Robert Heron,  baronnet ( - ) est un homme politique britannique du parti Whig. Il siège à la Chambre des communes de 1812 à 1847, avec une interruption en 1818-1819.

Jeunesse
Il est né à Newark-on-Trent, Nottinghamshire, fils de Thomas Heron de Chilham Castle, Kent, recorder de Newark et fait ses études au St John's College, Cambridge. Il hérite de son titre de baronnet et de ses vastes domaines dans le Lincolnshire de son oncle, Richard Heron,  baronnet à la mort de ce dernier en 1805.

Parlement
Il est haut shérif du Lincolnshire de 1809 à 1810 et est ensuite élu aux élections générales de 1812 député pour Great Grimsby. Il occupe le siège jusqu'à l'élection générale de 1818 et ne se représente pas à Grimsby. Il se présente cependant en 1818 aux élections dans le comté de Lincolnshire, mais sans succès.

Il revient aux Communes l'année suivante, lors d'une élection partielle en novembre 1819 comme député de Peterborough. Il occupe ce siège jusqu'à l'élection générale 1847, quand il ne se représente pas.

Stubton Hall
Heron possède Stubton Hall, un grand domaine à Stubton (près de Newark-on-Trent) à la frontière du Lincolnshire et du Nottinghamshire. Le domaine appartient à la famille Heron depuis 1789 et la maison du  est largement reconstruite au début du  par Robert. Il l'utilise d'abord comme résidence d'été, mais après avoir été élu au Parlement, il décide de faire de Stubton sa résidence principale. L'architecte Jeffry Wyatville élabore des plans de rénovation, qui sont révisés après que le bâtiment se soit avéré en moins bon état qu'on ne le pensait, et les travaux qui en résultent pèsent lourdement sur les finances de Heron : en janvier 1814, il note dans son journal qu'il a dépensé 7 000 £ pour que le bâtiment soit "recouvert".

Il dispose d'une grande ménagerie et élève avec succès une gamme d'animaux exotiques, notamment des lamas et des alpagas, des lémuriens, porcs- épics, tatous et kangourous.

Robert et sa femme Amelia, fille et cohéritière de Horatio Mann (2e baronnet), n'ont pas d'enfants, et le titre s'éteint à sa mort. Le domaine passe à George Nevile, un parent d'Amelia, puis à Ralph Wilmot,  baronnet, à la mort duquel il est vendu à Edmund Royds.

Références

Liens externes

High sheriff du Lincolnshire
Député du 14e Parlement du Royaume-Uni
Député du 13e Parlement du Royaume-Uni
Député du 12e Parlement du Royaume-Uni
Député du 11e Parlement du Royaume-Uni
Député du 10e Parlement du Royaume-Uni
Député du 9e Parlement du Royaume-Uni
Député du 8e Parlement du Royaume-Uni
Député du 7e Parlement du Royaume-Uni
Député du 6e Parlement du Royaume-Uni
Député du 5e Parlement du Royaume-Uni
Étudiant de St John's College (Cambridge)
Député du Parti whig (Royaume-Uni)
Baronnet
Décès en mai 1854
Naissance en novembre 1765
Décès à 88 ans

Robert Heron (2e baronnet)


Marinko Antunović - Bosanac (1. veljače 1959. – 10. prosinca 2001.), junak Domovinskog rata, pukovnik HV-a i heroj Vukovara, Dubrovnika, Bljeska i Oluje, pokopan uz vojne počasti u Aleji hrvatskih branitelja na zagrebačkom Mirogoju, tik uz grobove Zvonimira Červenka i Gojka Šuška

Životopis
Najstarije dijete u obitelji. Odrastao u Ljubačama uz mlađeg brata i dvije sestre. U Ljubačama završio osnovnu. Srednju i višu strojarsku pohađao je u Tuzli. Obvezni vojni rok odslužio u JRM i uvježban za pomorskoga diverzanta. Poslije vojske zaposlio se u Tuzli u profesionalnoj vatrogasnoj brigadi. Kad je počeo padati komunizam i popuštati totalitarna stega istočnom komunističkom Europom, ponesen duhom demokratizacije, a kao uvjereni Hrvat, sa skupinom istomišljenika na tuzlanskom korzu zapalio je jugoslavensku zastavu. Bilo je sigurno da će baš na 29. studenoga 1989. godine u BiH biti uhićen pa je osobnim automobilom pobjegao u Sloveniju. Iz Slovenije je pobjegao krijumčareći se teretnim vlakovima i stigao je u Hamburg. Zatražio je azil i bio je u azilantskom kampu na kontejnerskom brodu u Elba Strasse do lipnja 1991. godine. Nakon mučkog ubijanja hrvatskih policajaca u Borovu Selu, odlučio se vratiti. Na isti se način prokrijumčario natrag u Hrvatsku. Odlučio je otići u Vukovar. U Vukovaru je 26. lipnja. Gradsko zapovjedništvo uputilo ga je zapovjedniku 4. bojne 3. brigade, Stipi Radasu. Vježbao je na pustari Opatovac, a nakon zrakoplovnog napada JNA na tu vojarnu ZNG, preseliose u Vukovar u zgradu Gimnazije. Raspoređen je na najugroženiji dio obrane, na silos "Đergaj", stalnom metom napada. Isticao se ozbiljnojšću i umješnošću. Odbili su napade u nemogućim situacijama. Nakon pogibije suborca Vinka Budimira - Slona, ljutit je ispalio u jednom danu 68 tromblonskih mina od čega je deset dana oglušio, ali obranili su se. Nakon ove uspješne obrane raspoređen je na Borovskoj cesti kod restorana "Dunav", vlasništvo poginulog suborca.  Vrlo izvježbani vojnik, spretno je baratao gotovo svim što bi mu došlo pod ruku, rabivši naizmjence ručni bacač, tromblone, strojnice i protuzrakoplovne topove. Bio je teže ranjen na položaju "Koreja". Dr Juraj Njavro ga je osposobio i na svoju odgovornost napustio je Antunović bolnicu i vratio se na položaje. Šepajući se borio. Nekoliko dana prije pada Borova Naselja, sa skupinom branitelja probio se u Vinkovce. Teško ranjena prebacili su ga u KBC Rebro, gdje je zbog ozbiljnosti ozljede bila upitna noga. Dr Sosa mu je spasio nogu od amputacije. Nakon spašavanja noge, vratio se na ratište. Prošao je mnoga bojišta, pored ostalih kupreško. Umirovljen je prosinca 1994. godine kao pripadnik 5. brigade ZNG. Nakon mirne reintegracije hrvatskog Podunavlja Marko Babić, Marinko Antunović Bosanac, Anđelko Burilo Zec i Ante Deur prvi su postavili hrvatsku zastavu na vukovarski vodotoranj. 2001. godine pronađen je mrtav u svom stanu na zagrebačkim Srednjacima.
Pokopan je na Mirogoju.

Izvori

Ljubače
Životopisi, Tuzla
Hrvatski vojni zapovjednici u Domovinskom ratu
Časnici HOS-a

Marinko Antunović


طائرة رحلة رقم 493 من نوع DC-4 التابعة للخطوط الكوبية رقم التسجيل هو (CU-T188)، كانت برحلة من ميامي بفلوريدا إلى هافانا في كوبا، تاريخ 25 أبريل 1951. والطائرة الأخرى فهي من نوع (Beechcraft Model 18) تابعة لبحرية الولايات المتحدة، فكانت برحلة تدريبية بالقرب من القاعدة البحرية الموجودة في كي وست بولاية فلوريدا. فاصطدمت الطائرتان ببعضهما البعض مما أدى لمقتل جميع الركاب وعددهم 43.

أقلعت طائرة تلك الرحلة من ميامي الساعة 11:09 صباحا، وكان الجو ساطعا مما مكن الطائرة من الوصول إلى ارتفاع 4,000 قدم متجهة مباشرة إلى كي ويست. وبعدها بعشر دقائق أقلعت طائرة التدريب العسكرية من قاعدتها الجوية الموجودة بكي ويست وكانت بمهمة تدريب على طيران تشبيهي لعمل الأجهزة الدقيقة الموحودة بها. وفي الساعة 11:49 ارتطمت الطائرة المدنية المتجهة جنوبا بطائرة التدريب المتجهة غربا فوق كي ويست وعلى ارتفاع 4,000 قدم. واندفعت الطائرة المدنية المحملة ب34 راكب و5 من الطاقم إلى المحيط على بعد 1.7 ميل جنوب غرب نقطة الاصطدام وبسرعة قدرها الشهود ب 600 ميل بالساعة وهوت إلى عمق 20 قدم تحت الماء. أما طائرة التدريب فقد تناثرت أشلاء مع طاقمها المكون من 4 أشخاص وسقطت إلى مسافة ميلين غرب المطار.

تدفقت قوارب النجاة إلى موقع السقوط بسرعة، وتم انتشال الجثث من الطائرة العسكرية بعد الحادث بعشر دقائق، بينما تم انتشال الجثث من الطائرة المدنية بعدها بخمس دقائق. وقد توقفت عمليات الغوص مؤقتا قبيل الظلام وبدأ العمل برفع الحطام إلى السطح. فظهر المحرك أولا ثم بدن الطائرة الذي ظل يتقلب فوق الماء كالكرة، وحتى الساعة 11 مساء انتشل الغواصون التابعون للبحرية 19 جثة من الحطام القابع تحت البحر

بدأت التحقيقات بعد الحادث مباشرة عن طريق مجلس التحقيق من البحرية. وكذلك المحققون من هيئة الطيران المدني. وقال المحققون التابعون لهيئة الطيران بأن لايوجد أي عطل ميكانيكي لأي من الطائرتين. وكليهما يعملان تحت قوانين الطيران المرئي، حيث كان الجو صحوا وهادئا في تلك الساعة. إنما السبب الرئيسي كان قلة الحذر وعدم الانتباه لكلا الطاقمين الطائرين، وكان من المفروض أن يركزا ببصرهم على حركة المرور وتجنب أي طائرة تكون بالقرب. لذا فقد طالب المحققون بإعادة النظر في إجراءات السلامة لمراقبة الحركة الجوية.

انظر أيضا
 قائمة حوادث الطائرات المدنية
 سلامة جوية

وصلات خارجية ومصادر

 " Civil Aeronautics Board Aircraft Accident Report on the collision from the Department of Transport's Special Collections

فلوريدا في 1951
أحداث أبريل 1951
أحداث أبريل 1951 في الولايات المتحدة
تاريخ كي ويست (فلوريدا)
تصادمات في الجو
حوادث طائرات في فلوريدا
حوادث طيران في الولايات المتحدة
حوادث طيران في الولايات المتحدة في 1951
علاقات أمريكية كوبية

الخطوط الجوية الكوبية الرحلة 493


Ci-dessous sont listés des artistes contemporains africains.

