Chris J. Date (* 1941) ist ein britischer Autor, Dozent, Forscher und Berater, spezialisiert auf die Theorie der relationalen Datenbanken.

Biografie
Chris Date besuchte von 1951 bis 1958 die High Wycombe Royal Grammar School und erhielt im Jahr 1962 einen Bachelor of Arts in Mathematik von der Cambridge University. Nach seinem Studium arbeitete er zuerst als Programmierer für mathematische Probleme bei der Leo Computers Ltd. in London, wechselte aber alsbald in den Bereich "Ausbildung und Training".

Im Jahr 1966 erwarb er seinen Master-Abschluss in Cambridge und 1967 begann er bei IBM Hursley als Ausbilder für Programmierung. In den Jahren 1967 bis 1974 war er einer der Verantwortlichen für das Ausbildungsprogramm von IBM Europa. Während seiner Arbeit bei IBM war er an der technischen Planung und dem Design der IBM-Produkte SQL/DS und DB2 beteiligt.

Er arbeitete in dieser Zeit mit Edgar F. Codd und Hugh Darwen zusammen an der Entwicklung der Konzepte der relationalen Datenbank. In diesem Zusammenhang schrieb er mehrere Bücher zum Thema Datenmanagement, insbesondere "" in dem er seine Konzepte für die weitere Entwicklung von Datenbanksystemen darlegt. Sein Buch  gilt als ein Standardwerk zu diesem Thema.

Werke
 A Guide to the SQL standard : a users guide to the standard database language SQL, 4th ed., Addison-Wesley, 1997, ISBN 978-0-201-96426-4 (mit Hugh Darwen).

 C. J. Date, Hugh Darwen, Nikos A. Lorentzos: Time and Relational Theory. Temporal Databases in the Relational Model and SQL. 2. Auflage. Morgan Kaufmann, Waltham, Massachusetts 2014, ISBN 978-0-12-800675-7.

Informatiker
Brite
Geboren 1941
Mann

Christopher J. Date


Svjetsko prvenstvo u motociklizmu u klasi 500cc za 1975. godinu je osvojio talijanski vozač Giacomo Agostini na motociklu Yamaha YZR500 (0W23).
Ovo je bio osmi i posljednji naslov svjetskog prvaka za Agostiinija u klasi 500cc, ali prvi za "Yamahu" i općenito za dvotaktne motore u klasi 500cc.

Raspored utrka i osvajači postolja
1975. godine je bilo na rasporedu 12 trkačih vikenda Svjetskog prvenstva, a na njih 10 su vožene utrke u klasi 500cc.

{| class="wikitable sortable" style="font-size: 80%"
! !! !!staza !! !!width="10%"|službeni naziv utrke !! !! !! !!motocikl !!pobjednik !!motocikl !!drugoplasirani !!motocikl !!trećeplasirani !!motocikl !!
|-
|1 ||<small> 30. ožujka 1975. || Paul Ricard - Le Castellet ||VN Francuske ||<small> Grand Prix de France Moto
| Teuvo Länsivuori ||Suzuki || Hideo Kanaya ||Yamaha
| Giacomo Agostini ||'Yamaha || Hideo Kanaya ||Yamaha || Phil Read ||MV Agusta
|
|-
| ||<small> 20. travnja 1975. || Jarama ||VN Španjolske ||<small> XXV Gran Premio de España ||colspan="10" align="center"| nije bilo utrke 500cc
|
|-
|2 ||<small> 4. svibnja 1975. || Salzburgring ||VN Austrije ||<small> Austrian Grand Prix / Grosser Preis von Österreich
| Giacomo Agostini ||Yamaha || Giacomo Agostini ||Yamaha
| Hideo Kanaya ||Yamaha || Teuvo Länsivuori ||Suzuki || Phil Read ||MV Agusta
|
|-
|3 ||<small> 11. svibnja 1975. || Hockenheimring ||VN Njemačke ||<small> Großer Preis von Deutschland
| Teuvo Länsivuori ||Suzuki || Giacomo Agostini ||Yamaha
| Giacomo Agostini ||Yamaha || Phil Read ||MV Agusta || Teuvo Länsivuori ||Suzuki
|
|-
|4 ||<small> 18. svibnja 1975. || Imola - Dino Ferrari ||VN Nacija ||<small> Gran Premio delle Nazioni
| Giacomo Agostini ||Yamaha || Giacomo Agostini ||Yamaha
| Giacomo Agostini ||Yamaha || Phil Read ||MV Agusta || Hideo Kanaya ||Yamaha
|
|-
|5 ||<small> 4. lipnja 1975. || Snaefell Mountain || Tourist Trophy ||<small> Isle of Man Tourist Trophy / Manx Grand Prix
| Tony Rutter ||Yamaha || Mick Grant ||Kawasaki
| Mick Grant ||Kawasaki || John Williams ||Yamaha <small> (Danfay Yamaha) || Chas Mortimer ||Yamaha
|
|-
|6 ||<small> 28. lipnja 1975. || Assen ||VN Nizozemske ||<small> Grote Prijs van Nederland der KNMV / Dutch TT Assen
| Barry Sheene ||Suzuki || Barry Sheene ||Suzuki
| Barry Sheene ||Suzuki || Giacomo Agostini ||Yamaha || Phil Read ||MV Agusta
|
|-
|7 ||<small> 6. srpnja 1975. || Spa-Francorchamps ||VN Belgije ||<small> Grand Prix de Belgique des Motos / Grote Prijs van Belgie voor Moto's
| Barry Sheene ||Suzuki || Barry Sheene ||Suzuki
| Phil Read ||MV Agusta || John Newbold ||Suzuki || Jack Findlay ||Yamaha
|
|-
|8 ||<small> 20. srpnja 1975. || Anderstorp ||VN Švedske ||<small> Pommac Swedish TT
| Barry Sheene ||Suzuki || Barry Sheene ||Suzuki
| Barry Sheene ||Suzuki || Phil Read ||MV Agusta || John Williams ||Yamaha
|
|-
|9 ||<small> 27. srpnja 1975. || Imatra ||VN Finske ||<small> XIV Imatranajo
| Gianfranco Bonera ||MV Agusta || Giacomo Agostini ||Yamaha
| Giacomo Agostini ||Yamaha || Teuvo Länsivuori ||Suzuki || Jack Findlay ||Yamaha
|
|-
|10 ||<small> 24. kolovoza 1975. || Brno ||VN Čehoslovačke ||<small> Grand Prix ČSSR
| Teuvo Länsivuori ||Suzuki || Teuvo Länsivuori ||Suzuki
| Phil Read ||MV Agusta || Giacomo Agostini ||Yamaha || Alex George ||Yamaha
|
|-
| ||<small> 21. rujna 1975. || Preluk - Opatija ||VN Jugoslavije ||<small> Velika nagrada Jugoslavije ||colspan="10" align="center"| nije bilo utrke 500cc
|
|-
|}

VN Njemačke - također navedena kao VN Zapadne Njemačke
Tourist Trophy - za TT utrku je klasa nazvana Senior TT; utrku je bojkotirala većina regularnih vozača u prvenstvu
VN Nizozemske - također navedena kao Dutch TT, odnosno kao TT Assen
VN Švedske - također navedena kao Swedish TT
VN Finske - također navedena kao Imatranajo

 Poredak za vozače
 Sustav bodovanja
Bodove je osvajalo prvih 10 vozača u utrci. Od ukupnog broja osvojenih bodova, u poretku su vozaču stavljeni bodovi iz 6 utrka sa najboljim plasmanom.

{| class="wikitable sortable" style="font-size: 90%"
!mj. !!vozač !!konstruktor !! !!momčad (tim) !!motocikl !!bodova !!ukupno  bodova
|- bgcolor="gold"
|1. || Giacomo Agostini ||Yamaha ||<center> 2 / 4 / 8 ||<small> Yamaha Motor NV ||<small> Yamaha YZR 500 (OW23) ||align="right"|84 ||
|- bgcolor="silver"
|2 || Phil Read ||MV Agusta ||<center> 0 / 1 / 2 ||<small> MV Agusta  M.V. Meccanica Verghera ||<small> MV Agusta 500 4C ||align="right"|76 ||align="right"|(96)
|- bgcolor="goldenrod"
|3. || Hideo Kanaya ||Yamaha ||<center> 3 / 11 /22 ||<small> Yamaha Motor NV ||<small> Yamaha YZR 500 (OW23) ||align="right"|45 ||
|-
|4. || Teuvo Länsivuori ||Suzuki ||<center> 1 / 3 / 5 / 6 / 8 ||<small> Suzuki Motor Company ||<small> Suzuki RG 500 ||align="right"|40 ||
|-
|5. || John Williams ||Yamaha  Danfay Yamaha ||<center> 8 / 10 / 28 ||<small> Gerald Brown ||<small> Yamaha YZR 500 ||align="right"|32 ||
|-
|6. || Barry Sheene ||Suzuki |||<center> 6 / 7 / 9 / 12 ||<small> Heron Suzuki GB  Suzuki Motor Company ||<small> Suzuki RG 500 ||rowspan="2" align="right"|30 ||
|-
|7. || Alex George ||Yamaha ||<center> 12 / 14 / 15 / 20 / 46 / 63 ||<small> Hermetite Ltd ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
|8. || John Newbold ||Suzuki ||<center> 14 / 27 / 90 ||<small> Heron Suzuki GB  Suzuki Motor Company ||<small> Suzuki RG 500 ||rowspan="2" align="right"|24 ||
|-
|9. || Armando Toracca ||MV Agusta  Suzuki ||<center> 18 / 20 / 41 ||<small> MV Agusta  Equipe « Callina Corse » ||<small> MV Agusta 500 4C  Suzuki RG 500 ||
|-
|10. || Jack Findlay ||Yamaha  Suzuki ||<center> 5 / 10 / 52 ||<small> ||<small> Yamaha YZR 500  Suzuki RG 500 ||rowspan="2" align="right"|23 ||
|-
|11. || Chas Mortimer ||Yamaha  Maxton/Yamaha  Danfay Yamaha ||<center> 11 / 19 / 24 ||<small> Danfay Distributors  Sarome Racing ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
|12. || Karl Auer ||Yamaha ||<center> 7 / 9 / 10 / 12 / 26 ||<small> Racing Team NO ||<small> Yamaha YZR 500 ||align="right"|17 ||
|-
|13. || Dieter Braun ||Yamaha ||<center> 6 / 14 / 48 ||<small> Mitsui Maschinen GmbH ||<small> Yamaha YZR 500 ||align="right"|16 ||
|-
|14. || Mick Grant ||Kawasaki ||<center> 10 / 11 / 29 / 88 ||<small> Boyer Team Kawasaki  Kawasaki/GB ||<small> Kawasaki ||align="right"|15 ||
|-
|15. || Gianfranco Bonera ||MV Agusta ||<center> 2 / 4 ||<small> MV Agusta  M.V. Meccanica Verghera ||<small> MV Agusta 500 4C ||align="right"|13 ||
|-
|16. || Stan Woods ||Suzuki ||<center> 9 / 75 ||<small>  Heron Suzuki GB  Suzuki Motor Company ||<small> Suzuki RG 500 ||align="right"|12 ||
|-
|17. || Horst Lahfeld ||König ||<center> 10 / 28 / 36 / 38 ||<small> König Motorenbau ||<small> König ||align="right"|11 ||
|-
|18. || Christian Léon ||König  Yamaha ||<center> 26 / 69 ||<small> König Motorenbau ||<small> König  Yamaha YZR 500 ||align="right"|9 ||
|-
|19. || Billie Guthrie ||Yamaha ||<center> ||<small> ||<small> Yamaha YZR 500 ||align="right"|8 ||
|-
|rowspan="4"|20. || Patrick Pons ||Yamaha ||<center> 10 / 51 / 64 ||<small> Equipe Sonauto-BP-Gauloises ||<small> Yamaha YZR 500 ||rowspan="5" align="right"|6 ||
|-
| Steve Tonkin ||Yamaha  McVeigh Yamaha ||<center> ||<small> McVeigh Team Levis ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
| Steve Ellis ||Yamaha ||<center> 12 / 27 /44 ||<small> ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
| Olivier Chevallier ||Yamaha ||<center> 38 / 46 ||<small> Equipe Sonauto BP Gauloise ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
|24. || Thierry Tchernine ||Yamaha ||<center> 93 ||<small> ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
|rowspan="3"|25. || Peter McKinley ||Yamaha ||<center> 23 ||<small> Padgetts (Batley) Ltd. ||<small> Yamaha YZR 500 ||rowspan="3" align="right"|5 ||
|-
| Geoff Barry ||Yamsel  Seeley/Yamaha ||<center> ||<small> E.C. Oakley ||<small> Yamsel  Seeley/Yamaha ||
|-
| Pentti Korhonen ||Yamaha ||<center> 5 / 7 / 22 ||<small> Oy Arwidson & Co AB ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
|rowspan="6"|28. || Michel Rougerie ||Harley-Davidson ||<center> 21 ||<small> AMF Harley-Davidson Varese S.p.A. ||<small> Harley-Davidson ||rowspan="6" align="right"|4 ||
|-
| Charlie Williams ||Yamaha  Maxton/Yamaha  Dugdale Maxton Yamaha ||<center> 6 ||<small> H. Dugdale Motors   Dugdale Maxton Yamaha ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
| Alan North ||Yamaha Harley-Davidson ||<center> ||<small> ||<small> Yamaha YZR 500  Harley-Davidson ||
|-
| Gérard Choukroun ||Yamaha ||<center> ||<small> ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
| Thierry Van Der Veken ||Yamaha ||<center> ||<small> ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
| Marcel Ankoné ||Suzuki ||<center> ||<small> M.M.J. Ankone ||<small> Suzuki RG 500 ||
|-
|rowspan="7"|34. || Tom Herron ||Yamaha  Matchless ||<center> ||<small> ||<small> Yamaha YZR 500  Matchless ||rowspan="7" align="right"|3 ||
|-
| Tony Rutter ||Yamaha  SMAC-Yamaha ||<center> ||<small> Bob Priest ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
| Hans Stadelmann ||Yamaha ||<center> ||<small> ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
| Francis Hollebecq ||Yamaha ||<center> ||<small> ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
| Edmar Ferreira ||Yamaha ||<center> ||<small> Racing Team Carvalho ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
| Jhnny Bengtsson ||Yamaha ||<center> ||<small> ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
| Hans Braumandl ||Yamaha ||<center> ||<small> MSC Rottenegg  ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
|rowspan="5"|41. || Eduardo Celso-Santos ||Yamaha ||<center> ||<small> Carvalho Racing  Yamaha Motor do Brasil ||<small> Yamaha YZR 500 ||rowspan="5" align="right"|2 ||
|-
| Bernard Fau ||Yamaha ||<center> ||<small> ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
| Helmut Kassner ||Yamaha ||<center> ||<small> ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
| Björn Hasli ||Yamaha ||<center> ||<small> ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
| Børge Nielsen ||Yamaha ||<center> ||<small> ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
|rowspan="8"|46. || Kjell Solberg ||Yamaha ||<center> ||<small> Lelles ||<small> Yamaha YZR 500 ||rowspan="8" align="right"|1 ||
|-
| Hans Ruedi Keller ||Yamaha ||<center> ||<small> ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
| Les Kenny ||Yamaha  Renstar Yamaha ||<center> ||<small> ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
| Piet van der Wal ||Yamaha ||<center> ||<small> ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
| Jean-François Baldé ||Yamaha ||<center> ||<small> ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
| Pekka Nurmi ||Yamaha ||<center> ||<small> Silja Line Racing ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
| Seppo Kangasniemi ||Yamaha ||<center> ||<small> Silja Line Racing-Team ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
| Anssi Resko ||Yamaha ||<center> ||<small> ||<small> Yamaha YZR 500 ||
|-
|}
 u ljestvici vozači koji su osvojili bodove u prvenstvu

 Poredak za konstruktore
 Sustav bodovanja
Bodove za proizvođača osvaja najbolje plasirani motocikl proizvođača među prvih 10 u utrci.Yamaha'' prvak u poretku konstruktora.

