Die Ostenuther Kiesteiche sind ein durch Kiesabbau entstandener Baggersee und ein Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Stadt Rinteln im Landkreis Schaumburg.

Naturschutzgebiet
Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG HA 132 ist 41 Hektar groß. Es ist deckungsgleich mit dem gleichnamigen FFH-Gebiet. Das Gebiet steht seit dem 19. Mai 1988 unter Naturschutz. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Schaumburg.

Das Naturschutzgebiet liegt im Westen des Naturparks Weserbergland Schaumburg-Hameln am Rande der Weserniederung westlich von Rinteln an der Landesgrenze zu Nordrhein-Westfalen. Es stellt den Baggersee (mit Ausnahme des westlichen Ufers) und die angrenzenden Uferbereiche unter Schutz. Nordwestlich des Kiesteichs gelegene Acker- und Grünlandflächen sind in das Naturschutzgebiet einbezogen. Diese Flächen sind ebenfalls für den Kiesabbau vorgesehen und sollen nach dem Ende des Abbaus zu Stillgewässern mit ausgedehnten Uferzonen entwickelt werden.

Die Ostenuther Kiesteiche waren ursprünglich zwei Baggerseen. Im nördlichen der beiden Kiesteiche ist der Bodenabbau bereits beendet. Das Stillgewässer wurde renaturiert und verfügt über gut entwickelte Wasser- und Ufervegetation. Der südliche der beiden Kiesteiche befindet sich noch im Abbau. Durch die Abbautätigkeiten sind die beiden Kiesteiche im westlichen Bereich verbunden worden, wodurch ein einzelner See entstand.

Siehe auch
 Liste von Seen in Niedersachsen

Weblinks

Einzelnachweise

Naturschutzgebiet im Landkreis Schaumburg
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Baggersee
See in Niedersachsen
See in Europa
Gewässer im Landkreis Schaumburg
Bauwerk in Rinteln
Geographie (Rinteln)
Wasserbauwerk in Niedersachsen

Ostenuther Kiesteiche


Ostracizam ili ostrakizam (grčki: οστρακισμός ostrakismos) bila je procedura kojom se za vrijeme atenske demokracije moglo uvaženog građanina protjerati iz grada-države Atene na rok od deset godina.

Dok je u nekim slučajevima ostracizam bio posljedica nepopularnosti određene osobe, često se koristio i kao preventivna mjera. Tako je njegova svrha bila i nastojanje, da se spriječi potencijalno nasilni sukob dvojice političara (privremenim uklanjanjem sa scene), odnosno preventivno uklanjanje osobe koja se smatrala opasnošću po državu, kao što su potencijalni tirani. Ostracizam je po svojoj karakteristici bio politički, a ne pravosudni proces. Nije postojalo ništa nalik na optužnicu ili suđenje, a sam ostracizam nije predstavljao kaznenu sankciju; umjesto toga predstavljao je tek nalog osobi, da na deset godina napusti Atenu.

Žrtve ostracizma tako nisu gubile pravo na imovinu te bi često pri povratku u Atenu ponovno postajali ugledni građani. Zakonodavac Klisten je u 4. stoljeću pr. Krista uveo ostracizam.

Čini se da poznati ostracizmi padaju u tri različite faze: 480. pr. Kr., sredina stoljeća 461. – 443. pr. Kr. i konačno godine 417. – 415.: ovo se prilično dobro poklapa s grupiranjem poznatih protjerivanja, iako se Temistoklo prije 471. može smatrati iznimkom. To sugerira da je ostracizam ušao i izašao iz mode.

Posljednji poznati ostracizam bio je nad Hiperbolusom oko 417. pr. Kr. Nema naznaka ostracizma nakon Peloponeskog rata, kada je obnovljena demokracija nakon što je oligarhijski puč Tridesetorice propao 403. pr. Kr.

Riječ ostracizam danas se koristi kao sinonim za društveno odbacivanje.

Izvori

Politika stare Grčke
Atena (polis)

Ostracizam


Bossiella, rod crvenih algi smješten u potporodicu Corallinoideae, dio porodice Corallinaceae. Postoji deset priznatih vrsta. Tipična je morska alga B. plumosa uz pacifičku obalu Sjeverne Amerike

Rod je opisan 1957.

Vrste
 Bossiella californica (Decaisne) P.C.Silva
 Bossiella chiloensis (Decaisne) H.W.Johansen
 Bossiella compressa Kloczcova
 Bossiella dichotoma (Manza) P.C.Silva
 Bossiella exarticulata K.R.Hind, Martone, C.P. Jensen & P.W.Gabrielson
 Bossiella frondescens (Postels & Ruprecht) E.Y.Dawson
 Bossiella frondifera (Manza) P.W.Gabrielson, K.A.Miller, Martone & K.R.Hind
 Bossiella hakaiensis K.R.Hind & Martone
 Bossiella heteroforma K.R.Hind, P.W.Gabrielson & G.W.Saunders
 Bossiella manzae P.W.Gabrielson, K.R.Hind & Martone
 Bossiella mayae P.W.Gabrielson, K.R.Hind, Martone & C.P.Jensen
 Bossiella montereyensis K.R.Hind, P.W.Gabrielson & Martone
 Bossiella orbigniana (Decaisne) P.C.Silva
 Bossiella plumosa (Manza) P.C.Silva - tip
 Bossiella reptans K.R.Hind, P.W.Gabrielson & Martone
 Bossiella schmittii (Manza) H.W.Johansen

Izvori

Koralinske alge

Bossiella


Tree er det tredje studiealbum fra det keltiske band Gaelic Storm. Det blev udgivet d. 19. juni 2001.

Spor
"Beggarman"
"Before the Night Is Over"
"Johnny Tarr"
"Swimmin' in the Sea"
"The Plouescat Races"
"Black Is the Colour"
"Mary's Eyes"
"New York Girls"
"An Poc Ar Buile"
"Thirsty Work"
"I Thought I Knew You"
"Go Home, Girl!"
"Midnight Kiss"
"Walk Through My Door"

Referencer

Gaelic Storm-album
Album fra 2001

Tree (Gaelic Storm album)


Thanapat Bunleang (nascido Khazitin G. Bonleunge, anteriormente Thanapat Thaothawong ), mais conhecido por seu nome artístico Thaiboy Digital, é um rapper, cantor, produtor e designer de moda tailandês. Nascido em Khon Kaen, Tailândia, Thaiboy Digital mudou-se para Estocolmo, Suécia aos oito anos de idade,  e agora mora em Bangkok. Além de sua carreira solo, Thaiboy também faz parte do grupo musical sueco Drain Gang.

Discografia

Álbuns de Estúdio

 Legendary Member (2019)
 Back 2 Life (2022)

Mixtapes

 Tiger (2014)
 Lord Of Jewels (Return of the Goon)  (2015)
 Yin & Yang (2020)

Referências
Naturais de Khon Kaen (província)
Rappers da Suécia
Rappers da Tailândia

Thaiboy Digital


Ruiloba, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin kuzey sahilinde Kantabria Denizi olarak da anılan Atlas Okyanusu'nun Fransa ile İspanya arasındaki bölümüne kıyısı bulunan, Kantabria otonom bölgesine bağlı bir belediyedir. Ruiloba Belediyesi'nin nüfusu 2002 yılı nüfus sayımlarına göre 729 kişidir.

Ruiloba


Karahallı, Uşak ilinin en az nüfuslu ilçesi. Uşak'ın güneybatısında, il merkezine yaklaşık 62 km uzaklıktadır.

Etimoloji
Karahallı ismi Bozulus Türkmenleri'nin Danişmendli ormağının Karahalillü adlı cemaatinden gelmektedir. Konar-göçer yaşayan Karahalillü cemaati üyelerinin yerleşik düzene geçmesiyle de günümüz yerleşimi oluşmuştur. Bundan 700 yıl önce Danişmentliler Süleymanlı Oymağı'nda tabi Karahaliloğulları Ömerlisi ve diğerleri Karahallı bölgesine iskan edildiler. Bu bölgeye yerleşen Kara Halili Türkmen oymağı tarihi süreç içerisinde konar-göçer hayat şeklinden yerleşik hayata uyum sağlamış ve kültürel yapılarında göçebe hayat tarzının motiflerini de barındırmışlardır. Kara Halil Oğulları, Karahallı bölgesine yayılarak civar bölgelerde de yerleşim birimleri oluşturmuşlardır. Böylece Karahalil'in yerleştiği köyün adı Karahallı, Garib Hasan'ın yerleştiği köyün adı Karbasan, Kara Bedir'in yerleştiği köyün adı Karabedirler, Deli Hıdır'ın yerleştiği köyün adı Delihıdırlı Köyü olarak zaman içerisinde değişikliğe uğramıştır.

Coğrafya
Kuzeydoğusunda Sivaslı (Uşak), batısında Ulubey (Uşak), güneydoğusunda Çivril (Denizli) ve güneybatısında Bekilli (Denizli), güneyinde Çal (Denizli), kuzeyinde Uşak merkez ilçeleri bulunmaktadır. İlçenin toplam yüzölçümü 337 km² olup rakımı 873 m'dir. İlçeden geçen tek akarsu Banaz Çayı'dır ve Ege Denizi'ne Didim civarlarından dökülür.

İklim
Karahallı'da karasal iklim hüküm sürer. Yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve kar yağışlıdır. Yağışlar kışın ve ilkbaharda görülür. Yıllık sıcaklık ortalaması 12,9 °C'dur.

Tarihçe
İlçenin tarihini ortaya koyacak kesin bilgiler yoktur.  MÖ 4000 yıllarda bölgede yerleşilmeye başlanmıştır. MÖ 1800 yıllarda Hititler bölgeye gelmişlerdir. MÖ 1200'lü yıllarda Frigyalıların egemenliğine geçmiştir. Bölge MÖ 547'de Pers imparatoru Kirus ile Perslerin eline geçmiştir. MÖ 324 Büyük İskender Persleri mağlup ederek Makedonya devletini kurmuştur. MÖ 260'da Bergama Krallığı ve M.Ö. 132 ile MS 395 yılları arasında bölge Roma İmparatorluğu hakimiyetinde kalmıştır. Bölgede MS 165 yılında Pepouza şehri kurulmuştur. Bölge 395'ten 1072'ye kadar Bizans hakimiyetinde kalmıştır. 1071 yılında Malazgirt'te Selçuklu Türkleri ile Bizanslılar arasındaki Türklerin zaferi ile sonuçlanan savaştan sonra bölge Selçuklu Devleti hakimiyetine girmiştir. 13. yüzyılda da Türkler bölgeye gelip bugünkü Karahallı şehrini kurmuşlardır. 13-14. yüzyıl Germiyanoğulları hakimiyetindeki ilçe 1429 yılından itibaren Osmanlı İmparatorluğu'na bağlanmıştır.

Osmanlı dönemi
Osmanlı kaynaklarına göre ilk defa II. Beyazıd döneminde yapılan tahrir kayıtlarında geçmektedir. Bu dönemde Göbek (Ulugöbek) nahiyesine bağlı Kara Halillü adında 23 haneli bir köy olan yerleşim 1520 yılı tahririnde Uşak kazasına bağlı 9 hanelik ve 1570 yılı tahririnde de 16 hanelik bir köy olarak kaydedilmiştir. II. Beyazıd döneminden 1520 yılına kadar geçen kısa süre zarfında 23 hanelik köyün 9 haneye düşmesinde bazı hanelerin civarda yeni köy kurmasından kaynaklanmış olmasını akla getirmektedir. Uzun yıllar köy statüsünde olan yerleşim,  14 Ocak 1907 tarihinde 24 köyün bağlı bulunduğu nahiye merkezi oldu. İdari anlamda 1907 yılında nahiye olan yerleşim, bu tarihten askeri olarak Asâkir-i Mansûre-i Muhammediyye ordusunun düzenlenmesi kapsamında oluşturulan "Uşak Redif Taburu"nun teşkilat yapısı içerisinde 4. Bölüğünün askeri nahiye merkezi konumundaydı. 1898 yılı kayıtlarına göre 397 haneli yerleşimde 2500 civarında kişi yaşıyordu. Köylüler 1889 tarihinde Denizli Sancağı'nın Çal Kazası'na bağlanmak için Dahiliye Nezaretine başvurmakla birlikte Şûrâ-yı Devlet tarafından bu talep kabul edilmemiştir.

Kurtuluş Savaşı
Batı Cephesi harekâtı içinde Sandıklı, Çivril, Çal ve Uşak kesimi içinde Karahallı'nın da yeri vardır. 28 Ağustos 1920'de Yunan işgaline uğramış olan Karahallı ilçesi, 2 Eylül 1922 tarihinde Yunan işgalinden kurtarılmıştır.

Cumhuriyet dönemi
1928 yılı kayıtlarına göre Uşak nahiyesi 15 köyden meydana gelmekteydi. Uşak 9 Temmuz 1953 yılında Kütahya'dan ayrılarak il statüsüne kavuştuktan sonra, Karahallı' da 9 Temmuz 1953 tarihinde Uşak iline bağlı ilçe merkezi olmuştur.

Tarihî eserler
Karahallı'da Lidyalılar, Romalılar, Selçuklu Hanedanı ve Osmanlılar döneminden bazı kalıntılar olmakla birlikte, en önemli tarihi eser Clandras Köprüsü'dür. Ayrıca Hristiyanlığın 7 mezhebinden biri olan ve uzun süredir yerleşim yeri bulunamayan Montanism mezhebinin merkezi antik Pepuza kenti, ilçeye bağlı Karayakuplu köyünün 3 km güneyinde Banaz Çayı'nın kıyısında bulunmuştur.

Nüfus
2020 yılı nüfus verilerine göre ilçenin merkez nüfusu resmi kayıtlara göre 5.729 olup, köyleriyle birlikte toplam ilçe nüfusu 10.046'dır. Karahallı dışında yaşayan Karahallılılarla birlikte yaz aylarında ilçenin toplam nüfusunun 35-40 bin civarına çıktığı düşünülmektedir. Karahallı'ya bağlı 13 adet köy mevcut olup eskiden belde olan Karbasan, Karahallı merkez ilçeye 2014 yılında köy, 2018 yılında ise mahalle olarak bağlandı.

Kültür

Giyim

Kadın giyimi
Karahallılı kadın, Türk-İslam inancına uygun, gösterişten ve şatafattan uzak, kadınlığını dışa vuran mütevazı bir şekilde toplumun, o dönemde öngördüğü normlar doğrultusunda giyinirdi. Giyimlerinde Anadolu motiflerini canlı tutan, doğal sanat eserlerini sergilemekten çekinmezdi. Önemli günlerde o güne has giyimleriyle, belli bir yapıda renk mozaiğini giyimiyle oluştururdu.

Önceleri Karahallı'da kadınlar yakası yuvarlak, uzun etekli uzun kollu dize kadar beyaz göğnek (gömlek denilen içe giyilen elbise) giyerlerdi. Onun altında ayaklarına kadar uzanan, kalçadan lastikli dizlik ve iç zıbın denilen önde bele kadar, arkada da kalçayı örten bir iç giyimleri vardı. Ayrıca kadınlar içlerine camadan denilen daha çok beyaz kumaş üzerine işlemeli ya da renkli kumaşlar ile diktikleri, işli yerler öne gelecek şekilde bir içlik giyerlerdi. Entariyle sıtma yeleğin boyun kısmı V şeklinde olduğu için boyundan yere kadar göğüslük takarlardı.

