Das Katzenlochbachtal ist ein schutzwürdiges Biotop im Naturschutzgebiet  "Kottenforst", das sich in den Südwesten Bonns hinein erstreckt.

Seltene Pflanzen und das einzige (auf dem Streckenabschnitt durch das Tal) unberührte Bonner Fließgewässer sind in dem Landschaftseinschnitt zu finden. Das Katzenlochbachtal ist ein langgezogener Grünstreifen auf dem Stadtgebiet Bonns. Mit einer Länge von ca. 7 km und einer Breite von ca. 2,6 km ist es etwa 185 Hektar groß. 53 Hektar davon gehören der Stadt Bonn, 20 Hektar dem Land Nordrhein-Westfalen, die restlichen 112 Hektar sind Privateigentum. Das Tal grenzt unmittelbar an die Wohnbebauung der Ortsteile Ückesdorf, Röttgen, Ippendorf und Lengsdorf.

Herkunft des Namens
Das Tal erhielt seinen Namen wegen des Katzenlochbachs, der das Tal von Röttgen über Ückesdorf durchfließt und schließlich als Endenicher Bach nach ca. 10,6 km als längster Bach Bonns in Dransdorf mündet. Am Katzenlochbach haben vor langer Zeit – für Bach und Tal namensgebende – Wildkatzen gelebt.

Schutzgebietsausweisungen
Das Katzenlochbachtal war ab 1999 als Naturschutzgebiet ausgewiesen, um die vorhandene biologische Vielfalt dort zu erhalten. Im Jahre 2004 wurde der gesamte Kottenforst als Naturschutzgebiet ausgewiesen.
Seit 2000 ist das Katzenlochbachtal zudem als Teil des ausgewiesenen Waldreservats Kottenforst mit Waldville Vogelschutzgebiet und FFH-Gebiet.

Landschaftsplan und Kompensationsflächenkonzept
Mit einem neuen Landschaftsplan "Kottenforst" hat die Stadt Bonn u. a. das Naturschutzgebiet "Katzenlochbachtal" um die Bereiche Olligsbach, Schlossbach und Göttgesbach erweitert. Im aktuellen Kompensationsflächenkonzept der Stadt Bonn aus dem Jahr 2008, das festlegt, in welcher Form und welcher Priorität für baubedingten Flächenverbrauch Kompensationsmaßnahmen vorzunehmen sind, wurde in Bonn (neben nur einem weiteren Gebiet) das Katzenlochbachtal in die erste Priorität der Ausgleichsgebiete eingestuft. Dieser Bereich ist damit eine der identifizierten Flächen in Bonn, die vorrangig durch Grunderwerb bisher landwirtschaftlich genutzter Gebiete erweitert werden sollen.

Lage, Wegenetz und Freizeitnutzung
Durch das Katzenlochbachtal führen nur vier Querungen: Zwischen Röttgen und Ückesdorf auf der westlichen und Lengsdorf und Ippendorf auf der östlichen Seite gibt es zwei Holzbrücken und die Wege "Am Katzenlochbach" und "Schiffgesweg". Ungewöhnlich für einen städtischen Grünzug ist, dass es im Katzenlochbachtal nur eine sehr eingeschränkte Freizeitnutzung gibt, da die steilen Hänge und das enge Tal für viele Freizeitaktivitäten ungeeignet sind. Lediglich Wanderer, Jogger und (seltener) Mountainbiker nutzen die wenigen Wege.

Landschaftsbild und Flora
Das Katzenlochbachtal wird zu den "Offenlandbiotopen" gezählt und schließt sich an die Waldgebiete des Kottenforstes an. Bei der im Katzenlochbachtal anzutreffenden Flora dominieren Wiesen und Weiden und Wildäsungsflächen. Das Tal wird weiterhin geprägt von Gewässern, insbesondere vom Katzenlochbach. Er wird nicht von Abwässern verschmutzt und ist – bis auf die Straßenbrücke zwischen Röttgen und Ippendorf und ein Wasserbauwerk vor Lengsdorf – in seinem Lauf vollkommen unverändert. Der Bach verändert bei Hochwasser im Tal immer wieder seinen Verlauf. Die Umgebung des Baches wird von einem natürlichen Erlen-Eschenwald und Weichholzwäldern aus verschiedenen Weidenarten geprägt. Charakteristisch sind zahlreiche Gleithänge und Prallhänge, die eine natürliche Dynamik des Baches ermöglichen und wertvolle Lebensräume und ökologische Nischen bilden. Im Umfeld des Baches findet sich ein vielfältiges Mosaik aus Hochstaudenfluren, Grünland, Wiesen, Gehölzen, Hecken und kleinen Wäldern. Diese Flächen sind wichtige Pufferzonen zwischen Bachlauf und den umliegenden Ortschaften und haben ein jahrhundertealtes Landschaftsbild erhalten. Es gibt keinen Wanderweg entlang des Baches, so dass der Mensch die Natur nicht beeinträchtigen kann. Auch Forst- und Landwirtschaft haben die nähere Umgebung des Baches in den vergangenen Jahrhunderten kaum verändert.

Fauna
Die Fauna im Tal ist vielfältig. Es gibt im Katzenlochbachtal geschützte Tierarten (besonders Vögel), wie die Nachtigall, den Eisvogel, den Pirol und vereinzelt auch den Rotmilan, Dachs, Iltis, Steinmarder, Baummarder, Ringelnatter und diverse Amphibien. Die vermutlich bis Mitte des 20. Jahrhunderts hier lebenden und für Tal und Bach namensgebenden Wildkatzen wurden durch Jagd und Zersiedelung ausgerottet. Inzwischen wurde aber im angrenzenden Kottenforst wieder eine Wildkatzenpopulation nachgewiesen, die möglicherweise auch wieder auf das alte Revier Katzenlochbachtal ausgreifen wird.

Schutzgebietsbetreuung
Der Schutzgebietsbetreuer des FFH-Gebietes Kottenforst ist die Biologische Station Bonn e. V. Diese richtet ihre Betreuung in diesem großen Waldgebiet vor allem auf darin befindlichen oder angrenzenden Offenlandbiotope, wie Wiesen und Weiden, Wildäsungsflächen sowie Gewässer aus, zu denen das Katzenlochbachtal zählt.

Jahresbericht 2010
Im Jahresbericht 2010 wurden Fauna und Flora des FFH-Gebietes Kottenforst bezogen auf das Katzenlochbachtal u. a. wie folgt bewertet: "Eine positive Entwicklung ist auf den vergleichsweise kleinen Vertragsnaturschutz-Flächen und den von der Biologischen Station Bonn und der Stadtförsterei gepflegten Flächen erkennbar." Kritisch wird aber festgestellt, dass auf "nahezu 80 % der übrigen Offenlandflächen im Bereich des Katzenlochbachtals […] allerdings ein unzureichender Zustand durch unangepasste Nutzung, vor allem durch zu intensive Pferdebeweidung (zu hoher Besatz, starke Zufütterung im Winter, Winterbeweidung mit großflächiger Zerstörung der Grasnarbe und einzelner Quellbereiche)" festzustellen sei. Die Biologische Station konstatiert daher: "Ein auch Cross Compliance-relevanter 'günstiger ökologischer Zustand' ist hier nicht mehr gegeben."

Flächen mit Gewässern wurden durch die Biologische Station im Frühjahr 2010 zum Schutz der Ringelnatter beobachtet, dabei wurden die dort errichteten künstlichen Eiablageplätze aufgefüllt. Die Kontrolle der Gewässer ergab einen guten Zustand der angelegten Gewässer und eine reichhaltige Besiedlung durch Amphibien – insgesamt sieben Arten, darunter Wasserfrösche und Springfrösche, Erdkröte, Bergmolch und Fadenmolch. Für den Zustand der FFH-Arten Kammmolch und Springfrosch wird ein unverändert günstiger Erhaltungszustand festgestellt. Der früher im Tal anzutreffende Hirschkäfer wurde nicht mehr vorgefunden.

Jahresbericht 2015
Im Jahresbericht 2015 der Biologischen Station werden die Erkenntnisse des Jahresberichts 2010 im Wesentlichen erneut bestätigt:

Geologie
Das Katzenlochbachtal ist der Ostrand des Duisdorfer Grabens, eines durch eine Verwerfung gebildeten geologischen Grabens. Daher besteht die steile Ostflanke des Tals aus Devongestein und die sanfte Westflanke aus tertiärem tonigen Material.

Einzelnachweise

Weblinks

Waldgebiet in Europa
Waldgebiet in Nordrhein-Westfalen
Geographie (Rhein-Sieg-Kreis)

Katzenlochbachtal (Bonn)


Borbela Portekiz'de Vila Real belediyesine bağlı olan, 12,09 km2 yüzölçümüne sahip, 2.557 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Vila Real'ın bucakları

Borbela


Zadar TV je neprofitni proizvođač audiovizualnih i radijskih programa koji je formalno počeo djelovati u rujnu 2020. godine. Portal se ističe s mogućnosti Live Stream utakmica koje su vrlo popularne na području Zadarske županije te je jedini portal koji ima sve potrebne dokumente za obavljanje istog.

Od studenog 2021. godine Zadar TV emisije svoje proizvodnje počinje objavljivati iz novog, suvremenog studija. Studio se nalazi na Stanovima, a u planu su pored sportskih emisija i emisije koje će obrađivati teme društvenog karaktera.

Portal je upisan pri Agenciji za elektroničke medije, Hrvatskom web arhivu te Nacionalnoj i sveučilišnoj knjižnici u Zagrebu.

Sportski događaji koje Zadar TV prenosio

Nogomet

Košarka

Rukomet

Ostalo

Društveno-politički program

Politika

Društvo

Kultura

Izvori

Vanjske poveznice

 Službene stranice
 Facebook
 Instagram

Hrvatske televizijske postaje

Zadar TV


est une comédie du cinéma muet américain réalisée par Robert P. Kerr et James Parrott sortie en 1921.

Synopsis

Fiche technique
 Titre :
 Réalisation : Robert P. Kerr et James Parrott
 Scénario : Hal Roach
 Producteur : Hal Roach
 Société de production : Rolin Films
 Pays d'origine :
 Langue : anglais
 Genre : comédie
 Date de sortie :  :

Distribution
 Ernie Morrison
 Joseph White
 Ethel Broadhurst
 George Rowe
 Mark Jones

Liens externes

Film américain sorti en 1921
Comédie américaine
Film américain en noir et blanc
Film muet américain
Film réalisé par James Parrott

The Pickaninny


Massimo Guglielmi (* 1954 in Venedig) ist ein italienischer Filmregisseur und Drehbuchautor.

Leben
Guglielmi ist Absolvent der DAMS in Bologna und war seit 1980 beim Fernsehen beschäftigt, wo er u. a. den Fernsehfilm Ragazzi a rischio inszenierte. 1988 führte er erstmals für die große Leinwand Regie; Rebus war ein Spiel mit verschiedenen Realitäten und wurde viel beachtet, wurde jedoch von der Kritik kühl aufgenommen und litt unter der Eigentümlichkeit damaliger Verleihumstände. Vier Jahre später entstand mit Gangsters ein ebenfalls interessanter Beitrag zum italienischen Kino der neuen Generation, der die Geschichte von vier Partisanen und ihrem Kampf gegen den Faschismus erzählt. Trotz des erneuten Misserfolgs legte Guglielmi 1995 das Roadmovie L'estate di Bobby Charlton vor.

Nach einem 1996 erschienenen Film dauerte es knapp zehn Jahre bis zu Guglielmis L'inquilino di Via Nikoladze und einem Dokumentarfilm, der das Verhältnis Pier Paolo Pasolinis zum Tod untersucht. Sein in russischer Koproduktion 2010 entstandener La prima notte della luna lief beim Moskauer Filmfest.

Filmografie (Auswahl)
 1988: Rebus
 1992: Gangsters
 1995: L'estate di Bobby Charlton
 2005: L'inquilino di Via Nikoladze
 2010: La prima notte della luna

Weblinks

Einzelnachweise

Filmregisseur
Drehbuchautor
Filmproduzent
Italiener
Geboren 1954
Mann

Massimo Guglielmi (Regisseur)


Brigada 3 Vânători a fost o mare unitate de nivel tactic, care s-a constituit în luna decembrie 1917, în urma deciziei Marelui Cartier General român de a regrupa toate unitățile de vânători în două divizii

Participarea la operații

Campania anului 1918

În anul 1918 Brigada 3 Vânători a făcut parte din Divizia 1 Vânători, În această campanie, brigada a fost comandată de colonelul Constantin Paulian.

Ordinea de bătaie
Forța combativă a brigăzii era de 4-6 batalioane de infanterie, compunerea de luptă variind în cursul anului 1918, astfel

Comandanți
 Colonell Constantin Paulian

Note

Bibliografie
 Dabija, Gheorghe (general), Armata română în răsboiul mondial (1916-1918), vol. IV, Tipografia "Lupta" N. Stroilă, București, 1936
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1918)
Divizia 2 Vânători

Unități militare române din Primul Război Mondial

Brigada 3 Vânători (1916-1918)


L'église Saint-Joseph de Porterie est une église située dans le quartier Saint-Joseph de Porterie à Nantes. Elle a  été construite au milieu du , après la création de la paroisse du même nom. Ses plans furent choisis sur le catalogue de l'architecte Joseph-Fleury Chenantais. Elle est actuellement l'un des deux clochers de la paroisse Saint-Joseph-et-Saint-Georges.

Histoire

Au début du , Porterie n'était constitué que de hameaux regroupant quelques fermes, dépendant religieusement de la paroisse Saint-Donatien et administrativement, depuis la Révolution, de la ville de Nantes. L'éloignement de la population vis-à-vis de l'église paroissiale distante de près de  et l'état des routes qui y menaient, poussèrent en décembre 1844, les grands propriétaires terriens de Porterie, à adresser une pétition à l'évêque de Nantes, Jean-François de Hercé afin de réclamer la création d'une paroisse spécifique. En , le maire de Nantes Ferdinand Favre et son conseil municipal émettent un avis favorable à la demande. Le roi Louis-Philippe répondit donc favorablement à cette requête en signant en ce sens l'ordonnance du  créant la « paroisse de Saint-Joseph de Portricq ».

Le , l'édifice reçoit la bénédiction solennelle de Jean-François de Hercé.

