Vjetar je pretežno vodoravno strujanje zraka, relativno prema Zemljinoj površini, određeno smjerom (stranom svijeta odakle vjetar puše) i brzinom, odnosno jakošću. Na hrvatskoj obali Jadrana razlikujemo tri karakteristična tipa vremena koje diktiraju predominantni vjetrovi:
 Vrijeme južnih vjetrova, s toplim i vlažnim vjetrovima koji dolaze s južne strane ruže vjetrova a to su jugo, oštro i lebić,
 vrijeme sjevernih vjetrova, s hladnim i suhim vjetrovima koji dolaze iz pravca sjevera i istoka (tramontana, bura, ponekad i levanat),
 Stabilno ljetno vrijeme u kojem se mjenjaju Maestral tokom kasnog prijepodneva i popodneva i burinom tijekom noći.

Pored navedenih vjetrova postoji još cijeli niz drugih vjetrova a mnogi, osobito lokalni vjetrovi imaju svoja lokalna imena, od kojih su se neka kod nas sačuvala od davnine. Općenito je prihvaćeno da postoji osam osnovnih vjetrova na Jadranu koji su prikazani na ruži vjetrova. Počevši sa sjevera u smjeru kazaljke na satu vjetrovi na ruži vjetrova su: tramontana, bura, levanat, široko, oštro, lebić, pulenat i maestral. Najjači vjetrovi u Hrvatskoj su bura koja puše s kopna prema moru, iz pravca sjeveroistoka i jugo koje puše iz smjera jugoistoka, juga i jugozapada. Luke na istočnoj obali Jadrana su većinom zaštićene od ova dva vjetra, naročito na lebić.

Sjeverni vjetrovi

Sjeverni vjetrovi na Jadranu dolaze s planina obalnog pojasa i nose hladan, suh zrak, te su vrlo neugodni.  To su tramontana, bura, ponekad i levanat. Karakteristika sjevernih vjetrova su mahovitost (puše na udare ili "refule"), te jačina i izostanak padalina. U ove vjetrove spada i burin ili kopnenjak (prema mlet. tal. borin, deminutiv od bora: bura), slab ljetni vjetar koji puše noću i u prvom dijelu jutra od kopna prema moru u sustavu obalnoga kruženja zraka. Posljedica je bržeg hlađenja kopna, što uzrokuje da prizemni sloj zraka nad kopnom postane hladniji nego nad morem.

Južni vjetrovi

Jedan od dva dominantna smjera puhanja vjetra na Jadranu je južni. Južni vjetrovi često se jednim imenom nazivaju Jugo. U južne vjetrove spadaju tri vjetra i to široko, oštro i lebić. Jugo je karakterističan vjetar na Jadranu jugoistočnoga do južnoga smjera, koji puše uglavnom ravnomjerno brzinom od 6 do 11 m/s, no katkad doseže i orkansku jačinu od 30 m/s. Čvrsta granica između juga i oštra se uglavnom ne može točno odrediti. Na većem dijelu naše obale kada se govori o jugu, tada se misli o vjetru koji puše iz smjera jugoistok. To je uvjetovano položajem našeg mora i planina u zaleđu, te sinoptičke situacije koja dodatno pogoduje jugoistočnom strujanju. Analogno navedenome, ponekad se i lebić smatra kao posljednjom i najjačom fazom juga, iako se izvori o ovome ne slažu. Jugo uzrokuje valove koji "valjaju" i na plovilu se teže podnose od valova po buri.

Postoje dvije vrste juga:
 Ciklonalno jugo (tamno jugo), praćeno niskim tamnosivim oblacima, visokom vlagom, obilnom kišom, a ponekad i grmljavinom.
 Anticiklonalno jugo (suho jugo) praćeno sunčanim vremenom ili malom naoblakom, ali bez vrućine i sparine.

Ostali vjetrovi na Jadranu
Pored sjevernih i južnih vjetrova postoje i drugi vjetrovi koji ne spadaju u ove dvije skupine. Od glavnih vjetrova na ruži su oni koji dolaze sa zapadne strane; maestral i pulenat. Pored njih u ove vjetrove spada cijela skupina manje poznatih lokalnih i rjeđih vjetrova ili njihovih sinonima kao što su grego, gregolevanat, furijal, japrk, garbin, zmorac, kopnenjak, itd.
Zmorac ili smorac' je slabi ljetni dnevni vjetar koji puše s mora na kopno u sustavu obalnoga kruženja zraka. Nastaje kada je najniži sloj zraka iznad mora hladniji od zraka nad kopnom. Na istočnoj obali Jadrana pojavljuje se poglavito u neporemećenim vremenskim uvjetima, i to ondje gdje otoci ne smetaju njegovu razvoju. Počinje kao slab jugoistočni vjetar u prijepodnevnim satima, zatim skreće na jug te jugozapad i predvečer se stišava kao sjeverozapadnjak. Najjači je u rano poslijepodne kada je temperaturna razlika kopna i mora najveća, te donosi osvježenje. Često ga se miješa s maestralom.

Zanimljivosti
Godine 1988. u Dubrovačkoj zračnoj luci izmjerena je vrijednost od 44,3 m/s (159,5 km/h), na Marjanu je 1994. izmjerena brzina bure od 48,5 m/s (174,6 km/h), u Novalji 1995. je izmjereno 39,9 m/s (143,9 km/h). Godine 1996. na Krčkom mostu izmjereno je 58,9 m/s (212 km/h), a 2002. u Makarskoj je zabilježeno 49,9 m/s (179,6 km/h). Najsnažniji udar bure u Hrvatskoj, izmjeren je 24. prosinca 2003., na autocesti A1, između tunela Sveti Rok i Maslenice, na vijaduktu Božići, jedan od rijetkih instrumenata za mjerenje brzine vjetra koji je uopće uspio neoštećen izdržati nalete vjetra, zabilježio je tada brzinu od 307 km/h, što je najveća ikad izmjerena brzina vjetra u Hrvatskoj. Zbog toga što taj mjerni instrument nije bio predviđen za tolike iznose (radi se o instrumentu tvrtke "VAISALA" Wind Set WA15), podatak se ne uzima kao službeni te kao službeno najjači udar vjetra iz NNE smjera u Hrvatskoj i dalje vrijedi onaj od 21. prosinca 1998. s Masleničkog mosta od 248 km/h (69,0 m/s).

Uz pojam vjetra veže se i pojam nevera koji označava nevrijeme, odnosno vrijeme vrlo loše za boravak na moru. Za plovila su opasni i iznenadni neverini (kako i ime govori, manje i kraće nevere) koji kratkotrajno mogu dići neugodno visoke valove.

Izvori

Vjetrovi
Jadransko more

Vjetrovi na Jadranu


Ana Botta-Mănăstireanu () a fost prima femeie care a urmat cursurile unei instituții superioare de învățământ din România.

Educație
A absolvit în 1872 Școala Pedagogică Maghiară de Fete, una dintre instituțiile de prestigiu din Transilvania. S-a remarcat în cercurile culturale ale vremii printr-un discurs susținut la 18 ani în cadrul societății "Iulia" despre rolul femii românce. "Ecoul succesului a ajuns până în presa maghiară, care-i elogiase calitățile, dar și frumusețea conferențiarei, scriind: «Expunerea a fost primită cu mult interes din partea publicului, domnișoara rămânând unul dintre personajele principale ale seratei și datorită profilului ei român a fost în atenția tuturor»", spunea despre acel moment scriitorul Teodor Tanco.

Mai apoi, în 1879, se înscrie la cursurile Facultății de Litere din cadrul Universității din Iași, devenind astfel prima femeie care să studieze la o universitate română (un an mai târziu Maria Zaharescu avea să fie prima femeie care s-a înscris la Facultatea de Filosofie din București).

După terminarea liceului se mărită cu Daniel Ilarie Mănăstireanu, pe atunci student al Academiei Teologice Greco-Catolice din Blaj. La scurt timp (în jurul anului 1873) cei doi se mută la Iași unde ajung să facă parte din rândul intelectualilor alături de Titu Maiorescu, Bogdan Petriceicu Hașdeu și Veronica Micle.

Publică pe parcursul facultății, dar și după aceea, articole în revista "Familia" despre rolul educației în viața femeilor. Mai mult, organizează serate de poezie chiar la ea acasă.

Sănătatea începe să i se deterioreze după pierderea copilului iar cei doi soți se retrag la Huși pentru liniște. Se stinge din viață la 36 de ani.

Note

Nașteri în 1856
Decese în 1892
Studenți români
Absolvenți ai Universității din Iași
Femei din România

Ana Botta-Mănăstireanu


Le KD Tun Abdul Razak est un sous-marin de classe Scorpène construit pour la Marine royale malaisienne par DCNS à Cherbourg en France et Navantia à Carthagène, en Espagne. Il porte le nom de l'ancien premier ministre Abdul Razak.

Développement et conception
En 2002, la Malaisie a commandé deux bateaux de classe Scorpion d'une valeur de 1,04 milliard d'euros . Les deux bateaux Tunku Abdul Rahman et Tun Abdul Razak ont été livré à la Marine royale malaisienne.

La classe Scorpène de sous-marins comprend quatre sous-types : [2] la version diesel-électrique conventionnelle CM-2000, le dérivé de propulsion indépendante de l'air (AIP) AM-2000, le sous-marin côtier CA-2000 réduit et le S-BR pour la marine brésilienne, sans AIP.

Il a été mis est mis en service en décembre 2009 et a été affecté à la base navale de Sepanggar, état de Sabah.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
Liste des navires de la marine royale malaisienne
Liste des sous-marins construits à Cherbourg
KD Tunku Abdul Rahman

Liens externes
  Scorpène-class  submarine - Site navyrecognition.com
  Scorpene-class - Site Naval Technology

Sous-marin d'attaque conventionnel
Marine royale malaisienne
Tun Abdul Razak
Navire construit en France
Navire construit en Espagne

KD Tun Abdul Razak


Plaćanje po kliku (eng. pay-per-click, PPC), u međumrežnom oglašavanju predstavlja način oglašavanja u kojem oglašivač naplaćuje naknadu objavitelju svoga oglasa (najčešće vlasniku mrežne stranice) prema broju pregleda oglasa na toj stranici. Radi na temelju nadmetanja (licitacije) kako bi se plaćalo samo kada posjetitelj stranice na kojoj se nalazi oglas (korisnik međumrežja) pregleda oglas na određenoj mrežnoj stranici.

Takav oblik plaćanje naknade oglašivanja prisutan je na međumrežju još od sredine 1990-ih. Danas ga upotrebljavaju oglašivački sustavi svih velikih međumrežnih pretraživača, od Googlea, Binga, Microsoft Edgea do Yahooa. Svoju popularnost zahvaljuje mogućnosti praćenja povrata uloga.