Artistes

Afrique du Sud
Marlène Dumas
 Willie Bester
 Nelisiwe Xaba
 Kendell Geers
 William Kentridge, Protest art
 Tracey Rose

Algérie

 Lazhar Hakkar
 Slimane Ould Mohand
 Baya
 Abderrahmane Ould Mohand
 Abdelouahab Mokrani
 M'hamed Issiakhem
 Mohammed Khadda
 Hellal Zoubir
Amina Zoubir

Angola
 Osvaldo da Fonseca
 Franck Lundangi

Bénin
 Didier Viodé né en Côte d'Ivoire, est un artiste peintre et photographe d'origine béninoise
 Georges Adéagbo
 Ishola Akpo, né en 1983 est un photographe et artiste multimédia originaire du Bénin, travaille au Bénin et en France.
 Charly d'Almeida
 Calixte Dakpogan, né en 1958
 Pélagie Gbaguidi
 Romuald Hazoumè
 Emo de Medeiros, né en 1979
 Dominique Zinkpè

Burkina Faso
 Patrix Blaise
 Ky Siriki né en 1953, sculpteur bronzier

Cameroun

 Blaise Bang né en 1968 à Douala, artiste plasticien (peinture, sculpture, installation)
 Bili Bidjocka,  installations et sculptures
 Ginette Flore Daleu (1977-2018) peintre
  né en 1980 à Douala, plasticien (dessin et performances)
 Angèle Etoundi Essamba née en 1962 à Douala, photographe
 Samuel Fosso né en 1962 à Kumba, photographe
 Hako Hankson né en 1968 à Bafang, plasticien
 Pascal Kenfack, né en 1950 à Dschang, peintre-sculpteur.
 Koko Komégné, plasticien
 Achillekà Komguem né en 1973, peintre, sculpteur et vidéaste
 Osvalde Lewat née à Garoua, Photographe, réalisatrice, vidéaste (osvaldelewat.com)
 Goddy Leye (1965-2011) né à Mbouda, installations et vidéos d'art
 Salifou Lindou, né en 1965 à Foumban, plasticien, (Dak'art 98)
 Alioum Moussa né en 1977 à Maroua, peintre et sculpteur
 Joël Mpah Dooh, né en 1956, plasticien
 Samuel Nja Kwa né en 1964, photographe
 Nzante Spee né à Mbemb (1953-2005)  Peintre
 Joseph-Francis Sumégné né en 1951 à Bamendjou, Peintre, sculpteur
 Pascale Marthine Tayou né en 1967 à Yaoundé, artiste plasticien
 Barthélémy Toguo, né en 1967 à Bandjoun
 Hervé Yamguen né en 1971 à Douala, artiste plasticien (peinture, sculpture, dessin)
 Hervé Youmbi, né en 1973, Peinture, sculpture, installations
 Danièle Diwouta-Kotto

République du Congo
 Marcel Gotène (1939-2013)
 Rhode Bath-Schéba Makoumbou
 Eugène Malonga
 Hilarion N'dinga (1932-2015)
 Frédéric Trigo Piula (1953)

République démocratique du Congo
 Michèle Magema
 Chéri Chérin
 Mwenze Kibwanga
 Bodys Isek Kingelez
 Papa Mfumu'eto
 Aimé Mpane (vit en Belgique)
 Pierre-Victor Mpoyo
 Chéri Samba
 Freddy Tsimba

Côte d'Ivoire
 Aboudia, peintre
 Frédéric Bruly Bouabré, peintre
 Muriel Diallo, peintre, illustratrice
 Claudie Titty Dimbeng, peintre
 Ernest Dükü, peintre-plasticien
 James Houra, peintre
 Michel Kodjo, peintre
 Jems Robert Koko Bi, sculpteur, plasticien
 Christian Lattier, peintre
 Ananias Leki Dago, photographe
 Hien Macline, photographe
 Vincent Niamien, designer
 Valérie Oka, designer, plasticienne, artiste conceptuelle
 Paul Sika, photographe
 Jacques Samir Stenka, peintre
 Ouattara Watts, peintre
 Sadikou Oukpedjo, peintre, sculpteur et plasticien

Djibouti
 Djama Elmi God

Égypte
 Ghada Amer
 Fathi Hassan

Éthiopie
 Mickaël Bethe-Sélassié

Gabon
 Boris Nzebo
 Owanto

Ghana
 El Anatsui
 Kudjoe Affutu (né en 1985)
 Eric Adjetey Anang (né en 1985)
 Joe Big-Big (né en 1961)
 Ataa Oko Addo (1919-2012)

Kenya
 Joseph Bertiers
 Ingrid Mwangi (vit en Allemagne)

Madagascar
 Vonjiniaina Ratovonirina

Mali
 Cheick Diallo (vit en France)
 Abdoulaye Konaté

Maroc
 Younès Rahmoun
 Faouzi Laatiris
Mounir Fatmi
Mohamed Thara
Hicham Berrada
Lalla Essaydi
Hassan Darsi
Najia Mehadji
 Mohammed Saoud

Mauritanie
 Béchir Malum

Mozambique
 Luis Basto
 Berry Bickle

Nigeria
 Ben Enwonwu
 Fatimah Tuggar

Rwanda
 Epa Binamungu

Sénégal

 Cheikhou Bâ
 Fodé Camara
 Seyni Awa Camara
 Mansour Ciss (vit à Berlin)
 Soly Cissé
 Katta Diallo
 Sea Diallo
 Moustapha Dimé
 Bocar Pathé Diong
 Djibril André Diop
 Cheikh Diouf
 Théodore Diouf
 Papa Oumar Fall, dit « Pofrima » (vit en Allemagne)
 Anta Germaine Gaye
 Amadou Camara Guèye
 Fathi Hassan
 Kalidou Kassé
 Ibrahima Kébé
 Souleymane Keita
 Joëlle le Bussy Fal
 Ndary Lô
 Ismaïla Manga
 Kré Mbaye
 Serigne Mbaye Camara
 Amadou Makhtar Mbaye, dit « Tita »
 Gabriel Kemzo Malou
 Iba N'Diaye
 Serigne Ndiaye
 Mohamadou Ndoye dit « Douts »
 Ibrahima Niang dit Piniang
 Modou Niang
 Henri Sagna
 Amadou Seck
 Diatta Seck
 Amadou Kane Sy
 El Hadj Sy
 Ousmane Sow

Togo
 Agbagli Kossi
 Kossi Aguessy
 Kossi Assou
 Sokey Edorh

Zambie
 Henry Tayali

Zimbabwe
 Fanizani Akuda
 Kudzanai Chiurai

Références

Art contemporain en Afrique

Liste d'artistes contemporains africains


سعيد محمد دحي شاعر وكاتب حضرمي.

ولد عام 1948م بمدينة المكلا بحضرموت   ونشأ في بيت الأسرة تحت رعاية جده الشيخ المقدم عبد الله سعيد دحي.
التحق بالمدرسة الابتدائية بالمكلا، حاضرة السلطنة القعيطية عام 1956م وبعد عام واحد بعد انتقاله إلى سنة ثانية ابتدائي بدأت شرنقة حبه للقراءة بالظهور حيث كان وزميل دراسته وابن حيّهِ محمد سالم اليزيدي، يذهبان إلى المكتبة السلطانية للقراءة باستمرار.

دحي يغادر إلى السودان للدراسة الثانوية
أوفدت إدارة المعارف القعيطية في العام 1964م سعيد دحي ضمن أفضل خمسة طلاب للدراسة الثانوية في السودان وكان دحي من الطلاب المتفوقين في اللغتين العربية والإنجليزية، وحدث في العام نفسه أن كتب دحي قصيدته الأولى (بلا شموع) واصطحب الغريّب «ابن عمته» في عصر أحد الأيام لزيارة الأستاذ أحمد عبد الله بن طاهر باوزير مدرس اللغة العربية بالمدارس المتوسطة والثانوية إلى بيته ليعرض عليه دحي قصيدته وجاء تعليق الأستاذ باوزير:«هذه القصيدة تبشر بميلاد شاعر اكتملت له المعايير والضوابط الفنية للمسك بزمام الشعر وكتابته».

توسعت مدارك سعيد دحي أثناء تلقي دراسته الثانوية في السودان وانتفع كثيراً من المناخ الثقافي السائد في السودان آنذاك وشارك بفعالية في كافة النشاطات الطلابية وكان من القيادات الطلابية لرابطة الطلبة الحضارم الدارسين بالسودان آنذاك.

دحي والتجربة البكر لجامعة عدن
عاد سعيد دحي إلى المكلا بعد إكمال دراسته الثانوية في السودان عام 1968م وعمل مدرساً في إعدادية البنين بالمكلا وكان في الوقت ذاته يعد برامج أدبية متميزة للإذاعة المحلية بالمكلا وتقرر بعد عامين افتتاح أول كلية جامعية وهي كلية التربية العليا Higher College Of Education بعدن عام 1970م ونال في العام 1974م درجة البكالوريوس في اللغة الإنجليزية وآدابها.

عمل سعيد دحي مع زملاء آخرين بالكلية في مرحلة الدراسة على تأسيس جمعية بلقيس الأدبية التي استوعبت الطاقات الشابة المبدعة التي أثرت وتأثرت وقد حظيت تلك الجمعية برعاية وتوجيه الأديب والشاعر السوداني د. تاج السر الحسن، الأستاذ بالكلية آنذاك.

دحي يترجم أحد أعمال المستشرق البريطاني (سارجنت)
عمل سعيد دحي عقب تخرجه عام 1974م بمركز البحوث التربوية بعدن ثم معيداً بالجامعة ومدرساً بكلياتها في كل من عدن والمكلا وتفرغ خلال الفترة من 1974م حتى 1979م للأدب والشعر والترجمة وكتب سلسلة مقالات ودراسات أدبية وشارك على نحو ملحوظ في فعاليات مع غيره من الأدباء والشعراء الشباب، التي شهدتها عدن آنذاك وتزامن ذلك مع استضافة عدن لكبار الأدباء والشعراء العرب. كما عمل محررا في مجلة «التربية الجديدة» التي كان المركز يصدرها.

في العام 1978م انتقل سعيد دحي إلى المكلا للتدريس بكلية التربية بالمكلا التي كان يتردد عليها بين الحين والآخر. انشغل سعيد دحي خلال الفترة بين عامي عمله بكلية التربية بعدن وكلية التربية بالمكلا بترجمة كتاب Prose & Poetry from Hadramaut (شعر ونثر من حضرموت) للمستشرق البريطاني المرموق روبرت سارجنت الذي ارتبط بوجدان مشاهدي تلفزيون عدن في الحوار الممتع الذي أجراه معه الراحل الكبير لطفي جعفر أمان أثناء زيارة سارجنت لعدن والمكلا وبعض مناطق الجنوب العربي آنذاك.

في العام 1980م قام فرع المركز اليمني للأبحاث الثقافية بطباعة كتاب نثر شعر من حضرموت الذي ترجمه سعيد دحي عن نصه الإنجليزي لكاتبه (سارجنت)في أبريل 1980 بشكل أولي بغرض تعميم الفائدة على القراء والمهتمين بالأدب في حضرموت كون الأدب في هذا البلد أو ذاك من العالم يعد تراثاً إنسانياً

دحي مبدع ومن عائلة مبدعين
وردت عدة إشارات في كتاب (التأبين) المكرس لذكرى وفاة سعيد دحي منها ما كتبه محمد عوض صالح (ص 95-103)، وعزيز الثعالبي (ص 63-70)، وعلي سالم اليزيدي (ص 104-107)، حيث أفاد الثعالبي أن سعيد دحي من أسرة فن، فعمه الفنان يسلم عبد الله دحي وهو من الرواد الأوائل للأغنية الحضرمية المتوفى في أغسطس 1993م وأحد الذين ألبسوها ثوباً قشيباً من حيث الأداء واللحن، إلا أنه لم يتخذ من الطرب حرفة له فهو لا يحب السهرات العامة، ولا يحب التواجد في أي مكان عملاً بمقولة: «إذا أسرفت في الوجود أصبحت بلا وجود» ومن هذه الأسرة عبد الله سالم دحي (ابن عم المطرب يسلم دحي) وأطلق عليه لقب (مقدم الحي) الذي اشتهر بتقديم رقصة العدة ورقصة الشبواني وقد وصف الأديب الراحل الأستاذ محمد عبد القادر بامطرف الفنان صالح سالم دحي بأنه صاحب أجمل صوت يشدو بألحان الدان وأغاني الشبواني في الساحل الحضرمي.

سعيد دحي واغتراب جغرافي في دولة الإمارات
غادر سعيد دحي أرض الوطن في نوفمبر 1979م إلى دولة الإمارات العربية المتحدة وعمل هناك بالصحافة محرراً ومترجماً في صحيفة الإتحاد الإماراتية وكان أيضا من محرريها الأستاذ الشاعر فضل النقيب ثم سكرتيراً لمجلة الدفاع الخليجي حتى وفاته وكان، يتردد على المكلا بين حين وآخر، آخرها رحلته الوداعية للمكلا في أغسطس 1999م.

سعيد دحي في موكب الخالدين
انتقل سعيد دحي إلى رحمة ربه يوم الثامن من شهر رمضان 1421هـ الموافق الثالث من ديسمبر 2000م إثر نوبة قلبية حادة في مقر إقامته في أبوظبي بدولة الإمارات العربية المتحدة وله من الأبناء 5 ومن البنات 2.