La nouvelle paroisse, forte de  réparties sur , n'avait pas attendu sa création officielle pour commencer la construction de l'église Saint-Joseph dont les plans furent choisis sur le catalogue de l'architecte Joseph-Fleury Chenantais, puisqu'un rapport du  mentionne : « L'église est en construction ; engagement a été pris de fournir un presbytère ». Le , l'édifice reçoit la bénédiction solennelle de Jean-François de Hercé. C'est autour de ce nouveau lieu de culte que le bourg va prendre forme.

Après la création du presbytère et du cimetière, la paroisse se dote d'un conseil de fabrique. Le , le bourg voit la création d'une première école, née d'une initiative privée. Bien que dénommée « école de garçon », elle accueille également des filles jusqu'à ce qu'un deuxième établissement géré par les sœurs de Saint-Gildas, leur soit dédié quatre ans plus tard. Cependant, la loi de séparation des Églises et de l'État voté en 1905, mettra six ans à être appliquée à Saint-Joseph, du fait de l'influence importante que l'Église avait sur les habitants de la paroisse.

Notes et références

Liens externes

Église à Nantes

Église Saint-Joseph de Porterie


سيلفان عبد الله إدانغار  (4 مارس 1984 في باريس) لاعب كرة قدم يحمل الجنسيتين الفرنسية والتشادية يلعب حاليا لصالح نادي البطولة الوطنية الجزائرية للدرجة الأولى وفاق سطيف في مركز المهاجم .

المسيرة الرياضية
بدأ إدانغار مسيرته الرياضية في نادي ليون سنة 2003 وشارك في مباراة واحدة في بطولة دوري أبطال أوروبا أمام نادي سبارتا براغ التشيكي في 8 ديسمبر 2004 حيث سجل هدف وانتهت المباراة بالفوز 5-0 . في يونيو 2005 انتقل إلى نادي فالينسيان في الدرجة الثانية بعقد إعارة لمدة موسم واحد حيث شارك في 5 مباريات فقط ثم عاد إلى نادي ليون ولم يلعب أي مباراة طوال موسم 2006-2007 مما حدا بالنادي إلى فسخ العقد . انتقل إدانغار بعدها إلى نادي الوطني السعودي في صيف 2007 وفي السنة التالية انتقل إلى نادي وفاق سطيف .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تايلاند
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الجزائر
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون تشاديون مغتربون في الجزائر
رياضيون فرنسيون مغتربون في الجزائر
رياضيون من باريس
فرنسيون من أصل تشادي
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو فالينسيان
لاعبو كرة قدم تشاديون
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الجزائر
لاعبو كرة قدم مغتربون في تايلاند
لاعبو كرة قدم من باريس
لاعبو منتخب تشاد لكرة القدم
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي الوطني
لاعبو نادي فيرنسي
لاعبو نادي كاسي كارنو
لاعبو وفاق سطيف
مواليد 1404 هـ
مواليد 1984
مواليد في باريس
رياضيون فرنسيون من أصل تشادي

سيلفان إدانغار


Das Wintersportzentrum Chanty-Mansijsk, benannt nach Alexander Wassiljewitsch Filipenko (, englisch: A.V. Filipenko Winter Sports Center) ist eine Biathlonanlage in Chanty-Mansijsk (Russland). Abwechselnd mit dem Holmenkollen in Oslo fand hier das Biathlon-Weltcup-Finale statt. Ab der Saison 2016/17 soll Tjumen die Wettkämpfe von Chanty-Mansijsk für unbestimmte Zeit übernehmen.

Geschichte
2003 und 2011 fanden im Nordic Ski Center Biathlon-Weltmeisterschaften statt. Zudem wurden 2005 und 2010 Weltmeisterschaften im Mixed-Team ausgetragen.

Siehe auch
 Liste von Biathlonstrecken

Weblinks

 Informationen zum Wintersportzentrum auf der Website des Betreibers (russisch)

Wintersportgebiet in Russland
Biathlonstadion
Stadion in Russland
Erbaut in den 1990er Jahren
Sport (Chanty-Mansijsk)
Bauwerk im Autonomen Kreis der Chanten und Mansen/Jugra

Wintersportzentrum Chanty-Mansijsk


Mussaenda erythrophylla es una especie de plantas con flores de la familia de las rubiáceas. Se encuentra en África.

Descripción
Es un arbusto trepador o un árbol que alcanza un tamaño de 12 m de altura, se encuentra en la selva de las tierras bajas caducifolia; es común de Guinea a Camerún, y extendida en el África tropical, donde se introdujo en la mayoría de los países. Las flores tropicales tienen un color crema, amarillo o naranja con una corola roja.

Usos
Cultivada como planta ornamental o agro-hortícola.

Como planta medicinal se utiliza para el cerebro, sistema nervioso, los riñones, como diurético, y para mejorar el ciclo menstrual.

Las hojas y la raíz tienen taninos, y son astringentes

Taxonomía
Mussaenda erythrophylla fue descrita por Schumach. y Thonn. y publicado en Beskrivelse af Guineeiske planter 116, 1827.
Sinonimia
Mussaenda fulgens R.Br. ex Tedlie
Mussaenda splendida Welw.

Referencias

erythrophylla
Plantas medicinales
Flora de África tropical
Plantas descritas por Schumacher
Plantas descritas por Thonning
Plantas descritas en 1827

Mussaenda erythrophylla


Agrilus wagneranus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti, 1999.

Referências

wagneranus

Agrilus wagneranus


مترو غولدوين ماير  هي شركة إنتاج وتوزيع أفلام أمريكية، تأسست عن طريق رجل الأعمال ماركوس لوي عام 1924، والتي كانت ذات صيت واسع ووصلت إلى ذروتها في الأربعينات من القرن الماضي أحد أكبر شركات الأنتاج السنمائي في هوليوود وأكثرها سطوة، منذ بداية الثلاثينات من القرن الماضي إلى ما بعد انتهاء الحرب العالمية الثانية، وهي معروفة اختصاراً باسم إم جي إم , ويقع مقرها الرئيسي في بيفرلي هيلز، كاليفورنيا.

تاريخ
بدأت قصة الكيان العملاق في عام 1920 , عندما اشترى ماركوس لوي الذي كان يمتلك سلسة كبيرة من دور العرض، شركة مترو بيكتشرز كوربوراسيون، في عام 1924 اشترى شركة غولدوين بيكتشرز كوربوراسيون ، من مالكها ومؤسسها صمويل غولدوين، ودمج سلسلة دور العرض مع الشركتين اللتين اشتراهما في كيان جديد الذي يعرف باسم مترو غولدوين ماير., كلمة ماير في الأسم المركب للشركة تشير إلى لويس بي. ماير الذي تولى إدارة الشركة لمدة 30 سنة متصلة، والذي استطاع أن يشيد واحداً من أكبر وأهم استديوهات السينما وأكثرها كفاءة على مستوى العالم، الذي مكن الشركة من إنتاج نحو 40 فيلم كل عام منها أفلام فيلم ذهب مع الريح من أخراج فيكتور فليمنغ 1939 , بن هور 1959 من إخراج وليام وايلر،
دكتور جيفاغو 1965 من إخراج ديفيد لين،

روابط خارجية

المراجع

استحواذات أمازون
تأسيسات سنة 1924 في كاليفورنيا
تاريخ وثقافة هوليوود
سينما جنوب كاليفورنيا
شركات أمريكية أسست في 1924
شركات إعلامية أسست في 1924
شركات إعلامية في الولايات المتحدة
شركات إنتاج أفلام أمريكية
شركات ترفيه
شركات ترفيه مقرها في كاليفورنيا
شركات مقرها في بيفرلي هيلز
شركات مقرها في كولفر سيتي (كاليفورنيا)
شركات مقرها لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
عمليات الدمج والاستحواذ 2022
موزعو أفلام من الولايات المتحدة
استوديوهات أفلام أمريكية

مترو غولدوين ماير


Egisto Emilio Tango (født 13. november 1873 i Rom, død 5. oktober 1951 på Frederiksberg) var en italiensk dirigent.

Tango, der var elev af konservatoriet i Napoli, begyndte allerede 1896 en dirigentvirksomhed, dels sæsonvis som gæstedirigent i en række italienske byer, dels for flere år ad gangen i Berlin, Budapest og Wien (Volksoper). Tango, der var en fortrinlig operaleder og -instruktør, optrådte siden sæsonen 1927—28 i København, hvor han dels dirigerede italienske selskabers optræden på Det Ny Teater og Det Kongelige Teater, dels sidstnævnte sted Verdis Don Carlos ved teatrets egne sangere (1930). Han blev senere kongelig kapelmester til sin død. Han er begravet på Garnisons Kirkegård.

Kilder

Eksterne henvisninger

Dirigenter fra Italien
Kongelige kapelmusici fra Danmark
Italienere i 1800-tallet
Italienere i 1900-tallet
Personer fra Rom

Egisto Tango


Hjælp Sarajevos Børn (HSB) er en non-profit humanitær forening, der drives af frivillige. Foreningen yder humanitær hjælp til udsatte børn og deres familier i Bosnien-Hercegovina.

HSB blev stiftet i 1992, da krigen brød ud i Bosnien, og har siden ydet humanitær støtte til særligt udsatte familier i det krigsramte land. I 1993 blev den første transport til Sarajevo gennemført, og HSB har siden da gennemført et stort antal transporter, både under og efter krigen. Hjælpen består primært af madvarer, tøj og medicin.

Foreningens økonomi og drift er baseret på medlemskontingenter, donationer fra privatpersoner og offentlige tildelinger.

Eksterne henvisninger

Organisationer fra Danmark
Etableret i 1992

Hjælp Sarajevos Børn


Antarktis' iskappe eller den antarktiske indlandsis er en af jordens to iskapper. Den dækker et areal på næsten 14 millioner km2 eller 98% af det antarktiske kontinent med en tykkelse på op til 4775 m.

Antarktis' iskappe er den største samlede ismængde på Jorden. Den indeholder 26,5 millioner km3 is svarende til 61% af al Jordens ferskvand. Hvis al isen i den antarktiske iskappe smeltede, ville det svare til en havniveaustigning på 61,1-70 meter. Det antarktiske bidrag til havniveaustigningen siden 1992 udgør omkring 8 mm.

I Østantarktis hviler iskappen på et stort landområde, men i Vestantarktis rækker isen ned til en dybde på mere end 2.500 m under havets overflade.

Historisk

Antarktis' iskappe dannelse startede mellem Eocæn og Oligocæn, da Antarktis blev en isoleret kontinentalplade med plads til den Antarktiske cirkumpolare havstrøm, og da atmosfærens CO2 indhold faldt drastisk, hvilket bl.a. forårsagede at temperaturen faldt. Østantarktis' iskappe stammer tilbage fra 34 millioner år siden. Vestantarktis' iskappe er betydelig yngre, 14 millioner år.

Ved undersøgelse af udborede iskerner af indlandsisen kan man få oplysninger om klimaet på det tidspunkt hvor sneen faldt, og man har hidtil ved hjælp af iskerner kunnet analysere Jordens klima. EPICA Dome C-iskernen har tilladt en kontinuert analyse af klimaet over de sidste 800.000 år.

I den sidste mellemistid for omkring 120.000 år siden smeltede en del af Antarktis' iskappe, og den globale vandstand steg 10m over det nuværende niveau.

Antarktis' gletsjere
Vestantarktis:
 Larsen A, Larsen B, Larsen C og Larsen D (ligger på den Antarktiske halvø)
 Pine Island Glacier
 Thwaites Gletsjer, "the doomsday glacier"

Subglaciale søer

Der er fundet mere end 400 isdækkede søer i Antarktis' is.

Vostoksøen (en. Lake Vostok) den største isdækkede sø på Jorden og blev opdaget først. Den dækker et areal på omkring 12.500 kvadratkilometer og har formentlig været isoleret fra omverdenen i mindst 20 millioner år, måske meget mere, men ikke dækket af is hele tiden. I midten af søen findes en forhøjning, der indebærer at søen indeholder to forskellige miljøer.

Intet andet sømiljø indeholder så meget ilt, og det anses for givet at der findes liv i søen i form af ekstremofile mikrober der opretholder livet ved kemosyntese.

Mercer-søen (en. Lake Mercer) er en antarktisk subglacial sø med spor af fauna og flora.

Whillans-søen (en. Lake Whillans) under 800 meters is er blevet undersøgt med et varmtvandsbor og der er fundet i tusindvis af mikrober: levende bakterier og arkæer.

Ellsworth-søen (en. Lake Ellsworth) er en subglacial sø under 3,4 km is, der var det første forsøg på at bore igennem med et varmtvandsbor, men det lykkedes ikke at få taget en prøve af søens vand.

Untersee-søen (en. Lake Untersee) er meget speciel. Den er altid dækket af nogle meter is. Den dækker cirka 11 kvadratkilometer og er nogle steder basisk og ætsende som lud. Den indeholder store mængder metan og er mættet med ilt, og man har fundet flere meget specielle ekstremofile fotosyntetiske bakterier i søbunden og stromatolitter.

Se også

 Grønlands indlandsis
 Ernest Shackleton
 Indlandsis
 Iskappe
 Isshelf eller isbræmme
 Larsen (iskappe)
 Mount Erebus

Eksterne links

Iskappe
Glaciologi
Vandis

Antarktis’ iskappe


බ්‍රහ්ම දේවාලය පිහිටියේ බින්දුසාර ගංගාවේ නැගෙනහිර ඉවුරේ ලිංගරාජ් දේවාලය වෙත දිවෙන මාර්ගයේ වම් පස ය. මෙම දේවාලය වටා භුබනේස්වර්හි බටහිරට වන්නට බින්දුසාගර් ජලාශය පිහිටා ඇත.

පුරාවෘත්තය
බ්‍රහ්ම දෙවියන් භුබනේස්වර් වෙත පැමිණෙන්නේ ලිංගරාජ් දේවගේ අභිෂේක මංගල්‍යය සඳහා සහභාගී වීමටයි. මෙම ස්ථානයේ දී ඔහුගෙන් සදහටම නැවතී සිටින ලෙස ඉල්ලා සිටින ලදී. නමුත් ඔහු සෑම වර්ෂයකම චෛත්‍රා මාසයේ දී අශෝකාෂ්ටමි උත්සවයට සහභාගී වීමට පැමිණෙන බවට පොරොන්දු විය. එසේම තමන් ශ්‍රී ලිංගරාජගේ රුකුණ රථයේ රථාචාර්ය (සාරථි) ලෙස කටයුතු කරන බවට ද ඔහු පොරොන්දු විය. එම නිසා ඔහුට ගෞරව වශයෙන් බින්දුසාගර් අසල දේවාලයක් ඉදිකෙරිණි.

ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය
ප්‍රධාන දේවාලය ක්‍රි.ව. 15වන සියවසට පමණ දිවෙන අතර එහි කාලිංග ගෘහනිර්මාණ ශෛලියේ ලක්ෂණ දැකගත හැක. වර්තමානයේ විද්‍යාමානව ඇති දේවාලය ඉදි කරවන ලද්දේ ගජපති පාලකයන් විසිනි. මෙම දේවාලයේ අත් සතරකින් යුත් බ්‍රහ්ම දෙවියන්ගේ කළු ක්ලෝරයිට් ප්‍රතිමාවක් දැකගත හැක. එහ ප්‍රතිමාවේ ඔහු ඉහළ අත් යුගළෙන් වේද සහ ජල කෙණ්ඩියක් ද, පහළ අත් යුගළෙන් අක්ෂමාලාවක් සහ අභය මුද්‍රාව දරා සිටියි.  ලිංගරාජ් දේවාලය නරඹන්නකු මෙම දෙවොලට සහ අනන්ත වසුදේව දේවාලයට නොපැමිණෙන්නේ නම් එය අසම්පූර්ණ යැයි සැලකේ. වර්තමානයේ මෙහි දෛනික පූජා පැවැත්වීම සිදු කරන්නේ පාණ්ඩ පවුලට අයත් බ්‍රාහ්මණ පූජකයන් විසිනි.

මේවාත් බලන්න
පුෂ්කර්හි බ්‍රහ්ම දේවාලය
භුබනේස්වර්හි දේවාල ලැයිස්තුව

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
හරිහරගේ රථකරු
බ්‍රහ්ම දේවාලය

භුබනේස්වර්හි හින්දු දේවාල
බ්‍රහ්ම දේවාල

බ්‍රහ්ම දේවාලය, බින්දුසාගර්


Forbes milyarderler listesi Forbes dergisi tarafından derlenip her yıl yayınlanan bir sıralamadır. Listedeki her bireyin serveti, varlıkları ve borçlarının tahmini olarak hesaplanması ile bulunmuştur. Liste, döviz kuru ve hisse senedi değerlemeleri arasındaki günlük dalgalanmalar nedeniyle her birey servetinin tek bir gününü gösterir.

İstatistikler

Kaynak: Forbes Dergisi.

Yıllık sıralama

Açıklama

2023

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

2003

2002

2001

2000

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Forbes, Dünyanın milyarderleri

Ekonomi listeleri

Dünyanın en zenginleri listesi


Nabil Fekir (Lyon, Francuska, 18. srpnja 1993.) je francuski nogometaš i nacionalni reprezentativac. Trenutno igra za Betis Sevillu dok je s Francuskom osvojio naslov svjetskog prvaka 2018. godine.

Fekir je alžirskog podrijetlate ima mlađeg brata Yassina koji je također igrao za prvu i drugu momčad Lyona te je zajedno s bratom otišao u Betis.

Karijera

Klupska karijera
Fekir je proizvod Lyonove škole nogometa kojoj se pridružio u dobi od 12 godina. Ipak, u klubu ga nisu smatrali dovoljno jakim tako da je jedno vrijeme igrao za FC Vaulx-en-Velin i Saint-Priest. Time je skrenuo pažnju nogometnih skauta uključujući i skaute Lyonovog lokalnog rivaka AS Saint-Étiennea. Sam igrač se kasnije vratio u Lyonovu omadinsku školu te je izjavio da je htio klubu pokazati da su napravili grešku maknuvši ga ranije.

Nakon juniora, Nabil je igrao za B momčad dok je za seniore debitirao 28. kolovoza 2013. kada je ušao u igru tijekom susreta kvalifikacija za Ligu prvaka protiv Real Sociedada. Tri dana nakon toga, igrač je debitirao i u Ligue 1. Tijekom šest godina igranja za Lyon, Fekir se pokazao bitnim i neizostavnim igračem. To dokazuje nagrada za najboljeg mladog igrača koja mu je dodijeljena za 2015. godinu. Također, dva puta je uvršten u najbolju momčad sezone i to za 2014./15. te 2017./18. Tijekom prvog uvrštenja, Fekir je sezonu završio s 13 golova i 9 asistencija. U drugom uvrštenju (sezona 2017./18.), Lyonov trojac Fekir-Mariano-Depay je činio ubojit napadački trio koji je te sezone zajedno zabio 55 golova, od čega sam Fekir njih 18.

Također, Nabil je bio i klupski kapetan nakon što je početkom kolovoza 2017. prodan Maxime Gonalons u AS Romu. Te sezone zabio je dva pogotka rivalu AS Saint-Étienneu te je isprovocirao domaće navijače zbog čega je izazvao kaos na tribinama. Zbog toga je policija morala intervenirati a sudac Clément Turpin je prekinuo utakmicu na 40 minuta.

Zbog odličnih igara htio ga je kupiti engleski Liverpool, međutim, bez rezultata. Uspješnijim se pokazao seviljski Betis koji je s njime potpisao četverogodišnji ugovor. Transferom je Lyonu omogućeno 20% zarade od sljedeće prodaje a u paketu je doveden i Fekirov mlađi brat Yassin.

Reprezentativna karijera
Igrač je ostvario jedan nastup za francusku U21 reprezentaciju dok je kao senior dobio ponudu Alžira da zaigra za njih u prijateljskim utakmicama protiv Omana i Katra. Međutim, on je to odbio te se pridružio francuskoj momčadi u prijateljskom susretu protiv Brazila. Na domaćem Stade de France, Fekir je ušao u igru kao zamjena Griezmannu a Tricolori su izgubili s visokih 3:1.

Izbornik Didier Deschamps uveo ga je na popis reprezentativaca za Svjetsko prvenstvo 2018. te ga je opisao kao "igrača s velikim potencijalom za kojeg smatra da može donijeti nešto drugačije. Igra drugačiju ulogu od ostalih te osim što može zabiti, može i omogućiti drugima da zabiju." Igrač je s reprezentacijom na spomenutom turniru osvojio svjetski naslov te je igrao posljednjih devet minuta finala (kao zamjena Olivieru Giroudu).

Pogodci za reprezentaciju

Osvojeni trofeji

Reprezentativni trofeji

Ordeni
 Chevalier of the Légion d'honneur: 2018.

Izvori

Vanjske poveznice
 Profil igrača  na web stranicama Francuskog nogometnog saveza
 Profil igrača na Transfermarkt.com

Životopisi, Lyon
Francuski nogometaši
Nogometaši Olympique Lyonnaisa
Nogometaši Real Betisa
Svjetski prvaci u nogometu
Aktivni nogometaši

Nabil Fekir


La edición 2007–08 de la liga LEB Oro fue la duodécima edición de la máxima categoría de la Liga Española de Baloncesto.

La competición dio inicio el 21 de septiembre de 2007 y su fase regular concluyó el 16 de mayo de 2008, tras la disputa de 306 encuentros (cada uno de los 18 equipos en competición disputó 34). El campeón de esta fase regular, el CAI Zaragoza ascendió directamente a la liga ACB y los equipos situados entre las posiciones 2 y 9 disputaron un play-off de ascenso, que tuvo lugar en la ciudad de Cáceres, cuyo vencedor, el Bruesa GBC también accedió a la ACB.

Por otro lado, los dos equipos que finalizaron en el puesto 17 y 18 de la competición, el CB L'Hospitalet y el UB La Palma, debían haber descendido automáticamente a la LEB Plata, si bien este último mantuvo la categoría extradeportivamente.

Equipos

Temporada regular

1 Ciudad de Huelva descendió a la LEB Bronce por problemas económicos
2 CB Alcúdia desapareció.
3 Alerta Cantabria descendió a la LEB Bronce por problemas económicos.4 Basquetinca.com se fusionó con el Bàsquet Muro dando lugar al Bàsquet Mallorca.5 UB La Palma pese a descender deportivamente, mantuvo la categoría.''

Playoffs de ascenso

Cuartos de final
Cada cuarto de final, que enfrentó a los equipos que finalizaron entre los puestos 2 y 9 de la liga regular se disputó al mejor de tres partidos (disputándose el tercer partido sólo cuando fue necesario). Todas las eliminatorias se iniciaron el 20 de mayo de 2008 y las que necesitaron de 3 partidos para definirse se cerraron el 27 de mayo.

Final Four
La Final Four que habría de decidir que equipo ascendía a la ACB junto al CAI Zaragoza se disputó entre los cuatro clubes que resultaron vencedores de los cuartos de final. Esta fase se celebró durante un fin de semana en la ciudad de Cáceres. Tanto las semifinales, que se jugaron el 31 de mayo, como la final, disputada el 1 de junio, se decidieron a un solo partido.

Líderes individuales de la temporada regular

Puntos

Rebotes

Asistencias

Enlaces externos
 Web de la LEB Oro

Liga Española de Baloncesto Oro
Baloncesto en España en 2007
Baloncesto en España en 2008

Liga LEB Oro 2007-08


Les Trypanochloridaceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Ochrophyta de la classe des Xanthophyceae et de l'ordre des Mischococcales.

Le Trypanochloris se développe exclusivement dans les couches périphériques de la coquille du genre Clausilia, un petit gastéropode terrestre. Ce genre probablement très répandu n'a été signalé qu'en Europe centrale.

Étymologie
Le nom vient du genre type Trypanochloris, du grec , « tarière ; forer, creuser », et , « vert », en référence à la tendance de cet organisme à s'installer (par creusement) dans la coquille calcaire de mollusques, notamment dans le gastéropode Clausilia comme le décrit ce genre le phycologue et malacologue Lothar Geitler en 1935.

Systématique

Description
Les Trypanochloris sont des organismes unicellulaires faisant jusqu'à 60 µm de diamètre. les jeunes cellules grossièrement arrondies, deviennent étoilées à l'âge adulte avec des prolongements irrégulièrement cylindriques, parfois dichotomiques, rayonnant plus ou moins à partir de la région de la cellule contenant le noyau.

Liste des genres
Selon  :

Notes et références

Notes

Références

Références biologiques

Mischococcales
Famille d'algues (nom scientifique)

Trypanochloridaceae


Starost je razdoblje čovjekova životnog ciklusa pri kraju odrasle dobi obilježeno slabljenjem organskih i mentalnih funkcija. Predstavlja određeno životno razdoblje povezano s kronološkom dobi. Odnosi se na doba koje se približava ili premašuje životni vijek ljudi i time je kraj životnog ciklusa. Pojmovi i eufemizmi uključuju nazive: starci, starije osobe, seniori, stariji građani i stariji ljudi.

Starije osobe često imaju ograničene regenerativne sposobnosti i podložnije su bolestima, sindromima i povredama od mlađih odraslih osoba. Organski proces starenja naziva se senescencija, medicinska studija procesa starenja naziva se gerontologija, a proučavanje bolesti koja pogađaju starije osobe naziva se gerijatrija. Stariji se također suočavaju sa socijalnim pitanjima u vezi s umirovljenjem, usamljenošću i starenjem.

Starost nije definitivna biološka faza, jer kronološko doba označeno kao "starost" varira kulturološki i povijesno.

Godine 2011., Ujedinjeni narodi predložili su konvenciju o ljudskim pravima, koja bi posebno zaštitila starije osobe.

Procesi starenja kod čovjeka očituju se na sljedeće načine: gubitkom vode iz stanica, što za posljedicu ima zadržavanje toksina; smanjenje metabolizma i postupno snižavanje funkcija pojedinih organa, pri čemu je naročito smanjena hormonska aktivnost; taloženje soli kalcija u međupršljenskim hrskavicama, što je posljedica smanjena kretanja; to smanjuje pokretljivost kralježnice, pa je stoga starija osoba povijena prema naprijed; sužavanje krvnih žila zbog sklerotičnih procesa, pa se organi slabije opskrbljuju  krvlju što se odražava slabljenjem njihovog rada; povećanje pojave najčešćih karcinoma (pluća, dojke, debelog crijeva i dr.).

Izvori

Razvojna biologija
Gerontologija
Ljudski razvoj

Starost


USS Barnes (AVG-20/ACV-20/CVE-20) was a  in the United States Navy. She was the second ship to carry the name.

Barnes was laid down under a Maritime Commission contract and was transferred to the United States Navy on 1 May 1942. The ship was launched on 22 May 1942 by Seattle-Tacoma Shipbuilding, Tacoma, Washington, sponsored by Mrs. G. L. Hutchinson, the widow of Lieutenant Hutchinson. Barnes was commissioned on 20 February 1943 with Captain Cato Douglas Glover in command. Originally classified AVG-20, she was reclassified ACV-20 on 20 August 1942, CVE-20 on 15 July 1943, and CVHE-20 on 12 June 1955.

Service history
The major task of Barnes throughout World War II was the transporting of aircraft and personnel from the United States to the forward areas of the Pacific. In addition she served as a combat, training and pilot qualifying carrier.

While performing these duties she launched her planes on several raids against Tarawa Atoll in the Gilbert Islands operation from 20 November–5 December 1943, and provided invaluable aircraft replenishment to the various task groups of the 3rd Fleet during the western Caroline Islands operation from 6 September–14 October 1944, and the Luzon attacks on 19 October 1944.

After Japan's surrender, Barnes remained in the Far East on occupation duty until 3 November 1945. Returning to the United States in March 1946, Barnes remained on the West Coast for a period of time and then steamed to Boston, Massachusetts, where she was placed out of commission in reserve on 29 August 1946. Redesignated as a helicopter escort carrier (CVHE-20) on 12 June 1955, she was stricken for disposal on 1 March 1959.

Awards
Barnes was awarded three battle stars for her service during World War II.

References

Bogue-class escort carriers of the United States Navy
Ships built in Tacoma, Washington
1942 ships
World War II escort aircraft carriers of the United States

USS Barnes (CVE-20)


Edward Estlin Cummings (14 Ekim 1894 - 3 Eylül 1962), E. E. Cummings ismini kullanan Amerikalı şair, ressam, deneme ve oyun yazarıdır. Hayatı boyunca dokuz yüzden fazla şiir, iki roman, birkaç tane de tiyatro oyunu ve deneme kitabının yazarı olan Cummings'in, bunların yanında birçok tablosu bulunmaktadır. 20. yüzyıl şiirinin en önde gelen ve popüler yüzlerinden biridir.

