Eric Bertrand Bailly ()

Carieră

Espanyol
Născut în Bingerville, Bailly s-a alăturat sistemului de tineret al RCD Espanyol în decembrie 2011, în vârstă de 17 ani. Bailly a fost văzut de Emilio Montagut de la Espanyol după ce a participat la un turneu de tineret din Burkina Faso, organizat de compania spaniolă Promoesport. Unele înregistrări din acel moment conțin eronat numele său ca Eric Bertrand (numele său intermediar a interpretat greșit numele său de familie). El a primit doar un permis de muncă în luna octombrie a anului următor și a făcut debutul său ca senior în campania 2013-14 cu rezervele, în Segunda División B.

La 5 octombrie 2014, Bailly a debutat cu prima echipă  și în La Liga, fiind un înlocuitor târziu într-o victorie cu 2-0 cu Real Sociedad. A fost promovat la echipa principală la scurt timp după.

Villarreal
La 29 ianuarie 2015, Bailly a semnat un contract de cinci ani și jumătate cu echipă din La Liga, Villarreal, pentru o sumă de 5,7 milioane de euro, în principal ca înlocuitor al lui Gabriel Paulista, legat de Arsenal. El și-a făcut debutul pentru Submarinul Galben pe 22 februarie, începând cu o victorie cu 1-0 împotriva lui Eibar.

La 19 martie, Bailly și-a făcut debutul în UEFA Europa League, fiind eliminat într-o înfrângere cu 2-1 împotriva Sevilliei.

La 18 octombrie 2015, Bailly a fost eliminat la scurt timp după intervalul într-o înfrângere cu 2-1 cu Celta de Vigo pe Estadio El Madrigal. A făcut șapte apariții pe măsură ce echipa a ajuns în ultimele patru din Europa League 2015-16; la 22 octombrie a marcat primul său gol din carieră și doar unul pentru echipă, pentru a încheia o victorie de 4-0 cu Dinamo Minsk.

Manchester United
La 8 iunie 2016, Bailly sa alăturat echipei din Premier League, Manchester United, pentru o sumă raportată de 30 de milioane de lire sterline, semnând un contract pe patru ani, cu opțiunea a celorlalte două. El a fost primul jucător semnat de atunci noul lor manager, José Mourinho.

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1994
Fotbaliști ivorieni
Fotbaliști ai Villarreal CF
Fotbaliști ai Manchester United FC
Fotbaliști ai lui Olympique de Marseille
Fotbaliști internaționali ivorieni
Fotbaliști la Jocurile Olimpice de vară din 2020

Eric Bailly


Miss Havisham is a character in the Charles Dickens novel Great Expectations (1861). She is a wealthy spinster, once jilted at the altar, who insists on wearing her wedding dress for the rest of her life. She lives in a ruined mansion with her adopted daughter, Estella. Dickens describes her as looking like "the witch of the place". In the novel, she schemes to have the young orphan, Pip, fall in love with Estella, so that Estella can "break his heart."

Although she has often been portrayed in film versions as very elderly, Dickens's own notes indicate that she is only in her mid-thirties at the start of the novel. However, it is indicated in the novel that her long seclusion without sunlight has aged her. She is one of the most gothic characters in the work of Dickens.

Character history

Miss Havisham's father was a wealthy brewer and her mother died shortly after she was born. Her father remarried and had an illegitimate son, Arthur, with the household cook. Miss Havisham's relationship with her half-brother was a strained one.
She inherited most of her father's fortune and fell in love with a man named Compeyson, who conspired with the jealous Arthur to swindle her of her riches. Her cousin, Matthew Pocket, warned her to be careful, but she was too much in love to listen. On the wedding day, while she was dressing, Miss Havisham received a letter from Compeyson and realised he had defrauded her and she had been left at the altar.

Humiliated and heartbroken, Miss Havisham suffered a mental breakdown and remained alone in her decaying mansion Satis House – never removing her wedding dress, wearing only one shoe, leaving the wedding breakfast and cake uneaten on the table, and allowing only a few people to see her. She also had the clocks in her mansion stopped at twenty minutes to nine: the exact time when she had received Compeyson's letter.

Time passed and Miss Havisham had her lawyer, Mr. Jaggers, adopt a daughter for her.

From protection to revenge
While Miss Havisham's original goal was to prevent Estella from suffering as she had at the hands of a man, it changed as Estella grew older:

 While Estella was still a child, Miss Havisham began casting about for boys who could be a testing ground for Estella's education in breaking the hearts of men as vicarious revenge for Miss Havisham's pain. Pip, the narrator, is the eventual victim; and Miss Havisham readily dresses Estella in jewels to enhance her beauty and to exemplify all the more the vast social gulf between her and Pip. When, as a young adult, Estella leaves for France to receive education, Miss Havisham eagerly asks him, "Do you feel you have lost her?"

Repentance and death

Miss Havisham repents late in the novel when Estella leaves to marry Pip's rival, Bentley Drummle; and she realises that she has caused Pip's heart to be broken in the same manner as her own; rather than achieving any kind of personal revenge, she has only caused more pain. Miss Havisham begs Pip for forgiveness.

After Pip leaves, Miss Havisham's dress catches on fire from her fireplace. Pip rushes back in and saves her. However, she has suffered severe burns to the front of her torso (she is laid on her back), up to the throat. The last words she speaks in the novel are (in a delirium) to Pip, referencing both Estella and a note she, Miss Havisham, has given him with her signature: "Take the pencil and write under my name, 'I forgive her!'"

A surgeon dresses her burns, and says that they are "far from hopeless". However, despite rallying for a time, she dies a few weeks later, leaving Estella as her chief beneficiary, and a considerable sum to Herbert Pocket's father, as a result of Pip's reference.

Claimed prototypes
Eliza Emily Donnithorne of Newtown, Sydney, was said to have been jilted by her groom on her wedding day and spent the rest of her life in a darkened house, her rotting wedding cake left as it was on the table, and with her front door kept permanently ajar in case her groom ever returned. She was widely considered at the time to be Dickens' model for Miss Havisham, although this cannot be proven.

In the 1965 Penguin edition, Angus Calder notes at Chapter 8 that "James Payn, a minor novelist, claimed to have given Dickens the idea for Miss Havisham – from a living original of his acquaintance. He declared that Dickens's account was 'not one whit exaggerated'." It is documented Dickens encountered a wealthy recluse called Elizabeth Parker on whom it is widely believed he based the character, whilst staying in Newport, Shropshire, at the aptly named Havisham Court.

Margaret Catherine Dick of Bonchurch, Isle of Wight, was the daughter of Captain Samuel Dick, who lived in "Uppermount" Bonchurch. Dickens spent the summer of 1849 in Bonchurch writing chapters of David Copperfield, and based the character Mr Dick (who boarded with Miss Betsy Trotwood) on Margaret's brother Charles George Dick who regularly walked with Dickens up St Boniface Down. Margaret Dick was jilted at the altar in 1860 and lived a reclusive life afterwards in Bonchurch. Dickens' daughters visited Bonchurch in 1860,stayed with the vicar that was to marry Margaret Dick and Dickens is believed to have based the character of Miss Havisham on Margaret Dick; but named her after her immediate neighbour Miss Haviland.
Many journalists have drawn connections between the jilted Miss Havisham and subsequent jilted brides (life imitates art), such as the widely-reported case of Alice Pinard-Dôges, who committed suicide in 1894.

Alternative and derived versions
Miss Havisham's Fire (1979, revised 2001) is an opera composed by Dominick Argento with a libretto by John Olon-Scrymgeour, based on Dickens' character. The entire story is told in flashback during an inquiry into Miss Havisham's death. The opera gives her first name as "Aurelia".

Ronald Frame's 2013 novel, Havisham, is a non-canonical story about Miss Havisham's early life. The story tells how Miss Havisham (given the name of Catherine) is the daughter of a brewer. The story tells of more than just the infamous trauma of being left behind by her fiancé and goes on with her taking charge of her family's business before descending into vengeful madness, adopting Estella, and arranging the meeting of Estella and Pip.

Both Sunset Boulevard and What Ever Happened to Baby Jane? were inspired by David Lean's adaptation of Great Expectations, as were, by extension, the characters of Norma Desmond and Baby Jane Hudson, and their homes.

In film and television

In film adaptations of Great Expectations, Miss Havisham has been played by a number of actors, including:
Grace Barton (1917)
Marie Dinesen (1922)
Florence Reed (1934)
Martita Hunt (1946)
Estelle Winwood (1954)
Marjorie Hawtrey (1959)
Maxine Audley  (1967)
Margaret Leighton (1974)
Joan Hickson (1981)
Jill Forster (1987)
Jean Simmons (who had previously played Estella in 1946 opposite Hunt) (1989)
Anne Bancroft (1998) (a version which modernised the story to the twentieth century and changed the names of several characters)
Charlotte Rampling (1999)
Gillian Anderson (2011, 3-part TV movie adaptation)
Helena Bonham Carter (2012) (in this version the character is given the  name "Eleanor" but no one addresses her by it)
Tuppence Middleton (2015) (in the multiplot TV series Dickensian; in this version the character is given the name "Amelia" and is referenced as such)
Tabu (2016) (in Fitoor, a Hindi version; as Begum Hazrat)
Olivia Colman (2023) (in this version the character is given the name "Amelia" and is referenced as such)

In science
The condition of the "Miss Havisham effect" has been coined by scientists to describe a person who suffers a painful longing for lost love, which can become a physically addictive pleasure by activation of reward and pleasure centres in the brain, which have been identified to regulate addictive behaviour – regions commonly known to be responsible for craving and drug, alcohol and gambling addiction.

References

External links

Female characters in film
Female characters in literature
Fictional English people
Fictional hermits
Great Expectations characters
Literary characters introduced in 1861
Newport, Shropshire
British female characters in television

Miss Havisham


Hans Kristian Janus Nikolaj Balthasar Krarup Sveistrup (født 20. januar 1815 i Maltbæk, død 31. juli 1893 i Vejen) var en dansk præst. Han var farbror til Poul Sveistrup.

Hans Sveistrup var søn af sognepræst Poul Sveistrup og Dorthea, født Krarup. Han fødtes i faderens præstegård ved Kongeåen. I 1832 blev han student fra Kolding Skole, men hans faders formuesomstændigheder nødte ham til et par år at overtage en huslærerplads i Idom præstegård ved Holstebro i steden for at fortsætte studierne i København, og først 1839 blev han teologisk kandidat. Efter at have taget sin embedseksamen rejste han til Nørup, hvor faderen da var præst og havde dannet en lille privatskole for døvstumme, for hvilke Sveistrup skulle være lærer. I 1840 blev han, trods sin ungdom, faderens efterfølger som sognepræst for Nørup og Randbøl, og 2. oktober samme år ægtede han sit søskendebarn Ane Marie Thomse, datter af skipper Vilhelm Thomsen i Aarhus. Ved en missionsfest i Sønder Omme lærte han Vilhelm Birkedal at kende, og mødet mellem disse 2 mænd blev af betydning for dem begge. I Sønder Omme traf han også lægprædikanten Ole Peter Holm Larsen (Skræppenborg), og han stod i mange år ved dennes side, både når det gjaldt det kirkelige og det folkelige arbejde. Under kampen mod det Ørstedske Ministerium blev Sveistrup en kort tid draget ind i det politiske liv, i det han (1853) blev valgt til folketingsmand for Ribe Amts 4. Valgkreds (Bække); men ved det næste valg, 3 måneder senere, stillede han sig ikke. Den politiske arbejdsmark var han ikke skabt for.

I 1861 fik han af den bekendte patriot H.D. Kloppenborg i Københoved en stærk opfordring til at søge det ledige Rødding-Skrave Sognekald, og i juni samme år blev han kaldet til dette embede, der bragte ham i nøje forbindelse med den første danske folkehøjskole. Det lovende arbejde, han havde begyndt i Røddingegnen, blev dog snart truet med afbrydelse, da den ulykkelige krig udbrød, og 1867, da man krævede edsaflæggelse til kongen af Preussen, nedlagde Sveistrup sit embede og flyttede ind i elevboligen på Rødding Højskole. I skolens gymnastiksal og i Kloppenborgs store sal i Københoved holdt han hver søndag en gudelig forsamling, og tillige vedblev han at være præst for mange familier i den egn. Da det blev forbudt sønderjyderne at bringe deres børn til dåb i Vejen Kirke, hjemmedøbte Sveistrup mange danske børn. Men så kom der fra Berlin et forbud imod de danske præsters udførelse af ministerielle forretninger, og end ikke ligtaler måtte de holde.

Dette Forbud standsede dog ikke Sveistrups virksomhed for sønderjyderne. I 1868 førte han et tog af sønderjyder til et møde i Boltinggaard Skov ved Ringe, og næste år blev højskolen i Rødding atter åbnet. Mange sønderjyder ønskede at beholde Sveistrup iblandt sig som fripræst, men han følte mere og mere, at han ikke kunne trives under de trykkende forhold. I 1870, da han fik Vejen Sognekald, flyttede han til Vejen Præstegård; der havde han Askov Højskole i sin umiddelbare nærhed, og der fra kunne han virke blandt de fraskilte brødre, hvis ve og vel lå ham så varmt på sinde. Nærmest med tanken på dem udgav han en lille postil: Trøst i Trængsel (3. oplag 1878), der indeholdt et udvalg af hans prædikener fra de 7 trange år efter Frederik VII's død, og han drog jævnlig over grænsen for at prædike for vennerne sønden å. I maj 1873 blev han imidlertid dømt til at betale en bøde for en kirkelig nandling, som han havde udført i Bovlund, og kort efter kom der et absolut forbud imod de danske præsters virksomhed i Sønderjylland. Dette forbud førte til Cornelius Appels ordination, og i den følgende tid måtte Sveistrup vise sin kærlighed til Sønderjylland på anden måde. Han var en flittig medarbejder af Nordslesvigsk Søndagsblad og en varm ven af den dansk-amerikanske mission, som jo også tjente dem, der var udvandrede fra Sønderjylland, og norden for grænsen virkede han utrættelig for at nære kærligheden til den sønderjyske sag.

Kilder

Præster fra Danmark
Folketingsmedlemmer i 1850'erne
Danskere i 1800-tallet

Hans Sveistrup


New Brunswick Broadcasting Co. c. Nouvelle-Écosse (Président de l'Assemblée législative) est un arrêt de principe de la Cour suprême du Canada rendu en 1993 concernant la règle non écrite du privilège parlementaire dans la Constitution du Canada.

Les faits
La société New Brunswick Broadcasting Company, faisant affaire sous le nom de MITV, a demandé de filmer les délibérations de l'Assemblée législative de la Nouvelle-Écosse avec sa propre caméra ou une caméra fournie par le président. Cependant, le président a refusé les caméras de télévision à la Chambre en invoquant le privilège parlementaire.