Entarinin altına acem şalı ya da gudulu/yörük kuşağı denilen uçkurlu diril kumaştan ipek ve pamuklu karışımlı kumaştan, paçaları lastikli şalvar tipinde olan guduludan giyerlerdi. Kadınlar dışarıya çıkacakları vakit önleri yanları yırtmaçlı, kolları uzun ve bol elbiseler giyip bunların üzerine işlemeli bir kemer takarlardı. Ayrıca kara çarşaf ve uzun bel kısmından büzgülü, koyu renkli bir başka sokak giysisi de vardı. Cumhuriyetin ilanından sonra car giyilmeyip pürgü adı verilen uçları saçaklı renkli bir şal örtülmeye başlandı.

Yeni gelinlerde ise, bu elbiselerin büzgülü olan kısımları pul ve boncuk işlemesiyle süslü olup, tepelik adı verilen daha çok altın paralarla ve çeşitli boncuk pullarla işlemeli alına takılan başlık, yazma ile tutturulup başa geçirilir ve saçla bir bütün oluşturulurdu. Normalde ise sade çeki ile aynı işlem yapılırdı. Bu elbiselerin üzerine yine ağır ve mütevazı altın bilezik, yüzük bele kadar sarkan kolye, altın-inci karışımlı küpe, cıngıl denilen gümüşten salkım zincirlerin ve paraların oluşturduğu bir göğüs takısı; ipe dizili boncuk takarlardı. Ellerine siyah eldiven takıp, içi aynalı çanta taşırlardı.

Evde nalın, dışarıda geçmeli ponponlu sivri burunlu bir ayakkabı, yaşlı kadınlar ise mest biçiminde ayakkabı, bunların içine de yün ve kıldan örülen nakışlı çorap giyerlerdi. Karahallı kadınındaki bu sadelik içeren giyimler, tarihten gelen bir mirasın sonucu ve yansımasıdır.

Erkek giyimi
Erkekler kadınlardan farklı olarak giyim konusunda daha sade ve rahattır. Erkek iç giyiminde, kadınlarınkinden farklı olarak göğnek boyları kısadır. Diz kapağına kadar bele iple bağlamalı, genellikle kadife kumaştan, ön kısmı işlemeli uçkurdan giyerlerdi. Dış giyim ise kemerli dizlerine kadar bolca uzanan sonra ayak bileklerine kadar daralan düğmeli külot pantolon veya şalvardan oluşurdu. İşlemeli uzun kollu cepken bele bağlanan bir poçu ve yün çorap giysiyi tamamlardı. Gençlerin başında sadece kırmızı bir fes bulunurken yaşlılar bu kırmızı fesin üstüne tülbent sararak sarığın ucu yan tarafından sallanırdı. Cumhuriyetten sonra şapka inkılabıyla beraber fes ve sarığı bırakmak suretiyle fötr şapkaya geçilmiştir. Fötür şapka Karahallılı terziler tarafından dikilmiştir. Fakat fötr şapka tutulmamış ve altı köşeli kasketler yaygın olarak kullanılmıştır. Ayakkabı olarak lastik, kabarlı ve demirden yapılmış ayakkabılar kullanılmıştır. Ekonomik durumu iyi olan aileler Aydın ve Söke'den getirilmiş kunduralar giyerlerdi. Bu kunduraların ses çıkartması amacıyla alt tarafına lastik konulmak suretiyle gıcırdaması ve bu suretle gösterişli olması sağlanmıştı. Bu tür ayakkabılara gıncırdıklı ayakkabı denilmiştir. Dış cepken baştan düğmeli ve keçeden yapılmıştır. Pantolon ise paça kısmı dar ve düğmeli olurdu.

Karahallı'da terzilik mesleğinin yaygın olması elbise dikimini ve bulunmasını kolaylaştırmış aynı zamanda tertiplilik muhafaza edilmiştir. O dönem itibarıyla Karahallı'da her ne kadar tekstil yapılsa da kumaş Uşak'tan getirilmiştir.

Şenlikler

Clandras Festivali
Karahallı'nın Yunan işgalinden kurtuluş tarihi olan 2 Eylül'de Karahallı'da Clandras Festivali düzenlenir. Bu festival Dokuma Festivali olarak da bilinir. Festival adını Karahallı'daki Frigyalılar döneminden kalma tarihi Clandras Köprüsü'nden almıştır.

Karahallı Pazarı
Karahallı'da cumartesi günleri pazar kurulur. Bu pazara çevre köy ve ilçelerden müşteriler gelir.

Ekonomi

Osmanlı dönemi
14. yüzyıldan sonra başlayan Ulu Camii ismi geleneğine göre yerleşim biriminin oluşmasıyla beraber Türk İslam kültürü gereğince ilk olarak cami yapılır ve şehirleşme bu cami etrafında teşekkül eder. Bu cami Ulu Camii olarak nitelendirilir. Karahallı da bu geleneğe uygun olarak Ulu Camii etrafında yerleşim alanını oluşturmuştur. Ulu Camii merkez olmak üzere yakın bölgeler çarşı olarak nitelendirilmiş ve uzaklaşıldıkça da evler teşekkül etmiştir.

Daha önce konar-göçer hayata uygun olarak büyük oranda hayvancılıkla geçinen Türkmen grubu, geldikleri ilk zamanlarda buna devam etmiş ve aynı zamanda yerleşik hayata uygun olarak tarımla da meşgul olmuşlardır. Bu ekonomik faaliyet sadece kendi geçimlerini sağlamaktan ibaret olmuştur. Gelişen ve ileride Uşak'ın en büyük köylerinden olan Kara Halili'de coğrafyanın, tarım ve hayvancılığı karşılayamaması halkın farklı geçim kaynaklarına yönelmesine sebebiyet vermiştir. Geldikleri yöreye hemen hakim olan ve birbirine bağlı Türkmen grubu tarım ve hayvancılıktan farklı olarak, günümüzde Karahallı'nın en önemli geçim kaynağı olan tekstile yönelmişlerdir.

Tekstil o zamanın metotlarıyla, çadır dokumak için kullanılan küçük el tezgâhlarında kumaş dokuyarak yapılmıştır. Bu metot zamanla gelişim göstermiştir. Tarım alanlarının yetersiz, içme suyunun az oluşu hayvancılığın bitmesine sebep olmuş, tarım ise sadece ailevi ihtiyaçları karşılamak için az da olsa devam etmiştir. Tarım ürünleri içinde coğrafyaya uygun olarak buğday, az da olsa pamuk, bostan, üzüm ve çeşitli sert coğrafyaya uygun meyve ağaçları vardır.

Karahallı'nın sarp, aynı zamanda ulaşım yollarına uzak oluşu, ekonomik faaliyetlerin gelişmemesine sebep olmuştur. Tekstil hayatına giren Karahallı halkı, kumaş dokuma aletlerinin yetersiz olmasından dolayı yakındaki Denizli ve Uşak'tan kumaş getirip işleyerek terzilik sanatını geliştirmişlerdir. Bu kumaşları hazır elbise haline getirip yakın yerleşim bölgelerine (Alaşehir, Dinar, Uşak, Manisa) giderek ürettikleri ürünleri satmışlardır. Bu vesile ile ticaret hayatına giren Karahallı halkı, ilerleyen zamanlarda Uşak'tan deri getirmek suretiyle ayakkabıcılık sektörüne de girmişlerdir. Meslek grupları teşekkül etmiş ve aynı zamanda çeşitli meslekler Karahallı'ya getirilmiştir. Bu mesleklerin Karahallı'ya gelişlerinin temelinde, Karahallı halkının akıllı bir politika güderek dışarıdan gelen bekar meslek erbaplarını, Karahallı içinden bir kızla evlendirip onun evini yaptıktan sonra Karahallı'da kalmasını sağlamaları yatmaktadır. Bu suretle çeşitli meslekler ve kültürel motifler Karahallı'ya girmiştir. Örneğin Berberler sülalesinden merhum Hafız Veli Çimen'in babasının dedesi Denizli'ye bağlı Süller kasabasından her ay Karahallı'ya tıraş için gelen bir bekar olup, Karahallı'da evlendirilerek berberlik mesleğini Karahallı'ya getiren ve yaygınlaştıran kişidir. Tekstil bu dönemde daha üretim aşamasına tam manasıyla geçmiş değildir. Tekstil, önemini Cumhuriyet'in ilanından sonra kazanacaktır.

Karahallı'da ticaretin yaygınlaşmasında lonca adı verilen, dışarıdan gelen tüccarların konaklayıp satış yapmaları için yapılmış yarı kapalı pazarların da etkisi çoktur. Karahallı'da Şeyhlü ve Kasab adıyla Uşak Salnameleri'nde geçen iki pazar olduğu bilinmektedir. Develerle gelen tüccarlar bu loncalara yerleşirdi. Yüksek Türk kültürünün getirmiş olduğu yardımlaşma ve misafirseverlik sonucu olarak bu tüccarların yiyecek ihtiyaçları lonca etrafında bulunan evlerde oturanlar tarafından karşılanırdı. Pazar günleri Ulu Camii imamı tarafından dua edilir ve pazar açılırdı. Tüccarlar, birbirlerini denetlemek suretiyle asayiş ve ticaret ahlakının devamını sağlarlardı.

Gelişen meslek adabına göre yetiştirilmiş ve sonunda usta olan çırak, ustası tarafından kuşak bağlanıp, makas verilerek ustalığı belgelenirdi. Çırak herkese yemek dağıtarak artık usta olduğunu ilan ederdi. Bu ve benzeri gelenekler Karahallı'da ticarete ve mesleğe duyulan saygıyı göstermektedir. Ticari hayattaki bu gelişim kısa zamanda halkın refah düzeyini arttırmıştır.

Karahallı'da ticaretin bu denli gelişmesi, Cumhuriyet'in ilanından günümüze kadar Karahallı için ticareti tek geçim kaynağı haline getirmiştir. Tüccarların dışarıya çıkarak ürünlerini pazarlamaları, onların değişik hayat tarzlarını görmeleri, ilerleyen zamanlarda tek geçim kaynağı olan dokuma tezgâhlarının Karahallı'ya girmesine vesile olacaktır.

İlerleyen süreçte Osmanlı Devleti'nde meydana gelen gerileme ile beraber tüm Anadolu'da olduğu gibi Karahallı'da da ekonomi gerilemiştir. I. Dünya Savaşı yıllarında üretim durmuş, yurt içine giren ucuz mallar el sanatlarını yok olma tehlikesiyle karşı karşıya getirmiştir. Savaş yıllarındaki ağır savaş masrafları ve insan gücünün yok oluşu, Karahallı'da yaşamı güçleştirmiştir. Un bulamayan Karahallı halkı dağdan topladığı bıtırak denen yabani otu öğüterek un haline getirmiş ve bunu yemiştir. Yağ ise sadece hayvan, haşhaş ve susamdan az miktarda elde edilerek kıt kanaat kullanılmıştır. Değişen ekonomi ancak Cumhuriyet sonrasında yeniden hayat bulabilmiş ve gelişmiştir.

Tarım ve tekstil

Dokumacılık
Karahallı da ekonomi tekstile dayanmaktadır. İlçedeki tekstil üretimi Osmanlı İmparatorluğu döneminde el tezgâhları ile başlamıştır. Dokumacılık temel gelir kaynağıdır.

1940'lı yılların sonlarına kadar daha çok beyaz mal yani astar ve kaput dokunurdu. O dönemde renkli dokumalar da yapılıyordu. Kareli bez dokunurdu. Buna satranç tablasına benzediği için satrançda denirdi. El tezgâhlarında diril, peştamal, tülbent, keme, zifir, kutmu, üstlük, güvercin gözü, çarşaf  ve hatta el havlusu da dokunurdu. Güvercin gözü denilen dokunmuş maldan pantolon dikilip çevre pazarlarda satılırdı. Üstlük dokunduktan sonra özel ipekle işleme yapılırdı. İşleme yapılan üstlükler ve diğer dokunan renkli bezler Kütahya çevrelerinde çokça satılır, atlarla gidilen köylerde de pazarlanırdı.

1950 sonrası el dokumacılığı aile geçimini sağlayacak düzeyden uzaklaştı. Ama yine de devam edilmek zorundaydı. Ancak yeni arayışlara girildi. Dokumacılık makinalaştı. Eskiden beri var olan seyyar manifaturacılığa biraz daha hız verildi. Kara vasıtaları çoğaldığı için bazı tüccarlar otobüs veya kamyonlarla pazarlara mallarını götürüp Uşak, Çivril, Banaz, Dumlupınar gibi yerlere gidip geldiler. Bu arada at sırtında gezerek ticaretini sürdürenler de az değildi.

Karahallı'ya dokuma tezgâhlarında kullanılabilecek elektrik 1960 yılında geldi. Bu tarihten önce 1954 yılında belediyenin çabası ile bir dizel elektrik üreticisi temin edildi. Bu yalnız ışıklandırmada kullanılıyor, akşam saatlerinde çalıştırılıp gece saat 24:00'te durduruluyordu. 28 Mart 1960 tarihinde Banaz Çayı üzerine kurulan hidroelektrik santrali üretime başladı. Daha sonra her alanda kullanılan kaput bezi üretimine hız verildi.

Kısaca el tezgâhları ile başlanılan tekstil sanayi zamanla teknolojiye ayak uydurmuştur. Bugün bilgisayarlı hızlı üreten  bir yapıdadır.

İlçedeki tekstilci iş adamları teknolojik gelişmelere ayak uydurmuşlar ve Karahallı'da her türlü tekstil üretimi  yapabilecek tecrübe, birikim ve imkânlara sahip olmuşlardır. Karahallı Türkiye'nin en önemli tekstil üretim merkezlerinden biri konumundadır.

İlçede tahminen 1000 - 1200 adet dokuma tezgâhı bulunmakta olup, üretim ufak atölye ve büyük modern fabrikalarda yapılmaktadır. İlçedeki pamuklu dokuma sanayi uluslararası piyasalarla iş yapma yönünde ilerlemektedir.

Tarım
İlçe bölgesinde tarım ikinci planda kalmış olup, sulama olmaksızın tarım yapılır.

Bölgede buğday, tütün, mercimek, nohut, pamuk, haşhaş, susam ve üzüm gibi ürünler  yetiştirilir. Bölgede çok çeşitli siyah ve yeşil üzüm bağları bulunur. Bölgede üretilen  üzümler 17 km uzaklıktaki komşu ilçe Bekilli'de şarap yapılır. Bölge şarabı çok kaliteli ve meşhurdur.

Eğitim
Karahallı' da 12 ilköğretim okulu, 1 lise ve 1 meslek yüksekokulu bulunmaktadır. 1993-1994 yılı eğitim öğretim yılında eğitime başlayan meslek yüksekokulu Afyon Kocatepe Üniversitesi bünyesinde eğitim-öğretim devam etmekteyken 2006 yılında Uşak Üniversitesi' ne bağlandı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Selim Gümüş-Karahallı Resimleri

Karahallı


Mul (, literally "mule") (died 687) was an Anglo-Saxon ruler of the Kingdom of Kent in England.