İsmi

E. E. Cummings'in geleneksel olmayan majüskül (büyük) harf kullanma tarzı zaman zaman yayıncı ve okurları tarafından isminin küçük harflerle ve araya nokta konulmadan yazılması suretiyle öne çıkarılmıştır. Ölümünden sonra eşi tarafından bir kitabın önsözünde belirtildiği üzere yazar sadece küçük harf kullanarak şiirlerini yazmıştır. Böylece ismi resmî olarak "e. e. cummings" olarak değiştirilir. Fakat daha sonra, Cummings tarafından eserlerini Fransızcaya çeviren kişiye yazılan bir mektup incelendiğinde isminin yazılışında büyük harf kullanılmasını tercih ettiği ortaya çıkar. Bugün Cummings'i araştıran bir kişi yazarın ismini küçük harfle yazmasının bir alçakgönüllülük göstergesi olduğunu düşünebilirken, bir diğeri bu durumu yazarın kibirli olmasıyla açıklamaktadır. Kısacası tartışmalar hâlâ devam etmektedir.

Kaynakça

1894 doğumlular
1962 yılında ölenler
20. yüzyıl Amerikalı şairleri
20. yüzyıl Amerikalı yazarları
20. yüzyıl Amerikalı ressamları
Harvard Üniversitesinde öğrenim görenler

E. e. Cummings


الأحداث
دنيا تدرس الشعر الصوفي والرقص الشرقي في القاهرة، تبحث عن ذاتها وتتمنى أن تصبح راقصة محترفة، وأثناء مسابقة للرقص تلتقي بالدكتور بشير وهو كاتب ومفكر صوفي مشهور وجذاب إلى أقصى الحدود، تنشأ بينهما قصة حب ولكن عليها أن تواجه التقاليد التي دمرت قدرتها على الاستمتاع لتحرر جسدها وترقص بروحها.

الشخصيات
 حنان ترك : دنيا
 محمد منير : دكتور بشير
 سوسن بدر : أروى
 عايدة رياض : عنايات
 فتحي عبد الوهاب : ممدوح
 خالد الصاوي : حازم
 وليد عوني
 محمد علي رزق

وصلات
صفحة الفيلم علي ايجيفيلم

صفحة الفيلم علي فيلفان

روابط خارجية

مراجع

أفلام حنان ترك
أفلام حول المكفوفين
أفلام رقص فرنسية
أفلام رومانسية لبنانية
أفلام سعيد صالح
أفلام عن النسوية
أفلام عن حرية التعبير
أفلام فرنسية
أفلام مصرية إنتاج 2005
أفلام محمد منير
أفلام درامية ليبية

دنيا (فيلم 2005)


إرويندالي  هي إحدى مدن مقاطعة لوس أنجليس، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 6 أغسطس، 1957.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لإرويندالي في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان إرويندالي 1,446 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 365 أسرة وعدد العائلات 293 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 378 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 47.03% من البيض و0.41% من الأمريكيين الأفارقة و1.87% من الأمريكيين الأصليين و1.66% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.14% من سكان جزر المحيط الهادئ و44.54% من الأعراق الأخرى و4.36% من عرقين مختلطين أو أكثر و88.31% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 365 أسرة كانت نسبة 58.6% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 54.2% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 19.2% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 6.8% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 19.7% من غير العائلات. تألفت نسبة 15.6% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 5.8% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.96، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 4.35.

بلغ العمر الوسطي للسكان 28.5 عاماً. وكانت نسبة 33.4% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 10% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 31.9% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 16.5% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 8.1% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 91.3 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 93.0 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 45,000 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 46,827 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 34,375 دولارًا مقابل 32,016 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 13,144 دولارًا. وكانت نسبة 17.7% من العائلات ونسبة 16.4% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 23.7% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 21.8% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان إرويندالي 1,422 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 374 أسرة وعدد العائلات 309 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 390 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 58.58% من البيض و0.84% من الأمريكيين الأفارقة و2.04% من الأمريكيين الأصليين و2.39% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.56% من سكان جزر المحيط الهادئ و31.50% من الأعراق الأخرى و4.08% من عرقين مختلطين أو أكثر و90.58% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 374 أسرة كانت نسبة 51.9% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 50.5% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 23.5% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 8.6% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 17.4% من غير العائلات. تألفت نسبة 12.8% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 5.9% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.67، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.93.

بلغ العمر الوسطي للسكان 34.0 عاماً. وكانت نسبة 26.2% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 10.8% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 27.9% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 24.4% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 10.6% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 48.3% ذكور و51.7% إناث.

مراجع

إرويندالي (كاليفورنيا)
أماكن مأهولة أسست في 1957
تأسيسات سنة 1957 في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا
مدن لوس أنجلوس (كاليفورنيا)

إرويندالي (كاليفورنيا)


Gerasimovljeva doktrina je naziv za doktrinu o ratovanju u suvremenom svijetu - kao kombinaciji vojnih i gospodarskih pritisaka, propagande i raznih subverzivnih aktivnosti - kakvu je iskazao general Valerij Gerasimov, načelnik Glavnog stožera Oružanih snaga Ruske Federacije (od 2012. naovamo) u svojem članku "Vrijednost znanosti je u predviđanju - Novi izazovi zahtijevaju novo promišljanje oblika i metoda izvođenja borbenih operacija" iz 2013. godine.

Zapadni analitičari nalaze da je general Valerij Gerasimov samo osuvremenio doktrinu kakva je postojala u zadnjem razdoblju Sovjetskog Saveza, prilagodivši je tehnološkim promjenama u svijetu i današnjem geopolitičkom položaju Rusije.

Glavne značajke Gerasimovljeve doktrine

Gerasimov u svojem članku iz 2013. god. piše: "U 21. stoljeću postoji tendencija zamagljivanja razlika između stanja rata i mira. Ratovi se više ne objavljuju, a kad započnu, ne idu prema obrascu kakvoga se ranije očekivalo. Uloga nevojnih sredstava u postizanju političkih i strateških ciljeva je narasla, te je u nekim slučajevima njihova efikasnost znatno nadmašila silu oružja. Naglasak korištenih metoda sukoba preusmjerava se na široku upotrebu političkih, ekonomskih, informativnih, humanitarnih i drugih nevojnih mjera, provedenih uz korištenje protestnog potencijala stanovništva." Gerasivov prepoznaje da u suvremenom svijetu korištenje frontalnih napada velikim vojnim postrojbama zastarjelo, te da danas korištenje asimetričnih (hibridnih) oblika ratovanja ima prednost: "Asimetrične akcije dolaze u široku uporabu, omogućujući poništavanje neprijateljevih prednosti u oružanom sukobu. Među takve akcije ubrajaju se korištenje snaga za posebne operacije i korištenje interne opozicije kako bi se stvorio stalno djelujući front kroz čitav teritorij neprijateljske države, kao i korištenje neformalnih akcija, uređaja i sredstava koja se stalno usavršuju."

Gerasimov ukazuje da su snage zemalja NATO pakta već 1991. godine tijekom operacije Pustinjska oluja radi oslobođenja Kuvajta od Iračke okupacije koristile koncepte "global sweep [global reach], global power" i "air-ground operations", koje su sadržavale elemente kakve on opisuje; što je dodatno unaprijeđeno u Operaciji "Iraqi Freedom" u kojoj je Irak okupiran 2003. godine, kada su snage NATO koristile doktrinu nazvanu "Single Perspective 2020 [Joint Vision 2020]".

Valerij Gerasimov - i dalje zapravo razmatrajući aktivnosti zapadnih zemalja u zadnjim desetljećima, radije nego da govori o planovima same Rusije -  promatra sustav gospodarskih i diplomatskih sankcija, diplomatskih i drugih međunarodnih pritisaka, manipuliranja političkim životom drugih zemalja, kibernetičkih ometanja, terorističkih napada i drugih asimetričnih mjera koje prethode vojnim akcijama i nastavljaju se potom paralelno s njima - kao jednu cjelinu. Briga za nacionalnu sigurnost neke zemlje, ukazuje Gerasimov, ne može danas biti ostavljena samo njenim oružanim snagama, nego "može jedino biti organizirana putem uključivanja svih snaga sigurnosti i sustava prisilne provedbe zakona pojedine zemlje".

Zapadni autori sagledavaju da je Rusija primjenjivala zadnjih godina postupanje prema Gerasimljevoj doktrini protiv Gruzije i Ukrajine, te čak protiv članica NATO pakta Litve i Estonije.

Reakcije

Na Zapadu je Gerasimovljev tekst zapažen, te je zacijelo doprinio da se Valerija Gerasimova 2014. god. uvrsti na listu osoba pod sankcijama Europske unije i Kanade.

Izvori

Vidi još

 Hibridna djelovanja protiv Hrvatske
 Hibridni rat protiv Europske unije
Hibridni rat

Vanjske poveznice

The Value of Science Is in the Foresight - New Challenges Demand Rethinking the Forms and Methods of Carrying out Combat Operations, prijevod na engleski, kod Army University Press, SAD, pristupljeno 18. prosinca 2020.
Getting Gerasimov Right, Charles K. Bartles, Military Review, 28. veljače 2016., pristupljeno 18. prosinca 2020.
Russia's "Ambiguous Warfare" and Implications for the U.S. Marine Corps,  Mary Ellen Connell i Ryan Evans, svibanj 2015., Central for Naval Analyses ,

Vojna znanost

Gerasimovljeva doktrina


Ta Som () is a small temple at Angkor, Cambodia, built at the end of the 12th century for King Jayavarman VII. It is located north east of Angkor Thom and just east of Neak Pean. The King dedicated the temple to his father Dharanindravarman II (Paramanishkalapada) who was King of the Khmer Empire from 1150 to 1160. The temple consists of a single shrine located on one level and surrounded by enclosure laterite walls. Like the nearby Preah Khan and Ta Prohm the temple was left largely unrestored, with numerous trees and other vegetation growing among the ruins. In 1998, the World Monuments Fund (WMF) added the temple to their restoration program and began work to stabilise the structure to make it safer for visitors.

Structure
Designed to be entered from the east, Ta Som is surrounded by a moat and enclosed by three laterite walls which are broken by two sets of gopura (entrance ways). The gopuras are cross-shaped and contain a small room on each side along with windows containing balusters. The main structure of the gopura are carved with four faces in the Bayon style. The eastern outer gopura has been overgrown by a sacred fig (Ficus religiosa) which has grown down through the blocks that make up the gopura and into the ground. The inner section of the temple consists of a central cruciform sanctuary with porches at each arm surrounded by four corner pavilions. Two small libraries sit on either side of the eastern entrance path.

Restoration
According to the APSARA Authority who manage the temples in the Angkor Park, little restoration work had been done at Ta Som until the 1950s. At this time some propping of structures that were near collapse was carried out. After the WMF added Ta Som to their project, the WMF team began to document and interpret the site and carry out emergency stabilization of fragile structures and improvement to visitor flow around the monument. In 2007, WMF and the APSARA Authority conducted clearing and documentation works that allowed the temple to be accessed from all four sides. Many sandstone blocks were repaired and this allowed the reconstruction of the North Central Fronton of the North Gopura.

Gallery

References

Bibliography

External links

 Photo Gallery: Ta Som Devata - Sacred Khmer Women in 12th Century Cambodia

Religious organizations established in the 12th century
Buddhist temples in Siem Reap Province
Angkorian sites in Siem Reap Province

Ta Som


Lazzaretto Vecchio es una isla de la laguna de Venecia, al norte de Italia, situada cerca de la isla Lido de Venecia. Entre  1403 y la plaga del 1630 albergó un hospital que atendía a las personas durante las epidemias de peste. Posteriormente se ha utilizado, al igual que otras islas, como un puesto militar. Cubre un área de 2,53 hectáreas (6,3 acres).

Desde el año 2004 los arqueólogos desenterraron más de 1.500 esqueletos de víctimas de la peste enterrados aquí entre los siglos XV y XVII. Estos han sido encontrados de forma individual, así como en fosas comunes. Se cree que los restos de miles de personas todavía se encuentran en la pequeña isla, al punto de que el número de víctimas presuntamente llegó a 500 por día en el .

Véase también
 Geografía de Italia
 Geografía de Europa

Referencias

Enlaces externos

Islas de la laguna de Venecia
Peste

Lazzaretto Vecchio


Klein Wesenberg, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaleti Stormarn iline bağlı bölge. 8,74 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu 2002 itibarıyla 749 olarak tespit edilmiştir. Nüfus yoğunluğu ise km² başına 86 seviyesindedir.

Dış bağlantılar
 Resmi site

Stormarn iline bağlı yerleşim birimleri
Schleswig-Holstein'deki belediyeler

Klein Wesenberg


NGC 505 es una galaxia lenticular de la constelación de Piscis.

Fue descubierta el 1 de octubre de 1864 por el astrónomo Albert Marth.

Véase también
Lista de objetos NGC

Referencias

0505
Galaxias lenticulares
Constelación de Piscis

NGC 505


Zivel est un village de la région de Kelbajar en Azerbaïdjan.

Histoire
En 1993-2020, Zivel était sous le contrôle des forces armées arméniennes. Le 25 novembre 2020, sur la base d'un accord trilatéral entre l'Azerbaïdjan, l'Arménie et la Russie en date du 10 novembre 2020, la région de Kelbajar, y compris le village de Zivel, a été restituée sous le contrôle de l'Azerbaïdjan.
Zivel signifie "bande, sillon" en kurde.

Voir aussi

 Narinjlar
Hopurlu (Kelbajar)
Zar (Kelbajar)
Soyougboulag (Kelbajar)

Notes et références

Localité dans le raion de Kelbadjar

Zivel (Kelbajar)


පරමාණුක අරය , නැතහොත් පරමාණුවේ විශාලත්වය, පරමාණුවේ පැහැදිලිව අර්ථ දක්වා නැත භෞතික අගයන්  නොවන අතර එය සියළු අවස්ථාවන්හි නියතයක්ද නොවේ , යම් පරමාණුවක අරීය අගය රදා පවතිනුයේ ඒ සදහා යොදාගන්නා නිර්වචනය මතය. මේ සදහා වූ එකිනෙකට වෙනස් අවස්ථාවනෝචිත නිර්වචන කිහිපයක් ඇත.

"පරමාණුක අරය" යන පදය ගැටළු සහගතය මක් නිසාදයත් , එය නිදහස් පරමාණුක හා නිදහස් අණු යන දෙකේම වෙනස් අගයන් ලබා දෙන බැවිනි. මෑත භාගයේ දී අයනික අරය යන යෙදුම ද භාවිතයේ ගැටළු ඇත. එයට හේතුව , සහසංයුජ හා අයනික බන්ධන අතර වෙනස පදනම් රහිත බැවිනි.

