Stephen J. Pyne (1949–present) is an emeritus professor at Arizona State University, specializing in environmental history, the history of exploration, and especially the history of fire.

Education
Pyne received his bachelor's degree at Stanford University after graduating from Brophy College Preparatory, a Jesuit high school, in Phoenix, Arizona. He later attained his master's (1974) and Ph.D. degrees (1976) at the University of Texas at Austin, receiving a MacArthur Fellowship in 1988. He also received a Fulbright Fellowship to Sweden, was awarded two National Endowment for the Humanities Fellowships, and had two tours at the National Humanities Center. He was a professor at Arizona State University from 1985 to 2018.

Pyne spent fifteen seasons as a wildland firefighter at the North Rim of Grand Canyon National Park between 1967 and 1981. He later spent the summers of 1983–85 writing fire plans for Rocky Mountain and Yellowstone national parks.

Career and research
Many of Pyne's works recount the history of exploration. These writings include his biography of G.K. Gilbert, The Ice, How the Canyon Became Grand, and Voyager. Other works include The Last Lost World, which he wrote with his daughter, Lydia V. Pyne, and two books on writing nonfiction, Voice and Vision and Style and Story.

Since the 1982 publication of his second book, Fire in America, Pyne has become an authority on the history and management of fire, cataloging the fire histories of Australia, Canada, Europe (including Russia), and the overall planet. Pyne has been consulted to rank the severity and destructive effects of historical fires to contextualize recent wildfires intensified by climate change. He has written and co-authored three textbooks on landscape fires and their management. His 2015 book Between Two Fires and nine-volume series To the Last Smoke have summarized America's fire history, arguing that the US Forest Service was formed based on the European ideals of Bernhard Fernow, the third chief of the USDA's Division of Forestry, and it acquired significant government funding after successfully combating the Great Fire of 1910.

Pyne has criticized the proposed Anthropocene epoch as emphasizing a single species' domination over the environment. He instead advocates for a "Pyrocene epoch" defined by humanity's usage of fire, opposite to the Pleistocene epoch's Ice Age. Managed combustion of fossil fuels has supported the industrialization that is causing significant reductions in biodiversity and climate change, while the nuclear weapons testing has increased the soil concentration of trace elements.

Bibliography
Stephen J. Pyne has authored the following books, and his papers are housed in the Arizona State University Archives:
 Grove Karl Gilbert (University of Texas Press, 1980; out of print)
 Fire in America: A Cultural History of Wildland and Rural Fire (1982; paperback edition, University of Washington Press, 1997)
 Dutton's Point: A Natural History of the Grand Canyon (Grand Canyon Natural History Association, 1983; out of print)
 Introduction to Wildland Fire: Fire Management in the United States (New York: Wiley, 1984; out of print)
 The Ice: A Journey to Antarctica (1986; paperback edition, University of Washington Press, 1998)
 Wildland Fires and Nuclear Winters: Selected Reconstruction of Historic Large Fires. (Defense Documentation Center, DNA-TR-85-396, February 1986), 167 pp, illus, unclassified report to Defense Nuclear Agency. Co-author, Dr Philip N. Omi.
 Fire on the Rim. A Firefighter's Season at the Grand Canyon (1989; Bantam paperback edition, 1990; University of Washington Press paperback edition, 1995)
 Burning Bush. A Fire History of Australia (1991; paperback edition, University of Washington Press, 1998)
 World Fire. The Culture of Fire on Earth (Henry Holt and Co., 1995; paperback edition, University of Washington Press, 1997; Japanese edition, Hosei University Press, 2001)
 Introduction to Wildland Fire, 2nd ed. (New York: Wiley, 1996). Co-authors: Patricia Andrews and Richard Laven.
 America's Fires. Management in Wildlands and Forests (Durham: Forest History Society, 1997)
 How the Canyon Became Grand: A Short History (Viking, 1998; Penguin Books, pb edition, 1999)
 Vestal Fire. An Environmental History, Told Through Fire, of Europe and Europe's Encounter with the World (1997; paperback edition, University of Washington Press, 2000)
 Fire: A Brief History (University of Washington Press and British Museum, 2001)
 Year of the Fires: The Story of the Great Fires of 1910 (New York: Viking, 2001; Penguin, pb edition, 2002)
 Smokechasing (Tucson: University of Arizona Press, 2003)
 Tending Fire: Coping With America's Wildfires (Island Press, 2004)
 Brittlebush Valley (Patsons Press, 2005)
 The Still-Burning Bush (Scribe Publications, 2006)
 Awful Splendour: A Fire History of Canada (University of British Columbia Press, 2007)
 Voice and Vision: A Guide to Writing History and Other Serious Nonfiction (Harvard University Press, 2009)
 America's Fires. A Historical Context for Policy and Practice (Forest History Society, 2010)
 Voyager: seeking newer worlds in the third great age of discovery (Viking, 2010)
 The Last Lost World: Ice Ages, Human Origins, and the Invention of the Pleistocene (Viking Penguin, 2012). Co-author: Lydia V. Pyne.
 Fire: Nature and Culture (Reaktion Books, 2012)
 Fire on Earth: An Introduction (Wiley Blackwell, 2013). Co-authors: Andrew Scott, William Bond, David Bowman, M.E. Alexander
 Between Two Fires: A Fire History of Contemporary America (University of Arizona Press, 2015)
 To the Last Smoke Vol. 1 Florida, Vol. 2 California, Vol. 3 Northern Rockies, Vol. 4 Southwest, Vol. 5 Great Plains, Vol. 6 The Interior West, Vol. 7 The Northeast, Vol. 8 Slopovers: Oak Woodlands, Pacific Northwest, and Alaska, and Vol. 9 Here and There. (University of Arizona Press, 2016–2018)
 Style and Story. Literary Methods for Writing Nonfiction (University of Arizona Press, 2018)
 The Pyrocene: How We Created an Age of Fire and What Happens Next (University of California Press, 2021)

See also
 Wildfire

References

External links
 Pyne's Website
 How fire shapes everything | Stephen Pyne - TED Archive

Wildfire suppression
Stanford University alumni
University of Texas at Austin College of Liberal Arts alumni
Arizona State University faculty
Living people
MacArthur Fellows
Grand Canyon history
Environmental historians
Year of birth missing (living people)
Presidents of the American Society for Environmental History

Stephen J. Pyne


Tomaš Goričanec (Mala Subotica, 14. prosinca 1815. – Mala Subotica, 31. prosinca 1837.), bio je hrvatski pjesnik, zagrebački klerik. Autorom je prvoga kajkavskoga spjeva.

Životopis
Tomaš Goričanec rodio se je u Maloj Subotici 1815. godine. Školovao se je u pijaristâ u Velikoj Kaniži, gdje je polazio gimnaziju. Godine 1833. svoje školovanje nastavio je u Zagrebu. Na zagrebačkome liceju završio je dvije godine filozofije i jednu bogoslovije.

Za vrijeme Hrvatskoga narodnoga preporoda u Zagrebu je objavljen njegov spjev Erdödy kneza Tomasha Horvat. Dalm. y Shlavonzke bana Obszedyenye y poboj sziszechki 1593. Izpiszan po Tomashu Gorichanecz, S. Bishkupie Zagrebechke Klerikushu (Vu Zagrebu, stampano pri Franyi Suppanu, 1837.) što je prvi kajkavski spjev. To djelo je na kajkavskome narječju napisan deseterački spjev u šesnaest pjevanja, koji u narodnom, hrvatskom duhu tematizira pobjedu nad Turcima u bitki kod Siska. Njegov spjev i do danas je jedno od najvažnijih epskih ostvarenja u cjelokupnoj hrvatskoj književnosti. Djelo je u budimpeštanskoj knjižnici pronašao prof. Zvonimir Bartolić, te ga je dao ponovno tiskati.

Tomaš Goričanec pisao je i na latinskome jeziku (Carmen honoribus admodum reverendi ac clarissimi domini Josephi Shott, enkomij je o vicerektoru zagrebačkoga liceja, a Ultimum vale domino Carolo Xuppan je žalobnica posvećena Goričančevu suškolarcu Karlu Županu). Te je pjesme na temelju protokola zagrebačke cenzure Goričancu pripisala Elizabeta Palanović.

Za vrijeme školovanja, kada je bio na drugoj godini bogoslovije, umro je od sušice, 31. prosinca 1837. godine.

Spomen
 Po njemu nazvane su ulice u Maloj Subotici i Čakovcu.
 2002.: Matica hrvatska je prigodom sto šezdeset i pete obljetnice pjesnikove smrti postavila spomen-ploču na mjestu njegove rodne kuće u Maloj Subotici.
 U lipnju mjesecu u Maloj Subotici održava se Dan Tomaša Goričanca.
 Od 2008. godine sobočka osnovna škola nosi ime po njemu, OŠ Tomaš Goričanec.
 Od 2014. godine u listopadu/studenome OŠ Tomaš Goričanec u Maloj Subotici održava Dane Tomaša Goričanca.

Bilješke
"enkomij (grč. ἐγϰώμıον: hvalospjev), korska gozbena pjesma sastavljena u pohvalu nečijih dostignuća."

Izvori

Vanjske poveznice

Erdödy Kneza Tomasha Horvat. Dalm. y Shlavonzke bana Obszedyenye y poboj Sziszechki 1593. (1837.), digital.onb.ac.at
 Kajkavski florilegij: iz cvietnjaka kajkavske književne riječi od 16. do 19. stoljeća , str. 99. – 108., priredio dr. sc. Alojz Jembrih, Sveti Ivan Zelina, 2007., pou-zelina.hr, (dio spjeva modernom grafijom)
 Goričanec, Tomaš, enciklopedija.hr

Hrvatski književnici
Hrvatski pjesnici
Kajkavski književnici
Hrvatski narodni preporod

Tomaš Goričanec


A mid vowel (or a true-mid vowel) is any in a class of vowel sounds used in some spoken languages. The defining characteristic of a mid vowel is that the tongue is positioned midway between an open vowel and a close vowel.

Other names for a mid vowel are lowered close-mid vowel and raised open-mid vowel, though the former phrase may also be used to describe a vowel that is as low as open-mid; likewise, the latter phrase may also be used to describe a vowel that is as high as close-mid.

Vowels
The only mid vowel with a dedicated symbol in the International Phonetic Alphabet is the mid central vowel with ambiguous rounding .

The IPA divides the vowel space into thirds, with the close-mid vowels such as  or  and the open-mid vowels such as  or  equidistant in formant space between open  or  and close  or . Thus a true mid front unrounded vowel can be transcribed as either a lowered  (with a lowering diacritic) or as a raised  (with a raising diacritic). Typical truly mid vowels are thus:

 mid front unrounded vowel  or
 mid front rounded vowel  or
 mid central unrounded vowel  or  (most commonly written )
 mid central protruded vowel  or  (most commonly written  as if it were close-mid)
 mid central compressed vowel
 mid back unrounded vowel  or
 mid back rounded vowel  or

Languages
Few languages contrast all three heights of mid vowel, because it is rare for a language to distinguish more than four heights of true front or back vowels.

The Kensiu language spoken in Malaysia and Thailand is highly unusual in that it phonemically contrasts true-mid vowels with close-mid and open-mid vowels without differences in other parameters such as backness or roundedness.

Vowels by height

Mid vowel


Sin vergüenza est un film espagnol réalisé par Joaquín Oristrell, sorti en 2001.

Synopsis
Un scénario de film tombe entre les mains d'Isabel par hasard et celle-ci se rend compte que son auteur, Mario Fabra, est son ancien amant et qu'il s'est inspiré de leur histoire.

Fiche technique
 Titre : Sin vergüenza
 Réalisation : Joaquín Oristrell
 Scénario : Dominic Harari, Joaquín Oristrell, Teresa Pelegri et Cristina Rota
 Musique : José Carlos Gómez
 Photographie : Jaume Peracaula
 Montage : Miguel Ángel Santamaría
 Production : Eduardo Campoy et Gerardo Herrero
 Société de production : Antena 3 Televisión, Creativos Asociados de Radio y Televisión, Ensueño Films, Tornasol Films et Vía Digital
 Pays :
 Genre : Comédie dramatique
 Durée : 116 minutes
 Dates de sortie :
 :

Distribution
 Verónica Forqué : Isabel
 Daniel Giménez Cacho : Mario
 Candela Peña : Cecilia
 Carmen Balagué : Nacha
 Elvira Lindo : Analista
 Jorge Sanz : Alberto
 Rosa Maria Sardà : Ronda
 Dani Martín : Felipe
 Marta Etura : Belén
 Raúl Jiménez : Gregorio
 Nur Al Levi : Koro
 Nacho Casalvaque : Víctor
 Cecilia Freire : Lara
 Pedro Miguel Martínez : la père de Lara
 Pablo Quejido : Ernesto
 Susana Rubio : Cristina
 Pedro Aunión : Chema
 Chema Rodríguez-Calderón : Martin

Distinctions
Le film a été nommé pour deux prix Goya et a reçu le prix Goya de la meilleure actrice dans un second rôle pour Rosa Maria Sardà.

Notes et références

Liens externes

Film espagnol sorti en 2001
Comédie dramatique espagnole
Film sur le cinéma

Sin vergüenza (film)


d'Alexandrie est un  patriarche melkite d'Alexandrie  de 1425 ? à 1435?

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Patriarche orthodoxe d'Alexandrie du XVe siècle

Marc V d'Alexandrie


Jens Zemke, nascido a 17 de outubro de 1966 em Wiesbaden, foi um ciclista profissional alemão que atualmente faz os trabalhos de diretor desportivo do conjunto Bora-Hansgrohe.

Palmarés
 1992
 1 etapa da Volta à Baviera

 1994
 1 etapa da Volta à Baviera

 1999
 Tour de Hesse, mais 1 etapa
 Volta a Nuremberg

Notas e referências

Ligações externas

Ciclistas da Alemanha
Diretores desportivos
Naturais de Wiesbaden

Jens Zemke


Wyssokoje (, , ) ist ein Ort in der russischen Oblast Kaliningrad und gehört zur Landgemeinde Dolgorukowskoje im Rajon Bagrationowsk.

Geographische Lage
Wyssokoje liegt 21 Kilometer nordwestlich der Rajons- und ehemaligen Kreisstadt Bagrationowsk (Preußisch Eylau) am Westufer des Flüsschens Stradick (russisch: Kornewka). Etwas abseits gelegen ist der Ort über Medowoje (Tykrigehnen) an einer Nebenstraße zu erreichen, die von Bagrationowsk über Krasnosnamenskoje (Dollstädt) und Slawskoje (Kreuzburg) bis nach Swetloje (Kobbelbude) an der russischen Fernstraße R 516 (ehemalige Reichsautobahn Berlin–Königsberg "Berlinka") führt.

Geschichte
Das vor 1946 Tiefenthal genannte Dorf wurde 1874 in den neu geschaffenen Amtsbezirk Sollnicken (heute russisch: Medowoje) eingegliedert und gehörte bis 1945 zum Landkreis Preußisch Eylau im Regierungsbezirk Königsberg der preußischen Provinz Ostpreußen.

Im Jahre 1910 lebten hier 325 Einwohner. Ihre Zahl betrug 1933 noch 311 und 1939 nur noch 257.

In der Folge des Zweiten Weltkrieges kam Tiefenthal innerhalb des nördlichen Ostpreußens zur Sowjetunion und erhielt 1947 die russische Bezeichnung Wyssokoje. Bis zum Jahr 2008 war der Ort in den Dorfsowjet bzw. Dorfbezirk Puschkinski eingegliedert und ist seither – aufgrund einer Struktur- und Verwaltungsreform – eine als "Siedlung" (russisch: possjolok) eingestufte Ortschaft innerhalb der Landgemeinde Dolgorukowskoje.