الأعمال الشعرية الكاملة لـ سعيد دُحــي وأعماله الأخرى
 صدرت مؤخرا-2009- الأعمال الشعرية الكاملة للشاعر والأديب سعيد محمد دحي عن قسم النشر في المجمع الثقافي التابع لهيئة أبوظبي للثقافة والتراث، أبوظبي-دولة الإمارات العربية المتحدة.
عن جريدة الاتحاد الإماراتية عدد 22 مايو 2009:

صدرت حديثاً الأعمال الشعرية الكاملة للشاعر والأديب اليمني الراحل سعيد محمد دحي (1948-2000م) عن هيئة أبوظبي للثقافة والتراث.
وكان أفراد أسرة الشاعر الراحل سعيد دحي قد قاموا بجمع جميع أعماله الشعرية التي نــُشر القليل منها في الصحف العربية في السبعينيات وبداية الثمانينيات، قبل أن يدخل الشاعر في حالة عزلة فلسفية فرضها على نفسه، وجعلت أشعاره رهن أدراج مكتبه ومنزله الكائن في أبوظبي، إلى أن وافته المنية في 3 ديسمبر 2000م.
تستوقفك في الصفحة الأولى من الأعمال الشعرية الكاملة لسعيد دحي جملة استفهامية تـُسائلك: «علام تجوس في الآفاق مدحوراً كأنك دونكيشوت؟!» لتكون نقطة البداية (وربما النهاية التي يجب أن تعود إليها عند انتهائك من القراءة!) التي ترسم أهمية هذا الإصدار– شعرا- وتغوص بك في رحلتي الشتاء والصيف ولفح هجير صحراء الربع الخالي، حيث تخوم تاريخ وطن لم يعد في فترة السبعينيات مأوى للقصيدة.
سعيد دحي، ابن المكلا، الحضرمي، اليماني يرسم بالرمز أحياناً والتصريح أحياناً أخرى، التطور الروحي لإنسان عربي من منطقة الجزيرة العربية انعكست فيه أحداثها الدرامية في جنوبها في النصف الثاني من القرن العشرين والتي كان يحدوها الأمل أحياناً والألم أحياناً كثيرة، ليمتد تواصلياً مع الخط الذي رسمه جده الحضرمي القديم، أمرؤ القيس الكندي الذي بكى صاحبه لما رأى الدرب دونه، فقال: «نحاول ملكاً أو نموت فنعذرا».
هذا الإصدار يُحاول أن يـُـشعل قبساً يـُضيء شاعراً حاول هو أن يفرض على نفسه تجاهل قبل غيره نكاية ًبالموت، أو تاجر الوقت كما يحب أن يسميه. وإن كانت الأسئلة التي يُسائلها سعيد دحي تبدو أزلية لا تزال تنزف منذ زمن القتل الأول إلا أن دحي كما يقول الناقد والدكتور عبد الله البار، رئيس اتحاد الكتاب والأدباء اليمنيين «جاء متميزاً تميز الشعراء الكبار في العربية الحديثة، كصلاح عبد الصبور وخليل حاوي، يقول كما يقولون وليس بما يقولون».
يقول دحي في قصيدته التي تحمل عنوان «الوقت»: «يمر الوقت ويموت الإنسان/ بلا سبب/ إلا أن الوقت له بالمرصاد/ ويمر العمر جزافا وتضيع الأيام/ بلا سببٍ/ إلا أن العمر صليب فناء يحمله الإنسان/ أو ومضة روح تسري في لحظة/ وبقية عمر الإنسان هباء».
غير أن الابتسام في وجه الموت/ الحياة والغناء حتى الصباح هو تميمة بقاء للشاعر سعيد دحي، شأنه شأن أعمامه، يسلم دحي المغني المعروف، أو صالح دحي الذي قال عنه المؤرخ اليمني الكبير عبد القادر بامطرف إنه أجمل مـَن صدح بصوت «الدان» في الساحل الحضرمي.
يقول سعيد دحي في قصيدته «خاطرة» مغنياً لمقامات الحواس: «أروع ما في الكون تمتعنا بالضوء/ وبالعينين/ بالأذن وبالشفتين/ بالموسيقى/ تزرع في القلب ميناء الروح/ نبضات من حركات الكون/ وأصوات الخلق/ شهقات الميلاد/ ورعشات الأعياد/ بالموسيقى/ بالأذنين/ بالأضواء وبالعينين»

 يتم الآن الإعداد لطباعة الكتاب الثمين الذي ترجمه الأديب سعيد محمد دحي Prose & Poetry from Hadramaut (شعر ونثر من حضرموت) للمستشرق البريطاني المرموق روبرت سارجنت.
 يتم الآن جمع المقالات والدراسات والأبحاث في مجالات الأدب والفكر والفن التي قام بها الشاعر سعيد دحي ونُشرت في الصحف العربية.

قالوا عن الشاعر سعيد محمد دحي

 «....جاء سعيد متميزا تميز الشعراء الكبار في العربية الحديثة، كصلاح عبد الصبور وخليل حاوي، يقول كما يقولون وليس بما يقولون» د.عبد الله البار، ناقد وأستاذ الأدب في جامعة صنعاء
 «....وأنا لا أستطيع أن أتصور الآن، ولا من قبل، أن حياتي عرفت لحظات لم يكن سعيد حاضرا فيها، وقد كان سعيد بنظري، وسيظل بنظري ما حييت، أحد النماذج العالية لتصوري للمثقف المبدع الحق» عبد الله بولا.
 «سعيد دحي من أولئك، منذ امرئ القيس جده الحضرمي القديم الذي بكى صاحبه لما رأى الدرب دونه، فقال: نحاول ملكا أو نموت فنعذرا....» د.سعيد الجريري، ناقد يمني ورئيس اتحاد الأدباء والكتاب اليمنيين/فرع حضرموت
 "كنا ذؤابات سحابة، مرت على المكلا أو ميسان، ونسينا، بعد ذلك أين أمطرت. ولكن..هل أمطرت فعلا؟! جمعة اللامي، روائي وصحافي عراقي.

مراجع

إعلاميون يمنيون
شعراء يمنيون في القرن 20
مواليد 1948
وفيات 1421 هـ
وفيات 2000
شعراء يمنيون في القرن 21
شعراء بالعربية في القرن 20
شعراء بالعربية في القرن 21

سعيد محمد دحي


I. Kosova Savaşı veya Birinci Kosova Meydan Muharebesi, Sultan I. Murad önderliğindeki Osmanlı ordusu ile Sırp kumandanı Lazar Hrebelyanoviç önderliğindeki çok uluslu Balkan ordusu arasında 28 Haziran 1389 tarihinde yapılan muharebe.

Savaşın nedenleri
 Geçmişteki Sırpsındığı, Çirmen gibi savaşlarla sindirilen Balkan uluslarına mensup prenslerin, Osmanlı Devleti'nin kaybettiği Ploşnik Muharebesi ile umutlanmaları.
 Türk ve Müslüman kökenli olan Osmanlı Devleti'nin egemenliğinde yaşamayı istemeyen başta Sırp prensler olmak üzere çeşitli Balkan uluslarına mensup prenslerin Osmanlı aleyhine çalışma yapmaları ve kuvvet toplamaları.
 Balkan Yarımadası'nda bulunan krallık ve prensliklerin, Osmanlı Devleti'ne ödedikleri vergileri kaldırmak istemeleri.
 Osmanlı Devleti'nin durdurulmak istenmesi.
 Osmanlı Devleti'nin uyguladığı İskan politikası ile Anadolu'dan Balkan topraklarına yerleştirilen Türkmenler'in Anadolu'ya geri gönderilmek istenmesi.
 Osmanlı Devleti'nin, Balkan topraklarındaki egemenliğini sağlamlaştırmak istemesi.
 Müslüman Osmanlı Devleti'nin Avrupa'dan çıkartılmak istenmesi.
 Sırp Prenslerinin, Gazi Hoca Ömer tarafından tutsak edilip Bursa'ya getirdiği Tamara Hatun'''u geri almak istemeleri.

 Arka plan

1387 yılında Osmanlı kuvvetleri Topliça Nehri vadisi Ploşnik mevkiinde Sırp despotu ve Bosna kralının 30 bin askerlik ordusu karşısında bozguna uğradı. Bu Balkanlarda Osmanlılar'a karşı kazanılmış ilk zaferdi ve altyapısı hazırlanan büyük bir ittifakı beraberinde getirdi. Hırvat, Leh, Macar, Çek ve bütün Balkan prenslikleri Osmanlılar'a karşı birleşti. Bu arada Osmanlılar, 1388'de Bulgarların arkadan saldırmalarını engellemek üzere Çandarlızade Ali Paşa kumandasında bir ordu Bulgar kralının başkenti Tırnova'yı alarak Bulgarları saf dışı etti.

Muharebe

15 Haziran 1389Afyoncu Erhan, Sorularla Osmanlı İmparatorluğu, s.68 salı günü Kosova Ovası'nda I.Murad liderliğinde Kütahya ve Hamid sancakbeyleri ve diğer anadolu beyleri ile müttefik Balkan ordusu karşı karşıya geldi.

Osmanlıların Balkanlar'daki ilerlemeleri ve Sofya, Niş, Manastır gibi önemli yerleri ele geçirmeleri Haçlı Seferi'nin düzenlenmesine sebep olmuştu. Vezir Çandarlı Ali Paşa komutasındaki Osmanlı ordusu, önce Bulgarları etkisiz hale getirdi. Osmanlı ordusu ilerlerken, Kosova'da Haçlılar ile karşılaştı. Haçlı ordusu Sultan Murat Hüdavendigar'ın okçu piyadeleri ile Sırp süvarileri arasındaki arbede, Sırp öncü süvarilerinin hücumunun ardından oklanarak kendilerinin ya da atlarının vurulması ile başlamış, daha sonra Osmanlı piyadelerinin karşı atağıyla devam etmiştir. Savunma hatları gün batımına kadar dayanan Osmanlı kuvvetleri, muharebenin sonunda bölgeye yüzyıllar sürecek olan Osmanlı hakimiyetini yerleştirmiştir. Savaşta Arnavut Katolik soylu ailesi Kastriotlar'dan Pal Kastrioti de ölmüştür. Savaş bazı kaynaklarca iddia edildiği gibi top kullanılarak kazanılmamıştır. Çünkü o tarihlerde Osmanlı Devleti'nde kurulmuş bir topçu ocağı bulunmuyordu.

İlk ortaya çıkan söylentiler ve tarihi belgelere bakıldığında Sultan I. Murad savaş esnasında öldürülmüştür. I. Murad, Bosna Kralı Tvrtko'nun Trogir senatosuna (1 Ağustos) ve Floransa konseyine yazdığı mektuplara göre savaş anında katledildi. I. Murad'ın katli Floransa'dan gelen yanıt mektubuna (20 Ekim 1389) göre 28 Haziran'da (Aziz Vitus günü/Vidovdan) gerçekleştirildi. Öldüren kişinin ismi zikredilmiyor ancak Osmanlı saflarını aşmayı başaran 12 asilzade şövalyeden biri olduğu yazmakta:

Osmanlı kaynaklarına göre ise savaş sonunda bir Sırp soylusu olan Miloš Obilić, sultanın elini öpüp Müslüman olmak istediğini belirterek I. Murat'a yaklaşmış ve onu ani bir hamleyle hançerleyerek şehit etmiştir. Ölümünden sonra Hüdavendigar'' lakabının verildiği sultanın iç organları orada gömülmüş, geriye kalan naaşı Bursa'ya götürülerek orada defnedilmiştir. Bunun da etkisiyle I. Kosova Savaşı tarihte Sırp milliyetçiliğinin ilk yeşerdiği ve bugün Sırpların çok önem verdiği bir muharebedir.

Sonuçları
Olay hızla Avrupa'da duyuldu. İlk söylentilerde sonuca pek dikkat edilmedi, herkes Osmanlı padişahının savaşta öldürüldüğü gerçeğine odaklanmıştı. Lazar Hrebelyanoviç'in ölmesiyle dul kalan eşi Milica, Moravya Sırbistanı'nın başına geçti. Oğlu Stefan Lazareviç belli yaşa gelinceye dek naip kraliçe görevini üstlendi. Naip kraliçe Milica, savaşın ardından Osmanlı devletinin yeni sultanı I. Bayezid'e barış göstergesi olarak en küçük kızı olan Mileva Olivera Lazarević'i gelin vermek zorunda kaldı. Macar politikasının Sırbistan'a yönelik tutumunda görülen ani değişim, Sırp askeri personelin tükenmesinin doğrudan bir sonucuydu. Macaristan Krallığı savaşın etkilerinden yararlanmaya ve kuzey Sırbistan'da yayılmaya çalışırken, Osmanlılar güney Sırbistan'daki askeri seferlerini 1390-91 gibi erken bir tarihte pekiştirdiler. Moravya Sırbistanı'nda, Sırp soylular bu tehditlere yanıt vermek amaçla iki gruba ayrıldılar. Kuzeyli derebeyler, topraklarını Macaristan'a karşı savunmak için Osmanlı yanlısı bir dış politika geliştirirken Osmanlı genişlemesi tarafından sert şekilde tehdit edilen güneydeki derebeyler, Macaristan yanlısı bir dış politika oluşturmaya çalıştı. Öyle ya da böyle, Osmanlı tebaasına dahil olmayan Sırp derebeyleri, Osmanlı hakimiyetine girdiler. Bu feodal derebeyler -Knez Lazar'ın kızı da dahil- yeni Osmanlı sultanı Bayezid ile evlilik bağları kurdular. Bu evliliklerin ardından, Lazar'ın oğlu Stefan Lazarević, Bayezid'in sadık bir müttefiki oldu ve Bayezid'in Niğbolu Savaşı da dahil olmak üzere gelecekteki askeri seferlerinin çoğuna önemli güç kattı. Bazı Sırp feodal derebeyleri Osmanlılara karşı savaşmaya devam ettilerse de Osmanlı feodal hiyerarşisine entegre edildiler. 20 Haziran 1459'da Smederevo'nun ele geçirilmesi, Orta Çağ Sırp devletinin sonunu belirtir niteliktedir.