Povezani članci
 Svjetsko prvenstvo u motociklizmu

Vanjske poveznice
  motogp.com
  racingmemo.free.fr, LES CHAMPIONNATS DU MONDE DE VITESSE MOTO
  motorsportstats.com, MotoGP
  pilotegpmoto.com
  jumpingjack.nl, Alle Grand-Prix uitslagen en bijzonderheden, van 1973 (het jaar dat Jack begon met racen) tot heden.
  motorsport-archive.com, World 500ccm Championship :: Overview
  the-sports.org, Moto - Moto GP - Prize list
  motorsportmagazine.com, World Motorcycle Championship / MotoGP
  motorsporttop20.com, Motorcycle Championships
  progcovers.com, Motor Racing Programme Covers / FIM Grand Prix World Championship Programmes / 500cc Class / MotoGP
  en.wikipedia.org, 1975 Grand Prix motorcycle racing season
  it.wikipedia.org, Motomondiale 1975
  it.wikipedia.org, Risultati del motomondiale 1975

Izvori

  motogp.com, GP Results / 1975 / 500cc, pristupljeno 31. ožujka 2023.
  motogp.com, Championship Standings 500cc 1975, pristupljeno 31. ožujka 2023.
  motogp.com, 1975 - MotoGP (500cc) - Grand Prix Race Winners, pristupljeno 31. ožujka 2023.
  motogp.com, 1975 - MotoGP (500cc) - Riders Stats - Race fatest laps, pristupljeno 31. ožujka 2023.
  motogp.com, 1975 - MotoGP (500cc) - Riders Stats - Grand Prix Podiums, pristupljeno 31. ožujka 2023.
  motogp.com, 1975 - MotoGP (500cc) - Riders Stats - Poles, pristupljeno 31. ožujka 2023.
  motorsportstats.com, MotoGP - 1975 - Summary, pristupljeno 31. ožujka 2023.
  motorsportstats.com, MotoGP - 1975 - Calendar, pristupljeno 31. ožujka 2023.
  motorsportstats.com, MotoGP - 1975 - Standings, pristupljeno 31. ožujka 2023.
  motorsportstats.com, MotoGP - 1975 - Results, pristupljeno 31. ožujka 2023.
  motorsportmagazine.com, 1975 World Motorcycle Championship, pristupljeno 31. ožujka 2023.
  racingmemo.free.fr, CHAMPIONNAT DU MONDE DE VITESSE MOTO - CLASSEMENTS COMPLETS - 1975 - 500cc, pristupljeno 31. ožujka 2023.
  racingmemo.free.fr,  Les Championnats du Monde de Courses sur Route - L'année 1975, pristupljeno 31. ožujka 2023.
  pilotegpmoto.com, 1975 (GP), preuzeto 31. ožujka 2023.
  jumpingjack.nl, 1975 - GP, wayback arhiva
  motorrad-autogrammkarten.de, Grand Prix Motorrad Weltmeisterschaft Podium / 1975, wayback arhiva
  motorsporttop20.com, FICM 500cc GRAND PRIX EUROPEAN CHAMPIONSHIP (1938-39) / FIM 500cc GRAND PRIX WORLD CHAMPIONSHIP (1949-2001) / FIM MOTO GP WORLD CHAMPIONSHIP (since 2002), preuzeto 31. ožujka 2023.
  motorracehistorie.nl, Wegraces Historie 1975, wayback arhiva
  progcovers.com, Motor Racing Programme Covers / 1975 500cc Class (FIM Grand Prix World Championship) Programmes, pristupljeno 31. ožujka 2023.
  global.yamaha-motor.com, 1975 - Double title in the 500cc class, pristupljeno 31. ožujka 2023.
  f1network.net, 500cc Grand Prix entry lists for 1972 to 1975, objavljeno 13. listopada 2006., pristupljeno 13. travnja 2023.

1975 1 500cc

Svjetsko prvenstvo u motociklizmu 1975. – 500cc


سانت بول (Saint-Paul)هي إحدى التقسيمات الإدارية (رعية) في الدومينيكان ويحدها من الشمال سانت جوزيف، سانت جورج من الجنوب، سانت دافيد من الشرق.
أكبر مدنها هي كانفييلد وماهوت.

و تبلغ مساحتها67,4 كم²، وعدد سكانها8397 نسمة (سنة 2001)، أما لاكثافة السكانية فهي 124.6 نسمة في كم².

مراجع

سانت باول الدومينيكان
أبرشيات دومينيكا

سانت باول الدومينيكان


Rachel se udaje, američka drama iz 2008. godine.

Sažetak
Na sestrino vjenčanje dolazi Kym kojoj je to kratki odlazak s odvikavanja od droge i alkohola. Svjesna je da je odgovorna za smrt svojega brata. Svima se ispričava zbog ponašanja u prošlosti. Po svemu izgleda da joj sestra Rachel neće nikad moći oprostiti. Kym nalazi snagu i pita mati zašto joj je dala čuvati brata tog kobnog dana premda je znala za njezinu ovisnost.

Vanjske poveznice
Službena stranica na Sony Classics
Rachel se udaje AllMovie

Rachel se udaje TCM Movie Database
Rachel se udaje Metacritic
Rachel se udaje Rotten Tomatoes
Rachel se udaje Box Office Mojo

Američki filmovi 2000-ih
Filmovi 2000-ih

Rachel se udaje (2008.)


Hirooki Ogawa ( født 5. marts 1925 i Tokyo, Japan - død 19. juli 2017) var en japansk komponist og sanger.

Ogawa studerede først sang, så komposition på Okura Senior Commercial School. Han har skrevet en symfoni , orkesterværker, suiter, balletmusik sange, tvmusik , kammermusik og filmmusik, sidstnævnte som han nok er mest kendt for. Han ville oprindelig være sanger , men skiftede på anbefaling af sin lærer hurtigt til komposition. Hans levende maleriske og melodiske stil har gjort sig bedst i den orkestrale del af hans kompositioner, og især i filmens Verden. Hans symfoni "Castel of Japan" (1968) er et vidnesbyrd til dette.

Udvalgte værker

 Symfoni "Japans slot" (1968) - for orkester
 "Fantasi med farve" (19?) - (Symfonisk suite) - for orkester

Kilde

 Om Hirooki Ogawa på www.musicweb-international.com

Komponister fra Japan
Sangere fra Japan

Hirooki Ogawa


Nathaniel Southgate Shaler () a fost un paleontolog și geolog american care a scris pe larg despre implicațiile teologice și științifice ale teoriei evoluției.

Biografie
Născut în 1841, Shaler a studiat la Lawrence Scientific School din cadrul Colegiului Harvard sub îndrumarea profesorului Louis Agassiz. După absolvirea studiilor în 1862, Shaler a intrat în corpul profesoral de la Harvard mai întâi ca lector (1868), profesor de paleontologie timp de două decenii (1869-1888) și profesor de geologie pentru încă aproape două decenii (1888-1906). Începând din 1891, a fost decan al Lawrence School.Shaler a fost numit director al Kentucky Geological Survey în 1873, îndeplinind această funcție până în 1880. În 1884 a fost numit geolog la US Geological Survey, fiind responsabil cu divizia atlantică. El a fost comisar pentru agricultură al statului Massachusetts, în momente diferite, și a fost președinte al Societății Geologice din America în anul 1895. De asemenea, a servit doi ani ca ofițer al Uniunii în Războiul Civil American.

La începutul carierei profesionale, Shaler a fost creaționist și anti-Darwinist. Această poziție s-a datorat marelui respect manifestat pentru omul de știință genial, dar de modă veche Agassiz, sub al cărui patronaj Shaler a urmat în ierarhia de la Harvard. Când propria lui poziție de la Harvard a devenit sigură, Shaler a acceptat treptat darwinismul în principiu, dar l-a privit într-un mod neo-Lamarckian. Shaler a extins munca lui Charles Darwin cu privire la importanța râmelor în formarea solului la alte animale, cum ar fi furnicile. Ca și mulți alți evoluționiști ai vremii, Shaler a încorporat principiile de bază ale selecției naturale — șansă, întâmplare, oportunism — într-un tablou de ordine, scop și progres în care caracteristicile erau moștenite prin eforturile depuse de organismele individuale.

Shaler a fost, de asemenea, un apologet al sclaviei și un susținător sincer în superioritatea rasei anglo-saxone. La sfârșitul carierei sale, Shaler a continuat să sprijine poligenismul lui Agassiz, o teorie a originii omului care a fost adesea folosită pentru a susține discriminarea rasială. În articolul său din 1884, "The Negro Problem", publicat în Atlantic Monthly, Shaler susținea că negrii eliberați din sclavie erau "ca niște copii pierduți în pădure, ce aveau nevoie de vechea protecție a stăpânirii puternice", deoarece ei au început să fie dominați din ce în ce mai mult de "natura animalică" pe măsură ce se transformau din copii în adulți, iar sclavia americană a fost "infinit cel mai ușor și mai decent sistem de sclavie care a existat vreodată".

În cariera sa ulterioară, Shaler a îndeplinit funcția de decan al Facultății de Științe de la Harvard și a fost considerat unul dintre cei mai populari profesori ai universității. El a publicat mai multe tratate lungi și scurte în timpul vieții sale, cu subiecte variind de la studii topografice la filosofie morală.

Lucrări
 (1870). On the Phosphate Beds of South Carolina.
 (1876–1882). Geological Survey of Kentucky [6 vol.]
 (1876). Memoirs of the Geological Survey of Kentucky.
 (1878). Thoughts on the Nature of Intellectual Property and its Importance to the State.
 (1880). "The Geology of Boston and its Environs", în The Memorial History of Boston.
 (1881). Illustrations of the Earth's Surface; Glaciers [cu William Morris Davis].
 (1884). A First Book in Geology.
 (1885). Kentucky, a Pioneer Commonwealth ["American Commonwealth Series"].
 (1891). Nature and Man in America.
 (1892). The Story of Our Continent.
 (1893). The Interpretation of Nature.
 (1894). The United States of America [2 vol.]
 (1895). Domesticated Animals.
 (1895). The Geology of the Road-Building Stones of Massachusetts.
 (1896). American Highways.
 (1898). Geology of the Cape Cod District.
 (1898). Outlines of the Earth's History.
 (1899). Geology of the Narragansett Basin.
 (1900). The Individual: Study of Life and Death.
 (1903). A Comparison of the Features of the Earth and the Moon.
 (1904). The Citizen: A Study of the Individual and the Government.
 (1904). The Neighbor.
 (1905). Man and the Earth.
 (1909). The Autobiography of Nathaniel Southgate Shaler.
 Ficțiune
 (1903). Elizabeth of England: A Dramatic Romance in Five Parts.
 Poezie
 (1906). From Old Fields: Poems of the Civil War.

Referințe

Bibliografie
 Adams, Michael C.C. (1998). "'When the Man knows Death': The Civil War Poems of Nathaniel Southgate Shaler", The Register of the Kentucky Historical Society, Vol. 96, No. 1, pp. 1–28.
 Bladen, Wilford A. (1983). "Nathaniel Southgate Shaler and Early American Geography", in Pradyumna P. Karan (ed.), The Evolution of Geographic Thought in America: A Kentucky Root. Dubuque, Iowa: Kendall/Hunt Publishing Company.
 Berg, Walter (1957). Nathaniel Southgate Shaler: A Critical Study of an Earth Scientist. teză de doctorat, University of Washington.
 Davis, William M. (1906). "Nathaniel Southgate Shaler", Educational Foundations 17 (10), pp. 746–755.
 Koelsch, William A. (1979). "Nathaniel Southgate Shaler, 1841-1906", in T.W. Freeman & Philippe Pinchemel (ed.), Geographer: Bibliographical Studies, Vol. III. London: Mansell.
 Lane, A. C. (1926). "Nathaniel Southgate Shaler (1841-1906)", Proceedings of the American Academy of Arts and Sciences, vol. 61, No. 12, pp. 557–561.
 Livingstone, D. N. (1980). "Nature and Man in America: Nathaniel Southgate Shaler and the Conservation of Natural Resources", Transactions of the Institute of British Geographers, New Series, vol. 5, no. 3, pp. 369–382.
 Thayer, William Roscoe (1906). "Nathaniel Southgate Shaler", The Harvard Graduates Magazine 15, pp. 1–9.
 Warner, Langdon (1906). "Nathaniel Southgate Shaler", The World's Work 12, pp. 7676–7677.

Legături externe

 Works by Nathaniel Shaler, at Hathi Trust
 Works by Nathaniel Shaler, at Unz.org

Nașteri în 1841
Decese în 1906
Paleontologi americani
Botaniști cu abreviere de autor
Eponime ale craterelor de pe Lună

Nathaniel Shaler


Die Italienische Badmintonmeisterschaft 2009 fand vom 6. bis zum 8. März 2009 in Ostia statt.

Medaillengewinner

Weblinks
http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=B1DBAB38-A110-4C2C-B885-761CBFD43FBD

2009
Badminton 2009
Badmintonwettbewerb in Rom


Burbonska Španjolska trajala je od 1700. – 1808. godine, a nastala je 1. studenoga 1700. smrću kralja Karla II., posljednjeg španjolskog vladara iz dinastije Habsburg, i krunidbom prvog Burbona na španjolskom prijestolju – Filipa V. Burbona.

Španjolska je ušla u razdoblje reformi i obnove, kao i kontinuiranog pada. Ideje prosvjetiteljstva ušle su u Španjolsku i njene kolonije tijekom 18. stoljeća. Invazija Napoleona Bonapartea na Pirenejski poluotok od 1807. – 1808. preokrenula je političke aranžmane Španjolske i Kraljevine Portugal.

18. stoljeće u španjolskoj historiografiji naziva se Burbonska Španjolska, ali su španjolski Bourboni nastavili vladati od 1814. do 1868. pa od 1874. do 1931. i od 1975. do danas.

Rat za španjolsku baštinu

Tijekom vladavine mentalno poremećenog Karla II., koji ujedno nije imao djece koja bi ga nasljedila, nastale su tenzije oko njegovog nasljednika. Ekonomske krize, propadanje španjolske birokracije, niz poraza u ratovima protiv Francuske i propast imperijalnih institucija u 17. stoljeću ostavilo je Karla II. na fizičkoj i mentalnoj slabosti. Prostranost i bogatstvo ultramorskog Španjolskog Carstva u Novom svijetu i na Filipinima, zajedno s njezinim pomorskim resursima, učinili su Španjolsku velikom silom u Europi i svijetu. Da je španjolsko prijestolje pripalo rođaku francuskog kralja, ili ako bi se Španjolska i Francuska ujedinile, ravnoteža moći u Europi promijenila bi se u korist Francuske, a to nikomu nije bilo u interesu. Bogatstvo španjolskog prekomorskog carstva ujedinjenjem bi se prenijelo u Francusku. Da je ostala u rukama nekog drugog pripadnika austrijske dinastije Habsburg, ostao bi status quo. Europskom politikom tijekom 17. stoljeća dominirala je uspostava urednog nasljeđa u Španjolskoj koja neće promijeniti ravnotežu između velikih europskih sila.

Sveto Rimsko Carstvo i Habsburška Monarhija zaratili su protiv Kraljevine Francuske zbog spora oko Karlovog prijestolonasljednika, a rat se vodio oko bogatstva Španjolske. Rat za španjolsku baštinu pobjedila je Francuska, a španjolski i francuski Burbonci obvezali su se da se neće formalno ujediniti. Ugovorom iz Utrechta okončan je rat, a Filip V. odrekao se svih zahtjeva za francuskim prijestoljem. Prije završetka sukoba umrla je Filipova supruga Marija Lujza Savojska (1688. – 1714.), a kraljevsko nasljeđe Burbona osigurano je dvaju sinovima s drugom suprugom Elizabetom.

Promjene u vladi
Filip V. pokazao se učinkovitim vladarom centralizirajući španjolsku vlast eliminacijom regionalnih Cortesa (parlamenata) i započinjanjem procesa ujednačavanja zakona u različitim regijama španjolske eliminacijom posebnih privilegija (fueros). Dekreti Nueva Planta (1716.) demontirali su kompozitni sustav vladavine u Španjolskoj i zamijenili ga vladavinom iz Madrida.