Ova vrsta međumrežnog oglašavanja definira ciljanu publiku sukladno demografskim podatcima i geografskom položaju. Ovakvi oglasi pojavljuju se na prvoj stranici tražilice, odnosno rezultata pretrage po ključnim riječima kada korisnik pretražuje određeni proizvod ili uslugu. Pojavljuju se na samom vrhu rezultata pretrage, iznad svih uobičajenih, tzv. organskih rezultata, a u trenutku kad korisnik klikne, oglas vodi na web stranicu, tzv. landing page traženog oglasa. Glavni cilj PPC kampanje jest konverzija, odnosno pretvaranje korisnika i posjetitelja nečije web stranice u kupce.

PPC je drugi najveći izvor prometa za web stranice i web trgovine s ukupnim dijelom od 25%.

Pojam ne treba miješati s pojmom plaćanje po pregledu (eng. pay-per-view, PPV) ili plaćanjem za pregled (eng. pay-to-click, PTC) u kojem kupac mora prvo platiti manju naknadu da bi mogao vidjeti oglas.

PPC termini
CPC – iznos koji za svaki klik na njihov oglas oglašivači plaćaju
Ad Rank – način na koji Google i ostali web preglednici poredaju oglase po nekoj razini
Impression – impresije označavaju koliko puta je viđen oglas; ova metrika je najbitnija u kamanjama koje se fokusiraju na brand avareness;
CPM (Cost Per Mile) – cijena za tisuću impresija, najčešće se koristi za video-oglase;
Conversion Rate – postotak ljudi koji je kompletirao traženu aktivnost (Call To Action) nakon što su posjetili stranicu klikom na oglas;
Landing Page – stranica na koju stižu korisnici nakon što kliknu na oglas;
Ad Extensions – dodaci na tekstu koje je ptodavač napisao; to mogu biti informacije na koje je moguće kliknuti kao što su adresa, broj telefona, e-pošta, vanjske poveznice, itd., na ovaj način korisnici imaju mogućnost saznati više o ponudi i prodavaču.

Izvori

Marketing
Internet

Plaćanje po kliku


This is a list of the 25 members of the European Parliament for Belgium in the 1999 to 2004 session.

List

Party representation

Notes

Belgium
1999
List

List of members of the European Parliament for Belgium, 1999–2004


Die Ortskapelle Mariä Krönung ist eine römisch-katholische Kapelle in Wegscheid am Kamp in Niederösterreich. Sie steht unter Denkmalschutz ().

Beschreibung
Das Glockenhaus der Ortskapelle Mariae Krönung wurde 1739 urkundlich erwähnt. 1761 erfolgte der Anbau der schlichten Kapelle mit eingezogener Rundapsis und stuckumrahmten Rundbogenfenstern. 1885 wurde ein vorgestellter, gotisierender Turm mit Giebelspitzhelm errichtet. An der Südseite befindet sich eine Rundbogennische mit einem großen Holzkruzifix, das wahrscheinlich im 19. Jahrhundert angefertigt wurde.

Der Innenraum hat ein zweijochiges Stichkappengewölbe und in der Apsis Kappengewölbe. In der Kapelle steht ein Altar mit einem Bild der Krönung Mariens vom Ende des 18. Jahrhunderts.

Weblinks

Literatur
 DEHIO Niederösterreich nördlich der Donau. Berger, Wien 2010, ISBN 978-3-85028-395-3, S. 1245.

Wegscheid Kamp
Kirchengebäude in Niederösterreich
Pölla
Baudenkmal (Niederösterreich)
Maria-Königin-Kirche

Ortskapelle Wegscheid am Kamp


Za mjerenje vremena na Marsu korištene su ili su predložene razne sheme neovisno o Zemljinom vremenu i kalendarima.

Mars ima nagib osi i period rotacije sličan onome na Zemlji. Zbog toga, Mars doživljava proljeća, ljeta, jeseni i zime slično kao i Zemlja. Slučajnost je da trajanje Marsovskog dana jest unutar trajanja zemaljskog dana za nekoliko posto, što je dovelo do upotrebe analognih vremenskih jedinica. Marsova godina gotovo je dvostruko duža od Zemljine, a njena orbitalna ekscentričnost je znatno veća, što znači da se duljine različitih marsovskih godišnjih doba znatno razlikuju, a vrijeme sunčanih satova može se razlikovati od vremena sata više nego na Zemlji.

Solovi
Prosječna duljina marsovskog sideričkog dana je  (88 642,663 sekunde na temelju SI jedinica), a duljina sinodičkog dana  (88,775.244147 s). Odgovarajuće vrijednosti za Zemlju trenutno su  odnosno . To daje konverzijski faktor od 1,02749125170 dan/sol. Tako je Marsov sunčev dan samo oko 2,7% duži od Zemljinog.

Pojam "sol" planetarni znanstvenici koriste za trajanje sinodičkog dana na Marsu. Pojam je usvojen tijekom projekta Viking kako bi se izbjegla zabuna s Zemljinim danom. Prema zaključku, Marsov "sinodički sat" iznosi 1/24 sola, a sinodička minuta 1/60 sinodičkog sata.

Vrijeme dana
Konvencija koju su do danas koristili projekti sletanja svemirskih letjelica bila je nabrajanje lokalnog solarnog vremena pomoću 24-satnog "Marsova sata" na kojem su sati, minute i sekunde 2,7% duži od njihovog standardnog trajanja (Zemlje). Za misije Mars Pathfinder, Mars Exploration Rover (MER), Phoenix i Mars Science Laboratory operativni su timovi radili na "Marsovom vremenu", s rasporedom rada sinkroniziranim s lokalnim vremenom na mjestu slijetanja na Mars, umjesto na Dan planeta Zemlje. To rezultira time da raspored posade svakog dana klizi otprilike 40 minuta kasnije u zemaljskom vremenu. Mnogi članovi MER tima koristili su ručne satove kalibrirane u Marsovsko, a ne u Zemljino vrijeme.

Lokalno sinodičko vrijeme ima značajan utjecaj na planiranje svakodnevnih aktivnosti sletača na Marsu. Dnevno svjetlo potrebno je za solarne panele sletjelih svemirskih letjelica. Njegova temperatura brzo raste i pada pri izlasku i zalasku sunca jer Mars nema gustu Zemljinu atmosferu i oceane koji ublažavaju takve fluktuacije. Nedavno je postignut konsenzus u znanstvenoj zajednici koja proučava Mars kako bi slično definirao Marsovske lokalne sate kao 1/24 Marsova dana.

Kao i na Zemlji, i na Marsu također postoji jednadžba vremena koja predstavlja razliku između sinodičkog vremena i jednolikog (satnog) vremena. Jednadžba vremena ilustrirana je analemom. Zbog orbitalne ekscentričnosti, duljina sinodičkog dana nije baš konstantna. Budući da je njegova orbitalna ekscentričnost veća od Zemljine, duljina dana varira od prosjeka za veću količinu od Zemljine, pa stoga njegova jednadžba vremena pokazuje veće varijacije od Zemljine.

Mars ima početni meridijan, definiran da prolazi kroz mali krater Airy-0. Međutim, Mars nema vremenske zone definirane u pravilnim razmacima od početnog meridijana, kao na Zemlji. Svaki je dosadašnji sletač kao referentni okvir koristio aproksimaciju lokalnog solarnog vremena, kao što su to činili gradovi na Zemlji prije uvođenja standardnog vremena u 19. stoljeću. (Roveri Spirit i Opportunity su u razmaku od približno 12 sati i jedne minute.)

Najrašireniji standard za određivanje mjesta na Marsu koristi " planetocentrične koordinate", koje mjere zemljopisnu dužinu od 0° – 360° istočno i zemljopisne širine od središta Marsa. Alternativa koja se koristi u nekoj znanstvenoj literaturi može koristiti planetografske koordinate, koje mjere dužine od 0° – 360° zapadno i određene geografske širine kao preslikane na površinu.

Koordinirano Marsovsko vrijeme
Koordinirano Marsovsko vrijeme (MTC) ili Marsovsko koordinirano vrijeme predloženi je Marsovski analog univerzalnom vremenu (UT1) na Zemlji. Definirano je kao srednje Sunčevo vrijeme na Marsovom meridijanu. Prvobitni meridijan prvi su predložili njemački astronomi Wilhelm Beer i Johann Heinrich Mädler 1830. godine u albedo obilježju, a koje je talijanski astronom Giovanni Schiaparelli kasnije nazvao Sinus Meridiani. Ovu je konvenciju astronomska zajednica lako prihvatila, što je rezultiralo time da je Mars imao općeprihvaćeni početni meridijan pola stoljeća prije nego što je Međunarodna meridijanska konferencija 1884. godine uspostavila jedan za Zemlju. Definicija Marsovskog početnog meridijana otad je redefinirana na temelju slika svemirskih letjelica kao središte kratera Airy-0 u Terra Meridiani. Naziv "MTC" namijenjen je paraleli s Zemljinim koordiniranim univerzalnim vremenom koordiniranim (UTC), ali to pomalo zavarava: ono što UTC razlikuje od ostalih oblika UT-a jesu njegove prijestupne sekunde, ali MTC ne koristi niti jednu takvu shemu. MTC je više analogniji UT1.

Upotreba izraza "Marsovsko koordinirano vrijeme" kao planetarno standardno vrijeme prvi se put pojavila u članku časopisa 2000. Kratica "MTC" korištena je u nekim verzijama srodnog sunčevog sata Mars24, kojeg je kodirao NASA-in Goddardov institut za svemirske studije. Ta je aplikacija također standardno vrijeme označila kao "Airy srednje vrijeme" (AMT), analogno Greenwichskom srednjem vremenu (GMT). U astronomskom kontekstu, "GMT" je zastarjeli naziv za Univerzalno vrijeme ili ponekad preciznije za UT1.

Ni AMT ni MTC još nisu korišteni u mjerenju vremena na svemirskim misijama. To se djelomično može pripisati nesigurnosti u pogledu položaja Airy-0 (u odnosu na druge dužine), što je značilo da AMT nije mogao biti realiziran točno kao lokalno vrijeme u točkama koje se proučavaju. Na početku misija Mars Exploration Rover, položajna nesigurnost Airy-0 odgovarala je otprilike 20 sekundi nesigurnosti u realizaciji AMT-a. Kako bi se preciziralo mjesto početnog meridijana, predloženo je da se temelji na specifikaciji da se Viking Lander 1 nalazi na 47,95137 °Z.