La New Brunswick Broadcasting Co. a introduit une procédure devant la Cour suprême de la Nouvelle-Écosse, Section de première instance, contre l'appelant afin d'obtenir une ordonnance « autorisant MITV à filmer les débats de l'assemblée législative avec ses propres caméras ou enjoignant au président de l'Assemblée de permettre la couverture complète des débats à tous les journalistes de la télévision ou autres ».

Le président s'est constituée partie. La Société Radio-Canada a été ajoutée en tant que demanderesse à la demande de la société New Brunswick Broadcasting et MITV s'est par la suite retirée de la procédure.

Décisions des tribunaux de première instance et d'appel
Le juge Nathanson de la Section de première instance a fait droit à la demande du demandeur et a rendu une ordonnance à l'effet que :

Les demandeurs ont un droit d'accès en vertu de l'art. 2b) de la Charte.
Ce droit d'accès est limité par les privilèges de l'Assemblée législative, reflétés dans des règles qui portent atteinte le moins possible la liberté d'expression.
L'Assemblée législative ou le président en son nom élabore ces règles.
La Cour conserve une compétence pour juger de l'opportunité des actions de l'une des parties et du caractère raisonnable des règles adoptées.
La Cour met de côté la question des dépens.

Le président a interjeté appel devant la Division d'appel de la Cour suprême de la Nouvelle-Écosse. Dans une décision 3-2, l'appel a été rejeté, mais les quatre derniers paragraphes de l'ordonnance ont été radiés.

Questions constitutionnelles en cause
En appel à la Cour suprême du Canada, en juillet 1991, le juge Gonthier a déclaré que les questions constitutionnelles suivantes doivent être examinées :

Jugement de la Cour suprême
La Cour suprême accueille le pourvoi du président de l'Assemblée législative de la Nouvelle-Écosse.

Motifs du jugement
Le privilège parlementaire fait partie de la convention non écrite de la Constitution du Canada. Par conséquent, la Charte canadienne des droits et libertés ne s'applique pas aux députés de la Chambre d'assemblée de la Nouvelle-Écosse lorsqu'ils exercent leurs privilèges inhérents de refuser aux étrangers d'entrer à la Chambre.

La juge McLachlin a conclu que, bien que « la tradition de retenue judiciaire » ne couvre pas toutes les activités d'une assemblée législative, elle comprend les privilèges des assemblées législatives. Ce droit est nécessaire au fonctionnement de cet organe et ne doit pas être écarté à la légère.

De plus, la majorité convient que la Charte canadienne des droits et libertés ne s'applique pas au privilège de l'Assemblée législative parce que le privilège parlementaire, y compris le droit d'exclure des étrangers, fait partie de la Constitution du Canada. Le préambule de la Loi constitutionnelle de 1867 déclare que l'intention de la constitution est d'établir une « constitution reposant sur les mêmes principes que celle du Royaume-Uni ». Ainsi, le privilège parlementaire ne peut pas être nié par une autre partie de la Constitution.

En outre, l'expression « la Constitution du Canada » qui figure à l'article 52(2) de la Loi constitutionnelle de 1982 n'est pas censée être exhaustive et une convention non écrite  peut faire partie de la Constitution.

Opinions concordantes
Le juge La Forest a souscrit à l'argument de la majorité, sous réserve l'observation que le statut constitutionnel du privilège parlementaire proviendrait de la constitution de la colonie pré-confédérative plutôt que de provenir de la Constitution du Royaume-Uni.

Le juge en chef Lamer a conclu que la Cour peut enquêter sur l'existence, mais non sur l'exercice, du privilège parlementaire. Il a souscrit à l'affirmation du juge La Forest selon laquelle les privilèges dont jouit le Parlement canadien sont différents de ceux des Chambres du Parlement du Royaume-Uni. De plus, il observe que l'article 32 de la Charte canadienne des droits et libertés n'est pas applicable à l'action parce que l'article trente-deux concerne la « législation que les provinces ont édictée en matière de privilèges », et non son exercice.

Le juge Sopinka a soutenu que l'exercice du privilège historique en cause dans le présent pourvoi constitue  un objectif urgent et réel, qui était de maintenir l'ordre et le décorum et d'assurer le bon fonctionnement de l'Assemblée législative. La restriction actuelle du nombre et de l'emplacement des caméras est rationnellement liée à l'objectif, et l'atteinte alléguée à la liberté de la presse n'était pas disproportionnée par rapport à celui-ci.

Jugement dissident
En dissidence, le juge Peter Cory a soutenu que l'exercice du privilège relève de l'article 32 de la Charte et est sujet à un contrôle judiciaire. Il s'ensuit que l'interdiction des caméras de télévision est révisable par les tribunaux canadiens. Le juge Cory a conclu que l'interdiction totale des caméras n'est pas fondamentalement nécessaire au fonctionnement de l'Assemblée et celle-ci « a outrepassé la compétence inhérente que comporte le privilège parlementaire ». Il s'ensuit que la violation de l'article 2b) de la Charte des droits et libertés n'est pas raisonnable dans le contexte de l'article 1.

Notes et références

Arrêt de la Cour suprême du Canada
Droit constitutionnel au Canada


{{Infookvir košarkaški klub
|ime         = Jazine Arbanasi
|puno ime    = Košarkaški klub "Jazine – Arbanasi"
|slika       =
|nadimak     = žuta podmornica
|boje kluba  =
|osnovan     = 1975. / 1988.
|dvorana     = Jazine, Zadar   ŠC Višnjik, Zadar
|kapacitet   =
|predsjednik =
|trener      =
|liga        = Prva muška košarkaška liga (II.)
|sezona      = 2020./21.
|plasman     = 3. / poluzavršnica
|igrači      =
| web stranica =
}}

Košarkaški klub "Jazine Arbanasi" (KK "Jazine – Arbanasi"; "Jazine-Arbanasi" Zadar; "jazine Arbanasi" Zadar; Jazine Arbanasi"'') je muški košarkaški klub iz Zadra, Zadarska županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2020./21. klub se natjecao u "Prvoj muškoj košarkaškoj ligi", ligi trećeg stupnja prvenstva Hrvatske.

 O klubu
Klub je osnovan pod imenom KK "Jazine" 1975. godine. Nakon niza godina igranja u nižim ligama, KK "Jazine" je postao član A-2 lige – Jug u sezoni 2002./03., koju je osvojio četiri puta. 2014. godine dolazi do promjene imena u KK "Jazine Arbanasi". U sezoni 2017./18. klub postiže najveći dotadašnji uspjeh – igranje u Premijer ligi. Narednih godina "Jazine Arbanasi" igraju u "Prvoj muškoj ligi". 2020. godine je postignut dogovor s vodećim gradskim klubom – "Zadrom", po kojem "Jazine Arbanasi" postaju razvojna momčad za "Zadar", te je klub nastupao i kao "Jazine-Zadar II"''.

Klub također ima i uspješnu veteransku sekciju.

Uspjesi
 A-2 liga – Jug
 prvak: 2005./06., 2014./15., 2015./16., 2016./17.
 drugoplasirani: 2010./11.

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Poznati treneri

Povezani članci

Vanjske poveznice
 KK Jazine Arbanasi, facebook stranica
  basketball.eurobasket.com, KK Jazine-Arbanasi Zadar
  sofascore.com, KK Jazine Arbanasi
  777score.com, KK Jazine Arbanasi
 hks-cbf.hr, Klubovi – Prva muška liga
 arhiva.hks-cbf.hr, KK Jazine – Arbanasi
 basketball.hr, KK Jazine Arbanasi
 zadarski.slobodnadalmacija.hr, KK Jazine – Arbanasi
 zadarskilist.hr, KK Jazine Arbanasi
 antenazadar.hr, KK Jazine Arbanasi
 sportskikod.com, KK Jazine Arbanasi
 sportilus.com, KOŠARKAŠKI KLUB JAZINE – ZADAR
 sportilus.com, KOŠARKAŠKI KLUB JAZINE ARBANASI ZADAR

Izvori

 narodni-list.hr, KK Jazine Arbanasi: Nemamo novaca, ali imamo kvalitetu za A1!, objavljeno 31. ožujka 2015., pristupljeno 4. lipnja 2021.
 bisnode.hr, KOŠARKAŠKI KLUB "JAZINE – ARBANASI"
 fininfo.hr, KK "JAZINE – ARBANASI"

Košarkaški klubovi u Zadarskoj županiji
Košarka u Zadru

KK Jazine Arbanasi Zadar


Tanamasoandro, souvent Tana-masoandro, est une nouvelle ville en construction, située à 30 kilomètres à l'est d'Antananarivo, à laquelle elle sera reliée par une voie rapide, et à proximité de la ville d'Imerintsiatosika. Elle est prévue pour remplacer Antananarivo en tant que capitale administrative de Madagascar en 2023.

Historique

Contexte
Le déficit d'infrastructures ainsi que l'accroissement très rapide de la population à Antananarivo devient problématique dès la fin des années 2010. Elle se retrouve ainsi engorgée et très polluée.

Décision
Durant sa campagne électorale en 2018, le président Andry Rajoelina promet de déplacer la capitale vers une ville nouvelle à Ambohitrimanjaka, dans la banlieue nord-ouest d'Antananarivo.

Contestation des habitants
Dans les mois suivant l'annonce officielle du projet, les habitants d'Ambohitrimanjaka refusent de céder leurs terres rizicoles aux autorités en dépit des indemnisations qui leur sont proposées. Cette contestation, durant plusieurs mois, retarda les débuts des travaux.

Déplacement du projet
En mars 2021, soit plus de deux ans après la date initiale de début des travaux, l'État malgache décide de déplacer le projet dans la région Itasy, à l'emplacement d'une ancienne base de la NASA, près de la ville d'Imerintsiatosika.

Chantier
Prévu initialement en mars 2019, les travaux commencent en 2021 avec la construction d'une prison de haute sécurité ainsi que de Logements sociaux. Par ailleurs, les bâtiments administratifs devraient être achevés d'ici 2023.

Notes et références

Tanamasoandro


زاك براف  أو (Zachary Israel Braff) ولد في 6 إبريل عام 1975 في نيوجيرسي لعائلة يهودية . التحق بمدرسة كولومبيا الثانوية في مابلوود و تخرج من جامعة نورثويسترن حيث درس السينما.

من أفلامه
 ذا لاست كيس
 الكتكوت الشقي
 أتمنى لو كنت هنا

في فلم الكتكوت الشقي

يتسبب في العديد من المشاكل بمدينته، تتاح الفرصة لفرخ صغير حتى يستعيد سمعته و ذلك لنجدة
مواطنى بلدته ضد الأعداء الذين اتوا ليدمروا المدينة فينضم الفرخ الصغير إلى اصدقاءه ابى و رانت لإنقاذ العالم.

من مسلسلاته
سكرابز
و كان الشخصية الأكثر بروزا ومحورية في سياق المسلسل هو شخصية الطبيب المقيم جي دي بشخصيته المتقلبة وعلاقته المتأرحجة مع زميلته إليوت رايد التي تقوم بدوره سارة تشالك.

روابط خارجية

مراجع

كتاب أمريكيون بإعاقات
أشخاص على قيد الحياة
أمريكيون من أصل إنجليزي
حائزون على جائزة غرامي
خريجو كلية الاتصالات الجامعية الشمالية الغربية
ديمقراطيون من ولاية نيوجيرسي
كتاب أمريكيون في القرن 20
كتاب أمريكيون في القرن 21
كتاب أمريكيون يهود
كتاب بإعاقات
كتاب سيناريو أمريكيون
كتاب سيناريو أمريكيون في القرن 20
كتاب سيناريو أمريكيون في القرن 21
كتاب سيناريو من نيوجيرسي
كتاب وكاتبات سيناريو أمريكيون يهود
كوميديون ذكور أمريكيون يهود
كوميديون يهود أمريكيون
مخرجو أفلام أمريكيون
مخرجو أفلام باللغة الإنجليزية
مخرجو أفلام بإعاقات
مخرجو أفلام كوميدية
مخرجو أفلام من نيوجيرسي
مخرجو تلفزيون أمريكيون
مدونون ومدونات أمريكيون
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو ألعاب فيديو أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلو مسرح
ممثلو مسرح أمريكيون
ممثلون أمريكيون بإعاقات
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون ذكور يهود أمريكيون
ممثلون من ولاية نيوجيرسي
منتجو أفلام أمريكيون
منتجو أفلام من نيوجيرسي
منتجو تلفزيون أمريكيون
منتجو تلفزيون من نيوجيرسي
مواليد 1975
يهود أمريكيون في القرن 20
يهود أمريكيون في القرن 21

زاك براف


Dvije sestrice (tal. Due Sorelle) su dvije nadmorske tvorbe ispred Rovinja: Vela Sestrica i Mala Sestrica, otočići koji pripadaju gradu Rovinju.

Izvori

Rovinjsko otočje

Dvije sestrice (Rovinj)


Tasvîr-i Efkâr (Osmanlıca: تصوير افكار), İbrahim Şinâsî'nin 28 Haziran 1862'de Tasfîr-i Efkâr adıyla yayınlamaya başladığı, havâdis ve maarife dair Osmanlı cerîdesi (gazetesi).

1865'te Şinâsî Fransa'ya gittikten sonra gazeteyi Namık Kemal çıkardı. O da Avrupa'ya gidince gazeteyi Recâîzâde Mahmud Ekrem yayınladı. Mayıs 1910'dan sonra gazete "Yeni Tasvîr-i Efkâr" adıyla Ebüzziya Tevfik tarafından devam ettirildi.

Gazete, I. Dünya Savaşı sırasında Enver Paşa emriyle başka gazeteler ile çoğu kez sansüre uğramıştır. Mustafa Kemal'in Çanakkale cephesindeki hizmetleri ve başarıları hakkında övücü yazılar yayımlamıştır ve sansür tehlikesine rağmen resmini yayımlamıştır.

Kapatılmalarda adının Tevhîd-i Efkâr, Tenvîr-i Efkâr, İntihâb-ı Efkâr, Tefsîr-i Efkâr olarak değiştirildiği gazetenin bu dönemdeki başyazarı; Velid Ebüzziya oldu. 1920'de Malta'ya sürülünce gazete kapandı, 1921'de tekrar çıktı. 1925'te İstiklâl Mahkemesi'nce gazete kapatıldı.

Ziyad Ebüzziya 1940'ta gazeteyi tekrar yayınladı. 1945'te gazete Tasvîr adıyla, Cihat Baban yönetiminde 1949'a kadar devam etti. 1862'de yayın hayatına başlayan gazete; defalarca kapatıldı, mahkûm oldu. İktidarlara karşı eleştirel tutumuyla basın tarihinde yer aldı.