Također je eliminiran habsburški sustav koncilske vlade, zamjenjujući vijeća s 4 tajništva, koja su se kasnije razvila u ministarstva – države i vanjskih poslova, dobročinstva i pravde. Četiri ministra formirala su kabinetsko vijeće, a ministri su bili izravno odgovorni kruni. Aristokratski muškarci više nisu dominirali državnim položajima, već talentirani ljudi koji su potom uzdizani na visoke položaje i nagrađivani plemićkim titulama. Administrativne reforme uključivale su podjelu Španjolske na 8 reinosa na čelu s vojnim dužnosnikom i uspostavljena je audiencia za provođenje pravde. Administratori lokalne razine (corregidores), koji su već postojali u Kastiliji, imenovani su drugim reinovima. Važna reforma bila je u oporezivanju i kraljevskom dugu. Neke su obveznice koje je izdala kruna poništene, dok je drugima smanjena kamatna stopa. Novi porezni službenici bili su učinkoviti u prikupljanju i upravljanju porezima, u korist nove monarhije. Regije koje nisu plaćale poreze na istoj razini kao Kastilija nisu bile predmet oporezivanja unitarne države.

Filipov odabir sposobnih francuskih i talijanskih ministara na ključne položaje u vladi obuzdao je neovisna, izolirana i korumpirana ministarstva koja su cvjetala u kasnijem razdoblju habsburške vladavine. Filip je ciljao na širenje ekonomske aktivnosti i krenuo prema ekonomskoj slobodi, posebno u pogledu trgovine Španjolske u njezinom prekomorskom carstvu (u teoriji španjolskom monopolu). Zamišljeno je širenje španjolske proizvodnje i izvoza poljoprivrednih proizvoda pa trgovina nije koristila stranim silama koje su se uključile u španjolsko trgovinu s sjevernoameričkim i južnoameričkim kolonijama. Trgovačka kuća koja je dugo djelovala u Sevilli, premještena je u Cádiz 1717. godine. Filip je 1728. dopustio osnivanje baskijske tvrtke po uzoru na sjevernoeuropska trgovačka društva, za trgovinu s Venezuelom, velikim proizvođačem čokolade.

Vojni sukobi
Filipom je u svojoj politici često dominirala njegova druga žena, Elizabeta Farnese. Usvojio je agresivnu vanjsku politiku koja je Španjolsku izložila nizu ratova tijekom njegove vladavine. Gubitak tolikog dijela europskog teritorija koji mu je obećan dekretom Karla II. i osobne ambicije Filipa V. doveli su ga u nelagodu zbog Mirovnog ugovora iz Utrechta. Filipova supruga Elizabeta, članica vojvodske kuće u Parmi, i njezin omiljeni ministar, kardinal Giulio Alberoni, željeli su vratiti svoja prava na Italiju. Savez Francuske, Britanskog Carstva i Republike Nizozemske izazvao je španjolske ambicije koje su prijetile miru Europe. Godine 1717. Filip je napao Kraljevinu Sardiniju, jedno od područja koje je Sveto Rimsko Carstvo izgubilo nakon Rata za španjolsku baštinu. Invazija na Siciliju nakon toga potaknula je formiranje Četverostrukog saveza Ujedinjenog Kraljevstvo, Francuske, Habsburške Monarhije i Nizozemske kako bi se suprotstavili Filipovim ambicijama. Godine 1720., posramljen neuspjehom španjolskog oružja na moru i kopnu u ratu Četverostrukog saveza, Filip je otpustio Alberonija i potpisao mirovni sporazum s Habsburškom Monarhijom, pri čemu su obje strane priznale Utrechtski ugovor.

Španjolci su ponovno pokušali povratiti dio svog izgubljenog teritorija. Godine 1725. sklopljen je savez s Austrijancima, koji su pristali pomoći Španjolcima u preuzimanju ključnih pomorske baze na Mediteranu (Gibraltara) od Britanaca.

Kao odgovor, britanski državni tajnik, Karlo Townshend, sklopio je savez s Francuskom i Republikom Nizozemskom, kada je Filip V. opsjeo Gibraltar, Habsburška Monarhija je odbila intervenirati protiv moćnog saveza, a Španjolska je ponovno ostala sama. Francuske vojske napale su Baskiju, a Britansko Carstvo i Nizozemska Republika odlučile su zauzeti španjolske kolonije u Novom svijetu i prekinuti isporuke plemenitih metala nadajući se da će spriječiti Filipa V. da nagovori Austrijance na intervenciju. Saveznici su pretrpjeli veće gubitke u ljudstvu od Španjolaca, ali plan je uspio i Filip V. je bio prisiljen zatražiti mir 1729. godine. Elizabeta Farnese ipak je ispunila jednu od svojih želja; njezinoj su obitelji vraćena talijanska vojvodstva Parma, Piacenza i Toskana.

Nakon 1729. Filip V. je tražio blisku potporu saveznika, a to se ispostavilo kao opreznija strategija koja je dala pozitivne rezultate. Filip je tražio prijateljstvo sa svojim rođacima u Francuskoj, gdje je uspio vratiti Napulj i Siciliju. Obiteljski ugovor s Lujem XV. od Francuske potpisan je 1733. godine, čime su se dvije države približile nakon neugodnosti.

Izvori

Povijest Španjolske

Burbonska Španjolska


Alestorm er et multinationalt piratmetalband, der oprindeligt stammer fra Perth, Skotland. Deres musik er karakteriseret ved pirattema, og de er derfor blevet kaldt et "piratmetal"-band af mange musikkritikere og fans.

De skrev kontrakt med Napalm Records i 2007. Deres debutalbum, Captain Morgan's Revenge, blev udgivet 25. januar 2008. Bandets andet album, Black Sails at Midnight, udkom 27. maj 2009. Deres tredje album, Back Through Time, blev udgivet 3. juni 2011. Sunset on the Golden Age, det fjerde album, udkom i august 2014. Gruppens femte album udkom 26. maj 2017 under titlen No Grave But the Sea.
Deres sjette album, Curse of the Crystal Coconut, udkom 29. maj 2020. Bandet har også udgivet et livealbum og fem EP'er.
I januar 2022 annoncerede gruppen, at deres syvende album ville få titlen Seventh Rum of a Seventh Rum, og at det ville udkommer 24. juni 2022.

Tidslinje
Timeline

Diskografi

Referencer

Eksterne henvisninger

Folkemetalgrupper
Metalgrupper fra Storbritannien
Musikgrupper fra 2004

Alestorm


Mix-doubleturnering i badminton under sommer-OL 2016 fandt sted 11. - 17. august 2016 i Rio de Janeiro.

Medaljefordeling

Format
Turneringen begyndte med indledende kampe: Udøverne blev splittet op i fire grupper og spillede mod de andre udøvere i sine egne grupper. De fire bedst doubler var seedede og var placeret i hver deres indledende gruppe. De to bedste doubler fra de indledende gruppekampe gik videre til kvartfinalerne. Den bedste double i hver gruppe gik til hver sin kvartfinale, mens de fire toere var gennem lodtrækning for at blive placeret i kvartfinalen. Herefter var der semifinaler, kamp om bronze samt finalen.

Seedet
I alt var fire par seedet i konkurrencen.
 Zhang Nan / Zhao Yunlei (Bronze)
 Ko Sung-hyun / Kim Ha-na (Kvartfinale)
 Tontowi Ahmad / Liliyana Natsir (Guld)
 Joachim Fischer / Christinna Pedersen (Gruppespil)

Resultater

Gruppespil

Gruppe A

Gruppe B

Gruppe C

Gruppe D

Slutspil

Referencer

Mixed double

Badminton under sommer-OL 2016 - mixed double


Yeşilyayla, Antalya ilinin Korkuteli ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya il merkezine Tahtalıbeli sapağından 65 km, Korkuteli ilçesine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

 https://www.nufusune.com/181119-antalya-korkuteli-yesilyayla-mahallesi-nufusu

Korkuteli'nin mahalleleri

Yeşilyayla, Korkuteli


Under Stars er det fjerde album fra den skotske singer-songwriter Amy MacDonald. Det blev udgivet 17. februar 2017. Albummets førstesingle, "Dream On", blev udgivet den 6. januar 2017. Udgivelse blev udmeldt på Macdonalds officielle hjemmeside og Facebook fanside den 25. november 2016. Albumtitlen og tracklisten blev ligeledes offentliggjort samme dag.

Spor

Hitlister

Referencer

Eksterne henvisninger

Amy MacDonald-album
Album fra 2017

Under Stars


Slobodna država je naziv za više entiteta kroz povijest. Nerijetko se koristio i za teritorije koji sami nisu bili samostalni i suvereni.

Njemačka
U kontekstu Njemačke Weimarske republike izraz "slobodna država" se koristio za teritorije negdašnjeg Njemačkog carstva koji su bili monarhije ali su ukidanjem njemačkog carstva postale republike. Postojali su i drugi izrazi poput "republik" ili "volksstaat" ali su oni bili nepopularni jer su se vezivali za neprijateljsku Francusku.

Sadašnje

Slobodna država Bavarska
Slobodna država Saska
Slobodna država Tirinška

Bivše

Slobodna država Anhalt
Slobodna država Braunschweig
Slobodna država Coburg
Slobodna država Lippe
Slobodna država Mecklenburg-Schwerin
Slobodna država Mecklenburg-Strelitz
Slobodna država Oldenburg
Slobodna država Pruska
Slobodna država Schaumburg-Lippe
Slobodna država Waldeck-Pyrmont
Slobodna narodna država Württemberg

Grčka
Slobodna Država Ikarija

Hrvatska
Slobodna Država Rijeka

Italija
Slobodna Država Trst

Meksiko
U Meksiku sve savezne države nose službeni naziv Slobodna i suverena država s izuzećem Meksika i grada Mexico.

Kongo
Slobodna Država Kongo

Južnoafrička Republika
Slobodna Država (Free State, Vrystaat )- jedna od devet provincija Južnoafričke Republike

Slobodna Država Oranje-povijesna država

SAD
Portoriko nosi službeni naziv Estado Libre Asociado de Puerto Rico  (Slobodna pridružena država Portoriko)

U SAD-u se slobodnom državom nazivao teritorij koji je ukinuo ropstvo prije građanskog rata.
Maryland se nazivao slobodnom državom u kontekstu prohibicije
Slobodna država Galveston
Politika

Slobodna država


Carlo Carretto (Alessandria, 2. travnja 1910. – Spello, 4. listopada 1988.), talijanski redovnik Duhovne obitelji Charlesa de Focaulda. Napisao djela Pustinja u gradu, Pisma iz pustinje i dr.

Izvori

Talijanski katolički redovnici

Carlo Carretto


වැම්පයර් ඩයරිස් යනු එල්.ජේ ස්මිත් විසින් රචිත නවකථා පොත් පෙළ පදනම් කරමින් කෙල්වින් විලියම්සන් සහ ජුලි පෙක් විසින් නිර්මාණය කරන ලද අසාමාන්‍ය රුපවාහිනී කථාමාලාවකි.මෙම කථාමාලාවේ ප්‍රථමවරට 2009 වර්ෂයේ සැප්තැම්බර් 10 වන දින CW රුපවාහිනී නාලිකාවේ විකාශය කෙරිනි.වර්ජිනියාවේ මිස්ටික් ෆෝල්ස් නමැති ගමක් පිහිටා තිබේ,මෙම කල්පිත ගම අමනුෂ්‍ය සත්වයන්ගෙන් පරිගෘහිතය.මෙහි කතාව ගෙතී ඇත්තේ එහි ප්‍රධාන චරිතය වන එලේනා ගිල්බෙර්ට් (නීනා ඩොබ්‍රෙව් නිළිය) සහ වැම්පයර් සහෝදරයන් දෙදෙනෙකු වන ස්ටෙෆන් සැල්වටෝ (නළු පාවුල් වෙස්ලි) සහ ඩේමන් සැල්වටෝ (නළු ඉයන් සොමෙර්හාල්ඩ්ර්) අතර ඇති වන ආදර ත්‍රිකෝණය වටාය.මෙසේ කථාව දිගහැරෙද්දී අභිරහස් නගරයට සම්බන්ධ එලේනාට රුවෙන් සමාන එලේනාගේ දිවිත් කාය වන කැතරින් පියර්ස් නොහොත් නපුරු කැතරින් පෙට්ට්‍රෝවාගේ අතීතය පිළිබඳ හෙළිකෙරේ.එමෙන්ම ප්‍රථම ඔරිජිනල් වැම්පයර් පෙළපතේ අතීත කථාව සහ ඔවුන්ගේ රහස් ප්‍රේක්ෂ කුතුහල අවුසස්මින් දිග හැරෙයි.

වැම්පයර් ඩයරිස් හි ප්‍රථම කථාංගය වර්ෂ 2006,නාලිකාව ආරම්භයේ සිට වැඩිම ප්‍රේක්ෂක ප්‍රමාණයක් ආකර්ෂණය කර ගත් රුපවාහිනී කථාමාලාව විය.එහි දළ ප්‍රේක්ෂක නැරඹූම් සංඛ්‍යාව මිලියන 3.6 කට අධික ප්‍රමාණයකි.

රූපවාහිනී කතාමාලා

ද වැම්පයර් ඩයරීස් (රූපවාහිනී කථාමාලාව)


I. Mahmud,  divan edebiyatında kullandığı mahlasıyla Sebkati (2 Ağustos 1696, Edirne - 13 Aralık 1754, İstanbul), 24. Osmanlı padişahı ve 103. İslam halifesidir. 1696'da Edirne Sarayı'nda dünyaya geldi. II. Mustafa'nın oğlu ve III. Ahmed'in yeğenidir.

İlk yılları
Okul çağına geldiği zaman babasının hocası Şeyhülislam Feyzullah Efendi'den dersler aldı. Şehzadeliğinde yüksek fen ve din ilimlerini öğrenerek yetişti. Babasının tahttan indirilmesinden sonra padişah olan amcası III. Ahmed, şehzade Mahmut'un yetiştirilmesine itina gösterdi. Nihayet III. Ahmed'in Patrona Halil İsyanı'yla saltanattan indirilmesi üzerine, 30 Eylül 1730'da tahta çıktı. III. Ahmed saltanattan çekilirken yeğenine nasihatler etti ve tavsiyelerde bulundu. I. Mahmud, Sefere gitmediği ve savaşmadığı halde şeyhülislamın fetvasıyla 'Gazi' sanını almıştır.

Patrona Halil İsyanı'nın bastırılması

Sultan I. Mahmud, padişahlığının ilk günlerinde, kendisini tahta çıkaran isyancıların isteklerini yerine getirmek zorunda kaldı. Sultan III. Ahmed devrinde yapılmış olan köşk ve konakların çoğu isyancıların istekleri sonucu yakılıp yıkıldı. Devlet adamları ve memurlar isyancıların düşünceleri doğrultusunda atandı.

İsyancıların önderi konumundaki Patrona Halil de I. Mahmud'a olan bağlılığını bildirmiş olmakla birlikte, devlet işlerine müdahale etmekten vazgeçmiyordu. Bu müdahale öyle bir aşamaya geldi ki Patrona Halil, I. Mahmud'dan kendisini yeniçeri ağalığına getirmesini ve Rusya'ya karşı savaş açmasını istedi. 15 Kasım 1730 günü tören yapılacağı bahanesiyle saraya çağrılan Patrona Halil ve yandaşları yakalanarak öldürüldü.

Patrona Halil yandaşları öldürülme korkusuyla tekrar ayaklandılar. Sultan Birinci Mahmud, Sancak-ı Şerif çıkarttı ve halktan ayaklanmanın bastırılması için yardım istedi. İsyanlardan bıkmış olan halk, padişaha yardımcı olarak ayaklanmanın 28 Ocak 1731 tarihinde bastırılmasını sağladı.

İran Savaşları

Osmanlı kuvvetleri İran seraskeri Ahmet Paşa ile Erzurum valisi ve Revan seraskeri Hekimoğlu Ali Paşa kumandası altında iki koldan harekete geçti. 30 Temmuz 1731'de Kirmanşah alındı. 15 Eylül'de Kürican sahrasında İran kuvvetleri bozguna uğratıldı. Urmiye ve Tebriz ele geçirildi. İran şahının sulh istemesi üzerine Ocak 1732'de Ahmet Paşa Antlaşması imzalandı. Buna göre Aras nehri iki devlet arasında hudut kabul edilirken; Revan, Gence, Nahcivan, Tiflis, Şirvan ve Dağıstan Osmanlılara, Tebriz, Kirmanşah, Hemedan, Luristan ve Erdelan eyaletleri ise İran'a bırakıldı. Söz konusu antlaşma Osmanlı Devleti'nin memnun etmedi ve sadrazam azledildi. Dolayısıyla, kırılgan bir barış ortamı oluştu. İran da kaybettiği Kafkasya topraklarını geri almak için fırsat kollamaya başladı. 1733'te İran'da iktidarı ele geçiren Nadir Şah, Osmanlıların eline geçen bölgeleri almak için tekrar savaş açtı. 1735'te Arpaçay'da yapılan muharebeyi Osmanlılar kaybetti. Gence, Tiflis ve Revan İran'ın eline geçti.