Godine

Definicija godine i godišnjih doba
Marsovo vrijeme da završi jednu orbitu oko Sunca njegova je siderička godina i iznosi oko 686,98 zemaljskih sinodičkih dana ili 668,5991 sola. Zbog ekscentričnosti Marsove orbite, godišnja doba nisu jednake duljine. Pod pretpostavkom da godišnja doba teku od ravnodnevnice do solsticija ili obrnuto, sezona Ls0 do Ls90 (sjeverno proljeće/ južna jesen) najduže je godišnje doba koja traje 194 marsovskih sola, a Ls180 do Ls270 ( sjeverna jesen / južno proljeće) je najkraće godišnje doba, koja traje samo 142 marsovska sola.

Kao i na Zemlji, siderička godina nije količina koja je potrebna u kalendarske svrhe. Umjesto toga, tropska godina vjerojatno će se koristiti jer ona najbolje odgovara napredovanju godišnjih doba. Nešto je kraća od zvijezdane godine zbog precesije Marsove rotacijske osi. Precesijski ciklus je 93 000 marsovskih godina (175 000 zemaljskih godina), mnogo dulji nego na Zemlji. Njegova se duljina u tropskim godinama može izračunati dijeljenjem razlike između sideričke godine i tropske godine s duljinom tropske godine.

Dužina tropske godine ovisi o početnoj točki mjerenja, zbog učinaka Keplerovog drugog zakona gibanja planeta. Može se izmjeriti u odnosu na ravnodnevnicu ili solsticij, ili može biti sredina različitih mogućih godina, uključujući godinu sjeverne ravnodnevnice, sjevernu solsticijsku godinu, godinu južne ravnodnevnice, južnu solsticijsku godinu i druge takve godine. Gregorijanski kalendar koristi ožujsku ravnodnevnicu.

Na Zemlji su razlike u duljinama tropskih godina male, ali na Marsu su mnogo veće. Godina sjeverne ravnodnevnice iznosi 668,5907 sola, godina sjevernog solsticija 668,5880 sola, godina južne ravnodnevnice 668,5940 sola, a godina južnog solsticija 668,5958 sola. Prosjek tijekom cijelog orbitalnog razdoblja daje tropsku godinu od 668.5921 sola. (Budući da, poput Zemlje, sjeverna i južna polutka Marsa imaju suprotna godišnja doba, ravnodnevnice i solsticiji se moraju označiti kako bi se uklonila dvosmislenost.)

Godišnja doba počinju u intervalima od 90 stupnjeva Sunčeve dužine (Ls) u ekvinocijama i solsticijama.

Vidi također

 Marsova astronomija
 Univerzalno vrijeme
 Koordinirano univerzalno vrijeme

Izvori

Vanjske poveznice

 Marsovsko vrijeme
 aplikacija MARS24
 Pretvarač zemaljskih datuma u marsovske datume
 NASA-in Marsov sat ( rover Curiosity)
 mclock - Command Line Mars Clock
 TED Talk - Koliko je sati na Marsu?
Mars
Stranice s nepregledanim prijevodima

Marsovo mjerenje vremena


سيد محمد مهدي سيد صالحي ، من مواليد 27 يوليو 1981 في طهران في إيران ، لاعب كرة قدم إيراني.

يلعب مع نادي سيباهان أصفهان.

.

روابط خارجية

مراجع

مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو دوري المحترفين الإيراني
لاعبو راه آهن
لاعبو كرة قدم إيرانيون
لاعبو منتخب إيران لكرة القدم
لاعبو نادي استقلال طهران
لاعبو نادي برسبوليس
لاعبو نادي بيكان
لاعبو نادي تراكتور سازي
لاعبو نادي سايبا
لاعبو نادي سباهان أصفهان
لاعبو نادي غسترش فولاد
مواليد 1401 هـ
مواليد 1981
مواليد في طهران
لاعبو استقلال خوزستان
لاعبو كرة قدم من طهران

مهدي سيد صالحي


The Dreadful Hours sedmi je studijski album britanskog doom metal sastava My Dying Bride. Album je 13. studenog 2001. godine objavila diskografska kuća Peaceville Records.

O albumu
Album sadrži prerađenu inačicu skladbe "The Return of the Beautiful" (preimenovanu u "The Return to the Beautiful") s debitantskog studijskog albuma grupe, As the Flower Withers. Pjevač Aaron Stainthorpe često navodi ovaj i Like Gods of the Sun kao svoj omiljeni album grupe.

Popis pjesama

Recenzije
William York, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu četiri i pol od pet zvjezdica te je izjavio: "Iako je pomalo posrnuo krajem 90-ih, izgleda da je My Dying Bride, pionir doom/death metala, odličnim [albumom] The Light at the End of the World iz 1999. postao životniji (ili možda smrtniji?), a The Dreadful Hours nadograđuje se na nj. Poput The Lighta, ovo je album ponajviše baziran na zvuku gitare; nema violina kao na njegovim najranijim albumima, niti elektroničkih utjecaja poput onih na 34.788%... Completeu. Usto, klavijature se koriste umjereno (i ukusno -- ostali bi goth metal sastavi mogli naučiti lekciju od ovih momaka). Prve tri skladbe prikazuju raznolikost grupe i snagu skladateljskog umijeća u njihovoj najboljoj inačici, odmičući od tihog gitarističkog uvoda popraćenog zvukom grmljavine na naslovnoj skladbi prema galopirajućim death metal rifovima koji slijede kasnije u istoj pjesmi, tada dolazeći do pogotovo gorkih i otrovnih vokala na "The Raven and the Rose" i tužnih gitarističkih dionica na "Le figlie della tempesta". Ostatak albuma nije baš na istom nivou kao ove uvodne pjesme, ali na cijelom albumu sastav i dalje prikazuje pravi talent za izmjenjivanjem čistih i distorziranih gitarskih prijelaza, korištenjem raznih tempa (iako su rijetko kad posebice brzi), ali i izmjenjivanjem vokalnih stilova (npr. growlanih, pjevanih, recitirajućih i ponekad vrištanih). Ova raznolikost, kao i logični tok ideja od jednog dijela prema drugom, omogućuje skupini da sklada pjesme koje prosječno traju osam ili devet minuta bez da zapinju ili postanu dosadne. Iskren svojstvenoj [glazbi] My Dying Bridea, The Dreadful Hours čini turobno, tmurno iskustvo slušanja, ali imajući to na umu, također je i vrlo dobro konstruiran i inspiriran album, pogotovo uzimajući u obzir koliko je u to vrijeme bila duga karijera sastava."

Zasluge

My Dying Bride
Aaron – vokali, ilustracija
Andrew – gitara, produkcija
Hamish – gitara
Adrian – bas-gitara
Shaun – bubnjevi

Dodatni glazbenici
Jonny Maudling – klavijature
Yasmin Ahmed – klavijature (na pjesmi "A Cruel Taste of Winter")
Ostalo osoblje
Mags – produkcija, inženjer zvuka

Izvori

Albumi iz 2001.
Albumi sastava My Dying Bride

The Dreadful Hours


James Walter Sedin (* 25. Juni 1930 in Saint Paul, Minnesota; † 23. Februar 2021 in Ketchum, Idaho) war ein US-amerikanischer Eishockeyspieler.

Karriere
James Sedin besuchte die University of Minnesota, für deren Eishockeymannschaft er parallel zu seinem Studium spielte. Dort konnte er sich für die Winterspiele 1952 empfehlen. Im Anschluss an diese beendete er seine Karriere.

International
Für die USA nahm Sedin an den Olympischen Winterspielen 1952 in Oslo teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Silbermedaille gewann.

Erfolge und Auszeichnungen
 1952 Silbermedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Vereinigte Staaten)
Eishockeyspieler (Minnesota Golden Gophers)
Olympiateilnehmer (Vereinigte Staaten)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1952
US-Amerikaner
Geboren 1930
Gestorben 2021
Mann

James Sedin


Efterbrænder (engelsk: reheat, amerikansk engelsk: afterburner) er en konvergent forlængelse af udstødningen på en jetmotor, i hvilket ekstra brændstof kan indsprøjtes og forbrændes. Dette forøger udstødningsgassens temperatur, hvilket øger gassens rumfang og fører til en højere hastighed af den udstrømmende gas, hvilket igen øger motorens trykkraft. Efterbrænderens virkningsgrad er cirka en tredjedel af selve jetmotorens, men det er en simpel, nem og billig konstruktion. Derfor er en mindre jetmotor med efterbrænder, trods den lave virkningsgrad, ofte at foretrække sammenlignet med en kraftigere jetmotor uden efterbrænder, hvis den ekstra motorkraft kun behøves kortvarigt, såsom ved starter eller luftdueller. En efterbrænder er faktisk en ramjet, hvor den almindelige jetmotor virker som gasgenerator. Den varme udstødningsgas antænder brændstoffet i efterbrænderen, og temperaturen er højere da man ikke behøver at tage hensyn til turbinebladenes smeltepunkt.

Konstruktionen anvendes hovedsageligt i militær sammenhæng, og de eneste civile fly som er udstyret med efterbrændere er overlydsflyene Tupolev Tu-144 og Concorde.

Luftfartøjskomponenter
Forbrændingsmotorer

Efterbrænder


Der Lipbach ist ein rund 7¼ km, zusammen mit seinem bedeutenderen rechten Oberlauf Eschenbach 11¾ km langer Bach, der bei Immenstaad im Bodenseekreis in Baden-Württemberg von Norden in den Bodensee mündet.

Geographie

Verlauf
Der Lipbach entsteht 1½ Kilometer südsüdwestlich der Markdorfer Stadtmitte am Stüblehof durch den Zusammenfluss des 4,5 km langen rechten Espengrabens und des nur 0,7 km langen linken Ochsenbachs. Schon nach einem guten Kilometer Ostlauf fließt er recht beständig in südlicher Richtung dem Bodensee zu. Er zieht dabei zunächst östlich am Friedrichshafener Ortsteil Lipbach vorbei, quert zwischen Höge und Ziegelei die L 207, zwischen dem Friedrichshafener Stadtteil Fischbach und Immenstaad am Bodensee – hier war er ehedem Grenze zwischen Württemberg und Baden – und dann die B 31 und mündet zwischen einer Gewerbezone von Immenstaad im Westen und dem zur Stadt Friedrichshafen gehörenden Grenzhof im Osten in den Bodensee.

Einzugsgebiet
Der Lipbach entwässert 21⅓ km² südlich zum Bodensee. Sein Einzugsgebiet erstreckt sich vom Gehrenberg im Norden, wo der höchste Punkt an der Wasserscheide rund  erreicht, als ungefähres, etwa 8 km langes und im Bereich der Quellflüsse im Norden nicht ganz 3½ km breites Rechteck nach Süden bis zur Mündung am See.

