, empezando a entregarse a mediados de 2003, a su primer cliente, Lufthansa Cityline. Sin embargo, el 2 de abril de 2002, Fairchild Dornier se declaró en bancarrota. Poco después de la declaración de quiebra, tanto Lufthansa como GECAS cancelaron sus pedidos, con lo que el programa dio a su fin.

Especificaciones (728)

Véase también

Referencias

Enlaces externos
 728 Jet Engineering Simulator
 Imágenes del transporte del 728 al IABG de Dresde
 Artículo sobre el 728 en la revista Flugrevue
 Artículo sobre el 728 en la revista Aerospace Technology

Do 728
Dornier Do 728

Fairchild-Dornier 728


Rafael Romo Muñoz (Torreón, México, 22 de novembro de 1940) é um clérigo mexicano e arcebispo católico romano emérito de Tijuana.

Rafael Romo Muñoz recebeu o sacramento da ordenação em 28 de novembro de 1965 em Roma. Ele se tornou um diretor espiritual no seminário Torréon em 1969. De 1973 a 1977 estudou teologia moral em Roma, onde concluiu o doutorado. Até 1993 foi reitor do seminário Torréon.

Em 13 de janeiro de 1996, o Papa João Paulo II o nomeou bispo de Tijuana. O Núncio Apostólico no México, Dom Girolamo Prigione, doou-lhe a ordenação episcopal em 24 de fevereiro do mesmo ano; Os co-consagradores foram o Arcebispo de Yucatán, Emilio Carlos Berlie Belaunzarán, e o Bispo de Torreón, Luis Morales Reyes. Em 25 de novembro de 2006, o Papa Bento XVI o nomeou com a elevação da diocese a arcebispado ao primeiro arcebispo de Tijuana.

O Papa Francisco aceitou sua renúncia relacionada à idade em 16 de novembro de 2016.

Ver também

Bispos católicos do México

Rafael Romo Muñoz


Los Kel Ajjer (también Kel Ajjar, Kel Azjar, o  Kel Azdjer) son una confederación Tuareg cuyo territorio está situado entre Libia y Argelia, concretamente en el Oeste de Libia y el este del Sáhara argelino, su capital tradicional es Ghat, y en menor medida Ubari, ambas ciudades están en la región de Fezán, en Libia. Los Kel Ajjer hablan el idioma tamahaq.

Territorio
El territorio de los Kel Ajjer ocupa la  Provincia de Illizi, en la parte argelina y Ubari en el lado libio de la frontera. El territorio fue en la Antigüedad la cuna de la civilización de los Garamantes.

Organización
Hasta la colonización, todo Ajjer estaba bajo la autoridad de un solo Amenokal (jefe).

El último, In Gueddazen ag Kalala, del cacicazgo de los Ourâghen (o Uraghen, Oreighen), llegó al poder en 1886. Sin embargo, con la aparición de la frontera entre Libia y Argelia en 1916, el cacicazgo tradicional se divide en dos ramas para adaptarse a esta realidad, incluso si se refieren al mismo ascendente, Mohamed ag Ti-n-Akerbas, fundador de la jefatura de Ouraghen en el .

El Imanghassaten nunca aceptó el dominio de los Ouraghen y abandonó el centro de Ajjer, es decir, la región de Ghât, para establecerse en Fezán, causando una división dentro del cacicazgo.

Finalmente, el cacicazgo tuareg Kel Ajjer se dividió en cuatro grupos:

 el grupo Oubari;

 el grupo Ghât, formado por el clan Ouraghen y sus afluentes;

 el grupo Targa, formado por el clan Imanghasaten y sus afluentes, que viven en la región de Fezán;

 el grupo argelino.

La confederación Tuareg Kel Ajjer tiene dos jefaturas tuareg, en competencia en Libia: la Imanghasaten y la Ouraghen.

Relación con otras tribus
Los Kel Ajjers han forjado alianzas para asegurar rutas de caravanas, especialmente con los grupos vecinos.

Los grupos arabófonos de Isinaouen, que viven al norte de Ghat y al sur de Yebel Nefusa, estaban relacionados con el parenté à plaisanterie - un parentesco reconocido entre pueblos africanos - con los Kel Ajjers, especialmente con los Ourâghen, cuyos camellos alquilaron durante la época de las caravanas comerciales transaharianas.