Rusya ve Avusturya ile savaşlar

Osmanlı Devleti'nin doğuda İran ile mücadelesini fırsat bilen Avusturya ve Rusya da iki cepheden harekete geçmişti. Azak kalesini ele geçiren Ruslar, Osmanlı kuvvetlerinin toparlanmasına meydan vermeden Gözleve, Kılburun ve Urkapı'yı da işgal ettiler. 12 Temmuz 1737'de harekete geçen Avusturya ordusu ise, Bosna, Sırbistan ve Eflak'a girdi. Bu mağlubiyetler üzerine I. Mahmut sadarete getirdiği Muhsinzade Abdullah Paşa'yı Rusya üzerine, Hekimoğlu Ali Paşa'yı da Avusturya üzerine sefere memur etti. Muhsinzade süratli bir hareketle Özi ve Kılburun kalelerini ele geçirirken, Hekimoğlu Ali Paşa ise Banya Luka'yı kuşatan Avusturya kuvvetlerine büyük bir darbe indirdi. Yapılan savaşta Avusturya kuvvetlerinin asker zayiatı 60 bin idi. Hekimoğlu Ali Paşa'nın bu zaferi İstanbul'da büyük bir sevince yol açtı. Avusturya ve Rusya barış istemek zorunda kaldı. Nihayet 18 Eylül 1739'de yapılan Belgrad Antlaşması'yla Avusturya ile Tuna ve Sava nehirleri sınır olarak belilendi ve 1718 yılında imzalanan Pasarofça Antlaşması ile kaybedilen Kuzey Bosna, Batı Eflak ve Belgrad dahil Kuzey Sırbistan geri alındı. Rusya ise Azak Kalesi'ni ele geçirmekle beraber Azak Denizi'nde donanma bulunduramayacaktı.

Kapitülasyonlar
Osmanlı Devleti Atlas Okyanusu ticareti karşısında gerileyen Akdeniz ticaretini canlı tutmak amacıyla I. Süleyman devrinde 1536 yılında müttefiki Fransa'ya ticaret ve gümrük kolaylıkları sağlamıştı. Tek taraflı olarak verilen bu ayrıcalıklar süresi bittiğinde uzatılmak suretiyle sürdürülüyordu. Rusya ve Avusturya ile imzalanan Belgrad Anlaşmalarında arabuluculuk ve kolaylaştırıcı rol üstlenen Fransa'ya bu kapitülasyonlar 1740 yılında imzalanan bir anlaşmayla sürekli olarak verildi.

XIX. Yüzyıldan itibaren birçok ülkeye teşmil edilen ve Osmanlı Devleti'nin ekonomisine zarar vermeye başlayan kapitülasyonlar 24 Temmuz 1923 tarihinde Lozan Anlaşması ile kaldırıldı.

İran ile yeniden savaş

Avrupa devletleriyle anlaşmalar sağlayan I. Mahmud, yeniden İran üzerine döndü. Nadir Şah, bu vaziyet karşısında Osmanlılarla baş edemeyeceğini anlayınca, Kasr-ı Şirin Antlaşması maddeleri üzerinden anlaşma teklifinde bulundu ve bu istek kabul edildi (1746).

Islahatlar
I. Mahmut, Lale Devri'nde (1718-1730) büyük bir hız kazanan Osmanlı reform hareketinin Patrona Halil İsyanı ile kesintiye uğradığı bir siyasi ortamda tahta geçti. Amcası III. Ahmed'in başlattığı reform politikasını daha çekingen bir üslupla da olsa sürdürmeye gayret etti. İsyandan sonra duraksayan matbaacılık hamlesinin yeniden canlandırılmasına izin verdi. Başta Ayasofya kütüphanesi olmak üzere kütüphaneler kurdu. Daha sonra Nuruosmaniye Camii adını alan camiin Avrupa mimarisi tarzında inşa edilmesi için Simon Kalfa adlı Ermeni mimarı görevlendirdi ise de, daha sonra gelen tepkiler üzerine bu projeden vazgeçti.

1729 yılında Osmanlı Devleti'nin hizmetine giren Humbaracı Ahmet Paşa'nın öncülüğünde Humbaracı Ocağı büyük bir gelişme sağladı ve gerek Avusturya'ya gerekse Rusya'ya karşı kazanılan başarılarda önemli pay sahibi oldu.

Mimari eserler
Birinci Mahmud döneminin en büyük eseri Hekimoğlu Ali Paşa Camii ve Külliyesi oldu. Tophane'de inşa edilen Birinci Mahmud Çeşmesi, Halep'te yapılan Osman Paşa Külliyesi, Kahire'deki Habbaniye Sultan Birinci Mahmud Tekkesi ve Sebili, Erzurum'daki Vezir İbrahim Paşa Camii, Cağaloğlu'ndaki Hacı Beşir Ağa Külliyesi, Saliha Sultan Çeşme ve Sebili (annesi tarafından yaptırıldı) ve Şumnu'da inşa edilen Şerif Halil Paşa Camii dönemin diğer önemli mimari eserleridir.

Ölümü
Zor bir dönemde padişah olmasına rağmen ülke içinde ve dışında huzuru sağlayan, Osmanlı Devleti'nin gerileme sürecini bir süreliğine de olsa yavaşlatmayı başaran I. Mahmut, 13 Aralık 1754'te hastalığına rağmen çıktığı Cuma namazından dönerken, Demirkapı'da at sırtında öldü. Yeni Cami Turhan Valide Sultan Türbesi'nde babası II. Mustafa'nın yanına gömüldü.

Kişiliği

Devrinin vakanüvislerince zeki, anlayışlı, hamiyetli, lütufkâr ve merhametli bir zat olarak tanıtılan I. Mahmud, hadiseleri sonuna kadar takip eder, devlet işlerinde istişarede bulunur, acele etmez ve telaş göstermezdi. Yeniliği sever ve memleketi bu yoldan yükseltmeye gayret ederdi. İlim, sanat, edebiyat meclislerindeki sohbetlere katılır ve Sebkatî mahlası ile şiirler yazardı. Devrinde ilim, kültür ve sanat sahalarında kıymetli eserler yazıldı. Beşiktaş'ta Arap İskelesi Camii, Rumeli Hisarı'nda İskele Camii ve Yıldıztepe mescitleri yaptırdığı bazı eserlerdir.

Ailesi

Eşleri
 Ayşe Başkadın
 Hatem Başkadın
 Alicenab Kadın
 Verdinaz Kadın
 Hatice Rami Kadın
 Tiryal Kadın
 Fehmi Hanım
 Meyyase Hanım

Kaynakça

Dış bağlantılar

  say.329-347

  say.246-248

|}

1696 doğumlular
Edirne doğumlular
1754 yılında ölenler
18. yüzyılda Osmanlı padişahları
18. yüzyıl dini liderleri
Osmanlı İmparatorluğu gerileme dönemi
İstanbul'da ölenler
İstanbul'da defnedilenler
İki kutsal caminin hizmetkârları
I. Mahmud

I. Mahmud


أبو عثمان الدمشقي عالم عربي مسلم اسمه الكامل أبو عثمان سعيد بن يعقوب الدمشقي، طبيب ومصنف وعالم من الشام. ذكره ابن أبي أصيبعة، قال: (كان من الأطباء المشهورين في دمشق والمذكورين والمعروفين في المدينة وحلب ومكة والكثير من البلاد، ونقل كتباً كثيرة إلى العربية من كتب الطب وغيره، وكان منقطعاً إلى علي بن عيسى. وقال ثابت بن سنان أن أبا الحسن علي بن عيسى الوزير اتخذ ال بيمارستان بالحربية سنة 302 هـ في دمشق جهزة وأنفق عليه من ماله، وقلّده أبا عثمان سعيد بن يعقوب الدمشقي. وذكر من مصنفاته (مسائل) جمعها من كتاب جالينوس، وومقاتلات وكتابات طبيه منها مقاله في النبض، نبغ واشتهر أبوعثمان الدمشقي في العلاج وعلوم الطب. من كلام ابي عثمان الدمشقي: .

مؤلفاته
ولابي عثمان الدمشقي من الكتب مسائل جمعها من كتاب جالينوس في الاخلاق، مقالة في النبض مشجرة، وهي جوامعه لكتاب النبض الصغير لجالينوسز

مصادر
ابن ابي اصيبعة: عيون الانباء في طبقات الاطباء

مراجع

أشخاص من دمشق
أطباء عرب
سنة الولادة غير معروفة
أطباء مسلمون
مترجمون عرب
أطباء الشام
أطباء في القرن 3 هـ
وفيات 302 هـ
وفيات 914
مترجمو القرن 9 م
أطباء القرن 9

أبو عثمان الدمشقي


MSDN Academic Alliance (MSDNAA) යනු මයික්‍රොසොෆ්ට් සමාගම විසින් උසස් අධ්‍යාපනික ආයතන සහ විශ්වවිද්‍යාල ආදිය සඳහා ඇතිකරන ලද මෘදුකාංග වැඩපිළිවෙලකි.මෙයට සහභාගී වන ආයතන විසින් එම්.එස්.ඩී.එන්.ඒ.ඒ සේවාව සඳහා වාර්ෂිකව යම් ගෙවීමක් කල යුතුය.අදාළ අංශ  (පරිගණක විද්‍යා, පරිගණකඉංජීනේරු, තොරතුරු තාක්ෂණ, සහ ඊට අදාළ ක්ෂේත්‍ර වල අධ්‍යාපන ආයතන) මෙන්ම ශිෂ්‍යයන් හා අධ්‍යාපන ආයතන වලටද  මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස්, විෂුවල් ස්ටුඩියෝ වැනි මෘදුකාංග වල අවසර ලත් පිටපත් ලබාගතහැක.

අධ්‍යාපන ආයතන සහ විශ්වවිද්‍යාල සඳහා ලැබෙන මෘදුකාංග ලැයිස්තුව එම ආයතන සමග එළඹී ඇති ගිවිසුමට අනුව රඳාපවතී.

මෙම මෘදුකාංග coursework සහ පෞද්ගලික, වාණිජ නොවන අරමුණු සඳහා යොදාගතහැක.අදාල ආයතනයන්හි ශිෂ්‍යය කාලය අවසන් වුවද, මෙම  නිෂ්පාදන වාණිජ නොවන අරමුණු සඳහා තවදුරටත් භාවිතා කලහැක..  ශිෂ්‍යය කාලය අවසන් වීමෙන් අනතුරුවද ආරක්ෂණ යාවත්කාල කිරීම්, සේවා ඇහුරුම් ආදී යාවත්කාල කිරීම් මයික්‍රොසොෆ්ට් බාගතකිරීම් මධ්‍යස්ථානය මගින් නොමිලේ ලබාගත හැක.

විශ්වවිද්‍යාල/උසස් පාසැල් හෝ e-academy මගින් පවත්වාගෙන යන විශේෂ වෙබ් අඩවි මගින්  එම්.එස්.ඩී.එන්.ඒ.ඒ මෘදුකාංග පරිශීලනය කල හැක.e-academy මගින් පවත්වාගෙන යන සේවා ඊ-ඇකඩමි ලයිසන්ස් මැනේජ්මන්ට් සිස්ටම්(e-academy License Management System) හෝ ඊ.එල්.එම්.එස් ලෙස හැඳින්වේ. එම්.එස්.ඩී.එන්.ඒ.ඒ හි ගිවිසුම අනුව පරිශීලනය තීරණය කරන අතර, නිශ්චිත අවශ්‍යතා සපුරාලන සිසුන් හටද සාමාන්‍යයෙන් ලබාදෙනු ලැබේ.(දැනට විද්‍යා, තාක්ෂණ, ඉංජීනේරු විද්‍යාව හෝ ගණිතය ආදී ක්ෂේත්‍රයක ලියාපදිංචි වී හෝ ඉගැන්වීම පාඨමාලාවක නියුතු වී සිටිය යුතුය).

එම්.එස්.ඩී.එන්.ඒ.ඒ ගිණුම්  MSDN හි සැබෑ දායකත්ව-ගිණුම් ලෙස නොසැලකන අතර එමගින් එම්.එස්.ඩී.එන් වෙබ් අඩවියේ ග්‍රාහක අංශයේ හෝ එහි බාගතකිරීම් සඳහා ප්‍රවේශ විය නොහැක.

ලබාගතහැකි මෘදුකාංග
පහත සඳහන් මෘදුකාංග මේ යටතේ බෙදාහැරේ:
 මයික්‍රොසොෆ්ට් විෂුවල් ස්ටුඩියෝ 2010 (සියලු සංස්කරණ)
 මයික්‍රොසොෆ්ට් විෂුවල් ස්ටුඩියෝ 2008 (සියලු සංස්කරණ)
 මයික්‍රොසොෆ්ට් විෂුවල් ස්ටුඩියෝ 2005 (සියලු සංස්කරණ)
 වින්ඩෝස් සර්වර් (2003, 2008, 2008 R2 - සියලු සංස්කරණ)
 වින්ඩෝස් 7 (Professional and Enterprise)
 වින්ඩෝස් විස්ටා (Business and Enterprise)
 වින්ඩෝස් එක්ස්පී (Professional)
 MSDOS (6.0 and 6.22)
 මයික්‍රොසොෆ්ට් එක්ස්ප්‍රෙශන් ස්ටුඩියෝ (1, 2, 3, 4)
 මයික්‍රොසොෆ්ට් SQL සර්වර් (2005, 2008, 2008 R2 - all editions)
 මයික්‍රොසොෆ්ට් ඇක්සස් (2003, 2007, 2010)
 මයික්‍රොසොෆ්ට් වන්නෝට් (2007, 2010)
 මයික්‍රොසොෆ්ට් ප්‍රොජෙක්ට් (2007, 2010)
 මයික්‍රොසොෆ්ට් Visio (2007, 2010)
 හයිපර්-V

මෙම ලැයිස්තුවේ මයික්‍රොසොෆ්ට් මෘදුකාංග සියල්ලමා පාහේ අඩංගුවේ.එලෙසම ඉන් බහුතරයක් පවත්නා සියලු සංස්කරණයන් සහ භාෂාවලින් ලබාගත හැක.
සැලකියයුතුයි:

 Desktop Windows (සර්වර් නොවන) හි සියලුම සංස්කරණය ලබාගත නොහැක (උදා: සාමාන්‍යයෙන් Ultimate සංස්කරණය එම්.එස්.ඩී.එන්.ඒ.ඒ හි අඩංගු නොවේ).
 Office suite හි ඇක්සස්, Visio, Project, වන්නෝට් සහ ගෲව් පමණක් අඩංගු වේ (වර්ඩ්, එක්සෙල්,පවර්පොයින්ට් සහ අවුට්ලුක් අඩංගු නොවේ).

යොමුව

වැඩිදුර
 Microsoft Developer Network (MSDN)
 DreamSpark
 Open Source University Meetup
 Secure Download Cabinet

බාහිර සබැඳි
 MSDN Academic Alliance Homepage
 MSDN AA End User License Agreement (EULA)
 Search for schools participating in the MSDNAA
 e-academy Inc.

Microsoft initiatives
වින්ඩෝස් මෘදුකාංග
Academia
Licensing organizations

මයික්‍රොසොෆ්ට් ඇකඩමික් එලායන්ස්


Kuşcuören, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Ankara iline 115 km, Kızılcahamam ilçesine 37 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Kuşcuören, Kızılcahamam


Grønlands moskusokser er en dansk dokumentarfilm fra 1962, der er instrueret af Christian Vibe.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1962

Dokumentarfilm fra Danmark
Grønlands fauna

Grønlands moskusokser


Franz Beckenbauer, (d. 11 Eylül 1945), Alman eski futbolcu, teknik direktör ve yönetici. Bayern Münih kulübünün eski başkanı, lakabı der Kaiser (imparator) dur.