Dış bağlantılar
İstanbul Üniversitesi Merkez Kütüphanesi basın arşivinde bulunan 1940-1942 sayıları (Yeni Tasviri Efkar)

Kaynakça

Osmanlı gazeteleri
Osmanlıca gazeteler
Türkiye gazeteleri
Türkçe gazeteler
Yayımı sona eren Türkiye gazeteleri
1862'de Osmanlı İmparatorluğu'nda kurulan oluşumlar
1862'de kurulan yayınlar
İstanbul gazeteleri
Yayımı sona eren Osmanlı gazeteleri
Osmanlı'da yayımlanan günlük gazeteler
Türkiye'de yayımlanan günlük gazeteler
1925'te Türkiye'de feshedilmiş oluşumlar
1940'ta kurulan yayınlar
1925'te sona eren yayınlar
1949'da sona eren yayınlar

Tasvîr-i Efkâr


මනීයුස් අචීලියුස් ග්ලාබ්රියෝ යනු, ක්‍රිපූ 191 හිදී රෝමානු ජනරජයේ කොන්සල්වරයෙකි.  ජනරජයේ පැවැත්ම පුරාවටම සහ  අධිරාජ්‍ය යුගය දක්වාද, එහි සාමාජිකයන් විසින් මහේස්ත්‍රාත් තනතුරු දරන ලද, කීර්තිමත්  පොදු ජන පවුලකින් (ගෝත්‍රය) ඔහු පැවත එන ලදි.

ආශ්‍රිත

අචීලියුස් ග්ලාබ්රියෝ, මනීයුස්
රෝමානු ජනරජ ප්‍රීටරවරු
අචීලියාවරු
පුරාතන රෝමානු ජනරාල්වරු
ක්‍රිපූ 2 වන සියවසෙහි රෝමානුවන්

මනීයුස් අචීලියුස් ග්ලාබ්රියෝ


La Citroën-Kégresse P7T est une autochenille à propulseur Kégresse des années 1920, à usage militaire et civil.

La Citroën P7T est assez semblable au modèle P4T mais son propulseur est à entraînement positif. Équipée de chenilles en caoutchouc, elle est remplacé par la P7 bis à chenilles métallo-caoutchouc.

Conception
La Citroën-Kégresse P7T reprend les caractéristiques du modèle P4T. Le moteur est le même, un Citroën 9 CV type B de 4 cylindres  de , développant  à .

Le propulseur est maintenant à entraînement positif : la poulie motrice est à l'avant. Cette inversion du propulseur évite le cabrage du véhicule au sommet des pentes. De plus, par rapport au P4T, le poids du véhicule n'est plus transmis aux quatre galets centraux par un essieu fixe mais par un essieu suspendu par un ressort à lames.

Le moteur consomme  ( en tout terrain) et permet une vitesse maximale sur route de . Le véhicule pèse .

Historique

Quatre prototypes P7T sont envoyés au concours militaire de 1925 à Satory. Deux, numérotés 1 et 2, répondent au type L (voiture de liaison à quatre places et une charge utile de ) et deux, numérotés 3 et 4, au type R ( voiture de reconnaissance à six places dont deux sur strapontins et une charge utile de ). Les deux variantes diffèrent légèrement, notamment par le nombre d'éléments amovibles sur le radiateur du moteur (neuf sur le type L et dix sur le type R). C'est finalement le Berliet VPB à six roues qui est primé en mars.

Le modèle de série du P7T a une carrosserie simplifiée, semblable à celle du modèle P4T. Plusieurs types sont proposés au catalogue : initialement châssis nu, carrosserie plateforme, carrosserie type tourisme ou torpédo, puis également voiture sanitaire ou tracteur de péniche à partir de 1926. Le P7T est primé au concours d'endurance d'octobre 1925.

Sur la centaine de P7T produites, environ 60 sont achetées par l'Armée française. Elles sont carrossées, selon les contrats, en voitures de liaison tous terrains, voitures sanitaires tous terrains ou en tracteurs d'aviation. L'Armée portugaise achète par ailleurs quelques P7T de transport de troupes. La voiture de commandement d'escadron associée aux automitrailleuses P4T françaises envoyées au Levant est également équipée d'un propulseur P7T. Des tracteurs d'aviation P7T sont toujours en service au début de la Seconde Guerre mondiale.

Enfin, l'Armée française teste plusieurs Citroën à propulseur P7T mais à moteur Mors 15 CV, 4 cylindres  () plus puissant. Un de ceux-ci est testé en juin-juillet 1925 pour un concours de tracteurs d'artillerie légère. Acheté par l'Armée et mis en service au  d'artillerie portée, il n'est finalement pas produit en série. Un P7T à moteur Mors 15 CV est également testé avec un affût quadruple de mitrailleuses de  contre-avions. Enfin, un prototype d'automitrailleuse de cavalerie (AMC)  à propulseur P7T et moteur Panhard 16CV sort en février 1925. Équipée d'une maquette de blindage en bois, cette AMC atteint la vitesse de . Allégé, ce modèle évoluera vers l'AMC Panhard P16.

Références

Bibliographie

 .
 .

Kegresse
Véhicule militaire français
Semi-chenillé

Citroën-Kégresse P7T


Dracaena goldieana es una especie de planta de la familia de las asparagáceas, anteriormente incluida en las ruscáceas. Se encuentra en África tropical.

Descripción
Es un arbusto con tallo corto, leñoso y simple. Las hojas abundantes; con pecíolo canalizado,  ovadas, acuminadas,  ampliamente redondeadas en la base, con irregulares bandas transversales de colores brillantes verde y gris plateado en proporciones aproximadamente iguales. Flores en una densa inflorescencia globosa sésil. Perianto de color blanco, con los segmentos más cortos que el tubo. Estambres más cortos que los segmentos del perianto.

Taxonomía
Dracaena goldieana fue descrita por W.Bull ex Mast. & Moore y publicado en The Gardeners' Chronicle & Agricultural Gazette 1872: 1232, en el año 1872.
Etimología
Ver: Dracaena

goldieana: epíteto
Sinonimia
Draco goldieana (W.Bull ex Mast. & Moore) Kuntze
Pleomele goldieana (W.Bull ex Mast. & Moore) N.E.Br.

Referencias

goldieana
Plantas descritas en 1872
Flora de África tropical
Plantas descritas por W.Bull
Plantas descritas por Masters
Plantas descritas por Moore

Dracaena goldieana


Le Sable et le Soldat est une chanson composée et enregistrée en 1967 par le chanteur français Serge Gainsbourg.

Son titre SACEM est Le Sabre et le Soldat.

Histoire

Avraham Scherman, conseiller culturel à l'ambassade parisienne de l'État israélien, demande en 1967 au chanteur Serge Gainsbourg, alors peu connu, de composer une marche militaire nouvelle destinée à remonter le moral des soldats de Tsahal, à la veille pressentie de violents combats.

Au début du mois de juin 1967, Serge Gainsbourg écrit la chanson en français, puis la traduit en hébreu. Dans la nuit du 6 au 7 juin 1967, il enregistre la maquette en français en moins de deux minute, avec un accompagnement mélodique d'orgue électrique. La traduction en hébreu n'est alors pas enregistrée.

Confiée à la navette diplomatique de l'ambassade israélienne, la bande magnétique du morceau prend l'avion pour Tel-Aviv, où elle atterrit durant la Guerre des Six Jours. Au lendemain de la victoire israélienne, la chanson est diffusée, en français, sur la radio Kol Israel. Après ce conflit armé éclair, l'enregistrement reste dans les archives de Kol Israel, et la chanson est dès lors oubliée durant trente-cinq ans.

Ainsi, en 2002, le collectionneur Jean-Gabriel Le Nouvel, qui en connait l'existence, effectue des recherches très approfondies durant plusieurs mois pour localiser la précieuse bande et l'exhume des archives. La version initiale restaurée fait l'objet d'une radiodiffusion en exclusivité par les studios de la RCJ en 2002. Puis, le label Kol Record se charge d'assurer la production et l'enregistrement de l'adaptation inédite du titre en hébreu, titrée Al Holot Israel, et interprétée par la chorale de Tsahal, nommée Leakat Magav.

Thème

Les paroles de la chanson, sionistes et guerrières, tranchent avec le répertoire habituel de l'auteur. Elles comportent de nombreuses références à la culture juive : David, Goliath...

Elles étonneront beaucoup de monde lors de sa première diffusion et le magazine Tribune juive, écrira dans son article : « […] Et pourtant, Gainsbourg n'était pas attaché à Israël. D'ailleurs, il n'y a jamais mis les pieds. Et lorsqu'il parlait de ses racines, il préférait évoquer la Russie de ses parents. Peut-être avoue-t-il dans cette chanson ce qu'il n'a jamais osé dire ? […] Personne ne se doutait que Gainsbourg, même s'il ne s'est jamais caché d'être juif « Je suis né sous une bonne étoile... jaune », disait-il, aurait écrit une chanson si engagée pour le jeune État d'Israël à l'issue de la guerre des  et de la libération de Jérusalem… »

De son vivant, Gainsbourg a très peu parlé d'Israël, et parfois de façon contradictoire. Le 3 novembre 1982, lorsque Noël Simsolo invita Gainsbourg sur France Culture dans "Une journée avec Serge Gainsbourg" diffusée le même jour, ce dernier dit : "Me battre pour mes origines juives ? Pourquoi pas, mais je ne vois pas où… moi, je suis un ashkénaze, je ne suis pas un mec d'Israël."

Pourtant, interviewé par Patrick Bouchitey en 1981 sur Carbone 14, il avait déclaré, à propos de cette chanson, avoir failli aller en Israël pour se faire tuer : « Tu serais vraiment aller te battre ? — Oui, si ça tournait mal... Non, pas me battre, me faire tuer ! Oui, d'instinct, de par mes racines. »

Référence

Chanson de 1967
Chanson écrite par Serge Gainsbourg
Chanson interprétée par Serge Gainsbourg

Le Sable et le Soldat


An Phaius montanus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Phaius montanus in nahilalakip ha genus nga Phaius, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phaius

Phaius montanus


فندق القناة يقع في جانب الرصافة من بغداد، وسمي بهذا الاسم كونه يقع على شارع القناة (قناة الجيش) قرب مجمع عمارات زيونه السكنبة. تحول الفندق في تسعينيات القرن الماضي إلى مكان لتدريب طلاب معهد السياحة والفندقة، إلى أن أصبح مقرا للأمم المتحدة حيث تعرض لتفجير كبير راح ضحيته سيرجيو دي ميلو المبعوث الأممي. تعرض الفندق لدمار كبير بحيث سقط الجزء الشمالي منه، ولا يزال الفندق مهدم وعلى حاله منذ ذلك التفجير.

فنادق بغداد

فندق القناة


Abas (armênio: Աբաս) ou Tēr Abas era o Católico e Primaz da Igreja da Albânia do Cáucaso no final do Séc. VI. Ele é considerado o primeiro Católico autocéfalo da Albânia, em virtude da adoção de sua insulatio oficial completa como Católico da Albânia, Lupenia e Chola. No entanto, Católicos anteriores também foram mencionados em outras fontes.

Católico da Albânia
De acordo com A História do País da Albânia, antes de sua eleição como Católico, ele estava liderando o Bispado da Grande Albânia (armênio: Մեծ Առանք, romanizado:  Mec Aṙankʿ). Enquanto Moisés de Dascurene descreve seu mandato como 44 anos a partir do estabelecimento do calendário armênio (que é 552-596 no calendário gregoriano), Mkhitar Gosh oferece 23 anos (552-575), com  oferecendo apenas 14 anos (552-566).

Atividade
Seu mandato viu a transferência da Sé Patriarcal da Albânia de Chola para Partave. Ele também foi mencionado indiretamente com a restauração do Mosteiro de Katarovank que estava em ruínas desde os dias de Sanatruces. De acordo com um colofão, ele recuperou algumas relíquias de São Gregoris, Santo Estêvão, São Varo, Mames de Cesareia, Mar Sargis, Santos Cosme e Damião, alguns dos Quarenta Mártires de Sebaste e Teodósio de Jerusalém em 559, último deles sendo fortemente anti-calcedoniano por natureza.

A Igreja da Albânia do Cáucaso foi um campo de luta entre as visões ortodoxas e monofisistas no . Abas recebeu duas cartas dos principais líderes religiosos de seu tempo - João II (557 - 574), Católico da Armênia e João IV (575 - 594), Patriarca de Jerusalém, ambos instando Abas a ficar ao seu lado. Apesar de posar como anti-calcedoniano convicto na História do País da Albânia, alguns estudiosos consideram seu monofisismo uma adição posterior às fontes.

Cristianismo no Azerbaijão
Reino da Albânia (Cáucaso)
Igreja Apostólica Albanesa

Abas da Albânia


سيرك دو سوليه  هي شركة ترفيه كندية مقرها في مدينة مونتريال، كويبيك، مشهورة بتقديم العروض السيركية، تأسست عام 1984 في مدينة بأي-سان-بول في كويبيك بكندا من طرف غاي لاليبيرتي ودانيال غوثيار.

جميع عروض سيرك دو سوليه تندرج ضمن السيرك المعاصر المعروف بـCirque nouveau بالفرنسية، أي أنها تقتصر على العناصر البشرية وتخلو من استخدام أي نوع من الحيوانات. كل عرض سيركي عبارة عن تجميع لتصاميم من مختلف أنحاء العالم مركبة في إطار واحد ومصحوبة بالموسيقى. لا تستعمل الستائر أثناء عروض سيرك دو سوليه ويقوم العارضون بإدخال المستلزمات وإخراجها من قاعة السيرك أثناء العرض بأنفسهم.

السيرك توسع بشكل سريع في التسعينات من بضع العشرات من الموظفين عند تأسيسه عام 1984 إلى ما يفوق الـ3,500 موظف من أكثر من أربعين دولة، وتقدر عائدات السيرك بحوالى 600 مليون دولار أمريكي سنويًا.

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي

مجموعات أداء أسست في 1984
تأسيسات سنة 1984 في كيبك
سيرك
شركات ترفيه أسست في 1984
شركات ترفيه في كندا
شركات كندية أسست في 1984
شركات مقرها في مونتريال
موسيقيو شوارع
شركات القطاع الخاص في كندا

سيرك دو سوليه


Baruntse er et bjerg i Makalu Baruns nationalpark i Nepal. Toppen ligger på 7 162 meter over havet og indgår i den del af Himalaya som kaldes Mahalangur Himal.