පරමාණුක අරය මුළුමනින්ම තීරණය වනුයේ ඉලෙක්ට්‍රෝන මගිනි. මෙහිදී පරමාණුක න්‍යෂ්ටිය ෆෙම්ටො මීටරවලින් මණිනු ලැබේ. එම අගය ඉලෙක්ට්‍රෝන වළාවේ අගයට සාපේක්ෂව 100,000 වාරයක් කුඩා වේ. නමුත් ඉලෙක්ට්‍රෝන ඇතැම් පෙදෙසක ගමන් කළද , එයට නියමිත ස්ථානයක් නොමැති බැවින් ඉලෙක්ට්‍රෝන වළාවට එතරම් තියුණු මායිමක් නොපවතී.

මෙම හේතූන් නිසා පරමාණු හා අයනවල විශාලත්වය මැනීමට , පරීක්ෂණාත්මක මිණුම් හා ගණනය කිරීමේ ක්‍රමවේදයන් යොදාගනිමින් අදාල මිණුමක් සොයා ගැනීමේ විශාල උත්සාහයක් විද්‍යාඥයින් දරණ ලදී. මෙහිදී ප්‍රති‍ක්ෂේප කළ නොහැකි කරුණක් වන්නේ පරමාණු 30 – 300pm (අරය) ප්‍රමාණයේ ගෝල ලෙස හැසිරීමයි. එවිට පරමාණුවල ප්‍රමාණය එකිනෙකින් වෙනස්වන අතර , මේ වෙනස ආවර්තිතා වගුවේ මූලද්‍රව්‍ය අතර පවතින වෙනස්කම් පැහැදිලි කිරීමට මූලික කරගත හැකිව තිබේ.

පරමාණුක අරයේ ආවර්තික ලක්ෂණ

පරමාණුවක අරීය ලක්ෂණ කාණ්ඩයක් ඔස්සේ පහළට යන විට වැඩි වේ. මේ අනුව පැහැදිලි කළ හැකි එක් කරුණක් නම්, ඉලෙක්ට්‍රෝන වැඩි වශයෙන් ඇති පරමාණුවල අරය විශාල බවයි. කෙසේ වුවත්, ආවර්තයක් ඔස්සේ තිරසට යන විට මේ තත්වය වෙනස් වේ. එවිට ඉලෙක්ට්‍රෝන සංඛ්‍යාව වැඩිවන විට අරය අඩුවේ. මෙයට හේතු වන්නේ න්‍යෂ්ටියේ තිබෙන ප්‍රෝටෝන ප්‍රමාණයයි. ප්‍රෝටෝන පරමාණුවේ විශාලත්වයට යම් දායකත්වයක් ලබා දෙන මුත් බොහෝ විට සිදු කරන්නේ න්‍යෂ්ටියේ ධන ආරෝපණ සංඛ්‍යාව වැඩි කිරීමයි. එවිට ඉලෙක්ට්‍රෝන කවච න්‍යෂ්ටිය වෙතට ආකර්ෂණය වේ.

මෙවන් අවස්ථාවක දී වැඩිවන න්‍යෂ්ටික ආරෝපණය සමතුලිත වන්නේ ඒ හා වැඩිවන ඉලෙක්ට්‍රෝන ප්‍රමාණය මගිනි. එම සංසිද්ධිය ආචරනය ලෙස හැදින්වේ. මෙවිට කාණ්ඩයක් ඔස්සේ පහළට යන විට පරමාණුවේ ප්‍රමාණය විශාල වේ.කෙසේ වුවද , ආචරණ‍ෙයන් සිදුවන බලපෑම අඩුවන අවස්ථා 2ක් පවතී. මෙම අවස්ථ‍ාවේ දී පරමාණුවේ ප්‍රමාණය අපේක්ෂිත අගයට වඩා කුඩා වේ.

ලැන්තනයිඩවල හැසිරීම

4f- කාක්ෂිකවල ඉලෙක්ට්‍රෝන එනම් , සීරියම්(z=58) සිට ලුටෙටියම් දක්වා(z=71) වූ ඉලෙක්ට්‍රෝන ආචරණය කෙරෙහි එතරම් බලපෑමක් නොදක්වයි. එමනිසා ලැන්තනයිඩ ශ්‍රේණියෙන් පසුව එම ආවර්තයේ මූලද්‍රව්‍යවල පරමාණුක අරය අපේක්ෂිත අගයට වඩා අඩු වන අතර , ඊට ඉහළ ආවර්තයේ මූලද්‍රව්‍යවල පරමාණුක අරයට බෙහෙවින් සමාන වේ. හැෆ්නියම් හා සර්කෝනියම්හි පරමාණුක අරයන් සමාන වන්නේ ද නයෝබියම් හා ටැන්ටලම්හි පරමාණුක අරයන් සමාන වන්නේ ද තවත් මූලද්‍රව්‍යවල පරමාණුක අරයන් සමාන වන්නේ ද මේ සංසිද්ධිය හේතුවෙනි. මේ බලපෑම ප්ලැටිනම් (z =78) දක්වා හොදින් දැකගත හැකි අතර ඉන්පසුව ඇති මූලද්‍රව්‍ය නිෂ්ක්‍රීය යුගල ආචරණය නමින් හැදි‍න්වෙන සාපේක්ෂතා ආචරණයට යටත් වේ.

d ගොණුවේ මූලද්‍රව්‍යවල හැසිරීම

d ගොණුවේ මූලද්‍රව්‍ය පරමාණුවල කාක්ෂිකවල හැකිලීම ලැන්තනයිඩ හා සමානවම සිදු නොවුනත් බලපාන හේතුව එකම වේ. මෙහිදී සිදුවන්නේ 3d ඉලෙක්ට්‍රෝනවල දුබල ආවරණ හැකියාව පරමාණුක අරයට බලපෑමයි. මේ නිසා අන්තරික මූලද්‍රව්‍යවලින් පසුව එන ගැලියම් සිට බ්‍රෝමීන් දක්වා වූ මූලද්‍රව්‍යවල රසායනික ලක්ෂණ පෙර පරිදිම ඉහළ ආවර්තයට සමාන වේ.

නිරීක්ෂණ හා පර්යේෂණ මගින් ලබාගත් පරමාණුක අරයන්

(pm වලින් මැන ඇති මෙහි නිරවද්‍යතාව 5pm පමණ වේ)

ගණනය කිරීම් මගින් ලබාගත් පරමාණුක අරයන්
(pm වලින් මැන ඇත)

රසායනික මූලද්‍රව්‍ය වල ගුණ
පරමාණුක ගුණ

පරමාණුක අරය


Martin Zenke (* 7. August 1953 in Korbach) ist ein deutscher Biochemiker und Zellbiologe. Er ist Hochschullehrer und Wissenschaftler auf dem Gebiet der Stammzellforschung und des Biomedical Engineerings und lehrt an der RWTH Aachen.

Leben
Martin Zenke besuchte die Alte Landesschule Korbach und machte sein Abitur 1972. Von 1972 bis 1978 studierte er Chemie, Biochemie und Medizin an der Philipps-Universität Marburg (Diplom 1978, Die Ribonukleotidreduktion in synchronen Kulturen von Saccharomyces cerevisiae (Bäckerhefe)).

Von 1979 bis 1982 war Martin Zenke wissenschaftlicher Mitarbeiter (Doktorand) am Deutschen Krebsforschungszentrum (DKFZ) in Heidelberg am Institut für Virusforschung in der Abteilung DNA Tumorviren von Gerhard Sauer. Er promovierte 1982 an der Rubrecht-Karls-Universität Heidelberg zum Dr. rer. nat. mit dem Thema Transkription von SV40 Chromatin.

Von 1982 bis 1985 arbeitete Martin Zenke als Postdoc bei Pierre Chambon an der Université Louis Pasteur und am Laboratoire de Genetique Moleculaire des Eucaryotes (LGME) in Straßburg. 1985 wechselte er an das Europäische Laboratorium für Molekularbiologie (EMBL) in Heidelberg und arbeitete bis 1988 in der Abteilung von Thomas Graf und Hartmut Beug.

Von 1988 bis 1995 war Martin Zenke Junior Scientist am Institut für Molekulare Pathologie Pathologie (IMP) in Wien. 1992 folgte die Habilitation in Molekularer Genetik an der Formal- und Naturwissenschaftlichen Fakultät der Universität Wien.

Von 1995 bis 2003 war Martin Zenke Abteilungsleiter am Max-Delbrück-Centrum für Molekulare Medizin (MDC) in Berlin. 2003 folgte er dem Ruf als Gründungsdirektor des Instituts für Biomedizinische Technologien, Lehrstuhl für Zellbiologie, Medizinische Fakultät der RWTH Aachen. Seit 2008 ist Martin Zenke Mitglied der Zentralen Ethik-Kommission für Stammzellenforschung (ZES) in Berlin und von 2011 bis 2014 war er geschäftsführender Direktor des Helmholtz-Instituts für Biomedizinische Technik (Amtszeit von 3 Jahren) an der RWTH Aachen.

Forschung

1979–1986: SV40 Enhancer und SV40 Chromatin

In den 1980er Jahren konzentrierte sich die Forschung von Martin Zenke auf die Gentranskription und Chromatin. 1986 zeigten er und seine Kollegen, dass Transkriptions-Enhancer eine modulare Struktur aufweisen und aus einzelnen Elementen zusammengesetzt sind, die für sich alleine relativ schwach sind, aber synergetisch wirken und dadurch Enhancer-Aktivität aufbauen. Heutzutage ist dies Lehrbuchwissen, aber in den 1980er Jahren war die ursprüngliche Annahme, dass Enhancer die Transkription durch eine einzigartige und besonders starke Enhancer-Sequenz und einen entsprechenden Enhancer-Faktor erzeugen. Martin Zenkes bahnbrechende Arbeit wird in Lewins Genes IX, dem Standard-Lehrbuch der Molekularbiologie, zitiert und dargestellt.

1986–1998: Das erbA-Onkogen und die Differenzierung roter Blutzellen

1988 begann Martin Zenke mit der Arbeit an retroviralen Onkogenen, insbesondere an den Onkogenen v-erbA und v-rel. Er fand heraus, dass im v-erbA-Onkogen die Funktion des c-erbA/Schilddrüsenhormonrezeptors, die Transkription zu aktivieren, verloren gegangen ist, und v-erbA als dominanter negativer Transkriptionsfaktor wirkt. Diese Arbeit war die erste Beschreibung, dass onkogene Aktivität durch einen Funktionsverlust entsteht. Diese Entdeckung war überraschend, da bis dahin angenommen wurde, dass onkogene Aktivität auf aktivierende Mutationen zurückzuführen ist.

Die erbA-Arbeit veranlasste Martin Zenke, die Differenzierung roter Blutzellen (Erythrozyten) zu untersuchen, wobei er sich auf die gerade entdeckten GATA-Transkriptionsfaktoren konzentrierte. Er fand heraus, dass GATA-1 die Entwicklung roter Blutzellen fördert, während GATA-2 die Entwicklung roter Blutzellen blockiert und die Bildung von Erythrozytenvorläuferzellen stimuliert. Diese Ergebnisse waren die ersten, die eine GATA-2-Funktion in der frühen Entwicklung von Blutzellen zeigten.

1995-heute: Stammzellen und antigenpräsentierende dendritische Zellen

Anfang der 1990er Jahre begann Martin Zenke, aufbauend auf Untersuchungen zum v-rel-Onkogen, an Antigen-präsentierenden dendritischen Zellen (dendritic cells, DC) zu arbeiten. DC sind spezializierte Immunzellen und wichtig für Immunität und Immuntoleranz. Die DC Biologie war zu dieser Zeit wenig verstanden und Martin Zenke war einer der ersten, der Genexpressionsanalysen mit DNA Microarrays für das Gen-Mining anwendete. Diese Arbeiten führten zur Entdeckung des Transkriptionsfaktors Id2 bei der DC Entwicklung. Die Id2 Gendatensätze erhielten die Zugangsnummern 1 und 2 (E-MEXP-1 und E-MEXP-2) in der ArrayExpress Datenbank, einer der beiden großen Datenbanken für Genomdaten, die inzwischen mehrere Millionen Einträge enthält.

Die Arbeiten zu DC werden hauptsächlich im Maussystem durchgeführt  mit dem Ziel, Genschaltkreise der DC Entwicklung und Funktion zu identifizieren. Dazu werden RNA-Seq, ChIP-seq, ATAC-seq, Chromosom-Konformationsanalysen (4C) und CRISPR/Cas9 Gen Editierung verwendet. Neuerdings werden diese Studien im menschlichen System auch unter Verwendung von induzierten pluripotenten Stammzellen (iPS-Zellen) durchgeführt.

2005-heute: Pluripotente Stammzellen und Krankheitsmodellierung

Blutbildende Stammzellen sind seit vielen Jahren das Hauptinteresse von Martin Zenke. In den 2005er Jahren erweiterte er sein Interesse auf pluripotente Stammzellen, wie embryonale Stammzellen (ES-Zellen) und die kürzlich entdeckten induzierten pluripotenten Stammzellen (iPS-Zellen).
Ein besonderer Schwerpunkt liegt auf krankheits- und patientenspezifischen iPS-Zellen für die Krankheitsmodellierung und das Wirkstoffscreening, insbesondere des blutbildenden Systems. Diese Arbeiten umfassen auch die Entwicklung von Tiermodellen zum Studium von Erkrankungen und die Laborautomatisierung für die Zellproduktion.

Martin Zenke arbeitete auch an der Technologieentwicklung: Automatische DNA-Sequenzierung und Gentransfer in Zellen.

Publikationen
 Liste der Publikationen in PubMed (U.S. National Library of Medicine und National Institutes of Health)

Weblinks
 Internetauftritt der Arbeitsgruppe Zenke
 Website des Zellbiologielabors
 Helmholtz-Institut für Biomedizinische Technik der RWTH Aachen

Einzelnachweise

Biochemiker
Zellbiologe
Hochschullehrer (RWTH Aachen)
Deutscher
Geboren 1953
Mann

Martin Zenke


La Ruta Estatal de Nevada 535, y abreviada SR 535 (en inglés: Nevada State Route 535) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Nevada. La carretera inicia en el Oeste desde la  hacia el Este en la Idaho Street en Elko. La carretera tiene una longitud de 2,9 km (1.827 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de Nevada 535 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Nevada por sus siglas en inglés Nevada DOT.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Nevada DOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Nevada

Ruta Estatal de Nevada 535


Linn Torp (* 22. April 1977 in Lørenskog) ist eine ehemalige norwegische Radrennfahrerin, die auf Straße und Bahn aktiv war.