Liderlik özellikleri, baskın oyun karakteri ve ilk isminin Franz (Avusturya imparatorlarını hatırlatması) olması bu lakabı almasını sağlamıştır. Kariyerinin büyük bir bölümünde 5 numaralı formayı giydi, Cosmos takımında ise 6 numarayı aldı. Dünyanın en ünlü savunma oyuncularından biridir ve çağdaş libero kavramının da yaratıcısı olarak kabul edilir. Bütün futbol otoriteleri tarafından defanstan topla çıkışları, attığı çalımlarla en iyi ve en saygın oyuncular listesine girmiştir. Topa falsolu vuruşları da ünlüdür.

Bu takımın formasıyla sergilediği oyunlarla Alman millî takımına seçilirken, Avrupa'nın en iyi futbolcuları arasında gösterildi. Futbola modern libero kavramını getirdi. 103 kez ulusal takımda yer aldı, 50 kez Alman millî takımının başında kaptan olarak sahaya çıktı. 1966 ve 1968'de Almanya'da, 1976'da Avrupa'da Yılın Futbolcusu seçildi. Bayern Münih formasıyla 4 kez Bundesliga, 4 kez DFB-Pokal, 3 Avrupa Şampiyon Kulüpler (1974, 1975 ve 1976), 1 kez de Avrupa Kupa Galipleri (1969) kupaları kazandı. 1972'de Avrupa Şampiyonu olan, 1974'te de FIFA Dünya Kupası sahibi olan Alman millî takımındaki başarılı futboluyla alkış topladı. Alman millî takımıyla 1966 FIFA Dünya Kupası ve 1976 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda final oynadı. 1977-1980 yılları arasında futbol hayatını ABD'de, New York Cosmos kulübünde sürdürdü. Jübile maçında kendi kalesine gol attı.

Özel hayatı

Franz Beckenbauer, 1945'te postahanede sekreterlik yapan Franz Beckenbauer (d. 1905, ö. 1977) ve eşi Antonia'nın (d. 23 Haziran 1913, ö. 11 Ocak 2006) çocuğu olarak Münih, Giessing'te dünyaya geldi.

İlk evliliğini 1966'da yaptı ve bu birliktelik 1990'a kadar devam etti. Bu evlilikten iki oğlu oldu. Bunlardan Stephan Beckenbauer, daha önceki ilişkilerinden birinden dünyaya gelmiştir. 1977-1988 arasında fotoğrafçı Diana Sandmann ile birlikteydi. 1980'lerin sonunda ise Bayern Münih kulübü sekreterlerinden birinden birçok daha dünyaya getirdi. 1990'da ikinci eşi olan Sybille ile evlendi ve bu evlilik 2004'te bitti. 2006 FIFA Dünya Kupası ilk turu son maçlarının tarihi olan 23 Haziran 2006'da üçüncü kez evlendi. Çiftin bu evlilikten doğan iki çocuğu vardır.

1963'te, 18 yaşındaki Beckenbauer, o dönemki kız arkadaşının hamile olması ve çiftin evlenmeyeceğini açıklaması nedeniyle medyada yer bulmuştu. Dönemin bakış açısı nedeniyle, Almanya Futbol Federasyonu tarafından Almanya'nın gençlik millî takımlarına katılması yasaklanmıştı. Bu karar, takımın başına Dettmar Cramer'in gelmesiyle değiştirildi.

Beckenbauer, Almanya'da futbola devam ettiği 1982'den beri Avusturya'da Obendorf'ta yaşamaktadır. 12 Nisan 2006'da, Beckenbauer için Avusturya Postası 75 centlik pul bastığını açıkladı. Pulun üstüne Beckenbauer'ın New York Cosmos döneminden Andy Warhol tarafından yaratılmış bir çalışma vardı.

Futbolculuğu

İlk yılları

II. Dünya Savaşı'ndan hemen sonra Münih'te bir posta çalışanının ikinci çocuğu olarak dünyaya geldi. Futbola 1954 yılında SC 1906 München takımında başladı. Futbola santrafor olarak başlayıp 1954 FIFA Dünya Kupası yıldızı Fritz Walter'ı örnek alıyordu. Beckenbauer, ayrıca o yıllarda TSV 1860 München takımını desteklemekteydi.

1959'da Nuebiberg şehrinde düzenlenen bir 14 yaş altı futbol turnuvasına katıldı. Beckenbauer ve SC Münih 06 takımındaki arkadaşları, takımın ekonomik nedenlerden ötürü altyapısını kapatacağı haberi ile birlikte, bu turnuva sonunda 1860 Münih'e geçmeyi planlıyorlardı. Ancak turnuva sonunda SC Münih ve 1860 Münih takımları karşı karşıya geldiler. Gergin geçen maç sırasında Beckenbauer ve karşı takımdan bir futbolcu kavgaya tutuştular. Bu kavgadan sonra Beckenbauer kararını değiştirip, Münih'in başka bir takımı olan Bayern Münih altyapısına geçme kararı aldı.

Bayern Münih

1959'da Bayern Münih'e transfer oldu. 1963'te A takıma yükseldi. O sezon Bayern Münih, Almanya ikinci ligi olan Regionalliga'nın Güney grubunda mücadele ediyordu. Bundesliga'ya çıkma gruplarına kalan takımın teknik direktörü Zlatko Cajkovski, Beckenbauer'ı kadroya aldı. Beckenbauer ilk resmî maçına 6 Haziran 1964'te FC St. Pauli karşısında çıktı ve ilk golünü de bu maç kaydetti. 6 maçta da oynayan futbolcu, St. Pauli ile oynanan ikinci maçta da golle tanıştı ancak Bundesliga'ya yükselemediler.

1964-65 sezonunda Bayern Münih'in efsanevi üçlüsü kaleci Sepp Maier, forvet Gerd Müller ve libero Beckenbauer ilk kez bir araya geldi. Bu birliktelik meyvesini hemen verdi. Bayern, güney grubunu birinci olarak bitirirken, Beckenbauer 31 maçta 16 gol atarak takımın en golcü orta sahası oluyordu. Yükselme grubunda da zorlanmaya ekip, 1963'te kurulan Bundesliga'ya yükseliyordu.

1965-66 sezonu Beckenbauer'in ilk Bundesliga sezonu oldu. Ligin ilk maçında kapısından döndüğü 1860 Münih karşısında forma giydi ancak maçı 1-0 kaybettiler. Kötü başladıkları sezonda kısa sürede toparlanıp ligi üçüncü bitirdiler. Beckenbauer ilk kupasına da sezonun sonunda Almanya Kupası şampiyonluğu ile ulaştı. 6 maçta forma giyen futbolcu finalde Meidericher SV'yi 4-2 yenerlerken maçın skorunu belirleyen gole imza attı.

1966-67 sezonunda Beckenbauer takımın yine en önemli defans oyuncusu olsa da ligde yine hüsran vardı. Ancak Beckenbauer, ilk kez Avrupa sahnesine çıkmıştı. UEFA Kupa Galipleri Kupası'nda da defansta görev yapan Beckenbauer, ilk Avrupa maçını Tatran Presov karşısında oynadı. Bayern Münih, turnuva sonunda kupayı kazanan takım oldu ve tarihinde ilk kez bir Avrupa kupasını müzesine götürdü. O sezon bir kez daha Almanya Kupası'nın sahibiydiler.

1967-68 sezonu Beckenbauer'in ilk kez kupasız geçirdiği bir sezon oldu. Kariyerinde ilk kez 30'un altında lig maçı yapan Beckenbauer, 4 gol 9 asist ile defans olmasına rağmen ofansif yeteneğini gösterdi. Hem Kupa Galipleri Kupasında hem de Almanya Kupası'nda yarı finalde elendiler.

Kupasız geçen bir sezondan sonra 1968'de takımın başına Branko Zebec geçti. Zebec yönetimindeki takımın kaptanlığına ise Beckenbauer getirildi. Beckenbauer muhteşem bir performans göstererek 34 maçın biri hariç hepsinde oynadı. Bayern ilk hafta üçüncü, ikinci hafta ikinci, üçüncü hafta ve sonrasında ise ligi lider olarak sürdürdü. Sezon sonunda Bayern Münih tarihinin ilk şampiyonluğu kazanıldı. Ayrıca Almanya Kupası da müzeye götürüldü. O dönemler modern futbolda bulunmayan ön libero kavramını başarı ile uygulamıştı.

1969-70 sezonunda Beckenbauer ilk kez Şampiyon Kulüpler Kupası'nda mücadele etti. 34 maçın hepsinde forma giyen futbolcu 6 gollük yüksek bir gol grafiği de yakalamıştı. 1970-71 sezonu Münih için üzücü bir sezon oldu. 33. hafta mücadelesinde Bayern Münih, ilk golü Beckenbauer'in attığı maçta Eintracht Braunschweig'ı 4-1 yenerek averaj ile birinciliğe yükselmişti. Son hafta MSV Duisburg'a 2-0 yenilince şampiyonluğu kaybettiler. Sezonun tesellisi Almanya Kupası oldu. Bayern'in 1. FC Köln'ü uzatmalarda 2-1 yenerek kazandığı kupada Münih'in ilk golünü Beckenbauer kaydetmişti.

1971-72 sezonu ile birlikte Bayern Münih'in altın yılları başlıyordu. İlk sezon 6 gol 8 asist ile etkili bir performans göstererek Almanya şampiyonluğunu takıma kazandıran isimlerin en önemlilerinden oldu. İkinci sezon da 6 gol kaydeden Beckenbauer, bir kez daha lig şampiyonluğu gördü. O sezon Münih, daha ilk hafta ligin liderliğini alıp sezon sonuna dek geri vermemişti. 1973-74 sezonunda bir kez daha lig şampiyonluğu kazanılıyor, böylece 3 sezon üst üste şampiyon olan ilk Alman takımı olarak tarihe geçiyorlardı. Beckenbauer, üç sezon da bütün maçlarda forma giymişti. 1973-74 sezonunda ayrıca UEFA turnuvalarının en prestijlisi olan Şampiyon Kulüpler Kupası kazanıldı.

1974-75 sezonunda Bayern uzun yıllardan sonra ilk kez ligde iddiasız bir görüntü çizerek sezonu 10. olarak tamamladı. 33 maçta forma giyen Beckenbauer, uzun süre sonra sezonun en çok forma giyen defans oyuncusu unvanını Georg Schwarzenbeck'e bırakmıştı. Ancak bu sefer de Şampiyon Kulüpler Kupası'nı bir kez daha müzelerine götürdüler. Beckenbauer, yarı finalde bir gol kaydederek takımının finale çıkmasına doğrudan etkide bulunmuştu. 1975-76 sezonunda bir kez daha Avrupa'nın en büyüğü olan Bayern Münih, bu kupayı da üst üste üç kez kazanma başarısını gösteriyordu.

1976-77 sezonu Beckenbauer'in Bayern Münih'te geçirdiği son sezon oldu. Son sezonunda 33 maç 3 gol 7 asist istatistiklerine sahip oldu. Son kupası o sezon kazandıkları Kıtalararası Kupa oldu. 21 Mayıs 1977'de Münih'te oynanan Borussia Mönchengladbach maçı ile Bayern'e veda etti. 2-2 biten maçta, 90. dakikada Münih'in ikinci golünün asistini yapmıştı.

New York Cosmos

1977'de özel sebeplerden ötürü Amerikan ekibi New York Cosmos'a transfer olduğunu açıkladı. Bu nedenler arasında eşinden ayrıldıktan sonra, Alman BILD gazetesi yazarlarından biri ile beraber olması bulunuyordu.

Ünlü futbolcu Pele'nin futbolcu bırakmasından sonra, Carlos Alberto Torres ile birlikte takıma transfer edildi. İlk sezonunda 15 maçta forma giydi ve 4 gol 5 asistlik performans gösterdi. Cosmos, sezonu 5 sene sonra şampiyonlukla kapadı. Beckenbauer ligin en değerli futbolcusu ödülünü kazandı. Cosmos aynı başarıyı 1978'de tekrarladı. 1979'da doğu konferansı şampiyonu olsalar da play-off'larda elendiler. 1980'de bir kez daha şampiyonluğa uzandılar.

1983'te Cosmos'a geri dönen Beckenbauer, 25 maçta 2 gol 10 asist ile oynayıp doğu konferansı liderliğine yardım etti ancak çeyrek finalde elendiler. Bu turnuvadan sonra aktif futbolu bıraktı.

Hamburger SV

1980-81 sezonu öncesinde Beckenbauer, Bundesliga'ya dönme kararı aldı ve Kasım ayında Hamburg'a transfer oldu. Bu transferde Bayern'de beraber çalıştığı Branko Zebec'in Hamburg'un başında olmasının büyük etkisi vardı. Hamburg ile Beckenbauer'in eksi takımı Bayern Münih arasında geçen şampiyonluk yarışında gülen taraf Bayern olmuştu.

1981-82, Beckenbauer'in son Bundesliga sezonu oldu. 10 lig maçında forma giyen futbolcu kariyerinde son kez Bundesliga şampiyonluğu yaşadı. Ayrıca UEFA Kupası'nda da 5 maçta mücadele edip Hamburg'un ikinci olmasına yardım etti.

Millî takım kariyeri

İlk yılları

Beckenbauer, ilk kez millî takım formasını 8 Mart 1964 tarihinde Lörrach'ta İsviçre karşısında Almanya genç millî takımda giydi. Almanya maçı 2-1 kazanırken 2 gol kaydetti. UEFA Gençler Turnuvası'nda iki grup maçında da forma giyip bir gol kaydetti.

10 Mart 1965'te ise ilk kez Almanya B millî takımı forması giydi. 1 Eylül 1965'te ise ikinci ve son kez Sovyetler Birliği karşısında forma giydi.

26 Eylül 1965'te İsveç ile oynanan FIFA Dünya Kupası eleme maçında ilk kez Almanya millî futbol takımı forması giydi. İlk maçına çıkarken sadece 6 Bundesliga maçı oynamıştı. 2-1'lik galibiyet ile İngiltere'de düzenlenen FIFA Dünya Kupası'na katılma biletini kazandılar. 23 Mart 1966'da Hollanda ile oynanan beşinci millî maçında ilk gollerini attı.

1966 FIFA Dünya Kupası

İngiltere'de düzenlenen 1966 FIFA Dünya Kupası'nda Beckenbauer, defansif orta saha olarak oynamasına rağmen turnuvada yıldızlaştı. İsviçre ile oynanan ve 5-0 kazandıkları ilk kupa maçında iki gol kaydetti. Turnuvada ise dört gol ile, gol krallığında üçüncü olan dört futbolcudan biri oldu. İngiltere ile oynanan final maçında, İngilizlerin efsanevi ismi Bobby Charlton ile birebir mücadele etti ve bu nedenle final maçında çok etkili bir mücadele gösteremedi. Aslında Arjantin ve SSCB maçlarında aldığı sarı kartlar nedeniyle finalde oynamaması gerekiyordu, ancak FIFA'nın o dönem uyguladığı karar neticesinde kartların finallere yansımaması sağlanmıştı.

1 Haziran 1968'de Almanya, tarihinde ilk kez İngiltere'yi yendi. 1-0 biten maçın tek golünü Beckenbauer kaydetmişti.

1970 FIFA Dünya Kupası

Meksika'da düzenlenen 1970 FIFA Dünya Kupası'nda Beckenbauer, her zaman oynadığı libero pozisyonunda oynayamadı çünkü yerinde Willi Schulz ve Karl-Heinz Schnellinger oynuyordu. Çeyrek finalde İngiltere karşısında 2-0 geriye düşen Almanya'nın ilk golünü kaydetti ve maçı uzatmalarda 3-2 kazandılar. Yarı finalde İtalya ile karşılaştılar. Uzatmalara giden maçta Beckenbauer 111. dakikada omzundan sakatlandı. Ancak Almanya'nın oyuncu değiştirme hakkı bitmişti, bu nedenle omzu sarılı bir şekilde oyuna devam etti. Almanya, İtalya'ya 4-3 yenilerek elendi. Beckenbauer, sakatlığı nedeniyle üçüncülük maçında oynatılmadı. Almanya turnuvayı Dünya üçüncüsü olarak bitirdi.