Los Tuaregs Kel Ajjer están tradicionalmente en contacto con los Tubu y renovaron, en 2003, el tratado de amistad que los unía a ellos.

Para fortalecer su emancipación del Ouraghen, los Imanghassaten forjaron alianzas políticas con grupos arabófonos rivales de estos últimos, como por las tribus árabes de Zintan, que habitan en Yebel Nefusa.

Historia
En la antigüedad, los Kel Ajjer mantuvieron una economía basada en la agricultura (desarrollada en los oasis en torno a Ghat y Djanet). Además, el poder que ejercían sobre esta última área les permitió controlar el comercio transahariano y traficar con camellos y hierbas.

Todas estas ventajas, que les facilitaron sobrevivir sin necesidad de recurrir a la ganadería, les dieron la hegemonía sobre la zona, sometiendo así a sus vecinos de la confederación Kel Ahaggar.

Sin embargo, entre los años 1875 y 1878, ambos grupos se enfrentaron, resultando los Ajjer ampliamente derrotados.

Durante la primera y segunda guerras mundiales
La ciudad de Ghat fue tomada durante el gobierno de la Libia italiana de la Primera Guerra Mundial. Los Kel Ajjer se enfrentaron a la ocupación italiana junto con los  otomanos y el líder supremo de los sanusíes, Ahmed Sharif as-Senussi.

Cuando el Imperio colonial francés arrebató a Italia el control de la región de Fezzan durante la Segunda Guerra Mundial, los Kel Ajjer se rebelaron nuevamente por el control de sus tierras. En 1943, los franceses consolidaron su dominio de la región con la toma de Murzuk. No obstante, impulsados por la Yihad, siguieron luchando ferozmente contra estos.

Finalmente, cuando el rey Idris I de Libia negoció la expulsión de las tropas francesas de Fezzan en 1954, los Kel Ajjer volvieron a poblar la zona.

Régimen de Gadafi
Los Tuareg libios no se opusieron al régimen de los comités revolucionarios instaurados por el coronel Gadafi en 1969. Por el contrario, aprovechando la política de Gadafi que hizo de las alianzas tribales un pilar importante de su sistema político, mantuvieron una posición privilegiada que adquirieron en el seno de las instituciones del Estado del tiempo de la monarquía.

Al mismo tiempo Gadafi reforzó la competencia entre los Tuareg libios de la rama de Ghat y la de Targa.

Los Ouraghen, con sus aliados árabes Magarha y Oulad Souleymane, apoyaron al régimen de Gadafi.

Otros análisis señalan la complejidad de la relación de Gadafi con los tuareg dado que el gobernante consideraba que podían ser un factor de desunión. Así durante los primeros años de su gobierno la mayor parte de tribus tuareg fueron marginadas y reprimidas culturalmente además de forzadas al éxodo urbano. La situación mejoró en los años posteriores pero volvió a complicarse tras el intento fallido de golpe de Estado en 1977. En el ámbito de política internacional la situación era distinta y Gadafi se muestra como el único aliado del pueblo tuareg pese a la exclusión interna. En 1972 crea la Legión Islámica, un grupo paramilitar formado sobre todo por tuareg pero proceden de Malí y Níger, no de las tribus de Libia.

Referencias

Bibliografía

 Gabriel Gardel, Les Touareg Ajjer, Éditions Baconnier, Alger, 1961, 388 p.
 Alain Sèbe et Roger-Louis Bianchini, En pays touareg : images choisies des Touaregs Kel-Ahaggar et Kel-Ajjer, A. Sèbe, Vidauban, 1994, 191 p. (ISBN 978-2-903156-09-1)

Magreb
Sociedad de Argelia
Sociedad de Libia
Tuareg

Kel Ajjer


I. Melikşah (; 6 Ağustos 1055 - 19 Kasım 1092), Büyük Selçuklu İmparatorluğu hükümdarı.

Hükümdarlık döneminde (1072-1092) Büyük Selçuklu Devleti en geniş sınırlarına ulaştı. Sınırlar Anadolu'dan Umman'a Kafkasya'dan Hindistan önlerine uzandı. Melikşah'tan sonra Selçuklular eski gücüne kavuşamadı. Devrin en önemli kişileri arasında Ömer Hayyam bilim ve Nizâmülmülk siyaset dalında bulunur.