Bis 2011 errang Linn Torp 13 norwegische Meistertitel, sieben auf der Straße und sechs auf der Bahn. 2004 startete sie bei den Olympischen Spielen in Athen und wurde 53. im Straßenrennen.

2009, nach einem weiteren Sieg bei der norwegischen Straßenmeisterschaft, beendete sie ihre Radsportlaufbahn.

Weblinks

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2004
Radsportler (Norwegen)
Norwegischer Meister (Radsport)
Olympiateilnehmer (Norwegen)
Bahnradfahrer
Norweger
Geboren 1977
Frau

Linn Torp


Horst Budjuhn (né le  à Bromberg, mort le  à Locarno) est un écrivain et scénariste allemand.

Biographie
Budjuhn, originaire de Prusse occidentale, vient à Berlin à 13 ans et étudie l'histoire allemande et littéraire pendant trois ans à partir de 1928. En 1931, il devient dramaturge dans des théâtres berlinois. En 1933, Budjuhn prend la direction du Renaissance-Theater. En 1935, il devient directeur littéraire de Gustav Kiepenheuer Bühnenvertrieb. En même temps, Budjuhn écrit ses premiers livres, des romans et des biographies.

En 1938, Budjuhn fait son premier travail pour le cinéma et participe au scénario de la comédie Le Chapeau florentin. Lorsque la Seconde Guerre mondiale éclate en 1939, il émigre en Suisse d'abord à Zurich puis Locarno en 1944 et y poursuit son travail cinématographique. En 1940, il travaille avec Richard Schweizer pour l'adaptation du roman de Gottfried Keller Les Lettres d'amour. Son scénario pour une adaptation cinématographique de la chanson anti-nazie Die Moorsoldaten est mis de côté dans une perspective de diplomatie avec le Troisième Reich. Après la fin de la guerre, Horst Budjuhn retourne régulièrement en Allemagne pour des missions de scénario et a une résidence secondaire à Munich.

Ses manuscrits pour les productions ouest-allemandes sont toujours des adaptations d'œuvres  littéraires : Eugène Labiche, Theodor Fontane, Emlyn Williams...  Sa version d'Effi Briest donne en 1955 . L'année de sa mort, paraît la biographie de la femme qui servit de modèle Fontane nannte sie "Effi Briest". Das Leben der Elisabeth von Ardenne. Budjuhn travaille aussi pour la radio.

Filmographie
 1939 : Le Chapeau florentin
 1939 : L'Inspecteur Studer
 1940 : Fräulein Huser
 1940 : Les Lettres d'amour
 1941 : Romeo und Julia auf dem Dorfe
 1942 : Gens qui passent
 1942 : Steibruch
 1942 : Jeunes Filles d'aujourd'hui
 1952 : L'Auberge du Cheval-Blanc
 1954 :
 1954 :
 1955 :
 1958 : Les Chiens sont lâchés
 1962 :
 1963 : Die Legende vom heiligen Trinker (TV)
 1963 : Die zwölf Geschworenen (TV)
 1968 : Der vielgeliebte Herr Brotonneau (TV)
 1981 : Die Baronin (Fernsehspiel)

Notes et références

Liens externes

Scénariste allemand de cinéma
Dramaturge allemand du XXe siècle
Biographe allemand
Romancier allemand
Naissance en juillet 1910
Naissance à Bromberg
Naissance dans la province de Posnanie
Décès en décembre 1985
Décès à 75 ans
Décès à Locarno

Horst Budjuhn


Monte Roberto ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Ancona in den Marken. Die Gemeinde liegt etwa 34 Kilometer südwestlich von Ancona. Die Nachbargemeinden sind Castelbellino, Cupramontana, Jesi, Maiolati Spontini und San Paolo di Jesi.

Gemeindepartnerschaften
  Fontanil-Cornillon, Département Isère

Verkehr
Durch die Gemeinde führt die als mehrspurige Kraftfahrstraße ausgebaute Strada Statale 76 Val d'Esino von Fossato di Vico nach Falconara Marittima an der Adriaküste.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in den Marken

Monte Roberto


An Vriesea barbosae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni José A. Siqueira Filho ngan Elton Martinez Carvalho Leme. An Vriesea barbosae in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea barbosae


The John Simon Guggenheim Memorial Foundation is a private foundation formed in 1925 by Olga and Simon Guggenheim in memory of their son, who died on April 26, 1922. The organization awards Guggenheim Fellowships to professionals who have demonstrated exceptional ability by publishing a significant body of work in the fields of natural sciences, social sciences, humanities, and the creative arts, excluding the performing arts.

References

External links
John Simon Guggenheim Memorial Foundation
Extracts from Simon Guggenheim's letters of gift to the Foundation

Foundations based in the United States
Guggenheim family
Arts foundations based in the United States

Organizations established in 1925
1925 establishments in the United States

de:Guggenheim-Stipendium


Die Academy of English Professors of the Liberal Arts war eine britische Kunstschule in Rom.

Geschichte
Einige englische Künstler und Kunstliebhaber gründeten unter Führung des kunstsinnigen irischen Adligen James Caulfeild (1728–1799) am 11. Mai 1752 die englische Kunstakademie in Rom für britische und irische Künstler – nach dem Vorbild der dort schon bestehenden französischen Académie de France à Rome. Die neue Kunstschule war aus der früheren, 1748 von 16 englischen Malern in Rom gegründeten Academy of History Painter hervorgegangen. Die italienische Hauptstadt hatte sich zu jener Zeit zu einem Zentrum der internationalen Kunsterziehung entwickelt.

Einziger Leiter dieser Kunstakademie wie auch ihrer Vorgängerin war der englische Historien- und Porträtmaler John Parker, der sich seit 1745 zu Studienzwecken in Rom aufhielt. Zu den Mitgliedern der Akademie gehörten der Architekt William Chambers, die Maler Gavin Hamilton, Thomas Patch und Richard Wilson sowie der Künstler, Sammler, Antikenhändler und Bankier Thomas Jenkins. Die Akademie fungierte zugleich als Kopieranstalt antiker römischer Malereien für den englischen Kunstmarkt, wobei Parker als Kunstagent seines Geldgebers Charlemont arbeitete und dieser mit dem Verkauf der Bilder seine Ausgaben in Rom wohl refinanziert haben dürfte.

Allerdings wurde die Akademie auf Anweisung Charlemonts wegen Meinungsverschiedenheiten unter den dort arbeitenden Künstlern nach nur sechsjährigem Betrieb im April 1758 wieder aufgegeben. Ursachen waren wohl auch der 1756 beginnende Streit zwischen Giovanni Battista Piranesi, Parker und Charlemont sowie bereits zuvor ein "Fehlverhalten" des homosexuellen Malers Thomas Patch, das 1755 zu seiner Ausweisung aus Rom führte. Auch Akademieleiter John Parker verließ Rom und war bereits 1756 an der Accademia di San Luca.

Einzelnachweise

Ehemalige Kunstschule
Bildungseinrichtung in Rom
Historische Organisation (Vereinigtes Königreich)
Historische Organisation (Rom)
Kultur (England)
Gegründet 1752
Kunst (Rom)
Aufgelöst 1758
Künstlerische Organisation (Italien)


Aderus subangulatus é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1922.

Distribuição geográfica
Habita em Bioko (Guiné Equatorial).

Referências

subangulatus
Fauna da Guiné Equatorial
Coleópteros descritos em 1922
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus subangulatus


La gare de Marioupol-Sotuvalny, (ukrainien : Маріуполь-Сортувальний) est une gare ferroviaire ukrainienne située à Marioupol, dans l'oblast de Donetsk.

Situation ferroviaire

Histoire
Elle a porté le nom de gare Jdanov-Tri.

Desserte

Elle dessert le Usine métallurgique Illitch du quartier Kalmius.

Intermodalité

Elle est connectée à la ligne Aslanovo vers Lyman pour le fret.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Transport ferroviaire en Ukraine.
 Liste de gares en Ukraine.

Liens externes

Gare dans l'oblast de Donetsk
Gare mise en service en 1968
Gare
Gare

Gare de Marioupol-Sotuvalny


Macaristan'ın kuzeyinde merkezi Salgótarján olan ildir. Yüzölçümü 2544 km² nüfusu ise 220,000 kadardır. Slovakya ile sınırdır. Birçok köyü vardır.

Kasabaları

Balassagyarmat (17 906)

Bátonyterenye (15 207)

Pásztó (10 330)

Szécsény (6580)

Rétság (3067)

Köyleri

Nógrád (il)


Nordgeorgsfehn er en lokalitet i kommunen Uplengen i Niedersachsen i Leer-distriktet i Ostfriesland. Borgmester er Frank Meyer (CDU).

Historie

Nordgeorgsfehn blev grundlagt i 1829 som Fehnkoloni. Fehnbebyggelsen blev opkaldt efter Kong Georg IV af Storbritannien og Hannover. Nordgeorgsfehn tilhører det evangelisk-lutherske kirkesogn Hollen. Den første registrerede bosættere i kirkebogen var familierne Heere Andreesen Meyer von Jheringsfehn og Ubbe Hinrichs Lambertus von Spetzerfehn.

Den 1. januar 1973 blev Nordgeorgsfehn inkorporeret i den nye kommune Uplengen.

Noter

Niedersachsen
Etableret i 1829

Nordgeorgsfehn


Ferdinand Maxmilián Brokoff, né le  et mort le , est un sculpteur tchèque.

Biographie
Né en 1688, il est le fils du sculpteur sur bois . Il est formé dans l'atelier de son père où travaille son frère aîné Michael Johann Joseph. Lorsqu'il a une vingtaine d'années, Ferdinand Maxmilián prend la direction de l'atelier.

Il participe à la décoration plastique du pont Charles avec des travaux indépendants jusqu'en 1709. Parallèlement à ces travaux, il est employé dans des palais de la noblesse et des places publiques (cariatides en forme de maure au Palais Morzin, Prague, 1713/14). En collaboration avec J. B. Fischer von Erlach, il réalise en 1715/16 son projet de tombeau pour le chancelier suprême de Bohême, le comte Wratislaw v. Mitrowitz (St. Jacob, Prague), puis un grand relief en marbre représentant la famille du Christ dans l'église de Tyn à Prague (1718). Au début de l'année 1722, Fischer von Erlach l'appelle à Breslau pour décorer la chapelle de la cathédrale princière. En 1726, il est de nouveau à Prague où il réalise la colonne de Marie sur la place Hradschiner (1726-28). Il est ensuite appelé à Vienne où, la même année, il réalise le modèle de la scène en stuc du maître-autel de l'église Saint-Charles de Vienne, qu'il exécute probablement lui-même. En 1728, il devient citoyen de la ville nouvelle de Prague. En 1729, Ferdinand Maxmilián Brokoff est appelé à décorer l'église cistercienne en construction à Grüßau (Silésie), où il travaille sur les modèles jusqu'en . Il meurt, comme son frère, d'une maladie pulmonaire.

Travail
Son importance pour la sculpture tchèque réside dans l'introduction de la composition de figures en mouvement dans l'esprit du baroque italien du Bernin. Ferdinand Maxmilián Brokoff n'est cependant pas allé aussi loin que M. Braun dans la résolution des surfaces et des contours.

Références

Annexes

Bibliographie

  (original numérisé)

Liens externes

Naissance en septembre 1688
Décès en mars 1731
Décès à Prague
Mort de la tuberculose
Sculpteur tchèque
Décès à 42 ans

Ferdinand Maxmilián Brokoff


Kosmos 2514, ruski navigacijski satelit (globalno pozicioniranje) iz programa Kosmos. Vrste je GLONASS-M (Glonass br. 751, Uragan M br. 751).

Lansiran je 7. veljače 2016. godine u 03:21 s kozmodroma Pljesecka, s mjesta 43/4. Lansiran je u srednje visoku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Sojuz-2.1b/Fregat. Orbita mu je 19156 km u perigeju i 19231 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 64,80°. Spacetrackov kataloški broj je 41330. COSPARova oznaka je 2016-008-A. Zemlju obilazi u 678,26 minuta. Pri lansiranju bio je mase 1.415 kg.

Satelit se napaja iz dvaju razmjestivih solarnih panela i baterija. Opremljen je s tri cezijeva sata što mu omogućuje prikazati točno vrijeme, vrlo važnu stavku u navigaciji.

Razgonski blok (međuorbitni tegljač) Fregat 14S44 br. 112-03 odvojio se, ostao u srednje visokoj orbiti nekoliko desetaka do par stotina kilometara poviše od satelita.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Uragan-M (GLONASS-M, 14F113) (engl.)

Vanjske poveznice
Состав группировки КНС ГЛОНАСС на 28.01.2012г Состояние ОГ (rus.)
Glonass  (rus.)
Glonass Constellation Status (engl.)
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2514


කුපුන් කුෂාන්ත මනතුංග   (ඉංග්‍රීසි: Kupun Kushantha Manathunga)  යනු  ශ්‍රී ලංකා ජාතික මළල ක්‍රීඩා කණ්ඩායම් ක්‍රීඩකයෙකි.

කුපුන්  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත
 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු ක්‍රීඩකයින්

 මව්බිමට වීරයෙක් - කුපුන් කුෂාන්ත

 Kupun Kushantha 800m ,1500m

 Manathunga Mudiyanselage Kupun Kushantha

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ

කුපුන් කුෂාන්ත මනතුංග


O Reliant Regal é carro compacto de três rodas/van que foi fabricado de 1953 a 1973 pela Reliant Motor Company em Tamworth, Inglaterra, substituindo o antigo furgão de três rodas Reliant Regent, que teve suas origens em um design comprado da Raleigh Bicycle Company pela Reliant. Como um veículo de três rodas com peso leve (menos de 7 cwt, 355,6 kg), segundo a legislação do Reino Unido é considerado um "triciclo" e pode ser conduzido com uma licença para motocicletas (categoria A). Uma versão comercial leve, com uma porta traseira com dobradiças laterais foi comercializada como Reliant Supervan .

História
Após o lançamento do Mk I em 1953, o Reliant Regal passou por muitas mudanças em um curto período, com a "primeira geração" usando a estrutura de madeira original e um design de carroceria de painel único até o Mk VI de 1961.