1971'de teknik adam Helmut Schön tarafından tekrar libero pozisyonuna geçti. 25 Nisan 1971'de İstanbul'da Türkiye ile oynanan maçta ilk kez Almanya kaptanı olarak sahaya çıktı. Aslında Uwe Seeler'ın ardından Wolfgang Overath kaptanlığı devam ettirecekti ancak, Overath'ın sakatlığı nedeniyle Beckenbauer kaptanlığı aldı ve Overath'ın dönüşünden sonra da bu görevi devam ettirdi.

EURO 1972

1972 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda Almanya liberosu ve kaptanı Beckenbauer'in takımı SSCB'yi finalde 3-0 yenip Avrupa Şampiyonluğunu kazandı. Bu turnuva sonrası Avrupa'nın en iyi futbolcusu ödülünü kazandı. 1970'te Gerd Müller'den sonra bu ödülü kazanan ikinci Alman futbolcu oldu.

24 Kasım 1973'te Stuttgart'ta oynanan ve İspanya'yı 2-1 yendikleri maç ile, 73 maç ile Almanya millî takımının en çok forma giyen ismi oldu. Uwe Seeler'in rekorunu kıran Beckenbauer'in rekoru 20 yıl sonra Lothar Matthaus tarafından kırıldı.

1974 FIFA Dünya Kupası

1974'te Beckenbauer, üçüncü kez FIFA Dünya Kupası'na katıldı. 1974 FIFA Dünya Kupası grup maçları çok parlak geçmemiş, Doğu Almanya'ya 1-0 yenilmişlerdi. Ancak daha sonra performanslarını ikinci turda arttırıp sırasıyla Yugoslavya, Polonya ve İsveç'i yenip finale çıktılar. Finalde Hollanda'yı 2-1 yenerek FIFA Dünya Kupası'nı müzelerine götürdüler.

EURO 1976

Beckenbauer'in son uluslararası turnuvası 1976 Avrupa Futbol Şampiyonası oldu. Beckenbauer, bir kez daha takımını şampiyona finallerine taşımıştı. Beckenbauer'in 100. millî maçı olan Çekoslovakya karşısında oynanan final maçında penaltılarla şampiyonluğu kaybettiler. Buna rağmen Beckenbauer, turnuva sonrası Avrupa'nın en iyi futbolcusu ödülünü bir kez daha kazandı.

Beckenbauer, millî takımlar ile birlikte dördüncü kez bir uluslararası turnuva finalinde mücadele etmişti. Beckenbauer, iki Avrupa şampiyonası ve iki FIFA Dünya Kupası finalinde oynayan tek Avrupalı futbolcudur. (Fransız millî futbolcular Fabien Barthez, Marcel Desailly, Bixente Lizarazu, Lilian Thuram ve Sylvain Wiltord da dört finalde mücadele etmiş ancak bunların içinde bir ya da iki tane FIFA Konfederasyonlar Kupası finali bulunmaktadır.)

Son yılları

1977'de ABD ekibi New York Cosmos'a transferi millî takım macerasının sonu anlamına geliyordu. 1974 FIFA Dünya Kupası'nda Real Madrid'de oynayan Günter Netzer'in performansından sonra, yurt dışında oynayan futbolcuların iyi çalıştırılmadığı düşünülüyordu. Amerika Ligi'nin de imajı bu yargıyı destekliyordu. Ayrıca Cosmos, Beckenbauer'i 1978 FIFA Dünya Kupası kadrosuna yollamayacağını açıklamıştı.

Bu nedenle 23 Şubat 1977'de Fransa'ya 1-0 yenildikleri 103. millî maçı Beckenbauer'in son maçı oldu. 17 Kasım 1993'e kadar en çok forma giyen millî futbolcu unvanını korudu. 12 yıllık millî takım hayatında 103 maçta forma giyip 14 gol kaydetti.

Uluslararası Goller

Gol ve sonuç tablosu. Almanya'nın golleri önce yazılmıştır:

Teknik direktörlüğü

İlk yıllar

1984 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda Almanya'nın başarısızlığı üzerine, şampiyona sonrasında görevden alınan Jupp Derwall'ın yerine Bild gazetesi ve menajeri Robert Schwan'ın tezgahladığı Beckenbauer gazeteye "Hazırım" mesajı verdiği asparagas haberden sonra kamuoyu baskısıyla, antrenörlük lisansı bulunmamasına karşın "Teamchef" yani "Takım Şefi" unvanıyla millî takımın  teknik direktörlüğüne getirildi. "Takim Şefi"'ne, bir Bundesliga takımını yönetmekte olan bir yardımcı antrenör eşlik etmek zorundaydı. Bu görevi önce Horst Köppel, sonra da Holger Osieck üstlenmiştir.

Beckenbauer'in millî takım başındaki ilk maçı 12 Eylül 1984'te Düsseldorf'ta oynanan ve Arjantin'e 1-3 yenildikleri maç oldu. Ancak 1986 FIFA Dünya Kupası eleme maçlarında Portekiz, İsveç, Çekoslovakya ve Malta'lı grupta birinci olarak turnuvaya katılma hakkı kazandı. Tek mağlubiyetini, gruptan çıkmayı garantiledikten sonra Portekiz'e karşı aldı.

1986 FIFA Dünya Kupası

1986 FIFA Dünya Kupası'na Beckenbauer ile katılan Almanya'dan büyük beklentiler bulunmamaktaydı. İlk turda Danimarka'ya 2-0 yenilen ve iyi maçlar oynamayan takım yine de FIFA Dünya Kupası finaline yükseldi. Finalde Arjantin ile karşılaşan takım, turnuvadaki en iyi maçlarından birini oynayıp, 2-0 geriden durumu 2-2'ye getirse de maçı 3-2 kaybedip Dünya ikincisi oldular.

FIFA Dünya Kupası sırasında, Beckenbauer ile kaleci Uli Stein arasında yaşanan sorunlar da turnuvaya damga vurmuştu. Beckenbauer, turnuvada birinci kaleci olarak Harald Schumacher'i kullanmaya karar vermişti. Stein ise Beckenbauer'in rol aldığı bir çorba reklamına gönderme yaparak "çorbadaki palyaço" yorumunu yaptı. Beckenbauer, Stein'ı açıklamalarından ötürü turnuva devam ederken kadro dışı bırakıp, evine gönderdi.

EURO 1988

Almanya'da düzenlenen 1988 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda ev sahibi takım, turnuvanın favorilerinden biri olarak gösteriliyordu. Ancak, Almanya turnuvayı kazanacak olan Hollanda'ya 2-1 yenilerek yarı finalde elendiler. Bu galibiyet, Beckenbauer'in de mücadele ettiği 1974 FIFA Dünya Kupası finalinin rövanşı olarak görülüyordu.

1990 FIFA Dünya Kupası

Beckenbauer, 1990 FIFA Dünya Kupası elemelerinde zor anlar yaşayıp, turnuvaya katılmayı son maçta Galler'i 2-1 yenerek başarmıştı. Almanya, grupta Hollanda'nın ardından ikinci olmuştu. İtalya'da düzenlenen FIFA Dünya Kupası'nda iki takım turnuvanın ikinci turunda tekrar karşı karşıya geldi. Almanya, bu sefer Euro 1988'in rövanşını alıp, rakiplerini yendi.

Turnuva kadrosuna Beckenbauer, İtalya'da forma giyen Alman futbolcuları tercih edip, Inter futbolcusu Lothar Matthäus'u kaptan yapmıştı. Önceki turnuvalara hep kötü başlayan Almanya, bu sefer Yugoslavya'yı 4-1 yenerek turnuvaya başladı. Beckenbauer, dört sene önceki turnuva gibi takımı yine finale taşıdı ve yine rakip Arjantin'di. Beckenbauer, Arjantin'in yıldızı Diego Maradona'yı tutma görevini Guido Buchwald'a verdi ve başarılı oldu. Almanya'nın tek kale oynadığı maçı, 85. dakikada penaltı ile Andreas Brehme'nin bulduğu golle kazanıp FIFA Dünya Kupası'nın üçüncü kez sahibi oldular. Franz Beckenbauer, Brezilyalı Mario Zagallo'dan sonra FIFA Dünya Kupası'nı hem oyuncu hem de teknik direktör olarak kazanan ikinci ve son kişi oldu. Turnuvadan sonra Almanya Futbol Federasyonu, Beckenbauer'e onursal bir teknik direktörlük lisansı verdi. Turnuva sonrası, kulüp kariyerine başlamak için millî takımı bıraktı.

Teknik direktörlük kariyeri (1990-1996)

1990-91 sezonunda Beckenbauer, Fransız ekip Marseille'da önce koç, sonra da teknik direktör olarak çalışmaya başladı. Sezona Gérard Gili ile başlayan takıma ligin 10. haftası dahil oldu. Takımı 11 hafta çalıştırdı ancak ligde ve Avrupa'da bazı kötü sonuçlar alınınca Marsilya başkanı, Beckenbauer'ı Futbol Direktörlüğü görevine getirip, yerine Raymond Goethals'ı aldı. Sezon sonunda Marsilya, Fransa Ligi şampiyonluğunu kazandı. Ayrıca takım Şampiyon Kulüpler Kupası finaline çıktı. Uzatmaların 0-0 bittiği Kızılyıldız maçını penaltılarla 3-5 kaybedip Avrupa ikincisi oldular.

1993-1996 arasında çok kısa süren dönemler için Bayern Münih'i çalıştırdı. 1991'de kulübüne başkan yardımcısı olarak geri dönmüştü. İki kez Erich Ribbeck ve Otto Rehhagel'in kovulmasından sonra teknik direktörlüğe geçti. Bu kısa dönemlerin ilki olan 1994'te lig üçüncüsü olarak aldığı Bayern ile Bundesliga şampiyonu oldu. İkincisi olan 1996'da ise Dortmund ile 3 puan farkı olan Bayern'i lig şampiyonu yapamasa da UEFA Kupası'nın sahibi oldu.

Spor adamlığı (1991'den itibaren)

25 Kasım 1991'de, Beckenbauer, FC Bayern Münih'in başkan yardımcılığına seçildi. 1994-2009 yılları arasında ise kulüp başkanlığı yaptı. 2006 FIFA Dünya Kupası'nın Almanya'ya getirilmesi konusunda büyük çaba gösterdi ve Organizasyon Komitesi'nde görev yaptı. 1998-2010 arasında ise Almanya Futbol Federasyonu'nda da başkan yardımcılığı yaptı.

2005 yılı başında Beckenbauer, UEFA başkanlığı için aday olacağını açıkladı. 21 Nisan 2005'te Estonya, Tallinn'de toplanan UEFA Komisyonu seçimleri 2006'dan 2007'ye ertelediğini açıkladı. Ancak Beckenbauer, 2006'da Organizasyon Komitesi'nde göreve başladığı için adaylıktan vazgeçtiğini açıkladı. Ayrıca başkan Lennart Johansson aday olduğu sürece, onun karşısında aday olmayacağını belirtti. 26 Ocak 2007 seçimlerinde Johansson aday olduğu için Beckenbauer adaylığını koymadı. Düsseldorf'ta yapılan oylamada Michel Platini seçimleri 27'ye 23 oyla kazanıp başkan oldu.

Ocak 2007-Haziran 2011 arasında Beckenbauer, FIFA Yönetim Kurulu'nda çalıştı. Nisan 2011'de ise FIFA Futbol 2014 adı verilen, futbolun gelişimi ve geleceği konulu proje grubunun başına getirildi. Pele ve Bobby Charlton da bu projenin üyelerindendir.

Teknik Direktörlük İstatistikleri

 Olimpik Marsilya ile 1990-91 Şampiyon Kulüpler Kupası sezonunda üç maç yaptı. Birinci turda Dinamo Tiranë ile 0-0 berabere kaldı. İkinci turda Lech Poznań'a deplasmanda 3-2 yenilip, kendi sahasında 6-1 yendi.
 Bayern Münih ile 1995-96 UEFA Kupası sezonunda iki maç yaptı. Finalde Bordeaux'yu 2-0 ve 3-1 yendi.

Medya yıldızı

1966'da futbolcu olarak kazandığı şöhretin yanında "Gute Freunde kann niemand trennen" (Kimse iyi arkadaşları ayıramaz) adlı bir şarkı kaydetti. Bu single ile 1966 yılının sonlarında müzik listelerine 31. sıradan girdi. Hazır çorba üreticisi Knorr'un reklam yüzü oldu.  "Kraft in den Teller - Knorr auf den Tisch" (Tabakta güç - Sofrada Knorr) sloganlı reklamlardan 12.000 DM kazandı. 1971'de Kurt Wilhelm tarafından yönetilen televizyon için çekilen komedi filmi Olympia Olympia'da oynadı.

Futbolculuk yıllarından sonra popülerliğini televizyon yorumculuğu, Bild gazetesinde köşe yazarlığı ve çeşitli reklam oyunculuklarıyla devam ettirdi. Telefon firması O2'nin reklamlarında söylediği "Ja ist denn heut' scho' Weihnachten?" (Bugün Noel gecesi miydi?) sloganı bir deyime dönüşüp, 3 yıl boyunca reklam televizyonlarda döndü.

Diğerleri

"İmparator" lakabı

1968'den itibaren Beckenbauer'a medya ve futbolseverler tarafından "İmparator" lakabını taktı. Bir rivayete göre Viyana'da hazırlık maçı yapmak için bulunan Bayern Münih kampında, Beckenbauer eski Avusturya imparatoru I. Franz'ın büstünün yanında bir fotoğraf çektirdi. Sepp Graf tarafından yazılan makalede, resmin yanında Beckenbauer "futbol imparatoru" olarak betimlenmişti. "İmparator" lakabı kısa sürede yaygınlaştı.

Genel olarak bu hikâyenin doğruluğuna inanılsa da Welt am Sonntag gazetesi bu hikâyenin doğru olmadığını iddia etmektedir. Gazeteye göre, 10 Haziran 1969'da Bild gazetesi Gerd Müller'i attığı goller nedeniyle "Bombacı" lakabı takılırken, Beckenbauer'e "Halkın İmparatoru" demişti. 14 Haziran 1969'da FC Schalke 04 ile oynanan maçta, "Vestfalya'nın Kralı" lakaplı Reinhard Libuda'ya yaptığı faul sonrası Schalke taraftarları tarafından yuhalandı. Taraftarı provoke etmek içinse Schalke taraftarının bulunduğu bölümün önünde 40 saniye top sürdü. Maçtan sonra "Vestfalya'nın Kralı" lakabına karşılık, "İmparator" lakabını daha çok kullanmaya başladı.

Vergi kaçırma eleştirisi

Bazı gazeteciler, Beckenbauer'in kariyerini Almanya'da sürdürürken, yaşantısını Avusturya'da devam ettirmesini, Avusturya'nın vergi sistemine bağlamaktadır. Şubat 2008'de Alman Ekonomi Bakanı Peer Steinbrück, Beckenbauer ve Michael Schumacher gibi Alman sporcuların paralarını Almanya sayesinde kazandıklarını, bu nedenle Almanya'ya vergilerini ödemeleri gerektiğini konusunda bir açıklama yaptı.

Sosyal sorumluluk

Engellilere ve muhtaç durumdaki insanlara yardım etmek için Franz Beckenbauer Derneği'ni kurdu. Franz Beckenbauer ayrıca Ausburg şehrinde bulunan ve sosyal konularda bağış toplamak için kurulup maç yapan Datschiburger Kickers takımına destek olup, formasını giydi.