Im Südwesten läuft jenseits der kaum merklichen Wasserscheide der kleinere Kniebach in dieselbe Richtung. Von Nordwesten über Norden bis Nordwesten liegt Einzugsgebiet der bedeutend größeren Linzer Aach an, auf einem kurzen Teilstück dieses Abschnitts jenseits des Gehrenbergs, an dem die Wasserscheide stark ausgeprägt ist, spezieller das der dieser zufließenden Deggenhauser Aach. An dieser Erhebung entsteht auch die Brunnisach, etwa so lange wie der Lipbach mit seinem größeren Oberlauf zusammen, die dann im Osten von hier bis zum See im Süden ungefähr parallel konkurriert, meist jenseits einer kaum merklichen Wasserscheide. Sie verläuft zwischen einem halben und zwei Kilometern vom Lipbach-Laufs entfernt, weswegen der Lipbach von dieser Seite kaum Zufluss erfährt und sein Einzugsgebiet ab dem Flussursprung stark rechtslastig ist.

Zuflüsse
Wo nichts anderes vermerkt, Gewässerlängen nach Datensatzeinträgen auf der LUBW-FG10 (Längen- und Stationierungsfelder), Einzugsgebiete nach LUBW-GEZG, Seeflächen nach LUBW-SG10, Höhen geschätzt nach dem Höhenlinienbild der Hintergrundkarte des Geodatenviewers.
 Rechter Quellbach Espengraben, 4,497 km.
 Linker Quellbach Ochsenbach, 0,736 km.

Zusammenfluss zum Lipbach am Markdorfer Stüblehof auf etwa

 Quellgraben, von links an der Südkehre des Bachs südsüdwestlich vom Markdorf auf , 1,171 km.
 Zollbach, von rechts zwischen Lipbach und Kluftern auf unter , 3,699 km und 4,023 km².
 Zulauf aus dem Baindter, von rechts nahe einer Ziegelei bei der Lipbachsenke auf unter , 2,007 km. Im Mündungskeil viele ehemalige Lehmgruben im Naturschutzgebiet, die heute Seen sind und zusammen eine Fläche von über 4 ha bedecken.
 Zulauf vom südlichen Klötzenen, von rechts einen halben Kilometer nördlich der Kläranlage an der B 31 auf unter , 1,356 km.

Die Mündung des Lipbachs liegt zwischen einer Gewerbezone von Immenstaad im Westen und dem noch zur Stadt Friedrichshafen gehörenden Grenzhof im Osten auf etwa  in den Bodensee, 7,201 km und 21,308 km².

Orte am Lauf
nur Siedlungen jeweils tiefster Einrückung liegen am Gewässer
 Gemeinde Markdorf
 Ortsteil Markdorf
 Stüblehof (Hof, rechts)
 Stadt Friedrichshafen
 Stadtteil Kluftern
 Lipbach (Weiler, überwiegend rechts)
 Kreuzäcker (Siedlung, rechts)
 Kluftern (Dorf, links)
 Ziegelacker (Hof, in Abstand links)
 Gemeinde Immenstaad am Bodensee (ab hier rechter Anrainer)
 Kernort Immenstaad
 Gewerbezone an der Ziegelei (mit Abstand rechts)
 Gewerbezone an der Kläranlage (rechts)
 Stadt Friedrichshafen (hier linker Anrainer)
 Gemarkung Friedrichshafen
 Grenzhof (Weiler, links)

Geologie
Den größten Teil des Einzugsgebiets bedeckt quartäres Würm-Moränensediment. Im Norden am Gehrenberg liegt Obere Süßwassermolasse aus dem Tertiär. Der Lipbach durchläuft in dieser eiszeitlich geformten Landschaft das kleine Urstromtal der Fischbacher Senke. In den Tongruben der ehemaligen Ziegelei an der Lipbachsenke wurden würmeiszeitliche Bändertone abgebaut.

Schutzgebiete
Auf seinem Lauf durchquert der Lipbach vor dem Zulauf des Zollbachs das 40,7 ha große Naturschutzgebiet "Lipbachsenke", in dem die erwähnten Lehmgrubenseen liegen, dem sich westlich und östlich das gleichnamige, weitere 43,8 ha große Landschaftsschutzgebiet anschließt. Es ist eine Landschaft aus Ufer- und auenwaldartigen Gehölzen, durchbrochen von extensiv genutzten Wiesen und mit Nutzwaldanteilen.

An der Bachmündung in den Bodensee wurde 1982 das Naturschutzgebiet "Lipbachmündung" ausgewiesen.

Einzelnachweise

Literatur
 "TK50": Topographische Karte 1:50.000 Baden-Württemberg, Blatt L 8322 Friedrichshafen

Weblinks
, insbesondere mit den Teilkarten/Layers
 der Landesanstalt für Umwelt, Messungen und Naturschutz Baden-Württemberg (LUBW)
 "LUBW-FG10": Fließgewässer 1:10.000
 "LUBW-SG10": Stehende Gewässer 1:10.000
 "LUBW-GEZG": Gewässereinzugsgebiete
 "LUBW-SCHUTZ": Verschiedene Karten zu den einzelnen Naturschutzkategorien
 des Landesamtes für Geologie, Rohstoffe und Bergbau des Landes Baden-Württemberg (LGRB)
 "LGRB-GÜK300": Geologische Übersichtskarte 1:300.000

Fluss in Europa
Fluss in Baden-Württemberg
Fließgewässer im Bodenseekreis
Gewässer in Friedrichshafen
Geographie (Immenstaad am Bodensee)

Lipbach (Bodensee)


Dino Campana (20 Ağustos 1885 - 1 Mart 1932), İtalyan şair. The Canti orfici ("Orfik Şarkılar") isimli bir şiir kitabı yazmıştır. Çocukluğunu büyük ve kalabalık bir kır evinde geçirir. Ailesi Dino'yu yatılı bir okula verir. 12 yaşındayken ilk sinirsel rahatsızlığını geçirmiştir. Şiir yazmaya bundan sonra başlamıştır. Sibilla Aleramo oldukça popüler bir aşk serüveni yaşamıştır. Campana'nın dizelerindeki ifade biçimi bir noktada tekdüze gibi görünse de biçem ve imgesel açıdan çok zengindir, yıkıcılığı ve sadeliği açısından güçlüdür. 20. yüzyıl İtalyan şiirinin en önemli isimlerindendir.

Dış bağlantılar
 www.campanadino.it

1885 doğumlular
Firenze ili doğumlular
1932 yılında ölenler
İtalyan şairler
20. yüzyıl İtalyan yazarları

Dino Campana


O massacre de Hungerford foi um tiroteio em Hungerford, Inglaterra, Reino Unido, em 19 de agosto de 1987, quando Michael Ryan, de 27 anos, matou a tiros dezesseis pessoas, incluindo um policial desarmado e sua própria mãe, antes de atirar em si mesmo. Os tiroteios, cometidos com uso de revólver e dois fuzis semiautomáticos, ocorreram em diversos locais, inclusive em uma escola que ele já havia frequentado. Quinze outras pessoas também foram baleadas, mas sobreviveram. Nenhum motivo firme para os assassinatos jamais foi estabelecido.

Um relatório sobre o massacre foi encomendado pelo secretário do Interior, Douglas Hurd. A Lei de Armas de Fogo (Emenda) de 1988 foi aprovada na sequência do incidente, que proíbe a posse de rifles semiautomáticos de fogo central e restringe o uso de espingardas com capacidade para mais de três cartuchos. Os tiroteios continuam sendo um dos incidentes com armas de fogo mais mortais da história britânica.

Autor do Crime
Michael Robert Ryan nasceu em 18 de maio de 1960 no Savernake Hospital em Marlborough, Wiltshire,  filho único de Alfred e Dorothy Ryan.  Seu pai, Alfred Henry Ryan, tinha 55 anos quando Michael nasceu. Ele havia trabalhado para uma agência do governo local como inspetor de construção e morreu de câncer em 1985 aos 80 anos.  A mãe de Ryan, Dorothy, era 19 anos mais nova que Alfred e trabalhava como uma merendeira da escola antes de trabalhar no Elcot Park Hotel como garçonete. Em abril de 1987, Ryan começou a trabalhar como operário trabalhando em trilhas e cercas perto do rio Tâmisa, a aproximadamente 32 km de Hungerford. Ele deixou o emprego em julho e voltou a solicitar o seguro-desemprego.

Posse de armas de fogo
Ryan recebeu uma licença (certificado) de uso espingarda em 2 de fevereiro de 1978 e, em 11 de dezembro de 1986, uma licença (certificado) de porte de arma de fogo permitindo a posse de duas pistolas.  A licença só permitia que Ryan usasse as armas em alcances aprovados; seu requerimento declarava que ele os usaria em uma instalação de tiro ao alvo em Abingdon  e ele era membro de um clube de rifle em Devizes.

Mais tarde, ele solicitou que o certificado fosse alterado para cobrir uma terceira pistola, pois pretendia vender uma das duas que havia adquirido desde a concessão do certificado (um revólver, Smith & Wesson, calibre 38) e comprar mais dois revólveres. Isso foi aprovado em 30 de abril de 1987. Em 14 de julho, ele solicitou outra variação, para cobrir dois rifles semiautomáticos, que foi aprovado em 30 de julho. Na época do massacre, ele estava licenciado para possuir oito armas de fogo, que comprou entre 17 de dezembro de 1986 e 8 de agosto de 1987:

 Pistola Beretta, 9mm.
 Espingarda larga.
 Espingarda Browning.
 Pistola Bernardelli .22.
 Pistola autocarregável .32 ACP CZ ORSO.
 Rifle semiautomático Norinco Tipo 56 7,62×39mm.
 Carabina M1 .30 rifle.

Ryan usou a pistola Beretta, a Norinco e a carabina no massacre. A pistola CZ estava sendo consertada por um traficante na época, e ele havia vendido a Bernardelli pouco antes do tiroteio.  A arma Norinco foi comprada do negociante de armas de fogo Mick Ranger.  Ryan mostrou algumas de suas armas de fogo – assim como dispositivos explosivos improvisados – para seus colegas de trabalho. Além de sua prática de tiro ao alvo em locais legítimos, Ryan usou as armas contra uma grande placa de trânsito no cruzamento das vias M4 com a A338.

Saúde
Após a morte de Ryan, sua saúde mental foi analisada. John Hamilton, o diretor médico do Broadmoor Hospital, afirmou que "Ryan provavelmente estava sofrendo de esquizofrenia aguda. Ele pode ter tido um motivo para fazer o que fez, mas provavelmente seria bizarro e peculiar para ele: "Jim Higgins, um psiquiatra forense consultor, suspeitou que Ryan era psicótico, descrevendo como "o matricídio é o crime esquizofrênico".  Um psicólogo no documentário The Hungerford Massacre, da BBC One, descreveu como Ryan tinha "raiva e desprezo pela vida cotidiana".