Yaşamı

Sultan olmadan önce
Melikşah, 6 Ağustos 1055 Pazar günü doğmuştur. Çocukluğu İsfahan ve civarında geçmiştir. Babası Alparslan, kabiliyeti ve cesareti ile dikkati çeken Melikşah ile yakından ilgilendi. Melikşah uzun boylu, biraz şişmanca ve beyaz tenli olarak tasvir edilmiştir.

Melikşah babası ile birlikte küçük yaşta Gürcistan seferine katıldı. Aynı yılda Karahanlılar Han'ının kızı Terken Hatun ile evlendirildi. Alparslan 1066 tarihinde Melikşah'ı veliaht tayin etti ve "ikta" (veya tımar) olarak İsfahan şehri verildi.

1071'de babası Alparslan ile Suriye'ye sefere çıktı. Babası Bizans İmparatoru Romen Diyojen'in Anadolu'da ilerleyişini durdurmak için kuzeye yöneldi (ve Malazgirt Meydan Muharebesi'ni yaptı). Melikşah bu sırada Suriye'de Halep'te kaldı. 1072'de yine babası Karahanlılara karşı bir sefer yapmakta iken onunla birlikteydi. Babası bu seferdeyken esir aldığı bir Karahanlı kale komutanı olan Yusuf Harzemi tarafından öldürüldü.

Melikşah Selçuklu ordusu başına geçti ve sultanlığını ilan etti. Çağrı Bey'in oğlu olan amcası Kavurt Bey Melikşah'ın sultan olmasını kabul etmedi. Melikşah yanında Vezir Nizam-ül Mülk ile birlikte batıya İran içine yürüdü. Kavurt Bey'in ordusuyla 17 Nisan 1073'te Karaç yakınlarında (günümüzde İran'da "Erak") "Karaç Muharebesi" 'ne girişti. Bu muharebede Melikşah'ın ordusunda bulunan birçok Türkmen asker çarpışma sırasında Kavurt Bey'in ordusuna katıldı. Buna rağmen Melikşah ve ordusu galip geldi. Kavurt Bey idam edildi ve iki oğlunun gözlerine mil çekilip kör edildiler. Böylece Selçuklu ülkesinde bulunan emirler arasında Melikşah sultan olarak belirlenmiş oldu. 1074'te Bağdat'ta Abbâsî halifesi tarafından Melikşah'ın sultan olduğunu resmen ilan etti.

Hükümdarlığı

Melikşah 1072'de sultan olduktan sonra babası zamanında vezirlik makamına getirilen Nizâmülmülk'ü görevinde bıraktı. Melikşah'ın hükümdar olduğu dönem Büyük Selçuklu Devleti'nin en parlak dönemidir. Tahta geçtiği ilk yıllarda kardeşi yönetimi ele geçirmek için isyan etti. Onu yenerek ülkesinde düzeni sağladı. Bu arada devletteki iç isyandan faydalanan Gazneli ve Karahanlı devletleri birleşerek saldırdılar. Melikşah bu iki devleti de yendi. Karahanlı Devleti bu mağlubiyetten sonra ikiye ayrıldı. Doğu Karahanlılar'ı Karahitaylar, Batı Karahanlılar'ı ise Harzemşahlar yıktı.