Beskrivelse
Baruntse er et symmetrisk bjerg, med fire forskellige kamme omgivet af gletsjere, mod syd af Hunku glacier, mod øst af Barun glacier og mod nordvest af Imja glacier. Tre af bjergryggerne former et Y fra Cho Polu (6695 m.o.h.) i nord.

Baruntse ligger i Solukhumbu- og Sankhuwasabha-distrikterne. De nærmeste bjerge er Amphu, Num Ri, Cho Polu, Hongku Chuli og Island Peak, med stigende afstande. Bjerget er afvandingsområde til Ganges og dermed til Den Bengalske Bugt.

Bjerget indgår som del i Makalu Baruns nationalpark i det beskyttede Sacred Himalayan Landscape, som hovedsageligt ligger i Nepal, men som også strækker sig ind i Sikkim og Darjeeling i Indien

Klatrehistorie
En New Zealand ekspedition var den første til at bestige Baruntse. Det skete under en udforskningen af området syd og øst for Mount Everest. Nitten bjergtoppe på mere end 6000 m.o.h steg, hvor af Baruntse og Pethangtse var de højeste. Ekspedition ledes af Edmund Hillary og bestod af Charles Evans, George Lowe, samt yderligere seks newzealandske bjergbestigere Bill Beaver, Norman Hardie, Jim McFarlane, Colin Todd, Geoff Harrow, og Brian Wilkins og en læge fra England, Michael Ball.

Baruntse indebar en svær isklatring, som krones med succes den 30. maj 1954 da Todd og Harrow nåede toppen. Dagen efter, den 1. juni, nåede Beaver og Lowe også toppen.

I 2010 omkom Chhewang Nima, som besteget Mount Everest 19 gange, under en ekspedition på Baruntse. Nima blev taget af et sneskred på omkring 7000 meters højde.

Bjerget bestiges sædvanligvis fra syd, så bjergbestigere akklimatiseres til at klatre Mera Peak og derefter komme til base camp af Baruntse. Den såkaldte sydøstlige rute er veludforsket, men iset og svær at bestige, og med overhængende laviner. Bjerget bestiges derfor ofte om foråret, i april og maj, selvom der også er blev opnået en succesfuld klatring i efteråret.

Referencer

Noter

Nepals geografi
Bjerge i Nepal
Bjerge i Himalaya

Baruntse


Olaylar
 İstanbul Seferi - İstanbul, Osmanlılar tarafından kuşatıldı ancak alınamadı. Sonradan 1453'te alınabilmiştir.

Doğumlar
 Vladislav Dracul - Macaristan Kralı
 William Caxton, İngiliz asıllı tüccar, diplomat, yazar ve matbaacı (ö. 1492)

Ölümler
 30 Mayıs - Taejong, Joseon Krallığı'nın üçüncü kralı (d. 1367)
 31 Ağustos - V. Henry, İngiltere kralı (d. 1386)
 21 Ekim - VI. Charles, Fransa Kralı (d. 1368)
 tarihi bilinmeyen
 I. Deva Raya, Vijayanagar İmparatorluğu'nu yöneten, Sangama Hanedanı'ndan hükümdar
 Mihaloğlu Mehmed Bey, Fetret döneminde Musa Çelebi'nin yanında yer alan Rumeli Beylerbeyi
 Düzmece Mustafa, veya Mustafa Çelebi, Yıldırım Bayezid ile Devlet Şah Hatun'un oğlu (d. 1393)
 Mustafa Çelebi, Osmanlı şehzadesi, I. Mehmed'in ikinci oğlu
 Süleyman Çelebi, imam, mutasavvıf, Türkçe kaleme alınmış mevlidlerin ilki ve en meşhuru olan "Vesîletü'n-necât"ın müellifi (d. 1351)

1422


Das Tōkyō-tosei (jap. , kurz Tosei) war die rechtliche Grundlage für die Verwaltung der japanischen Präfektur Tokio zwischen 1943 und 1947 und hat bis heute Nachwirkungen auf die dortige Verwaltungsstruktur. Manchmal bezeichnet man damit generell die Verwaltungsstruktur der Präfektur Tokio seit 1943. Tōkyō-tosei lässt sich als "System" oder "Ordnung der Präfektur Tokio" übersetzen, wobei sich "Präfektur" spezifisch auf den Präfekturtyp to bezieht, wie er bisher nur in Tokio existiert.

Mit der Einführung des Tosei wurden die alte Präfektur Tokio (Tōkyō-fu) und die Stadt Tokio (Tōkyō-shi) aufgelöst und durch die neue Präfektur Tokio (Tōkyō-to) ersetzt. Die Verwaltungen gingen in einer neuen Präfekturverwaltung auf, die weiterhin die Präfekturaufgaben für die übrigen Gemeinden der Präfektur übernimmt, in Tokio aber direkt den Stadtbezirken übergeordnet ist und auch kommunale Aufgaben übernimmt. Außerdem ging damit die Leitung der Verwaltung von dem indirekt gewählten Bürgermeister der Stadt Tokio auf den von der Zentralregierung bestellten Gouverneur der Präfektur Tokio (bisher: Tōkyō-fu-chiji, nun Tōkyō-to-chōkan) über. Der Stadtrat wurde abgeschafft.

Während das 1943 tatsächlich eingeführte Tosei Teil der Zentralisierung von Macht durch die autoritäre Regierung (Kabinett Tōjō) im Pazifikkrieg war, hatte es Pläne für ein tosei, also eine grundlegende Neuordnung der Verwaltung der Hauptstadt und die Zusammenlegung von Präfektur- und Stadtverwaltung, bereits vorher gegeben. Der Stadtrat von Tokio hatte schon 1929 einen Ausschuss zur Umsetzung eines Tosei (, Tosei ni kan suru jikkō iinkai) eingerichtet. Aus diesem Ausschuss gingen die Pläne für die 1932 durchgeführte Erweiterung des Stadtgebiets von Tokio ("Groß-Tokio") hervor. Ein früher, gescheiterter Gesetzentwurf aus dem Jahr 1895 hatte die Umwandlung der (damals noch aus 15 Bezirken bestehenden) Stadt Tokio in eine Präfektur (to) Tokio und die Abtrennung der übrigen Gebiete der bisherigen Präfektur Tokio – das heutige Tama-Gebiet sowie später eingemeindete Vororte von Tokio – als eigene Präfektur vorgesehen. Die Stadt Tokio hatte ebenso wie Kyōto und Ōsaka erst 1898 die gleichen Selbstverwaltungsrechte wie andere Städte im Land erhalten und wehrte sich gegen Versuche der Zentralregierung, Sonderregelungen für Tokio zu erlassen. Später blockierte wiederum das Kizokuin, das Oberhaus des Reichstags, mehrfach Gesetzentwürfe, die den Großstädten mehr Kompetenzen gegenüber den Präfekturen eingeräumt hätten. Erst 1922 wurden die Eingriffsmöglichkeiten des Innenministers und der Gouverneure in die Selbstverwaltung der sechs größten Städte reduziert. Besonders nach dem Einmarsch in der Mandschurei 1931 verschärfte sich der innenpolitische Druck wieder. Ein 1937 eingebrachter Gesetzentwurf über ein Tōkyō-tosei, das die lokale Verwaltung der Stadt Tokio unter Kontrolle der Zentralregierung gebracht hätte, scheiterte noch am Widerstand der Großstädte.

In der Besatzungszeit wurde das Tosei 1946 reformiert und 1947 abgeschafft und durch die Vorschriften des chihō-jichi-hō, des "Gesetzes über lokale Selbstverwaltung", ersetzt, in dem die in Kapitel 8 der Verfassung garantierte Selbstverwaltung der Gebietskörperschaften ausgeführt ist. Damit wurde die Präfekturverwaltung demokratisiert. Allerdings blieb die Präfektur Tokio die Tōkyō-to: Die Stadt Tokio wurde nicht wieder hergestellt; stattdessen erhielten die Bezirke Tokios als tokubetsu-ku ("Sonderbezirke") vergleichbare Selbstverwaltungsrechte wie die übrigen Gemeinden im Land, wurden aber später zunächst nicht als solche anerkannt. Nach dem Ende der Besatzungszeit wurden den Bezirken einige der neuen Rechte, darunter die direkt gewählten Bürgermeister, für Jahrzehnte wieder entzogen, ähnlich wie im ursprünglichen Tosei waren sie der Präfekturverwaltung unterstellt. In mehreren Schritten wurde die Verwaltung seitdem reformiert, und seit dem Jahr 2000 gelten die Bezirke Tokios auch formal als Gemeinden, die Präfektur Tokio hat in Tokio aber weiterhin einige kommunale Aufgaben und behält einige kommunale Steuern. Auch hat die Zentralregierung bei der Ernennung des Leiters der Präfekturpolizei eine Eingriffsmöglichkeit in die Selbstverwaltung der Präfektur Tokio.

Weblinks
 Tokubetsu-ku kyōgikai ("Gemeinsame Konferenz der Sonderbezirke", eine Vereinigung der 23 Bezirke Tokios):  (Zeittafeln zur Geschichte der Bezirke Tokios) (japanisch; PDF-Datei; 1,73 MB)
 Präfekturarchiv Tokio: , Band 8:  (Dai-Tōkyō-shi no kadai to genjitsu) und Band 9:  (Dai-Tōkyō-shi-35-ku no seiritsu) mit Quellen zur Verwaltung von "Groß-Tokio" aus Stadtrat, Stadtverwaltung, Bezirksräten, Präfekturverwaltung und Innenministerium
 Nationale Parlamentsbibliothek, Nihon hōrei sakuin (, "Index japanischer Gesetze & Verordnungen"): Eintrag Tōkyō-tosei mit Liste der ändernden Gesetze und Links zum Originaltext in Onlinearchiven (japanisch)

Einzelnachweise

Geschichte (Präfektur Tokio)
Japanisches Kaiserreich
Historische Rechtsquelle (Japan)
Rechtsquelle (20. Jahrhundert)

Tōkyō-tosei


Aqaba ili Akaba (arap.: العقبة, Al-ʻAqabah) grad je u južnom Jordanu i jedina jordanska luka koji se nalazi u Akapskom zaljevu koji pripada Crvenom moru. Grad Aqaba glavni je grad provincije i istoimene guvernije.

Grad su osvojili Arapi tijekom Prvog svjetskog rata u srpnju 1917., preuzevši ga od Osmanskog Carstva, a poslije završetka rata pripadao je Kraljevstvo Hedžas. Kasnije je postao dio Transjordana (kasnije Jordan) koji je bio dio britanskog mandata nad Palestinom 1925. Od studenog 1956. do siječnja 1957. izraelske snage su zavladale gradom, tijekom Sueske krize.

Aqaba s okolicom čini slobodnu ekonomsku zonu, AZES (Aqaba Special Economic Zone) s posebnim poreznim zakonima, zamišljenim da privuku investitore u ovo područje.

Godine 2004. u gradu je živjelo oko 80.000 osoba.

Turizam je dobro razvijen s hotelima poput Intercontinentala i Mövenpicka. Aqaba graniči s gradom Eilatom u Izraelu a granični prijelaz (jedan od tri između Izraela i Jordana) turisti obilato koriste. Iz grada je također moguće otploviti prema Tabi na Sinajskom poluotoku u Egiptu. Južno od grada je granični prijelaz prema Saudijskoj Arabiji.

Jedan od simbola grada je i peti po visini u svijetu, samostojeći stijeg 137 metara visok, na kojem je zastava u bojama Arapskog ustanka, dimenzija 60 × 30 metra.

Ronjenje u Aqabi je od velikog značaja na obali od 26 km koja je dio Crvenog mora. Sjeverno od grada nalazi se međunarodna zračna luka.

Izvori

Vanjske poveznice

 Zemljopis Jordana
Gradovi

Aqaba


Fernando Jiménez Latorre (5 de agosto de 1957) es un economista español que desempeñó la función de secretario de Estado de Economía y Apoyo a la Empresa en el Ministerio de Economía y Competitividad desde el 26 de diciembre de 2011 hasta el 29 de agosto de 2014, fecha en que fue nombrado su sucesor, Íñigo Fernández de Mesa.

Biografía
Es licenciado en Ciencias Económicas y Empresariales por la Universidad Complutense de Madrid, pertenece al Cuerpo de Técnicos Comerciales y Economistas del Estado.

Llegó a ser subdirector adjunto de la dirección general de Política Comercial con países de la OCDE no comunitarios; en 1989 fue nombrado vocal asesor del gabinete del Ministro de Economía y Hacienda, siendo posteriormente Consejero Económico y Comercial en la Representación Permanente de España ante la Unión Europea en Bruselas. A partir de 1998 se convirtió en subdirector general de Política Macroeconómica y Economía Internacional, entre 2000 y 2002 fue subdirector general de Economía Internacional en la Dirección General de Política Económica del Ministerio de Economía. Desde el 2 de agosto de 2002 y hasta mayo de 2004 fue director general de Defensa de la Competencia.

El 23 de diciembre de 2011 fue nombrado secretario de Estado de Economía y Apoyo a la Empresa por el ministro de Economía y Competitividad Luis de Guindos,  funciones de gestión pública que desempeñó hasta finales de agosto de 2014.

Distinciones honoríficas
  Caballero gran cruz de la Orden de Isabel la Católica (Reino de España, 26/12/2014).

Referencias

Secretarios de Estado de España
Alumnos de Ciencias Económicas de la Universidad Complutense de Madrid
Caballeros grandes cruces de la Orden de Isabel la Católica

Fernando Jiménez Latorre


Takumi Shimohira (født 6. oktober 1988) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub JEF United Chiba.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takumi Shimohira


188534 Mauna Kea este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
188534 Mauna Kea este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Mauna Kea de J. Pittichova și J. Bedient. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,77 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 5,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 188001-189000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2004
Centura de asteroizi

188534 Mauna Kea


Cyril Benham-Benni (1831-1897) est un patriarche d'Antioche de l'Église syriaque catholique.

Biographie
Cyril Benham-Benni est né dans le diocèse de Mossoul le 14 août 1831. Il fait ses études à Rome, au Collège de la Propagande, obtient son doctorat de théologie en 1856, est sacré archevêque de Mossoul le 8 mars 1861, élu patriarche d'Antioche le 23 octobre 1893, et confirmé le 18 mai 1894 par le pape Léon XIII qui lui remet personnellement le pallium le 11 novembre de la même année.

Il meurt le 13 septembre 1897 à Mardin (Turquie d'Asie).