Kaynakça
Diyanet İslam Ansiklopedisi "Kosova Savaşları Maddesi, cilt 26, Türk Diyanet Vakfı Yayınları, İstanbul 2002
İsmail Hakkı Uzunçarşılı, Osmanlı Tarihi, TTK Yayınları(10.baskı), Ankara 2010
Erhan Afyoncu, Sorularla Osmanlı İmparatorluğu, Yeditepe Yayınları (2.Baskı), İstanbul 2012
Joseph von Hammer, Büyük Osmanlı Tarihi, Üçdal Neşriyat, İstanbul 2003
Fine, John V. A. (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. University of Michigan Press. ISBN 0-472-08260-4.

Kosova askerî tarihi
Osmanlı İmparatorluğu'nun muharebeleri
1380'lerde Osmanlı İmparatorluğu
1389'da çatışmalar

I. Kosova Muharebesi


Henry Seebohm (12 July 1832 – 26 November 1895) was an English steel manufacturer, and amateur ornithologist, oologist and traveller.

Biography
Henry was the oldest son of Benjamin Seebohm (1798–1871) who was a wool merchant at Horton Grange, Bradford. The family had moved to England from Bad Pyrmont in Germany. Henry's mother Estther Wheeler (1798–1864) was a granddaughter of William Tuke. The Seebohms were active in the Society of Friends and Henry schooled within the community in York. He worked initially in a grocery as an assistant but moved to Sheffield where he became a steel manufacturer. He married Maria, daughter of George John Healey, a merchant in Manchester on 19 January 1859.

Natural history
Henry became interested in natural history at school and continued to spend his spare time studying birds on his journeys. He travelled widely visiting Greece, Scandinavia, Turkey, and South Africa. His expeditions to the Yenisey tundra of Siberia were described in his two books, Siberia in Europe (1880) and Siberia in Asia (1882), which were combined in the posthumous publication The Birds of Siberia (1901). His expeditions included the lower Pechora River in 1875 along with John Alexander Harvie-Brown as well as a visit to Heligoland at the home of Heinrich Gätke. In 1877 he joined Joseph Wiggins to Siberia.

He was one of the first European ornithologists to accept the American trinomial system to classify sub-species.

Seebohm's other publications included A History of British Birds (1883), The Geographical Distribution of the family Charadriidae (1887), The Birds of the Japanese Empire (1890) and A Monograph of the Turdidae (1902, completed by Richard Bowdler Sharpe).

Seebohm bequeathed his collection of bird-skins to the British Museum. The collection which was received in 1896 consisted of nearly 17,000 specimens. A number of birds were named after Seebohm, including the grey emutail (Dromaeocercus seebohmi) by Bowdler Sharpe. A portrait of Seebohm in oil by Hugh Ford Crighton is held by Sheffield Museums.

Bibliography
 (1901) The birds of Siberia; a record of a naturalist's visits to the valleys of the Petchora and Yenesei. J. Murray. London.
 (1893) Geographical distribution of British birds
 (1890) The birds of the Japanese Empire. R.H. Porter, London.
 (1890) Classification of Birds.  R.H. Porter, London.
 (1888) The geographical distribution of the family Charadriidae, or, The plovers, sandpipers, snipes, and their allies. H. Sotheran. London
 (1883) A history of British birds, with coloured illustrations of their eggs. R.H. Porter. London. Volume 1 Volume 2 Volume 3 Volume 4
 (1880) Siberia in Europe: a visit to the valley of the Petchora, in north-east Russia. J. Murray, London.
 (1880) Contributions to the ornithology of Siberia

References

Further reading
 The book was edited and published by RB Sharpe after Seebohm's death. Sharpe included a biography of Seebohm entitled Memoir at the beginning of the volume.

External links
Illustrations from Monograph of the Turdidae

1832 births
1895 deaths
Businesspeople from Bradford
Egg collectors
English ornithologists
English people of German descent
Fellows of the Royal Geographical Society
Fellows of the Zoological Society of London
Oologists
Scientists from Bradford
19th-century English businesspeople

Henry Seebohm


María Josefa Acevedo de Gómez (1803-1861) Kolombiya'nın ilk sivil kadın yazarıdır. Bogotá'da doğdu ve Pasca, Cundinamarca'da öldü.

Josefa Acevedo aynı zamanda Kolombiyalı politikacı ve şair Adolfo León Gómez'in büyükannesidir.

Dış bağlantılar
 Biyografisi  (İngilizce)

1803 doğumlular
1861 yılında ölenler
Kolombiyalı yazarlar

Josefa Acevedo de Gomez


Piotr Rutkowski ( 1969 ) es un botánico, y profesor polaco, que desarrolla actividades académicas en la Universidad de Gdansk.

Algunas publicaciones
 . 2008. Phylogeny and taxonomy of the subtribes Spiranthinae, Stenorrhynchidinae and Cyclopogoninae (Spirantheae, Orchidaceae) in Central and South America. Editor Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, 348 pp. ISBN 83-7326-573-2

 . 2005. Contributions to the taxonomic revision of the subtribes Spiranthinae, Stenorrhynchidinae and Cyclopogoninae (Orchidaceae) in Mesoamerica and the Antilles. Volumen 20 de Polish botanical studies. Editor Polish Acad. of Sci. W. Szafer Institute of Bot. 387 pp. ISBN 83-89648-18-0

 . 2003. FPGA based TESLA cavity SIMCON DOOCS server design, implementation and application. TESLA collaboration. Editor Dt. Elektronen-Synchrotron DESY, MHF-SL Group, 18 pp.

 . 2000. Biologia II: podręcznik : gimnazjum. Editor Wydawnictwo M. Rożak, 143 pp. ISBN 83-88056-66-2

 . 1990. Polskie Biblioteki medyczne: informator. Editor G·lówna Biblioteka Lekarska, 269 pp.

Honores
 1999: doctorado cum laudae
 2001: premio de equipo por el Ministerio de Educación al publicar la monografía "Gynostemia orchidalium"
 2011: medalla del Comité de Educación Nacional expedido por el Ministro de Educación

Eponimia
 (Orchidaceae) Eurystyles rutkowskiana Szlach.

Véase también
 Anexo:naturalistas y epónimos

Referencias

Enlaces externos

 Conferencia del autor en TED, en Youtube 13,30 min

Botánicos de Polonia del siglo XX
Profesores de la Universidad de Gdansk
Botánicos de Polonia del siglo XXI
Plantas descritas por Rutk.

Piotr Rutkowski


John Ferguson Ryland est un juge et homme politique américain, né le  et mort le .

Biographie
Né dans le comté de King and Queen, en Virginie, en 1811, son père déménagea dans le comté de Jessamine, dans le Kentucky, où il meurt l'année suivante, laissant une veuve et huit enfants.Ryland, l'aîné de ces enfants, passe une grande partie de son enfance dans le Kentucky, où il . En 1820, il s'installe dans le Missouri, où il entre dans la pratique du droit.

En 1830, la législature du Missouri créé un nouveau circuit judiciaire, le sixième circuit, composé de toute la partie ouest de l'État et s'étendant de l'Iowa à l'Arkansas. Ryland est nommé juge le 18 janvier 1831. À ce titre, il préside les poursuites pénales découlant des événements connus sous le nom de guerre des mormons. Il occupe ce poste jusqu'en 1849, date à laquelle il est nommé à la Cour suprême du Missouri. Il est réélu à la Cour suprême en 1851, siégeant jusqu'à la fin de son mandat en 1857. Alors qu'il était sur le banc de la Cour suprême, il écrit un certain nombre d'opinions importantes, en particulier dans les affaires pénales. Il fait partie du tribunal qui a entendu l'affaire Emerson contre Scott en 1852, un prédécesseur de la décision Dred Scott de la Cour suprême des États-Unis. Ryland rejoint l'opinion majoritaire, qui soutient que Dred Scott est légalement un esclave.

Après son service judiciaire, Ryland reprend l'exercice de sa profession. Pendant la Guerre de Sécession, Ryland "est resté un homme inébranlable de l'Union". À la fin de la guerre, il est un ardent défenseur du rétablissement de la paix. En 1866, il est élu à l'Assemblée générale du Missouri, où il siège pendant une session, puis retourne à la pratique privée du droit.

Il épouse en premières noces Martha Barrett (1797-1833) puis en secondes Elizabeth Garbrille Buford (1815-1878). Il a 10 enfants.

Notes et références

Membre de la Chambre des représentants du Missouri
Juge américain
Naissance en novembre 1797
Décès en septembre 1873
Décès à 75 ans

John Ferguson Ryland


La tazieffite est un minéral rare appartenant à la classe minérale des sulfures et des sulfosels avec la composition chimique Pb 20 Cd 2 (As,Bi) 22 S 50 Cl 10 . Elle est donc composée de métaux (plomb et cadmium), de métalloïdes (arsenic et bismuth) ainsi que de soufre et de chlore. Structurellement, la tazieffite appartient aux sulfosels.

La tazieffite cristallise dans le système monoclinique, et n'a jusqu'à présent été observée que sous la forme de minuscules cristaux en forme d'aiguille. Les cristaux sont opaques et présentent un éclat métallique en surface, avec une couleur sombre gris argenté. Elle se rencontre dans un contexte volcanique, près de fumerolles.

Etymologie et histoire

La tazieffite a été découverte dans des fumerolles sur le volcan Moutnovski dans la péninsule du Kamtchatka (Russie). Le minéral a été scientifiquement décrit en 2009 par une équipe internationale composée de Michael Zelenski, Anna Garavelli, Daniela Pinto, Filippo Vurro, Yves Moëlo, Luca Bindi, Emil Makovicky et Elena Bonaccorsi. Ils ont choisi de nommer cette nouvelle espèce minérale en l'honneur du célèbre volcanologue belgo-français Haroun Tazieff (1914-1998).

Les spécimens type du minéral se trouvent dans la collection minéralogique du musée CL Garavelli de l'Université de Bari (Italie) sous le numéro de catalogue 7/nm (V28), au musée minéralogique de l'Académie des sciences de Russie à Moscou sous le numéro de catalogue 92674, et à Mines ParisTech (France) sous le numéro 78986.

Description
La tazieffite cristallise dans le système monoclinique et dans le groupe d'espace C2. Les paramètres du réseau cristallin sont les suivants : a = 8.3520(17) Å ; b = 45.5920(92) UNE; c = 27.2610(55) Å et β = 98.84(3)°.

Au microscope les minéraux apparaissent sous forme de petites aiguilles formant des agrégats fibreux en forme d'étoiles. Les cristaux ont une longueur pouvant aller jusqu'à 400 μm et une largeur maximale de10 μm. Les cristaux sont d'apparence opaque et présentent un éclat métallique en surface, avec une couleur gris argenté, teintée parfois de magenta. La couleur du trait est noire.

Gîtologie
La tazieffite se forme par dépôt dans les conduits de fumerolles volcaniques à une température comprise entre 250 et 350 °C. Les minéraux de paragenèse sont entre autres la greenockite, la galène, la moutnovskite, la kudriavite, l'anhydrite, la cristobalite et la pyrite.