Em 1962, a Reliant introduziu o Mk VII, codinome "TW7" (Three Wheeler 7). Esta versão apresentava um novo motor OHV (Over head valves) Reliant, um novo chassi de aço e uma nova carroceria com estilo visual totalmente atualizado. Recebeu o emblema de Regal 3/25, Regal 3/30 (número de cavalos nas rodas / bhp), Regal 21E ou Regal 21E 700. O motor de 600 cc produzia 25 bhp (na verdade 598cc / 24 bhp) e o motor 700cc produziu 30 bhp (na verdade 701cc / 29 bhp). A versão 21E foi equipada com 21 ítens, que de outra forma estavam disponíveis como opcionais para o carro padrão. Esses opcionais incluíam um foco de luz, um farol de neblina, para-choques cromados, quebra-sol, um medidor de óleo, acabamentos externos das rodas e pintura metálica. Em 1973, o Regal foi substituído pelo Reliant Robin (codinome "TW8").

Regals MkI – MkII tinha carroceria de alumínio e motore de válvula laterais de 747 cc. No entanto, durante a década de 1950, o preço do alumínio aumentou em toda a Europa. Em resposta, a Reliant desenvolveu painéis de fibra de vidro que substituíram os painéis de alumínio, peça por peça, até que o Mark 3 Regal 1956 apresentasse um corpo totalmente em fibra de vidro. Ao contrário de Panhard, que respondeu ao aumento do custo do alumínio substituindo os painéis de aço mais pesados, a escolha da tecnologia de fibra de vidro da Reliant garantiu que o Regal fosse capaz de manter seu peso leve, com a capacidade resultante de usar motores menores, menos potentes e, portanto, mais baratos e mais econômicos. O Regal Mk VI foi o último Regal a ser movido por um motor de válvula lateral, pois em 1962 a Reliant havia desenvolvido seu próprio Motor 600cc todo em alumínio OHV que foi instalado no novo Regal 3/25.

A versão Regal 3/25 foi introduzida em outubro de 1962 e, ao contrário dos Regals anteriores, ela não tinha mais uma estrutura de madeira e, em vez disso, tinha um corpo de construção unitário de fibra de vidro reforçada. A fibra de vidro foi moldada em duas unidades principais (externa e interna) e depois coladas e aparafusadas a um chassi de aço. Enquanto isso, em 25 de abril de 1968, um ano antes da BMC celebrar seu 2.000.000º Mini, o diretor de vendas da Reliant, THScott, dirigiu pessoalmente o 50.000º Regal 3/25 para fora da linha de montagem na fábrica da Reliant em Tamworth.

Poucos meses depois, em agosto de 1968, o motor de 701cc introduzido no Reliant Rebel no outono anterior foi incorporado ao Regal. Para o veículo de três rodas, a taxa de compressão foi reduzida para 7,5: 1, reduzindo a potência de 35 bhp para 29,5 bhp. No entanto, isso ainda representou um aumento útil em relação aos 26 bhp do motor de 600cc que o 701 substituiu.

Galeria

Na cultura popular

Os Reliant Regals e Robins desfrutam de um lugar especial na cultura britânica como símbolos da excentricidade da nação.

Um exemplo de um Supervan III é a icônica van amarela pertencente a Del Boy e Rodney Trotter na longa série "Só Tolos e Cavalos". Muitas pessoas afirmam possuir vans usadas na série, mas poucas têm qualquer prova. O boxeador britânico Ricky Hatton comprou uma réplica da van Del Boy em 2004 que o vendedor alegou ser genuína, mas mais tarde provou ser falsa. Outra van foi vendida por cerca de £44.000 em 2007 por Peter Nelson, um dentista de Keswick, que a exibiu por 10 anos em seu museu 'Cars Of the Stars'. Este carro foi usado no especial de Natal "Batman and Robin" e o Sr. Nelson alegou ter mais do que recuperado o preço de compra, alugando o veículo de volta para a empresa de produção. A empresa foi vendida em 2011, juntamente com o resto da coleção, ao colecionador americano Michael Dezer, para ser adicionado à sua "Dezer Collection" em Miami, Flórida. Desde então, esta coleção foi transferida para Orlando, onde agora é chamada de "The Orlando Auto Museum".

Havia vários Supervans Reliant usados nas filmagens. Para a Série 1 e a maior parte da Série 2 (até "A Touch Of Glass" inclusive), foi utilizado um Supervan II Reliant de 1969 - distinguido por sua placa APL 911H e muito mais "sujo", com um capô de cor branca, adesivos na porta traseira e padrão de pintura distinto na frente. Depois de "Um toque de vidro", uma nova van foi adquirida e pode ser vista no especial de Natal da Série 2 "Diamantes são para Heather". Este furgão permaneceu em uso até depois da Série 3, onde outros foram então utilizados. Todos os outros Reliants usados na série de TV foram os Supervan III de 1972 ou 1973, notados pelo tipo de lâmpada traseira instalada. A maior ironia dos veículos utilizados na série era o uso de ferrugem pintada, que os veículos de fibra de vidro não podiam realmente desenvolver. As aletas dos últimos Regals foram remodeladas para serem mais planas e incorporarem os faróis traseiros volumosos de topo plano. Todas as Regals anteriores utilizavam faróis traseiros redondos com tampa plana (Lucas L572). Action Cars, Telefilm Cars e Cars of the Stars em Keswick, Inglaterra, contratariam vans para filmar ao longo da vida dos programas de TV.

O número de registro "DHV 938D" não era real, e é apenas uma placa de exibição feita para produção. Esta placa indica um veículo matriculado em Londres em 1966, uma impossibilidade visto que a van usada é dos modelos 1969-1973.

Em outra comédia da TV britânica, Mr. Bean, uma piada em recorrente envolve o personagem fixo interpretado pelo comediante britânico Rowan Atkinson frequentemente tendo problemas com um Reliant Supervan III azul claro 1972, que tomba, ou bate durante baliza. Duas vans foram usadas, a primeira van usada nas filmagens é fácil de identificar porque é azul claro e tem 2 espelhos retrovisores cromados, e as anteriores, luzes traseiras cromadas, e janelas traseiras que foram pintadas. A segunda van, que parece ter sido usada apenas no episódio "Tee Off" Mr. Bean, é pintada de um azul muito mais escuro, não tem espelhos laterais de nenhum tipo, luzes traseiras maiores e também tem vidros traseiros que foram pintados; o interior das portas também foi pintado de preto.

Um Supervan vermelho apareceu no programa infantil Fan Goch de língua galesa S4C .

O filme Cars 2 de 2011 da Pixar apresenta um personagem francês chamado Tomber, que é inspirado em um sedã Reliant Regal, com algumas modificações criativas, como os faróis de um Citroën Ami . Seu nome significa "cair" em francês, referindo-se à suposta instabilidade dos veículos de três rodas.

Um Reliant Regal é mostrado na cerimônia de encerramento das Olimpíadas de Londres de 2012 com ele sendo destruído e Batman e Robin saindo dele, uma trama que apareceu em um episódio de Only Fools and Horses .

O Reliant Supervan de The Only Fools and Horses apareceu em forma de desenho animado em um pequeno anúncio do Discovery Channel. O cartunista dirigia um carro esportivo e depois de uma curta viagem ele se transformou no Supervan com o locutor dizendo "Que plonker", embora baixinho, em referência ao famoso ditado de Del Boy.

No jogo de corrida Forza Horizon 3 da Microsoft de 2016, que se passa na Austrália, o Reliant Supervan III de 1972 foi adicionado à lista de veículos. O carro foi novamente apresentado no Forza Horizon 4, desta vez ambientado no Reino Unido .

No vídeo "They Don't Know " de Tracey Ullman, o par romântico Paul McCartney dirige um Reliant Regal azul com letras que significam "Paul e Tracey" no para-brisa.

Referências

Veículos introduzidos em 1953
Veículos da Reliant
Veículos de 3 rodas

Reliant Regal


Partito Nazionale Fascista ("Det nationale fascistiske parti", PNF) var et italiensk politisk parti, grundlagt af Benito Mussolini i Milano i 1919, som den politiske overbygning for den italienske fascismen, som tidligere havde været repræsenteret af grupper kendt som fasci di combattimento, "kampgrupper". Disse var en del af venstrefløjen i italiensk politik. PNF styrede Italien i 21 år, fra 1922 til 1943, efter totalitære principper. I dag er dette det eneste parti, som er eksplicit forbudt i den italienske grundlov "i alle former". I praksis findes der flere små fascistiske partier i landet, partier som det ikke er på tale at forbyde.

Historie
Partiet blev grundlagt i Milano i 1919, og dette markerede omdannelse af de paramilitære fasci di combattimento til en mere ensrettet formation (disse fasci var blevet startet af Mussolini i Milano 23. marts 1919).

PNF var vigtig for at give retning til og popularisere støtte til Mussolinis ideologi. I de første år, var det grupper indenfor PNF kaldet "sortskjorter", som opbyggede en magtbase gennem voldelige angreb på socialister og deres institutioner i den rurale Po-dal. Dette bidrog til, at fascisterne fik støtte fra godsejerne.

PNF var hovedinstrumentet i forsøget på statskup 28. oktober 1922, "Marchen mod Rom". Selv om kupforsøget ikke førte til en umiddelbar magtovertagelse, førte det til en aftale mellom Mussolini og kong Viktor Emmanuel III som gjorde Mussolini til regeringschef i Italien.

Efter en grundlæggende ændring af valglovene vandt PNF det højst kontroversielle valg i april 1924. Love vedtaget i 1928 gjorde PNF til det eneste lovlige parti i landet, en situation som varede helt til 1943.

Partiet blev opløst, da Mussolini blev arresteret efter kuppet i Det store fascistiske råd 24. juli 1943. Partiet blev derefter officielt forbudt af Pietro Badoglios regering 27. juli samme år.

Efter, at det nationalsocialistiske Tyskland befriede Mussolini gennem en kidnapningsaktion ved tyske faldskærmtropper under ledelse af Otto Skorzeny i september, genopstod PNF som Partito Fascista Repubblicano – PFR, Det republikanske fascistiske parti 13. september, da som eneste lovlige parti i Den italienske socialrepublik (Salo-republikken) under tysk beskyttelse i Norditalien. PFR forsvandt med Salo-republikken, da Mussolini blev arresteret og dræbt af italienske partisaner i april 1945. I 1946 grundlagde Mussolinis tilhængere partiet Movimento Sociale Italiano som et nyfascistisk parti.

Noter

Tidligere politiske partier i Italien
Fascisme
Italiens historie
Etableret i 1919
Ophørt i 1943
1919

Partito Nazionale Fascista


Copiii cerului (2011) (titlu original The Children of the Sky) este un roman science fiction a scriitorului american Vernor Vinge. Este o continuare directă a volumului Foc în adânc și face parte din același univers al Zonelor Gânditoare ca și Adâncurile cerului. Spre deosebire de Foc în adânc, acțiunea se petrece în întregime pe planeta Stiletelor. În 2012, romanul a fost nominalizat la premiul Locus pentru cel mai bun roman și la premiul Prometheus.

Cadru

Acțiunea se petrece pe planeta Stiletelor, la zece ani după Bătălia de pe Dealul Navei Stelare. Stiletele sunt similare lupilor și trăiesc în haite. Un singur lup e aproape la fel de inteligent ca un câine; doi-trei pot gândi ca un copil; patru-șase este numărul standard și posedă o inteligență, conștiință de sine și personalitate egală sau superioară unui om. În mod normal, haitele formare din mai mulți indivizi decad la nivelul unei mulțimi incoerente, dar o haită de opt nu este neobișnuită, una dintre ele jucând un rol important. Sunt posibile alte configurații pentru diferite probleme, cum ar fi lungile linii de santinele sau echipele de sclavi, iar cu ajutorul unei tehnologii speciale, încorporate în mantii, membrii unei haite pot comunica la distanțe mari.

După ce a reușit să salveze o sută de copii aflați în hibernoterapie pe naveta care i-a adus acolo, Ravna Bergsndot încearcă să aducă domeniul Cioplitoarei-în-lemn la un nivel tehnologic suficient de avansat încât să poată combate rămășițele Molimei, chiar dacă acestea mai au decenii, ori poate chiar secole până să ajungă acolo.

Intriga

Ravna află că o facțiune a copiilor crede că flota Molimei reprezină o echipă trimisă să-i salveze, iar Contramăsura - care a distrus nenumărate civilizații aducându-le în Zona Lentă pentru a le feri de Molimă - adevăratul dușman. Când Ravna încearcă să-i facă să înțeleagă cât de importantă este dezvoltarea tehnologică a lumii Stiletelor, este trădată de Nevil Storherte, care-i convinge pe majoritatea copiilor că Ravna nu știe ce face și că el ar trebui să le fie conducătorul. În continuare, Nevil o forțează pe Ravna să-i predea autoritatea de sysadmin asupra navei spațiale Excentric II, aflate pe orbită, oferindu-i acces la arhivele, sistemele și armele ei. Totuși, Ravna își păstrează pe ascuns privilegiile de comandant al navei, un statut superior celui de sysadmin.

Deoarece descoperirile medicale promise de Nevil nu apar, sprijinul pentru conducerea lui începe să slăbească. Ravna complotează împreună cu Johanna Olsndot și haita Pelerinului să forțeze un compromis cu Nevil. Înainte ca acest lucru să se petreacă, trei copii sunt răpiți de Stilete de la Tropice, lucru care-i oferă lui Nevil oportunitatea de a obține mai multă putere. Ulterior, Johanna și Pelerinul - care călătoreau spre Tropice pentru a investiga problema - ajung în Rezervația unei haite ambițioase, Magnatul, iar Ravna însăși este răpită. Se dovedește că în spatele tuturor incidentelor se află, de fapt, Nevil, care s-a aliat cu Magnatul și o altă haită, Prodotus, cu ani în urmă, pentru a submina autoritatea Cioplitoarei-în lemn. La Tropice, Pelerinul se pierde în Cor, iar Johanna scapă cu ajutorul unui convoi comercial care pleacă spre domeniul Cioplitoarei-în-lemn. Cu ajutorul prietenilor ei Jefri Olsndot, haita Chitiratifor (haita Oțel reabilitată), Ravna evadează și se întoarce acasă pentru a pune capăt tiraniei lui Nevil. Pe drum, cei patru sunt capturați și duși la Tropice la bordul a două aerostate aparținând Magnatului. Aflat pe Excentric II, Bili Yngva asistă la un fenomen de scurtă durată care scoate lumea Stiletelor din Zona Lentă și află, astfel, că flota Molimei mai are doar 20 de ani-lumină până la ei.