Biography

The name Mul is very unusual and it has been postulated that it derives from the Latin mulus meaning mule, a word which is known to have entered the Old English vocabulary; presumably it was a nickname which became habitual. Mul's father was Coenberht, making him a member of the House of Wessex (a descendant of Cynric) and his brother was Caedwalla of Wessex. Mul is described as briefly ruling as King of the Kingdom of Kent following its conquest by Caedwalla in 686.  The Anglo-Saxon Chronicle relates that in 686, "Caedwalla and Mul, his brother, ravaged Kent and Wight." Mul's reign is also mentioned in a charter of Swæfheard.

Death
Mul seems to have only ruled a year before the local population rose up in revolt against him in 687, chasing him and his followers into a building near the local church and setting it on fire, burning them to death. The Anglo-Saxon Chronicle reports that "Mul was burned in Kent, and 12 other men with him; and that year Caedwalla again ravaged Kent." The same Chronicle notes that in 694 the people of Kent came to terms with Ine of Wessex, Caedwalla's successor, and granted him a sum "because they had burned Mul earlier".

See also
House of Wessex family tree
List of monarchs of Kent
Chronology of Kentish Kings

References

External links

687 deaths
Anglo-Saxon warriors
Kentish monarchs
7th-century English monarchs
Year of birth unknown
House of Wessex

Mul of Kent


بي إس 10 برج الطاقة الشمسية  هو برج طاقة شمسية حرارية يعد الأول في العالم، يقع بالقرب من قرية سانلوكار لا مايور بمقاطعة إشبيلية في منطقة الأندلس. يولد البرج 11 ميغاواط من الكهرباء من خلال 624 مرايا متحركة تدعى «هيليوستاتس». من أكبر مطوريه شركة أبينغوا.

الصناع

صنعت المرايا من قبل شركة أبينغوا بينما صممت شركة تيكنيكاس ريونيداس جهاز الطاقة الشمسية. وبني البرج من قبل شركة ألتاك.

الوصف

تقوم المرايا بتركيز أشعة الشمس على البرج والذي يبلغ ارتفاعه 40 طابق والذي يمتص الحرارة ويقوم بتسخين الماء وإنتاج البخار الذي بدوره يحرك التوربينات البخارية والتي تقوم بتوليد الكهرباء.
مساحه ارض المرايا تبلغ 120 م2
يقع المشروع على بعد 20 كم غرب إشبيلية ويستقبل الشمس يوميا بمعدل 9 ساعات باليوم
طريقه التوليد بالوقت الحالي تعتبر اغلى من الطريقة التقليدية ولكنها اقل ضرر بالبيئة

الخطط المستقبلية

PS10 هو الأول من مجموعة أبراج طاقة شمسية سوف تبلغ قدرتها الكاملة ة 300 ميجاواط في عام 2013. سوف تولد الكهرباء من خلال سبل كثيرة. وقد أنشئ البرجان الأولان في سانلوكار لا مايور وهما (بي أس 10) و[سيفيليا بي في).

تخزين الطاقة
تخزن برج الطاقة الشمسية PS10 الحرارة في خزانات على هيئة بخار ذو ضغط عالي يصل إلى 50 ضغط جوي، وتبلغ درجة حرارته 285 درجة مئوية، ويتم التخزين لمدة ساعة. ويفكر المختصون في إمكانية زيادة مدة التخزين عن طريق استخدام الأملاح المنصهرة حيث يمكن تخزين كمية كبيرة من الطاقة الحرارية.

اقرأ أيضا

 محطة ايفانباه للطاقة الشمسية
 قوة شمسية
 خلية شمسية
 خلية ضوئية جهدية متعددة الوصلات
 ظاهرة كهروضوئية
 لوح ضوئي

 لوح ضوئي جهدي
 مصفوف ضوئي جهدي
 تأثير ضوء جهدي
 خلية ضوئية جهدية
 محطة أوميديلا للطاقة الشمسية
 محطة مورا للطاقة الشمسية

مراجع

تنمية الطاقة
طاقة شمسية حرارية
طاقة متجددة
طاقة نظيفة
كهروضوئيات
محطات طاقة شمسية في إسبانيا
محطات طاقة في إسبانيا

طاقة في منطقة أندلوسيا

برج الطاقة الشمسية PS10


Fire is the rapid oxidation of a material in the chemical process of combustion.

Fire also commonly refers to:
Conflagration, a large and destructive fire
Structure fire, a house or building on fire
Wildfire, a fire in a forest, rangeland, or other outdoor location

Fire or Fires may also refer to:

People
 Fire (wrestler) (born 1973)
 Alexis Fire (born 1964), American pornographic actress and prostitute
 Andrew Fire (born 1959), American biologist
 Walshy Fire (born 1982), Jamaican-American DJ

Film and TV

Film

 Fire! (1901 film), British
 The Fire (1916 film), Italian
 Fire! (1977 film), American TV movie
 Fire! (1991 film), Malian
 Fire (1996 film), Indian
 Fire (2002 film), Pakistani
 The Fire (2015 film), Argentine
 Fire (2020 film), Russian

Television
 Fire (Lexx), a planet in the multinational TV series Lexx
 Fire (TV series), a 1995 Australian television series
 "Fire" (The X-Files), a 1993 episode of the American series
 "The Fire" (Seinfeld), a 1994 episode of the American series
 "The Fire" (The Office), a 2005 episode of the American series
 "The Fire" (Under the Dome), a 2013 episode of the American series
 "Fire", a 1984 episode in the American series The A-Team
 "Fire!", an episode of the American series Daria
 Fires (TV series), a 2021 Australian anthology television series

Literature
 Fire!!, a 1926 African American literary magazine
 Fire (2012 novel), by Mats Strandberg and Sara Bergmark Elfgren
 Fire (Cashore novel), 2009
 Fire (magazine), a firearms magazine
 Fire (Rodgers novel), 1990
 Fires (book), 1936, by Marguerite Yourcenar
 The Fire (novel), 2008, by Katherine Neville
 Sourcebooks Fire, an imprint of American publisher Sourcebooks

Comics and manga
 Fire (comics), a DC Comics character
 Fire (Image Comics), a miniseries by Brian Michael Bendis
 Fire! (manga), a shōjo manga series by Hideko Mizuno

General entertainment
 Fire (artscene group), an underground computer-art group in the late 1990s
 Fire (Game & Watch), a 1980 game released by Nintendo
 Fire (musical), a 1985 musical play
 Fire: Ungh's Quest, a 2015 game developed by Daedalic Entertainment
 Fire, the original name for the Pokémon species Moltres

Music

Albums

 Fire (The Bug album), 2021
 The Fire (Matt Cardle album), 2012
 Fire (Electric Six album), 2003
 Fire (Fleurine album), 2005
 The Fire (Heatwave album), 1988
Fire (Markus Feehily album), 2015
 Fires (Ronan Keating album), 2012
 Fire (Ohio Players album), 1974
 Fires (Nerina Pallot album), 2005
 The Fire (Senses Fail album), 2010
 Fire (Mark Simmonds Freeboppers album), 1993
 Fire, the Acoustic Album, by Izzy Stradlin, 2007
 Fire (Wild Orchid album), 2001
 Fire, by Marek Biliński, 2008
Fire! Live at the Village Vanguard, David Newman, 1989

Groups
 Fire (band), a 1960s–1970s English group
 The Fire (band), a 2000s Chilean group

Record labels
 F-IRE Collective, a creative music community in London
 Fire Records (UK), a British independent record label
 Fire Records, an American record label

Songs
 "Fire" (2NE1 song), 2009
 "Fire" a song by Tina Barrett, 2012
 "Fire" (Big Sean song), 2013
 "Fire" (Arthur Brown song), 1968
 "Fire" (BTS song), 2016
 "Fire" (Joe Budden song), 2003
 "Fire" (Ferry Corsten song), 2005
 "Fire" (Barns Courtney song), 2015
 "Fire" (Dead by Sunrise song), 2010
 "Fire" (Beth Ditto song), 2017
 "Fire" (Autumn Hill song), 2013
 "Fire" (The Jimi Hendrix Experience song), 1967
 "Fire" (Kasabian song), 2009
 "Fire" (Lacuna Coil song), 2012
 "Fire" (Leona Lewis song), 2015
 "Fire" (Krystal Meyers song), 2005
 "Fire" (Ohio Players song), 1974
 "Fire" (Prodigy song), 1992
 "Fire" (Scooter song), 1997
 "Fire" (Shinee song), 2013
 "Fire" (Bruce Springsteen song), 1977, made famous by the Pointer Sisters' 1979 cover.
 "Fire" (U2 song), 1981
 "Fire" (Michelle Williams song), 2013
 "Fire" (Kids See Ghosts song), 2018
 "Fire", by 50 Cent on the 2007 album Curtis
 "Fire", by Alexandra Burke on the 2012 album Heartbreak on Hold
 "Fire", by Ayọ on the 2013 album Ticket to the World
 "Fire", by Black Pumas on the 2019 album Black Pumas
 "Fire", by B-Real on the 2009 album Smoke N Mirrors
 "Fire", by Don Broco on the 2015 album Automatic
 "Fire", by Busta Rhymes on the 2000 album Anarchy
 "Fire", by Jaden Smith on the 2014 album CTV2
 "Fire", by Jason Derulo on the 2013 album Tattoos
 "Fire", by Jessie J on the 2014 album Sweet Talker
 "Fire", by Justice on the 2016 album Woman
 "Fire", by Keyone Starr which represented Mississippi in the American Song Contest
 "Fire", by Krokus on the 1980 album Metal Rendez-vous
 "Fire", by Markus Feehily on the 2015 album Fire
 "Fire!", by Panda Bear on the 1999 album Panda Bear
 "Fire", by Puressence, on the 1996 album Puressence
 "Fire", by PVRIS, on the 2014 album White Noise
 "Fire", by Raghav on the 2012 album The Phoenix
 "Fire", by Jay Sean on the 2009 album All or Nothing
 "Fire", by Soulfly on the 1998 album Soulfly
 "Fire", by Waxahatchee on the 2020 album Saint Cloud
 "Fires", a 2009 single by Band of Skulls
 "The Fire", by Reel Big Fish on the 2005 album We're Not Happy 'til You're Not Happy

Sports
 Birmingham Fire, an American football team
 Queensland Fire, an Australian cricket team
 Rhein Fire (NFL Europe), an American football team in NFL Europe
 Southeastern Fire, the college sports teams of Southeastern University in Florida, US

Technology
 Fire (OS), an Android-based mobile operating system by Amazon
 Autodesk Fire, a video digital editing system

Other uses
 Fire (classical element), an element in ancient Greek philosophy and science
 Fire (Wu Xing), a philosophical concept
 Fire department, a emergency service
 Fires (military), one of the six warfighting functions
 Foundation for Individual Rights and Expression, free speech nonprofit group
Shouting fire in a crowded theater

See also
 FIRE (disambiguation), terms and groups using the initials or acronym
 Fyre (disambiguation)
 Fiers (disambiguation), including a list of people with the surname
 Firer, a surname (including a list of people with the name)
 Firing (disambiguation)
 This Fire (disambiguation)

  (more than 5,000)

Fire (disambiguation)


El Carnaval de Bielsa es la fiesta más importante que se celebra en la villa de Bielsa (Huesca) España. Durante todo el año. Se viene celebrando de forma ininterrumpida desde tiempos inmemoriables, y se conserva tanto la esencia de la fiesta como la de sus personajes. Estos han cambiado muy poco desde principios del siglo pasado hasta nuestros días.

Historia

Antaño la celebración se prolongaba hasta el miércoles de Ceniza, pero actualmente se ha reducido al fin de semana anterior a la Cuaresma. Son fechas en las que se resucita una ancestral tradición que ni la Guerra Civil Española, ni el periodo de la dictadura posterior pudieron destruir ni paralizar. Estos carnavales han conservado con gran pureza los ritos precristianos.
El carnaval comienza nada más pasada la Navidad, a partir del 17 de enero. Para San Antón la gente ya empieza a confeccionar los trajes. Es en esta fecha cuando aparecen por el pueblo unos personajes llamados goluchos, chavales disfrazados con harapos de arriba abajo, que pasean por todo el pueblo de casa en casa anunciando el carnaval. El carnaval comienza con la confección de Cornelio Zorrilla el jueves, por la noche, muñeco hecho con ropas viejas rellenas de paja que será colgado en la ventana del ayuntamiento y estará allí presente durante todo el carnaval. La fiesta termina el domingo por la noche, cuando este es juzgado por sus fechorías y condenado a morir apaleado y quemado en la hoguera.

Personajes

 Las trangas son los mozos solteros del valle los encargados de dar vida a este personaje que ataca a los niños y a las mozas. Van vestidos con la piel y los cuernos de un macho cabrío, una saya, unas abarcas y grandes esquillas en la cintura. Llevan la cara pintada de negro con hollín y aceite, unas grandes dentaduras de patata y un largo palo, llamado tranga de ahí su nombre, que lanzaran a quien persiguen, en años atrás los usaban para subir a los balcones de las casas. Son los encargados de recoger a las madamas en la puerta de su casa durante la ronda. Simbolizan la fertilidad.
 Las madamas: son las mozas solteras, que serán recogidas al pasar la ronda por la puerta de su casa. En sus trajes predomina el blanco, símbolo de la pureza, que combinan con sedas, brocados, rasos y cintas de colores. Van calzadas con medias y zapatos blancos, y se adornan con pendientes y collares.
 El onso y el domador el onso es un personaje salvaje y temido, que hace valor su fuerza allá por donde pasa. Van enfundados en un saco lleno de rebasto, la cara mascarada de hollín, una piel de oveja cubriéndoles la espalda y atados con cadenas, son llevados por los domadores, que solo lograran domarlos con golpes y tragos de vino.
 El amontato también es conocido como agüeleta, este personaje simula a una abuela llevando a un hombre a sus espaldas y que empleara el látigo a diestro y siniestro.
 El caballet simula a un hombre montado en un caballo, colocándose en la cintura un caballo de cestería y sacando las piernas por debajo.

 La garreta traje confeccionado con pañuelos de Portugal y una boina adornada con cintas de colores. Aunque antiguamente el traje constaba de falda y pantalón, desde hace unos años se hace también con falda.
Hay otros trajes que en cierto modo se pueden considerar tradicionales, aunque no serían considerados como tales si los comparamos con otros cuyos orígenes se pierden en la memoria de generaciones de belsetanes. Este es el caso de la hiedra (traje confeccionado con hojas de hiedra), el de copos de nieve (traje negro con bolitas de algodón) o el de aliaga (se cubre el tronco del cuerpo con ramas de esta planta y se disimulan con una gabardina de tela fina).

Enlaces
 Página del Carnaval de Bielsa.

Carnaval en Aragón
Sobrarbe
Fiestas de la provincia de Huesca
Cultura de la provincia de Huesca
Bielsa

Carnaval de Bielsa


Léon Koenig, né en 1908 à Liège et mort dans sa ville natale en 1987, est un écrivain, critique d'art, et conservateur de musée belge.