Œuvres

 The Tradition of the Syriac Church of Antioch: concerning the Primacy and the prerogatives of St. Peter and of his Successors the Roman Pontiffs
 Introduction by Cyrillus Behnam Benni of the Catalog of psalms recited in the prayers of the Syrian Diocese of Mosul

Notes et références

Liens externes

Naissance en août 1831
Naissance à Mossoul
Patriarche catholique syriaque d'Antioche
Décès en septembre 1897
Décès à Mardin
Décès à 66 ans
Personnalité irakienne du XIXe siècle

Cyril Benham-Benni


Charlotte Raven (nascida em 1969) é uma escritora e jornalista britânica. Ela estudou inglês na Universidade de Manchester. Como ativista do Labour Club no final dos anos 1980 e início dos anos 1990, ela fez parte de uma campanha bem-sucedida para derrubar o então oficial de comunicação do sindicato estudantil Derek Draper. Ela foi a Diretora Feminina do Sindicato dos Estudantes da Universidade de Manchester entre 1990 e 1991 e presidiu uma eleição na qual Liam Byrne não conseguiu ser eleito oficial de bem-estar do sindicato. Mais tarde, ela estudou na Universidade de Sussex.

Raven foi colaboradora da Modern Review e editora da versão relançada em 1997. Lá ela conheceu Julie Burchill, com quem teve um caso em 1995: as duas estão na National Portrait Gallery. Suas colunas aparecem com frequência no The Guardian e no New Statesman.

Em 2001, Raven foi acusada de racismo regional depois de lançar um ataque contra Denise Fergus, a mãe de James Bulger, e a população de Liverpool em um artigo do Guardian sobre o caso James Bulger. O artigo gerou um alto nível de reclamações. Em resposta, o editor dos leitores do Guardian, Ian Mayes, concluiu que o artigo não deveria ter sido publicado.

Em abril de 2013, foi anunciado que a revista feminista Spare Rib seria relançada com Raven como editora. Posteriormente, foi anunciado que, embora uma revista e um site fossem lançados, agora teriam um nome diferente.

Vida pessoal
Ela e seu parceiro, o cineasta Tom Sheahan, têm uma filha, Anna, nascida em 2004 e um filho, John, nascido em 2009.

Em janeiro de 2010, ela revelou que havia sido diagnosticada com Doença de Huntington, uma doença hereditária incurável, e em janeiro de 2006 que estava pensando em suicídio, opção que rejeitou após visitar uma clínica em uma área da Venezuela com incidência muito alta de doença de Huntington. Em 2019, ela se tornou a paciente 1 no teste Roche Gen-Peak de um medicamento tominersen para redução da proteína huntingtina. Em 2021, ela publicou um livro de memórias, Paciente 1, com seu médico Edward Wild sobre a experiência de aceitar o diagnóstico, o teste do medicamento e a convivência com a doença que afetou sua mente e corpo. Raven foi indicada para o prêmio Christopher Bland da Royal Society of Literature de 2022 pelo livro.

Reconhecimento
Ela foi reconhecida como uma das 100 mulheres da BBC em 2013.

Veja também
 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Ligações externas
 Colunas e resenhas de Charlotte Raven no The Guardian e no The Observer
 Artigos de Charlotte Raven no New Statesman
 Retrato de Raven (à direita) e Julie Burchill no site da National Portrait Gallery

Pessoas vivas
Jornalistas do Reino Unido
Feministas do Reino Unido
Nascidos em 1969
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2013

Charlotte Raven


Osorska biskupija bila je biskupija sa središtem u Osoru. Osnovana je na solinskoj sinodi 530. godine, a prvi puta se spominje par godina poslije. obuhvaćala je otoke Cres, Lošinj, Unije, Susak, Ilovik te Velike i Male Srakane. Jedan od poznatih biskupa, Lovro, sudjelovao na Drugom nicejskom koncilu, a mnogo je puta biskupija mijenjala nadređenog nadbiskupa da bi na kraju središte biskupije bilo prenijeto u Cres te je 1828. ukinuta i pripojena krčkoj biskupiji. Obnovljena je 1933. kao naslovna biskupija, a trenutni je naslovni biskup Peter Henrici, pomoćni biskup Chura u miru.

Popis naslovnih biskupa
Karl Moser (9. srpnja 1969. – 29. rujna 1991.)
Peter Henrici (4. ožujka 1993. - danas)

Izvori

Katolička upravna podjela Hrvatske

Osorska biskupija


Amastigomycota (ou Eufungi) é um clado de fungos que inclui todos os fungos sem flagelos ou centríolos e com as cisternae do aparelho de Golgi não empilhadas. Os membros deste clado são Dikarya e o agrupamento parafilético tradicional Zygomycota, agora dividido em vários filos monofiléticos.

Descrição
Os Amastigomycota, também referidos por «fungos terrestres», são um supergrupo de fungos caracterizados por desenvolver autósporos, ou seja, esporos  que são aflagelados e desprovidos de movimento. A perda de flagelos terá constituído um evento único e central na evolução dos fungos, consequência da adaptação ao habitat terrestre. Esta caracyerística define o monofiletismo de Amastigomycota como um supergrupo formado por fungos terrestres, no qual, evolutivamente, a dispersão aérea dos esporos é essencial.

Etimologicamente, «Amastigomycota» significa «fungo sem chicote», uma referência à ausência de flagelos em todas as fases de seu ciclo de vida. O nome alternativo «Eufungi» significa «fungos verdadeiros».

As características definidoras deste grupo são as seguintes:
 Nutrição por digestão externa e absorção (osmótrofos), sendo na sua maioria organismos saprotróficos;
 Micélio bem desenvolvido, com talo levuriforme (cenócito) nos fungos inferiores e septado nos superiores;
 Ausência de flagelo e centríolos;
 Reprodução assexuada por brotamento, fragmentação, esporangiósporos, conídios ou glomerosporos;
 Se houver reprodução sexuada, é por zigósporos, ascósporos ou basidiósporos;
 A associação simbiótica com organismos fotoautotróficos como algas e plantas é comum, como pode ser visto pela formação de micorrizass e líquens;
 Vários grupos são fitopatógenos que desenvolveram um modo de vida parasitário e são a causa da maioria das doenças de plantas.

Os quitrídios e outros fungos primitivos que apresentam zoósporos e gâmetas flagelados dependem do ambiente aquático ou de outros organismos para a sua proliferação. A perda de flagelos constitui uma etapa evolutiva chave, a partir da qual surgem fungos terrestres com desenvolvimento macroscópico e produção de verdadeiros micélios. Essa etapa evolutiva é análoga à das plantas superiores fanerogâmicas, onde os gâmetas flagelos foram perdidos, tornando a reprodução independente da presença de água e gerando as coníferas e angiospermas que se tornariam a flora dominante.

A colonização da terra-firme por fungos terrestres pode ter ocorrido há 500 Ma, antes da colonização pelas plantas terrestres. Mas os fósseis mais antigos de micorrizas, revelando a relação simbiótica entre glomales e plantas, datam de há cerca de 460 Ma, do Ordoviciano.

Fósseis dos filamentos do fungo Tortotubus, de 440 Ma, indicariam que esse género representa o saprófito terrestre mais antigo. Fósseis claramente identificáveis como Zygomycetes abundam em depósitos do Devoniano, como pode ser visto no sítio Rhynie Chert, datado de por volta de 410 Ma atrás.

Taxonomia e filogenia
A filogenia e a sistemática do grupo são complexas e ainda não completamente consensuais. As propostas de classificação e de arranjo na árvore filogenética são recentes, mas podem ser alteradas ou existirem versões alternativas.

Taxonomia
Amastigomycota é um grupo em vários sistemas taxonómicos, embora não na maioria deles. O seguinte é parte do sistema Whittaker, de 1969, e entre parênteses o postulado por Cavalier-Smith em 1981:
 subreino Eumycota
 ramo Opisthomastigomycota (infrareino Ciliofungi)
 ramoAmastigomycota (infrareino Eufungi)
 divisão Ascomycota
 divisão Basidiomycota
 divisão Zygomycota

Uma classificação mais recente do grupo, devida a Cavalier-Smith (1981) era a seguinte:
 Reino (ou subreino) Eufungi
 Filo Hemiascomycota
 Filo Ustomycota
 Filo Zygomycota
 Filo Ascomycota
 Filo Uredomycota (ferrugens)
 Filo Basidiomycota

Na época, a monofilia de Fungi (Eumycota) não era totalmente certo. Cavalier-Smith considerou um cenário em que os eufungos poderiam ser ancestrais ou basais de outros eucariotas devido à sua citologia relativamente simples e genoma pequeno, embora ele favorecesse a hipótese da monofilia fúngica, que agora é o consenso.

Com o advento da filogenética molecular foi possível estabelecer sistemas de classificação independentes do habitat, do hospedeiro, da morfologia ou da ecologia das espécies integrantes. Para os Microsporidia surgiu uma primeira classificação de base essencialmente molecular em 2007, da autoria de Aleksandr Fedorovich Alimov (1933-2019), revista em 2020 por um numeroso grupo de micologistas liderado por Nalin N. Wijayawardene. As duas classificações são apresentadas no quadro seguinte. Nas classificações mais modernas, nomeadamente na classificação de Wijayawardene et al. 2020 o grupo Zygomycota foi desmembrado em diversos agrupamentos monofiléticos que deram origem aos novos filos.

Filogenia
Amastigomycota forma um clado bem suportado e consensual nos vários estudos filogenéticos realizados e apesar de ser um supergrupo de importância evolutiva crucial, teve pouco reconhecimento como táxon. O grupo Zygomycota representa o grado evolutivo mais antigo, pois é basal e complexamente parafilético. A sua filogenia, segundo estudos recentes (2016 e 2021), é aproximadamente a seguinte:

Por ser um táxon parafilético, foi proposto dividir Zygomycota em duas divisões diferentesm Zoopagomycota e Mucoromycota.

Referências

Fungos
Micologia

Amastigomycota


Kıbrıscık, Bolu'nun bir ilçesidir.

Coğrafya

Köroğlu Dağları'nın güney yamaçlarındaki düzlük alanlarda yer alan yaylalardan Belen, Karaköy, Kökez, Bölücekkaya, Deveören, Karadoğan ve 1825 m. yükseklikte bulunan Yazıca Yaylaları en önemlileridir. Alan köylerinde her türlü tarım yapılmaktadır. Kıbrıscık - Beypazarı yolu üzerinde bulunan Karagöl, bir hektar genişliğinde olan derin bir göldür.

Aladağ kütlesi Köroğlu tepesinin üzerinde bulunan kütledir. Çok engebeli bir yapıya sahip olup ormanlık alan içerisindedir. Aladağ çayının kaynağı da buradan gelir.

Nüfus
İlçe; 22 köy ve 2 mahalleden oluşmaktadır.

Şive
Türkçenin Kıbrıscık ilçesinde kullanılan şivesinin Batı Anadolu ağızları içindeki konumu Prof. Dr. Leyla Karahan'ın Anadolu Ağızlarının Sınıflandırılması (Türk Dil Kurumu yayınları: 630, Ankara 1996) adlı çalışmasına göre şöyledir:

İlgili diziler
Kıbrıscık ismi 1960'lı yılları anlatan Hatırla Sevgili adlı dizide de geçmiştir. Dizide Ahmet, aşık olduğu Yasemin'i unutmak için Kıbrıscık'a Kaymakam vekili olarak gitmiş ve uzun bir süre burada kalmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kıbrıscık Kaymakamlığı
 Kıbrıscık Belediyesi

Kıbrıscık

Kıbrıscık


منزل بيغ ماما  هو من نوع الأفلام الكوميدية التي تعتمد على طرافة الموقف والذي قام ببطولته الممثل الكوميدي مارتن لورنس.

وقد قام مارتن بدور رجل تحقيقات تابع لمكتب التحقيقات الفيدرالي لحماية شاهدة عيان على جريمة وابنها، فيضطر للتنكر في زي إحدى قريبات الشاهدة العجوز السمينة وتتطور الأحداث إلى أن يقع في حبها وتنتهي القصة بنهاية سعيدة. الفيلم من تأليف وسيناريو: Darryl Quarles، كما ترشح الفيلم للعديد من الجوائز منها image award,kid's choice award, mtv movie award وحاز جائزة bmi film & tv.

الميزانية والإيرادات
بلغت تكلفة إنتاج الفيلم حوالي 30 مليون دولار بينما حقق أرباحا تقدر بـ 173.959.438 دولار.

وصلات خارجية

مراجع

أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام أكشن كوميدية أمريكية
أفلام أمريكية
أفلام إنتاج 2000
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام بوليسية كوميدية
أفلام تقع أحداثها في ولاية جورجيا
أفلام توينتيث سينتشيري فوكس
أفلام حركة كوميدية في 2000
أفلام حركة كوميدية في عقد 2000
أفلام ريجنسي إنتربرايزرز
أفلام سجلها ريتشارد جيبس
أفلام عن الأمريكيين الأفارقة
أفلام عن سرقة البنوك
أفلام كوميدية إفريقية أمريكية
أفلام مصورة في لوس أنجلوس
أفلام مصورة في لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
أفلام من إخراج راجا غوسنيل
لبسة الجنس الآخر في أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 2000

منزل بيغ ماما (فيلم)


مهرجان بوسان السينمائي الدولي الذي ينعقد سنويا منذ عام 1996 في بوسان، ثاني أكبر مدينة في كوريا الجنوبية، يعتبرأهم مهرجان سينمائي في قاره آسيا وواحد من أكبر أسواق السينما في العالم.

منذ نشأته ساهم المهرجان في التعريف بالعديد من المواهب الجديدة بين المخرجين الآسيويين، مثل الصيني جيا زنكي، الكوري كيم كي دوك والعراقي عباس فاضل.

المهرجان يتضمن عده أقسام للأفلام الروائية والتسجيلية، أهمها قسم «تيارات جديدة» المخصص للأفلام الآسيوية، وقسم «سينما العالم» المخصص للاتجاهات الجديدة في السينما العالمية.

مهرجان بوسان للسينما
الدولية، مركز السينما
في آسيا الذي يعقد
مهرجانه الثالث عشر
للعام 2008 متخطياً
الحواجز التي تفصل
الأفلام الوثائقية والصور
المتحركة والتجارية
والمستقلة والأفلام الرقمية
والتقليدية ويساعد على
جمع مخرجي السينما
في آسيا والممثلين إلى
المسرح الدولي.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لمهرجان بوسان السينمائي الدولي

أحداث دورية أسست في 1996
أحداث سنوية في كوريا الجنوبية
تأسيسات سنة 1996 في كوريا الجنوبية
ثقافة بوسان
جوائز أسست في 1996
مهرجانات سينمائية في كوريا الجنوبية

مهرجان بوسان السينمائي الدولي


Ungarns Grand Prix 2017 (officielt navn: Formula 1 Pirelli Magyar Nagydíj 2017) var et Formel 1-løb som blev afholdt 30. juli 2017 på Hungaroring ved Budapest. Det var den ellevte runde i Formel 1-sæsonen 2017 og det 32. Ungarns Grand Prix. Løbet blev vundet af  Ferrari-køreren Sebastian Vettel, som startede fra pole position. Andenpladsen gik til hans teamkollega Kimi Räikkönen, mens Valtteri Bottas fra Mercedes tog tredjepladsen.