Kirche
Vor 1945 war die Einwohnerschaft Tiefenthals fast ausschließlich evangelischer Konfession. Der Ort war in das Kirchspiel Kreuzburg (heute russisch: Slawskoje) eingepfarrt und gehörte zum Kirchenkreis Preußisch Eylau (Bagrationowsk) innerhalb der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union. Letzter deutscher Geistlicher war Pfarrer Arno Stritzel.

Heute liegt Wyssokoje im Einzugsbereich der beiden neu gebildeten evangelischen Gemeinden in Mamonowo (Heiligenbeil) bzw. der Dorfkirchengemeinde in  Gwardeiskoje (Mühlhausen). Beides sind Filialgemeinden der Auferstehungskirche in Kaliningrad (Königsberg), die zur Propstei Kaliningrad der Evangelisch-lutherischen Kirche Europäisches Russland (ELKER) gehört.

Einzelnachweise

Weblinks
 Wysskoje bankgorodov.ru (russisch)

Wyssokoje

Wyssokoje (Kaliningrad, Bagrationowsk)


Conform legii, o zonă neîncorporată din Statele Unite ale Americii (conform originalului, unincorporated area) este o anumită porțiune de pământ, care nu este guvernată de guvernul local municipal, ci de către o entitate administrativă superioară, așa cum sunt township-urile, parohiile civile, borough-urile, comitatele, orașele, statele sau chiar statul federal.  Ocazional, municipalitățile pot dizolva sau dez-încorpora acest tip de comunități (dacă între timp au devenit încorporate), dacă au devenit insolvabile financiar.

În alte țări

În unele țări, precum Brazilia, Franța sau Regatul Unit, nu există zone sau comunități neîncorporate, întrucât absolut toate părțile acestor țări sunt încorporate.

Vedeți și

 Borough (Statele Unite ale Americii)
 Cătun (Statele Unite ale Americii)
 District civil (Statele Unite ale Americii)
 District desemnat (Statele Unite ale Americii)
 District topografic (Statele Unite ale Americii)
 Loc desemnat pentru recensământ (Statele Unite ale Americii)
 Localitate neîncorporată (Statele Unite ale Americii)
 Municipalitate (Statele Unite ale Americii)
 Oraș (Statele Unite ale Americii)
 Precinct (Statele Unite ale Americii)
 Rezervație amerindiană (Statele Unite ale Americii)
 Sat (Statele Unite ale Americii)
 Târg (Statele Unite ale Americii)
 Teritoriu neorganizat (Statele Unite ale Americii)
 Township (Statele Unite ale Americii)
 Zonă metropolitană (Statele Unite ale Americii)
 Zonă micropolitană (Statele Unite ale Americii)
respectiv

 Census county division
 Designated place, a counterpart in the Canadian census
 ZIP Code Tabulation Area

Alte legături interne

 :Categorie:Liste de comitate din Statele Unite ale Americii după stat
 :Categorie:Liste de orașe din Statele Unite după stat
 :Categorie:Liste de târguri din Statele Unite după stat
 :Categorie:Liste de districte civile din Statele Unite după stat
 :Categorie:Liste de sate din Statele Unite după stat
 :Categorie:Liste de comunități neîncorporate din Statele Unite după stat
 :Categorie:Liste de localități dispărute din Statele Unite după stat
 :Categorie:Liste de comunități desemnate pentru recensământ din Statele Unite după stat
 :Categorie:Liste de rezervații amerindiene din Statele Unite după stat
 :Categorie:Liste de zone de teritoriu neorganizat din Statele Unite după stat

respectiv

 Listă de comitate din statul Indiana
 Listă de orașe din statul Indiana
 Listă de districte civile din statul Indiana
 Listă de sate din statul Indiana
 Listă de locuri desemnate pentru recensământ din statul Indiana
 Listă de zone de teritoriu neorganizat din statul Indiana
 Listă de localități dispărute din statul Indiana

Referințe

Legături externe

 Despre comunități neîncorporate și localități urbane
 HomeTown Locator

Liste de comunități neîncorporate din Statele Unite după stat
Liste de localități din Statele Unite ale Americii
Municipalități din Statele Unite după stat
Subdiviziunile statelor din Statele Unite după stat

Comunitate neîncorporată


La Operación Beit ol-Moqaddas (u Operación Jerusalén) fue una operación militar de Irán, durante la Guerra Irán-Irak, contra las tropas de Irak que ocupaban la ciudad iraní de Jorramchar. Esta operación, completada con las operaciones Camino de Jerusalén y Victoria Innegable, logró expulsar a las tropas iraquíes del sur de Irán.

Los números de bajas sostenidos por Irán e Irak son desconocidos; pero tal vez como una marcada diferencia de ambos bandos Irán perdió a cientos en una campaña contra unos relativamente insignificante muertos y heridos iraquíes. Irán usó ataques de oleadas humanas de los combatientes Pasdaran (soldados de los Cuerpos de la Guardia Revolucionaria Islámica, CGRI) y de la milicia Basij, lo que más tarde vino a ser común en la guerra desde 1983. Aunque, ellos fueron apoyados en sus ataques con suficiente artillería y apoyo aéreo, los combatientes actuaron conjuntamente con las tropas regulares iraníes, que tenían mucho entrenamiento comparados con los pobremente equipados guardias revolucionarios.

Antecedentes
El 22 de septiembre de 1980, como parte del deseo de Irak de apoderarse del estuario de Shatt al-Arab (o Arvand Rūd), el presidente iraquí Saddam Hussein declaró la guerra contra Irán y lanzó una invasión terrestre del sur iraní (mediante la Operación Kaman 99) en la frontera de ambos países. Tras sus asombrosas ofensivas, Hussein ordenó "detener" a sus tropas en la línea de frente. Él esperaba que el mundo estuviera contra el destino del pueblo iraní y que lo único concerniente con eso era asegurar dicho estuario; había estado en disputa hasta los Acuerdos de Argel de 1975. Aunque desde la Revolución Islámica de Irán de 1979 Irak decía que era asumirlo por la fuerza y que no era necesario negociarlo con el gobierno revolucionario iraní.

Contra las fuerzas enemigas los iraníes estaban planeando una serie de operaciones diseñadas para desalojar a los iraquíes del sur de Irán, de las cuales la Operación Camino de Jerusalén era una de ellas.

La batalla
Los iraníes atacaron, con cerca de 70,000 efectivos liderados por el general Hossein Jarrazi en el área de Ahwaz-Susangerd. Las fuerzas iraquíes en el área retrocedieron y planearon montar la defensa de Jorramchar. Estos lanzaron una contraofensiva el 20 de mayo que fue rechazada por los iraníes. 2 días después el 22 de mayo fue liberada Jorramchar por las tropas de Irán que estaba en manos iraquíes desde los primeros días de la guerra. Los iraníes capturaron a 19,000 prisioneros iraquíes y un substancial equipo militar de estos.

Referencias
En.wikipedia.org
La Guerra Irán–Irak 1980-1988; Efraim Karsh; Osprey Publishing; 2002

Enlaces externos

Guerra Irán-Irak
Batallas de Irán del siglo XX
Batallas de Irak del siglo XX
Provincia de Juzestán

Operación Beit ol Moqaddas


العصر الباليوسيني  هو الفترة الجيولوجية التي تخلف عصر انقراض الديناصورات (من قبل 65 مليون سنة إلى ما قبل 55 مليون سنة)، ومظاهرها ظهور الطيور والحيوانات ذوات الخف والحافر والثدييات وكانت صغيرة الحجم، وظهرت فيها معظم الأشجار والأعشاب.

الأقسام الفرعية

انظر أيضاً

 غاستورنيس ديناصور طائر
 مقياس زمني جيولوجي
 العصر الطباشيري
 العصر الجوراسي
 حقبة السينوزوي

مراجع

الباليوسيني
فترات جيولوجية

العصر الباليوسيني


HS or Hs can stand for:

Businesses and brands
 HS Produkt, a Croatian firearms manufacturer
 Helsingin Sanomat, a newspaper in Finland
 Hawker Siddeley, aircraft manufacturing group
 Henschel & Son, in aircraft prefixes; e.g., Hs 117
 Head & Shoulders or H&S, a shampoo brand
 Harris Scarfe and HS Home, a chain of Australian department stores

Science and technology

Chemistry
 Hassium, symbol Hs, a chemical element
 Bisulfide, HS−, a chemical compound derived from H2S
 Mercapto radical, •, a radical molecule
 Hun stuff (a World War I name for mustard gas)

Medicine
 hs, medical abbreviation for "hours of sleep"
 h.s., medical abbreviation for the Latin phrase hora somni ("at bedtime")
 Hereditary spherocytosis, a genetic disorder marked by hemolytic anemia
 Hidradenitis suppurativa, a skin condition affecting apocrine sweat glands and hair follicles

Other uses in science and technology
 '.hs', the Haskell programming language's typical filename extension
 Heat sink
 Higman–Sims group, in mathematics
 Hypothetical syllogism, a proof rule in classical logic
 Horizon scanning, a method from futures studies

Vehicles
 Curtiss HS, an American patrol flying boat
 Lexus HS, a Japanese compact hybrid sedan
 MG HS, a Chinese-British compact SUV
 YTHS HS, a Chinese unmanned aerial vehicle series

Other uses
 Harlem Spartans, a British hip hop collective
 Harmonized System, the Harmonized Commodity Description and Coding System of tariff nomenclature
 Sestertius, an ancient Roman coin
 High school (secondary education)
 Solar Hijri calendar (= Hijri Shamsi)
 Holy Spirit
 HS postcode area, covering the Outer Hebrides, Scotland
 SS-Heimatschutz Slowakei (HS), a German paramilitary group in Slovakia during World War II
 Thailand (aircraft registration prefix HS)

HS


Die Slowakische Badmintonmeisterschaft 2000 war die achte Auflage der Titelkämpfe im Badminton in der Slowakei.

Medaillengewinner

Weblinks
Meisterschaftsstatistik beim nationalen Verband

2000
Badminton 2000

Slowakische Badmintonmeisterschaft 2000


Din felsefesi, dinin kendiliğinden varoluşsal hareketi için bir tür rasyonel bir meşrulaştırma sağlayan felsefe dalıdır. Kutsallık, Tanrı, kurtuluş, ibâdet, peygamber, kurban, dua, vahiy, ayin ve sembol gibi dinler tarihinin temel konularını analiz eden din felsefesi; dinin, dini tecrübenin ve onun ifadesinin doğasını belirler. Din felsefesi dini konu edinen, dinin insan var oluşunun kaynağı, insan doğasının ve kaderinin kaynağı ve değerleri ile ilgili sorunları ele alarak sorgulayan felsefe disiplinidir.

Din felsefesi yapmak, dinin temel iddiaları hakkında rasyonel (akılcı), objektif (nesnel), kapsamlı ve tutarlı bir biçimde düşünmek ve konuşmaktır. Dini ele alan tek disiplin din felsefesi değildir. Teoloji (tanrıbilim, ilâhiyat) de aynen din felsefesi gibi dini ve Tanrı'yı konu alır. Ama bunu yaparken belirli bir dinin kutsal kitabına, peygamberlerine ve din âlimlerinin görüşlerine sadık kalarak bunları esas alır. Ama din felsefesinde böyle bir zorunluluk bulunmamaktadır.

Teolojinin en önemli amacı belirli bir dini temellendirmek, açıklamak ve o dinin inananlarının inançlarını güçlendirmeye çalışmaktır. Bundan dolayı her dinin teolojisi olabilir. Yahudi teolojisi, Hristiyan teolojisi, İslam teolojisi vb.

Din felsefesinin temel kavramları

Din felsefesinin temel soruları

a) Tanrı'nın varlığı sorusu
Tanrı var mıdır, yok mudur? Onun varlığını ya da yokluğunu gösteren bir takım kanıtlar gösterilebilir mi?

b) Tanrı'nın temel niteliklerinin tanımlanması sorusu
Tanrının Evren'e aşkın ya da içkin olduğuna ilişkin yaklaşımlar görülür. Tanrı'nın ebedi ve ezeli oluşu, her şeye gücünün yetmesi, yaratılmamış olması, her şeyi bilmesi gibi nitelikleri üzerinde durulur.

c) Evren'in yaratılıp yaratılmadığı sorusu
Evren yaratılmış bir varlık mıdır? Yoksa yaratılmamış (ezelî ve ebedî) bir varlık mıdır?

d) Hatim imkânı sorusu
Tanrı vahiyle insana bir takım bilgiler verebilir mi?

e) Ruhun ölümsüzlüğü sorusu
Ölüm bir son mudur? Yoksa ölümden sonra bir hayat var mıdır? Sorularına cevap aranır.

Tanrı'nın varlığına ilişkin farklı yaklaşımlar

1) Tanrı'nın varlığını kabul edenler

a) Teizm
Bütün varlıkların yaratıcısı olan bir Tanrı'nın var olduğuna inanmaktır. Bu yaklaşıma göre Tanrı, Evren ve canlılar ile sürekli ilişki içerisindedir. Teizm'e göre Tanrı vardır ve Tanrı'nın insanları doğru yola sokmak için insanlığa göndermiş olduğu peygamberler ve dinler vardır. Teizm dar anlamda tek bir Tanrı'ya inanmak anlamına gelen monoteizme eşitlenir. Monoteizm tek bir Tanrı'ya inanmak, Politeizm ise birden fazla Tanrı'ya inanma anlayışıdır. Tanrı'nın varlığını kabul eden diğer inanışlar Deizm, Panteizm ve Panenteizm'dir. Teizm'i bu inançlardan ayıran nokta, tanrının insanlara din gönderdiğine inanılmasıdır. Bu sebeple Teizm'de Tanrı dışında, peygamber, kutsal kitap, vahiy, melek, cin, şeytan, ibâdet, sevap, günâh, kıyamet, ahiret, cennet, cehennem ve kader gibi kavramların hepsi yer alır.

Teist düşünürler Tanrı'nın varoluşunu akıl yoluyla açıklamak ve temellendirmek için bazı kanıtlar geliştirmişlerdir. Bu kanıtların başlıcaları:

Ontolojik Kanıt: Bu kanıtın temelinde Tanrı "kendisinden daha mükemmeli tasarlanamayan" varlıktır, düşüncesi vardır. Bu kanıt Tanrı'nın varoluşunun en yüksek varlık olarak tanrı tanımından zorunlu olarak çıktığını kabul eder.

Kozmolojik Kanıt: Kozmolojik kanıt Evren'in varlığından Tanrı'nın varlığına gitmeye çalışan kanıttır. Bu kanıtın temelinde nedensellik ilkesi yatar. Kendisinin nedeni olmayan varlık tanrıdır. Nedenler zincirini başlatan varlıktır.