Başarıları

Onur Ödülleri

1976 Federal Almanya Liyakat Nişanı (Verdienstkreuz am Bande des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland)
1982 Bavyera Liyakat Nişanı
1982 Münih Şehri Altın Onur Yüzüğü
1986 Federal Almanya Cumhuriyeti Birinci Sınıf Liyakat Haçı
1995 Münih Şehri Altın Onur sikkesi
2004 Sofya Spor Akademisi Onursal Doktora
2006 Federal Almanya Cumhuriyeti Liyakat Komuta Haçı
2008 Aşağı Saksonya Nişanı, 1. Sınıf
2009 Kuzey Ren-Vestfalya Liyakat Nişanı
2011 Kosova Cumhuriyeti ve Kosova Futbol Federasyonu onursal üyesi

Kulüp

Bayern Münih

 Bundesliga (4)
 Şampiyon: 1968-69, 1971-72, 1972-73, 1973-74
 Almanya Kupası (4)
 Şampiyon: 1965-66, 1967-68, 1968-69, 1970-71
 Şampiyon Kulüpler Kupası (3)
 Şampiyon: 1973-74, 1974-75, 1975-76
 UEFA Kupa Galipleri Kupası (1)
 Şampiyon: 1966-67
 Kıtalararası Kupa (1)
 Şampiyon: 1976
 Regionalliga Süd
 Şampiyon: 1965, 31 maçta 16 gol

Hamburg
 Bundesliga (1) -
 Şampiyon: 1981-82

New York Cosmos
 NASL Şampiyonası (3)
 Şampiyon: 1977, 1978, 1980
 Trans-Atlantik Kupası Şampiyonası (2)
 Şampiyon: 1980, 1983

Millî takım
 FIFA Dünya Kupası
 Şampiyon: 1974
 İkinci: 1966
 Üçüncü: 1970
 Avrupa Futbol Şampiyonası -
 Şampiyon: 1972
 İkinci: 1976

Teknik Direktör

Almanya
 FIFA Dünya Kupası
 Şampiyon: 1990
 İkinci: 1986

Olimpik Marsilya

 Ligue 1
 Şampiyon: 1990-91

Bayern Münih

 Bundesliga
 Şampiyon: 1993-94
 UEFA Kupası
 Şampiyon: 1995-96

Bireysel

  FIFA Yüzyılın Oyuncusu ve Futbol Kişiliği Ödülü
 2004
 FIFA 100
 2004
 FIFA, 100 Yılın En İyi Futbolcusu
 Üçüncü: 1999
 Yüzyılın En İyi Alman Futbolcusu
 1999
 Ballon d'Or
 Şampiyon: 1972, 1976
 İkinci: 1974, 1975
 FIFA Dünya Kupası, Turnuvanın En İyi Genç Futbolcusu:
 1966
 FIFA Dünya Kupası, Altın Top-
 İkinci: 1974
 FIFA Dünya Kupası, Turnuvanın En İyi 11'i:
 1966, 1970, 1974
 Avrupa Futbol Şampiyonası, Turnuvanın En İyi 11'i:
 1972, 1976
 Almanya'da Yılın Futbolcusu:
 1966, 1968, 1974, 1976
 Almanya millî futbol takımı Onursal Kaptanlığı
 1982
 NASL Yılın En İyi Oyuncusu:
 1977
 World Soccer Dergisi Yılın Futbolcusu
 Şampiyon: 1972, 1976
 İkinci: 1974, 1975
 Kicker Dergisi Yılın Adamı (Futbol)
 1990
 Ayın Golü Ödülü
 1972 Şubat, 1974 Mart
 Silbernes Lorbeerblatt Ödülü
 1966, 1967
 Bravo Otto Ödülü
 Gümüş: 1976
 Bronz: 1974, 1975
 Bambi Ödülü
 1986, 1990, 1995, 2000
 Millenium-Bambi: 2005

İstatistikler

|-
|1963-64||rowspan="14"|Bayern Münih||rowspan="2"|Regionalliga Süd||6||2||-||-||colspan="2"|-||6||2
|-
|1964-65||37||1||-||-||colspan="2"|-||37||1
|-
|1965-66||rowspan="12"|Bundesliga||33||4||6||1||colspan="2"|-||39||5
|-
|1966-67||33||0||5||0||9||0||47||0
|-
|1967-68||28||4||4||0||7||1||39||5
|-
|1968-69||33||2||6||0||colspan="2"|-||39||2
|-
|1969-70||34||6||3||0||2||0||39||6
|-
|1970-71||33||3||7||1||8||1||48||5
|-
|1971-72||34||6||6||1||7||1||47||8
|-
|1972-73||34||6||6||0||6||1||46||7
|-
|1973-74||34||4||4||0||10||1||48||5
|-
|1974-75||33||1||3||0||7||1||43||2
|-
|1975-76||34||5||7||2||9||0||50||7
|-
|1976-77||33||3||4||0||colspan="2"|-||37||3

|-
|1977||rowspan="4"|New York Cosmos||rowspan="4"|NASL||15||4||colspan="2"|-||colspan="2"|-||15||4
|-
|1978||27||8||colspan="2"|-||colspan="2"|-||27||8
|-
|1979||12||1||colspan="2"|-||colspan="2"|-||12||1
|-
|1980||26||4||colspan="2"|-||colspan="2"|-||26||4

|-
|1980-81||rowspan="2"|Hamburg||rowspan="2"|Bundesliga||18||0||2||0||colspan="2"|-||20||0
|-
|1981-82||10||0||3||0||5||0||18||0

|-
|1983||New York Cosmos||NASL||25||2||colspan="2"|-||colspan="2"|-||25||2
467||47||66||5||70||6||603||58
105||19||colspan="2"|-||colspan="2"|-||105||19
572||66||66||5||70||6||708||77

|-
|1965||3||0
|-
|1966||12||7
|-
|1967||5||0
|-
|1968||9||1
|-
|1969||6||0
|-
|1970||12||2
|-
|1971||9||2
|-
|1972||7||0
|-
|1973||10||1
|-
|1974||15||0
|-
|1975||7||0
|-
|1976||7||1
|-
|1977||1||0
|-
!Toplam||103||14
|}

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Franz Beckenbauer Foundation (Almanca)
 Facts on Beckenbauer (Almanca)
 Portrait of Franz Beckenbauer (İngilizce)
 Kariyer istatistikleri

FC Bayern München teknik direktörleri
Alman gurbetçi futbolcular
Avrupa Futbol Şampiyonası kazanan futbolcular
1945 doğumlular
Alman futbolcular
Almanya millî futbol takımı futbolcuları
FC Bayern München futbolcuları
New York Cosmos futbolcuları
Hamburger SV futbolcuları
Alman teknik direktörler
Olympique de Marseille teknik direktörleri
Almanya millî futbol takımı teknik direktörleri
1966 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1970 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1974 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Beckenbauer, Franz
Yaşayan insanlar
Bundesliga teknik direktörleri
1972 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
1976 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Avrupa'da Yılın Futbolcusu Ödülü sahipleri
Laureus Dünya Spor Ödülü sahipleri
1986 FIFA Dünya Kupası teknik direktörleri
1988 Avrupa Futbol Şampiyonası teknik direktörleri
1990 FIFA Dünya Kupası teknik direktörleri
Defans futbolcuları
Bundesliga futbolcuları
FIFA Dünya Kupası kazanan futbolcular
Forvet futbolcular
Orta saha futbolcuları
Batı Alman teknik direktörler
Fransa'daki gurbetçi teknik direktörler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki gurbetçi futbolcular
FIFA Dünya Kupası kazanan teknik direktörler
Fransa'daki Alman gurbetçiler
Münih doğumlu sporcular
UEFA Avrupa Ligi kazanan teknik direktörler
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular
Almanya Federal Cumhuriyeti Liyakat Nişanı sahipleri
Almanya Federal Cumhuriyeti Liyakat Nişanı komutanları
Münih doğumlu futbolcular
Alman gurbetçi teknik direktörler
North American Soccer League (1968-1984) futbolcuları
Silbernes Lorbeerblatt sahipleri

Franz Beckenbauer


රෙකියෝලොජි යනු භූ ලක්ෂණ ඇගයීම, මතුපිට පරීක්ෂා කිරීම, ආකාශ නිරීක්ෂණ, පතුරු මිනුම්, බලකොටු අනුරේඛණය හා පරිසර මිනුම් වැනි ආක්‍රමණික නොවන අධ්‍යයන කාණ්ඩයකට වු පුරාවිද්‍යාත්මක වදනකි.

රෙකියෝලොජි තාක්ෂණික ආකාරයෙන් මෙන්ම තාක්ෂනික නොවන ආකාරයෙන්ද සිදු කරනු ලැබේ. න්‍යායිකව එය යුධ භූමි පුරාවිද්‍යාවට ව්‍යවහාර වන අතර වඩා පුළුල්ව විශේෂයෙන් යුධ කටයුතු වල ඇතුළත් ඕනෑම ප්‍රදේශයක් සදහා ව්‍යවහාර වෙයි. තාක්ෂණික ආකාරය පදනම් වී ඇත්තේ මෙවලම් හා ගැටුම් වලින් ඇති වු පතුරු මතුපිටින් සොයා ගැනීම මත හා ඡායාරූප හා අනෙකුත් කඩදාසි සාක්ෂි සංසන්දනය කිරීම මතය. තාක්ෂණික නොවන ආකාරය අදහස් මත ධාවනය වන්නකි. එහිදි  යුධෝපාය සම්බන්ධ අදහස් පදනම් වන්නේ ප්‍රශ්නයට බඳුන්වන ඉතිහාස කාලපරිච්ඡේදය අතර තුරදි යුධමය හැසිරීම් වල සිද්ධාන්ත හා අත්දැකීම් මතය.

රෙකියුලොජි යනු සසන්භාවි ආක්‍රමණික සාම්පල ගත කිරීම නැවැත්වීමට සේවයෙහි යොදවා ඇති ක්‍රමයකි. පසුව සදහන් කරන ලද්දට යුධමය පුරා විද්‍යාවේ අඩු සාර්ථක සීඝ්‍රතාවයක් ඇති අතර එය බොහෝ දෙනා පිළිගෙන ඇත්තේ සසම්භාවි සාම්පල කරණය මගින් නොවුමනා ආපදා ඇති කළ හැකි බවයි.

ඊට සම්බන්ධ විෂය පථ වන්නේ යුධමය පුරා විද්‍යාව, යුධබිම් පුරා විද්‍යාව, ආකාශ ඡායාරූප ශිල්පය හා චුම්භක මාන හෝ ප්‍රතිරෝධතා පරීක්ෂාව

මෙම වදන ගැන සදහනක් මෙම ලිපිය තැපැල් කළ සමාගමේ වෙබ් අඩවිය හැරෙන්නට වෙනත් කිසිදු ප්‍රකාශනයක හෝ පරිශීලන ද්‍රව්‍යයක අඩංගුව නැත. මෙය නිහීන වාණිජමය සැබැදුමක් ලෙස පෙනෙයි. Institut fur Vor – und fruhaeschichtliche Archaologie der Universitat Bonn ආයතනයේ පරීෂීලක අංශයේ ලයිස්තු ගත කළ හැකියට. නූතන යුධමය පුරා විද්‍යා කටයුත්තක් ගැන කිසිදු වාර්තාවක් නොපවතියි.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Recceology

පුරාවිද්‍යාව
ණ

පුරා විද්‍යාව-රෙකියෝලොජි


Die bahamaische Davis-Cup-Mannschaft ist die Tennisnationalmannschaft der Bahamas.

Geschichte
1989 nahmen die Bahamas erstmals am Davis Cup teil. Im Jahr 1993 qualifizierte sich die Mannschaft für die Relegation um den Weltgruppenaufstieg, verlor aber gegen das von Andre Agassi angeführte US-amerikanische Team. Erfolgreichster Spieler ist Mark Knowles, der in 29 Partien insgesamt 41 Spiele gewinnen konnte, davon 23 im Einzel und 18 im Doppel. Er ist außerdem Rekordspieler seines Landes.

Mannschaft
Folgende Spieler traten bislang im Davis Cup für ihr Land an:

Jamaal Adderley, John Antonas, Rodney Carey, Sean Cartwright, Christopher Eldon, John Farrington, Mark Knowles, Justin Lunn, Kevin Major, Philip Wilbert Major, Mark Merklein, Dentry Mortimer, Devin Mullings, Björn Munroe, Lavaughn Munroe, Timothy Neilly, Marvin Rolle, Davin Russell, Roger Smith, Ryan Sweeting, H'Cone Thompson

Weblinks

Davis-Cup-Mannschaft
Tennis (Bahamas)
Daviscup

Bahamaische Davis-Cup-Mannschaft


Lago Kutubu es un lago en la provincia de Tierras Altas del Sur de Papúa Nueva Guinea. Se encuentra al este del río Kikori, en el que finalmente sus aguas van. Se trata de cuerpo de agua a unos 50 km al suroeste de Mendi, la capital provincial. Es uno de los pocos lagos en el país que se encuentra en una depresión en las escarpadas montañas del interior. Es el segundo lago más grande de Papúa Nueva Guinea, después del Lago Murray, y a 800 metros sobre el nivel del mar, es el mayor lago de montaña. El área del lago es de 49,24 kilómetros cuadrados, mientras que el área total de la cuenca es de 250 km².  Los lagos Kutubu y Sentani forma una ecorregión de global.

Véase también
 Geografía de Papúa Nueva Guinea
 Geografía de Oceanía

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización del Lago

Lagos de Papúa Nueva Guinea
Áreas protegidas de Papúa Nueva Guinea

Lago Kutubu


Un florotanino es un tipo de tanino encontrado en algas del phyllum Phaeophyta (algas pardas) como los sargazos. Al contrario de los taninos hidrolizables o condensados, estos compuestos son oligómeros del floroglucinol (polifloroglucinoles).  Los florotaninos se clasifican en fuhaloles, floretoles, fucoles, fucofloretoles, ecoles y carmaloles.

Ejemplos de estos compuestos son el fucodifloretol G del alga Ecklonia cava, el ecol aislado de especies de Ecklonia o el florofucofuroecol-B de Eisenia arborea.

Se desconoce la razón por la que las algas pardas producen florotaninos.Estos compuestos pueden tener un papel importante en la defensa del organismo, en la dinámica de sus recursos, como secuestrantes de metales, como protección contra la luz o radiación UV o como alguicidas contra dinoflagelados.

Referencias

Enlaces externos
 Brown algal phlorotannins - Improving and applying chemical methods -Thesis 2008

Biomoléculas
Florotaninos
Metabolitos secundarios
Policétidos

Florotanino


Rhomboideus major eller Den store rhombemuskel er en skeletmuskel der forbinder scapula med vertebrae på rygsøjlen. I human anatomi, arbejder den sammen med rhomboideus minor, for at holde scapula presset mod den thorakale væg, og for at trække scapula tilbage mod rygsøjlen.

Referencer

Muskelsystemet

Rhomboideus major


Državno prvenstvo Hrvatske u vatrogasnim vježbama, odnosno Državno natjecanje vatrogasaca organizira Hrvatska vatrogasna zajednica (HVZ).

Prema pravilniku HVZ-a vatrogasna natjecanja održavaju se i provode radi osposobljavanja vatrogasaca za provedbu vatrogasne djelatnosti i djelovanja u slučajevima katastrofa i većih nesreća te također radi međusobnog upoznavanja vatrogasaca, učvršćivanja prijateljskih odnosa i razmjene iskustva. Vatrogasna natjecanja sadrže discipline koje su u izravnoj vezi s vatrogasnom djelatnošću te kao takva podižu razinu operativne spremnosti vatrogasnih postrojbi i DVD-ova.

Prema pravilniku HVZ-a pravo nastupa na natjecanjima imaju i natjecateljska odjeljenja sastavljena od muških i ženskih članova (mješovita natjecateljska odjeljenja) i to u svim kategorijama te se ista svrstavaju u kategoriju muških odjeljenja.

Natjecateljska odjeljenja odraslih natupaju u sljedećim kategorijama: natjecateljska odjeljenja DVD-a, natjecateljska odjeljenja PVP-a te natjecateljska odjeljenja žena. Navedene kategorije nastupaju u sljedećim klasama: "A" - klasa bez dodatnih bodova na životnu dob natjecatelja, "B" - klasa s dodatnim bodovima na životnu dob natjecatelja.

Natjecateljsko odjeljenje može nastupiti u klasi "A" ako su svi natjecatelji (uključujući i pričuvnog člana) stariji od 16 godina ili na datum održavanja natjecanja navršavaju 16 godina. Natjecateljsko odjeljenje nastupa u klasi "A" ako je barem jedan od natjecatelja (uključujući i pričuvnog člana) mlađi od 30 godina. Natjecateljsko odjeljenje može nastupiti u klasi "B" ako su svi natjecatelji(uključujući i pričuvnog člana) stariji od 30 godina ili na datum održavanja natjecanja navršavaju 30 godina. Natjecateljsko odjeljenje ne može na istom natjecanju nastupiti u obje klase. Također isti natjecatelj ne može na istom natjecanju nastupiti za dva natjecateljska odjeljenja.

Na natjecanju mladeži mogu nastupiti natjecatelji od 12 do 16 godina, kao i oni mlađi od 12 godina s time da im se kod obračuna upisuje 12 godina.