Un seul gîte est connu, celui de sa découverte, une fumerolle située à environ 13 km au sud-est du cratère du Moutnovski. (52° 21′ 0″ N, 158° 16′ 12″ E)

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Haroun Tazieff
 Moutnovski
 Fumerolle

Liens externes
 Tazieffite sur Mindat, open database of minerals
 Tazieffite sur Mineralogy Database

Bismuth (minéral)
Arsenic (minéral)
Plomb (minéral)
Sulfure (minéral)
Sulfosel
Minéral monoclinique
Minéral nommé d'après une personne
Volcanologie

Tazieffite


Kuća Zanchi je barokna palača u Komiži i zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Trokatnica obitelji Zanchi najljepši je primjer baroknog graditeljstva u Komiži. Izgrađena je krajem 17. stoljeća na obali, na sjevernoj strani trga. Ističe se detaljima neuobičajenim za stambeni barok Dalmacije. Položena je dužom stranicom okrenutom dvorištu i moru, a zabatom prema trgu. Na uglovima dvostrešnog krovišta ima luminare koji nadvisuju bočna pročelja i čije uglove ukrašavaju istaknute guglie, a nad zabatom okrenutom trgu ima ukrašen dimnjak. Na zabatnom pročelju ima balkon i nad njim reljefnu udubinu s Gospinim kipom.

Zaštita
Pod oznakom Z-6210 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "Profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Komiži
Barokne palače u Hrvatskoj

Kuća Zanchi


Burundi, resmî adı ile Burundi Cumhuriyeti, Doğu Afrika ile Afrika Büyük Gölleri'nin kesiştiği Büyük Rift Vadisi'nde denize kıyısı bulunmayan bir ülkedir. Kuzeyde Ruanda, doğu ve güneydoğuda Tanzanya, batıda Kongo Demokratik Cumhuriyeti, güneybatıda ise Tanganika Gölü ile çevrilidir. Ülkenin yönetsel başkenti Gitega, ekonomik başkenti ise Bujumbura'dır.

Tva, Hutu ve Tutsi halkları en az 500 yıldır Burundi'de yaşamaktadır. 20. yüzyılın başlarına dek Burundi bağımsız bir krallıktı, ardından Almanya tarafından sömürgeleştirildi. I. Dünya Savaşı'ndaki Alman yenilgisinin ardından bölge Belçika'ya devredildi. Tarihleri boyunca hep ayrı yönetimlere sahip olmuş Ruanda ve Burundi, Avrupalılarca birleştirilerek Ruanda-Urundi kolonisi haline getirildi.

Burundi Krallığı 1962'de bağımsızlığını yeniden kazandı. Ancak suikastler, darbeler ve bölgedeki genel istikrarsızlık iklimi; 1966'da monarşinin devrilerek tek parti rejiminin kurulmasına yol açtı. 1970 ve 1990'lardaki etnik temizlik ve iç savaşlar yüzbinlerce insanın ölümüne neden oldu ve Burundi'yi dünyanın en az gelişmiş ve en yoksul ülkelerinden biri haline getirdi. İkisi de Hutu olan Ruanda ve Burundi devlet başkanları 1994'te birlikte bindikleri uçağa füze atılarak öldürüldüler. Burundi İç Savaşı'nı sonlandıran Arusha Anlaşması ile 2000 yılında geçici hükûmet kuruldu. 2015'te Başkan Pierre Nkurunziza'nın üçüncü kez seçimlere katılmak istemesi üzerine büyük çaplı protestolar düzenlendi ve başarısız bir darbe girişimi gerçekleşti. Gerçekleşen seçimler uluslararası kuruluşlarca yoğun bir biçimde eleştirildi.

Burundi genel olarak kırsal bir topluma sahiptir, 2019 verilerine göre nüfusun yalnızca %13,4'ü şehirlerde yaşamaktadır. km² başına 315 kişi düşen ülke Sahra Altı Afrika'nın en yoğun nüfuslu ikinci ülkesidir. Nüfusun %85'ini Hutular, %15'ini Tutsiler, %1'den az bir bölümünü ise Tvalar oluşturmaktadır. Ülkenin resmi dilleri Rundice ve Fransızcadır. 2014'te İngilizce de resmî dil kabul edilmiştir.

Afrika'nın en küçük ülkelerinden biri olan Burundi'de artan nüfusla birlikte tarım alanlarının artması ormansızlaşma, erozyon ve habitat kaybına yol açmıştır. 2005'te ülkede orman alanlarının oranı %6'nın altına düşmüştür. Yoksulluğa ek olarak Burundi yolsuzluk, altyapı eksiklikleri, sağlık ve eğitim hizmetlerine ulaşımda zorluklar ve açlık sorunlarıyla uğraşmaktadır. 2018 Dünya Mutluluk Raporu'nda Burundi dünyanın en mutsuz ülkesi olmuştur. Burundi Afrika Birliği, Doğu ve Güney Afrika Ortak Pazarı (COMESA), Birleşmiş Milletler ve Bağlantısızlar Hareketi üyesidir.

Ülke ismi
Ülke ismi Bantu dilinde Rundiler'in yaşadığı ülke anlamına gelmektedir. Ön ek olan bu- (bu-rundi=Rundilerin yaşadığı ülke=Burundi) eki fiilerin önüne geliyor olup, bu ön ek ülke isimlerinde ku, ru hecelerinin yanı sıra u tanımlık hali eklenerek kullanılmaktadır. Rundilerin kullandığı dil olan Kirundi de aynı yapıdan gelmekte olup ki ön eki kullandığı dil anlamında kullanılmakta olup, Rundilerin kullandığı dil anlamına gelmektedir.

Coğrafya
Ülkenin toplamda sahip olduğu 1.140 km sınırın 315 km'si Ruanda, 589 km'si Tanzanya ve 236 km'si Demokratik Kongo Cumhuriyeti ile oluşmaktadır.

Ülke genel olarak dağlık ve yaylalık bir ülkedir. Burundi'de yüksek yaylalar ortalama 1.400 ile 1.800 m yükseklikte yer almaktadır ve bu yüksek yaylalar ülkenin en yüksek noktasına kadar ulaşmaktadır. Ülkenin en yüksek noktasını 2.684 m ile başkent Bujumbura'nın 30 km güneydoğusunda bulunan ve Burundi yüksek yaylasının bir parçası olan Heha Dağı oluşturmaktadır.

İklim
Burundi konum olarak ekvatora yakın bir konumda olmasına rağmen yükseltilerin çok olması nedeniyle hafif nemli bir iklime sahiptir. Bölgede hakim olan sıcak ekvator iklimi dönemsel doğu Afrika iklimi ile üst üste gelmesi sonucu yükseltilerin de etkisi ile iklim yumuşamaktadır. Ülkenin orta bölümlerinde yer alan yaylarda sıcaklık ortalaması 20 °C düzeyinde olup, Tanganika gölü civarında yıllık sıcaklık ortalaması 23 °C, dağlık kesimlerde ise 16 °C seviyesindedir. Burundi genelinde yılda iki defa yağmur sezonları yaşanmaktadır. Bu yağmur sezonlarından kısa olanı Eylül-Kasım aylarında, uzun dönemi ise Şubat-Mayıs arasında yaşanmaktadır. Burundi genelinde ortalama yağış miktarı genellikle 1.300 mm ile 1.600 mm arasında gerçekleşmekte olup, genel olarak Burundi ortalaması 1.000 mm seviyesindedir. Yıllık yağışlardaki düzensizlik ve buna bağlı yaşanan kuraklık ve yoğun yağışların art arda gelebilmesi tarım üzerinde olumsuz etki yaratmakta olup, dönem dönem kıtlık yaşanmasına da neden olabilmektedir.

Bitki örtüsü ve yaban hayat
Ülkedeki belli bölgeler genel olarak tarımsal faaliyetler gerçekleştirmek adına tarım alanı olarak kullanılmaktadır. Ülkedeki yüksek kesimlerde mevcut olan nemli, sisli ve soğuk iklim emsalsiz bitki örtülerinin oluşmasında başlıca etkenler arasında yer almaktadır.

Burundi genelinde leopar, aslan, babun, zebra ve antilop çeşitleri görülebilmektedir. Bunlara ilaveten timsah ve su aygırı da sulak alanlarda yaşam sürdürmektedir.

Nüfus

Burundi'de son olarak 2008 yılında gerçekleştirilen resmi sayım sonuçlarına göre 8,053,574 nüfus tespit edilmiştir. Bu güncel olarak son resmi sayım konumunda olup, 2022 tahmini sayım sonuçlarına göre 12,696,478 nüfus belirlenmiştir. Ülke içerisinde 379 kişi/km² nüfus yoğunluğu ile Burundi, Afrika kıtasının nüfus yoğunluğu en fazla ülkelerinden biri konumuna taşımaktadır. Ülke nüfusunun çoğunluğu eski başkent Bujumbura'da yaşamaktadır.

Burundi genç bir nüfusa sahip olup, 2018 tahmini verilerine göre nüfusun %63,59'u 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin sadece %3,06'sı 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %43.83 (erkek 2,618,868/kadın 2,581,597)
15-24 yaş: %19.76 (erkek 1,172,858/kadın 1,171,966)
25-54 yaş: %29.18 (erkek 1,713,985/kadın 1,748,167)
55-64 yaş: %4.17 (erkek 231,088/kadın 264,131)
65 yaş ve üzeri: %3.06 (erkek 155,262/kadın 207,899)

Şehirde yaşayanların oranı 2022 verilerine göre %14,4 olan ülkede, nüfusun yıllık artış oranı 2022 tahmini verilerine göre %3,63 düzeyindedir.

Etnik gruplar
Burundi'de aynı dile, ekine sahip olan ve Rundi olarak tanımlanan bir toplum yaşamaktadır. Rundi toplumu özünde üç boy olan Tutsi, Hutu ve Twa boylarından oluşmaktadır.

Günümüzde Hutu boyu ülkede çoğunluğu oluşturmaktadır. Nüfusun %85'i bu boyun üyesi konumundadır. Tutsi nüfusu toplam nüfusun %15'i seviyesinde olup, Twa boyu %1 ile ülke içerisindeki en az nüfusa sahip boy konumundadır.

Dil
Ülkenin ulusal dili Kirundi dilidir. Rundi olarak da tanımlanan ve Bantu dillerinden biri konumunda olan bu dil Burundi nüfusunun %95'i tarafından anadil olarak konuşulmaktadır. Ulusal dilin yanı sıra Milletler Cemiyeti manda bölgesi olarak Belçika'ya bağlanması nedeniyle Fransızca da ülkenin bağımsızlığı sonrasında resmi dil olarak kullanılmıştır. Burundi meclisinin 2014 yılında aldığı karar gereği İngilizce de ülkenin resmi dilleri arasına alınmıştır.

Din
Burundi genelinde hakim olan din Hristiyan dinidir. Buna göre nüfusun %84'ü Hristiyan inancına göre yaşamını sürdürmektedir. Bu oran içerisinde katolik mezhebine mensup Hristiyanların oranı %62,1, protestan mezhebine mensup %21,6 ve diğer Hristiyan mezheplerine mensupların oranı da %2,3 düzeyindedir. İslamiyet ülke içerisinde en yaygın ikinci din konumunda olmasına rağmen nüfusun sadece %2,5'i islami inancına göre yaşamlarını sürdürmektedir. Bu iki dini haricinde diğer dinlere inanların oranı %3,6, herhangi bir din bildirimi bulunmayan nüfusun da oranı %7,9 seviyesindedir.

Sosyal durum

Sağlık
Ülkede temiz su kaynaklarına ulaşabilen nüfusun oranı genel Afrika ortalamasına göre yüksek düzeyde olup, 2012 tahmini verilerine göre nüfusun %75,3'ü temiz kaynaklardan su temin edebilmektedir. Tam teçhizatlı sağlık hizmetlerinden yararlanma oranının düşük olduğu ülkede, nüfusun %47,5'i bu yönde bir hizmet alabilirken, %52,5'i ilkel şartlarda sağlık hizmeti alabilmektedir. Ülke içerisinde ishal, hepatit, tifo, sıtma, humma ve kuduz çok sık görülen hastalıklar arasındadır. AIDS, Afrika kıtasının genelinin aksine düşük oranda görülmekte olup, bu oran 2013 tahmini verilerine göre %1,03 düzeyindedir.

Eğitim
Ülke genelinde 15 yaş ve üzerinde okuma yazma bilenlerin oranı 2008 verilerine göre %86,9 düzeyindedir. Bu oran erkeklerde %88,8 iken, kadınlarda %84,6 seviyesindedir. Burundi genelinde altı yıllık ilkokul eğitimi bulunmakla birlikte, ilkokul çağındaki kız ve erkek çocuklar arasındaki okula gitmeme oranları ile ilgili bir veri bulunmamaktadır. Burundi hükûmeti 6. sınıfa kadar olan masraflarının karşılanması yönünde faaliyetlerde bulunmaktadır. Ülkede University of Burundi adıyla devlet üniversitesi bulunmaktadır. Bunun haricinde ülke genelinde bulunan Hill University, Hope Africa University gibi üniversiteler ise özel üniversite olarak eğitim vermektedirler.