Düzen ve Amaç Kanıtı: Bu kanıt doğal dünyaya baktığımızda her şeyin kendi işlevini yerine getirecek şekilde en ince ayrıntısına kadar düzenlenmiş ve ayarlanmış olduğunu göreceğimizi belirtir. Bu da düzenleyen tanrının varlığının kanıtıdır. Kindî, İbn Rüşd, Isaac Newton, Şihabeddin Sühreverdî ve daha birçok filozof önemli savunucularıdır.

b) Deizm
Deizm iki temel ilkeye dayanır. Tanrı vardır, ama Evren'e hiçbir müdahalesi olmayan bir varlıktır. İnsan akla ve bilime güvenmelidir. İnsan Evren'i akıl ve bilimin ilkelerine göre açıklayabilir. Bu sebeple Deizm'de Tanrı dışında Teizm'de yer alan dinsel kavramların hiçbiri yer almaz. Aristotales, J. Locke, J.J. Russeau, Voltaire önemli temsilcileridir.

c) Panteizm
Tanrı-Evren ikiliğini reddeder, Tanrı'nın her şeyi içerdiğini dolayısıyla doğanın ve insanın bağımsız varlıklar olmadığını öne süren bir yaklaşımdır. Panteizm'e göre Tanrı ve Evren bir bütündür. Spinoza, G. Bruno temsilcileridir.

d) Panenteizm
Panteizm'de olduğu gibi Evren'in kendisinin Tanrı olduğunu, panteizmden farklı olarak ilk devindirici olan tanrının Evren ve tüm varlıkları özünden yarattığı ve Evren'e aşkın, Evren'in bilincinde mutlak ve değişmez bir varlık olarak egemen olduğu inancıdır. Panteizmde her şey Tanrı'dır. Panenteizmde ise, her şey Tanrı'dan sudur etmiştir (oluşmuştur). Ruhun tek amacı, oluştuğu Tanrı'ya dönmektir. Bunun da yolu tek evrensel yasa olan evrim/tekamül'den geçmektir.

2) Tanrı'nın varlığını kabul etmeyenler
Ateizm (Tanrıtanımazlık): Tanrı'nın varlığını reddedenlerin görüşleri ateizm kavramı ile açıklanır. Ateistler tanrının varlığını reddederken şu kanıtları kullanırlar:

Kötülük Kanıtı: Tanrı olsaydı kötülük olmazdı. Evren'de bir kötülük mevcutsa tanrının varlığından söz edilemez.

Madde Kanıtı: Madde olduğuna göre maddi olmayan bir tanrının varlığından söz edilemez.

Toplum Kanıtı: Hayata düzen veren tanrı değil toplumun kendisidir şeklindeki düşünceyi kabul ederek tanrıyı reddeden anlayıştır.

3) Tanrı'nın varlığının veya yokluğunun bilinemeyeceğini öne sürenler
Agnostisizm (Bilinemezcilik): Bizim tanrıya ilişkin bir bilgiye sahip olamayacağımızı, dolayısıyla var olduğunun da var olmadığının da kanıtlanamayacağını savunan öğretinin adıdır.

İgnostisizm: Varlığı ve yokluğu tartışılan "tanrı" kavramının tanımında bir tutarlılık bulunmadığını, tutarlı bir tanımı bulunmayan bir kavramın da varlık yokluk açısından tartışılmasının anlamsız olduğunu öne süren öğretinin adıdır.

Kaynakça

Din felsefesi


أيمن محمد صادق ولد في 13 يناير 1964، إسكندري المولد والإقامة.

 عضو اتحاد كتاب مصر
 عضو رابطة الأدب الإسلامي العالمية
 عضو هيئة الفنون والآداب والعلوم الاجتماعية
 عضو منتدى الشعر العربي
 نشرت قصائده معظم الصحف والمجلات المصرية والعربية

كتب عنه في عدد من المعاجم منها:
 معجم البابطين
 شعراء الإسكندرية المعاصرون عن المجلس الثقافي البريطاني
 ملتقى الشعراء العرب
 قرنفلة لسيدة البحار
 شعراء من الإسكندرية
 دليل اتحاد كتاب مصر
 معجم أدباء الأقاليم
 مختارات من الشعر العربي في القرن العشرين

قدم دراسات عنه كل من:
 محمد زكي العشماوي
 محمد عزيز نظمي
 محمد زكريا عناني
 كمال نشأت
 عبد اللطيف عبد الحليم
 السعيد الورقي
 فوزي خضر
 الشاعر أحمد سويلم
 يوسف حسن نوفل
 محمود عبد الصمد زكريا
 الطاهر أحمد مكي

.. وآخرون

الإصدارات
 سمريات، شعر، منتدى الشعر العربي، 1996
 سمر وحلم النوارس، شعر، هيئة الفنون والآداب، 1996
 الموت على قارعة النشيد، شعر، دار نشر الثقافة، 2001
 جمع وتحقيق الأعمال الكاملة للشاعر عبد المنعم الأنصاري، دار الوفاء، 2006
 الأعمال الكامل للشاعر عبد المنعم الأنصاري، جمع وتحقيق ودراسة طبعة ثانية دار الوفاء 2018
 سِفْر الأرق، شعر الهيئة المصرية العامة للكتاب 2013
 من نشيد الأنشاد الذي إلى سمر (سـِفْر أول)،  شعر، مؤسسة حورس الدولية، 2010، ترجمه إلى الإنجليزية د أحمد جاد
 من نشيد الأنشاد الذي إلى سمر (سِفْر ثان) شعر، الهيئة المصرية العامة للكتاب 2011
 من نشيد الأنشاد الذي إلى سمر (سِفْر ثالث - سِفر الحرمان)شعر، دار الوفاء لدنيا الطباعة والنشر 2019
 من نشيد الأنشاد الذي إلى سمر (سِفْر رابع - سِفْر الحرية)شعر،الهيئة المصرية العامة للكتاب 2020
 أرق النورس السرمدي شعر
 فتنتي الكبرى. شعر
 التفكير اللغوي عند ابن حزم، دراسات

أشخاص من الإسكندرية
أشخاص على قيد الحياة
شعراء مصريون في القرن 20
شعراء مصريون في القرن 21
مواليد 1964
مواليد في الإسكندرية
شعراء بالعربية في القرن 20
شعراء بالعربية في القرن 21

أيمن صادق


نادي أفريكا سبورتس الوطني  نادي كرة قدم ايفواري يلعب في دوري الدرجة الممتازة. تم تأسيس النادي في سنة 1947، وهو يعتبر ثاني أقوى نادي في دولة كوت ديفوار بعد أسيك ميموسا، ويتفوق عليه من حيث عدد وأسبقية التتويج الإفريقي حيث نجح أفريكا سبورتس في الحصول على أول لقب إفريقي يوم 6 ديسمبر 1992.

إنجازات محلية
 بطل دوري كوت ديفوار ستة عشر موسم أعوام (1967 - 1968 - 1971 - 1977 - 1978 - 1982 - 1983 - 1985 - 1986 - 1987 - 1988 - 1989 - 1996 - 1999 - 2007 - 2008).
 بطل كأس كوت ديفوار خمسة عشر موسم أعوام 1961 - 1962 - 1964 - 1977 - 1978 - 1979 - 1981 - 1982 - 1985 - 1986 - 1989 - 1993 - 1998 - 2002 - 2009).
 كأس فيليكس هوفيه بوانيه عشر مواسم أعوام (1979 - 1981 - 1982 - 1986 - 1987 - 1988 - 1989 - 1991 - 1993 - 2003).

إنجازات إفريقية
 بطل إفريقيا للأندية أبطال الكأس : 1992 - 1999
 بطل كأس السوبر الأفريقي: 1993
 وصيف دوري ابطال أفريقيا: 1986
 وصيف بطولة أفريقيا للأندية ابطال الكأس : 1980 - 1993

مشاركات إفريقية
 ظهر أفريكا سبورتس علي ساحة كرة القدم الإفريقية من خلال دوري أبطال أفريقيا لكرة القدم عام 1968 وفيما يلي سجل مشاركاتة الإفريقية.و الأندية التي أخرجتة من الأدوار المختلفة:-
 دوري أبطال إفريقيا (20 مشاركة)

1968: دور 16 (استبعاد)
1969: دور 16 مازيمبي (زائير)
1972: دور 16 مازيمبي (زائير)
1978: دور 16 سيلورز (بوركينافاسو)
1979: دور 16 إيمانا (زائير)
1983: دور 32 دياراف (السنغال)
1984: دور 32 سيماسي (توغو)

1986: النهائي الزمالك (مصر)
1987: دور 8 الأهلي (مصر)
1988: دور 8 إيوانيانو (نيجيريا)
1989: دور 8 بورت جينتل (الجابون)
1990: دور 16 إيوانيانو (نيجيريا)
1997: دور 16 أول أغسطس (أنغولا)
2000: (مجموعة دوري الثمانية)

2004: (مجموعة دوري الثمانية)
2005: دور 16 الرجاء (المغرب)
2006: تمهيدي ريناسيمينتو (غ.إ.)
2008: دور 32 الزمالك (مصر)
2009: دور 32 زيسكو (زامبيا)
2010: دور 32 الهلال (السودان)

 أبطال الكأس (7مشاركات)

1980: النهائي مازيمبي (زائير)
1982: دور 8 المقاولون (مصر)
1992: بطل أبطال الكأس الإفريقية

1993: النهائي الأهلي (مصر)
1998: قبل النهائي أول أغسطس (أنغولا)
1999: بطل أبطال الكأس الإفريقية

2003: دور 8 النجم (تونس)

 كأس الاتحاد الإفريقي (مشاركتين)

1995: دور ال 32 علامة استفهام (علامة استفهام)
2001: قبل النهائي شبيبة القبائل (الجزائر)

مراجع

وصلات خارجية

أندية رياضية أسست في 1947
أندية كرة قدم أسست في 1947
أندية كرة قدم أسست في 1948
أندية كرة قدم في أبيدجان
أندية كرة قدم في ساحل العاج
تأسيسات سنة 1947 في ساحل العاج

أفريكا سبورتس


Svijet

Natjecanja

Svjetska natjecanja
 Od 13. do 17. siječnja–- Svjetsko prvenstvo u rukometu u Švedskoj: prvak Švedska
 Od 16. lipnja do 4. srpnja – Svjetsko prvenstvo u nogometu u Švicarskoj: prvak SR Njemačka
 Od 22. listopada do 5. studenog – Svjetsko prvenstvo u košarci u Brazila: prvak SAD

Kontinentska natjecanja

Europska natjecanja
 Od 31. kolovoza do 5. rujna – Europsko prvenstvo u vaterpolu u Torinu u Italiji: prvak Mađarska

Osnivanja
 RK Bosna Visoko, bosanskohercegovački rukometni klub
 Guangzhou FC, kineski nogometni klub
 FK Baltika Kalinjingrad, ruski nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Natjecanja

Timski športovi

Pojedinačni športovi

Osnivanja

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Šport u 1954.


Erzin, Hatay'ın bir ilçesidir.

Osmaniye il merkezine 23, Dörtyol ilçesine 15 ve İskenderun ilçesine 45 km mesafede, E-5 karayolu, Toprakkale-İskenderun demiryolu ve yine Toprakkale-İskenderun TEM otoyolunun kesiştiği istasyondan, 7 km'lik yolu kat ederek ilçe merkezine ulaşılır.

İlçe merkezinin 35.137 olan nüfusu köylerle birlikte toplam 41.700 (2019 yılı genel nüfus sayımına göre) olup, turizmin canlandırdığı yaz aylarında 60.000'i geçer aldığı göçlerle sürekli artar. Sırtı Nur dağlarına dayanıp ayakları Akdeniz'e doğru uzanan ilçenin 415 km² yüzölçümüne karşılık merkezde rakımı 165 metredir.

Ekonomi

İlçenin ekonomisi; tarıma dayalı olup başlıca gelir kaynağı narenciye üretimidir. Tahıl ve sebze yetiştiriciliği ile son zamanlarda hızla artan seracılık sektörü de önemli ekonomik kaynaklarındandır. Ayrıca İskenderun Demir-Çelik Fabrikalarının da ekonomiye etkisi bulunmaktadır. İlçede 2 tane sulama kooperatifi bulunmaktadır.

Yaklaşık 66.000 dekar Narenciye ve 65.000 dekar tahıl ekim alanının bulunduğu ilçede tüm narenciye çeşitleri (Vaşington, greyfurt, mandalina, limon, yafa, valensiye,minola vs.) üretilmektedir. 1973 yılında Ernar Tarımsal Kalkınma Kooperatifi kurulmuştur. Turunçgil çeşitleri; özellikle Satsuma (Rize) Mandalini, Rusya, Avrupa Birliği, İngiltere gibi ülkelere ihraç edilmektedir.

Tarihçe

Erzin'in 1473 Otlukbeli Savaşı'ndan sonra çoğunluğu Akkoyunlulardan oluşan Türkmen Boyları'nın, İssos Ovası'nın kuzeyindeki bir alan olan Karahüyük Yöresi'ne göçleri ve zamanla bazılarının şimdiki Yoncadüzü ve Gökdere arasındaki "Akdam", bazılarının da Erzin in batısındaki "Şeyhin Ocağı" bölgelerine gelerek buraları yurt edinmeleri sonrasında kurulduğu ve adının da Orta Asya da bulunan Tannu (Tanrı) dağları civarındaki (Tannu Ola) Erzin şehrinin isminden geldiği sanılmaktadır.  Yalnız Türkmenlerin, Karahüyükten 1695-1700 yıllarında buraya gelmeden önce Selçuklu Hanedanı ve Memluklular zamanında bazı Türk boylarınında (Özerler, Tebüklüler-Tıbıklar, Pındıklar) bölgeye geldikleri tahmin ediliyor.  1903 yılında Mutasarrufluk olan Erzin 1906 yılında Bucak haline dönüştürülmüş, 1939 yılında Adana'dan ayrılarak Hatay iline bağlanmıştır. 2023 Kahramanmaraş depremlerinden sonra Hatay'ın bina yıkılmayan tek ilçesi olarak kayıtlara geçmiştir.

İssos Şehri Su Kemerleri
İssos, Akdenizin doğu kesiminde ve dolayısıyla Erzin sınırları içerisinde yer alır. Şehrin kalıntılarına Erzin'e 7 km mesafedeki İstasyon Mevkiinde rastlamak mümkündür. Mezopotamya'yı Yunan kültürüne, Anadoluyu İslam Ülkelerine bağlayan merkez konumundaki İssos;  Bizans, Geç Hitit, Selaukos, Pers ve Osmanlı İmparatorluğuna ev sahipliği yapmıştır.  İssos kalıntılarının içinde 1–2 km. uzunluğunda, yüksekliği ise yer yer 7–8 m olan ve hâlâ ayakta kalmayı başaran su kanalları bulunmaktadır. Bu su kanalları Akdeniz'e Cenevizli gemicilere Nur Dağlarının eteklerinden su iletme kapsamında yapılmıştır.

Büyük İskender'in zaferleriyle sonuçlanan MÖ 333 yılında Pers kralı III. Darius'la yaptığı büyük bir savaşa sahne olan bölge asıl altın çağını Roma döneminde yaşamış ve bu zamandaki imar faaliyetleriyle yeni bir kimlik kazanmıştır.

Nüfus

Erzin Ilıca ve İçmeleri

İlçenin 3 km doğusunda yer alan Erzin içmeleri özellikle yaz aylarında iç turizme hitap eder.  Belediye Moteli ile Termal Otel ve şahıslara ait pansiyonlarla artan talebi karşılamakta güçlük çekmektedir. Çevre,maki ve meşe-çam karışık bir orman örtüsü ile kaplıdır. Sıcaklığı 24 derece, pH sı 6,7 olan Erzin İçme Suları bikarbonatlı, sülfatlı, magnezyumlu, kalsiyumlu, karbondioksitli ve bromürlü bir bileşime sahiptir. İçme kürlerine elverişli olan bu sular sindirim sistemi hastalıkları, böbrek ve idrar yolları rahatsızlıkları ve metabolizma bozukluklarına olumlu etki yapar.

Kaplıca ve içme sularımızın sağlık etkinliklerinin (olumlu etki yaptıkları hastalıkların) İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi, Tıbbi Ekoloji ve Hidroklimatoloji Ana Bilim Dalı Başkanlığınca (Çekmece-Nükleer Araştırma Enstitüsü) ile işbirliği içinde yapılmaktadır.