Resultater

Kvalifikation

Løbet

Noter til tabellerne:
 - Nico Hülkenberg fik en gridstraf på fem placeringer for ikke-planlagt udskiftning af gearkasse.
 - Daniil Kvjat fik en gridstraf på tre placeringer for at have forhindret Lance Stroll i Q1.
 - Sergio Pérez og Kevin Magnussen satte identiske omgangstider i Q1, men Pérez satte sin tid først og blev derfor anset for at have kvalificeret sig foran Magnussen.
 - Kevin Magnussen fik en tidsstraf på 5 sekunder lagt til sin sluttid for at have tvunget en anden kører af banen.
 - Nico Hülkenberg udgik af løbet, men blev klassificeret eftersom han havde fuldført over 90% af løbsdistancen.

Stillingen i mesterskaberne efter løbet

Kørermesterskabet

Konstruktørmesterskabet

Referencer

Eksterne henvisninger

Ungarns Grand Prix
Formel 1 2017

Ungarns Grand Prix 2017


Edgar Allan Poe (19 Ocak 1809 - 7 Ekim 1849), Amerikalı şair, yazar, editör ve edebiyat eleştirmeni. Çoğunlukla şiir ve kısa öykü yazdı. Özellikle gizem ve macabre öyküleri ile tanınır.  ABD'de ve Amerikan edebiyatında Romantizm akımının önemli figürlerinden biri olmasının yanı sıra ülkesinde kısa öykünün ilk yazarlarından sayılır. Genellikle polisiye türünün mucidi olarak kabul edilmesinin yanında ayrıca yeni ortaya çıkmakta olan bilimkurgu türüne de katkıda bulunduğu öne sürülür. Yaşamını yalnızca yazdıkları ile sürdürmeye çabalayan ilk tanınmış Amerikan yazarı olan Poe'nun yaşamı ve kariyeri ekonomik güçlükler içinde geçmiştir.

Poe Boston'da oyuncu anne-babanın ikinci çocuğu olarak doğdu. 1810 yılında babası ailesini terk etti ve bir yıl sonra annesi öldü. Böylece yetim kalan Poe'yu Richmond, Virginia'lı John ve Frances Allan çifti evlerine aldı. Resmî olarak evlat edinmemelerine karşın Poe gençlik dönemine kadar onlarla birlikte kaldı. Daha sonra, kumar borçları ve Poe'nun eğitim masrafları nedeniyle John Allan ve Edgar'ın arası bozuldu. Poe Virginia Üniversitesi'ne bir yıl devam ettikten sonra parasızlıktan okulu bırakmak zorunda kaldı. Eğitimi için para ayrılması konusunda Allan ile tartıştıktan sonra takma ad kullanarak 1827 yılında orduya katıldı. Bu dönemde, mütevazı de olsa yayımcılık kariyeri başladı. Yalnızca "Bir Bostonlu" olarak imzaladığı Timurlenk ve Diğer Şiirler 1827'de yayımlandı. 1829'da Frances Allan'ın ölümünün ardından Poe ve John Allan geçici bir yakınlaşma yaşadılar. Ancak şair ve yazar olmak isteyen Poe West Point'te de başarılı olamayıp ayrılınca John Allan ile ilişkisi de sona erdi.

İlgisini düzyazıya yönelten Poe sonraki birkaç yılını edebiyat dergileri için çalışarak geçirdi ve kendine özgü edebi eleştiri tarzı ile tanındı. İşi nedeniyle Baltimore, Philadelphia ve New York'un de bulunduğu çeşitli şehirlerde yaşamak zorunda kaldı. 1836 yılında Richmond'da 13 yaşındaki kuzeni Virginia Clemm ile evlendi. 1845 Ocak ayında yayımladığı Kuzgun şiiri ile büyük bir başarı kazandı. Şiirin yayımlanmasından iki yıl sonra eşi veremden öldü. Yıllar boyunca, sonradan The Stylus diye adlandırılan The Penn adını verdiği kendi dergisini yayımlamayı planlamıştı ama dergi basılamadan, Baltimore'da 7 Ekim 1849'da 40 yaşında öldü. Ölüm sebebi bilinmemekle birlikte hastalık, alkolizm, uyuşturucu bağımlılığı, intihar veya diğer sebeplerden öldüğü ileri sürüldü.

Poe ve eserleri dünya çapında edebiyat üzerinde etkili olmasının yanı sıra edebiyat dışında kozmoloji ve kriptografi üzerinde de etkisini gösterdi. Poe ve eserlerine edebiyat, müzik, film, televizyon ve popüler kültürün tüm alanlarında sıkça karşılaşılmaktadır. Yaşadığı evlerin bazıları müze hâline dönüştürüldü. Mystery Writers of America (Amerika Gizem Yazarları) gizem türü edebiyat dalında seçkin eserlere yıllık olarak Edgar Ödülü vermektedir.

Yaşamı ve kariyeri

Çocukluğu ve gençliği

İngiliz doğumlu aktris Elizabeth Arnold Hopkins Poe ile aktör David Poe Jr.'ın ikinci çocuğu olarak 19 Ocak 1809'da Boston'da doğdu. William Henry Leonard Poe adında bir ağabeyi ile Rosalie Poe adında bir kız kardeşi vardır. Büyükbabası David Poe Sr. 1750 yılı civarında İrlanda'dan göç etmiştir. Edgar'ın adı, ebeveyninin 1809'da birlikte oynadığı William Shakespeare'in Kral Lear oyununun karakterlerinden birinden gelmiş olabilir. Babası aileyi 1810 yılında terk etti, annesi de bir yıl sonra veremden öldü. Tütün, kumaş, buğday, mezar taşının yanı sıra köle ticareti de yapan ve Richmond, Virginia'da yaşayan İskoç kökenli John Allan, Edgar'ı evine aldı. Allan ailesi resmî olarak Poe'yu evlat edinmemişler ama "Edgar Allan Poe" adını onlar vermişlerdir.

Allan ailesi 1812'de Poe'yu Episkopal Kilise'de vaftiz ettirdi. John Allan üvey oğlunu bir yandan şımartırken bir yandan da katı bir disiplin uyguluyordu. Aile 1815'te Büyük Britanya'ya gittiğinde Poe kısa bir süreliğine John Allan'ın İskoçya'da doğduğu şehir olan Irvine'e yerleşip ilkokula devam etmiş. Daha sonra 1816 yılında Londra'ya dönüp 1817 yılın yazına kadar Chelsea'de yatılı bir okulda okumuş. Daha sonra, Londra'nın 6 km. kuzeyindeki Stoke Newington banliyösunda Rahip John Bransby'in okuluna katıldı.

Poe, Allan ailesi ile birlikte 1820'de Virginia Richmond'a döndü. 1824 yılında Marquis de Lafayette'in Richmond'ı ziyareti sırasında Poe gençlik merasim kıtasında teğmenlik yaptı. 1825 Mart'ında John Allan'ın amcası ve o zamanlar Richmond'un en zengin adamı olduğu söylenen William Galt öldü. Galt mirasında Allan'a $750,000 değerinde olduğu tahmin edilen bir miktar arazi bıraktı. 1825 yazında artan serveti sayesinde Allan Moldavia adı verilen iki katlı tuğla bir ev satın aldı.

Poe 1826 Şubat ayında antik ve modern diller üzerine eğitim görmek üzere bir yıl önce açılmış olan Virginia Üniversitesi'ne kaydolmadan önce Sarah Elmira Royster ile nişanlanmış olabilir. Yeni açılan üniversite, kurucusu Thomas Jefferson'ın idealleri üzerine şekillenmişti. Kumara, atlara, silahlara, tütün ve alkol kullanımına karşı katı kuralları vardı, ama bu kurallar genel olarak uygulanmıyordu. Jefferson öğrencilerin kendi eğitim alanlarını seçebildikleri, barınma ihtiyaçlarını kendilerinin ayarladığı ve tüm hatalı hareketlerin fakülte kadrosuna bildirildiği, öğrencilerin kendilerini yönettiği bir sistem kurmuştu. Bu kendine özgü sistem henüz karmaşa hâlindeydi ve okuldan ayrılma oranı çok yüksekti. Üniversitede olduğu dönemde Poe Royster ile olan bağlantısını kaybetti ve kumar borçları yüzünden manevi babasıyla arası açıldı. Poe derslere kaydolmak, ders metinlerini satın almak ve barınacak yer bulmak için Allan'ın kendisine yeterli para vermediğini iddia etti. Allan fazladan para ve elbise göndermesine rağmen Poe'nun borçları arttı. Bir yıl sonra sevgilisi Royster'in Alexander Shelton ile evlenmesinin ardından kendisini Richmond'da iyi hissetmeyen Poe üniversiteden ayrıldı. 1827 Nisan ayında Boston'a gitti ve burada kâtiplik ve gazete yazarlığı gibi işlerle idare etmeye çalıştı. Bu sıralarda Henri Le Rennet müstear ismini kullanmaya başladı.

Askerî kariyeri

Geçinme güçlüğü çeken Poe "Edgar A. Perry" takma adıyla 27 Mayıs 1827'de Amerika Birleşik Devletleri Ordusuna er olarak yazıldı. 18 yaşında olmasına rağmen orduya girerken yaşını 22 olarak gösterdi. İlk görev yeri Boston Limanında Fort Independence idi ve aylığı beş dolardı. Aynı yıl 40 sayfalık şiir koleksiyonundan oluşan Timurlenk ve Diğer Şiirler adlı ilk kitabını "Bir Bostonlu" adı ile yayımladı. Yalnızca 50 kopyası basılan kitap hemen hemen hiç ilgi görmedi. Poe'nun görev yaptığı alay Charleston, Güney Karolina'da Fort Moultrie'ye gönderilince 8 Kasım 1827'de Waltham briği ile Charleston'a gitti. Poe top güllelerini hazırlayan uzman er olarak terfi aldıktan sonra maaşı iki katına çıktı. Başçavuş rütbesine kadar geldiği iki yıllık hizmetin ardından beş yıllığına yazıldığı ordudan erken ayrılmak istedi. Komutanı Teğmen Howard'a gerçek adını ve orduya yazılışını açıkladı. Howard Poe'nun ordudan ayrılmasına izin vermesi için John Allan ile barışmasını şart koştu. Geçen birkaç ay süresince Poe'nun yalvarmalarına Allan cevap vermedi; hatta Poe'yu üvey annesinin rahatsızlığından bile haberdar etmemiş olabilir. Frances Allan 28 Şubat 1829'da öldü ve Poe cenazesinden bir gün sonra evini ziyaret etti. Belki de eşinin ölümü nedeniyle yumuşamış olan John Allan Poe'nun ordudan ayrılmasına ve West Point Amerika Birleşik Devletleri Kara Harp Okuluna girmesini desteklemeye razı oldu.

Hizmet süresinin geri kalanını kendi yerine bitirmek üzere birini bulduktan sonra Poe 15 Nisan 1829'da görevinden ayrıldı. West Point'e girmeden önce bir süreliğine Baltimore'a giderek dul halası Maria Clemm, kuzeni Virginia Eliza Clemm, ağabeyi Henry ve yatalak babaannesi Elizabeth Cairnes Poe ile birlikte kalmıştır. Bu sırada ikinci kitabını Al Aaraaf, Tamerlane and Minor Poems (Araf, Timurlenk ve Önemsiz Şiirler) 1829'da Baltimore'da yayımladı.

Poe 1 Temmuz 1830'da West Point'e askerî öğrenci olarak kaydoldu. John Allan 1830 Ekim ayında ölen eşinin ardından Louisa Patterson ile evlendi. Evlilik ve Allan'ın ilişkilerinden doğan çocukları nedeni ile Poe ile sert tartışmaları sonucu Allan Poe ile ilişkisini tamamen koparmış ve mirasından mahrum etmiştir. Poe West Point'ten ayrılabilmek için bilerek kendini mahkemeye verdirtti. 8 Şubat 1831'de askerî mahkemede görevi ağır ihmâl, içtimaya çıkmamak, sınıflara girmemek ve kiliseye gitmemek ile emre itaâtsizlikten yargılandı. Mahkemede suçlu bulunacağını bilmesine rağmen kendini attırmak için suçsuz olduğunu iddia etti.

1831 Şubat ayında New York'a gitti ve adını yalnızca Poems (Şiirler) koyduğu üçüncü kitabını yayımladı. Poe kitabın basımı için West Point'ten askerî öğrenci arkadaşlarının bağışladığı 170  $'ı kullanmıştır. Arkadaşları bu kitapta okuldaki komutanlar hakkında yazdığı hicivlere benzer şiirler olacağını ummuşlardı. New York'ta Elam Bliss tarafından basılan kitap "İkinci Baskı" olarak belirtilmiş ve ABD Askerî Öğrencileri Kıtasına ithaf edilmiştir. Bu üçüncü kitapta yeniden basılan "Timurlenk" ve "Araf" şiirlerinin yanı sıra önceden basılmamış altı şiir daha vardır ki bunların arasında "To Helen", "Israfel" ve "The City in the Sea" şiirlerinin ilk versiyonları da bulunur. Poe 1831 Mart'ında Baltimore'a halasının yanına döndü. Kısmen alkolizm nedeniyle kaynaklanan sorunlardan rahatsız olan ağabeyi Henry 1 Ağustos 1831'de öldü.

Yayıncılık kariyeri
Ağabeyinin ölümünün ardından Poe yazar olarak kariyerine başlamak için daha ciddi olarak gayret sarf etmeye başladı. Zamanlaması ABD yayımcılığı için zor zamanlara denk gelmişti. Geçimini yalnızca yazarlık yaparak sağlamaya çalışan tanınmış ilk Amerikalıdır ve uluslararası telif hakkı yasalarının olmaması nedeniyle bu çabasında engellerle karşılaşmıştır. Yayıncılar Amerikalı yazarlara yeni eserler için para ödemek yerine İngiliz yazarların eserlerini izin almadan kopyalamayı tercih etmekteydiler. Yayımcılık endüstrisi ayrıca 1837 Paniği adı verilen finansal krizden de etkilenmişti. Bu dönemde kısmen yeni teknolojiler sayesinde desteklenen süreli yayınlarda bir artış görülmüş olsa da bu birkaç sayının ötesine gidememiş ve yayımcılar ya yazarlara ödeme yapmayı tümden reddetmiş ya da söz verdikleri zamandan sonra ödemeleri yapabilmişlerdir. Yazar olarak geçinmeye çalıştığı süre boyunca Poe sürekli olarak para ya da diğer konularda yardım için yalvarmak zorunda kalmıştır.