Tiroteio

Wiltshire
O primeiro tiroteio ocorreu na Floresta Savernake em Wiltshire, 11 km a oeste de Hungerford. Às 12h30, Susan Godfrey, de 35 anos, e seus dois filhos em idade pré-escolar chegaram à área de Burghfield Common, perto de Reading, para um piquenique em família.  Ryan, abertamente armado, abordou a família e Susan colocou as crianças em seu carro. Depois de sequestrá-la sob a mira de uma arma, Ryan caminhou com Godfrey cerca de 70 a 90 metros em direção à floresta. Ele havia colocado uma folha de chão; um relatório policial identificou a possibilidade de Ryan ter a intenção de estuprar Godfrey.  Ryan atirou 13 vezes nela, e seu corpo foi encontrado a aproximadamente 10 metros do solo; não havia nenhuma evidência de agressão sexual. Os filhos de Godfrey foram encontrados por uma mulher caminhando na floresta.

Ryan deixou a floresta e dirigiu para o leste na Rua A4, parando para abastecer seu carro e uma lata de gasolina no posto de gasolina Golden Arrow em Froxfield. Depois que outro cliente da estação saiu, Ryan atirou no caixa do pátio. Ele entrou na loja e tentou atirar nela à queima-roupa; isso falhou quando sua arma aparentemente emperrou. Ele saiu do posto de gasolina e o caixa ligou para a polícia; esta ligação foi precedida por outra ligação de emergência, possivelmente de um cidadão que acreditou ter visto um assalto à mão armada no posto de gasolina. A Polícia de Thames Valley enviou três viaturas ao longo da Rua A4 para investigar.

Hungerford

Ruas South View e Fairview
Depois de deixar Froxfield, Ryan voltou para sua casa em South View, Hungerford, Berkshire. Chegando lá pouco depois das 12h45, ele foi visto por vizinhos que o descreveram como parecendo chateado. Logo após entrar em sua casa, uma das testemunhas ouviu tiros; Ryan atirou nos dois cachorros da família.  Ele saiu de casa com equipamentos como munição, equipamento de sobrevivência e um colete à prova de balas. Ele não conseguiu ligar o carro e, em vez disso, voltou para casa e incendiou a sala com a gasolina que comprou em Froxfield;  o incêndio resultante destruiu a casa e três propriedades adjacentes.

Saindo de sua casa, ele se dirigiu para o leste em South View em direção aos campos de esportes da escola.. No caminho, ele atirou e matou dois de seus vizinhos, Roland e Sheila Mason.  Lisa Mildenhall, de quatorze anos, que também morava nas proximidades, ouviu o barulho e foi ver o que era; Ryan atirou quatro vezes nas pernas dela.  Ela procurou os primeiros socorros de sua mãe e outro morador próximo e sobreviveu.  Ryan foi repreendido por Dorothy Smith, de 77 anos, por "assustar todo mundo até a morte" por fazer barulho, embora ele não tenha atirado nela.  Ryan então feriu Marjorie Jackson, uma das pessoas que o viram chegar em casa, nas costas. Ela telefonou para seu amigo George White pedindo ajuda e pediu-lhe que fosse buscar seu marido Ivor no trabalho em Newbury.

Depois dos campos de esporte, Ryan entrou no pátio comum da cidade. Ele atirou e matou Kenneth Clements, de 51 anos, que estava passeando com seu cachorro com sua família; a família escapou sem ferimentos.  Nesse momento, aproximadamente às 12h50, a polícia vinculou o incidente em Froxfield às muitas ligações recebidas em Hungerford e, em vez disso, concentrou-se em South View. Ryan voltou para South View, e os primeiros policiais a chegar visaram fechar ambas as vias da estrada para conter um possível atirador. Esses policiais estavam desarmados e, quando Ryan viu a resposta da polícia, atirou em um dos policiais, o policial Roger Brereton, no peito. Brereton, que estava em seu carro patrulha, colidiu com um poste telegráfico. Às 12h58, Ryan atirou e o matou enquanto ele usava seu rádio para relatar um atirador ativo.

Ainda em South View, Ryan atirou em seguida em Linda Chapman e sua filha Alison, que tinham acabado de entrar na pista em seu Volvo. Ambos foram atingidos, embora Linda tenha conseguido tirar o carro da estrada.  Em seguida, Ryan abriu fogo contra Linda Bright e Hazel Haslett em uma ambulância que estava respondendo às chamadas ao número da polícia (999) em South View. Bright e Haslett escaparam sem ferimentos graves.  Depois disso, dois dos colegas de Brereton protegendo a extremidade leste de South View encontraram Robert, filho de Kenneth Clements, que os informou que o atirador havia continuado para o oeste em South View. A caminho do local, Ryan atirou nos policiais; um se abrigou em uma casa e o outro - com Robert Clements - atravessou o comum em segurança. Às 13h12, este policial comunicou-se pelo rádio para solicitar apoio da Unidade Tática de Armas de Fogo (TFU) da Polícia de Thames Valley, tendo visto as armas de fogo que Ryan estava usando. A unidade estava em um exercício de treinamento a cerca de 60 km de Hungerford e não conseguiria responder até às 14h20.  O oficial, Jeremy Wood, montou um posto de comando improvisado no comum, a aproximadamente 500 metros de South View.

Em seguida, Ryan atirou em George White, que havia retornado de Newbury depois de buscar o marido de Marjorie Jackson, Ivor, no trabalho. Dirigindo seu Toyota para South View, Ryan atirou e matou White instantaneamente e causou ferimentos graves em Ivor Jackson, que fingiu estar morto e sobreviveu aos ferimentos.  Ryan então caminhou até a junção  das Ruas  South View e Fairview, onde atirou e matou Abdul Khan, de 84 anos,  que estava cuidando de seu jardim.  Depois de atirar e ferir um pedestre na Rua Fairview, Ryan voltou para o parque. Um dos policiais presentes, Bernard Maggs, fez outra ligação para o 999, mas a essa altura a rede telefônica havia atingido sua capacidade. Em South View, a mãe de Ryan, Dorothy, voltou em seu carro para vê-lo armado; ela gritou para ele parar antes que ele atirasse nela quatro vezes com sua Beretta, duas vezes à queima-roupa.  Ao se dirigir para o comum, um morador de uma rua paralela gritou com Ryan para "pare com esse barulho"; ele respondeu atirando na virilha dela.  Às 13h18, o policlal  Wood foi acompanhado por dois policiais armados no posto de comando no comum. Dois minutos depois, eles viram Ryan nas Terras Recreativas do Memorial de Guerra.

Hungerford Common e centro da cidade
Perto das Terras Recreativas do Memorial de Guerra, Ryan atirou em Francis Butler, de 26 anos, enquanto passeava com seu cachorro. Nesse ponto, ele descartou a carabina, inutilizada desde o bloqueio em Froxfield.  Uma testemunha prestou os primeiros socorros a Butler, mas ele morreu antes da chegada de uma ambulância.

Em seguida, Ryan atirou, mas errou, o adolescente Andrew Cadle, que estava em sua bicicleta.  Ao chegar a Travessa Bulpit, Ryan matou o motorista de táxi Marcus Barnard, que estava a caminho de casa para ver a família entre as corridas.  Ryan seguiu para o norte na Avenida Priory, onde atirou e feriu John Storms, que estava estacionado em sua van.  A essa altura, a polícia havia criado desvios nas estradas e algumas das vítimas de Ryan eram motoristas afetados por essas mudanças de rotas.  Douglas e Kathleen Wainwright, visitando seu filho na Avenida Priory, foram forçados a se aproximar do sul, onde Ryan estava. Aproximadamente 100 metros de seu destino, Ryan atirou em Douglas e feriu Kathleen antes de atirar não fatalmente em dois outros motoristas. Uma van entrou na Avenida Priorye os ocupantes - Eric Vardy e Stephen Ball - foram alvejados; Vardy foi morto.

Às 13h30, Ryan dirigiu-se para sudoeste em direção a Rua Priory, atirando nas casas ao passar por elas.  Usando a Beretta, ele atirou em um carro que passava e feriu fatalmente a motorista, Sandra Hill, de 22 anos.

Depois de atirar em Hill, Ryan abriu caminho para uma casa mais adiante na Rua Priory e atirou nos ocupantes, Jack Gibbs, de 66 anos, e sua esposa Myrtle, de 62 anos. Jack foi morto instantaneamente e Myrtle morreu dois dias depois no Hospital Princess Margaret em Swindon.  Da casa, Ryan atirou nas casas vizinhas e feriu os ocupantes.  Ryan continuou na direção sul na Rua Priory, onde atirou uma vez em um carro dirigido por Ian Playle, de 34 anos, que foi mortalmente atingido no pescoço. Sua esposa e seus dois filhos escaparam dos ferimentos; Playle morreu na enfermaria Radcliffe em Oxford dois dias depois.

Às 13h45, o helicóptero da polícia chegou e transmitiu avisos ao público.  Um residente de Hungerford ouviu o aviso antes de ir para a Rua Priory para ver seus netos; ele os levou para um local seguro antes de levar um tiro não fatal no ombro e no olho.  Ryan continuou a sudeste na Rua Priory, atirando em uma casa antes de chegar à Escola John O'Gaunt.

Suicídio
Ryan foi visto se aproximando da escola onde havia sido aluno, embora sua localização exata após aproximadamente 13h50 fosse desconhecida.  Nesse ponto, a Unidade Tática de Armas de Fogo (TFU) estava perto dos jardins e casas na área antes de cercar a escola por volta das 16h.  Às 16h40, eles ouviram um tiro dentro de um prédio escolar e mais policiais foram ao local; a polícia viu Ryan pela primeira vez na escola às 17h26, pouco depois de ele ter jogado seu Norinco pela janela do terceiro andar.

Ryan começou a conversar com um sargento da  Unidade Tática de Armas de Fogo (TFU) e os informou sobre seu arsenal e munição, alegando que tinha uma granada e também a Beretta.  Ele disse que não sairia do prédio até que a polícia o informasse sobre o bem-estar de sua mãe e afirmou que "Hungerford deve estar uma bagunça".  O sargento disse que entendeu Ryan quando afirmou que a morte de sua mãe foi "um erro"; Ryan teria respondido: "Como você pode entender? Eu gostaria de ter ficado na cama." Mais tarde, ele gritou: "É engraçado. Matei todas aquelas pessoas, mas não tenho coragem de explodir meus próprios miolos." Às 18h52, após alguns minutos de silêncio, ouviu-se um tiro abafado vindo do prédio da escola; Posteriormente, Ryan não respondeu à polícia. Pouco depois das 20h, policiais armados entraram em uma sala de escola barricada para encontrar Ryan abaixo da janela com um tiro na têmpora direita.