Karıncalı Yaylası

Nur Dağlarının zirvelerinden olan ve yaklaşık 2000 m. yükseklikte ki uzaktan bakıldığında çıplak gibi görünen  ve gerçekte otsu bitkilerle kaplı tepe "Keldaz"olarak bilinir. Zirveden 100 – 150 m. inildiğinde dağ eteklerine kadar uzanan çoğunluğu çam olmak üzere, gürgen, sedir, mezdeki, ladin ve ardıçla kaplıdır.

Burnaz Plajı
İlçeye 22 km. mesafedeki Burnaz  Plajı, günübirlik olarak hizmet vermektedir. Sahil 6 km. uzunluğunda ve 1 km. genişliğindedir. Sahil kenarında bulunan 412.320 m² lik alanın Maliye Bakanlığı Millî Emlak Genel Müdürlüğünden kiralayarak kamping Alanı olarak ve günübirlik turizm alanı olarak halkın hizmetine sunulması için imar çalışmaları tamamlanmıştır. Kiralanmış olan bu alan içerisine imara uygun ve tek tip prefabrik evler yapılmaya başlanmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 T.C. Erzin Kaymakamlığı
 T.C. Erzin Belediyesi

Erzin


Leśnia-søen er en kunstig sø ved floden Kwisa mellem byerne Leśna og Gryfów Śląski i Województwo dolnośląskie i det sydlige Polen.

Søen, der opstod i 1905, da en dæmning påbegyndt i 1901 stod færdig, har et areal på 1,4 km². Den har en største længde på 7 km og en største bredde på 1 km. Dæmningen for enden af søen er 45 m høj og 130 m bred. I forbindelse med dæmningen blev der opført et vandkraftværk, der fortsat er i brug.

Søer i Polen

Leśnia-søen


O WTA Tour de 2011 foi a turnê de elite do tênis feminino profissional organizado pela Women's Tennis Association (WTA) para a temporada de 2011.

O calendário do WTA Tour 2011 compreendeu: os torneios Grand Slam, supervisionados pela International Tennis Federation (ITF), os torneios WTA Premier (Premier Mandatory, Premier 5 e regular Premier), os torneios WTA International, a Fed Cup (organizada pela ITF ) e os campeonatos de final de ano chamados de WTA Championships, além de um torneio suplementar, o Commonwealth Bank Tournament of Champions. Também incluída no calendário estava a "Hopman Cup", que não distribui pontos no ranking e é organizada pela ITF.

Ranking de final de ano
Lista das 20 primeiras do ranking de final de ano da WTA de 2011 em competições de simples e duplas:

Ver também
 Temporada do Grand Prix de tênis de 2011
 Associação de Tênis Feminino (WTA)
 Federação Internacional de Tênis (ITF)

Ligações externas
 WTA Tournaments - 2011 WTA

2011
W
Temporadas da WTA

Temporada da WTA de 2011


ANDEN 25 var et stand-up show af stand-up-komikeren Anders Matthesen og var hans ottende i rækken. Showet var Matthesens 25-års jubilæum, han optrådte med showet i Royal Arena, København den 25., 26. og 27. oktober 2018 og i Jyske Bank Boxen, Herning den 1. og 2. november 2018.

Eksterne henvisninger

Stand-up-comedy-shows
Anders Matthesen

ANDEN 25


Pečat cara Japana (御璽, ぎょじ, gyoji) je jedan od japanskih nacionalnih pečata službeni je pečat japanskog cara. Oblika je četvorine s napisom 天皇御璽 ("carev carski pečat") na pečatnim pismom (篆書, jap. tensho). Ima dvije crte okomitog pisanja. Na desnoj strani su urezani znakovi 天皇 (tenno, car), a na lijevoj znakovi 御璽 (gyoji, carski pečat). Pečat je otisnut na carskim reskriptima, proklamacijama zakona, kabinetskim zapovijedima, sporazumima, instrumentima ratifikacije, veleposlaničkim vjerodajnicama, postavljanjima i opozivanja, dokumentima punomoći, konzularnim komisijama, pismima kojim se autorizira inozemne konzule, pisma postavljanja i opozivanja dužnosnika, čije postavljanje zahtijeva carevu potvrdu, i dokumentima postavljanja (親任式, shinninshiki) i dokumentima premijera i predsjedavajućeg suca (最高裁判所長官, saikōsaibansho-chōkan) Vrhovnog suda Japana (最高裁判所, saikō-saibansho) kao i njihove respektivne opozive. Pečat datira od vremena razdoblja Nare. Prvotno je bio od bakra, zatim od kamena 1868. (Meiji), a poslije od čistog zlata. Dužine je 3 suna (oko 9 cm) i teži 4,5 kg. Majstor koji je izradio pečat je Abei Rekido (安部井 櫟堂; 1805. – 1883.) iz Kyota. Pečat se rabi s posebnom vermilionskom tintom koju je izradila Nacionalna tiskara (国立印刷局 Kokuritsu insatsu-kyoku).

Vidi
Čuvar pečata cara Japana (内大臣, naidaijin)
Genrō
Pečat države Japana (kokuji)

Izvori

Državni simboli Japana

Pečat cara Japana


Los ramos de flores son un conjunto de flores, hierbas y ramas, que pueden ser naturales o artificiales. Si el ramo es de pequeño tamaño se le denomina ramillete. También existe el bouquet (o buqué), que es un pequeño ramo de flores elaborado con sentido de arte floral.

Los usos de los ramos de flores son variados, pudiendo ser utilizados como expresión de dolor en funerales, como regalo de enamorados, como un complemento a la vestimenta de la novia en una boda (el ramo de novia), etc. Los ramos están formados por uno o varios tipos de flor, y a su vez que estas sean de un mismo color o de colores variados.

Referencias

Véase también
 Diseño floral
 Lenguaje de las flores

Enlaces externos

Flores

Ramo de flores


Barbara Farrell Vucanovich (22 de junho de 1921 - 10 de junho de 2013) foi uma política republicana americana que foi a primeira latina eleita para a Câmara dos Deputados dos Estados Unidos, na qual atuou representando Nevada de 1983 a 1997.

História
Vucanovich nasceu em Camp Dix, Nova Jersey. Seu pai, Thomas Farrell, que veio de Troy, Nova York, era de ascendência irlandesa; no Exército dos Estados Unidos tornou-se vice-comandante geral do Projeto Manhattan. A mãe de Vucanovich, Maria Ynez White, era de ascendência inglesa e hispânica do sul da Califórnia, com sua bisavó materna sendo uma mexicana que se tornou cidadã dos EUA após a transferência da Califórnia para os Estados Unidos em 1848.

Vucanovich cresceu na capital Albany, Nova York. Ela se casou com James Henry Bugden aos 18 anos, mas se separou quando seu marido foi designado para o exterior durante a guerra. Ela foi empregada por várias empresas de Nova York durante a década de 1940. Em 1949, ela se mudou para Reno, Nevada e obteve o divórcio. Em 1950 ela se casou com Kenneth Dillon, sócio fundador do escritório de advocacia Vargas, Dillon e Bartlett. Seus filhos eram Patricia, Michael, Kenneth, Thomas e Susan. Viúva em 1964, ela se casou com George Vucanovich em 1965. Eles se conheceram enquanto trabalhavam na campanha mal sucedida de Paul Laxalt em 1964 para o Senado dos EUA.

Políticos dos Estados Unidos

Barbara Vucanovich


ශ්‍රී ලංකාවේ ඇති ආරක්‍ෂිත පුරාවිද්‍යා ස්මාරක ස්ථාන ලෙස ගැසට් කර ඇති සිංහල දේවාගමට අදාල දේවාල ලැයිස්තුව.

පත්තිනි දේවාල

කතරගම දේවාල

දෙවොල් දෙවි දේවාල

නාථ දේවාල

සමන් දේවාල

දැඩිමුන්ඩ දේවාල

උපුල්වන් දේවාල

ශිව දේවාල

තනිවැල්ල දේවාලය
සුවිශේෂ සේවාවක් කළ යුග පුරුෂයන් දේවත්වයෙන් ඇදහීම ලාංකීය සාංස්කෘතියේ ලක්ෂණයකි. හලාවත මාදම්පේ තනිවැල්ල දේවාලය ද එසේ ඉඳි වූවක් ය. රාජාවලියේ මාදම්පේ නගරය හඳුන්වා ඇත්තේ කටුපිටි මාදම්පේ යන නමින් වේ.

කොළඹ - පුත්තලම් ප්‍රධාන මාර්ගයේ මාදම්පේ නගර සීමාව ආරම්භ වනවාත් සමඟ ම ඇති කඩුපිටි ඔයත්, තිලිපිටි වැවත් අසල මාර්ගය අද්දර ඉඳිකර ඇති විශාල අශ්ව රුව හේතුවෙන් තනිවැල්ල දේවාලය හඳුනා ගැනීම පහසුය. තනිවැල්ල දේවාලයට අයත් කුඩා දේවාල කුඩාවැව, මහවැව , පූකුලම , මැල්ලවගාර, ගල්අමුණ, ගල්මුරුව හා ජයරත්නාගාර යන ගම්මාන වල දැක ගත හැක. කඩුපිටි ඔය මැඳ කුඩා දූපතක් ලෙස තනිවැල්ල දෙවිඳුන්ගේ සංහිද පිහිටා ඇත.

යාපනය ජයගෙන 6 වන බුවනෙකබාහූ නමින් ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර කෝට්ටේ රාජධානියේ රජ වුණ සපුමල් කුමාරයාගේ සහොදර, පසු කලෙක කෝට්ටේ රජ වූ 8 වන වීර පරාක්‍රමබාහු රජුගේ යකඩ දෝළිය බිසවගේ පුත්, තනියවල්ලභ රජ ලෙස මාදම්පේ ප්‍රදේශය පාලනය කර ඇත. පෘතුගීසින් 1518 දී කොළඹ බළකොටුවක් ඉදිකරන අවස්ථාවේ ඔවුන්ට විරුද්ධව සටනක් ආරම්භ කර ඇත්තේ ද,  ඉන්දියාවේ කායල්පට්ටනමේ කදිරායන නම් මුස්ලිම් ආක්‍රමණිකයා හලාවතට ගොඩ බැස බලෙන් මුතු කිමිදීමත් වෙළඳාම සඳහා සිටි ඇතුන් පැහැරගැනීමත් නිසා බොහෝ ප්‍රශ්න ඇති වූ අවස්ථාවේ සටන් වැද ඔවුන් පලවා හැර ඇත්තේ ද, තනියවල්ලභ රජ විසිනි. රාජාවලියේ හා අලකේශ්වර ග්‍රන්ථ තුළ මෙන්ම, 1848 දී එමර්සන් ටෙනන්ට් ද සිය ඒන්ෂන්ට් සිලෝන් ග්‍රන්ථයේ ද, එච්.සී.පී.බෙල් විසින් 1920 දී රාජකීය සමිති සඟරාවට ප්‍රින්ස් තනියවල්ලබාහු ඔෆ් මාදම්පේ නමින් සකසන ලද ලිපියේ ද මේ තොරතුරු සනාථ කර ඇත.

තනියවල්ලභ රජුගේ මරණය සම්බන්ධව නොයෙක් මතවාද ජනශ්‍රැතියේ පවතී. එක් තැනක තනියවල්ලභ රජුගේ දියණියගේ පුත් වීදියබණ්ඩාර විසින් ඝාතනය කළ බව කියවේ. තවත් පුරාවෘත්තයක දැක්වෙන්නේ තනියවල්ලභ රජු මුස්ලිම් ජාතිකයන් සමඟ සටනට ගිය අවස්ථාවේ ඇමතිවරයෙකු විසින් සුරූපී බිසව වසඟයට ගන්නට උත්සාහ දරා ඇති බව ය. එම අවස්ථාවේ තම සැමියා පිළිබඳ එකම සිතින් දැඩි සිතකින් උන් බිසව රිදවීමට ඇමතියා විසින් රජු සටනින් පරාජව සියදිවි නසාගත් බව දන්නවා ඇත. එයින් ශෝකයට පත් බිසව තිලිපිටි වැවට පැන දිවි නසාගත් පසු යුද්ධය දිනා නැවත ආ රජු මේ ශෝකය දරාගත නොහැකිව සියදිවි නසා ගත් බව සඳහන් වේ.

හලාවත ප්‍රදේශයේ ඉංග්‍රිසි සහකාර ඒජන්ත වශයෙන් සිටි ඊ.ටී.නොයෙස් ප්‍රදේශයේ පැවැති ජනප්‍රවාදයක් අනුව සටහන් කරන්නේ තනියවල්ලභ යුද්ධයට ගිය අවස්ථාවේ පෘතුගීසින් විසින් තම බිසව අල්ලාගෙන යෑම නිසා ශෝකයෙන් රජු මියගිය බවය. ඒ වර්ෂ 1551 ට පෙර බව විශ්වාසය යි. රජුගේ මාළිගය පිහිටි ප්‍රදේශය අද ද මාලිගාවත්ත නමින් හඳුන්වයි.

තනියවල්ලභ රජු කළ සේවය නිසා හෝ පිදු අපරිමිත ප්‍රේමය නිසා හෝ ජනතාව අතර දේවත්වයෙන් පිදුම් ලැබීය. විශාල නුග රුක් සංහිද පාමුල මිනිසුන් මල් පහන් පිදීය. මේ මාර්ගයේ ගමන් ගත් සෙට්ඨි වෙළෙන්දෙකුගේ අශ්ව රථයේ අශ්වයා දෙදිනක් ම සංහිද දෙසට එක්වරම හැරී දිවයාම හේතුවෙන් කරත්තය පෙරළී බොහෝ තුවාල හා පාඩු සිදු වී ඇත. දිනක් ඔහුට පෙනී උන් තනියවල්ලභ දෙවිඳුන්ට වූ බාරයක් ඔප්පු කිරීම් වශයෙන් සංහිද ඉදිරියේ විශාල අශ්ව රුව නිර්මාණය කළ බව කියවේ.

තනියවල්ලභ යන නම තනිවැල්ල බවට පත් වූ බව සිතිය හැක. අද ද මෙම පුදුබිම මිනිසුන්ගේ බාර-හාර පිදුම් ලබන ස්ථානයකි. මාදම්පේ පුරවරට එළියක් වූ තනිවැල්ල දෙවියන්ගේ පුරාවෘත්තය එසේ ය.

හින්නවැල්ල දේවාලය
වත්මන් වාද්දුව ප්‍රදේශයේ පොතුපිටිය ග්‍රාමයේ  පොතුපිටිය පූජාරාමය අතීතයේ හින්නවැල්ල දේවාලය නම් දෙවොල් දෙවියන්ට කැපවූ දේවාලයක් විය.

ආශ්‍රිත ලිපි
 සිංහල දේවාගම
 තිස්තුන්කෝටියක් දෙවි දේවතාවියෝ

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ දේවාල

ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාවිද්‍යාත්මකව ආරක්‍ෂිත දේවාල ලැයිස්තුව


Klasična gimnazija – Collegium Zagrabiense, najstarija je srednja škola u Republici Hrvatskoj koja kontinuirano djeluje od svoga osnutka. Utemeljili su je isusovci, 3. lipnja 1607. godine. Danas je zagrebačka Klasična gimnazija smještena u zgradi koja je sagrađena baš za nju, 1932. godine, u ulici Jurja Križanića 4a.

Povijest

Osnutak i razdoblje pod upravom Družbe Isusove (1607. – 1773.)