Ülke genelinde 5-14 yaş aralığında bulunan çocukların 2005 verilerine göre %19'u çocuk işçi olarak kullanılmaktadır.

Tarih

Koloni öncesi dönem
Ruanda ve Burundi'nin kurulu olduğu topraklarda koloni öncesi dönemlerde ilk yerleşen toplulukların günümüzde bu ülkelerde azınlığı oluşturan Tvaların ataları olduğu tahmin edilmektedir. Bu topluluklar 8.yy'den itibaren güney kesimlerden gelen Hutu toplulukları tarafından bölgeden uzaklaştırılmışlardır. Bantu topluluklarından biri olan Hutular bölgede çiftçilik ile uğraşarak geçimlerini sağlamışlardır. 15.yy'den itibaren bölgenin kuzey kesimlerinden ilerleyen Tutsiler günümüzde Burundi'nin kurulu olduğu bölgelere gelerek yerleşmiş ve krallık kurmuşlardır. Bu krallıkta bölgede sayıca çoğunlukta olmalarına rağmen Hutular azınlığı oluşturmuş ve bu gruplar alt sınıf olarak görülmüştür. Krallığın en üst noktasında yer alan kral mwami olarak adlandırılmış ve aynı zamanda dini lider olarak da görevini yürütmüştür. Burundi Krallığı 19.yy sonlarında batılı ülkelerin Afrika'da oluşturduğu sömürge sistemlerinin bir parçası olarak Almanya'nın sömürge ülkesi konumuna gelerek varlığına son verilmiştir.

Kolonileşme
Bölge her ne kadar Almanya'nın sömürgesi haline gelmiş olsa da, Almanya ülkeye ilk başlarda el koymamış, ilk olarak 1885 yılında Kongo ile, 1886 yılında da Britanya'ya ait bölgeler ile sınırlar belirlenmiştir. 1892 yılında o dönem içerisinde Alman Doğu Afrikası'nın bir parçası olan Ruanda-Urundi bölgesine gelen ilk Avrupalı Avusturyalı Oscar Baumann olmuştur. Almanya adına bölgeye ilk gelen misyonerler ve askerler 1896 yılında gelmiş ve Usumbura (günümüzde başkent Bujumbura) askeri üssünü kurmuşlardır. 1899 yılında Ruanda-Urundi himaye bölgesinin bir parçası olan Burundi'nin başkenti de Usumbura olmuştur. Almanya koloni heyeti bölgeyi mwaminin ve yerel önderlerin desteği ile yönetmiş, 1906 yılına kadar askeri bölge olarak adlandırılan bölge, bu tarihten sonra sivillere de açılmıştır. Bölgede ilk hastane ve okul binaları da ilk olarak 1909 yılında yapılmaya başlanmıştır. 1916 yılında I.Dünya Savaşı'nın devam ettiği bir dönemde Belçika orduları himaye bölgesi Ruanda-Urundi bölgesini işgal etmiş, Versay Barış Antlaşması kapsamında da Burundi 28 Haziran 1919 yılında Milletler Cemiyeti manda bölgesi olarak Belçika'ya bağlanmıştır. Ülkenin Belçika'ya bağlanması sonrasında ülke genelinde ilk olarak 1924 yılında kölelik yasaklanmış, 1925 yılından itibaren de ülke Kongo'dan yönetilmeye başlanmıştır. 13 Aralık 1946 tarihinde Milletler Cemiyeti'nin manda yönetimi sonlandırılarak bölge yine Belçika idaresinde Birleşmiş Milletler Vesayet Bölgesi ilan edilmiştir. 1953 yılında yerel olarak gerçekleştirilen seçimlerde Hutu partileri, bölgesel olarak gerçekleştirilen seçimlerde de Tutsi partileri seçimleri kazanmış, bu sonuçları her iki etnik grubun birbirinden daha da uzaklaşmasına sebebiyet vermiştir. Tutsilerin bölge genelinde Hutular tarafından mağdur edildiği ve baskı altına alındığı düşüncesi iki grubun birbirinden daha da çok kopmasına neden olmuştur. Eylül 1959 yılından itibaren etnik kökenli birçok parti kurulmuş, içlerinden sadece UPRONA partisi farklılık yaratarak her iki etnik grup üyesini de üst yönetiminde yer vermiştir. Kasım 1959 yılında her iki grup arasında başlayan şiddet olayları Belçika'nın müdahalesi ile bastırılmıştır.

1961 yılının bahar döneminde bölgede Hutu lider Joseph Cimpaye önderliğinde birçok partinin katılımı ve desteği ile ilk özerk ara hükûmet kurulmuştur. 29 Eylül 1961 tarihinde BM gözlüğünde gerçekleştirilen ilk meclis seçimlerinde UPRONA net bir şekilde kazanmıştır. Sondan bir önceki Burundi kralının oğlu olan Prens Louis Rwagasore yeni başbakan olarak göreve başlayarak Cimpaye'nin başbakanlık dönemini sona erdirmiştir. Rwagasore'nin başbakan olmasından çok kısa bir süre sonra 13 Ekim 1961 tarihinde Yunan kiralık katil Ioannis Kageorgis tarafından vurularak öldürülmüştür. Bu suikast olayında azmettirici olarak suçlanan PDC partisi mensubu kişiler Ocak 1963 yılında toplum önünde idam edilmiştir. Bu olayların ardından etnik köken doğrultusunda UPRONA bölünme yaşamış, 20 Ekim 1961 tarihinde de ülkenin yeni başbakanı Tutsi üyesi André Muhirwa olmuş ve bu görevi bağımsızlıktan sonra da 1963 yılına kadar da sürdürdüğü için bağımsız Burundi'nin ilk başbakanı olmuştur.

Bağımsızlık

Burundi Krallığı (1962-1966)
Birleşmiş Milletler 6 Haziran 1962 tarihinde aldığı karar doğrultusunda Ruanda ve Burundi'yi ayrı devletler olarak bağımsızlığa bırakılmasını kararlaştırmış, bu karar doğrultusunda da Burundi'nin bağımsızlığı 1 Temmuz 1962 tarihinde Belçika tarafından kabul edilmiştir.

İktidarda bulunan UPRONA bağımsızlığın kabul edildiği ilk gün birbirine düşman iki gruba ayrılmış, bu ayrılma sonucunda Monrovia Öbeği ve Casablanca Öbeği ortaya çıkmıştır. Monrovia öbeği Hutu kökenli Paul Mirerekano önderliğinde Hutu ve Tutsi kökenlilerin birlikte yer aldığı, daha ılımlı ve batı yanlısı bir politika benimserken, radikal Tutsilerin oluşturduğu Casablanca öbeği ise boysal bir politika benimsemiştir. Bu ayrılıktan sonra yaşanan süreçte ilk önce ılımlı öbek adına önce André Muhirwa ve daha sonra 18 Haziran 1963 tarihinden itibaren Pierre Ngendandumwe başbakanlık görevini yürütmüş, 1915 yılından bu yana kral olarak ülkeyi yöneten Mwami IV.Mwambutsa'nın Hutu kökenli dört bakanı görevden uzaklaştırması sonucu başbakan Ngendandumwe istifa etmiş, bunun sonucunda da yeni görev radikal Tutsi Albin Nyamoya'ya verilmiştir. 6 Nisan 1964 tarihinde hükûmetini kuran Nyamoya, bir önceki hükûmetlerin tersine batı ile olan ilişkileri sonlandırarak Çin ile iyi ilişkiler içerisine girmiştir. Aynı yılın Aralık ayında ülke içerisinde Çin kökenli birçok silahın bulunması sonucu kralın güvenini kaybeden Nyamoya, 8 Ocak 1965 yılından kral tarafından görevinden alınmıştır. Göreve yeniden bir önceki başbakan olan Ngendandumwe atanmış ancak Ngendandumwe başbakan olmasından birkaç gün sonra radikal Tutsili bir öbek tarafından öldürülmüştür. Bu olaydan sonra UPRONA'nın lideri Joseph Bamina yeni başbakan olarak atanmış ve bağımsız Burundi'de gerçekleştirilen ilk parlamento seçimlerine başbakan olarak katılmıştır. 10 Mayıs 1965 tarihinde gerçekleştirilen ilk seçimlerden %64 oy oranı ile birinci parti olarak çıkan UPORNA, aşırı radikal Tutsi partisi olan Parti du Peuple %30 oy oranı alarak UPORNA ile çatışma ortamına girmiştir. Her ne kadar UPORNA seçimlerden başarı ile çıkmış olsa da, kral Hutu olan Bamina'nın istifasını istemiş, 24 Haziran'da da olağanüstü durum duyurulmuştur. 13 Ekim 1965 tarihinde Mwami özel kalemi olan Léopold Biha'yi başbakan olarak duyurmasından sonra hem aşırı Tutsiler hem de hükûmeti kurma görevi konusunda mağduriyet yaşadıklarını düşünen Hutular ayaklanarak Kasım 1965'te darbe girişiminde bulunmuşlardır. Darbe girişimi sonucunda çoğunluğunu Tutsilerin oluşturduğu ordu üyeleri aralarında eski başbakan Bamina ile eski UPRONA genel başkanı Mirerekano da olmak üzere 5000 Hutu'yu öldürmüştür. Bu süreçte saygınlığını yitiren kral ülkeyi bırakarak Avrupa'ya kaçmıştır. İç savaşa sürüklenen ülkede Mwami Mwambutse'nin oğlu olan Charles Ndizeye, V.Ntare adı ile 24 Mart 1966 tarihinde kral olarak duyurulmuş, yeni kral ile ordunun en tepesinde yer alan Michel Micombero ülkedeki gücü ele geçirmeye yönelik güç savaşına girişmiş, kazanan kısa bir süre için de olsa kral V.Ntare olmuştur. 11 Temmuz 1966 tarihinde Micombero yeni başbakan olarak atanmış ancak 28 Kasım 1966'da kralın bir yurt dışı gezisinde bulmasını fırsat olarak gören Micombero darbe gerçekleştirerek krallığa son vermiş ve Burundi Cumhuriyeti'''ni duyurmuştur.

 Birinci Cumhuriyet (1966-1976)
Yaşanan bu olaylar neticesinde cumhuriyetin ilan edildiği Burundi'de Michel Micombero Burundi Cumhuriyeti'nin ilk devlet başkanı olmuştur. Başbakanlık makamının kaldırıldığı ülkede, Ulusal Devrim Konseyi adı verilen bir yapının en tepesinde devlet başkanı yer almaktaydı. Bu konsey 1968 yılında kaldırılmıştır. Micombero birkaç yıl içerisinde polis, ordu ve kamu gibi alanlarda görevli tüm üst yönetimde yer alan Hutuları uzaklaştırmıştır.

Ordu bünyesi içerisinde kalan son birkaç Hutu generali Eylül 1969 yılında devlet başkanına karşı darbe girişiminde bulunmuş, başarısızlıkla sonuçlanan darbe sonucunda da 23 kişi idam edilmiştir. Micombero'nun kendi memleketindeki Tutsilere öncelik vermesi nedeniyle Hutuların yanı sıra diğer Tutsi kabilelerin de hoşnutsuz olmasına neden olmaktaydı. Micombero 1971 yılında üst yönetimlerde yer alan ılımlı Tutsiler'ide uzaklaştırmıştır.

O güne kadar Uganda'da sürgünde bulunan ülkenin son kralı V.Ntare henüz tam olarak açıklanamayan nedenlerden dolayı 30 Mart 1972 tarihinde ülkeye dönmüş, dönüşü ile birlikte tutuklanarak göz hapsine alınmıştır. Bu süreçte Hutulara karşı toplu gözaltılar yaşanmış, 29 Nisan 1972 tarihinde de Micombero tüm hükûmet üyelerini ve parti başkanını görevden alarak Bujumbura'da büyük gösterilerin gerçekleştirilmesine neden olmuştur. Eski kral V.Ntare tutsak olarak tutulduğu bağ evinde Micombero yanlıları tarafından öldürülmüştür. 6 Mayıs'a kadar süren şiddet olaylarında kendisine bağlı ordu birliklerinin de yardımı ile Micombero kazançlı çıkmış ve iktidarını sürdürmüştür. Bu olaylardan sonra orduda görevli 450 Hutu görevden uzaklaştırılmış, iktidar yanlısı ordu mensupları da şiddet olaylarının önemli bir parçası olmuştur. Bundan sonraki birkaç ay ordu Hutulara karşı sistematik bir şekilde şiddet uygulamış ve 100.000 ila 250.000 Hutu'nun hayatını kaybetmesine neden olmuştur. Ülkedeki tüm eğitimli Hutular ilerleyen dönemlerde Tutsi iktidarını tehlikeye düşürmemesi adına öldürülmüş, tüm bu yaşananlar BM tanımlarına göre soykırım olarak tanımlanmış olsa da o süreçte batı dünyasının ilgisini çekmemiştir. Bu olaylara misilleme olarak Hutular tarafında gerçekleştirilen karşı saldırılarda da 3.000 ila 10.000 Tutsi ölmüştür. Burundi'de 1972 yılında yaşanan bu olaylar 1994 yılında Ruanda'da yaşanan soykırımın önemli bir nedeni olarak düşünülmektedir. 1972 yılındaki olaylarda Hutuların Tutsilere karşı güvenini yitirmiş olması ilerleyen süreçteki soykırımın bir nedeni olarak vurgulanmıştır.