Melikşah tahta çıktıktan sonra Gazneliler ve Karahanlılar Selçuklu topraklarına saldırdılar. 1073'te Gazneliler Sultanı İbrahim, Alparslan'ın ölümünü fırsat bilip Hindikuş Dağları kuzeyinde bulunan Horasan bölgelerini ele geçirdi. Fakat Melikşah bir karşı hücumla bu arazileri geri aldı. Bundan sonraki 20 yıl döneminde, birbirinden 20 yıl yaş farkı olan Gazneliler Sultanı İbrahim Han ile Melikşah arasındaki ilişkiler iyi olarak devam etti, sınırlar değişmedi ve bu iyi ilişkiler iki haneden mensupları arasında yapılan evlenmeler ile pekiştirildi. Buna karşılık diğer komşu ülkelerine karşı Melikşah daha mütecaviz bir politika uygulamaya başladı. Selçuklu Devleti'ne yeni araziler katmak hedefiyle arazi fethi için çarpışmalar ve savaşlar yapmıştır. Melikşah Maveraünnehir bölgesine kendinin de şahsen katıldığı iki büyük askeri sefer yapmıştır. 1073/74'teki seferde Batı Karahanlılar'a saldırarak onların Ceyhun Nehri sağ kıyılarında bulunan arazilere çekilmelerini sağlamış ve stratejik bir şehir olan Termez şehrini zapt etmiştir. 1089'daki seferde ise yerel ulemanın da desteği ile önemli Semerkant şehrini eline geçirmiş ve orada idareci olan ve eşi olan Terken'un yeğeni olan Ahmet Han bin Kezr'i tutuklatmıştır. Bu fetihten sonra sefer Yedisu bölgesine (günümüzde Kazakistan'da bulunan "Jetişu" veya Rusça "Semirechye" bölgesine) yönelmiş ve Kaşgar merkezli olan Doğu Karahanlılar devletinin hükümdarı Ebu Ali el-Hasan Melikşah'in tabiliğini girmeyi kabul etmiştir.

Anadolu Selçuklu'nun ilk hükümdarı olan Süleyman Şah'ın ölümünden takriben altı ay sonra Suriye'ye gelen Melikşah; bu sırada iç kale hariç Halep'i fethetmiş bulunan kardeşi Tutuş'u Şam meliki olarak bırakmış ve Tutuş, Şam şehrine çekilmiştir. Melikşah, Halep'i Kasım ud-devle Ak-sungur'a, Antakya'ya varınca oraya Süleyman Şah'ın vezirinden alıp Yağı-sıyan'a, Urfa'yı Bozan Bey'e ve Musul'u da Çökermiş Bey'e ikta etmiştir. Artuk Bey ise; geçmişte Tutuş tarafından kendisine ikta edilen Kudüs'e yerleşmiştir. Böylece bölgedeki düzen ve asayiş sağlanmıştır.

Hakkında belirsizlik olan Urfa şehrine gelince; Filaret'in yerine Barsuma idaresinde bulunan Urfa, Bozan Bey tarafından kuşatılmış ve şehir halkının Barsuma'ya isyanıyla fethedilmiştir. İbn ül-Adim; Melikşah'ın Urfa'ya varınca, burayı Müslüman Filaret'e verdiğini yazarken daha evvel yaşanan bir hadiseyi yanlışlıkla bu zamana almıştır. Urfalı Mathieu ise böyle bir şeyden bahsetmediği gibi şehrin Melikşah tarafından görevlendirilen Bozan Bey tarafından fethedilmesi, Melikşah'ın burayı Filaret'e vermediğini göstermektedir. Nitekim, şehir halkının Filaret'e olan nefretinden dolayı Urfa değil Maraş Filaret'e verilmiştir ve Filaret, 1085 yılında burada ölmüştür.

Urfalı Mathieu; Dünyanın sultanı, Hristiyanlar'ın hamisi ve babası olarak nitelendirdiği Melikşah'ın, sayısız bir orduyla Anadolu'ya gittiğini yazarken tüm Anadolu'yu değil sadece Bizans'a ait sayılan Antakya ve Urfa havalisini kastetmiştir. Böyle belirsiz ifadelere İslam kaynaklarında da rastlanıldığı halde Melikşah, doğu ve güney Anadolu'dan daha ileriye gitmemiştir. Bu rivayetlerin Süleyman Şah'ın ölümünden sonra İznik üzerine gönderilen Porsuk Bey'in veya Bozan Bey'in seferiyle karıştırıldığı muhakkaktır.