Klasična gimnazija započela je s radom na inicijativu zagrebačkog gradskog poglavarstva uz suglasnost Hrvatskog sabora i uz osobito zalaganje bana Ivana II. Draškovića. Naime, grad Zagreb je već 1602. godine pozvao isusovce da se nastane u Zagrebu i otvore svoju gimnaziju. Veliku ulogu prilikom otvaranja gimnazije imali su isusovci Ivan Žanić i Petar Vragović. Oni su došli u Zagreb krajem listopada 1606. godine, a svečano su otvorili školu nakon osam mjeseci priprema. Ivan Žanić je postao prvi isusovački superior u Zagrebu i time prvi ravnatelj Gimnazije. U prvoj godini upisano je 260 učenika te se kasnije taj broj povećavao. Gimnazija je svečano otvorena na blagdan Duhova 3. lipnja 1607. godine. Na otvorenju je prisustvovao velik broj ljudi među kojima se ističu zagrebački biskup Šimun Bratulić, bosanski biskup Franjo Ergeljski i hrvatski ban Ivan II. Drašković. Na dan otvorenja škole izvedena je prva dramska predstava "Actio comica" na latinskom jeziku, u kojoj su mladi glumci slavili ljepote domovine Hrvatske i ta tradicija dramskog rada zadržana je kontinuirano sve do danas.

Od samog početka rada Gimnazije, postojala su dva problema, a to su: smještaj učenika i isusovaca te pronalaženje odgovarajuće zaklade. Pronalaženje zaklade bilo je izuzetno potrebno zato što je to bio jedini način financiranja postojanja i funkcioniranja Gimnazije. Tada su isusovci stanovali u svome kolegiju, koji je bio veoma neprikladan, pa i opasan po zdravlje, građen od drva i pletera. Učenici su se školovali u razrednim prostorijama koje su bile iznajmljene blizu kolegija. U to vrijeme nije bilo smještaja za siromašne učenike tj. sjemeništa ni prikladno uređene crkve koja je trebala biti sastavni dio obrazovnog procesa. Tri desetljeća od osnutka, pronašla se odgovarajuća zaklada koja je omogućila izgradnju sjemeništa i odgovarajućih prostorija za školovanje i za život isusovaca. Zahvaljujući donacijama hrvatskog plemstva i građanstva, obnovljena je i otvorena crkva sv. Katarine 1632. godine. Do kraja 17. stoljeća, crkva sv. Katarine i kolegij više su puta teško oštećeni u požarima koji su zahvatili Zagreb.

Sam rad Gimnazije temeljio se na jedinstvenoj nastavnoj osnovi Ratio atque Institutio Studiorum Societatis Jesu (kraće, Ratio studiorum – Studijska osnova) koja je prožeta antičkim, općeljudskim i kršćanskim vrednotama. Ratio studiorum propisivao je brigu nastavnika za opći kršćanski odgoj učenika koji je uključivao stjecanje kršćanskih kreposti, osobito socijalnih, te ispravljanje pogrešaka. Pri učenju koristila se metoda ponavljanja prema poznatom aksiomu "repetitio est mater studiorum".  Gimnazija je imala 6 razreda tj. nastavnih godina. Ratio studiorum je zahtijevao da se u sve razrede gimnazije uvedu natjecanja (concertatio) i to ne samo između pojedinaca nego i između dviju skupina đaka. Tako su pod vodstvom učitelja u pojedinom razredu učenici bili raspoređeni u dva tabora (castra), Rimljana i Grka ili Kartažana i Rimljana. Pored toga, u svakom je razredu učenik imao svog takmaca (aemulus). Ratio studiorum nije propisivao grupe prirodnih predmeta poput matematike, fizike, geometrije i grupe društvenih predmeta poput povijesti i geografije nego su elementi tih predmeta bili sadržavani u gradivu u nastavi vjeronauka.

Godine 1632. je uz Gimnaziju podignuta katedra "viših nauka" (studia superiora), zahvaljujući posebnom zalaganju zagrebačkoga biskupa Franje Ergelskog. Katredra je, uz odabir predavanja kazuistike (dijela moralne teologije), istovremeno značila početak visokoškolske nastave u Zagrebu. Nakon tri desetljeća otvoren je i filozofski studij tj. prava akademija, a 1669. godine akademija je poveljom hrvatsko-ugarskoga kralja Leopolda I. dobila sveučilišna prava i povlastice. Nakon ukidanja isusovačkog reda 1773. godine, Gimnazija prelazi pod državnu upravu.

Klasična gimnazija na kraju 18. stoljeća i u 19. stoljeću (1773. – 1900.)

Papa Klement XIV. ukinuo je isusovački red 1773. godine te gotovo sve njihove gimnazije u Europi, pa tako i u Hrvatskoj, dolaze pod državnu upravu pod kojom ostaju sve do danas, unatoč obnovi reda Družbe Isusove. Budući da nije bilo dovoljno profesora među biskupijskim svećenstvom, u Klasičnoj gimnaziji su i dalje u službi bivši isusovci koji su tada većinom postajali biskupijski svećenici, a manji se broj i sekularizirao. U to vrijeme se Klasična gimnazija nazivala Archigymnasium (kasnije i Nadgimnazija). Godine 1777. objavljen je novi školski zakon Ratio educationis koji je zamijenio dotadašnji Ratio studiorum. Učitelj su tada postali državni činovnici kojima za njihov rad država daje plaću. Gimnazija je imala 5 razreda (nastavnih godina): tri gramatička i dva humanistička. U gramatičkim razredima učila se aritmetika, lijepo pisanje, vjeronauk i latinski jezik. U višim razredima predavao se prirodopis, povijest Staroga i Novoga zavjeta, povijest Ugarske i zemljopis. Za razliku od isusovačkih gimnazija, tada se od drugog razreda morao učiti njemački jezik. Kao neobvezni predmeti mogli su se učiti grčki jezik i geometrija. Ratio educationis propisivao je uvođenje novih i rukopisom uredno vođenih školskih imenika (Catalogus studiosorum), zajedno s osnovnim biografskim podatcima učenika. Od 1788. godine redovito su tiskani popisi učenika. Imena učenika nisu navedena abecednim redom, već na stari način – od najuspješnijih do najslabijih u učenju. Učenici Gimnazije nastavili su javno nastupati prilikom važnih svečanosti (ustoličenje bana, blagdani i sl.).

Kraj 18. i prvu polovicu 19. stoljeća obilježili su hrvatski narodni preporod i otpor uvođenju mađarskog jezika kao obveznog i nastavnog u školi. Godine 1791. u zagrebačku Arhigimnaziju došao je prvi učitelj mađarskog jezika koji je tada postao neobvezni jezik u školama. Sljedeći školski zakoni koji su bili oktroirani su bili pokušaji nametanja njemačkog i mađarskog jezika kao obveznih predmeta. Godine 1818. Arhigimnaziju posjećuje novi habsburški car i kralj Franjo I. U hrvatskom narodnom preporodu sudjelovali su mnogi bivši učenici Arhigimnazije poput Pavla Štoosa, Ivana Kukuljevića Sakcinskog, Antuna Mihanovića, Matije Smodeka i drugih, ali i gimnazijski profesori poput Vjekoslava Babukića i Antuna Mažuranića. Hrvatski sabor je 1827. godine proglasio mađarski jezik obveznim predmetom, no latinski jezik je i dalje bio nastavni.

Na izborima skupštine Zagrebačke županije u srpnju 1845. godine pobijedila je Hrvatsko-ugarska stranka. Dana 29. srpnja iste godine održavao se na Trgu sv. Marka na Gornjem gradu protumađaronski prosvjed, ali i slavlje pobjede mađarona. Na prosvjedu su se kao promatrači našli zagrebački gimnazijalci i studenti. Prosvjed je izrastao u sukob iliraca s carskom vojskom. Carska vojska otvorila je vatru na prosvjednike pri čemu je poginulo 13 ljudi, a 27 ih je ranjeno. Među poginulim bio je i gimnazijalac imenom Matija Zubanović, dok su među stradalim bili gimnazijalci Stjepan Pavec i Karlo Travenić. Žrtve tog događaja nazvane su "srpanjskim žrtvama".

Hrvatski sabor je 1847. godine proglasio hrvatski jezik službenim jezikom u svim državnim službama i gimnazijama. U vrijeme rata s Mađarskom (1848. i 1849. godine) nastava u Gimnaziji ne samo da je bila neredovita nego se nije ni održavala jer su u zgradi Gimnazije bili smješteni vojnici. Neki su učenici se dobrovoljno prijavili u "narodnu gardu".

Centralna vlada u Beču je 1849. godine objavila novi školski program pod naslovom "Osnova organizacije gimnazija i realki u cesarevini austrijskoj" koju je potpisao austrijski ministar za bogoštovlje i nastavu Leo Thun. Program je propisivao stručnu osposobljenost u pojedinim modernim predmetima što je značio prelazak gimnazija pod svjetovnu upravu. Gimnazije su se dijelile na više i niže, svaka je imala četiri razreda, a tek se nakon završenoga osmoga razreda mogao polagati ispit zrelosti koji je tada uveden. Postojala su dva tipa gimnazija – realne i klasične. Razlika je bila u tome što su klasične gimnazije pripremale učenike za pravne i filozofske studije, uključujući medicinu, a realne za trgovačke i više tehničke zavode na fakultetima. U Arhigimnaziji se prvi put polagao ispit zrelosti (matura) krajem školske godine 1850./1851., a položilo ga je 25 učenika. Međutim, taj se broj sve do kraja desetljeća sve više smanjivao, ponajprije zbog financijskih razloga. Istodobno se smanjivao i broj učenika, osobito u višim razredima. Naime, Thunova reforma propisivala je da svaki učenik mora prilikom upisivanja u gimnaziju uplatiti 2 forinte i 10 novčića u ime primarine, te svake školske godine iznova 8 forinti i 40 novčića u ime školarine. Budući da veliki broj učenika nije mogao platiti školarinu ni školske knjige, osnivala su se humanitarna društva koja su pomagala siromašnim učenicima. Za vrijeme Bachovog apsolutizma (od 1853. do 1859. godine), njemački jezik ponovno je uveden kao nastavni.

Od 1867. godine, učenicima je zabranjeno da sudjeluju u političkim demonstracijama. Zbog političkih poruka zabranjuje se i tiskanje učeničkoga litografiranoga časopisa Ljiljan. Nakon što je sklopljena Hrvatsko-ugarska nagodba uslijedio je veliki broj prosvjeda učenika Klasične gimnazije. Pod vodstvom profesora Davida Starčevića, s grupom pravaške mladeži suprotstavio se demonstracijama protiv bana Raucha te je s đacima dijelio letke protiv bana Jelačića. Međutim, grupa profesora Klasične gimnazije, na čelu s Vatroslavom Jagićem, zahtijevala je od Vlade da Starčević dobije otkaz. Rauchova Vlada je otpustila i Davida Starčevića i Vatroslava Jagića što je uzrokovalo da još petorica gimnazijskih profesora (Pavao Bratelj, Franjo Marković, Julije Šajatović, Mirko Divković i Stjepan Pavić) podnesu Vladi ostavke i obustave predavanja. S njima je nastavu napustilo još 125 đaka-narodnjaka (strossmayerovaca) uvjetujući napuštanje nastave tako dugo, dok se petorica profesora ne vrate u Gimnaziju. Na kraju, otpušteni su se profesori mogli vratiti u Gimnaziju.

Nakon smirivanja političke situacije, povećao se broj učenika. Tako je školske godine 1860./1861. Gimnaziju polazilo 325 učenika, a 1868./1869. njih 495. U Školi su radila 22 predmetna profesora te osim redovnog katoličkog vjeroučitelja, još dvojica honorarnih vjeroučitelja: jedan za učenike "grčko-iztočnog" ispovijedanja i jedan za učenike "izraelitske" vjeroispovijesti. Krajem školske godine 1879./1880., Gimnaziju je polazilo 618 učenika. U to vrijeme, Klasična gimnazija nazivala se i "Kraljevska gimnazija zagrebačka" ili "Kraljevska viša gimnazija". Potkraj školske godine 1894./1895. Klasična gimnazija je dosegla brojku od 888 učenika u 18 razrednih odjela. S povećanjem broja učenika, pojavio se problem prostora zgrade gimnazije, stoga je otvorena još jedna klasična gimnazija koja se zvala "Kraljevska donjogradska velika gimnazija u Zagrebu". Bila je sasvim nezavisna i samostalna ustanova sa svojim ravnateljstvom te je smještena na današnjem Trgu F. D. Roosevelta.

Nakon javnih "skandala" zbog spaljivanja mađarske zastave (16. listopada 1895. ispred spomenika bana Jelačića) u kojem su sudjelovali bivši učenici Klasične gimnazije, postrožena su pravila Gimnazije.

Klasična gimnazija u prvoj polovici 20. stoljeća (1900. – 1945.)

U jesen 1895. na današnjem Roosveltovu trgu, u zgradi današnjeg Muzeja Mimare, otvoren je gimnazijski kompleks u kojemu je, zbog brojnosti đaka Klasične gimnazije na Katarininom trgu, otvorena još jedna klasična gimnazija. Narednih gotovo 40 godina u Zagrebu će postajati dvije klasične gimnazije, jedna će se nazivati "gornjogradskom", a druga "donjogradskom".

Krajem 1905. godine, učenici Gornjogradske klasične gimnazije osnovali su Hrvasko đačko literarno društvo "Osvit". Na svojim su sastancima čitali svoje književne radove i raspravljali o njima.

Učenici Klasične gimnazije sudjelovali su u tromjesečnim proljetnim đačkim demonstracijama u Zagrebu gdje su tražili od Vlade da osigura uhićenim učenicima pravo nastavka školovanja pod istim uvjetima kao i prije.

U jesen 1913. se "gornjogradska premješta s Katarininog trga, gdje je bila punih 300 godina, na Široki brijeg (današnja Šalata). U jednu od još postojećih zgrada bolničkog kompleksa u prizemlju se smjestila Klasična gimnazija (vjerojatno u današnju zgradu uprave Medicinskog fakulteta). To preseljenje omogućilo je i novu perspektivu. Učenici su mogli održavati nastavu gimnastike na prostranom igralištu pred zgradom te je učenicima bilo omogućeno bavljenje raznim sportskim igrama.

U ljeto 1914. su i "Donjogradska" i "Gornjogradska" gimnazija bile premještene iz navedenih zgrada u svoje stare prostorije na Katarininom trgu, no zbog poteškoća nastava je započela tek u studenome. U siječnju 1915. stigla je naredba da se školska godina mora skratiti s 10 na 8 mjeseci trajanja, a svega mjesec dana kasnije Gimnazija dobiva i planove mobilizacije u koju su bili uključeni učenici rođeni 1894. i 1895.,  a početkom 1917. su regrutirani učenici rođeni 1899. godine.

Profesor Donjogradske gimnazije Franjo Bučar je osnovao "Hrvatsko skautsko udruženje", a profesor učiteljske škole Ivan Trstenjak od učenika viših razreda Gimnazije – "Hrvatsku dobrovoljačku četu".

U proljeće 1915. zgrada na Katarininom trgu predana je društvu "Crvenog križa", pa je nastava prekinuta 31. svibnja. Obje gimnazije su nakratko preseljene u "nedograđeno" Zemaljsko sirotište na Josipovcu 24. Tamo se nastava održavala do kraja studenog kada su se škole vratile na Katarinin trg.