Biographie
Fils du peintre Joseph Koenig (1878-1961), Léon Koenig naît le 25 octobre 1908 à Liège, rue Sainte-Véronique. Son père l'initie à la poésie et l'emmène voir de nombreuses expositions, concerts et pièces de théâtre. La maison familiale est lieu de rencontres habituel des amis de son père, dont des poètes comme Georges Linze et Robert Poulet, et des peintres comme Auguste Mambour, Edgar Scauflaire, Adrien Dupagne, Edmond Delsa, Albert Raty, Élysée Fabry, Marcel Caron, Robert Crommelynck, Richard Heintz, Albert Lemaître et José Wolff.

Léon Koenig commence à travailler comme . Il publie sa première critique d'art en 1932 dans la revue L'Equerre. Il devient président de l'Association des jeunes artistes en Belgique, pour laquelle il met sur pied 27 manifestations à Liège, ce qui lui permet d'acquérir une solide expérience en tant qu'organisateur d'événements.

Il est président de la section liégeoise de la commission des Beaux-Arts de l'Association pour le progrès intellectuel et artistique de la Wallonie (A.P.I.A.W.) et secrétaire de cette association de 1945 à 1958. De 1945 à 1955, il est responsable de la rubrique de critique d'art du Monde du travail.

Il est nommé conservateur adjoint des Musées des Beaux-Arts et de l'Art wallon de Liège de 1952 à 1958 puis conservateur de 1958 à 1973, remplaçant Jules Bosmant à ce poste. Durant ses 15 années en tant que conservateur, il a organisé 94 expositions temporaires aux Musées des Beaux-Arts et de l'Art wallon de Liège.

Marié en 1932, il se remarie, après le décès de son épouse en 1968, avec Jeanne Renotte, elle-même veuve de Paul Renotte, qui fut artiste peintre et échevin des Beaux-Arts de la ville de Liège.

Œuvre
Liste des œuvres établie d'après Bibliowall (portail documentaire de l'administration wallonne) et WorldCat Identities:

Livres
 Quietude de la terre, Liége, Éditions "Anthologie", 1936.
 Histoire de la peinture au pays de Liège, Liège, Éditions de la Commission des beaux-arts de l'Association pour le progrès intellectuel et artistique de la Wallonie (A.P.I.A.W.), 1951.
 Monographies de l'art belge : Jean Donnay, Bruxelles, Elsevier pour le Ministère de l'éducation nationale et de la culture, 1961.
 Léon Wuidar : autour de l'architecture (textes de Léon Koenig, Guy Vandeloise et Léon Wuidar ; introduction de Gilbert Lascault et Tracy Burroughs), Bruxelles, Lebeer Hossmann, 1987.

Catalogues d'exposition
 Peintures de l'École de Paris. La période cubiste ou quarante ans après, Liège, du 29 avril au 25 mai 1950.
 L'Apport wallon au surréalisme, peinture, poésie (introduction de Léon Koenig ; article "Écrivains surréalistes en pays wallon" par Marcel Havrenne), Liège, Musée des beaux-arts de Liège, du 13 octobre au 12 novembre 1955.
 Léger - Matisse (exposition organisée par la Ville de Liège), Picasso - Miro - Laurens (exposition organisée par la Société royale des beaux-arts de Liège), Magnelli - Arp - Hartung - Jacobsen (exposition organisée par l'Association pour la progrès intellectuel et artistique de la Wallonie (A.P.I.A.W.)), Liège, Musée de l'art wallon, juillet-août-septembre 1958.
 Rétrospective Edgar Scauflaire, Liège, Musée des beaux-arts, du 8 novembre au 7 décembre 1958.
 Art d'aujourd'hui : Foire internationale de Liège, Liège, du 2 au 16 juin 1960.
 Dessins de Lambert Lombard ex-collection d'Arenberg, Liège, Musée de l'Art Wallon, du 26 janvier au 24 mars 1963.
 Abstraits wallons (exposition itinérante), Liège, Musée des beaux-arts ; Charleroi, Palais des beaux-arts ; Gand, Abbaye Saint-Pierre ; Nice, Musée des Ponchettes ; Lyon, Musée des beaux-arts, du 8 février au 22 juillet 1964.
 Art allemand contemporain, château d'Avionpuits (Esneux), juin - âout 1965.
 Vingt-ans d'APIAW : salon du vingtième anniversaire, Liège, Musée des Beaux-arts, du 26 novembre 1965 au 2 janvier 1966.
 Rétrospective Renotte (introduction de Léon Koenig ; préface de Jean Lejeune), Liège, Musée de l'art wallon, du 20 octobre au 26 novembre 1967.
 Rétrospective Marcel Caron, Liège, Musée des beaux-arts, du 18 décembre 1970 au 31 janvier 1971.
 Collection F.C. Graindorge : sélection de 131 oeuvres, Liège, Musée de l'Art wallon, du 19 novembre au 19 décembre 1976.
 Rétrospective José Picon, Ramet-Flémalle, Centre wallon d'art contemporain La Châtaigneraie, du 22 octobre au 13 novembre 1983.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Liens externes

Conservateur belge de musée
Écrivain belge du XXe siècle
Critique d'art belge
Naissance en octobre 1908
Naissance à Liège
Décès en 1987
Décès à Liège

Léon Koenig


Uşak, Ege Bölgesi'nde Batı ve Orta Anadolu'yu birbirine bağlayan İç Ege Bölümü'nde Gördes - Uşak Platosu üzerinde bulunan il. 2021 yılı verilerine göre nüfusu 373.183'tür.

Uşak karayoluyla; İzmir'e 211 km, Ankara'ya 368 km ve İstanbul'a 491 km uzaklıktadır. Merkez ilçenin nüfusu 206.234 (TÜİK-2016) olarak tespit edilmiştir. Şubat 2021 TÜİK verilerine göre il nüfusu 369.433'tür. 6 İlçe, 11 belediye, bu belediyelerde 72 mahalle, ayrıca 245 köy bulunmaktadır.

Tarihçe

Uşak adının tarihi
Uşak yöresi tarihin bilinen dönemlerinden beri bir yerleşim bölgesidir. Kentin bilinen en eski adı Temenothytiadır. Kent bu adı Heraklilerden Aristomakhosun oğlu Temenostan almıştır. Temenos, Roma İmparatorluğu dönemi sikkeleri üstündeki Temenos Oikistes (Kurucu Temenos) ya da Ktistes yazıtları ve Temenos tasvirleriyle bilinmektedir.

Temenothyria, Flavuslardan sonra Flaviopolis adını almıştır. İl merkezi Uşak'ın eski adı Uşşak'tır. Uşşak kelimesi iki anlama gelmektedir. Uşşak kelimesi Aşıklar Diyarı anlamına gelmektedir. Evliya Çelebi ünlü Seyahatname'sinde bu adı Aşıklar Diyarı olarak yorumlamıştır. Bunun yanı sıra "Anadolu'daki tarihi yer adları" kitabında Uşak isminin buradaki "Obsekion" kentinin isminden türediği yazılmaktadır.

Evren dede söylencesi
Uşak'ta saz ve söz ustası birçok aşık yaşamıştır. Aşıklar halk arasında dilden dile yayılan söylencelere de konu olmuştur. Bunlardan biri Evren Dede söylencesidir. Anlatılanlara göre bir zamanlar Uşak'ın Banaz ilçesinin günümüzde Evren Dede koruluğu denilen bölgesinde, türküler çalıp söyleyen bir Türkmen koca yaşamaktadır. Ezgiler o kadar güzeldir ki; ezgiyi duyan sese doğru koşar ve Evren Dede susmadıkça da yanından ayrılamaz. Bir gün gelir ve artık koruluktan ses gelmez olur. Koruluğa gidenler ise, Evren Dede'den hiçbir iz bulamazlar. Ama Uşak'lılar onun sazından gelen nağmelerin koruluğa sindiğine ve hala rüzgâr estikçe onun sazının nağmelerinin duyulduğuna inanırlar.

Ele geçen buluntular, Uşak ve çevresinin MÖ 4. binden itibaren iskan edildiğini gösterir. Kalkolitik çağ olarak adlandırılan bu devri takip eden Bronz çağında da bölgede yaşam devam etmiştir. MÖ 2. binde Anadolu'da ilk siyasi birliği kuran Hititler'in batısındaki Uşak, bu medeniyete sınır olmuştur. Afyon ve Kütahya illeri bu medeniyetin batıdaki son yerleşim alanlarıdır.

MÖ 620 tarihindeki Kimmeri istilasından önce ve Hititler'den sonraki Frig medeniyetinin de batısında kalan bu bölge, aynı tarihlerde Lidya hakimiyetinde idi.

Lidya Kralı Krezüsün, Pers İmparatoru Sirusa yenilmesinden sonra Uşak bölgesi Pers hakimiyetine geçti. Büyük İskender'in Anadolu' ya geçerek Persler' i yenilgiye uğratmasıyla Uşak' ta Makedonya krallığı denetimine geçti. Daha sonra Bergama Krallığı topraklarına katılan yerleşim, MÖ 189'da konsül Gnaeus Manlius Vulso' nun Galatlar'a düzenlediği seferde Roma topraklarına katıldı. Roma İmparatorluğu' nun MS 395 yılında ikiye bölünmesiyle Uşak, Bizans egemenliğine girdi.

1069/1070 yılında Emir Afşin komutasındaki orduların Üsküdar' a kadar olan akını sırasında Uşak'ta kısa süreli Selçuklu egemenliğine yaşandı. 1071 Malazgirt Meydan Muharebesi'nden sonra Türkler hızla Anadolu içlerine yayılmaya başladı. Uşak ve yöresi de Kutalmışoğlu Süleyman Şah tarafından 1076'da Bizans'tan alındı. I. Haçlı Seferine kadar Uşak Selçuklu egemenliğinde kalmış, 1097 yılında meydana gelen Dorileon Muharebesi (1097) sonrasında Uşak ve yöresi 10̈98 yılında Bizans egemenliğine geçti. Haçlı seferlerinden sonra Konya'yı kendilerine merkez edinen Selçuklular yeniden toparlanmaya başladılar. 1182'de Uşak ve yöresini yeniden ele geçirdiler. Ancak bu sıralarda Selçuklular'ın taht kavgasıyla uğraşmasından yararlanan Bizans bölgeyi yeniden ele geçirdi. Uşak ve çevresi Selçuklu egemenliğini altına ancak I. Alaeddin Keykubad zamanında 1233'te girdi.

 Germiyanoğulları dönemi
Germiyanoğulları, Uşak ve Kütahya illerinin tarihinde önemli bir paya sahiptir. Germiyanoğulları, III. Gıyaseddin Keyhüsrev döneminde Anadolu Selçuklu Devleti'nin batı sınırına yerleşmiştir. Germiyanoğulları, II. Gıyaseddin Mesud döneminde Anadolu Selçuklu Devleti ile mücadeleler girişmiş ve Selçuklu Devletinin parçalanmasıyla Uşak' ın da içinde olduğu geniş bir bölgeye egemenlik kurmuştur. 1390-1402 yılları arasında Osmanlı idaresinde bulunan Uşak, Ankara Savaşından sonra 1429 yılına kadar Germiyanoğulları beyliğinin yönetiminde bulundu. Germiyanoğlu II. Yakub Bey' in vasiyeti üzerine Uşak' la birlikte tüm beylik toprakları Osmanlı Devleti'ne katıldı.

 Osmanlılar dönemi
Osmanlılar döneminde Uşak, Anadolu eyaletinin Kütahya Sancağı'na bağlı bir kazaydı. 1867 yılında merkezi Bursa olan Hüdavendigâr Vilayetine bağlanan Kütahya Sancağı'nın kazası oldu. 1908 yılında Kütahya Sancağı mutasarrıflık yani bağımsız sancak oldu. Uşak'ta bu tarihlerde sancak yapılan diğer yerlerin arasına katılmak için ya da Aydın sancağına bağlanmak için çabaladıysa da kaza olarak kaldı. Eşme ilçesi ise önce Anadolu eyaletine bağlı Saruhan sancağına bağlıydı. Manisa merkezli bu sancak, 1847 yılında Saruhan, Biga (merkezi Çanakkale ve Karesi (merkezi Balıkesir) sancaklarından oluşan Saruhan vilayetine, 1867 yılında merkezi İzmir olan Aydın vilayetine bağlanmıştır.

Uşak, Osmanlı döneminde Suhte ve Celali isyanları dönemleri hariç tutulursa sakin ve barış içinde yaşadı. Celali isyanlarının devamında 1603-1610 yıllarında "Büyük kaçgunluk" olarak adlandırılan dönemde "Hayalioğlu" adlı Celali reisi Uşak ve çevresinde yıkıma sebep oldu. Suhte ve il erleri Celaliler' e karşı mücadelede bulundular. Bu dönemde Celali tehditlerine karşı Uşak şehrinde "Şah İshak" kalesi inşa edildi. 18. yüzyılın sonlarına doğru Uşak Voyvodası Acemoğlu olayı patlak verdi. Osmanlı güçleri Uşak ve civarında halka zulüm ve baskı yapan Acemoğlu Ahmed üzerine harekete geçti. Uşak' ın Öksüz köyü yakınlarında yapılan savaşta Osmanlı güçlerinin yenilerek çekilmesiyle Acemoğulları Uşak' a yerleşti. 1795 yılında Acemoğlu' nun öldürülmesiyle Uşak' ta denetim sağlanabildi. 19. yüzyılın sonlarına doğru Hacı Muradoğlu adındaki bey isyan ederek Şah İshak kalesine çekilmiş ancak öldürülmesiyle isyan bastırılmıştır. 1916 yılında da Uşak ve civarında çete faaliyetleri yaşandığı kayıtlarda görülmektedir.

Köylüler, devlet görevlilerine ve Celaliler'e karşı Suhteler'le güç birliği etti. Hayalioğlu adında bir Celali, Uşak çevresini kasıp kavurduğunda Suhteler, il erleri ile birleşerek Celaliler'e karşı çıktılar. 18. yüzyılda ayanların güç kazanması, bunların halka baskı yapmasına da neden oluyordu. Bunun Uşak'taki örneği de Uşak ayanı Çevreoğlu Ahmed olayıdır. 1778'de Banaz ve Uşak kadılarının merkeze gönderdikleri mektuba göre Çevreoğlu Ahmed ve kardeşi Kadı Süleyman ile yardakçılarından Çöyke Mustafa uzun süreden beri halka baskı yapmaktaydılar. Harmende Aşiretinin vekillerinden Osman öldürülmüş, mal ve hayvanlarına el konmuştu. Caber ve Çakal Aşiretlerine de baskı yaparak bunları İzmir'de oturmaya zorlamışlardı. Ayrıca gelen geçen yolculara da saldırıyorlardı. Ulu Göben Köyü'nün pazarına giden bir Hristiyanı öldürüp, beraberindeki Hacı Mustafa'yı ve başkalarını da yaralamışlardı. Buna benzer daha birçok olaya sebebiyet vermişlerdi. Bu olaylar üzerine Anadolu Beylerbeyi olaya müdahale etmek ve devlet otoritesini yeniden kurmak üzere görevlendirilmişti. Ancak Çevreoğlu'nu yargılayacak mahkeme her nedense bir türlü toplanamadı ve Çevreoğlu'nun etkinliği bir süre daha devam etti.Yine 18. yüzyılda İbrahim Kethüda, Anadolu Beylerbeyi'ne bağlı kethüdalık görevinde iken önce Antep'te ardından Hayfa'da çıkan isyanları bastırmaya memur edilir. Kendisine verilen emirleri yerine getirip, isyanları bastıran İbrahim Kethüda ya, hizmetlerinden dolayı Sancakbeyliği rütbesi uygun görülür. Ancak bu görevi kabul etmeyen İbrahim Bey, Uşak'ın güneyine düşen toprakların tımarına razı olur.