1086-1087'de Doğu Arabistan'da Lahsa'da yerleşmiş bulunan Karmatiler üzerine bir ordu göndermiştir. Kafkasya bölgesinde Melikşah'ın Gürcistan'a üç sefer yapmıştır. Bu seferlerden 1078-79 ve 1086'da yapılanlara Melikşah şahsen iştirak etmiştir. Bu seferler sonunda Gence'de idarede bulunan Emir İİİ. Fazıl, Gürcüler Kralı ve bölgedeki diğer mahalli hükümdarlar Büyük Selçuklu Devletinin hakimiyetini kabul ettiler. Güney-Doğu Anadolu'ya Diyarbakır'a yeni yerleşmiş olan Mervani Kürtleri buradan uzaklaştırmak için 1087'de veziri İbni Cahir'in hazırladığı planı uygulamaya başlamıştır. Sonra dikkatinin bu yörenin güneyine Musul ve Halep arasında bulunan ve "Ukeyl aşireti" Araplarının yerleşmiş olduğu bölgeye çekmiştir. 1086-87'de kışın yapılan bir sefere şahsen iştirak edip Urfa, Halep, Antakya ve Lazkiye'nin Selçuklular eline geçmesini sağlamış ve Büyük Selçuklu Devleti Doğu Akdeniz kıyılarına erişmiştir. Böylesine geniş sınırlara hükmeden Melikşah Vardan Areveltsi'nin aktarımına göre deniz kıyısından aldığı toprak ile babasının mezarını ziyaret etmiş, kumu mezarın üzerine serperek şu sözleri söylemiştir: "Müjde sana ey baba! Çünkü çocuk olarak bıraktığın evladın dünyayı baştan başa fethetti!"

Melikşah'ın bu çok geniş alanlarda askeri seferler ve fetihler yapabilmesine başlıca etken babası zamanında geliştirilip yetiştirilen ordusudur. Bu Selçuklu ordusu bir profesyonel ordu idi ve "gulam" adı verilen kölemenler ve paralı askerlerden oluşmaktaydı. Melikşah'ın devamlı olarak asgari 46 bin süvari askeri emri altında olduğu belirtilmiştir. Bu askerlerle komuta eden yetenekli emirleri de bulunmaktaydı. Melikşah'ın emirleri arasında Emir Savtekin (ö. 1084), Emir Bozan (ö. 1094), Emir Porsuk (ö. 1099), Emir Aksungur (ö. 1094), Emir Goharayın (ö. 1100) ve Kumak sayılabilir. Melikşah ülkesinin batısında yürüttüğü fetih politikası Türkmen emirlere dayanmaktaydı. Örneğin Emir Artuk'u önce Filistin'e Atsız'a karşı sefere gönderdi; sonra Doğu Arabistan'da bulunan Karamatilere karşı seferde komutan yaptı. Yine Türkmen asıllı olan Emir Ahmed'i Gürcistan'a ilk seferde komutan yapmıştı ve sonra yine Türkmen asıllı Emir Yakup ve Emir İsaböri'yi Gürcistan seferlerine komutan olarak tayin etmiştir. Yemen'e gönderdiği ordunun komutanı da Türkmen Emir Çabak idi. Bu Türkmen komutanların yol açtığı fetihler çok kere göçebe Türkmenler yeni yerleşecek araziler sağlamıştır. Örneğin Harran ve Diyarbakır ovalarına Türkmenler yerleşmiştir. Fakat Melikşah'ın sultanlığının başında Türkmenlerle arası iyi olmadığı iddia edilir. Buna örnek olarak 17 Nisan 1073'te amcası Kavurt Bey ile yaptığı "Karaç Muharebesi"'nde Türkmen emirlerinin muharebe içinde Melikşah ordusunu terk ettikleri gösterilir ve bu savaştan sonra da Melikşah'ın ülkesinin merkezinde bulunan İran'daki Cebal Bölgesinde bulunan Türkmenleri zorla göç ettirip bu bölgeyi Türkmenlerden temizlediği de bu iddiaya ilave edilir.

Mirası
Melikşah zamanında Büyük Selçuklu Devletinin sınırları Akdeniz ve Marmara Denizinden Kaşgar'a, Kafkasya'dan Yemen'e kadar uzanıyordu.

Melikşah askeri seferde olmadığı zamanlar İsfahan bölgesinde yaşamıştır. Bu nedenle İsfahan Melikşah döneminde Büyük Selçuklu Devleti'nin başkenti sayılmaktadır. Şahsi ve devlet hazinesi ile ordusunun kullanılmayan silahları İsfahan'dan 8 km güneyde Soffa Dağı zirvesinde bulunan bir dağ kalesi olan Dezkûh (veya Sāhdez)'de saklanmaktaydı. Saltanatını son dönemlerinde kendi kışlık ikametgâhını ve kışlık devlet merkezini Bağdat'a taşıma kararı almıştı. Bu nedenle 1092'de büyük masraflar ve yatırımlar yaparak bu şehri imar ettirip devletin ileri gelenlerine de büyük ikametgâhlar yaptırmıştı.