Obje gimnazije ostaju na Katarininom trgu do travnja 1918. godine. Tada su vlasti iselile zgradu gimnazijskog kompleksa Roosveltov trg – ulica Kršnjavoga – Klaićeva, pa su se obje gimnazije preselile na tu lokaciju. Donjogradska se vratila u svoje stare prostore, a Gornjogradska u prostorije današnje Osnovne škole Izidora Kršnjavog. U jesen 1919. dva razreda Klasične gimnazije se moraju premjestiti u zgradu učiteljske škole u Mandulićevoj ulici, potom se koristila čak i školska soba u Perkovčevoj ulici.

Godine 1923. dolazi do većih promjena školskog sustava – propisano je održavanje "nižeg tečajnog ispita", poznatijim kao "mala matura". Od jeseni 1925. odlukom ministra prosvjete mijenja se sustav ocjenjivanja iz sustava 6 (sasvim nedovoljan) – 1 (izvrstan) u sustav 1 (rđav) – 5 (odličan), no kada je osnovana Nezavisna Država Hrvatska, uglavnom je vraćen sustav iz 1925. godine, s jednom izmjenom – umjesto dvije nedovoljne ocjene (5 i 6), ostala je samo jedna (5).

U rujnu 1921. godine Kraljevska gornjogradska velika gimnazija preimenovana je u "Kraljevsku Prvu veliku gimnaziju u Zagrebu", a Donjogradska gimnazija dobila je ime "Kraljevska Druga velika gimnazija u Zagrebu", no već 1925. mjenjaju imena u "Prva državna gimnazija u Zagrebu" i "Druga državna gimnazija u Zagrebu", zatim opet 1929. u "Prva državna klasična gimnazija u Zagrebu" i "Druga državna klasična gimnazija u Zagrebu". Naposljetku, 1934., nakon atentata na kralja Aleksandra u Marseilleu, Prva klasična gimnazija se naziva "Prva državna klasična gimnazija Viteškog Kralja Aleksandra I. Ujedinitelja u Zagrebu". Već za Banovine Hrvatske 1939., gimnazija gubi dio imena – "Viteškog Kralja Aleksandra I. Ujedinitelja" te 1945. gubi "državna" te ostaje samo "Klasična gimnazija u Zagrebu".

U jesen 1932. godine Prva klasična gimnazija preselila se u novu zgradu u Križanićevoj ulici. Nova zgrada, sudeći prema spisima, bila je odlično opremljena. Projektirao ju je Egon Steinmann. Godine 1932. u dvorištu škole je "otvoreno đačko klizalište na kojem se mladež u velikom broju besplatno klizala i zabavljala tim zdravim i lijepim sportom kad god je vrijeme dopuštalo".

Klasična gimnazija bila je uključena u tadašnja politička zbivanja kojima su dominirala klasna pitanja i društvene suprotnosti. Budući da je tada ravnatelj Prve klasične gimnazije dobio nalog (od Vlade) da uguši sve komunističke akcije, mnogi su učenici bili uhićeni. Unatoč tome, Prva klasična gimnazija je bila opisana kao škola koja je bila "već 1940. poznata po vrlo naprednoj omladini, koju podržava nekoliko vrlo uvaženih profesora".

Razdoblje Drugog svjetskog rata je vjerojatno bilo najteže razdoblje u povijesti Gimnazije. Mnogi profesori su morali otići zbog masovne mobilizacije. Učenici i profesori židovskog porijekla ili pravoslavne vjere su bili prisiljeni na odlazak, a nastava se održavala neredovito. Prostora nije bilo dosta, nije bilo goriva za loženje i neki predmeti se uopće nisu mogli predavati. Učenici su bili prisiljeni učiti njemački i talijanski kao "jedine žive strane jezike", a nakon kapitulacije Italije isključivo njemački jezik. Neko vrijeme je istočno krilo gimnazije služilo kao sabirni logor za Židove, koji su naočigled bijela dana bili transportirani na Glavni kolodvor, a otamo u Auschwitz. Kroz 1943. i 1944. gimnazije su iseljene, a svjedodžbe su se većinom morale dijeliti na cesti. Nastava se održavala dvaput tjedno, a često i rjeđe. U veljači 1944. su dvije bombe pogodile Gimnaziju – jedna je pogodila istočno krilo, a druga dvorište. Na sreću, ljudskih žrtava nije bilo. Zbog straha od bombardiranja, i to malo nastave što se moglo održavati je često bilo obustavljeno. Mnoge "omladinske napredne grupe su bile raspršene, napredni omladinci i profesori nestali su ili su bili likvidirani." Mnogi učenici su tijekom rata odlazili u partizane i masovno stradavali.

Klasična gimnazija u socijalističko doba (1945. – 1991.)

Po oslobođenju, školske zgrade su bile u užasnom stanju, a renovacije su tekle sporo. Gimnazija se uselila u Kušlanovu, u zgrade III. muške realne gimnazije. Tada se "svaki trag fašističkog učenja" masovno uklanjao iz kurikuluma, a mnogi ispiti zrelosti i svjedodžbe izdane u vrijeme NDH su naglo poništene. Njemački se iz škole uklonio, a umjesto njega se učio ruski, engleski, i francuski. Obilježavali su se Lenjinov dan, dan Crvene armije, Dan pobjede, oslobođenje Zagreba, učenicima je pričano o životu i radu Josipa Visarionoviča Staljina, išli su u prvomajske povorke, slavili Oktobarsku revoluciju...

Seljenje škole amo-tamo po raznim kompleksima u Zagrebu se i dalje nastavilo, iako sporijim tempom. Škola se oko 1947./1948. polako vratila u prijeratno stanje, dvorište i zgrada su uređeni, arhivi su obnovljeni i oštećenja su popravljena. Početkom školske godine 1948./1949. Prva su i Druga klasična gimnazija spojene. Prvi ravnatelj jedinstvene Klasične gimnazije bio je Ivan Večerina.

U poslijeratnom obračunavanju s "narodnim neprijateljima", jedna od namjera tadašnjeg režima je također bila da se gimnazijalke i gimnazijalci, za koje se smatralo da su nepoćudni, izbace iz škola. To su bili najčešće učenici koji su imali odnose s ustašama ili buržoazijom. Učenike klasičnih gimnazija su više puta napadali učenici Partizanske gimnazije, koji su ih zvali "nenarodnim elementima". Često puta su učenici Partizanske gimnazije prebijali klasičare zbog njihovih stavova. Zagovaralo se "odstranjivanje fašističkih elemenata", a mnogi učenici klasičnih gimnazija su tad bili viđeni kao "nepoćudni", odnosno kao "fašisticki elementi" zbog svojeg otpora i istupa. Mnogi učenici su zbog grijehova, koji su i njima samima bili potpuno nepoznati, bili izbacivani iz škole.

Nastava klasičnih jezika sve se više ograničavala. Broj klasičnih gimnazija se sveo na isključivo dvije, a latinski i grčki su pretvoreni u puki ukras umjesto konstruktivnog dijela programa. Ideološki pritisak se vršio pri stvaranju plana i programa, Klasičnoj se gimnaziji oduzimao klasično-humanistički karakter. Zbog izmjene pravopisa nije bilo dovoljno udžbenika za učenje latinskog i grčkog, a plan je bio osiromašen i nije bilo dovoljno sati predviđenih za te jezike. Sada spojena, Klasična gimnazija je imala manjak kadra i još se organizirala. Kritike su dolazile s mnogih strana – tvrdilo se čak i da je Klasična "klasna škola, suprotna duhu vremena" jer su smatrali da je sam koncept klasične gimnazije "elitistički". Drugi su pak tvrdili da je učenje mrtvih jezika i bavljenje klasičnom baštinom suvišno i nepotrebno. Ravnatelji Gimnazije su se borili protiv ovakvih neutemeljenih kritika i u školi sustavno postrožavali kriterij i vodili borbu protiv neznanja i kampanjskog učenja. Usprkos turbulentnom vremenu, Klasična je ostala prestižna građanska škola. Nedugo nakon svega ovoga, 1956. godine Gimnazija je opet preseljena na Katarinin trg.

S promjenom osnovnog školovanja, upisi su u prvi razred Klasične gimnazije momentalno prestali 1955. godine – paralelno su osnovana klasična odjeljenja u osnovnim školama u kojima bi se učili grčki i latinski, kako bi osnovnoškolci dolazili u Klasičnu gimnaziju s dovoljno znanja. Klasična gimnazija je tada i dalje zadržala krajnje oštar kriterij ocjenjivanja i razredi su primarno bili fokusirani na dobre đake i omogućavali da oni dođu do izražaja – slabijim učenicima su se manje zamarali. Nastavničko vijeće je bilo pohvaljivano za revolucionarnost i objektivnost, a učenici koji su se upisivali uglavnom su imali slabe uspjehe zbog jakog kriterija i imali su strah od toga da je Klasična iznimno stroga. Učenici koji nisu bili dovoljno dobri te su imali negativne ocjene bili su udaljavani iz škole, a ponavljače iz drugih gimnazija Klasična nije primala. Kasnije se fokus sve više prebacivao na slabije učenike kako bi im se dala šansa da što prije isprave ocjene.

U listopadu 1957. svećano je obilježena 350. obljetnica osnutka Gimnazije. Klasičnoj je dodijeljen Orden zasluga za narod. Postavljene su brojne izložbe, održani koncerti, književne večeri itd.

Najzaslužniji za kontinuirano visoki ugled Klasične gimnazije su u to doba bili profesori Zvonimir Zmajlović i Dionizije Sabadoš. Svaki susret učenika s popularno prozvanim "Zmajem" je bio pun strahopoštovanja – učenici kažu da je ono što ga je činilo posebnim bila "njegova olimpska strogost i pravednost, kao i njegova erudicija, golemi autoritet i plemenit duh". Sabadoša je pak krasila vedrina i dobro raspoloženje – dvojica su se nadopunjavala kao Kastor i Poluks. Obojica su ostavila velik utisak na učenike kojima su predavali, i ostali su upamćeni kao iznimni profesori koji su neštedimice svojim razredima predavali znanje.

Prvi elementi samouprave su se počeli ostvarivati već 1954./1955. godine, međutim te organizacije nisu imale neku posebnu svrhu ili formu. Školski odbor, odnosno razredne zajednice su tek od 1957. počele s ozbiljnijim radom. Formira se Debatni klub, marksistička grupa i održavaju se tribine učenika. Potiče se razvoj različitih slobodnih aktivnosti, poput grupe "Prijatelji antike", dramske grupe (koja i sada svake godine priprema djela grčkih komediografa i tragičara), sportskog društva, literarne i likovne grupe te mnogih drugih. Razvija se i suradnja s VIII. beogradskom gimnazijom, Klasičnom gimnazijom u Splitu i kratko sa Sarajevskom gimnazijom. Unatoč financijskim problemima, kolektiv Klasične gimnazije se istaknuo solidarnošću – organizirana je pomoć za stradale u potresima u Banjoj Luci i Dalmatinskoj zagori, kao i za škole u Skoplju. Program se kasnije sve više poboljšavao. Engleski je sve više mijenjao francuski kao dominantni jezik koji se učio. Tehnički odgoj je ukinut, strojopis je uveden, a nastava subotom je znatno skraćena, a čak i ukinuta u poslijepodnevnom turnusu. Godine 1967. se Klasična gimnazija vraća u Križanićevu, no čak je i tamo nedostatak prostora bio kritičan, međutim se to riješilo odlaskom osnovne škole u Križanićevoj u Laginjinu ulicu.

Početkom sedamdesetih počele su pripreme za reformu obrazovanja. Osnovna ideja je bila ukidanje svojevrsnog "elitizma" koji se stjecao gimnazijskim obrazovanjem u odnosu na strukovne škole. Klasična se jedva obranila od ukidanja učenja klasičnih jezika u prva dva razreda i izborila kompromis. Unatoč tome, bila je svrstana u jedan od centara, odnosno u "red ustanova iz kojih se najviše nastavlja školovanje na Filozofskom fakultetu i Pedagoškoj akademiji." Satnica je bila sužena na štetu latinskog i grčkog, međutim opet smo se izborili za kompromis. Reforma je propala jer je pojačavala elitizam koji je ciljala iskorijeniti. Slijedom svega, Klasična je inkorporirana u Pedagoški obrazovni centar, zajedno s V. gimnazijom, X. gimnazijom i Školom za odgajatelje. Pokrenuta je inicijativa da se ujedinimo s Jezičnom gimnazijom s kojom smo dijelili zgradu, čime je nastao Obrazovni centar za jezike, u koji je ušla i XVI. gimnazija. Time je Klasična de iure, iako ne i de facto, prestala postojati nakon 370 godina.

Klasična gimnazija u samostalnoj Hrvatskoj (1991. – 2017.)

Klasična se opet oformila kao samostalna institucija. Donesen je novi nastavni plan i program, i napuštena su rješenja Šuvarove reforme. Dana 2. svibnja 1995. škola je pogođena u agresorskom raketnom napadu tijekom održavanja nastave. Baš kao i u svakoj situaciji prije, klasičari su se istaknuli solidarnošću i organizirali brojne humanitarne akcije da pomognu stradalima u Domovinskom ratu. Temelj za naš aktivizam postalo je novo načelo "mijenjajmo sami svoju školu, budimo djelotvorniji, ne čekajmo da nas promjene zateknu". Klasična gimnazija je sama 2000. godine predložila Ministarstvu prosvjete i sporta novi program za klasične gimnazije. Osnovan je djevojački zbor "Lalagai", dramska grupa "Buđenje", počeo se izdavati godišnjak na kraju svake školske godine. Klasična je po drugi put dobila Nagradu grada Zagreba 1997. godine (prije je već dobila 1966.), a 2000. godine osnovana je i Zaklada Klasične gimnazije kojoj je svrha promicanje programa i projekata Klasične gimnazije i pomoć kako učenicima, tako i profesorima, ali se njeno djelovanje nije osjetilo do 2006. godine. Danas djeluje više od 30 grupa slobodnih aktivnosti, a međunarodna suradnja osobito je intenzivna. Osnovana je i Privatna klasična gimnazija, a Nadbiskupska klasična gimnazija, osnovana 1920. godine, došla je pod ingerenciju Zagrebačke nadbiskupije. Klasična gimnazija rangirana je među prvima po sveukupnoj kvaliteti školovanja – i dan danas koncept Klasične gimnazije daje izvrsne rezultate. Na prigovore o tome da Klasična gimnazija promiče elitizam, može se odgovoriti da jest tako, ali ne u smislu negiranja ravnopravnosti. Naime, ne radi se ni o kakvoj drugoj eliti, osim one misaone.

Na kraju, usprkos svim nedaćama i problemima, Klasična gimnazija stoji kao vrijedan dokaz i uspomena na prošle događaje, ona živi i stvara u sadašnjosti te se bori za budućnost i buduće naraštaje.