 Milli Mücadele dönemi
 Yunan işgalinden önce Uşak
İstanbul Hükûmeti'nin tutumuna karşı Mustafa Kemal önderliğinde başlayan, Milli Kurtuluş Harekatı, yurdun dört köşesinden destekleniyor ve yer yer Müdafaa-i Hukuk Cemiyetleri kuruluyordu. Uşak'ta da İbrahim Tahtakılıç başkanlığında Uşak Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti kuruldu.

Yunanlar İzmir'e asker çıkarmışlar ve Anadolu içlerine doğru ilerlemeye başlamışlardı. Bu sıralarda Uşak da hummalı bir faaliyet içindeydi. Halk, Uşak Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti'ni destekliyordu. Alaeddin Tiritoğlu, mahallen teşkil edilen ve kendisinin idare ettiği ufak bir milli kuvvetin kumandanı idi. Ayrıca 1920 yılında kurulan Uşak Hücum Taburundan başka, ihtiyat erlerinden 250-300 kişilik silahlı Uşak Milli Piyade Taburu kuruldu. Kısa bir süre sonra merkez, bucak ve köylerden dört bölüklü Uşak Süvari Alayı meydana getirildi.

Bu sıralarda Uşak'ta bulunan Kuvâ-yi Milliye ve 23. Fırka (tümen) komutanı İzzettin Çalışlar, ilerleyen Yunan kuvvetlerine karşı koymak için İnay İstasyonu'na Uşak Hücum Taburu'ndan bir bölük göndermişti. Ayrıca cephe komutanlığı, Simav mıntıkasında toplanmış Yunanlar'a karşı taarruza geçen kuvvetlerin, Uşak'ta bulunan birliklerle ve Uşak Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti'nin yardımıyla desteklenmesini emretmişlerdi. Bu emir üzerine 23. Fırka Kumandanlığı, diğer kuvvetlerle birlikte, Jandarma Yüzbaşı İsmet İnönü kumandasındaki Uşak Hücum Taburu'nu Demirci'ye göndermişti. Çok az olan cephane ve bombalar da bu taburla birlikte yollanmıştı. Bu sebepten Uşak Cephesi zayıflamıştı.

Fırkanın Uşak cephesinde kalan 68. ve 69. alayları, er, at, silah ve giyim itibarıyla zayıf idi. Elde güvenilecek ihtiyat kuvveti olarak yalnız Uşak Milli Piyade Taburu ile Uşak Milli Süvari Alayı kalmıştı.

 Uşak'ın Yunanlar eline geçişi
27 Ağustos 1920 günü düşman kuvvetleri, Alaşehir'den seri bir hareketle Uşak istikametinde taarruza geçtiler. Uşak'taki 23. Tümen'in 1500 mevcudu vardı. Tümen, Uşak'ı örtmek ve müdafaa etmek için Sarayköy-Karakuyu-Karahasan köyleri hattında mevzilenmiş ve sol yanı ile Selikler köyüne kadar uzanmıştı. Kurban Bayramı izni yüzünden Uşak'ta mevcutları az olan Uşak Milli Piyade ve atlı bölükleri bırakılmıştı. Bunlar da Sarayköy üzerine ilerleyen Yunan kuvvetlerine karşı cephe almak üzere o istikamete kaydırılmışlardı.

Yunanlar Sandıklı Köyü-Saray Köyü hattına yanaştı. Bu suretle Uşak muharebesi başladı. Yunanlar, Musa çetesinin kılavuzluğu ile gece karanlığında Sarayköy ve Külköy arasında bulunan yüksek kayalara çıkmaya muvaffak oldular. Daha o gün, Demirci muharebelerinden dönen 44 ve 108 mevcutlu iki tabur ile Uşak'ta bulunan bir hücum bölüğünün geceleyin Yunanlara karşı yaptıkları taarruzla, bu tepeleri ele geçirmek mümkün olmadı. 28 Ağustos sabahı muharebe, düşmanın üstünlüğü ile devam etti. Düşman en az 12000 piyade ve kuvvetli topçu ve süvari birlikleri ile taarruzun ağırlığını Karakuyu ile Külköy arasında bulunduruyordu. Yunanlar yerli halkın direnmesine rağmen 29 Ağustos 1920 tarihinde Uşak'ı işgal ettiler.

 Uşak'ın geri alınışı
Uşak'ın işgal altında kaldığı tam iki sene içinde Büyük Millet Meclisi Hükûmeti, Garp Cephesi'ni kuvvetli bir hale getirdi. Garp Cephesi Kumandanı İsmet İnönü, İnönü Savaşları'nı kazandı. Ordular Sakarya Meydan Muharebesi'nde Yunan ordusunu yendi. Bunu Mustafa Kemal Paşa'nın Afyon-Dumlupınar Meydan Muharebesi zaferi takip etti. Mustafa Kemal Paşa'nın idare ettiği Türk kuvvetleri 30 Ağustos 1922 tarihinde Murat Dağları'nın doğu eteklerinde Çal Köyü mıntıkasında Yunan ordularının büyük kısmını kuşatarak yok etti. Türk ordularının imha hareketinden kurtulabilen ve General Franko kumandasında toplanan I. ve II. Yunan piyade tümenleriyle, bir süvari tugayı ve meşhur Palantras Müfrezesi, I. kolordunun taarruzu karşısında 30 ve 31 Ağustos günlerinde Hallaçlar-Kaplangı dağı hattında kesin bir mağlubiyete uğratıldı. General Franko, 1 Eylül 1922 günü ümitsiz bir halde Uşak'ın Kapaklar-Kusura Deresi-Elma Dağı hattında tutunmaya çalıştı. Sonra da Karlık istikametinde ilerleyen 6. Tümenin önünde tutunamayarak kaçtı.

Birlikler, 1 Eylül 1922 günü ikindi vakti Uşak ovasında şehre doğru süratle ilerlerken, şehir yanıyordu. Bu sırada şehre ilerleyen birliklerin başında Kumandan İzzettin Çalışlar bulunuyordu ve 2 Eylül 1922'de Uşak işgalden kesinlikle kurtuldu.1 Eylül Uşak'ın kurtuluşu olarak kutlanır.

 Yunan başkomutanı Trikupis'in esir alınışı
Uşak için gurur kaynağı olan konulardan biri de Yunan başkomutanı Nikolaos Trikupis'in, Eylül 1922'de Atatürk'ün komutasında bulunan Kafkas Tümen Komutanı Halit Bey tarafından Uşak'ta yakalanmasıdır.

30 Ağustos 1922'de Dumlupınar Başkumandanlık Meydan Muharebesi'nde bozguna uğrayan Yunan Ordusu'nun büyük bir kısmı, Dumlu, Büyükoturak, Banaz, Kızılhisar ve Kapaklar üzerinden Uşak'a doğru çekilirken Yunan orduları başkomutanı General Trikupis'in de içinde bulunduğu büyük bir birlik, Comburt Ovası'nı geçerek 2 Eylül 1922 günü Aşağıkaracahisar köyüne gelmişti.

Aynı gün 5. Kafkas Tümeni'ne mensup birlikler, muhtelif savaşlar vererek ve Elma Dağı'nın güneydoğusunda bulunan Göğem Köyü'nün doğu yakasına yaklaştığında, Karacahisar ve Çamyuva (Mıngırap) köylerinin yanmakta olduğu haberini almışlardı.

Bir müddet sonra küçük rütbeli bir Yunan subayı, tümen kumandanının yanına gelerek General Trikupis'in teslim olmaya karar verdiğini söyledi. 5. Kafkas Fırkası Kumandanı Halit Bey, Liva Komutanı Hopalı Ali Rıza Bey'e Yunan subayının getirdiği haberi bildirdi ve gidip Yunanlar'ı teslim almasını emretti.

2 Eylül 1922 gecesi saat 22:30 sıralarında Süvari Bölüğü Komutanı Sivaslı Yüzbaşı Ahmed Bey, esir generaller ile maiyetlerini Bölmeli Tepe'deki (Çakmaklı Tepe) 5. Kafkas Fırkası Komutanı Albay Dadaylı Halit Bey'in (Halit Akmansü) yanına getirdi. Yunan komutanının Uşak'ta Atatürk'ün huzuruna çıkarıldığı ev şu an müze olarak ziyarete açıktır.

 Uşak'ın il oluşu
15 Temmuz 1953 tarihine kadar Kütahya'nın ilçesi olan Uşak, kendisine bağlı Sivaslı, Ulubey, Banaz ve Karahallı bucaklarının ilçe haline getirildiği düzenlemeyle il olmuştur. Aynı tarihe kadar Manisa'nın ilçesi olan Eşme ilçesi de (Güre, Sirge ve İnay bucaklarıyla birlikte), Uşak'a bağlanmıştır. Bu yıldan sonra Kütahya ili Gediz ilçesinden 13 köy ve Altıntaş ilçesinden 3 köy; Manisa ili Selendi ilçesinden 1 köy ve Afyonkarahisar ili Sandıklı ilçesinden 1 köy Uşak'a bağlanmıştır.

 Atatürk ve Uşak
Atatürk Uşak'a ilk defa 2-3 Eylül 1922 tarihinde komutan olarak, ikincisi 16 Ekim 1925 tarihinde cumhurbaşkanı olarak ve üçüncü defa ise 1934 yılında İran Şahı Rıza Pehlevi ile birlikte gelmiştir. Ayrıca Atatürk'ün eşi Latife Hanım da İzmir'deki Uşaklı tüccarlar ailesi olan Uşşakizadelerdendir.

 Uşak hakkında yazılanlar
Uşak'ta Lidya, Frigya, Hellen, Roma, Selçuklu ve Osmanlı gibi birçok uygarlığın izleri görülebilmektedir.

Uşak'la ilgili geçmişe ait bilgilerden birini, ünlü gezgin Katip Çelebi, Cihannüma isimli eserinde verir: Uşak, Kütahya'dan batıya bir merhale Murat Dağı yakınında, bir dere içinde kaleli bir kasaba, 150 adet köyü bulunan mamur bir kazadır. Kasabası geniş bir ovanın doğusuna düşüp köyleri o ovada bulunmaktadır. Seccade ve halısı meşhurdur.

Bir diğer gezgin Evliya Çelebi ise Uşak halısı hakkında bilgiler verir. Seyahatname'de, Uşak halısının çok kıymetli olduğu ve değişik bölgelere ihraç edildiği yazılıdır. Evliya Çelebi Uşak'ta Rum ve Ermeniler'in kalabalık bir nüfusa sahip olduğundan da bahseder. Tarih boyunca Uşak'ta Türklerle birlikte Rum ve Ermeniler dostluk içinde yaşamışlar.

Wilhelm Von Bode ve Ernest Kühnej adlı iki Alman araştırmacı Uşak halıcılığına dair yaptıkları ve 20. yüzyılın ilk çeyreğinde birkaç basımı yapılan eserde; gerek Hollanda ve gerek Birleşik Krallık'taki yüksek sınıfa mensup ailelerin evlerinde 18. yüzyıldan kalma Uşak halılarının bütün odaları kaplamakta olduğundan bahsederler. Bugün de Berlin Bergama Müzesi'nde sergilenmekte olan 15. yüzyıla ait madalyon tipli büyük halı Uşak halılarının o dönemdeki değerine bir örnek teşkil eder.

 Coğrafi yapı
 Genel konumu

Uşak ili komşu iller olan Kütahya ve Afyonkarahisar gibi Ege Bölgesi ile İç Anadolu Bölgesi arasında bir geçit oluşturan İç Batı Anadolu Bölümü üzerinde yer alır. Genel olarak ilin kuzey, kuzeydoğu ve doğu kesimleri dağlarla ve güneybatısı yüksekliği 1000 metrenin altında olan ovalarla kaplıdır.

Uşak'ın kuzeyinde Kütahya iline bağlı Şaphane, Gediz ve Dumlupınar ilçeleri, doğusunda Afyonkarahisar iline bağlı Sinanpaşa ve Hocalar ilçeleri, güneyinde Denizli iline bağlı Çivril, Bekilli, Çal, Güney ve Buldan ilçeleri, batısında ise Manisa iline bağlı Sarıgöl, Alaşehir, Kula ve Selendi ilçeleri bulunmaktadır.

İl toprakları 5341 km²'lik yüzölçümüyle Türkiye alanının yaklaşık %0,7'sini kaplar.

Murat Dağı, Bulkaz Dağı ve Ahır Dağı ilin kuzey, kuzeydoğu ve doğudaki doğal sınırını oluşturur. Bu dağlar il topraklarını Kütahya ve Afyonkarahisar'dan ayırır. İl topraklarında ağırlıklı yeri platolar tutar.

 Yeryüzü şekilleri
 Dağlar
Dağlar, il topraklarının %37'sini kaplar. Uşak'taki dağlar ilin kuzey, kuzeydoğu ve doğu kesiminde bir silsile halinde bulunmaktadır. Uşak-Kütahya sınırındaki Murat Dağı 2312 metre yüksekliğiyle ilin en yüksek kesimini oluşturur. İlin ikinci yüksek dağı Sivaslı ilçesinin doğusunda, yüksekliği 1990 metre olan Bulkaz Dağı'dır. Bu dağın doğu kesimleri Afyonkarahisar ili sınırları içinde kalır. Uşak Ovası'nın kuzeyinde yer alan Elma Dağı'nın yüksekliği ise 1805 metredir. İl alanının %57,5 gibi büyük bir bölümünü kaplayan platolarda yer yer tepelik alanlara rastlanır. Uşak ilindeki dağlar şunlardır:
 Bulkaz Dağı
 Elma Dağı
 Ahır Dağı
Bunların dışında Eşme ilçesinde yükseklikleri 1000-1200 metre civarında olan Kemer, Omurbaba, Ahmetler ve Kurtdağı tepeleri ormansız ve çıplak tepelerdir. Karahallı ilçesinde önemli özelliği olan dağ yoktur. Ulubey ilçesinde ise son yıllarda Türkiye'nin en büyük altın madenlerinin (105 ton rezerv) tespit edildiği 1200 m. yükseltili Kışla Dağı bulunmaktadır. Kanyonunuda bulunmaktadır. Bu kanyonun özelliği, Amerika Birleşik Devletleri'nde bulunan Grand (Büyük) Kanyon'dan sonra dünyanın 2. büyük kanyonu olmasıdır.

 Ovalar
Uşak il topraklarının %5,5'ini ovalar kaplar. Uşak ilinde ovaların en önemlileri, Büyük Menderes'in kollarından olan Banaz Çayı etrafında gelişen  900 m. yükseltili Banaz Ovası ile bunun batısındaki 880 m. yükseltili Uşak Ovası'dır. Ayrıca Sivaslı Ovası (930 m.) ve Sirge Ovası (410 m.) da Uşak'taki ovalardan bazılarıdır.