1973 yılına gelindiğinde tüm elit Hutu tabakası ya öldürülmüş ya da yurt dışına kaçmıştı. 11 Haziran 1974 yılında tüm gücü eline alan Micombero, devlet başkanlığının yanı sıra, hükûmet başkanlığını ve parti başkanlığını da elinde bulunduruyordu. Bu süreçte meclisi de fesh eden Micombero, ülkeyi tek başına yönetir bir konuma gelmiştir.

1 Kasım 1976 yılında ordu Jean-Baptiste Bagaza ve Édouard Nzambimana önderliğinde gerçekleştirdiği askerî darbe ile Micombero'yı görevden uzaklaştırmış, Micombero'da yaşanan bu olaydan sonra Somali'ye kaçmıştır.

 İkinci Cumhuriyet (1976-1987)
Gerçekleştirilen darbe neticesinde Bagaza ülkenin yeni devlet başkanı olmuş, hükûmet başkanı görevini de 12 Kasım 1976 ile 13 Ekim 1978 tarihleri arasında Nzambimana devralmıştır. Oluşturulan Yüksek Devrim Konseyi tüm hükûmet yetki ve görevlerini üstlenmiş, bir önceki dönemde yaşananlar ile ilgili mahkemeler kurulmuştur. Ancak bu mahkemede 1972-1973 yılları arasında yaşanan soykırımın faillerinden çok azı yargılanmış ve ceza almıştır. Bagaza yönetiminde sosyalist bir politika izlemiş, genel olarak da Tutsi ile Hutu mensupları arasındaki ilişkilerin yeniden iyileştirilmesi yönünde çalışmalarda bulunmuştur. Burundi'de yeni bir anayasanın kabulü ile birlikte resmen devlet başkanı olan Bagaza, bu göreve 31 Ağustos 1984 tarihinde gerçekleştirilen bir sonraki seçimi de kazanarak devam etmiştir. Bagaza yönetiminde ülke 17 yıl aradan sonra Kasım 1982'de ilk meclis seçimleri gerçekleştirmiş, yine Bagaza döneminde ilk muhalefet partisi olan FRODEBU genel başkanı Melchior Ndadeye önderliğinde kurulmuştur. Bagaza'nın resmi temaslarda bulunmak üzere gittiği Kanada'da bulunduğu sırada Pierre Buyoya önderliğinde gerçekleştirilen askerî darbe ile görevinden uzaklaştırılmıştır.

 1987-1993 dönemi
Buyoya devlet başkanı olması ile birlikte ülkeyi Ulusal Kurtuluş Askeri Komitesi adını verdiği askeri rejim ile ülkeyi yönetmiştir. Hutu ile Tutsi etnik grupları arasında yaşanan gerilimlerin neticesinde ordu içerisinde çok büyük çoğunluğunu Tutsilerin oluşturduğu askerler tarafından özellikle kuzey bölgelerdeki Hutu mensubu kişilere karşı sistematik tutuklama ve işkenceler gerçekleştirilmiş, Ağustos 1988 yılında yaşanan bu olaylar sivil halka karşı soykırım faaliyetine dönüşmüştür. 11 Ağustos 1988 tarihinde bir askerin Hutu mensubu iki kişiyi vurması nedeniyle asker köy halkı tarafından linç edilmiş, bu olaya istinaden de ordu köylerin yakılması ve göz yaşartıcı bombaların sığınaklara atılması, kaçanların helikopterden vurulması gibi olayları içeren misilleme harekâtlarını başlatmıştır. Bu yaşanan olaylar neticesinde çoğunluğu Hutu olmak üzere 20.000 kişi hayatını kaybetmiş, 53.000 fazla Hutu da komşu ülke Ruanda'ya kaçmıştır.

Buyoya 6 Ekim 1988 tarihinde altı Hutu ile altı Tutsi üyeye sahip araştırma komisyonunu kurmuş ve olayların açıklığa kavuşması için çalışmalar gerçekleştirmiştir. Etnik gerilimi azaltabilmek adına hükûmette yer alan Hutu bakan sayısını altıdan on ikiye çıkarmış, Hutu kökenli Adrien Sibomana'yı yeni hükûmet başkanı yapmıştır. 19 Ekim 1988 yılında alınan bu adımların neticesinde üç yıllık bir süre içerisinde yurt dışına kaçan birçok Hutu ülkeye geri dönmüştür. Mart 1993'te kabul edilen yeni yasa ile etnik ve dini temelleri esas alan partiler yasaklanmış, o güne kadar yasak olan farklı partilerde yasallaştırılmıştır. 1 Haziran 1993 tarihinde gerçekleştirilen devlet başkanlığı seçimlerinde Hutu kökenli Melchior Ndadaye mevcut başkan Buyoya'ya karşı seçimi kazanarak ülkenin yeni devlet başkanı olmuştur. 10 Temmuz'da Ndadaye'nin görevi devralmasından önce 29 Haziran 1993 tarihinde gerçekleştirilen meclis seçimlerine birçok parti katılmıştır. Bu seçimler neticesinde Tutsi mensubu Sylvie Kinigi hükûmet başkanı olmuştur.

 Darbe ve iç savaş (1993-2005)
Ndadaye devlet başkanı seçilmesinden sadece 101 gün sonra bir kısım asker mensubu tarafından gerçekleştirilen ama başarıya ulaşamayan darbe esnasında öldürülmüştür. 21 Ekim ile 27 Ekim tarihleri arasında darbeyi gerçekleştiren darbecilerin lideri François Ngézé yeni devlet başkanı olduğunu ilan etmiş. Bu süreden sonra ordunun devlet başkanlığına bağlı askerleri tarafından gerçekleştirilen operasyonlar ile bu yönetime son verilmiş, yeni devlet başkanı seçilene kadar geçici olarak Kinigi yeni devlet başkanı olmuştur. Kinigi'den sonra bu göreve Hutu kökenli Cyprien Ntaryamira getirilmiştir. 1993 yılının sonbahar aylarında yeniden alevlenen şiddet gösterilerinde bu sefer hedef olarak Tutsiler alınmış, kısa süre içerisinde 200.000 Tutsi ölmüştür. 6 Nisan 1994 tarihinde Burundi ve Ruanda devlet başkanlarının yer aldığı uçak Ruanda'nın başkenti Kigali'ye iniş yapacağı esnada vurularak düşürülmüştür. Yaşanan bu olayın nedenleri ile ilgili olarak tam açıklayıcı sebepler günümüze kadar da ortaya çıkarılamamıştır. Uçağın düşüşü ile ilgili olarak Tutsili asi güçler sorumlu tutulsa da, uçağın düştüğü alanın Hutular tarafından kontrol altında tutulduğu bölge içerisinde yer alması ve Tutsi güçlerinin o günkü insan ve silah gücü göz önüne alındığında böyle bir işlemi söz konusu bölgeye sızarak gerçekleştirme olasılığının düşük olması nedeniyle şüpheler daha çok Hutulu fanatiklere yönelmiş olsa da uçağın düşme sebepleri tam anlamıyla ortaya çıkarılamamıştır. Bu yaşanan olay Ruanda soykırımının da başlangıcı olarak kabul edilmektedir. Ntaryamira'nın uçağın düşmesi sonucu hayatını kaybetmesi neticesinde Hutu kökenli Sylvestre Ntibantunganya yeni devlet başkanı olarak atanmıştır. 1990'lı yılların ortalarına kadar karşılıklı olarak gerçekleştirilen soykırımlar, 1995 yılında zirveye ulaşmış, 15.000 kişi bu yıl içerisinde ölmüştür. Temmuz ve Ağustos 1996'da bir kısım asker tarafından Gitega'da sivil halka karşı soykırım girişiminde bulunulması sonucu, Buyoya yönetimindeki ordu duruma el koyarak darbe yapmış ve 26 Temmuz 1996'da iktidara gelmiştir. 23 Temmuz 2001 yılında Hutu ve Tutsi mensupları arasında imzalanan anlaşma kapsamında devlet başkanlığı makamının sırayla devralınacağı kararlaştırılmış, bu doğrultuda 30 Nisan 2003 tarihinde Hutu kökenli Domitien Ndayizeye görevi Tutsi kökenli Buyoya'dan devralmıştır. 2003 yılının başında kararlaştırılan ateşkes, son gerilla grubu olan Forces National de Libération (FNL) da 1 Şubat 2005 yılında katılması ile genişletilmiştir.

 2005'ten günümüze
19 Ağustos 2005 yılında gerçekleştirilen yeni devlet başkanlığı seçimlerinde Hutu kökenli Pierre Nkurunziza galip gelerek devlet başkanlığı görevine seçilmiştir. Bu dönemde Burundi genelinde yaşanan şiddet olaylarında azalma olmuş, ülkedeki güvenlik koşullarında iyileştirme gözlemlenmiştir. Bu süreçte birçok Burundili mülteci komşu ülkelerden geri dönerek Burundi'ye geri yerleşmiştir.

Birleşmiş Milletler 2004 yılından bu yana Burundi'de bulunmaktadır. 2004 ile 2006 yılları arasında Opération des Nations Unies au Burundi misyonu ile bu ülkede bulunan BM, 2007-2010 yılları arasında Bureau Intégré des Nations Unies au Burundi olarak ve son olarak 2011 yılından bu yana kadar da Bureau des Nations Unies au Burundi misyonu ile Burundi'de yer almaktadır.

Nkurunziza'nın 2010 yılında yeniden seçilmesinden sonra 2015 yılında yapılacak olan devlet başkanlığı seçimlerinde üçüncü kez seçilmek üzere aday olacağını açıklamasından sonra önce başkent Bujumbura'da başlayan ve daha sonra Burundi geneline yayılan şiddet olayları neticesinde Godefroid Niyombare önderliğindeki ordu generalleri 13 Mayıs 2015 tarihinde Nkurunziza'nın görevden alındığını ve hükûmetin lav edildiğini açıklamıştır. Bu darbe girişimi esnasında Burundi'deki sorunların çözümü için Tanzanya'da bulunan devlet başkanı havaalanının kapatılması nedeniyle ülkeye dönememiştir. Hükûmet yanlısı askerlerin bağlılığı ile iki gün sonra darbe girişiminin başarısızlıkla sonuçlandığı açıklanmış, Nkurunziza yeniden ülkesine dönmüştür. Tüm bu yaşananlara rağmen devlet başkanlığına adaylığını devam edeceğini açıklayan Nkurunziza, yanlış bir hesaplama yapıldığını bildirmiş ve ilk göreve geldiğinde bu göreve halk tarafında seçilmediğini, meclis tarafından atandığını açıklamış bu yüzden 2015 seçimlerinde aday olmasının anayasanın ihlali anlamına gelmediğini ifade etmiştir.

Yaşanan tüm olumsuz gelişmelere rağmen 2015 seçimleri adaylığından vazgeçmeyen Nkurunziza, 21 Temmuz 2015 tarihinde gerçekleştirilen seçimlerde %69 oranında oy alarak üçüncü bir beş yıllık dönem için makama tekrar seçilmiş ve 20 Ağustos 2015'te yemin etmiştir. Nkurunziza tekrar seçildikten sonra yaptığı konuşmada bu zaferini tüm Burundililer'in zaferi olarak adlandırmış, düşmanlarının şiddeti sürdürmeye devam ederse kendilerini Tanrı'nın yardımı ile yenilgiye uğratarak havaya atılan dağılmış una benzeteceklerini ifade etmiştir. Görevi 20 Ağustos 2020'de sona erecek olan Nkurunziza 8 Haziran 2020 günü kalp krizi sonucu yaşamını yitirmiştir.