Program
{| rules=all style="text-align: center; border: 1px solid darkgray;" cellpadding=3
! rowspan="2" | Nastavni predmet
! colspan="4" style="text-align: center;" | Klasična gimnazija
|-
! colspan="1" style="text-align: center;" | I.
! colspan="1" style="text-align: center;" | II.
! colspan="1" style="text-align: center;" | III.
! colspan="1" style="text-align: center;" | IV.
|-
| Hrvatski jezik || 4 || 4 || 4 || 4
|-
| Latinski jezik || 3 || 3 || 3 || 3
|-
| Grčki jezik || 3 || 3 || 3 || 3
|-
| 1. strani jezik || 3 || 3 || 3 || 3
|-
| Glazbena umjetnost    || 1 || 1 || 1 || 1
|-
| Likovna umjetnost || 1 || 1 || 1 || 1
|-
| Psihologija || – || – || 1 || –
|-
| Logika    || – || – || 1 || –
|-
| Filozofija         || – || – || – || 2
|-
| Sociologija     || – || – || 2 || –
|-
| Povijest    || 2 || 2 || 2 || 2
|-
| Zemljopis       || 2 || 2 || 1 || 2
|-
| Matematika      || 4 || 4 || 3 || 3
|-
| Fizika     || 2 || 2 || 2 || 2
|-
| Kemija         || 2 || 2 || 2 || 2
|-
| Biologija         || 2 || 2 || 2 || 2
|-
| Informatika      || – || 2 || – || –
|-
| Politika i gospodarstvo    || – || – || – || 1
|-
| Tjelesna i zdravstvena kultura            || 2 || 2 || 2 || 2
|-
| Vjeronauk ili etika (izborno)      || 1 || 1 || 1 || 1
|-
| 2. strani jezik (fakultativno)      || 2 || 2 || 2 || 2
|-
| Ukupno      || 32 || 34 || 34 || 34
|}
Za razliku od ostalih gimnazija, u Klasičnoj gimnaziji se latinski uči sve četiri godine, kao i starogrčki.

Osim redovitih predmeta, moguće je upisati i brojne fakultativne predmete kao npr. strane jezike (njemački, francuski, talijanski, ruski, novogrčki, španjolski, portugalski, nizozemski...), retoriku, filmologiju itd.
Učenici se mogu uključiti i u veliki broj slobodnih aktivnosti (npr. dramska grupa, novinarska grupa, športske aktivnosti...).

 Poznati bivši učenici
 Antun Mihanović (matura 1809.) – književnik i pravnik, pisac stihova hrvatske himne
 Miroslav Krleža (matura 1909.) – hrvatski književnik i enciklopedist
 Antun Gustav Matoš – hrvatski pjesnik, novelist i putopisac
 August Šenoa (matura 1857.) – hrvatski romanopisac i pjesnik
 Vatroslav Lisinski (matura 1837. pod imenom Ignacije Fuchs) – hrvatski skladatelj
 Ante Starčević (matura 1843.) –  hrvatski političar, publicist i književnik
 Antun Radić (matura 1888.) – hrvatski političar, književnik i etnograf
 Stjepan Radić – hrvatski političar, književnik i publicist
 Janko Drašković – hrvatski političar i "najstariji hrvatski preporoditelj"
 Ivan Kukuljević Sakcinski (matura 1831.) –  hrvatski političar, književnik i povjesničar
 Ljudevit Farkaš-Vukotinović – hrvatski književnik i političar
 Ferdo Šišić (matura 1888.) – hrvatski povjesničar
 Milan Šufflay (matura 1897.) – hrvatski povjesničar i političar
 Vatroslav Jagić (matura 1856.) – hrvatski jezikoslovac
 Ferdo Livadić (matura 1814. pod imenom Franjo Viesner) – hrvatski skladatelj i začetnik narodnog stila u hrvatskoj glazbi
 Blaženi Alojzije Stepinac (matura 1916.) – zagrebački nadbiskup i kardinal
 Vjekoslav Klaić (matura 1865.) – hrvatski povjesničar, pisac i rektor zagrebačkog Sveučilišta
 Ante Kovačić (matura 1876.) – hrvatski romanopisac, novelist i pjesnik
 Dimitrija Demeter (matura 1827.) – hrvatski pjesnik i dramatičar
 Tadija Smičiklas (matura 1863.) – hrvatski povjesničar i političar
 Ivan III. Drašković – hrvatski ban i vojskovođa
 Ivo Pilar (matura 1893.) – hrvatski pravnik, povjesničar, političar i publicist
 Dragutin Domjanić (matura 1893.) – hrvatski pjesnik i pravnik
 Milan Amruš (matura 1866.) – hrvatski političar, liječnik i gradonačelnik grada Zagreba
 Branko Gavella (matura 1903.) – hrvatski redatelj, teatrolog i kazališni pedagog
 Ćiro Truhelka (matura 1882.) – hrvatski arheolog i povjesničar
 Tomislav Maretić (matura 1875.) – hrvatski jezikoslovac i leksikograf
 Pavao Rauch (matura 1882.) – hrvatski političar unionist, hrvatski ban (1908. – 1910.)
 Velimir Deželić stariji (matura 1882.) – hrvatski književnik, leksikograf i bibliotekar
 Velimir Deželić mlađi (matura 1907.) – hrvatski književnik, političar, etnograf i kazališni pisac
 Franjo Marković (matura 1862.) – hrvatski filozof i književnik
 Vladimir Mažuranić (matura 1862.) – hrvatski leksikograf, pisac i pravnik
 Đuro Arnold (matura 1873.) – hrvatski filozof, pedagog i pjesnik
 Milan Šenoa (matura 1887.) – hrvatski zemljopisac, književnik i putopisac
 Đuro Basariček (matura 1902.) – hrvatski političar, pravnik i publicist
 Ivo Goldstein (matura 1976.) – hrvatski povjesničar
 Matija Mesić (matura 1842.) – hrvatski povjesničar i prvi rektor modernoga zagrebačkoga Sveučilišta
 Janko Kamauf (matura 1816.) – prvi gradonačelnik grada Zagreba
 Pavao Ritter Vitezović – hrvatski književnik, povjesničar, jezikoslovac i nakladnik
 Vladko Maček (matura 1897.) – hrvatski pravnik i političar
 Adolf Mošinsky (matura 1864.) – hrvatski političar i gradonačelnik grada Zagreba
 Pavao Hatz (matura 1836.) – gradonačelnik grada Zagreba
 Ivan Broz (matura 1872.) – hrvatski jezikoslovac i književni povjesničar
 Juraj Habdelić – hrvatski književnik, jezikoslovac i isusovac
 Ivan Pernar (matura 1909.) – hrvatski odvjetnik i političar
 Antun Bauer (matura 1875.) – hrvatski teološki i filozofski pisac, zagrebački nadbiskup
 Miroslav Čačković (matura 1883.) – hrvatski kirurg, profesor, pisac i rendgenolog
 Juraj Posilović (matura 1854.) – zagrebački nadbiskup
 Juraj Andrassy (matura 1914.) – hrvatski pravnik i akademik
 Ivo Vojnović (matura 1875.) – hrvatski književnik
 Josip Eugen Tomić (matura 1863.) – hrvatski književnik
 Stjepan Gjurašin (matura 1886.) – hrvatski botaničar
 Josip Lang (matura 1876.) – zagrebački biskup
 Antun Branko Šimić – hrvatski pjesnik, esejist i prevoditelj
 Franjo Bučar (matura 1886.) – hrvatski književnik, književni povjesničar i sportski djelatnik
 Janko Polić Kamov – hrvatski pjesnik, pripovjedač i dramatičar
 Vladimir Vidrić (matura 1892.) – hrvatski književnik
 Iskra Iveljić (matura 1978.) – hrvatska povjesničarka
 Tošo Dabac (matura 1925.) – hrvatski fotograf
 Krešimir Dolenčić (matura 1981.) – hrvatski kazališni redatelj
 Matija Mrazović (matura 1842.) – hrvatski odvjetnik, političar i gradonačelnik grada Zagreba
 Dragutin Mašek (matura 1884.) – hrvatski otorinolaringolog
 Nikola Badovinac (matura 1846.) – hrvatski političar i financijski stručnjak
 Fran Folnegović (matura 1866.) – hrvatski političar i publicist
 Josip Pasarić (matura 1880.) – hrvatski planinar, novinar i književnik
 Franjo Iveković (matura 1855.) – hrvatski jezikoslovac i vjerski pisac
 Pavao Vuk-Pavlović (matura 1912.) – hrvatski filozof i pjesnik
 Josip Galjuf – zagrebački biskup
 Hugo Badalić (matura 1871.) – hrvatski književnik
 Miroslav Kulmer (mlađi) (matura 1878.) – hrvatski gospodarstvenik, pravnik i političar
 Ignac Kristijanović (matura 1812.) – hrvatski književnik, svećenik, biskup i prevoditelj
 Petar Petretić – hrvatski kanonik, biskup, povjesničar i jezikoslovac
 Albert Bazala (matura 1895.) – hrvatski filozof
 Đuro Pilar (matura 1866.) – hrvatski geolog, sveučilišni profesor i prvi profesor astronomije na zagrebačkom sveučilištu
 Vlado Gotovac (matura 1951.) – hrvatski pjesnik, esejist i političar
 Anja Šovagović-Despot (matura 1981.) – hrvatska glumica
 Milan Prelog (matura 1896.) – hrvatski povjesničar i prevoditelj
 Tomo Blažek (matura 1825.) – hrvatski pjesnik
 Alberto Ognjan Štriga – hrvatski operni pjevač i vinar
 Ivan Trnski (matura 1837.)  – hrvatski književnik, prevoditelj i zagonetač
 Vinko Žganec (matura 1910.) – hrvatski etnomuzikolog, melograf i akademik
 Ivan Švear (matura 1792.) – hrvatski povjesničar, svećenik i autor prve hrvatske povijesti na hrvatskom jeziku
 Milivoj Šrepel (matura 1880.) – hrvatski klasični filolog, kroatist i književni kritičar
 Vladimir Jurčić (matura 1930.) – hrvatski pjesnik, esejist i feljtonist
 Josip Torbar (matura 1940.) – hrvatski pravnik i političar
 Matija Smodek (matura 1828.) – hrvatski pravnik i knjižničar JAZU
 Nikola Tomašić (matura 1881.) – hrvatski ekonomist i ban
 August Košutić (matura 1913.) – hrvatski političar
 Juraj Krnjević (matura 1914.) – hrvatski političar i pravnik
 Josip Pazman (matura 1883.) – hrvatski svećenik, teolog, kanonist, filozof i političar
 Ivo Krbek (matura 1909.) – hrvatski političar, pravnik i gradonačelnik grada Zagreba
 Franjo Šeper (matura 1924.) – hrvatski nadbiskup i kardinal
 Ivan Derkos (matura 1828.) – hrvatski pravnik i književnik
 Jaroslav Šidak (matura 1922.) – hrvatski povjesničar
 Stanko Andrijević (matura 1858.) – hrvatski odvjetnik i gradonačelnik grada Zagreba
 Pavao Štoos (matura 1828.) – hrvatski svećenik i pjesnik
 Gjuro Szabo (matura 1892.) – hrvatski konzervator, muzeolog i povjesničar
 Milan Stahuljak (matura 1896.) – hrvatski skladatelj i dirigent
 Franjo Horvat Kiš (matura 1896.) – hrvatski prozni pisac
 Ljubo Babić (matura 1908.) – hrvatski slikar i povjesničar umjetnosti
 Metel Ožegović (matura 1827.) – hrvatski političar i preporoditelj
 Ante Pandaković (matura 1909.) – hrvatski sportaš i nogometni trener
 Stjepan Škreblin (matura 1908.) – hrvatski matematičar
 Rikard Kraus (matura 1904.) – hrvatski prirodoslovac
 Baltazar Adam Krčelić – hrvatski povjesničar, književni povjesničar, teolog i pravnik
 Milan Marjanović (matura 1897.) – hrvatski književnik i političar
 Antun Vakanović (matura 1822.) – hrvatski ban, pravnik i političar
 Ivan Perkovac (matura 1843.) – hrvatski publicist
 Antun Kržan (matura 1854.) – hrvatski filozof i teolog
 Mirko Divković (matura 1863.) – hrvatski gramatičar, prevoditelj i leksikograf
 Antun Heinz (matura 1879.) – hrvatski botaničar
 Marijan Matković (matura 1935.) – hrvatski književnik
 Mladen Deželić (matura 1919.) – hrvatski kemičar
 Ivan Krstitelj Birling (matura 1792.) – hrvatski (kajkavski) prevoditelj i pisac
 Josip Kušević (matura 1790.) – posljednji protonotar Kraljevine Hrvatske, Dalmacije i Slavonije
 Stjepan Vrabčević (matura 1826.) – hrvatski odvjetnik i gradonačelnik grada Zagreba
 Aleksandar Bresztyenszky (matura 1862.) – hrvatski pravni pisac, političar i sveučilišni profesor
 Mile Starčević (matura 1883.) – hrvatski političar
 Teodor Wickerhauser (matura 1877.) – hrvatski liječnik, kirurg i ginekolog
 Matija Jandrić (matura 1796.) – hrvatski pisac
 Ivan Krajač (matura 1896.) – hrvatski odvjetnik, političar i planinar
 Fran Galović (matura 1906.) – hrvatski književnik
 Ivan Šubašić (matura 1913.) – hrvatski političar, odvjetnik i ban Banovine Hrvatske
 Stjepan Ožegović (matura 1786.) – hrvatski političar, protonotar Kraljevine Hrvatske, Slavonije i Dalmacije
 Blaž Lorković (matura 1863.) – hrvatski ekonomist, pravnik i utemeljitelj hrvatske političke ekonomije
 Đuro Šurmin (matura 1887.) – hrvatski povjesničar, književni kritičar i političar
 Milan Makanec (matura 1861.) – hrvatski političar i odvjetnik
 Ljudevit Jurak (matura 1902.) – hrvatski patolog i sudski medicinar
 Ivan Rupert Gusić (matura 1794.) – hrvatski (kajkavski) pisac, prevoditelj i svećenik
 Nikola Zdenčaj (matura 1789.) – hrvatski političar
 Franjo Dugan stariji (matura 1892.) – hrvatski skladatelj, orguljaš i glazbeni pisac
 Branimir Šenoa (matura 1897.) – hrvatski slikar, grafičar i povjesničar umjetnosti
 Franjo Fancev (matura 1902.) – hrvatski knjižničar, filolog i povjesničar književnosti
 Ivo Frank (matura 1895.) – hrvatski pravnik i političar
 Levin Chavrak (matura 1872.) – hrvatski političar
 Cvjetko Rubetić (matura 1863.) – hrvatski teološki i povijesni pisac
 Armin Šrabec (matura 1862.) – hrvatski klasični filolog, violončelist i skladatelj
 Zvonimir Doroghy (matura 1902.) – hrvatski klasični filolog i prevoditelj
 Franjo Buntak (matura 1929.) – hrvatski povjesničar umjetnosti
 August Musić (matura 1876.) – hrvatski klasični filolog (grecist) i jezikoslovac vukovac, prevoditelj Herodotove Povijesti Ivo Horvat (botaničar) (matura 1916.) – hrvatski botaničar
 Josip Reberski (matura 1900.) – hrvatski odvjetnik i političar
 Tomo Jančiković (matura 1917.) – hrvatski odvjetnik, političar i publicist
 Stjepan Košutić (matura 1911.) – hrvatski političar pravnik
 Skender Fabković (matura 1843.) – hrvatski učitelj, pedagog i pisac
 Ivan Zahar (matura 1866.) – hrvatski književnik
 Šimun Čučić (matura 1801.) – hrvatski filozof
 Izidor Poljak (matura 1903.) – hrvatski pjesnik i svećenik Vrhbosanske nadbiskupije
 Stanko Hondl (matura 1891.) – hrvatski fizičar
 Branimir Sakač (matura 1937.) – hrvatski skladatelj
 Milovan Zoričić (matura 1902.) – hrvatski pravnik, nogometni sudac i prvi predsjednik Hrvatskog nogometnog saveza
 Nevenka Košutić Brozović (matura 1947.) – hrvatska povjesničarka književnosti
 Ivan Zakmardi – hrvatski humanist, protonotar Kraljevstva, zamjenik bana i kralja u sudbenim poslovima
 Franjo Durst (matura 1893.) – hrvatski liječnik, osnivač ginekologije u Hrvatskoj
 Milan Rojc (matura 1873.) – hrvatski političar i pravnik
 Milivoj Matošec (matura 1948.) – hrvatski dječji književnik, novinar i urednik
 Branimir Gušić (matura 1920.) – hrvatski otorinolaringolog, antropogeograf i etnolog
 Aleksandar Horvat (matura 1893.) – hrvatski pravnik i pravaški političar
 Ignjat Brlić (matura 1852.) – hrvatski političar i odvjetnik
 Dragutin Hrvoj (matura 1894.) – hrvatski pravaški političar i saborski zastupnik
 Franjo Kufrin (matura 1886.) – hrvatski pravaški političar i saborski zastupnik
 Zvonimir Vukelić (matura 1895.) – hrvatski književnik, novinar, kazališni kritičar i humorist
 Josip Šilović (matura 1879.) – hrvatski pedagog, sveučilišni profesor, ban Savske banovine i senator
 Vuk Kiš (matura 1889.) – hrvatski odvjetnik, pravaški političar i saborski zastupnik
 Ivan Andres (matura 1901.) – hrvatski odvjetnik i političar
 Josip Beruta (matura 1853.) – hrvatski političar
 Živko Bertić (matura 1895.) – hrvatski književnik, esejist, političar i odvjetnik
 Stjepan Pavunić (matura 1896.) – hrvatski svećenik, kulturni djelatnik i političar
 Nikola Batušić (matura 1956.) – hrvatski akademik i teatrolog
 Stjepan Pomper (matura 1883.) – hrvatski pravaški političar i saborski zastupnik
 Ivan Lorković (matura 1894.) – hrvatski političar
 Ivan Bartolović (matura 1839.) – hrvatski financijski stručnjak
 Toma Gajdek (matura 1826.) – hrvatski pjesnik i mecena
 Radoslav Katičić (matura 1949.) – hrvatski jezikoslovac, kroatist, slavist, indolog, član HAZU
 Damir Boras (matura 1970.) – hrvatski znanstvenik, informatolog i rektor Sveučilišta u Zagrebu
 Eduard Suhin (matura 1841.) – hrvatski kanonik
 Mislav Ježić (matura 1970.) – hrvatski indolog, filolog, filozof, član HAZU
 Zvonimir Junković (matura 1948.) – hrvatski jezikoslovac
 Zdenko Škreb (matura 1922.) – hrvatski književni teoretičar i povjesničar
 Matija Ivšić (matura 1914.) – hrvatski svećenik, skladatelj i orguljaš
 Vjekoslav Homotarić (matura 1876.) – hrvatski političar
 Hinko Würth (matura 1900.) – hrvatski nogometaš, prvi nogometni sudac i prvi predsjednik Jugoslavenskog nogometnog saveza
 Šimun Balenović (matura 1855.) – hrvatski publicist
 Lovro Ratković (matura 1937.) – hrvatski stolnotenisač
Sunčana Roksandić Vidlička – hrvatska pravnica