Melikşah'ın ülkesinin değişik kısımları aynı standartlara uyularak idare edilmemekteydi. Ülkenin merkezi bölgelerini ve stratejik önemi olan alanlarını (örneğin Bağdat, İsfahan, Nişabur, Harezm şehir ve bölgelerini) "sehna" adı verilen ordusunda başarı göstermiş olan gulam-kölemen asıllı valilerle idare etmekteydi; örneğin Emir Atsız Harezm valisi, Emir Goherayin Bağdat valisi idi. Askeri fetihlerle eline geçirdiği kuzey Suriye ve Kafkaslarda da benzer idare uygulanmaktaydı. Emmir Savtekin Gence, Emir Yağı-Basan Antakya, Emir Aksungur Halep, Emir Bozan Urfa, Emir Çökermiş Musul valileri idiler. Buna benzer önemi olan yeni fetih edilmiş diğer bölgelere kendi Selçuklu sülalesinden gelen valiler tayin edilmekteydi ve bunlardan bazılarına "melik (kral)" unvanı verilmişti. Böylece Valvaley (günümüzde Kunduz Vilayeti) vadisine amcası Osman bin Çağrı; Tokaristan'a kardeşi Ayaz (ö. 1073); sonra oğlu Tekiş bin Ayaz (ö. 1084) daha sonra da onun oğlu Ahmet bin Tekiş; Herat'a kardeşi Boribars; Kerman'a (isyan çıkardığı için idam ettiği amcası Kavurt Bey'in oğulları) kuzenleri Sultanşah ve Turanşah; Azerbaycan'a kuzeni İsmail bin Yakuti bin Çağrı ve Suriye'ye kardeşi Tutuş vali olarak tayin edilmişlerdi.

Melikşah avlanmayı sever ve alimleri korurdu. Gazali, Kaşgarlı Mahmud ve Ömer Hayyam gibi alim ve şairleri himaye etti.

Bağdat'ta Sultan Melikşah Camiini yaptırdı. İsfahan'da bir rasathane, çeşitli yerlerde ise kervansaray, köprü, imaret, kale, hisar ve medreseler inşa ettirdi. Fakat Melikşah'ın yaptırdığı eserlerden hiçbiri günümüze kadar gelememiştir. İsfahan ve Nişabur'da onun adına yaptırılmış binalar için hazırlanamış kitabeler bulunmaktadır. 1074'te Celalî takvimini hazırlattı. Bu takvim başkenti olan İsfahan'daki gözlemevinden yapılmış astronomik rasatlara bağlanmıştır.

Ticari mallardan alınan vergilerin bazılarını kaldırdı. Ermeni Patriğinin isteği üzerine kiliseleri, manastırları ve rahipleri vergiden muaf tuttu. Hac yollarında su kuyuları açtırdı ve bu yolların emniyetini sağladı.

Ölümü
Bazı kaynaklar Nizâmülmülk'ün Hasan Sabbah'ın emrindeki Haşhaşiler tarafından öldürüldüğünü yazarlar.

Döneminde yazılmış olan bazı kronik-tarihçilerin eserleri de neden ve nasıl öldüğü hakkında farklı bilgiler vermektedirler. Tarihçi Ebu'l Feda Sultan Melikşah'ın 1092/1093 (Hicri 485)'te Bağdat'ta bir sürek avından sonra hastalanıp öldüğünü yazmaktadır. Kronik-tarihçi Hamdullah Müstevfî-i Kazvînî "Târîh-i Güzîde" adlı eserinde Melikşah'ın Kasım 1092'de (Hicri Şevval 485'te) 38 yaşında iken Bağdat'ta bir sürek avından sonra öldüğünü bildirmektedir. Ermeni kronik-tarihçi Vardan'a göre 1092'de "barış seven sultan karısı tarafından zehirlenip" öldürülmüş ve babası Alparslan'ın yanında Merend'de gömülmüştür. Kronik-tarihçi Kırakos Ganjaketsis yazdığı Ermenistan Tarihi eserinde Melikşah'ın 20 yıl hüküm sürüp Ermeniler dahil tüm tebaları için iyi işler yaptığını fakat karısı tarafından zehirlenerek öldürüldüğünü yazmaktadır. Urfalı Matias adlı Hristiyan kronik-tarihçi ise Melikşah'ın 27 Şubat 1092 veya 25 Şubat 1093'te Bağdat'ta karısı olan Semerkant sultanının kızı tarafından zehirlenip öldürüldüğünü ve babası Alparslan'ın yanında Marand'da defin edildiğini bildirmektedir.