 Su Kaynağı
Uşak'ta iki önemli ırmak vardır. Bunlar Büyük Menderes'in kolu olan Banaz Çayı ve Gediz Nehri'dir. Ayrıca Banaz Çayı ve Gediz Irmağı'na katılan çok sayıda küçük akarsu vardır.

 İklim

 Yağışlar
Uşak, Akdeniz yağış rejiminin etkili olduğu bir alandadır. Yağışlar en çok kış aylarında görülür. Yaz ayları ise kuraktır.

İlde yağışlar ilçelere göre de farklılık gösterir. En çok yağış alan ilçe Banaz, en az yağış alan ilçe ise Eşme'dir.

 Rüzgârlar
Uşak'ta egemen olan rüzgârlar; günbatısı, gündoğusu ve karayeldir. İl merkezinde ortalama rüzgâr hızı saniyede 2,8 metredir. Batı rüzgârları Uşak'ta en hızlı esen rüzgârlardır. Bu rüzgârların hızı saniyede 29,6 metreye kadar yükselir.

 Bitki örtüsü
Uşak, Ege ve İç Batı Anadolu Bölgeleri arasında geçit yeri olduğundan bitki örtüsünde de her iki bölgenin özellikleri göze çarpar. Ancak Uşak, Ege Bölgesi'ne göre daha soğuk olduğundan Ege Bölgesi'nin tipik bitki örtüsü olan zeytine pek rastlanmaz. İlde, dağlarda çok sık ormanlara rastlanır. Çok çeşitli ağaç türlerinin olduğu bu ormanlarda yaygın ağaç türleri; meşe, karaçam, kızılçam, dişbudak, ahlat, karaağaç, çınar ve ardıçtır.

 Yönetim

İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye Başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Ayni seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclislerini oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak, İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)

İl Genel Meclisi, İl Özel İdaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik İl Encümenini seçer.

Merkezi yönetim, Vali ve İl Müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve İl Encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak Vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.Uşak Valisi, 1967-Sinop doğumlu Turan ERGÜN'dür. 12.5.2022/209 sayılı kararla Mülkiye Teftiş  Kurulu Başkanı iken atanmıştır.Uşak Belediye Başkanı, Sivaslı doğumlu Mehmet Çakın (AK P.), 31 Mart 2019 seçimlerinde %39,13 oy oranıyla seçilmiştir.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Uşak İl Genel Meclisi üye sayısı, 11 AK PARTİ, 5 CHP ve 3 İYİ P.olmak üzere 19'dur. Uşak Belediye Meclisi ise 17 AK Parti, 2 CHP, 11 İYİ P. ve 1 MHP olmak üzere 31 üyeden oluşur.

2023 Genel seçimleri sonucu, Uşak'ı temsilen TBMM'e AKP'den 2 milletvekili (Fahrettin Tuğrul, İsmail Güneş), CHP'den 1 milletvekili (Ali Karaoba) seçilmiştir.

 Nüfus
1924 Türk Ticaret Salnamesinde Uşak merkezinin nüfusu 15 bin, Uşak kazasına bağlı nahiye ve köylerin (150 civarında köy ve Karahallı, Ulubey ve Banaz Nahiyeleri) nüfusu ise 70 bindir. Buna göre 1924' te Cumhuriyet' in 1. yılında Uşak ta 85 bin kişi yaşamaktadır. 1926 tarihli Türkiye Cumhuriyeti Devleti Salnamesinde ise Uşak' ın nüfusu 91.298 kişi olarak verilmektedir.

Cumhuriyet Devrinin ilk nüfus sayımı 28 Ekim 1927 de yapılmıştır. Bu sayım sonuçlarına göre Uşak Kazası' nın toplam nüfusu 88.463 olarak tespit edilmiştir. Bunun 40.965 i erkek. 47.678 i kadındır. Yine aynı nüfus sayımı sonuçlarına göre merkez nüfusu 16 887' dir.

İlçe sayısının az olması, merkez ilçenin gelişen sanayisiyle göç alması ve ilçelerde nüfus artışının az oluşu nedeniyle merkez ilçenin genel nüfus içindeki payı sürekli artmıştır. 1965 yılında nüfusun % 37' si merkez ilçede yaşarken 2014 yılında bu oran % 66 seviyesine yükselmiştir. Merkez ilçe ağırlıklı bir nüfusa sahip Uşak, bu ağırlığını diğer alanlarda da hissettirmektedir.

2016 yılı verilerine göre il nüfusunun %19,36'i 15 yaşın altında; %69,44'i 15-64 yaş arasında; %11,21'i 65 yaş üstü nüfusu oluşturmaktadır.Güncel Nüfus Değerleri (TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Uşak ili nüfusu: 375.454'dür. Bu nüfusun % 79,19'u şehirlerde yaşamaktadır (2022 sonu). İlin yüzölçümü 5.556  km2'dir. İlde  km2'ye 68 kişi düşmektedir. (Bu sayı merkezde  160'dır.)  İlde yıllık nüfus artış oranı % 0,61 olmuştur.  Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Merkez ilçe (% 1,41)- Ulubey (-% 1,90)

06 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 6 İlçe, 11 belediye, bu belediyelerde 72 mahalle ve ayrıca 245 köy vardır.

Cumhuriyet'in ilk sayımından günümüze kadar Uşak Merkez nüfusu:

Görüldüğü gibi 1950'li yıllara kadar Türkiye'nin nüfus artış eğiliminin benzeri bir artışa sahip Uşak 20.000'in altında nüfusa sahipti. 1950 sayımında, o tarihte bağlı bulunduğu Kütahya il merkezini nüfus olarak geçmiş (Uşak: 19.636, Kütahya: 19.448) ve 1953 yılında il olmuştur. 1955 sayımından itibaren ülkede görülen kentleşme atılımıyla birlikte hızla göç almış ve büyümüştür. Nüfusu son 50 yılda 6  kat; son 20 yılda ise yaklaşık 2 kat artmıştır.

İlçelerinden Banaz ilçe merkezi, en hızlı büyüyen ilçedir. Banaz 1935'te 662 nüfuslu bir bucak merkeziyken; 1953'te ilçe olmuş, 1955'te 2304 nüfusuyla Uşak ilinin en küçük ilçe merkezi olmuştur. Ankara - İzmir karayolu üzerinde yer alması sebebiyle diğer ilçeler göre daha hızlı gelişmiştir. 2016 yılında merkezinin nüfusu 16.553 kişi olmuştur.

Eşme ilçesi esas geçim kaynağı olan tarım nedeniyle daha yavaş bir büyüme sergilemektedir. Son yıllarda ilçede gelişen kanatlı et üretimi ve hayvancılık sayesinde yeniden büyümeye başlamıştır. 1970'te 6.200 olan ilçe merkezi, 2016'da 15.004'e nüfusa ulaşmıştır.

Karahallı ilçe merkezi 1953'te ilçe olduğu tarihte Uşak'ın en büyük ilçe merkezi iken, 2007 sayımına göre en küçük ilçe merkezi durumuna gelmiştir. (1955: 4.922; 2016: 4.010) Bu durumun başlıca sebebi, ekonomisinde tarımdan çok dokumacılığın önemli olması ve ülkede gelişen teknolojiye karşın, ilçede geleneksel üretimin rekabet edememesi dolayısıyla ilçenin göç vermesi. Bu durumu önlemek için son yıllarda ilçeye Organize Sanayi Bölgesi yapımına başlanmıştır. Özellikle İstanbul ve Bursa'ya göç etmiş Karahallılar ilçeye yatırım yapmaya başlamıştır.

Sivaslı ilçesi Banaz'dan sonra 2. sırada nüfus artışına sahip ilçedir. Özellikle ilçede çilek tarımının başlatılmasıyla ilçe büyümeye başlamıştır. İlçe olduğu tarihte 3000 kadar nüfusa sahip olan Sivaslı günümüzde 7036 nüfusa sahiptir. Ayrıca ilçe 5 tane kasaba barındırmaktadır.

Ulubey ilçesi ise Karahallı'dan sonra en fazla nüfus kaybeden ilçedir. 2000'lere kadar 19.000 - 20.000 olan ilçe nüfusu, 2016'da 13.135'e düşmüştür. Bunun başlıca nedeni il merkezine olan göçler olarak gösterilebilir. İlçe merkezi ise 1955'ten bugüne kadar 5000 civarında değişen durağan bir nüfusa sahiptir.

 Ekonomi
Uşak ilinde ekonomik hayat; tarımsal faaliyetler, hayvancılık ve süt ürünleri imalatı, tekstil ve deri ürünleri imalatı, gıda ürünleri imalatı, madencilik, seramik ürünleri imalatı oluşturmaktadır.

Tarımsal faaliyet olarak tarla bitkileri, meyve ve sebze üretimi ele alındığında; fiğ vb yeşil ot, arpa, buğday, şekerpancarı ve mısır başlıca tarla ürünlerini oluşturmaktadır. Meyvecilikte üzüm üretimi ön plana çıkmaktadır. Bunun yanı sıra elma, kiraz, vişne ve armut diğer önemli meyvecilik ürünleridir.

Kuruluşundan itibaren geçiminin önemli bir kısmını topraktan elde eden Uşak, tarihi gelişimi içinde halısı, kilimi ve buna benzer el sanatlarıyla da tanınmıştır. Cumhuriyet'in ilk yıllarında Uşak Şeker Fabrikası'nın kurulmasıyla bir sanayi şehri görünümüne kavuşmuştur. Dokuma, tabakçılık, trikotaj ve toprak sanayisi ile irili ufaklı imalathane ve fabrikaları da içinde barındıran bir ekonomiye sahiptir.

Uşak, Türkiye'de ilk sanayi kuruluşlarının ortaya çıktığı illerden biridir. Uşak'ta imalat sanayiinin kurulmasında belirleyici rolü halıcılık oynamıştı. Bölgede dış pazara yönelik üretimin gelişmesi ister istemez halı dokumacılığında kullanılan girdilerin bölgede üretilmesini gerektiriyordu. Halıyla ilgili girdilerin bir bölümü geleneksel yöntemlerle yapılıyordu. Ancak üretimin artmasıyla geleneksel olarak üretilen girdiler talebi karşılayamıyordu. Bu durum fabrikasyon üretimi zorunlu hale getiriyordu. Uşak'lı tüccarlar ilk yün ipliği fabrikasının yapımına giriştiler. İlk olarak 1905'te Bıçakçızade Biraderler ve Mehmet Zeki Kumpanyası İplik Fabrikası açıldı. Bunu 1917'de açılan Hamzazadeler ve Şürekası Şayak Fabrikası izledi. 20. yüzyıl başlarında Türkiye'de çok az sayıda fabrika olduğu düşünülürse, Uşak'ta iplik fabrikalarının Uşak'lı girişimciler tarafından kurulması ve yaşatılması dikkat çekicidir. 1913 yılında yapılan sanayi sayımına göre Türkiye'de yün ipliği üreten ve yün dokumacılığı yapan 13 kuruluş vardı ve bunun üçü Uşak'taydı.

Alaşehir-Afyon demiryolunun 1869 yılında tamamlanmasıyla İzmir Metropolü ile Uşak arasında ulaşım kolaylaşmış ve kilim ve halı ticareti daha da canlanmıştır. Bu yüzden Uşak garının tarihi çok eskilere dayanır.

Cumhuriyet'in ilk yıllarında Uşak, Türkiye'nin sanayileşme hamlesine önderlik eden bir il olmuştur. Türkiye'nin ilk şeker fabrikalarından biri olan Uşak Şeker Fabrikası1926'da işletmeye açılmıştır. Uşak Şeker Fabrikası, Cumhuriyet tarihindeki ilk özel yatırımdır.

1970'lerden sonra Uşak imalat sanayiinde yeniden bir canlanma olmuştur. Büyük bir bölümü yerel sermaye tarafından gerçekleştirilen ve imalat sanayiinin çeşitli alanlarına dağılan çeşitli yatırımlar gerçekleştirilmiştir.

Uşak kamu yatırımı almadan büyüyen bir ildir. Bu durum, halkın ticarete olan ilgisine bağlanabilir.

Cumhuriyetin ilk yıllarında Türkiye'nin sanayileşme hamlesine öncülük eden Uşak, bu görevine zaman içinde de devam etmiştir. Ana üretim konusunu tekstil, deri ve seramik oluşturmaktadır. Halihazırda Türkiye'de tüketilen zig derinin % 60'ı, gazlı sargı bezinin % 91'i, pelüş battaniyenin % 90'ı, yün ipliğin % 65'i, seramiğin % 22'si Uşak'ta üretilmektedir.

Şehirde son tespit edilen durumlardan biri de; Türkiye'nin ve Avrupa'nın en zengin altın maden yataklarının Uşak'ta olmasıdır.

Eşme'de el yapımı kilim, Sivaslı ilçesinde; çilek üretimi çok yoğundur. Banaz ilçesi de kiraz üretimi konusunda öncüdür. Sivaslı, Eşme ve Banaz'da Haziran ayı içerisinde festivaller düzenlenir.

 Konum

 Kültür

Uşak eskiden beri kültür ve eğitim çalışmalarına önem vermiş bir ildir. 1671 yılında Uşak'a gelen Evliya Çelebi, eserinde burada alim ve ileri gelenlerin çok olduğundan bahsetmiştir.

Cumhuriyet'in ilanından önce Uşak'ta faaliyet gösteren 26 medrese ve çok sayıda mektep bulunmaktaydı.

 Eğitim
Uşak ili Uşak üniversitesi ve kaliteli eğitim veren liselerini bulundurması bakımından da önemli bir ilimizdir.
Uşak Fen lisesine her yıl çevre ilçe ve illerden pek çok öğrenci gelmektedir.

 Uşak halk türküleri Vikikaynakta Uşak halk türküleri kategorisi bulunmaktadır''Bazı meraklıların ve halk müziğine gönül vermiş birkaç Uşaklının sayesinde birçok Uşak halk türküsü radyo repertuvarlarında bulunmaktadır. Bunlardan bazıları arpalar hasır oldu, aşağıdan gelir yörük evleri, aşağıdan geliyor fadimem, aşağıdan geliyor gül ayşe, ay bulutta, ayağında mesi var, ayşe dedim adına, bahçenin harımıyım, bahçenizde güren var, binnaz kızı naz kızı, çattılar kazan taşını, çay başında çırpınıyor baykuşlar, çeşmeden döndü geliyor, çeşmeden dudu geçti, ekinler ekilirken, evlerinin önü kuyu, evlerinin önünde bulgur dibeği, evren köyün alt yanında bostanı, ey su yolu, feslikanım dam başında, karanfil oylum oylum, göç dereden gece geçtim, gül kurusu kalburda, hadi gidem garadaşa, hani benim yemenim, harman yeri düz düze, islicenin çeşmeleri, ince karanfildir kavganın başı, islamoğlu, karşı karşı evimiz, kiremitte buzmusun, küp dibinde bulgurum, meleme koyunum vazgeç kuzundan, nazoğlunun biber gibi benleri, ormandan gel, pabucumun beli kırık sürürüm, paşa beyin merdivenden inişi, penceresi yeşil perde, portakalın sarısı (memduh bey) siyah keten carım var, sizin dükkân bizim dükkân demirden, uzun uzun kamışlar, vardım takmak hanına, yılan aktı kamışa, yordu beni evinizin yokuşu vs..