Resposta da polícia
A resposta da polícia deu-se por dois sargentos e doze policiais e, na manhã de 19 de agosto de 1987, a cobertura de serviço da seção consistia em um sargento, dois policiais de patrulha e um oficial de serviço da estação. Vários fatores dificultaram a resposta da polícia:

 A central telefônica não conseguiu atender o número de 999 ligações feitas por testemunhas.
 O esquadrão de armas de fogo do Vale do Tamisa estava treinando a 64 km de distância.
 O helicóptero da polícia estava em reparo, embora tenha sido implantado.
 Apenas duas linhas telefônicas funcionavam na delegacia local, que estava em reforma.

Relatório oficial
O Relatório Hungerford foi encomendado pelo Ministro do Interior, Douglas Hurd, ao Chefe da Polícia do Vale do Tamisa, Colin Smith. A coleção de armas de Ryan foi legalmente licenciada, de acordo com o Relatório. A Lei de Armas de Fogo (Emenda) de 1988,  que foi aprovada na sequência do massacre, proíbe a posse de rifles semiautomáticos de fogo central e restringe o uso de espingardas com capacidade para mais de três cartuchos.

Notoriedade
O massacre de Hungerford permanece, junto com o massacre da escola de Dunblane em 1996 e os tiroteios em Cumbria em 2010, um dos tiroteios em massa mais mortíferos do Reino Unido.  Nos dias que se seguiram ao massacre, os tabloides britânicos estavam repletos de histórias sobre a vida de Ryan; biografias afirmavam que ele tinha um fascínio quase obsessivo por armas de fogo, assistia a vídeos violentos  e possuía revistas sobre habilidades de sobrevivência e armas de fogo, incluindo Soldier of Fortune.

Referências culturais

Nos livros

 O romance de JG Ballard, Running Wild, centra-se no fictício Richard Greville, um vice-conselheiro psiquiátrico do Serviço de Polícia Metropolitana que escreveu "um relatório impopular de uma minoria sobre os assassinatos de Hungerford" e é enviado para investigar assassinatos em massa em um condomínio fechado.
 O massacre inspirou o romance de 1998 de Christopher Priest, The Extremes.
 O patologista forense Richard Shepherd, cujo primeiro caso foi o massacre, cobriu o massacre de Hungerford em suas memórias de 2019 Unnatural Causes.

Na música

 "Sulk", a penúltima faixa do álbum The Bends do Radiohead, foi escrita como uma resposta ao massacre.

Na televisão

 Em dezembro de 2004, a BBC exibiu um documentário sobre o massacre.

Referências

Hungerford
Hungerford
1987 na Inglaterra
Armas

Massacre de Hungerford


Louredo Portekiz'de Vieira do Minho belediyesine bağlı olan, 7,45 km2 yüzölçümüne sahip, 479 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vieira do Minho

Louredo (Vieira do Minho)


Der Verein Hannover Tourismus Service e.V. ging aus dem im 19. Jahrhundert gegründeten Verkehrsverein Hannover hervor und verschmolz 2012 mit dem Freundeskreis Hannover.

Verkehrsverein Hannover

Geschichte
Nachdem im Deutschen Kaiserreich 1882 durch Theodor Unger ein früher Hannover Fremdenführer durch die Stadt und ihre Bauten herausgegeben worden war, wurde im Folgejahr 1883 der "Verein zur Förderung des Fremdenverkehrs" gegründet und gab schon zwei Jahre später 1885 seinen ersten Fremdenführer für Hannover heraus. In der Folge wurde der Verein häufig umbenannt.

Im Jahr 1900 betrieb der Verein eine Geschäftsstelle in der Bahnhofstraße 4, die später häufig an andere Standorte verlegt wurde. Nach dem Zweiten Weltkrieg hatte der Verein ab 1957 seinen Sitz im Laveshaus an der Friedrichstraße, zuletzt in der Prinzenstraße 6.

1986 initiierte Ralph Jarrett, Geschäftsführer des Vereins und Leiter des städtischen Amtes für Fremdenverkehr, gemeinsam mit Kulturamtsleiter Harald Böhlmann das erste Maschseefest.

2006 wurde unter der Trägerschaft des Verkehrsvereins und unter strengen Regeln der Flohmarkt, seitdem Altstadt-Flohmarkt genannt, neu belebt.

Hannover Tourismus Service e.V.
Nachfolger des Verkehrsvereins wurde der Hannover Tourismus Service (HTS), der unter seinem Vereinsvorsitzenden Peter Richter die Fusion mit dem Freundeskreis Hannover vorbereitete.

Schriften (unvollständig)
 Fremdenführer für Hannover, 1885
 Martin Anger (Red.), Martina Liedtke (Mitarb.): 1883–1983. 100 Jahre Verkehrsverein Hannover, Vorwort des Stadtrats und Vereinsvorsitzenden Peter Fischer, Hannover: Druckerei Josef Grütter, 1983
 Helmut Zimmermann: 110 Jahre Verkehrsverein Hannover von 1883 bis 1993, hrsg. vom Verkehrsverein Hannover, Hannover 1993
 Periodika:
 Hannover. Veranstaltungen in der Landeshauptstadt [anfangs teilweise mit dem Zusatz Monatsblätter für den Fremdenverkehr], hrsg. vom Verkehrsverein Hannover e. V., nachgewiesen von 1933 – 1941 und 7/1957 – 33/1982
 Hannoversche Monatsschau, nachgewiesen Nummer 1/1951
 Hannover-Vorschau. Veranstaltungen in der Landeshauptstadt und Umgebung, [Hannover: Brähmer, 1986–1992, mit sehr fehlerhafter Jahrgangs-Zählung], Elze: Brähmer, Ausgaben: 1986 - 2004/6; damit Ersch. eingestellt
 Stadtführer durch Hannover, die Grossstadt im Grünen, hrsg. vom Verkehrsverein Hannover e.V., 6. Auflage, Hannover: Madsack [1966]

Literatur
 Franz Rudolf Zankl: Anzeige des "Vereins für Fremdenverkehr Hannover". Aus "Hannover und Grenzgebiete". Um 1910, mit einem Faksimile der Annonce von August Heitmüller, in Hannover Archiv, Blatt B67
 Helmut Zimmermann: 110 Jahre Verkehrsverein Hannover von 1883 bis 1993, 1993
 Helmut Zimmermann: Verkehrsverein Hannover e.V.. In: Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein (Hrsg.) u. a.: Stadtlexikon Hannover. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche, Hannover 2009, ISBN 978-3-89993-662-9, S. 642.

Weblinks

 Literatur von und über den Verkehrsverein Hannover im Katalog der Deutschen Nationalbibliothek

Einzelnachweise

Kulturelle Organisation (Hannover)
Verein (Hannover)
Mitte (Hannover)
Gegründet 1883
Tourismus (Niedersachsen)

Hannover Tourismus Service


Lullusglocke - o sino datado mais antigo da Alemanha, pendurado na torre de Santa Catarina, que faz parte das ruínas da abadia de Bad Hersfeld.

O sino foi encomendado pelo abade Meginher em 1038. É usado quatro vezes por ano: na Páscoa, Pentecostes, Natal e no aniversário da morte do padroeiro do sino e fundador da Abadia de Bad Hersfeld, Bispo Lullus, em 16 de outubro.

O sino tem um tom semelhante a h 0 e c 1 e pesa cerca de 1000 kg.

Referências

Sinos

Lullusglocke


Agrilus pugionellus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Thomson, 1879.

Referências

pugionellus

Agrilus pugionellus


Međunarodni red slobodnog zidarstva za muškarce i žene "Le Droit Humain" je hrvatski ogranak međunarodnog mješovitnog slobodnozidarskog reda Le Droit Humain International.

Le Droit Humain International je osnovan 1893. godine u Parizu. Za razliku od drugih masonskih organizacija koje djeluju samo u nacionalnoj ili regionalnoj jurisdikciji, Red je globalno je bratstvo i sestrinstvo s mnogim federacijama i jurisdikcijama u preko 60 zemalja na pet kontinenata.

Povijest

Između 1925. i 1940. godine
Prva službena aktivnost u Zagrebu započela je 1925. godine kada se uz pomoć članova iz Beča i Praga utvrđuje prisutnost Reda primajući prve zagrebačke članove. Nakon nekoliko godina rada nastaje prva službena loža ovog reda.

Prva masonska Loža "Pitagora" osnovana je 23. siječnja 1932. godine u Zagrebu "unošenjem svjetla" od strane bečke Lože "Harmonia". Bila je to prva loža u hrvatskoj povijesti koja je primala u svoje redove muškarce i žene. Tri godine nakon utemeljenja prve nastaje i druga loža u Zagrebu, Loža "Humanitas".

Nakon nekoliko godina postojanja, rad Lože "Humanitas" dolazi kraju u skladu s tadašnjim događajima u Europi. Loža "Humanitas" prestaje postojati 26. travnja 1939. godine, a s njom nestaje i Loža "Pitagora", kao i sva prisutnost Reda na prostoru Hrvatske. Prije početka Drugog svjetskog rata, u Zagrebu je unutar Reda djelovalo oko 80 članova. Članovi pojedinih loža nakon završetka Drugog svjetskog rata nisu obnovili prisutnost Reda i loža jer je slobodnozidarski rad bio zakonom zabranjen u vrijeme komunističke Jugoslavije.

Od 2016. godine
Uz pomoć delegacije Britanske federacije prisutnost Reda obnovljena je 8. ožujka 2016. godine te Loža "Humanitas" službeno ponovno djeluje u zagrebačkom orijentu.

Nakon organizacijskih promjena i napretka u siječnju 2021. godine, ovaj red radi u sedam loža, i to u Splitu, Osijeku, Varaždinu i Zagrebu. Ove lože zajedno imaju više od 140 članica i članova. Tada pod zaštitu Reda ulazi jedna loža formirana od članova koji su napustili Veliki orijent Hrvatske, kao i svih pet loža koje djeluju pod zaštitom Velike lože Croatia.

Ustroj
Do srpnja 2023. godine nije zabilježeno da je ova organizacija pod navedenim imenom registrirana kao neprofitna nevladina udruga kao što je slučaj s nekim drugim velikim ložama u Hrvatskoj.

Lože
U sastavu Reda nalazi se sedam loža u Zagrebu, Splitu, Osijeku i Varaždinu:
Loža "Humanitas", Zagreb – nosi naziv po zagrebačkoj loži utemeljanoj 1935. godine.

Obred
Primarni masonski obred Le Droit Humain u Hrvatskoj je Drevni i prihvaćeni škotski obred. Red u Hrvatskoj upravlja simboličkim stupnjevima plave lože (učenik, pomoćnik i majstor) dok je upravljanje visokim masonskim stupnjevima delegirano na Međunarodni red.