Ajunși în Rezervația Magnatului, Ravna și însoțitorii ei află că acesta, influențat de Prodotus, e pe care să forțeze o alianță cu Cioplitoarea-în-lemn, îndepărtând pericolul pe care aceasta îl constituie pentru imperiul financiar în expansiune al Magnatului. Încercarea lui Nevil de a forța alianța dă greș, Ravna recapătă, Prodotus este ucis de echipajul aerostatului său, iar Magnatul fuge la Tropice cu Johanna (despre care crede că i-ar fi ucis haita-frate, Copistul Jacqeramaphan) drept ostatic. Nevil și acoliții lui se refugiază într-o vale îndepărtată, unde pun bazele propriei așezări. Ulterior, anunță că rămâne aliat cu Magnatul, urmând ca acesta să-i elibereze pe câțiva dintre ostatici: cei doi supraviețuitori dintre copiii răpiți anterior, precum și haitele Amdiranifani și Chitiratifor. El nu știe însă că Johanna a devenit sfetnicul de încredere al Magnatului, iar sprijinul acestuia pentru el este doar temporar, până la semnarea unui parteneriat cu Cioplitoarea-în-lemn.

La final, Johanna trage concluzia că puterea industrială a Magnatului, combinată cu informațiile despre alte civilizații deținute în Excentric II vor face ca, în doar câțiva ani, Stiletele să condenseze decenii de progres tehnologic. Pe Domeniul Cioplitoarei-în-lemn, Ravna se roagă ca lumea Stiletelor să fie pregătită pentru Molimă atunci când aceasta va sosi.

Opinii critice

"Vinge a schimbat registrul într-un mod incredibil, oferindu-ne un roman post-singularitate în care singularitatea a fost distrusă și în care oamenii trebuie să se adapteze la viața într-o societate lipsită de orice tehnologie avansată... rezultatul este o carte în care tehnologia nu este atât de importantă, cât povestea minunat construită" remarcă Publishers Weekly. The SF Site Review constată că romanul nu se ridică la nivelul celorlalte două din serie, "dar este totuși o carte bună, cu personaje credibile, o poveste care se cere spusă și promisiunea unei continuări de calitate". La rândul său, SF Reviews.net este de părere că "abilitatea lui Vinge de a oferi o asemenea poveste și introspecție intelectuală în continuarea acestei saga monumentale este ceea ce face din el unul dintre cei mai energici romancieri SF".

Referințe

Legături externe

 Istoria publicării romanului Copiii cerului pe ISFDB

Vezi și
2011 în științifico-fantastic

Cărți din 2011
Romane științifico-fantastice
Vernor Vinge
2011 în științifico-fantastic

Copiii cerului


Kulturno-povijesna cjelina Hrašćina , kompleks zgrada u općini Hrašćina, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Naselje je smješteno na brežuljkastom terenu krajnjeg SI dijela Krapinsko-zagorske županije. Iz antičkog doba potječe sustav komunikacija koje su u upotrebi još i danas. U srednjem vijeku, zahvaljujući trgovini mjesto bilježi značajniji razvoj, od kada datira i župna crkva sv. Nikole s najstarijim romaničkim slojem iz 14. st. Provala Turaka donosi značajnu stagnaciju i propadanje feudalnih gradskih naselja pod južnim padinama Ivanšćice, pa se tek u 18. st. u Hrašćini gradi župni dvor te dograđuje i barokizira crkva. Naselje je zadržalo srednjovjekovni karakter i strukturu sa župnom crkvom kao vizualnim i duhovnim žarištem, kojemu ni recentna izgradnja nije narušila izvorni sklad i formu.

Zaštita
Pod oznakom Z-3205 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravnog statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "kulturno-povijesna cjelina".

Izvori

Zaštićene urbane cjeline u Krapinsko-zagorskoj županiji

Kulturno-povijesna cjelina Hrašćina


Jimmy Odukoya é um ator nigeriano conhecido pelo papel de Oba Ade no filme A Mulher Rei de 2022 ao lado de Viola Davis e John Boyega . Ele é filho de Bimbo Odukoya e Taiwo Odukoya . Na versão brasileira de dublagem do filme, o trabalho do ator foi dublado por Victor Brum, no estúdio Delart Rio.

Pessoas vivas
Atores da Nigéria

Jimmy Odukoya


A eleição municipal de Maracanaú em 1988 ocorreu em 15 de novembro. O prefeito titular era Anastácio Soares (PDS), que terminaria seu mandato em 1 de janeiro de 1989. O então vereador da cidade, Júlio César Costa Lima (PMB), foi eleito prefeito em turno único, vencendo Francisco de Paula, do PMDB, apoiado pelo então governador, Tasso Jereissati.

O prefeito eleito Júlio César é natural de Fortaleza, graduado em Ciências Econômicas pela UNIFOR. Iniciou sua vida política em 1984, se elegendo vereador da recém criada Maracanaú, o qual participou com outros cidadãos para a sua emancipação, desmembrando-se de Maranguape. Em 1986, torna-se Presidente da Câmara Municipal. Dois anos depois, em meio as transformações políticas no Brasil, foi candidato a prefeito pelo extinto PMB, sagrando-se vencedor do pleito com 52,74% dos votos válidos e desbancando outros nove candidatos, dentre eles, o então peemedebista Francisco de Paula (este que fora candidato na primeira eleição municipal, em 1984).

Resultado da eleição

Prefeito

- Votos válidos: 34.180 - Brancos: 7.338 - Nulos: 3.486
Maracanaú
Política de Maracanaú

Eleição municipal de Maracanaú em 1988


فريدريك فلهيلم فون همبولت  ولد في 22 يونيو 1767 وتوفي في 8 أبريل 1835. هو موظف حكومي، دبلوماسي، فيلسوف، مؤسس جامعة هامبولت ببرلين، صديق غوته وشيلر، يذكر غالبا على أنه لغوي، كانت له إضافات هامة في حقل فلسفة اللغة ومسألة التعليم من ناحية نظرية وعملية. لقد كان هامبولت هو واضع أساسيات نظام التعليم في بروسيا، النظام الذي أخذته أمريكا واليابان أسوة في نظاميهما التعليميين.
كان أخاه ألكسندر فون هومبولت عالم طبيعة.

فيلسوف

كفيلسوف، ألف هامبولت كتابه «في حدود تدخل الدولة» في عام 1791-1792، ولم ينشر حتى 1850، بعد وفاة هامبولت) وكان بمثابة أكثر الدفاعات جسارة عن التنوير. تكهن هامبولت بمقالة جون ستيوارت ميل «في الحرية» الذي من خلاله أصبحت أفكار هامبولت معروفة في البلدان المتحدثة باللغة الإنجليزية. يصف هامبولت تطور الليبرالية ودور الحرية في تطور الفرد والسعي وراء التميز. أصر هامبولت على أن يقتصر دور الدولة على التفاني في حفظ الأمن فحسب.

وزير تعليم

إن خطط هامبولت لإصلاح نظام التعليم في بروسيا لم تنشر إلا بعد موته بوقت طويل، بالإضافة إلى بحثه المعنون «نظرية في التعليم الإنساني» الذي أنهاه في عام 1793. في ذلك البحث، يقول هامبولت «إن المهمة الجوهرية لوجودنا هي أن نظهر أكبر قدر ممكن من الإنسانية في شخوصنا... من خلال تأثير الأفعال في حيواتنا». ويضيف بأن تلك المهمة «يمكن تنفيذها فقط عن طريق الروابط المؤسسة بيننا كأفراد وبين العالم من حولنا». إن فكرة هامبولت في التعليم لا تنحصر فقط في علاقة التعليم بالفرد وتأثيره عليه. ويعتقد هامبولت أن الفرد ليس مخولا بلعب دوره في تغيير العالم من حوله، بل أنه ملزم بذلك. ويردف أن «التعليم، الحقيقة، والفضيلة» لابد أن تنتشر إلى الدرجة التي تصبح معها «فكرة البشرية» تأخذ شكلا عظيما ومكرما عند كل فرد. ويمكن تحقيق ذلك بشرط أن «يتشرب الفرد الكتلة الهائلة من المادة المقدمة له من العالم من حوله وذلك من خلال وجوده الداخلي، مستخدما كل قدرته على الاستقبال، ومن ثم عليه أن يعيد تلك المادة بكل ما لديه من الطاقات لتلائمه وبذلك يمكن للتفاعل بين طبيعته وبين العالم بأقصى أشكال الانسجام»
«إن سمة وبناء لغة ما يعبر عن الحياة الداخلية والمعرفة التي يتمتع بها متحدوثها، ولابد أن تختلف اللغات عن بعضها البعض بطريقة ما بنفس درجة اختلاف متحدثي تلك اللغات. الأصوات لا تضحي كلمات حتى يضفى إليها معنى، وهذا المعنى يجسد الفكرة في مجتمع ما. ما يسميه هامبولت الشكل الداخلي للغة هو أسلوب ترميز العلاقات بين أجزاء من جملة يعكس الطريقة التي يرى فيها عدد محدد من الأشخاص العالم. تقع على عاتق علم الصرف مهمة التفرقة بين طرق متنوعة تختلف فيها اللغات فيما بينها حول أشكالها الداخلية، وبالتالي تصنيف تلك اللغات وترتيباه على ذلك الأساس»
يعود لهامبولت الفضل في كونه أول لغوي أوروبي يقول أن اللغة البشرية هي نظام محكوم بقوانين، وليس فقط مجموعة من الكلمات والجمل مقرونة بمعاني. إن هذه الفكرة تعد إحدى أسس نظرية اللغة لنعوم تشومسكي. كثيرا ما يقتبس نعوم تشومسكي وصف هامبولت لنظام اللغة الذي «يخلق استخدامات لانهائية من وسائل نهائية»، ويعني بذلك أن عددا لانهائيا من الجمل يمكن أن يخلق باستخدام عددا نهائيا من القواعد النحوية. غير أن الأكاديمي المتأثر بهامبولت، تيلمان بورش، لاحظ اختلافات عميقة بين نظرة هامبولت للغة ونظرة تشومسكي.

من مؤلفاته

 أفكار مقترحة لتصنيف حدود فاعلية الدولة، 1792
 حول مهمة المؤرخ، 1821
 أبحاث جمالية حول هيرمان ودروتا لغوبة، 1799

انظر أيضا

 نعوم تشومسكي
 لغويات
 ليبرالية

مراجع للاستزادة

 معجم الفلاسفة المختصر، د. خلف جراد، المؤسسة الجامعية للدراسات والنشر، الطبعة الأولى، 2007، ص 256.
 معجم الفلاسفة (الفلاسفة - المناطقة - المتكلمون - اللاهوتيون - المتصوفون)، جورج طرابيشي، 2006
دار الطليعة للطباعة والنشر
 موسوعة أعلام الفلسفة، محمد أحمد منصور، 2001
دار أسامة للنشر والتوزيع
 موسوعة أعلام الفلسفة العرب والأجانب حياتهم آثارهم وفلسفة تم، روني إيلي الفا، 1992
دار الكتب العلمية

مراجع

الروابط الخارجية

أشخاص من بوتسدام
أشخاص من مرغريفية براندنبورغ
أعضاء أكاديمية النقوش والرسائل الجميلة
أعضاء أكاديمية بافاريا للعلوم
أعضاء الأكاديمية البروسية للعلوم
أعضاء الجمعية الأثرية الأمريكية
أعضاء شرفيون في أكاديمية سانت بطرسبرغ للعلوم
أعضاء هيئة تدريس جامعة هومبولت في برلين
أكاديميون ألمان
ألكسندر فون هومبولت
ألمان في القرن 18
ألمان في القرن 19
دبلوماسيو القرن 19
دبلوماسيون في القرن 18
زملاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم
سفراء بروسيا
سياسيون ألمان في الحروب النابليونية
عصر التنوير
علماء أنثروبولوجيا ألمان
فلاسفة أخلاق
فلاسفة ألمان
فلاسفة ألمان في القرن 18
فلاسفة ألمان في القرن 19
فلاسفة التنوير
فلاسفة الثقافة
فلاسفة العقل
فلاسفة القرن 18
فلاسفة القرن 19
فلاسفة اللغات
فلاسفة تعليم
فلاسفة سياسيون
فلاسفة علم الاجتماع
فلاسفة لوثريون
فلاسفة نظرية المعرفة
كتب فلسفية
كتاب ألمان
كتاب غير روائيين ألمان في القرن 19
كتاب غير روائيين ذكور ألمان
كتاب غير روائيين في القرن 18
كتاب غير روائيين في القرن 19
لغويون
لغويون ألمان
لغويون من لغات أسترونيزية
لغويون من لغات يوتو أزتيكية
لوثريون ألمان
ليبراليون كلاسيكيون
ليبراليون كلاسيكيون ألمان
ليبرتاريون ألمان
معلقون اجتماعيون
منظرون تحرريون
منظرون على الحضارة الغربية
مواليد 1767
مواليد في بوتسدام
نبالة بروسية
نبلاء ألمان
نقاد اجتماعيون
نقاد ثقافيون
وزراء داخلية بروسيا
وفيات 1835
وفيات في برلين

فيلهلم فون همبولت


مدرسة بادوفا Scuola di Padova من مدارس علم النفس. وهي نسبة إلى جامعة بادوفا في إيطاليا، والتي تقع بالقرب من مدينة البندقية. وقد أطلق هذا الاسم - مدرسة بادوفا - على مجموعة تلك الأفكار النفسية العالم أرنست رينان، وقد أطلقه نسبة إلى أساتذه هذه الجامعة الإيطالية. وقد امتدت تعاليم تلك المدرسة خلال القرون الميلادية: الرابع عشر والخامس عشر والسادس عشر.

أفكارهم
 تبنوا النزعة الوضعية في الفكر.
 تركزت بحوثهم في العمليات العقلية للإنسان.
 تبنوا رأي الفيلسوف أرسطو في النفس.
 تبنوا التجريب في مباحثهم النفسية.

أبرز الأعلام
 أرنست رينان.
 بومبوناتنزي، وهو صاحب كتاب «في خلود النفس».

المصدر
 Medievalia et Humanistica - Vol. 9

انظر أيضا
 علم النفس

مدارس علم النفس

مدرسة بادوفا