Uşak'ta Batı Anadolu ağzı kullanılmaktadır.

 Turizm
İlden E-23 karayolu geçmektedir. Bu açıdan Uşak önemli bir yerdedir. Tarihi ve doğal zenginliklere sahip olmasına rağmen tesis azlığı ve yetersiz tanıtım nedeniyle turizm sektörü Uşak'ta yeterince gelişememiştir.

 İlin doğal güzellikleri ve mesire yerleri
İl merkezindeki mesireliklerin yanında Banaz ilçesinde Evrendede ve Çokrağan, Sivaslı ilçesinde de Evrenli (Doğal Park) Mesire Yeri bulunmaktadır. Ayrıca Ulubey Kanyonu, ABD'nin Arizona Eyaleti sınırları içerisinde bulunan  Büyük Kanyon'dan sonra dünyanın en büyük 2. kanyonudur.

 Ulubey Kanyonu
Uşak ilinin Ulubey ilçesi sınırları içerisinde bulunan kanyon. ABD'nin Arizona Eyaleti sınırları içerisinde bulunan  Büyük Kanyon'dan sonra dünyanın en büyük 2. kanyonudur. Bugüne kadar bilinmeyen kanyon, Ulubey Çayı ve Banaz Çayı boyunca devam eden bir ana kanyon ile buna bağlanan onlarca büyük yan kanyonlardan oluşur. Ulubey çayı, bütün kanyonu adeta saklı bir cennete çevirmiştir.
 Merkez Akse Çamlığı
Akse Çamlığı 70 hektar genişliğindedir. Uşak'a uzaklığı 4,5 km olup Kurtbaba mevkiinde bulunmaktadır.

Mesire yerinin asli ağaç türü kızılçamdır. Çamların yaş ortalaması 50-100 yıl arasında değişmektedir.

Topografik durum açısından fazla arızalı değildir. Birkaç kuru dere ile vadilere ayrılmış durumdadır. Çamlığın yolu her araç için her zaman gidiş ve gelişe müsaittir.

 Göğem Köyü Çamlığı
Yunan başkumandanı General Trikupis'in esir alındığı tepeyi ve bu tepede dikilen zafer anıtını görüş sahası içine alan bu çamlık Uşak'a 15 km uzaklıktadır. 1961 yılında bölmeli tepeye anıt inşa olunurken bu çamlığa da valilik ve İller Bankası'nca üç adet dinlenme evi yaptırılmıştır.

 Çokkozlar
Merkeze 3 km uzaklıkta ve Uşak-Sorkun yolu üzerinde, dere yolu bağları arasındadır. Bir zamanlar Evliya Çelebi'nin de ziyaret edip beğendiği tarihi bir mesireliktir. Yenileme çalışmaları 2009 yılında bitmiş, alan genişletilmiş ve çevre düzenlemesi yapılmıştır.

 Ilıcaksubaşı
Uşak'a en yakın bir su başı olan ve Ankara-İzmir asfaltının dibinde bulunan bu mesirelik meyilli bir dere içindedir. Ilıcaksu'dan Değirmenderesi'ndeki su değirmenleri yararlanmaktadır.

 Huzur Park
İzmir yolunun 5. km'sinde, yeşillikler ve çiçekler içinde bir dinlenme yeridir. Parkta Uşak yemeklerini tatma imkânının yanında spor yapma ve kayığa binme gibi aktiviteler de mümkündür.

Bölme beldesi etrafinda  Şakşak, Kocal, Küçükçeşme, Cingöz, Kocaçeşme, Üyücek ve Aşıgöz mevkileri piknik alanı olarak kullanılmaktadır.

 Kaplıcalar
Banaz'daki Hamamboğazı, Ulubey'deki Aksaz ve Merkez ilçedeki Emirfakı ve Örencik köyü'ndeki kaplıcalar, Uşak'ta yer alan kaplıcalardır.
Banaz'daki Hamamboğazı kaplıcası konaklamaya ilkbahar ve yaz aylarında uygundur.

Prehistorik çağlardan beri değişik medeniyetler tarafından iskan edilmiş olan Uşak ilinin hemen her tarafında bu medeniyetlere ait kalıntılara rastlamak mümkündür. Özellikle Hellenistik, Roma ve Bizans Çağı eserleri bölgenin en zengin arkeolojik buluntularıdır.

Ulubeyli Sülümenli Harabeleri, Sivaslı Selçikler Köyü Harabeleri, Sivaslı Payamalanı ve Banaz Ahat Köyü Harabeleri bu yerler arasındadır.

 Tarihi köprüler
Karahallı ilçesindeki Clandras Köprüsü yanında Çanlı Köprü, Halıpazarı Köprüsü ve Beylerhanı Köyü sınırları içindeki Beylerhan KöprüsüUlucak Köyü sınırları içerisinde yer alan Çatal (Değirmen) köprüsü Uşak'ın tarihi köprüleridir.

 Tarihi camiler
Uşak Ulu Camii 1419 yılında Germiyanoğlu Beyi II.Yakup Bey tarafından yaptırılmıştır. Mendepazarı'nda bulunan Karaali Camii 1519 yılında inşa edilmiştir.
Burma Camii 16. yüzyılda inşa edilmiştir.
Çakaloz Camii 19. yüzyılda inşa edilmiştir.

 Spor

2018-2019 Sezonu sonunda, Uşak'ın futboldaki takımı Utaş Uşakspor  2. Ligde grubunu 11.sırada tamamlamıştır.  Uşak'ın 4 takımı Voleybol kadınlar bölgesel liginde, 1 takımı da EBBL'de yer almıştır.

Futbol Türkiye Kupası 'nda Utaş Uşakspor başladığı 3. turda Kırklarelispor'a elenmiştir.

Önemli spor tesisleri: Uşak 1 Eylül Stadyumu (5.944), Uşak Yeni Spor Salonu (3.000), Uşak Osman Çağlı Olimpik Y. Havuzu (1.000)

Ayrıca bakınız
 Uşak'ın ilçeleri
 Uşak ilindeki yerleşim yerleri listesi

Kaynakça

Uşak Postası'ndan 2020 ve 2022 nüfus verileri Uşak Postası kaynağından.

Dış bağlantılar

 Uşak Valiliği
 Uşak il Kültür ve Turizm Müdürlüğü
 YerelNET Uşak  Uşak Postası'ndan 2020 ve 2022 nüfus verileri makalesi.

Uşak (il)


Banff and Macduff refers to Banff, Aberdeenshire and Macduff, Aberdeenshire

Banff and Macduff


Clément Serpeille de Gobineau, né le  à Paris et mort le  à Sartrouville, est un homme de lettres et propagandiste antisémite et collaborationniste français.

Biographie

Né le 25 mai 1886 au  de la rue Nicolo, dans le 16 arrondissement de Paris, Maxime Louis Jean Clément Serpeille est le fils de Maxime Serpeille (1858-1930), journaliste au Gaulois, et de Christine de Gobineau (1857-1944), fille d'Arthur de Gobineau, auteur de l'Essai sur l'inégalité des races humaines.

Pacifiste après la Première Guerre mondiale, Clément Serpeille de Gobineau adhère à des associations de soutien à la Société des Nations. En 1931, il prône une entente étroite et une collaboration économique entre la France, l'Allemagne et l'Italie.

Passionné par l'œuvre de son grand-père maternel, qu'il s'efforce de réhabiliter, Clément Serpeille de Gobineau rédige à son sujet un article pour un numéro spécial de la revue Europe en octobre 1923. Au cours des années 1930, il édite différents écrits de son aïeul.

Complaisant à l'égard de l'Allemagne nazie, à la fois par pacifisme et par sympathie envers un régime raciste qui s'inspire en partie du « gobinisme », Serpeille de Gobineau collabore au Völkischer Beobachter avant la Seconde Guerre mondiale et rédige un petit journal ronéotypé, Notre Peuple. En septembre 1933, il a assisté au Congrès du parti nazi à Nuremberg. Le 23 juin 1939, ces activités pro-nazies lui valent une première perquisition, qui confirme ses liens avec la propagande du Troisième Reich.

Le 6 juin 1940, il est arrêté, en même temps que d'autres publicistes pro-nazis, , Alain Laubreaux, Charles Lesca, Pierre Mouton et Thierry de Ludre, en tant que suspect d'atteinte à la sûreté de l'État. Incarcéré à la Santé, il est évacué le 12 juin vers le camp des Groues, près d'Orléans, la capitale étant sur le point d'être prise par les Allemands. Au cours des jours suivants, Serpeille et ses codétenus sont transférés au camp d'Avord puis à celui de Gurs. Le 12 août, il bénéficie d'une ordonnance de non-lieu.

Après sa libération, Serpeille de Gobineau donne des conférences et rédige la préface d'un ouvrage antisémite d'André Chaumet. En février 1941, il adhère au Rassemblement national populaire, le parti collaborationniste fondé par Marcel Déat. La même année, il devient le président du comité d'honneur de l'Institut d'étude des questions juives et commence à faire paraître plusieurs articles dans Paris-Soir.

Le 27 mai 1944, Serpeille de Gobineau meurt dans le bombardement d'un train qui circulait entre Paris et Maisons-Laffitte. Son acte de décès porte la mention « Mort pour la France » par décision du secrétariat général aux Anciens combattants en date du  février 1945.

Références

Voir aussi

Bibliographie
Simon Epstein, Les Dreyfusards sous l'Occupation, .

Liens externes

 Reportage des Actualités mondiales du 23 mai 1941 montrant René Gérard et Clément Serpeille de Gobineau à l'inauguration de l'Institut d'étude des questions juives, consultable en ligne sur le site de l'INA.

Naissance dans le 16e arrondissement de Paris
Naissance en mai 1886
Décès à Sartrouville
Décès en mai 1944
Journaliste français du XXe siècle
Antisémitisme en France
Personnalité liée au fascisme en France
Collaborateur français pendant la Seconde Guerre mondiale
Décès à 58 ans
Personnalité inhumée au cimetière du Père-Lachaise (division 68)

Clément Serpeille de Gobineau


Mastif, iri bir köpek grubu."Masty" kelimesinden türetilen bu ad "güçlü" anlamında kullanılmaktadır. Mastif olarak adlandırılan pek çok ırk vardır. Bunlara genellikle Molossus ırklar denir ve ortak bir atadan geldikleri düşünülür. Mastifler tarih boyunca genellikle savaş köpeği ve bekçi köpeği olarak kullanılmışlardır. Roma İmparatorluğu'nda arenalarda ayılar, aslanlar, kaplanlar, köpekler ve insanlarla dövüştürülmüşlerdir. İngiltere'de boğalarla ve ayılarla dövüştürülmüşlerdir.

En çok bilinen mastif ırkı sadece mastif olarak da anılan İngiliz mastifidir. Alaunt ve Molosser melezlenmesi sonucu elde edilen İngiliz Mastiffinin Anglosaksonlardan kalma olduklarına dair tarihi bilgiler bulunmaktadır. Britanya'da yaklaşık 2000 yıldır bekçi ve dövüş köpeği olarak kullanılır. Bazı Avrupalı ve Asyalı kayıtlarda kökeni MÖ 3000 yıllarına kadar gider.

Mastif grubunda sayılan bazı köpek ırkları şunlardır:

 Anadolu çoban köpeği
 Bulmastif
 Danua Alman mastifi
 Dogo Argentino Arjantin mastifi
 İngiliz mastifi
 İspanyol mastifi El Perro de Presa Canario
 Cane Corso Bandog Roman mastifi.
 Kore mastifi
 Malaklı Anadolu Mastifi.
 Napoli mastifi
 Saint Bernard İsviçre Mastifi
 Tibet mastifi
 Tosa Inu Japon mastifi
 Persian (Iran) Mastiff (Sarabi)

Ayrıca bakınız
 Molossus
 Köpek ırkları listesi

Kaynakça

Köpek grupları

Mastif


A Real Casa da Moeda da Dinamarca (em dinamarqués: Den Kongelige Mønt) é uma casa da moeda de titularidade pública com sede em Copenhague que até 2016 teve a exclusividade da cunhagem de moeda de curso legal na Dinamarca. A partir dessa data, as moedas da coroa dinamarquesa são produzidas na Casa da Moeda da Finlândia, e a companhia dinamarquesa mantém-se só como distribuidora e comercializadora de emissões comemorativas.

Ela foi estabelecida pela monarquia dinamarquesa no início do século XVI e atualmente é propriedade do estado dinamarquês, como entidade dependente do Banco Nacional da Dinamarca (Danmarks Nationalbank).

História

Origens
O início da fabricação de moedas na moeda na Dinamarca remonta-se há aproximadamente mil anos anos. Durante os primeiros cinco séculos, a cunhagem de moedas manteve-se dispersa em casas da moeda estabelecidas em diferentes cidades do país. João I (1481-1513) foi o primeiro monarca em emitir moedas em Copenhaguen, numa casa da moeda instalada no sótão de sua residência. Ainda conserva-se o edifício, propriedade da Magasin du Nord, no número 6 da rua Vingårdstræde, e hoje as instalações albergam o restaurante Kong Hans Kælder ("O Sõtão do Rei João").

A casa da moeda no mosteiro de Santa Clara (1541-1575)
Em 1541 a casa da moeda transferiu-se às dependências do antigo mosteiro de Santa Clara (Sankt Clara Kloster), que fora confiscado em 1536 quando Dinamarca se converteu de modo oficial numa nação luterana. Uma das ruas surgidas da urbanização dos antigos jardins do mosteiro mantém ainda o nome de Gammel Mønt ("Casa da Moeda Velha"), em memória da antiga casa da moeda.

A casa da moeda no bairro de Bremerholm (1575-1671)
A casa da moeda manteve-se no antigo mosteiro até 1575, quando uma congregação alemã começou a usar o prédio como lugar de culto. Então, a Real Casa da Moeda foi transferida a Bremerholm, nos estaleiros reais, muito provavelmente nas instalações de forja das âncoras, que mas tarde se reconverteram na Igreja de Holmen. Nesse momento, em 1593, a Real Casa da Moeda retornou ao antigo monasterio de Santa Clara.

O gravador responsável pela  casa da moeda, Heinrich Køhler, que trabalhou nela entre 1644 e 1662, transferiu a casa ao castelo de Copenhaguen em 1661.

A casa da moeda na rua Borgergade (1671-1749)

Gotfred Krüger, que foi o mestre da casa da moeda real desde 1664 a 1680, adquiriu uma propriedade na rua Borgergade em 1671 para estabelecer nela a Casa da Moeda Real, que até então estivera em atividade em um edifício próximo. Na "casa do mestre da casa da moeda cunharam-se as moedas dinamarquesas até  1749, quando o edifício foi vendido. Em 1943 o edifício foi desmatelado e posteriormente foi reconstruído no Den Gamle By, um museu ao ar livre na cidade de Aarhus.