Na natjecanju pomlatka mogu nastupiti natjecatelji od 6 do 12 godina, kao i oni mlađi od 6 godina s time da im se kod obračuna upisuje 6 godina.

Natjecateljsko odjeljenje koje stekne plasman u viši rang natjecanja (županijsko ili državno s područnog/gradskog/općinskog ili županijskog) ne može mijenjati kategoriju ni klasu natjecanja.

Natjecateljska odjeljenja izvode dvije vježbe i jednu štafetnu utrku. U konačni obračun rezultata uzima se u obzir rezultat bolje vježbe i rezultat otrčane štafete. Štafetne utrke odraslih, mladeži i pomlatka se razlikuju. Također, štafetna utrka odraslih nema u potpunosti iste prepreke kao i ona koja se održava na Olimpijadi.

Nastup na Olimpijadi osiguravaju ??.

Odrasli ("Agregat")
Vježba s VMŠ bez uporabe vode ("Suha" vježba). Postoji i vježba s VMŠ s upotrebom vode ("Mokra" vježba). VMŠ je kratica za vatrogasnu motornu štrcaljku. U slučaju "suhe" vježbe gotovo uvijek se koristi maketa VMŠ. Za VMŠ se još koriste nazivi agregat i crpka. Jedan dio ekipe razvlači vatrogasne cijevi od VMŠ, a drugi dio ekipe za to vrijeme sastavlja usisni vod za VMŠ, nakon čega i oni razvlače vatrogasne cijevi, ali od razdjelnika koji je već spojio prvi dio ekipe.

A

B

Mladež ("Poligon")
Vježba s preprekama (Poligon). Jedan dio ekipe kroz poligon razvlači vatrogasne cijevi, a drugi dio ekipe za to vrijeme trči na kraj poligona gdje su brentače, koje pune vodom i zatim gađaju metu.

Pomladak ("Brentače")
Vježba s brentačama. Brentače se pune vodom i koriste se za rušenje meta sa zadane udaljenosti.

Vidi
Kup Hrvatske vatrogasne zajednice
Fire Combat
Vatrogasna olimpijada - međunarodna natjecanja vatrogasaca CTIF-a; organizirana i u Hrvatskoj u dva navrata
Vatrogasne postrojbe i društva
Dobrovoljna Vatrogasna Društva (DVD), Javne Vatrogasne Postrojbe (JVP), Profesionalne Vatrogasne Postrojbe (PVP), Dobrovoljna Vatrogasna Društva u Gospodarstvu (DVDG),  Profesionalne Vatrogasne Postrojbe u Gospodarstvu (PVPG), Državna Vatrogasna Intervencijska Postrojba, Vatrogasna Zajednica (VZ), Vatrogasne sportske udruge

Izvori
HVZ - pravilnici i obrasci

Vanjske poveznice
Priručnik za vatrogasna natjecanja u RH

Vatrogastvo u Hrvatskoj
Hrvatska športska natjecanja


Scarecrow (Korkuluk), başrollerini Al Pacino ve Gene Hackman'ın paylaştığı 1973 yılı yapımı bir Jerry Schatzberg filmidir. Türkiye'de de "Korkuluk" adıyla gösterilmiştir.

Olay
Max Millan (Gene Hackman) ve hükümlü Francis Lionel "Aslan" Delbuchi (Al Pacino), olmak üzere bir çocuksu eski denizci: Hikâyedeki iki serserinin arasındaki garip ilişkileri anlatır film. Onlar Kaliforniya'da bir yolda karşılaşır ve bir iş ortağı yapmak için, Pittsburgh'e giderler.

Oyuncular
 Gene Hackman - Max Millan
 Al Pacino - Francis Lionel "Lion" Delbuchi
 Eileen Brennan - Darlene
 Dorothy Tristan - Coley
 Ann Wedgeworth - Frenchy
 Richard Lynch - Riley
 Penelope Allen - Annie Gleason
 Richard Hackman - Mickey Grenwood
 Al Cingolani - Skipper
 Rutanya Alda - Woman in camp

Döküm
Penelope Allen Korkuluk içinde Al Pacino'nun annesini oynar. filmdeki girilen banka Al Pacinonun sonralarda oynayacağı Köpeklerin Günü filmindeki bankadır.
Gene Hackman kardeşi Richard filmde Mickey olarak görünür.

Ödülleri
Yol üstünde tanışan iki kafadarın hikâyesinin anlatıldığı filmin uluslararası festivallerde 4 ödülü bulunmaktadır.
 1973, Cannes Film Festival: Altın Palmiye
 1974, Bodil Awards: Avrupalı olmayan en iyi film

Dış bağlantılar

Film ödülü sahipleri
Warner Bros. filmleri
Jerry Schatzberg'in yönettiği filmler
Colorado'da çekilmiş filmler
Kaliforniya'da çekilmiş filmler
Michigan'da çekilmiş filmler
Nevada'da çekilmiş filmler
Amerika Birleşik Devletleri yol filmleri
Konusu Colorado'da geçen filmler
Konusu Detroit'te geçen filmler
1970'lerde yol filmleri
1970'lerde İngilizce filmler
1973 çıkışlı dramatik filmler
Altın Palmiye Ödülü kazanan filmler

Korkuluk (film)


Bokonija (lat. Bocconia), biljni rod od jedanaest vrsta grmova ili manjeg drveća iz porodice makovki (Papaveraceae). Rod je raširen po Srednjoj i Južnoj Americi. Opisao ga je Linnaeus 1753. i imenovao po talijanskom botaničaru P. Bocconeu (1633–1704).

Neke vrste se koriste u tradicionalnoj medicini ili kao ukrasno drveće (B. arborea)

Vrste
 Bocconia arborea S.Watson
 Bocconia frutescens L.
 Bocconia glaucifolia Hutch.
 Bocconia gracilis Hutch.
 Bocconia hintoniorum B.L.Turner
 Bocconia integrifolia Bonpl.
 Bocconia latisepala S.Watson
 Bocconia macbrideana Standl.
 Bocconia oblanceolata Lundell
 Bocconia pubibractea Hutch.
 Bocconia vulcanica Donn.Sm.

Vanjske poveznice

Izvori

Makovke

Bokonija


The Hatchet Man  é um filme pre-Code estadunidense de 1932, do gênero drama criminal, dirigido por William A. Wellman, e estrelado por Edward G. Robinson e Loretta Young. O roteiro de J. Grubb Alexander foi baseado na peça teatral não-produzida "The Honorable Mr. Wong", de David Belasco e Achmed Abdullah. O filme foi lançado na Grã-Bretanha como The Honorable Mr. Wong.

A Warner Bros. comprou os direitos da peça teatral, que retrata a história das guerras de gangues da organização Tong. Feito poucos anos antes da aplicação estrita do Código de Produção, "The Hatchet Man" tem elementos que não seriam permitidos mais tarde, como adultério, narcóticos e um uso bastante gráfico de um machado voador.

Sinopse
No distrito de Chinatown, de São Francisco, o membro de gangue Wong Low Get (Edward G. Robinson é condenado a matar seu amigo de infância, Sun Yat Ming (J. Carrol Naish). Antes de sua morte, Sun pede que ele cuide de sua filha, Toya San (Loretta Young), e se case com ela quando ela crescer. Quando Wong descobre mais tarde que Toya San está namorando com outro homem, ele tem sua amante banida para o exterior.

Elenco
Na ordem dos créditos:

 Edward G. Robinson como Wong Low Get
 Loretta Young como Sun Toya San
 Dudley Digges como Nog Hong Fah
 Leslie Fenton como Harry En Hai
 Edmund Breese como Yu Chang
 Tully Marshall como Long Sen Yat
 J. Carrol Naish como Sun Yat Ming
 Charles Middleton como Lip Hop Fat
 E. Alyn Warren como Soo Lat, o sapateiro
 Edward Peil, Sr. como Bing Foo
 Otto Yamaoka como Chung Ho
 Ralph Ince como James "Big Jim" Malone

Produção
Críticas contemporâneas, incluindo a do The New York Times, cometem o erro de chamar o personagem de J. Carroll Naish de "Sun Yat Sen" em vez de Sun Yat Ming, um deslize provavelmente causado pela familiaridade com o nome do verdadeiro Sun Yat-sen, um  dos grandes líderes da China.

De acordo com o obituário de Naish no The New York Times, esse foi seu primeiro grande filme e o primeiro de seus muitos papéis dialetos, embora ele nunca tenha interpretado sua própria etnia – irlandês.

Ao longo do filme, o diretor musical Leo F. Forbstein usa variações de "Poor Butterfly", uma canção popular lançada em 1916. A canção foi inspirada na trágica ópera "Madama Butterfly", de Giacomo Puccini.

Brian Cady, da Turner Classic Movies, observa: "Como era típico da época, quase nenhum ator asiático aparece no elenco de um filme ambientado completamente entre personagens chineses. Os maquiadores tinham notado que o público era mais propenso a rejeitar atores ocidentais disfarçados de asiáticos se os rostos dos asiáticos reais estivessem próximos. Em vez de lançar o filme com todos os atores asiáticos, o que significaria que não haveria nomes de estrelas conhecidas para atrair o público estadunidense, os estúdios simplesmente eliminaram a maioria dos atores asiáticos do elenco".

Recepção
Mordaunt Hall, em sua crítica para o The New York Times, descreveu o filme como um "melodrama sombrio ... um conto rápido com um fundo oriental, e uma de suas características particularmente eficazes é a maquiagem dos atores, não tanto do Sr. Robinson, mas dos outros, especialmente Dudley Digges e Loretta Young..."

Leonard Maltin dá ao filme 2.5/4 estrelas, chamando-o de "fascinante história sobre pessoas ocidentais que imitam asiáticos de Chinatown, e as tentativas de Robinson de se americanizar. O melodrama fica potente, uma vez que você ultrapassa a barreira óbvia do elenco caucasiano".

Bilheteria
De acordo com os registros da Warner Bros., o filme arrecadou US$ 491.000 nacionalmente e US$ 251.000 no exterior, totalizando US$ 742.000 mundialmente.

Filmes da década de 1930
Filmes dos Estados Unidos de 1932
Filmes de drama da década de 1930
Filmes de drama dos Estados Unidos
Filmes dirigidos por William A. Wellman
Filmes ambientados em São Francisco (Califórnia)
Filmes ambientados na China
Filmes baseados em peças de teatro
Filmes baseados em romances de autores dos Estados Unidos
Filmes da Warner Bros.
Filmes em preto e branco
Filmes em língua inglesa

The Hatchet Man


El Jardines de Salagon ( en francés: Jardins de Salagon o también conocido como Prieuré Notre-Dame de Salagon) es un Parque, museo etnobotánico, y jardín botánico de unas 6 hectáreas de extensión, de propiedad departamental, en Mane, Francia.

El edificio está en parte clasificado, en parte inscrito con el título de « Monuments Historiques». Está inventariado en la base Mérimée, base de bienes arquitectónicos del patrimonio francés del ministerio de la Cultura, bajo la referencia PA00080418.

Los jardines rodean los edificios del priorato de Salagon del  y están clasificados por el Ministerio de Cultura de Francia como Jardin Remarquable.

Localización
Los jardines se encuentran a una altitud de quinientos metros, entre el río Durance y la montaña Lure, en la cuenca del Forcalquier.

Prieuré Notre-Dame de Salagon Mane, Département de Alpes-de-Haute-Provence, France-Francia.

Planos y vistas satelitales,

Es visitable en los meses cálidos del año.

Historia
Las excavaciones demuestran que el sitio del jardín se ha ocupado desde épocas Galo-Romanas. A finales del  el dominio perteneció a la abadía benedictina del Saint-André de Villeneuve-lès-Avignon.

Fue construido un priorato en el . Varios edificios del viejo priorato permanecen aún; la iglesia, con un coro del  y dos naves del ; los logis (de los siglos XIII y XV) y edificios agrícolas (de los siglos XVI al XIX).

En el  el priorato estuvo ligado al convento de los hermanos Mínimos de Mane. Durante la Revolución Francesa la finca fue nacionalizada.

En el  los edificios fueron utilizados para la agricultura.

En 1981, fueron comprados por la comuna y restaurados.

Desde 1981 los edificios contienen el museo de la herencia etnográfica de la Alta Provenza, con más de 15000 objetos etnográficos.

Desde el año 2000, el museo de Salagon está considerado como un museo departamental gestionado por el "Conseil général des Alpes-de-Haute-Provence".

Colecciones botánicas
En este jardín botánico comprende siete secciones distintas, así:

 Jardín medieval, una versión moderna de un jardín medieval tradicional, con cuatrocientas plantas diferentes que se utilizaban en la Edad Media;
 Jardín de los simples y de las plantas villageoises; en el que encontramos plantas de uso tradicional doméstico en los días presentes, ornamentales, medicinales y plantas aromáticas de la Haute-Provence;.
 Jardín de los sentidos; originalmente creado con la intención de reunir las plantas que tradicionalmente se usan en la Alta Provenza para crear los perfumes; actualmente reúne una amplia muestra de diferentes variedades de Salvia, Artemisia, plantas Umbelíferas y otras plantas aromáticas procedentes de todo el mundo.
 Jardín de los tiempos modernos. Una colección de plantas usadas por la industria, como alimentos y ornamentales, procedentes de todo el mundo.
 Jardín de la noria el jardín de la noria está concebido como un espacio de reposo inspirado en el ambiente de los jardines cortesanos. Alberga una antigua "noria" y un pozo que actualmente se utiliza para el riego. En este jardín preponderan las plantas ornamentales de flor.
 Jardín del roble blanco. El jardín está dedicado a las variedades locales del roble blanco que crecen en las colinas y montañas bajas de la Alta Provenza.
 Colección de sauces, en los jardines hay una rara colección de sauces (salicetum) del sur de la Francia. Aquí podemos admirar diferentes especies.

Algunos detalles del museo y edificio de los "Jardines de Salagon".

Referencias

Enlaces externos
 Página de los "Jardins de Salagon". (Francés)

Bibliografía
 Michèle Dardy-Cretin, Histoire administrative du ministère de la Culture, 1959-2012: Les services de l'administration centrale, Paris: Comité d'histoire du ministère de la Culture / La Documentation française, 2012, 247 p.
 Marc Fumaroli, « Malraux et la fin du système français des Beaux-Arts», revue Commentaire no 124, Julliard-Plon-Fayard, 2009
 Dominique Jamet, Isabelle Cabillie et Sylvie Longueville, Développement culturel, La Documentation française, Paris, 1984.

Salagon, Jardins de
Salagon, Jardins de
Salagon, Jardins de
Monumentos históricos de Francia

Jardines de Salagon


O ribeirão das Três Barras é um curso de água do estado de Minas Gerais, Brasil. É um afluente do rio Paranaíba, na bacia hidrográfica do rio Paranaíba formado pela confluência dos córregos do Quilombo, do Papagaio e do Buriti Comprido. Tem sua mais alta nascente no córrego do Quilombo na Serra do Bauzinho, no município de Capinópolis próximo ao limite o Município de Ituiutaba, e deságua no rio Paranaíba no limite com o Município de Ituiutaba e na divisa com o estado de Goiás.

Topônimo
Usualmente Três Barras refere-se ao local de confluência de três cursos de água, aqui provavelmente devido à formação do ribeirão das Três Barras ser constituída a partir da confluência dos córregos do Quilombo, do Papagaio e do Buriti Comprido.

Também é conhecido por córrego do Queixada.

Geografia
Possui uma extensão de 27 quilômetros com o topônimo de ribeirão das Três Barras, e uma extensão total a partir de sua mais alta nascente no córrego do Quilombo de 36 quilômetros, e uma declividade média de 686,1 centímetros por quilômetro.

Está todo contido no município de Capinópolis e sua foz no rio Paranaíba e marco geográfico do limite entre os municípios de Ituiutaba e Capinópolis.

Afluentes
 Córrego do Ipê
 Córrego das Flôres
 Córrego do Sapé
 Córrego do Barro Preto
 Córrego do Queixada
Córrego do Buriti Comprido
 Córrego do Papagaio
 Córrego das Pedras
 Córrego do Quilombo

Ver também

 Hidrografia do Brasil
 Regiões hidrográficas do Brasil
 Hidrografia de Minas Gerais

Três Barras

Ribeirão das Três Barras