Ailesi

Eşleri
 Terken Hatun - Karahanlı hükümdarı İbrahim Tamgaç Han'ın kızıdır. Sultan Melikşah'ın ilk eşidir. Ahmed, Davud, I. Mahmud ve Mah Melek Hatun'un annesidir. Küçük yaşta ölen ve ismi bilinmeyen bir oğlu daha vardır.
 Zübeyde Hatun - Selçuklu Hanedanı'ndan Emir Yakuti'nin kızıdır.Sultan Melikşah'ın ikinci eşidir. Berkyaruk ve Gevher(Cevher) Hatun'un annesidir.
 Taceddin Seferriye Hatun - Cariye kökenli ve Kıpçak asıllıdır. Sultan Melikşah ve Taceddin Seferiyye Hatun evliliği, Selçuklu tarihindeki ilk sultan-cariye evliliğidir. Taceddin Seferiyye Hatun; Muhammed Tapar, Ahmed Sencer, Seyyide Hatun ve Sitare Hatun'un annesidir. Küçük yaşta ölen ve ismi bilinmeyen bir oğlu daha olduğu bilinmektedir.

Erkek çocukları
 Ahmed
 Davud
 Berkyaruk
 Muhammed Tapar
 Ahmed Sencer
 I. Mahmud
 Tuğrul
 Emir Humar

Kız çocukları
 Gevher/Cevher Hatun (Gazneli III. Mesut ile evlenmiştir.)
 Mah Melek Hatun (Abbasi Halifesi Muktadi ile evlenmiştir.)
 Seyyide Hatun (Abbasi Halifesi Mustazhir ile evlenmiştir. Halifenin ölümünden sonra Selçuklu Hanedanı'ndan Kavurd'un torunu Arslanşah'la evlenmiştir.)
 Sitare Hatun (Kakuyi Hanedanı'ndan Gerşasb ile evlenmiştir.)
 Safiye Hatun (Sistan Meliki Taceddin Ebu'l-Fazl ile evlenmiştir.)

Popüler kültürdeki yeri
TRT 1'de yayınlanan Uyanış: Büyük Selçuklu dizisinde kendisini Buğra Gülsoy canlandırmıştır.

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sevim, Ali, (2005) "İlginç yönleriyle Sultan Melikşah," Belleten 69, s.517-37.
 Kafesoğlu, İbrahim (1953) Sültan Melikşah devrinde Büyük Selçuklu İmparatorluğu, İstanbul, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayınları
 Kafesoğlu, İbrahim (1973), Büyük Selçuklu İmparatoru Sultan Melikşah, İstanbul:Milli Eğitim Başımevi,
 Sevim, Ali "Sibt İbnu'l-Cevzî'nin Mir'âtu'z-zaman fî Tarihi'l-âyan Adlı Eserindeki Selçuklularla İlgili Bilgiler, İİİ. Sultan Melikşah Dönemi," Eds:. Semih Yalçın, Süleyman Özbek ve Berikan Yayınevi, eds., (19 Makaleler II, Ankara: Berikan Yayınevi, s. 28
 Encyclopedia İranıca'da "Malekšāh " maddesi ve burada bulunan bibliyografya listesi
 Bosworth, Clifford, "Malik-Shāh" ed. M. Th. Houtsma ve diğerleri. (1936) Encyclopaedia of Islam C.3, s. 272-74.

1055 doğumlular
1092 yılında ölenler
Büyük Selçuklu sultanları
Bağdat'ta ölenler
11. yüzyılda Türkler

I. Melikşah