Şiir ile olan ilk denemelerinden sonra Poe düzyazıya eğildi. birkaç öyküsünü Philadelphia'da basılan süreli yayınlarda yayınlatabildikten sonra tek oyunu olan Politian üzerine çalışmaya başladı. Baltimore Saturday Visiter 1833 Ekim ayında Poe'nun "Şişede Bulunan Not" adlı kısa öyküsünü ödüle layık gördü. Öyküsü nedeniyle zengin bir Baltimorelu olan John P. Kennedy'nin dikkatini çekti.  Kennedy Poe'nun öykülerinin bazılarını yayımlatmasına yardımcı oldu ve Poe'yu Richmond'da yayımlanan Southern Literary Messenger dergisinin editörü Thomas W. White ile tanıştırdı. 1835 Ağustos ayında bu derginin yardımcı editörü olarak işe başlayan Poe birkaç hafta sonra patronunun onu işte sarhoş yakalaması nedeniyle işten atıldı. Baltimore'a dönen Poe kuzeni Virginia ile evlenmek için 22 Eylül 1835'te izin aldı ancak o zaman evlenip evlenmedikleri bilinememektedir. Bu tarihte Poe 26 kuzeni ise 13 yaşındaydı.

Davranışlarını düzelteceğine dair söz verdikten sonra White tarafından tekrar işe alınınca Virginia ve annesiyle Richmond'a geri geldi. 1837 Ocak ayına kadar Messengerda çalıştı. Burada çalıştığı dönemde Poe derginin tirajının 700'den 3.500'e çıktığını iddia etmiştir. During this period, Poe claimed that its circulation increased from 700 to 3,500. Dergide çeşitli şiirler, kitap eleştirileri ve öyküler yayımlamıştır. Poe ve Virginia Clemm 16 Mayıs 1836'da Richmond'da kaldıkları evde, Clemm'in doğru olmadığı hâlde 21 yaşında olduğuna tanıklık eden şahitler huzurunda Presbiteryen töreni ile evlendiler.

Nantucketlı Arthur Gordon Pym'in Öyküsü 1838'de yayımlandı ve ilgi gördü. 1839 yazında Poe Burton's Gentleman's Magazinein yardımcı editörü oldu. Sayısız makale, öykü ve eleştiri yayınlayarak Southern Literary Messenger dergisinde edindiği etkili eleştirmen ününü artırdı. Yine 1839'da Olağandışı Öyküler koleksiyonu iki cilt olarak basıldı ancak bu kitaptan çok az para kazandı ve hem iyi hem de kötü eleştiriler aldı. Bir yıl kadar sonra Burton'sdan ayrılan Poe Graham's Magazinede yardımcılık pozisyonu buldu.

1840 Haziran'ında Poe The Stylus adıyla kendi dergisini basacağını duyuran bir tanıtım ilânı yayımladı. Poe dergi Philadelphia'da olacağı için ilk olarak adını The Penn koymak istemişti. In the June 6, 1840 issue of Philadelphia'nın The Saturday Evening Post gazetesinin 6 Haziran 1840 tarihli baskısında Poe tanıtım ilânını yayımladı: "Prospectus of the Penn Magazine, a Monthly Literary journal to be edited and published in the city of Philadelphia by Edgar A. Poe." Dergi Poe'nun ölümünden önce basılamadı.

Aynı sıralarda Poe Whig Partisi üyesi olduğunu iddia ederek Tyler idaresinde görev almaya çalıştı. Poe'nun arkadaşı Frederick Thomas sayesinde tanıdığı Başkan Tyler'ın oğlu Robert sayesinde Philadelphia Gümrüğünde işe girmeyi umut ediyordu. Hasta olduğunu öne sürerek Thomas ile 1842 Eylül'ünde atanmasını görüşmek için aldığı randevuya katılmadı ancak Thomas Poe'nun hasta değil sarhoş olduğu için gelmediğine inanmıştı. Atama sözü verilmesine karşın atanmadı.

 1842 Ocak ayında bir akşam Virginia piyano çalıp şarkı söylerken veremin ilk belirtisi göründü ve ağzından kan geldi. Poe olayı Virginia'nın boğazında bir damarın çatlaması olarak tanımladı. Virginia yalnızca kısmen iyileşti. Virginia'nın hastalığının stresi nedeniyle Poe daha da fazla içki içmeye başladı. Graham'sdan ayrıldı ve yeni bir iş bulmaya çalıştı. New York'a dönerek kısa bir süre Evening Mirrorda çalıştıktan sonra Broadway Journalda önce editör sonra da sahibi oldu. Bu dergide Henry Wadsworth Longfellow'u intihal ile suçlayınca diğer yazarlarla arası soğudu; Longfellow bu suçlamaya cevap vermedi. Kuzgun şiiri 29 Ocak 1845'te Evening Mirrorda yayınlanarak popüler oldu. Yayımlanmasından yalnızca $9 kazanmış olsa da adı tanınmaya başladı. Aynı zamanda Kuzgun şiiri The American Review: A Whig Journalda "Quarles" müstearıyla da yayımlandı.

Broadway Journalın 1846'da başarısız olmasının ardından Poe günümüzde Bronx olarak bilinen bölgede Fordham'da bir kır evine taşındı. Bu ev günümüzde Edgar Allan Poe Kır Evi olarak bilinir ve Poe'nun cizvitlerle arkadaşlık kurduğu St. John's College'ın (günümüzde Fordham Üniversitesi) yakınlarında Grand Concourse ile Kingsbridge Road'un güneydoğu köşesindedir. Virginia bu evde 30 Ocak 1847'de öldü. Biyografi yazarları ve eleştirmenler Poe'nun "güzel bir kadının ölümü" temasını sıklıkla kullanmasının eşi de dahil olmak üzere yaşamı boyunca bağlantılı olduğu kadınları kaybetmesinden kaynaklandığını iddia ederler.

Eşinin ölümünden sonra Poe giderek daha da fazla dengesiz hâle geldi. Providence, Rhode Island'da yaşayan şair Sarah Helen Whitman'a kur yapmaya kalkıştı. Poe'nun sarhoşluğu ve dengesiz davranışları nedeniyle ilişkileri yürümedi. Whitman'ın annesinin bu ilişkiye müdahil olduğuna ve bozmak için çabaladığına dair de kuvvetli kanıtlar vardır. Bunun üzerine Richmond'a dönen Poe çocukluk aşkı Sarah Elmira Royster ile görüşmeye başladı.

Ölümü

3 Ekim 1849'da Poe Baltimore sokaklarında hezeyan hâlinde iken bulundu. Onu bulan Joseph Walker'ın söylediğine göre "büyük bir üzüntü içinde ve.. acil yardımı gerektirecek durumdaydı." Götürüldüğü Washington Medical College'ta 7 Ekim 1849 Pazar günü sabah beşte öldü. Hastanede Poe bu duruma nasıl düştüğünü anlatabilecek kadar zihin açıklığına kavuşamadı ve ilginç bir şekilde giydiği elbiseler kendisine ait değildi. Ölümünden önceki gece sürekli olarak "Reynolds" adını sayıkladığı söylenmektedir ancak kimi kastettiği bilinmemektedir. Bazı kaynaklara göre Poe'nun son sözleri "Tanrım zavallı ruhuma yardımcı ol" olmuştur. Ölüm belgesi de dahil olmak üzere tüm tıbbi kayıtlar yok olmuştur.

Gazeteler Poe'nun ölümünü "beyin tıkanıklığı" ya da " beyin iltihabı" olarak duyurdu. Bu ifadeler alkolizm gibi iyi sayılmayacak nedenlerle oluşan ölümler için kullanılan hüsnütabirlerdir. Gerçek ölüm nedeni gizemini korumaktadır. Yapılan spekülasyonlar arasında deliriyum tremens, kalp rahatsızlığı, epilepsi, frengi, menenjit, kolera ve kuduz sayılabilir. 1872'den kalan bir teori ise Poe'nun ölümünün o zamanlar seçimlerde yapılan bir seçim hilesi nedeniyle olduğunu öne sürer; seçimde sahtekârlık yapmak için sokaktan geçenleri zorla toplayıp, sarhoş ederek ya da tehdit ederek, bazen defalarca aynı adaya oy kullandırma için yapılan bu sahtekârlık ölümle de sonuçlanabilmekteydi. Poe'nun hayatının son evresinin anlatıldığı 2012 yapımlı Raven (Kuzgun) adlı filminde ölümüne değinilmiştir.

Griswold'un "Biyografisi"
Edgar Allan Poe'nun gömüldüğü gün New York Tribune gazetesinde "Ludwig" imzalı uzun bir ölüm ilânı yayımlandı. Bu yazı kısa sürede tüm ülkede basıldı. Yazı şöyle başlıyordu: "Edgar Allan Poe ölü. Dünden önceki gün Baltimore'da öldü. Bu duyuru çoğu kişiyi şaşırtacak olsa da çok az kişi bundan üzülecektir." "Ludwig" adını editör ve eleştirmen olan ve 1842'den beri Poe'ya karşı hınç besleyen Rufus Wilmot Griswold olduğu kısa sürede anlaşıldı. Griswold bir şekilde Poe'nun edebi cellâdı oldu ve hasmının ününü ölümünden sonra yok etmeye teşebbüs etti.

Rufus Griswold "Memoir of the Author" (Yazarın Biyografisi) adıyla Poe hakkında biyografik bir makale yazdı ve 1850'de seçme eserleri arasında yayımladı. Griswold Poe'yu ahlâksız, ayyaş, uyuşturucu müptelâsı bir deli olarak tanımladı ve Poe'nun mektuplarını buna delil olarak gösterdi. İddialarının çoğu ya da düpedüz yalandı ya da çarpıtılmış doğrulardı. Örneğin Poe'nun uyuşturucu bağımlısı olmadığı günümüzde bilinmektedir. Griswold'nun kitabı Poe'yu yakından tanınanlar tarafından reddedilmesine rağmen popüler olarak kabul gördü. Bunun nedenlerinden biri tam bir biyografi olarak mevcut olan tek eser olması ile tekrar tekrar basılması ile birlikte okuyucuların "kötü" bir adamın eserlerini okuma düşüncesine bayılmalarıdır. Griswold'un kanıt olarak sunduğu mektupların sonradan sahte olduğu ortaya çıkarılmıştır.

Edebi üslûbu ve konular

Edebi türler
Poe'nun en iyi bilinen kurgu eserleri genel okuyucu kitlesinin isteklerini karşılamak için yaptığı gotik kurgu türüdür. En çok kullandığı ölüm konusu ile ilgili olarak ölümün fiziksel belirtileri, cesedin çürümesinin etkileri, canlı mezara gömme, ölülerin canlanması ve matem duygusu üzerine yazmıştır. Eserlerinin çoğu, Poe'nun özellikle hiç hoşlanmadığı transandantalizm akımına karşı edebi bir tepki olarak oluşmuş kara romantizm tarzının bir parçası olarak kabul edilir. Poe transandantal akımın takipçilerine Boston Common'da bulunan "Frog Pond" adlı havuzu kastederek "Frog-Pondians" ("Frog Pondçular") adını takmış ve yazıları ile "çılgın gibi mecaz yüklü, çetrefilli olsun diye çetrefilli ya da gizemli olsun diye gizemli yazılmış." diyerek açıkça alay etmiştir. Poe, Thomas Holley Chivers'e yazdığı bir mektubunda transandantalcileri sevmediğinin doğru olmadığını, "yalnızca içlerinde bulunan sahtekârlar ile sofistlerden" hoşlanmadığını belirtmiştir.

Poe korku türünün dışında hicivler, mizah öyküleri ve şakalar da yazmıştır. Güldürücü olmak için ironinin yanı sıra okuyucuyu kültürel uygunluktan kurtarma amaçlı tuhaflık ve saçmalık da yazılarında görülür. Yayımladığı bilinen ilk öyküsü "Metzengerstein" korku türünde ilk denemesidir ancak aslında popüler olan burlesk türünü hicvetmek amacıyla yazmıştır. Poe ayrıca "The Balloon-Hoax" yazılarında sıcak hava balonu gibi yeni çıkan teknolojileri kullanarak bilimkurguyu da yeniden keşfetmiştir.

Poe yazdığı eserlerin çoğunda özel olarak genel okuyucu kitlesinin beğeneceği konuları seçmiştir. Bunun için kurgusunda frenoloji ve fizyonomi gibi popüler sözdebilimlerden ögeler de yer alır.

Edebiyat kuramı
Poe'nun yazıları eleştirilerinde ve "The Poetic Principle" gibi denemelerinde ortaya koyduğu edebiyat kuramlarını yansıtır. Poe didaktizm ve alegoriden hoşlanmasa da edebiyat eserinde anlamın yüzeyin hemen altında olan bir akıntı gibi gizli olması gerektiğine inanmaktaydı. Bariz anlamlar içeren eserlerin sanat eseri olmaktan çıktığını yazmıştı. Kaliteli bir eserin kısa olması ve odağının tek bir özel etki bırakacak şekilde düzenlenmesi gerektiğine inanıyordu. Buna ulaşmak için yazarın her bir duyguyu ve fikri dikkatlice hesaplamasının gerekli olduğunu düşünüyordu.

Poe "Kuzgun" şiirini yazarken kullandığı yöntemi "The Philosophy of Composition" adlı denemesinde açıklar ve bu tamamen bu yöntemi kullandığını iddia eder. Ancak bu yöntemi gerçekten izleyip izlemediği tartışmalı bir konudur. T. S. Eliot görüşlerini şöyle açıklamıştır: "Poe'nun şiirini böyle bir hesaplama yaparak kurgulamış olsaydı üzerinde biraz daha çaba sarf etmiş olabileceğini düşünmeden bu denemeyi okumamız zor olur: Ortaya çıkan sonuç yöntemi teyit etmeyi güçleştiriyor." Biyografi yazarı Joseph Wood Krutch ise denemeyi "rasyonalizasyon sanatında oldukça maharetle kotarılmış bir deneme" diye tanımlar.