Vidi još
 Komasonerija
 Slobodno zidarstvo u Hrvatskoj
 Škotski red u Hrvatskoj

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica
 Stranica na Facebooku

Slobodno zidarstvo u Hrvatskoj

Le Droit Humain Hrvatska


Wick () is a small village and community in the Vale of Glamorgan in Wales, situated approximately 1.5 miles (2.4 km) from the coast. The closest towns are Llantwit Major, Cowbridge and Bridgend. The community includes Broughton.

Amenities
The village has two pubs, a village shop and a primary school. There are several footpaths and bridleways linking Wick with the surrounding countryside and the village is popular with cyclists. Walks from Wick include those to the local beaches, Traeth Bach and Traeth Mawr, via the Cwm Nash footpath at Monknash or from Dunraven Bay at Southerndown. The cliffs here form part of the Glamorgan Heritage Coast.

History
Archaeological evidence (such as the earthworks associated with burial mounds, settlements and enclosures) suggests that there was settlement in Wick from around 1600BC when a small proto-Celtic community may have developed, probably farming the surrounding land on a subsistence basis.  The site of an ancient beacon tower lies just north-west of the village and to the south-west, on the cliff edge at Whitmore Stairs, is the earthworks of an Iron Age univallate hillfort, part of an ancient monument known as the Cwm Bach Camps. It is thought probable that the larger of the forts that make up this monument, situated approximately  away on the Trwyn y Witch (Witches Point) headland, was at one time occupied by Caratacus (who led the Silures in resistance to the Roman occupation). Given its proximity to Tusker Rock, a small island named after Tuska (a Danish Viking), it is likely that Wick was a focus for Viking attacks on the south Wales coast. Local folklore suggests that beacons were lit on high ground around the village to warn of such raids and that attacks were fiercely resisted.  It is thought that the village eventually came under Norman control in around 1097AD. Scheduled ancient monuments in Wick include Buarth Mawr (comprising a barn) and Rhyle round barrow. Various archaeological finds have been made in Wick, including the discovery of a hoard of five Late Bronze Age socketed axes by Mr. Adrian Jones in 2005.

In later times it is likely that Wick formed part of a medieval drovers route, by-passing the toll road through nearby Cowbridge. A Topographical Dictionary of The Dominion of Wales by Nicholas Carlisle, published 1811, recorded that in 1801 the population of Wick was 259. From 1822 parts of the village and areas of the surrounding land became part of the Dunraven Estate under the 1st Earl of Dunraven. By 1833 the population had risen to 349 according to A Topographical Dictionary of Wales by Samuel Lewis, published 1833, and in 1861 the population had reached 432 according to the 1880 Slaters Commercial Directory. This then decreased to 384 by 1871 (according to the same source) and decreased further to 327 by the time of the 1891 census (the current population is 694 according to the 2001 census). The Slaters Commercial Directory also recorded that there were once 6 public houses in the village (The Carpenter Arms, The Lamb and Flag, The Royal Oak, The Star, The Steady Pointer and The Swan) of which only The Lamb and Flag and The Star remain as public houses today. There are some interesting historical features in the village, the most obvious being the windmill tower, 'Melin Du', built in 1825, and the single storey remnants of a much earlier stone windmill, 'Wick Old Windmill', near to the school. At nearby Broughton there are former brewery malthouses, used from the 1930s to the 1960s by the Quakers as holiday accommodation for children and the elderly, now converted into private flats. Some of the buildings in the village are known to be several hundred years old and 34 are now listed as 'County Treasures'.

The coastline to the south and west of Wick is formed of rocks of the Lower Lias series that display horizontal stratification and are fossil bearing. It is from the top of these cliffs that, according to local folklore, the 'Wreckers of Wick' would, in the times before modern navigation, lure ships onto the rocks by showing false lights and then plunder the cargo. It is recorded that the bodies of drowned sailors were recovered from the beaches by Monks from the monastic grange at nearby Monknash and taken to what is now the Plough & Harrow Inn where they were prepared for burial. Historically this stretch of coastline has one of the highest instances of shipwrecks in Wales, its exposure to the Atlantic swell, south-westerly winds, shallow reefs and the Nash sands bar making it treacherous to shipping. Recorded wrecks on the 5 km stretch of coastline between Trwyn y Witch and Nash Point include: the Royal Hunter (1747), the Indian Prince (1752), the Elizabeth (1753), the Prince (1764), the George (1770), the Industry (1786), the Thomas (1806), the Bee (1820), the Harriet (1827), the Jessie Orasie (1831), the Frolic (1831), the Providence (1832), the Mayflower (1841), the New Felicity (1841), the Vigo (1842), the Betsey (1849), the Lucie (1854), the Williams (1854), the Mary & Deffus (1861), the Gillies (1862), the Elphis (1865), the Amelie (1870), the New Dominian (1872), the Bessie (1872), the John & Eliza (1876), the Jane & Susan (1882), the Ben-y-gloe (1886), the Malleny (1886), the Caterina Camogle (1887), the Denbigh (1888), the Tilburnia (1888), the Claymore (1892), the Lizzie (1892), the Elizabeth Couch (1913), the Narcissus (1916), the Pollensa (1919) and the Cato (1951).

The parish church of Wick is dedicated to Saint James the Great, and like many of the other churches in the parish dates from the twelfth century. It began as a chapel, but was later gifted to Ewenny Priory. It is a Grade 2* listed building and consists of a chancel, nave, south porch and western 'saddle back' tower. The church is built in the Early English Period style, although the oldest parts of the structure such as the chancel arch, the south door and a small window in the chancel, all date from the 12th century. The church has a medieval stone mensa (rectangular) altar, views of which are provided through the 'squints' (hagioscopes) from the nave. The altar has unusual niches on either side, which probably contained statues of St James and the Blessed Virgin in centuries past. St James' was the subject of a major Victorian restoration 125 years ago and further additions have been made since then. The registers date from 1813. Wick also has a Unitarian and General Baptist Chapel that has held regular services since 1792.

Approximately  to the west of the village is Monks Wood, a  plantation of mixed native woodland species managed by the Woodland Trust and the Monks Wood Committee. The wood was planted with native broadleaved trees and shrubs by villagers from Wick in November 2000. A wide mown path follows a circular route through the site and there is an information display for visitors. Another area of ecological importance is Clemenstone Meadows, directly to the north of the village, comprising 2 traditionally managed meadows on either side of a brook that support a number of rare plant species.

The village was the birthplace of Sir Keith Thomas in 1933 and is currently home to the family of the Olympic gold medallist and World Champion cyclist Nicole Cooke.

Sports clubs in the village include Wick Rugby union Club and the Wick & District Cricket Club.

On 28 November 2006 the village of Wick became the first community in the UK to be switched over to British Telecom's "21st Century Network" (21CN); an advanced high-speed broadband network that will be rolled out throughout the UK over the coming years, replacing all of BT's existing networks. Laura Wess, 11, made the first call using the system from Wick and Marcross Primary School to the Right Reverend John Stewart Davies, bishop of St Asaph, in North Wales.

The village won the South Wales Region Award for the 2008 Calor Village of the Year.

References

External links
 Wick Walk
 St James' Church, Wick
 Plan of St James' Church
 Wick Chapel
 Wick and Marcross Church in Wales Primary School
 Geograph.co.uk : photos of Wick and surrounding area

Villages in the Vale of Glamorgan
Communities in the Vale of Glamorgan

Wick, Vale of Glamorgan


Laurent Groc, né le 2 octobre 1973, est un neurobiologiste français, directeur de recherche au CNRS. Ses recherches portent sur le développement et la plasticité des connections neuronales et leurs dysfonctionnements dans des pathologies neuropsychiatriques.

Biographie
Après des études universitaires en biologie cellulaire et physiologie à l'Université Paul Sabatier de Toulouse, il réalise son doctorat à la Wayne State University à Detroit (États-Unis) et à l'université Claude Bernard de Lyon. Il effectue un post-doctorat département de physiologie et neuroscience de l'université de Göteborg en Suède. En 2009, il soutient son habilitation à diriger les recherches à l'université Bordeaux Ségalen.

En 2004, recruté par le CNRS, il rejoint le laboratoire Physiologie cellulaire de la Synapse à Bordeaux. En 2009, il est promu directeur de recherche au CNRS puis il crée et dirige l'équipe de recherche « Development and Adaptation of Neuronal Circuit » au sein de l'Institut Interdisciplinaire de Neurosciences (IINS) à Bordeaux. En 2020, il est nommé directeur adjoint d'IINS, et professeur invité à la Sahlgrenska Academy (Suède).

Il a occupé les fonctions de délégué scientifique de l'Agence d'Evaluation de la Recherche et de l'Enseignement Supérieur (AERES), de vice-président et président du comité Neurosciences Moléculaires et Cellulaires – Neurobiologie du Développement de l'Agence Nationale de la Recherche (ANR).

Il est membre de l'Academia Europaea depuis 2019, de la Société de Philomathique de Paris et de l'Union Rationaliste de France.

Travaux scientifiques
Après sa thèse dans le laboratoire de Robert A. Levine (Henry Ford Hospital, Michigan) sur les mécanismes cellulaires de mort neuronale embryonnaire, il décide de diriger son activité de recherche vers la compréhension du développement des réseaux neuronaux. Et lors de son post-doctorat, avec Bengt Gustafsson et Eric Hanse (Göteborg University, Suède), il démontre la grande labilité de la transmission synaptique glutamatergique aux stades précoces du développement. De puis son installation à Bordeaux, dans le laboratoire dirigé par Daniel Choquet, il s'intéresse aux mécanismes moléculaires sous-tendant la labilité des synapses immatures, et plus généralement la plasticité synaptique au cours de la vie. En appliquant des méthodes d'imagerie pour la détection de molécules uniques, ils démontrent avec son équipe que les récepteurs membranaires, et particulièrement le récepteur glutamatergique N-méthyl-D-aspartate (NMDA), sont très dynamiques à la surface des neurones jouant un rôle essentiel dans la plasticité synaptique, l'apprentissage et la mémorisation. Ce travail interdisciplinaire a permis une avancée conceptuelle dans la compréhension moléculaire de la plasticité cérébrale. Aujourd'hui, ses travaux se focalisent sur la dysfonction de la communication cellulaire dans des pathologies neuropsychiatriques. Il s'intéresse en particulier aux encéphalites auto-immunes et au concept de psychose auto-immune, en collaboration avec Marion Leboyer.

Au-delà de la dynamique membranaire des récepteurs et transporteurs aux neurotransmetteurs, il explore, à l'échelle nanométrique, le mouvement des molécules dans l'environnement extracellulaire cérébral. Ce travail est, en partie, soutenu par une bourse European Research Council synergy research grant.