Foi durante a permanêmcia em em Borgergade que se iniciou a tradição de estampar um coração nas moedas dinamarquesas. Desconhece-se se o símbolo fazia referência ao mestre ou a localidade. É notável que um dos mestres da casa do período, Christian Wineke den Ældre (1640-1700), associava as suas iniciais, CW, a um coração nas moedas que cunhava como uma marca pessoal.

Em 1739, a casa da moeda da dinamarca recebeu formalmente o título de Real Casa da Moeda.

A casa da moeda no bairro de Gammelholm (1749-1923)

Em 1749 estabeleceu-se uma nova casa da moeda real em Nyhavn, nas cortes das cabalarías situadas na parte traseira do Palácio de Charlottenborg (Charlottenborg Slot). Esses edifício foram demolidos a princípio da década de 1870 no marco da reurbanización da zona de Gammelholm.

Em 1873 inaugurou-se um novo emprazamento da Real Casa da Moeda. O edifício, que estava no cruzamento entre as rúa Holbergsgade e Herluf Trolles Gade, aínda se conserva actualmente e foi deseñar pór arquitecto Ferdinand Meldahl, que tamén foi o responsável por toda a reordenación do novo bairro de Gammelholm, em colaboración com o arquitecto autárquico Ludvig Fenger.

Em tanto que as moedas circulantes ordinário se cuñaban na Real Casa da Moeda, houve uma emisión com data 1894 destinada ao seu uso em Angmagssalik, em Groenlandia, que se levou a cabo na compañía privada Fritz Meyer, situada no número 14 da rúa Gothersgade, em Copenhague.

A casa da moeda na ilha Amager (1923-1978)

Em 1923 a casa da moeda Real sofreu uma nova deslocação e instalou-se numa nova dependência no número 115 do bulevar Amager, na ilha Amager. O edifício, desenhado pelo arquiteco Martin Borch, foi reconvertido e hoje serve para o alojamento juvenil e como espaço comercial.

Derradeira época e demissão da cuñaxe

Em 1975 o Governo danés acordou que a Real Casa da Moeda da Dinamarca passasse a depender organicamente do Banco Nacional da Dinamarca e em 1978 a casa da moeda transferiu-se a umas novas instalación em Brøndby, um município da área urbana de Copenhague. Em março de 2012 a casa da moeda Real retornou a Copenhague, partilhando sede no edifício do Banco Nacional da Dinamarca, na rúa Havnegade.

Em outubro de 2014, o Banco Nacional anunciou que tanto a Casa da Moeda como as instalación de impresión de bilhetes do próprio banco cessariam a sua produção de moedas e cédulas ao finais de 2016, alegando os altos custos de produção como a dimuição da demanda circulante. Em 19 de maio desse mesmo ano assinou-se um contrato por dois anos com a Casa da Moeda da Finlândia para que seja esta a que continue com a emissão de coroas danés a partir de 2017.

Desde então, a casa da moeda Real dinamarquesa mantém a sua identidade dentro do Banco Nacional, ainda que a sua atividade se limite à sustentação de uma loja virtual para venda de moedas comemorativas.

Na planta que anteriormente ocupavam os labores de impresión de bilhetes instalou-se uma exposição permanente sobre a história das moedas da Dinamarca.

A emisión de papel moeda danés adjudicou-se-lhe em 2018 à companhia francesa Oberthur Fiduciaire SAS.

Galería de imagens

Outros artigos
 Casa de moeda
 Cunhagem

Dinamarca
Copenhaga
História da Dinamarca
Empresas da Dinamarca

Real Casa da Moeda da Dinamarca


Isıl iletkenlik, malzemelerin ısı iletim kabiliyetini ifade eden özelliktir.
 Elektriksel iletkenlik, malzemelerin elektrik iletim kabiliyetini ifade eden özelliktir.

İletkenlik


Matej Jonjić (født 29. januar 1991) er en kroatisk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Cerezo Osaka.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Kroatien

Matej Jonjić


أندريسكوس  هو أمير مقدوني زعم أنه ابن بيرسيوس المقدوني آخر ملوك مملكة مقدونيا القديمة وتولى العرش بين عامي 149 – 148 قبل الميلاد. تمكن أندريسكوس في البداية من جمع أتباع له وطلب مساعدة ديمتريوس ملك سوريا الذي سلمه للرومان، لكن أندريسكوس استطاع الهرب وظهر مع جماعة من الثراقيين وأصبح الملك بعد أن هزم البريتور بوبليوس يوفنتيوس عام 149 ق م، لكن موقفه أصبح صعبا بعد احتلاله لإقليم ثيساليا ومحالفته لدولة قرطاج. وفي النهاية هزم من قبل كايكيليوس ميتيلوس عام 148 ق م والذي أخذ لقب ماكيدونيوس بعد انتصاره في هذه الحرب والتي كانت رابع الحروب بين روما ومقدونيا.

عهد أندريسكوس القصير كان واضحا فيه الابتزاز والقسوة، وأصبحت بعده مقدونيا إقليما رومانيا.

مراجع

وفيات في روما
يونانيون في القرن 2 ق م
ملكيون مقدونيون في القرن 2 ق م

أندريسكوس


, né le  à Paris, est un haut fonctionnaire français. Il est délégué général pour l'armement depuis le , après avoir dirigé l'Agence de l'innovation de défense du ministère des Armées du  au .

Biographie

Éducation et formation
Né à Paris en 1969, Emmanuel Chiva effectue sa scolarité à l'École alsacienne. Après une classe préparatoire au lycée Saint-Louis, il est diplômé de l'École normale supérieure (Lyon puis rue d'Ulm). Durant ses études, il effectue plusieurs séjours sur le campus de l'Université d'Harvard, aux États-Unis. Il est docteur en biomathématiques de l'université Paris VI-Pierre-et-Marie-Curie avec une spécialisation en intelligence artificielle et dans le domaine des systèmes complexes et du biomimétisme. Il est auditeur de la  session nationale Armement & économie de défense de l'IHEDN (2013-2014), puis exerce les fonctions de conseiller des études pendant cinq ans.

Parcours professionnel
Il a commencé sa carrière en 1997 chez MASA (Mathématiques appliquées SA). Il a exercé les fonctions de directeur général adjoint puis de vice-président exécutif tout en fondant et développant la Business Unit Simulation militaire, à travers un jeu de stratégie en temps réel : Conflict Zone, qu'il développe avec Ubisoft en 2001. En 2001, la société MASA (aujourd'hui MASA Group) a notamment réalisé le système SCIPIO d'entraînement des postes de commandement de l'armée de Terre et développe aujourd'hui les systèmes SWORD et SOULT utilisés en France et par des armées étrangères.

En 2007, il est cofondateur et associé de la société SILKAN spécialisée dans le calcul haute performance, les technologies embarquées et la simulation. À partir de 2018, il était en parallèle président du comité recherche, technologie et innovation du GICAT et président du jury du programme GENERATE d'accompagnement des start-ups innovantes dans le domaine de la défense aéroterrestre et de la sécurité.

Entre avril 2015 et août 2018, il est directeur général adjoint chargé de la stratégie et du développement de la société AGUERIS, issue de Silkan et filiale de CMI Defence (aujourd'hui John Cockerill Defense), société spécialisée dans la simulation opérationnelle et l'entraînement pour les opérateurs de systèmes d'armes.

Emmanuel Chiva est également capitaine de vaisseau de réserve dans la Marine nationale où il entre en 2007. Il a travaillé sur des sujets liés à l'innovation technologique (notamment l'intelligence artificielle) pour l'état-major de la Marine nationale.

Il est nommé directeur de l'Agence de l'innovation de défense par la ministre des Armées Florence Parly, le , qu'il doit mettre en place afin de mener des activités de prospectives stratégiques.

Le , il est nommé en Conseil des ministres délégué général pour l'armement à compter du .

Décorations
Emmanuel Chiva est chevalier de la Légion d'honneur (Promotion du 14 juillet 2019).

Il a également reçu la médaille des services militaires volontaires échelon argent.

Activités extérieures
Emmanuel Chiva a créé et animé pendant un certain temps le blog VMF214 (vmf214.net) sur l'innovation technologique de défense avant de le mettre en sommeil compte tenu de ses fonctions actuelles.

Il est membre du comité consultatif d'investissement de DEFINVEST (fonds d'investissement du ministère des armées) et a été vice-président de l'association des auditeurs et cadres des hautes études de l'armement (3AED-IHEDN).

Emmanuel Chiva a été également intervenant à Sciences Po Paris, dans le cadre du séminaire sur l'industrie de défense.

Vie privée
Emmanuel Chiva est marié et père d'un enfant.

Publications
 E. Chiva (à paraître) et JB. Colas : Défendre notre souveraineté : innover ou périr, Revue de la Défense Nationale
 E. Chiva Le soldat augmenté : Nouvelles technologies au service de l'augmentation des performances du combattant (Préface DSI, à paraître décembre 2021)
 E. Chiva, préface du livre « La guerre à ciel ouvert », V Rousset, décembre 2020
 E. Chiva, postface du livre « Innover en plein chaos », JB Colas, février 2020
 E. Chiva (Mai 2019) L'Intelligence Artificielle : un moteur de l'innovation de défense Française, Revue de la Défense Nationale
 E. Chiva (Mai 2018) Capturer l'innovation de défense : à la découverte de DIUx, Revue Défense & Industries, Fondation pour la Recherche Stratégique, Juin 2016
 E. Chiva (Avril 2018) Nouvelles technologies et art de la guerre, revue Questions internationales/dossier spécial Nouvelles technologies
 E. Chiva (mai 2017) Ne pas désarmer ! Réflexions sur l'intelligence artificielle, Lettre de l'AACheaR-IHEDN
 E. Chiva (Décembre 2016) La PME, fer de lance de l'innovation de défense Française, Revue Télécom
 E. Chiva (Décembre 2016), Du jeu vidéo à la simulation militaire : apports et désaccords, Magazine SILEX ID
 E. Chiva (2016) Innovation technologique de défense : ruptures et convergences, Revue Défense & Industries, Fondation pour la Recherche Stratégique, Juin 2016
 E. Chiva (2014), La simulation opérationnelle : le syndrome du caméléon, Revue Défense, Février 2015
 E. Chiva, P. Fiorini (2014) En mesure de … et prêt à… ! La simulation et l'entraînement au plus près de l'opérationnel, revue CAIA (magazine de la Confédération Amicale des Ingénieurs de l'Armement), n. de juin 2014
 E. Chiva (2013), Comment soutenir et encourager l'innovation technologique de défense en période de réduction des budgets et avec des ressources limitées en Europe et aux Etats-Unis ?, IHEDN AED, rapport réalisé en collaboration avec la United States Eisenhower School for National Security and Resource Strategy
 SCORPION : ce que la simulation va apporter  - Entretien avec Emmanuel Chiva – Directeur Général Délégué de Silkan - DSI n°91, avril 2013
 E.Chiva (2012) Enjeux et défis de la modélisation grâce aux progrès de L'intelligence Artificielle  - Cahiers de la DSRO
 E.Chiva (2012) Jeu Vidéo et Simulation : l'âge de maturité ? Doctrine Tactique
 E. Chiva (2012) A tale of two simulations, Proceedings of ITEC 2012
 E.Chiva, R. Roll (2009) Connaître et anticiper : l'apport de la simulation haute performance, Revue Défense Nationale et Sécurité Collective, Janvier 2009
 E.Chiva, R. Roll (2007) Simuler les « hyper-crises », Revue Défense Nationale et Sécurité Collective, Octobre 2007
 E.Chiva, H. Morlaye (2007) Se préparer à l'impensable : la simulation comportementale et la plate-forme d'entraînement à la gestion de crise TARANIS – Actes du Workshop Interdisciplinaire sur la Sécurité Globale (WISG'07), UTT
 E.Chiva, F. Morinière (2006) Tout ce qui n'est pas guerre est simulation, Revue Défense Nationale et Sécurité Collective, Juin 2006, pp 60-68
 E.Chiva (2005) Le gaz  la fourmi et le terroriste : Simuler les (f)acteurs humains, in « Faire Campagne en Ville », actes du séminaire Retour d'Expérience et Prospective, Revue DOCTRINES, Paris, 5 octobre 2005.
 J. Comptdaer, D. Bourguignon, E. Chiva (2005) – A new microscopic approach to crowd modelling applied to urban crisis management training, Behavior Representations in M&S 2005 – BRIMS 2005.
 E. Chiva, S. Delorme, S. Maruejouls, D. Bourguignon (2005) Adaptive Motivational Agents: A new technology for multi-level behaviour simulations, TESI 2005 – Innovation for Human Performance Excellence.
 P. Cantot, E. Chiva (2004) Transitioning Technologies From Videogames To Wargames : the DirectIA Case. Proceedings of the NATO modelling & simulation group workshop on exploitation of commercial games for military use, The Hague.
 E. Chiva, S. Delorme (2004) The Performance of Motivational Command Agents in a Command Post Training Simulation  - 2004 Conference on Behaviour Representation in Modelling and Simulation (BRIMS) – available on http://www.sisostds.org/conference/
 E.Chiva, J. Devade, J.Y Donnart and S. Maruéjouls (2003) Motivational Graphs: A New Architecture for Complex Behaviour Simulation. In Rabin, S. (Ed). AI Game Programming Wisdom 2. pp 361-372. Charles River Media.
 E. Chiva et J-Y Donnart (2002) An Integrated Platform for Military Simulation Based on the DirectIA Kernel: Tactical Exercise Reconstruction Results, in NATO RTO Meeting Proceedings, Future Modelling and Simulation Challenges, pp 15-1/15-21
 E. Chiva, J-Y Donnart, P. Chavannat (2001) Apport de la théorie des systèmes complexes pour la simulation opérationnelle, Proceedings of the International Symposium on Information Superiority, Tools for Crisis & Conflict Management, French Air Naval and Aerospace Association,
 N. Hassoumi, E. Chiva and P. Tarroux (1997) A neural model of preattentional and attentional visual search, Vision Research
 E.Chiva (1996) Une approche connexionniste et génétique des interactions génotype-phénotype. Application à l'étude du réseau de régulation des protéines à l'aide de la théorie des automates – Thèse de doctorat, mention Très Honorable à l'unanimité.
 E. Chiva et Tarroux (1996), Modelling the emergence of coregulated proteins in biological regulation networks, in Computation in Cellular and Molecular Biological Systems, Cuthbertson R., Paton R. et Holcombe M. (Eds), World Scientific Publishing Company: Singapour.
 E. Chiva et Tarroux (1995), Evolution of Biological Regulation Networks Under Complex Environmental Constraints, Biological Cybernetics 73, pp. 323-334.
 E. Chiva et Tarroux (1994), Studying Genotype-Phenotype Interactions: a Model of the Evolution of the Cell Regulation Network, Proceedings of the International Conference on Evolutionary Computation, PPSN-III, Lecture Notes in Computer Science n.866, Y.Davidor, H-P. Schwefel et R. Männer (Eds),Springer-Verlag: Berlin, pp.26-35

Références

Liens externes

Naissance en juin 1969
Naissance à Paris
Haut fonctionnaire français
Élève de l'École alsacienne
Chevalier de la Légion d'honneur décoré en 2019

Emmanuel Chiva