Mirası

Edebi etkisi
Poe yaşadığı dönem daha çok edebiyat eleştirmeni olarak tanınmıştır. Arkadaşı eleştirmen James Russell Lowell Poe'nun bazen mürekkep yerine siyanür asidi kullandığını söyleyerek "Kurgu eserler üzerine Amerika'da eleştiri yazmış olan en titiz, felsefi ve korkusuz eleştirmen" olarak niteler. Poe'nun iğneleyici eleştirileri ona "tomahawk man" adının takılmasına neden olmuştur. Poe'nun eleştirilerinin favori hedeflerinden birisi Boston'un sevilen şairlerinden Henry Wadsworth Longfellow'du ve genellikle şairin edebi çevrelerden arkadaşları bu eleştirilere karşı onu savunuyordu. Bu edebi tartışmaya daha sonradan "The Longfellow War" adı verilmiştir. Poe Longfellow'u uzun ve sıkıcı nasihatlerle dolu, özgün olmayan ve türetilmiş ve konuları da intihal sayılabilecek şiirler yazan "didaktiğin mutezili" olarak suçlamıştır. Poe haklı olduğu Longfellow'un ününün azalacağını ve şiir üslûbunu önemini kaybedeceğini öngörüsünü şöyle ifade etmiştir: "Yüksek niteliklere sahip olduğunu kabul ederken Gelecekten mahrum ediyoruz."

Poe aynı zamanda kurgu yazarı olarak da tanınır ve 19. yüzyılda Avrupa'da ABD'den daha popüler olan ilk Amerikan yazarlarında birisidir. Poe özellikle Fransa'da kısmen Charles Baudelaire'in çevirileri ile kabul görmüştür. Baudelaire'in çevirileri Avrupa'nın tamamında en güvenilir çeviri olarak kabul görmüştür.

Poe'nun yarattığı C. Auguste Dupin karakterinin yer aldığı ilk polisiye öyküler ileride ortaya çıkacak olan polisye kurgunun dedektifleri için temel olmuştur. Sir Arthur Conan Doyle şöyle belirtmiştir: "[Poe'nun dedektif öykülerinin] her biri ortaya çıkan tüm bir edebiyatın kökleridir..... Poe hayat nefesi verene kadar dedektif öyküleri neredeydi?" Mystery Writers of America polisiye ve gizem türünde mükemmele ulaşmış eserlere verdikleri ödülün adını "Edgar" koymuştur. Poe'nun eserleri aynı zamanda bilimkurgu türünü de etkilemiştir. Jules Verne, Poe'nun Nantucketlı Arthur Gordon Pym'in Öyküsü romanının devamı niteliğinde Buzlar Sfenksi adlı romanı yazmıştır. Bilimkurgu yazarı H. G. Wells "Pym yüzyıl önce çok zeki bir kişinin Güney Kutup Bölgesi hakkında neler hayâl edebileceğini anlatır." demiştir. 2013 yılında The Guardian gazetesi Nantucketlı Arthur Gordon Pym'in Öyküsü romanından İngilizce yazılmış en önemli romanlardan biri olarak belirtirken   Henry James, Arthur Conan Doyle, B. Traven ve David Morrell gibi etkilediği yazarlardan söz etmiştir.

Birçok ünlü sanatçı gibi Poe'nun eserlerini de taklit edenler olmuştur. Taklitçilerin bir kısmı Poe'nun ruhu ile iletişime geçerek şiirleri yazdıklarını söyleyen psişikler ve durugörü ile bu şiirleri yazdıklarını söyleyenlerdir. Bunların arasında en tanınmışları 1863 yılında Poems from the Inner Life adıyla şiirlerini yayımlayan Lizzie Doten'dir. Doten Poe'nun ruhunun bu yeni kompozisyonları kendisine gönderdiğini iddia etmiştir. Bu kompozisyonlar Poe'nun "Çanlar" şiiri gibi tanınmış şiirlerinin yeniden ama daha olumlu bir şekilde yazılmış hâlleridir.

Poe hem övülmüş hem de eleştirilmiştir. Bu eleştiriler kısmen kişiliğinin olumsuz algılanması ve bu algının ününe olan etkisidir. Poe'yu zaman zaman eleştiren William Butler Yeats bir keresinde Poe'yu "iğrenç" diye nitelendirmiştir. Transandantalist Ralph Waldo Emerson "Kuzgun" şiirine tepkisini "İçinde hiçbir şey görmüyorum" diyerek göstermiş ve Poe'dan alaycı bir şekilde "the jingle man" olarak bahsetmiştir.  Aldous Huxley Poe'nun yazılarını "çok şiirsel" - her parmağa elmas yüzük takmak gibi - olmaları nedeniyle "görgüsüzlük" olarak değerlendirmiştir.

Poe'nun ilk kitabı "Timurlenk ve Diğer Şiirler"in günümüze yalnızca 12 adedinin gelebildiğine inanılmaktadır. 2009 yılının Aralık ayında New York'ta Christie's müzayede salonunda bu kitap 662.500 dolara satılmıştır ki bu Amerikan edebiyatı eserleri arasında ödenmiş en yüksek fiyattır.

Fizik ve kozmoloji
Poe'nun 1848 yılında yazdığı Eureka: A Prose Poem denemesinde Big Bang modelinden 80 yıl önce benzer bir kozmolojik model ile birlikte Olbers Paradoksuna ilk olası çözümü içeriyordu. Poe Eurekayı yazarken bilimsel yöntemden uzak durmuş ve tamamen sezgilerini kullanarak denemeyi yazmıştır. Bu nedenle bu denemesini bilimsel değil sanatsal bir çalışma olarak değerlendirmiş ama yine de doğru olduğunu iddia etmiş ve kariyerinin şaheseri olarak nitelemiştir. Yine deEureka içinde birçok bilimsel hata barındırır. Özellikle Poe'nun önermeleri gezegenlerin yoğunluğu ve dönme hareketi konusunda Newton prensiplerini göz ardı etmektedir.

Kriptografi
Poe kriptografiye büyük ilgi duyuyordu. Philadelphia'da yayımlanan Alexander's Weekly (Express) Messenger gazetesinde yayımladığı bir ilanla çözülmek üzere kendisine şifreli mesaj gönderilmesi için davette bulunmuştur. 1841 Temmuz ayında Graham's Magazinede "A Few Words on Secret Writing" ("Gizli Yazışmalar Üzerine Birkaç Söz") adında bir deneme yayımladı. Konu üzerinde okuyucuların ilgisinin olması nedeniyle içinde şifrelerin önemli bir yer tuttuğu Altın Böcek adlı öyküyü yazdı. Poe'nun kriptografi üzerine olan başarısı konu hakkındaki geniş bilgisinden değil dergi ve gazete kültürü üzerine olan bilgisinden kaynaklanıyordu. Kullandığı yöntem yalnızca basit ikame şifreleme ile sınırlıydı. Yazdığı polisiye öykülerde bariz olarak görülen keskin analitik yetenekleri sayesinde genel okuyucu kitlesinin basit ikame şifreleme yöntemini bilmemesini kendi yararına kullanmıştır. Poe'nun kriptografi mahareti sayesinde yarattığı sansasyon gazete ve dergilerde kriptogramların popüler hâle gelmesine önayak olmuştur.

Poe'nun kriptografi üzerindeki etkisi yaşadığı dönemde kamuoyunun konu üzerine ilgisini artırmaktan da ötedir. Amerika'nın önde gelen kriptologlarından William Friedman Poe'dan oldukça önemli ölçüde etkilenmiştir. Friedman'ın kriptografi ile ilgisinin temelinde çocukken okuduğu Altın Böcek öyküsü yatar. Bu ilgisi sayesinde kriptografi ile ilgilenmeye başlayan Friedman II. Dünya Savaşı sırasında Japonların PURPLE kodunu çözmüştür.

Popüler kültürde yeri

Kurgusal karakter

Kurgusal karakter olarak Edgar Allan Poe genellikle "çılgın dahi" ya da "ıstırap çeken sanatçı" portresiyle betimlenmiştir. Bu kurgusal karakterlerin çoğu aynı zamanda Poe'nun öykülerindeki karakterlerden de özelikler taşır. Poe'nun kurgusal karakterleri genellikle Matthew Pearl'ün The Poe Shadow adlı romanında olduğu gibi gizemleri çözer.

2012 tarihinde yönetmenliğini James McTeigue'nin üstlendiği yapımda Poe'yu John Cusack canlandırmıştır.

7 Ocak 2020 tarihinde TRT 1'de ilk bölümüyle yayımlanan Tutunamayanlar dizisinde Bülent Çolak tarafından canlandırılmıştır.

Hikâyeleri

 "The Angel of the Odd" - Çok alkol almış olan bir adamın başına gelenleri anlatan bir kara komedi.
 "The Balloon Hoax"- Bir balon seyahatini anlatan bir gazete haberini anlatan hikâye
 "The Black Cat" - Alkollü bir adamın kedisini öldürüp sonra kedinin ruhunu gördüğünü sanmasını anlatan hikâye, hikâye katilin ağzından anlatılmış.
 "The Cask of Amontillado" - Bir intikam öyküsü.
 "Eleonora" - Bir aşk hikâyesi
 "The Tell-Tale Heart" - Metaforik bir cinayet öyküsü
 "The Pit and The Pendulum" - İspanyol Engizisyonu tarafından yapılan işkenceleri anlatır.
 "The Premature Burial" - Ölmeden gömülme
 "The Meeting" - Bir kadın ve erkeğin buluşmasını anlatır ama buluşma yeri öbür taraftır.
 "The Oval Portrait" - Bir şatoda geçen öyküde bir portre etrafında gelişen rahatsız edici olaylar anlatılır.

Ayrıca bakınız
 İşitilmedik Hikâyeler
 Edgar Allan Poe Müzesi (Richmond, Virginia)
 Poe Toaster

Dış bağlantılar

Edgar Allan Poe Society of Baltimore: The Life and Writings of Edgar Allan Poe
Edgar Allan Poe'nun Kalemi

Kaynakça

Notlar

Özel

Genel

  Temel alınan kaynak:

  (1992 baskısı: ISBN 978-0-7812-6835-6)

1809 doğumlular
Boston doğumlu yazarlar
1849 yılında ölenler
19. yüzyıl Amerikalı yazarları
19. yüzyıl şairleri
19. yüzyıl Amerikalı şairleri
Amerikalı bilimkurgu yazarları
Amerikalı polisiye yazarları
19. yüzyıl Amerikalı hikâye yazarları
Amerikalı edebiyat eleştirmenleri
19. yüzyıl Amerikalı gazetecileri
İngiliz asıllı Amerikalılar
İrlanda asıllı Amerikalılar
Virginia Üniversitesinde öğrenim görenler
Birleşik Devletler Askerî Akademisinde öğrenim görenler
Romantik şairler
Sembolist şairler
Gotik kültür
Korku
Maryland'da ölenler
Ölüm ile ilgili komplo teorileri
Westminster Hall and Burying Ground'a defnedilenler

Edgar Allan Poe


Science Citation Index
Shipping Corporation of India
SCI (način rada u digitronima)
Scalable Coherent Interface
Zračna luka Paramillo, IATA kod SCI
Seamen's Church Institute of New York and New Jersey

SCI


Sam Rockwell () este un actor american. El este cunoscut pentru rolurile din The Green Mile, Matchstick Men, The Hitchhiker's Guide to the Galaxy și The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford.

Pentru rolul său ca adjunct de șef de poliție tulburat, din drama Trei panouri publicitare lângă Ebbing, Missouri (2017), Rockwell a câștigat Premiul Oscar pentru cel mai bun actor, precum și numeroase alte premii, inclusiv un Premiu BAFTA, un Glob de Aur și două Premiii ale Sindicatului Actorilor.

Viața timpurie și educație
Rockwell s-a născut în Daly City, California, ca fiu al doi actori care au divorțat când el avea cinci ani. El a fost crescut de tatăl său, Pete Rockwell, în San Francisco, în timp ce mama lui, Penny Hess, a trăit în New York (și-a petrecut vacanțele de vară cu ei).

A urmat cursurile Școlii de Arte din San Francisco sub îndrumarea lui Margaret Cho și Aisha Tyler, dar a renunțat înainte de absolvire Dupa ce a apărut într-un film independent în ultimul an, a absolvit facultatea și s-a mutat la New York pentru o carieră de actor.

Referințe

Nașteri în 1968
Nașteri pe 5 noiembrie
Actori de film americani
Câștigători ai premiului Oscar pentru cel mai bun actor într-un rol secundar
Oameni în viață
Ursul de Argint pentru cel mai bun actor

Sam Rockwell


Joseph Buford Cox, né en 1905 et mort le 10 août 2002, est un inventeur et homme d'affaires américain. Il a inventé ce que l'on appelle aujourd'hui la chaîne de type chipper pour les tronçonneuses.

Présentation
Joseph Buford Cox a basé sa conception sur les mâchoires en forme de C de la larve du coléoptère du bois. Cox a observé la larve destructrice du coléoptère du bois (Ergates spiculatus) pendant de nombreuses heures. L'action de coupe du coléoptère se faisait de gauche à droite, d'un côté à l'autre, plutôt que de gratter ou de creuser droit devant. Cox a adapté ce concept à une nouvelle tronçonneuse de sa propre conception mise en production à la fin des années 1940.

Joseph et sa femme, Alice, ont fondé "The Oregon Saw Chain Co." en 1947. Cox a ensuite créé une petite entreprise de moulage appelée OMARK, aujourd'hui connue sous le nom de "Omark Industries". Avec le temps, Oregon Saw Chain est devenue une filiale d'Omark Industries qui a été à son tour rachetée en 1985 par Blount, Inc. de Montgomery, Alabama. Blount a fusionné en 1999 avec Lehman Brothers Merchant Banking Partners et est devenu Blount International, Inc. Aujourd'hui, la société est connue sous le nom d'Oregon Tool, Inc. La plupart des tronçonneuses, à l'exception de certaines scies Stihl, utilisent une chaîne Oregon basée sur l'invention de Joseph Buford Cox.

Joseph Buford Cox n'a atteint que le cinquième degré dans son éducation formelle.

Ils n'ont pas eu d'enfants. Alice Erikson Cox (morte en 2012) a légué sa fortune à la Willmar Community Area Foundation au nom des habitants du comté de Kandyohi et du lac Lillian, dans le centre du Minnesota.

Voir aussi

Liens externes

 Histoire de l'entreprise de chaîne de scies de l'Oregon
 "Im Memorium" (PDF). Rapport annuel 2002. Blount International, Inc. Archivé de l'original (PDF) le 2006-03-12. Consulté le 2007-12-04.
 Une brève histoire de la tronçonneuse - Popular Mechanics
 "Une leçon de la nature : Joe Cox et sa chaîne de scie révolutionnaire" (PDF). Journal of Forest History (Société d'histoire forestière). Juillet 1981. Consulté le 3 septembre 2020.
 Société OREGON

Notes et références

Naissance en 1905
Décès en août 2002
Homme d'affaires américain
Inventeur américain du XXe siècle

Joseph Buford Cox