 Poznati bivši profesori i doba njihove profesure
 Maksimilijan Vrhovac (1776. – 1787.) – zagrebački biskup
 Matija Petar Katančić (1789. – 1795.) – hrvatski književnik i latinist
 Tomaš Mikloušić (1796. – 1805.) – hrvatski pisac, dramatik, prevoditelj i prosvjetitelj
 Šimun Čučić (1808. – 1828.) – hrvatski filozof
 Vjekoslav Babukić (1846. – 1875.) – hrvatski jezikoslovac i preporoditelj
 Josip Torbar (1850. – 1853.) – hrvatski prirodoslovac, pedagog i političar
 Matija Mesić (1850. – 1854.) – hrvatski povjesničar, prvi rektor modernoga zagrebačkoga Sveučilišta
 Vatroslav Jagić (1861. – 1870.) – hrvatski svjetski poznati slavist, jezikoslovac
 Antun Mažuranić (1834. – 1848., 1850. – 1863.) – hrvatski jezikoslovac, gramatičar i leksikograf
 Mirko Divković (1865., 1868. – 1895., 1895. – 1908.(I.)) – hrvatski filolog, leksikograf, autor opsežnoga Hrvatsko-latinskoga rječnika za škole i ravnatelj Prve klasične gimnazije
 Josip Štadler (1869. – 1870.) – hrvatski teolog i filozof, vrhbosanski nadbiskup
 Antun Radić (1895. – 1897.(I.), 1917. – 1918.(II.)) – hrvatski političar, književnik i etnolog
 Franjo Marković (1870. – 1874.) – hrvatski filozof i književnik
 Tadija Smičiklas (1873. – 1881.) – hrvatski povjesničar, član JAZU
 Vjekoslav Klaić (1874. – 1879., 1882. – 1893.) – hrvatski povjesničar, rektor zagrebačkoga Sveučilišta
 Hugo Badalić (1875. – 1879., 1894., 1895. – 1900.) – hrvatski književnik i ravnatelj Druge klasične gimnazije
 Franjo Devidé (1877. – 1884., 1886. – 1896., 1904.(I.)) – hrvatski fizičar, matematičar i pedagogDevidé, Franjo, enciklopedija.hr, pristupljeno 3. ožujka 2017.
 David Starčević (1865. – 1869.) – hrvatski političar
 Đuro Arnold (1879. – 1889.) – hrvatski filozof, pedagog i pjesnik
 August Musić (1879. – 1893.) – hrvatski klasični filolog (grecist) i jezikoslovac vukovac, prevoditelj Herodotove PovijestiMusić, August, enciklopedija.hr, pristupljeno 3. ožujka 2017.
 Andrija Mohorovičić (1880.) – hrvatski geofizičar, istaknut i kao meteorolog i seizmolog, član JAZU
 Antun Bauer (1884. – 1887.) – hrvatski filozofski i teološki pisac, zagrebački nadbiskup
 Ivan Broz (1884. – 1893.) – hrvatski jezikoslovac i književni povjesničar
 Adolfo Veber Tkalčević (1850. – 1868.) – hrvatski filolog, književnik, književni kritičar, putopisac i ravnatelj Klasične gimnazije
 Josip Pasarić (1883. – 1892., 1907. – 1922. (I.)) – hrvatski planinar, novinar i književnik i ravnatelj Prve klasične gimnazije
 Pero Budmani (1884. – 1895., 1895. – 1907. (I.)) – hrvatski jezikoslovac i leksikograf
 Milan Ogrizović (1900. – 1906. (II.)) – hrvatski književnik i političar
 Koloman Rac (1886. – 1887., 1892. – 1895., 1915.(I.), 1921. – 1925.(II.)) – hrvatski klasični filolog, prevoditelj i ravnatelj Druge klasične gimnazije
 Vladoje Dukat (1883. – 1884., 1908. – 1919. (I.)) – hrvatski književni povjesničar, filolog, anglist i ravnatelj Prve klasične gimnazije
 Julije Adamović (1887. – 1894.(I.), 1907. – 1915.(II.)) – hrvatski jezikoslovac, leksikograf i pedagogAdamović, Julije, enciklopedija.hr, pristupljeno 3. ožujka 2017.
 Milan Šenoa (1892. – 1910(I.)) – hrvatski geograf, književnik i putopisac
 Franjo Bučar (1895. – 1909. (I.), 1915. – 1921. (II.)) – hrvatski književnik, književni povjesničar i sportski djelatnik
 Mirko Ožegović (1827. – 1829.) – hrvatski preporoditelj, političar, senjsko-modruški biskup i ravnatelj Klasične gimnazije
 Stjepan Musulin (1908. – 1910. (I.), 1922. – 1940. (I.)) – hrvatski jezikoslovac, komparativni slavist, filolog, prevoditelj i ravnatelj Prve klasične gimnazije
 Stjepan Senc (1892. – 1900.(I.), 1900. – 1901.(II.), 1901. – 1905.(I.)) – hrvatski klasični filolog i prevoditelj, pisac Grčko-hrvatskoga rječnikaSenc, Stjepan, enciklopedija.hr, pristupljeno 3. ožujka 2017.
 Stjepan Bosanac (1893. – 1908.(I.)) – hrvatski pedagog i filologBosanac, Stjepan, enciklopedija.hr, pristupljeno 3. ožujka 2017.
 Matija Smodek (1838. – 1850.) – hrvatski pravnik i knjižničar JAZU
 Mile Magdić (1924. – 1931. (I.)) – hrvatski povjesničar
 Stanko Hondl (1895.(I.), 1908. – 1912.(II.)) – hrvatski fizičar
 Albert Bazala (1899. – 1907.(I.)) – hrvatski filozof
 Ferdo Šišić (1902. – 1906.(I.)) – hrvatski povjesničar
 Ivan Ranđeo (1939. – 1944. (I.)) – hrvatski povjesničar, numizmatičar, kulturni djelatnik i ravnatelj Prve klasične gimnazije
 Fran Kurelac (1867.) – hrvatski književnik i filolog
 Janko Jurković (1853. – 1862.) – hrvatski književnik i novinar
 Stjepan Srkulj (1903. – 1905.(II.), 1916. – 1918.(II.)) – hrvatski povjesničar i političar, pisac udžbenika i atlasa iz povijesti
 Stjepan Ivšić (1904. – 1915.(I.)) – hrvatski jezikoslovac, slavist
 Nikola Majnarić (1908.(II.), 1909. – 1918. (I.), 1919. – 1922.(II.)) – hrvatski klasični filolog, grecist
 Gjuro Szabo (1907. – 1910.(I.), 1912. – 1920.(I.)) – hrvatski konzervator, muzeolog i povjesničar
 Milan Stahuljak (1914. – 1918. (I.), 1918. – 1932. (II.) – hrvatski skladatelj i dirigent
 Tomislav Maretić (1877. – 1879.) – hrvatski jezikoslovac i leksikograf
 Milivoj Šrepel (1884. – 1887.) – hrvatski klasični filolog, književni kritičar i prevoditelj
 Antun Heinz (1883. – 1884.) – hrvatski botaničar
 Ljubomir Maraković (1919. – 1945.(I.)) – hrvatski književni i kazališni kritičar i povjesničar, katolički aktivist
 Gavro Schwarz (1901. – 1903. (I.), 1914. – 1921. (II.), 1931. (I.)) – hrvatski rabin i povjesničar židovske zajednice u Hrvatskoj
 Antun Barac (1924. – 1928.(I.)) – hrvatski književni povjesničar i kritičar
 Zdenko Škreb (1931. – 1934.(II.)) – hrvatski književni teoretičar i povjesničarŠkreb, Zdenko, enciklopedija.hr, pristupljeno 3. ožujka 2017.
 Vaso Bogdanov (1930. – 1941. (II.)) – hrvatski povjesničar i prevoditelj
 Armin Šrabec (1867. – 1874.) – hrvatski klasični filolog, violončelist i skladatelj
 Cvjetko Rubetić (1903. – 1904. (I.)) – hrvatski teološki i povijesni pisac
 Ivo Frol (1940. – 1941. (I.)) – hrvatski književnik, političar i književni kritičar
 Božidar Širola (1913. (II.)) – hrvatski skladatelj, glazbeni pisac i muzikolog
 Zlatko Šulentić (1932.(II.)) – hrvatski slikar
 Zvonimir Zmajlović (1932. – 1935.(II.), 1938. – 1948.(II.), 1948. – 1957.)
 Pavao Pauš (1933. – 1935.(I.), 1936. – 1948.(II.)) – pisac Latinske gramatike Dionizije Sabadoš (1933. – 1935.(II.), 1945. – 1948.(I.), 1948. – 1957.) – ravnatelj Klasične gimnazije
 Slavko Ježić (1935. – 1937.(I.), 1941. – 1942.(II.)) – romanist, slavist, pisac prve cjelovite povijesti hrvatske književnosti
 Antun Dabinović (1932. – 1936. (I.), 1937. – 1938. (II.)) – hrvatski pravni povjesničar
 Ivo Bojanovski (1942. (I.)) – hrvatski arheolog i konzervator
 Veljko Gortan (1935. – 1943.(I.)) – hrvatski filolog i akademik
 Tvrtko Čubelić (1947. – 1948.(I.)) – hrvatski povjesničar književnosti i folklorist
 Boris Kalin (1956. – 1973.) – hrvatski filozof

 Izvori

 Ivo Goldstein i Agneza Szabo, Povijest zagrebačke Klasične gimnazije (1607. – 2007.)'', Klasična gimnazija i Novi liber, Zagreb, 2007.,

Vanjske poveznice
 Službena facebook stranica škole
 Službena internet stranica škole

Gimnazije u Zagrebu
Isusovačko školstvo
Crkveno školstvo u Hrvatskoj

Klasična gimnazija u Zagrebu


مثلث السويس هو مصطلح استخدم في الأدب السياسي للكتلة السوفيتية. وتقول نظرية مثلث السويس أن العدوان الثلاثي على مصر كان نتاج مؤامرة غربية. و تدعي النظرية أن المؤامرة كانت تقضي بتحويل اهتمام الاتحاد السوفيتي عن الغزو البريطاني - الفرنسي - الإسرائيلي لمصر عن طريق اشغال ثورة مضادة للشيوعية في بودابست بالمجر في 23 أكتوبر عام 1956 بأوامر من وكالة المخابرات المركزية وكذلك باختطاف قائد الثورة الجزائرية أحمد بن بلة

طالع أيضاً
 العدوان الثلاثي على مصر
 ثورة جزائرية
 الثورة المجرية 1956

الحرب الباردة
نظريات مؤامرة
نظريات سياسية

مثلث السويس


Adapınar, Adana ilinin Ceyhan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı, 1928 yılına ait Türkçe kaynaklarda Karamezar olarak geçmektedir. Günümüzde ise Adapınar ismiyle köy statüsünü sürdürmektedir.

Coğrafya ve ulaşım
Adana il merkezine 52 km, Ceyhan ilçesine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Ceyhan'ın mahalleleri

Adapınar, Ceyhan


O Carcharhinus amboinensis é uma espécie de tubarão pertencente ao género Carcharhinus e à família Carcharhinidae. A espécie habita os oceanos índico e pacífico, em profundidades de até 60 metros. Alcançam um comprimento máximo de 280 centímetros, embora um indivíduo de 303 centímetros foi registrado no Omã. Machos atingem a maturidade sexual com entre 195 e 227 centímetros e fêmeas com entre 195 e 224 centímetros.

Carcharhinus
Peixes descritos em 1839

Carcharhinus amboinensis


بوشينج تين  فيلم أمريكي إنتاج 1999 يحكي الفيلم عن حياة المراقبين الجويين واهمية المراقبة الجوية تدور أحداث الفيلم في الاقتراب الرإداري لنيويورك , الفيلم لم يحقق نجاحا بل وانه فشل وخسر كثيرا حسب احصائيات الاقبال على شباك التذاكر.

بطولة
 جون كوساك
 بيلي بوب ثورنتون
 أنجلينا جولي
 كيت بلانشيت

وصلات خارجية

أفلام أمريكية في عقد 1990
أفلام أمريكية
أفلام إنتاج 1999
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1990
أفلام تدور أحداثها في مطار
أفلام تقع أحداثها في لونغ آيلند
أفلام توينتيث سينتشيري فوكس
أفلام دراما كوميدية أمريكية
أفلام دراما كوميدية إنتاج عقد 1990
أفلام درامية 1999
أفلام ريجنسي إنتربرايزرز
أفلام سجلها آن دودلي
أفلام طيران أمريكية
أفلام كوميديا درامية 1999
أفلام كوميدية 1999
أفلام مايك نويل
أفلام مصورة في تورونتو
أفلام مصورة في نيو جيرسي
أفلام من إنتاج أرت لينسون
الخيانة الزوجية في الأفلام
مراقبة جوية في الولايات المتحدة

بوشينج تين