Hommages et distinctions

 Médaille d'argent du CNRS (2022)
 Lauréat d'une subvention European Research Council synergy research grant de la commission européenne (2021) avec Erwan Bézard, Laurent Cognet et Valentin Nägerl
 Prix Subvention de l'Académie nationale médecine (2021)
 Prix Dassault, Fondation FondaMental et Prix Foulon de l'Académie des Sciences (2015)
 Prix Axa de l'Académie des Sciences (2009)
 Médaille de bronze du CNRS (2008)

Notes et références

Neurobiologiste
Naissance en octobre 1973

Laurent Groc


Loret Fahri Sadiku (n. 28 iulie 1991) este un fotbalist profesionist care joacă pe postul de mijlocaș defensiv pentru clubul turc Kasımpașa și echipa națională de fotbal a Kosovoului. El a jucat în trecut pentru echipa națională de fotbal sub 21 de ani a Suediei. A fost chemat și la echipa națională a Albaniei pentru meciul cu Scoția din Liga națiunilor din 17 noiembrie 2018, însă nu a jucat niciun minut.

Cariera pe echipe

Primii ani
Loret a ajuns la echipa IFK Värnamo în 2003. În 2009, a fost promovat în prima echipă și a debutat pentru IFK Värnamo în a treia ligă a Suediei.

Helsingborgs IF
La 1 iulie 2011. Sadiku a semnat cu Helsingborgs IF din Allsvenskan.

În Super Liga Turciei
La 28 iunie 2014. Sadiku a anunțat că a semnat un contract pe 3 ani cu echipa nou-promovată Mersin İdmanyurdu  La 17 august 2016, Sadiku a semnat cu Kasimmpașa pentru 2 milioane de euro.

La națională

Suedia

Sub-21
La data de 31 mai 2012. Sadiku a debutat ca titular pentru Suedia U21 într-un meci din calificările pentru Campionatul European din 2013 sub 21 de ani împotriva Ucrainei U21 și a fost nominalizat la premiul "Debutul anului".

Kosovo
La 2 martie 2014. Sadiku a primit o convocare din partea naționalei Kosovo pentru primul meci oficial în cadrul FIFA împotriva Haiti pentru care a debutat direct din postura de titular.

Referințe

Legături externe

Fundași
Fotbaliști suedezi
Oameni în viață
Nașteri în 1991

Loret Sadiku


The vinyl records er en dansk oplysningsfilm fra 2015 instrueret af Andrea Storm Henriksen og Katrine Buchhave Andersen.

Handling
Vi møder fire piger i Inden, som har et punkband. Igennem sangteksterne udtrykker pigerne de udfordringer, som kvinder i Indien og mange andre steder kæmper med. "A womans life, a womans choice", synger punkbandet og beskriver dermed omdrejningspunkterne i musikken og fortællingen, som er frygten for mænd, og at det ikke er en selvfølge, at man som kvinde kan søge en tilværelse, der opfylder ens ønsker og ambitioner. For eksempel at spille musik.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Oplysningsfilm fra Danmark
Danske film fra 2015

The vinyl records


Trichoneuron, monotipski rod papratnica smješten u porodicu Dryopteridaceae, dio potporodice  Polybotryoideae. Jedina vrsta je T. microlepioides iz kineske provincije Yunnan.

Sinonimi
  Lastreopsis microlepioides (Ching) W.M.Chu & Z.R.He

Izvori

Polybotryoideae

Trichoneuron


රෝගයක සමාජීය වශයෙන් ඇති වැදගත්කම

රෝගයක් ඇතිව ජිවත් වීම ඉතාමත් අපහසු කාර්යකි. පුද්ගලයෙකුට ඇති යම්කිසි තත්වයක් එම පුද්ගලයාගේ සිරුරෙහි ආකෘතිමය හෝ ක්‍රියාකාරිත්වයෙහි සරළ වෙනස්වීමක් ලෙස විග්‍රහ කරනවාට වඩා එය රෝගයක් ලෙස හඳුනාගැනීම කැපීපෙනෙන ආර්ථික හා සමාජීය බලපෑමක් ඇති කළ හැකිය. යම්කිසි ආපදා තත්වයකට මුහුණදීමෙන් පසුව ඇතිවන ආතති තත්වයන් , (post traumatic stress disorder)  Shell shock , Repetitive stress injury සහ ගල්ෆ්යුධ සින්ඩ්‍රෝමය වැනි රෝග තත්වයන් ඇති බවට මත භේදාත්මක ලෙස හඳුනා ගැනීමට ලක්කළ විට අදාල පුද්ගලයාට, එම රටට සහ ඔහු සේවය කරන ආයතනයට ආර්ථිකමය වශයෙන් ධනාත්මක හා සෘණාත්මක බලපෑම් ඇති කළ හැකිය. වයස්ගත වීම රෝගයක් ලෙස සමාජය තුළ ඇති පිළිගැනීම මේ වන විට වඩාත් පුළුල්ව හදාරා නොමැත.

යම්කිසි තත්වයක් ඇතැම් සංස්කෘතීන් හෝ යුග වලදී රෝගයක් ලෙසට හදුනා ගන්නා අතර අනෙකුත් සංස්කෘතීන් හෝ යුග වලදී එය එසේ නොවේ.  Oppositional difiant disorder, Attention deficit hyperactivity disorder යන මානසික රෝග ද අධි ස්ථුලතාවය ද ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ සහ කැනඩාවේ දී රෝග තත්වයන් ලෙස හැදින්වුවද ඒවා මීට දශක ගණනාවකට පෙර සහ වෙනත් රටවල්වල එසේ නොවුණි.  ලාදුරු රෝගීන් යනු ඉතිහාසය තුළ එම රෝගයෙන් පීඩා විදිමින් සමාජය තුළ අපකීර්තියට ලක් වූ පුද්ගලයන්ය. යම්කිසි රෝගයක් සදහා ඇති බිය පුළුල්ව පැතිරුණු සමාජීය ආකල්පයක්වන අතර සියළුම රෝගයන් මගින් මෙලෙස සමාජීය අපකීර්ති තත්වයන් ඇති නොවේ.

යම්කිසි රෝග තත්වයක් සමාජීය වශයෙන් නිත්‍යානුකූල කිරීම මගින් ඇතැම් වාසි සහගත තත්වයන් උදාවේ. උදාහරණ වශයෙන් රැකියා ස්ථානයෙහි දී සිදුකරන කාර්යයන් මග හැරීමට සහ අනෙක් පුද්ගලයන් මගින් රැක බලාගැනීමයි. මීට අමතරව රෝගි පුද්ගලයෙකු හට ප්‍රතිකාර ගැනීමට සහ රෝගය සුව වූ පසුව නැවත රැකියා කිරීමට වරප්‍රසාදය ඇත. මේ හා සංසන්දනය කරන විට රෝගයක් හෝ දුබලතාවයක් ලෙස වර්ගීකරණය නොකරන තත්වයක් වන ගර්භණීතාවය සැලකිල්ලට ගත යුතුය. වෙනත් අතකින් බලන කළ වෛද්‍යවරුන් විසින් එය වෛද්‍ය ආධාර  ලබාදිය යුතු තත්වයක් සහ සමාජයේ බෙහෝ අය එය රැකියා ස්ථානයෙන් මිදී නිවස තුළ කාලය ගත කිරීමට අවශ්‍යවන තත්වයක් ලෙසට හඳුන්වයි.

රෝගයක සමාජීය වශයෙන් ඇති වැදගත්කම


Charles Willoughby est un nom pouvant désigner:

 (1536/7-1610/12), pair anglais
 (1650-1679), pair anglais
 (1681-1715), pair anglais
 (1892-1972), major général américain
Charles Willoughby (1894-1995), homme politique canadien en Colombie-Britannique

Voir aussi

Willoughby, Charles

Charles Willoughby


Henri Cazalis (; 9 March 1840, Cormeilles-en-Parisis, Val-d'Oise – 1 July 1909, Geneva) was a French physician who was a symbolist poet and man of letters and wrote under the pseudonyms of Jean Caselli and Jean Lahor.

His works include:
Chants populaires de l'Italie (1865)
Vita tristis, Reveries fantastiques, Romances sans musique (1865)
Melancholia (1868)
Le Livre du néant (1872)
Henry Regnault, sa vie et son œuvre (1872)
L'Illusion (1875-1893)
Cantique des cantiques (1885)
Les Quatrains d'Al-Gazali (1896)
William Morris (1897).

The author of the Livre du néant had a predilection for gloomy subjects and especially for pictures of death. His oriental habits of thought earned for him the title of the Hindou du Parnasse contemporain (cf. Le Parnasse contemporain).

Some of his poems have been set to music by  Camille Saint-Saëns, Henri Duparc, Charles Bordes, Ernest Chausson, Reynaldo Hahn, Edouard Trémisot, Dagmar de Corval Rybner, and Paul Paray.

He also maintained a correspondence of interest with the poet Stéphane Mallarmé from 1862 to 1871.

See a notice by Paul Bourget in Anthologie des poétes fr. du XIXieme siècle (1887-1888); Jules Lemaître, Les Contemporains (1889); Émile Faguet in the Revue bleue (October 1893). George Santayana's Poetry and Religion (1900) has an essay on his concept of La gloire du néant.

Danse Macabre

Saint-Saëns' Danse Macabre (Dance of Death) is based on this poem written by Henri Cazalis.

  Zig, zig, zig, Death in cadence,
  Striking with his heel a tomb,
  Death at midnight plays a dance-tune,
  Zig, zig, zig, on his violin.
  The winter wind blows and the night is dark;
  Moans are heard in the linden-trees.
  Through the gloom, white skeletons pass,
  Running and leaping in their shrouds.
  Zig, zig, zig, each one is frisking.
  The bones of the dancers are heard to crack-
  But hist! of a sudden they quit the round,
  They push forward, they fly; the cock has crowed.

Notes

References

External links

1840 births
1909 deaths
People from Cormeilles-en-Parisis
French poets
19th-century French writers
French male poets
French medical writers
19th-century poets
19th-century French male writers
French male non-fiction writers

Henri Cazalis


التخْمِيس أو التخميسة  هو ترتيب لخمس وحدات بشكل يشابه ترتيب النقاط الخمسة في النرد، ورق اللعب، أو الدومينو.
كان التخميس في الأساس عملة برونزية رومانية قديمة.
أما التخميس اليوم فهو ترتيب للنقاط الخمسة بشكل مربع تتوضع أربع نقاط على رؤوس المربع والنقطة الخامسة في مركزه.

مراجع

5 (عدد)
هندسة ابتدائية

تخميس