 Siyaset

Burundi anayasa ile yönetilen bir cumhuriyettir. Günümüzde yürürlükte olan anayasa 2005 yılında kabul edilerek yürürlüğe konulmuştur. Burundi çok partili bir siyasi sisteme sahip olup, başkanlık sistemi ile yönetilmektedir. Burundi devlet başkanı hem devletin en üst noktası olarak hem de hükûmet başkanı olarak görev yapmaktadır. Tanzanya'da 2003 yılında 500.000'in üzerinde mülteci bulunurken bu sayı 2007 yılına gelindiğinde 150.000'in altına düşmüştür.

Burundi parlamentosu iki kanattan oluşmakta olup, bunlar ulusal meclis ve senato konumundadır. Ulusal mecliste bulunan 118 sandalyenin üyeleri beş yıllık süre için seçilmektedir. 2005 yılında kabul edilen yeni anayasaya göre ulusal meclis üyelerinin %60'ının ülkede çoğunluğu oluşturan Hutu etnik grubu üyesi, %40'ının ise Tutsi etnik grubu üyesi olma zorunluluğu bulunmaktadır. Aynı anayasa gereği bu üyelerin de %30'unun kadın, üç üyenin de ülkedeki en küçük etnik grup olan Twa etnik grubu üyesi olması gerekmektedir. Parlamentonun diğer kanadı olan senatoda 49 sandalye bulunmakta olup her seçim bölgesinden seçilen iki üye yer almaktadır. Ulusal meclis seçimlerinde geçerli olan kriterler senato seçimlerinde de geçerlidir.

 Dış siyaset
Burundi birçok uluslararası organizasyonlarda üye olarak bulunmaktadır. Birleşmiş Milletler, Afrika Birliği ve Doğu Afrika Birliği, Uluslararası Para Fonu ülkenin üyeliğinin bulunduğu organizasyonlardan birkaç tanesidir.

 İdari yapılanma

Burundi kendi içerisinde 17 ile (province) ayrılmıştır. Söz konusu illerde kendi içerisinde 117 ilçeye (communes), ilçeler de 2.639 tepeye (collines - Fransızca colline = tepe) ayrılmış konumdadır. Son idari yapının Türkçe tam karşılığı bulunmadığından dolayı birebir 'tepe' olarak çevrilmiştir. Burundi'de bulunan illerin her birinin merkez şehri de il ile aynı ismi taşımaktadır. Colline Burundi'de 3.derecede idari yapılanmanın adıdır. 21 Aralık 2018 tarihinden bu yana yeni başkent Gitega'dır.

 Şehir
Ülke içerisinde kalabalığın en yoğun olduğu şehir başkent Bujumbura'dır. Burundi nüfusunun %13'ü 2008 resmi sayım sonuçlarına göre başkent bölgesinde yaşamaktadır. Ülke içerisinde 2008 resmi nüfus verilerine göre en kalabalık beş şehir şu şekilde sıralanmaktadır: Bujumbura (497.166), Gitega (41.944), Ngozi (39.884), Rumonge (35.931), Cibitoke (23.885)

 Ekonomi
Burundi dünya açlık endeksine göre son 25 yılın verilerine göre dünyanın en fakir ülkesi konumundadır. Dünya açlık endeksinin 2014 verilerine göre Burundi tüm ülkeler içerisinde sahip olduğu 35,6 endeks oranı ile son sırada yer almaktadır.

Ülke ekonomisinin en önemli parçasını tarımsal faaliyetler oluşturmaktadır. Ülke nüfusunun yaklaşık olarak %85'i direkt ya da dolaylı olarak tarımsal faaliyetler içerisinde yer almaktadır. Burundi'de gerçekleştirilen tarımsal faaliyetlerin büyük çoğunluğunu kişisel tüketimi karşılamak için gerçekleştirilen faaliyetler kapsamaktadır. Kahve, manyok, muz, mısır, tatlı patates ve sebze ekilen ve yetiştirilen en önemli tarım ürünlerini oluşturmaktadır.

Tarımsal faaliyetlerin yanı sıra hayvancılık da toplum arasında yaygın olarak gerçekleştirilmektedir. Ülke genelinde hayvan sayısı yüksek olsa da, buradan elde edilen verim ve kullanım düşük düzeyde kalmaktadır. Bu alanda büyükbaş hayvanların sütünden ve etinden faydalanılmaktadır.

 Maden
Ülke belli yer altı madenlerine de sahip olmaktadır. Burundi genelinde nikel, kobalt, uranyum, bakır, platin, vanadyum, altın, kalay, kaolin, niyobyum, tantal, tungsten ve kireç madenleri mevcuttur. Burundi denize kıyısı olmayan bir ülke olarak bu ürünlerin dünya pazarlarına erişimi uzun mesafeler alabilmekte ve bu süreçler yüksek maliyetli olabilmektedir.

 İhracat
Ülke ekonomisinin en önemli ihracat ürünlerini kahve, çay, şeker, pamuk ve deri oluşturmaktadır. Ülkenin 2013 verilerine göre ihracat yaptığı ilk altı ülke şu şekildedir:

 Almanya %11,4
 Pakistan %9,3
 Kongo DC %9,2
 İsveç %8,2
 Çin %5,8
 Uganda %7

 İthalat
Ülke ekonomisinin en önemli ithalat ürünlerini makine ve ekipmanları, petrol ürünleri, gıda ürünleri ve inşaat malzemeleri oluşturmaktadır. Ülkenin 2013 verilerine göre ithalat yaptığı ilk sekiz ülke şu şekildedir:

 Suudi Arabistan %13,3
 Çin %8,7
 Tanzanya %8
 Belçika %7,6
 Kenya %7,5
 Uganda %7
 Zambiya %5,6
 Hindistan %5,2

 Ulaşım
 Havayolu

Ülke genelinde bulunan sekiz adet havaalanı içerisinde en önemlisi ve tek asfalt piste sahip olanı ülkenin en büyük şehri Bujumbura'da bulunan Bujumbura Uluslararası Havalimanı (Bujumbura International Airport) olup, diğer havaalanları ise toprak pistlere sahiptir.

Ülkenin ulusal havayolu 1975 yılında kurulan Air Burundi 'dir. Şirket 2009 yılında maddi sorunlar nedeniyle uçuş faaliyetlerine son vermiş olup, günümüzde sadece havaalanı yer hizmetlerinde faaliyet göstermektedir. Şirket 2013 yılında Çin tarafından hediye edilen iki uçak ile yeniden faaliyetlerine başlama girişimlerinde bulunmuş ancak bu girişim yetersiz havacılık uzmanı personeli nedeniyle günümüze kadar gerçekleştirilememiştir.

Burundi'ye Brussels Airlines, Kenya Airways, Ethiopian Airlines, flydubai ve RwandaAir uçuşlar gerçekleştirmektedir.

 Karayolu
Ülkede mevcut olan 12.322 km karayolunun sadece 1.286 km'si asfaltlanmış konumdadır. Ülkenin en önemli bağlantı yolları şu şekildedir:

 Demiryolu
Günümüzde Burundi genelinde mevcut olan bir demiryolu hattı bulunmamaktadır. Ülkeyi diğer komşu ülkeler ile demiryolu hattı üzerinden bağlama çalışmaları gerçekleştirilmiş olmasına rağmen henüz bir adım atılamamıştır. Burundi, planlama aşamasında olan ve Tanzanya ile Ruanda'yı demiryolu ile birbirine bağlayacak olan hatta da dahil edilmek istenmekte olup, bu konuda da henüz bir adım atılamamıştır.

Kenya, 2013 yılında temelini attığı yeni demiryolu hattı projesi kapsamında ulaşmayı planladığı komşu ülkeler arasında Burundi de yer almakta olup, projenin 2017 yılı içerisinde bitirilmesi planlanmaktadır. Bu hat tamamlandığında Kenya'nın liman kenti Mombasa'dan yola çıkan tren Burundi'nin başkenti Bujumbura'ya ulaşmış olacak.

 Denizyolu
Bir kısmı Burundi sınırları içerisinde yer alan Tanganika Gölü üzerinden insan ve yük taşımacılığı gerçekleştirilmektedir. Göle sınırı bulunan Demokratik Kongo Cumhuriyeti, Tanzanya ve Zambiya'ya seferler düzenlenebilmektedir. Ülkenin en önemli limanı başkent Bujumbura'da yer almakta olup, bu göl haricinde bir deniz taşımacılığı faaliyeti gerçekleştirilmemektedir.

 Spor
Ülkenin en sevilen spor dalları arasında basketbol ve atletizm bulunmaktadır. Bunun haricinde judo gibi popüler dövüş sanatları da Burundi genelinde yaygın olarak gerçekleştirilmektedir. Üzerinde çukurlar bulunan, genelde tahta bir tabla üzerinde, sayılı misket veya taş ile oynana mankala da ülke genelinde oynanmaktadır.

Burundi'de popüler olan diğer bir spor dalı olan futbol, 1948 yılında kurulan, 1972 yılında FIFA ve CAF üyesi olan Burundi Futbol Federasyonu (Fédération de Football du Burundi) tarafından yönetilmektedir. Ülkede on dört takımın katıldığı ve Primus Ligue olarak adlandırılan ulusal bir lig düzenlenmektedir. Ülkenin en başarılı futbol takımı bugüne kadar 18 şampiyonluk ile Vital'O FC takımıdır.

Ruanda millî futbol takımı Mayıs 2015'te FIFA sıralamasında 122. sırada yer almakta olup, en yüksek sıralamasını 1993 yılında 101. olarak elde etmiştir.

 Kültür

Burundi'de yerel dinlerde gerçekleştirilen müzik ve danslar kültürün önemli bir parçasını oluşturmaktadır. Özel günlerde ve düğünlerde abatimbo adı verilen dans ile daha hızlı olan ve abanyagasimbo olarak adlandırılan dans yaygın olarak gerçekleştirilmektedir. Kültürün bir parçası olan şarkılarda söyleyen kişiye ve gruba göre adlandırılmaktadır. Ailelerin beraber söylediği şarkılar imvyino olarak adlandırılırken, sadece erkeklerin söylediği şarkılar kwishongora, sadece kadınların söylediği şarkılar da bilito'' olarak adlandırılmaktadır. Tüm bu şarkıların ortak yönü ulusal dil olan Kirundi dilinde söylenmesidir.

Flütün yanı sıra ikembe, indonongo, urukayamba, umuduri, inanga ve inyagara olarak adlandırılan yerel müzik aletleri de yaygın olarak kullanılmaktadır.

Ülkede düzyazı, tiyatro ve görsel sanatlar daha az belirgin bir konumdadır. Burundi'de hikâyeler, masallar genelde dilden dile anlatılarak bir sonraki nesillere aktarılmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
Burundi hakkında genel bilgiler Almanya Dışişleri Bakanlığı

Fransızca konuşan ülkeler
Cumhuriyetler
1962'de kurulan bölgeler ve ülkeler

Svahili konuşan bölgeler ve ülkeler
Uluslararası Frankofoni Örgütü üyesi ülkeler
Orta Afrika ülkeleri

Burundi


Oliver Meng (født 19. juni 1999) er en dansk professionel bokser.

Han bokser for den danske stald Danish Fight Night, efter at have skrevet kontrakt med Mogens Palle og den tidligere bokser Brian Nielsen.

Han har været regerende WBC Youth mester i letmellemvægt siden 21. april 2022.

Han har også tidligere vundet IBF Youth titlen i Letmellemvægt

Amatørresultater
Nr. 2 U/17 Danmarksmesterskaberne  (-64 kg) Hvidovre, Danmark 2014
Nr. 3 U/17 Europamesterskaber  (-63 kg) Lviv , Ukraine 2015
Nr. 33 U/17 Verdensmesterskaberne   (-63 kg) Skt. Petersborg, Rusland 2015
Nr. 1 U/19 Sjællands mesterskaber  (-64 kg) Toreby, Danmark 2016
Nr. 1 U/19 Nordiske mesterskaber  (-64 kg) Gøteborg, Sverige 2016
Nr. 33 U/19 Verdensmesterskaberne   (-64 kg) Skt. Petersborg, Rusland 2016
Nr. 1 U/19 Sjællands mesterskaber  (-64 kg) Ringsted, Danmark 2017
Nr. 1 U/19 Nordiske mesterskaber  (-64 kg) Gilleleje, Danmark 2017

Professionelle kampe

Referencer

Personer fra Gedser
Mandlige boksere fra Danmark

Oliver Meng


An Fimbristylis villosissima in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Fimbristylis villosissima in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fimbristylis

Fimbristylis villosissima