Predrag Marković (; born 7 December 1955) is a Serbian politician, author, and historian who served as the president of the National Assembly of Serbia from 2004 to 2007 and as minister of culture, media and information society from 2011 to 2012. A former member of G17 Plus, he also briefly served as acting president of Serbia until the election of Boris Tadić in 2004.

Political career
Marković was President of the National Assembly of Serbia from 2004 to 2007 and the acting President of Serbia within Serbia and Montenegro between 4 March and 11 July 2004. In addition, he has been the president of the G17 Plus Management Board, the President of the G17 Plus Political Council and member of their Executive Board. In 2003, he was chosen as an honorary president of the G17 Plus Party.

During Marković's tenure as President of the National Assembly, the National Assembly unanimously returned the coat of arms, flag and anthem of Serbia on 17 August 2004 and on 5 June 2006 announced Serbia's sovereignty.

Marković was the Movement for the Restoration of the Kingdom of Serbia candidate for Mayor of Belgrade during the 2018 Belgrade City Assembly election. He finished with 4,291 votes.

Literary career
Marković is a member of PEN, the Serbian Literary Society and is the former president of the Association of Publishers of Serbia and Montenegro. From 1993 to 2013, he was the owner of the Stubovi kulture publishing house and has written six books. He speaks Serbian, Russian, and Spanish.

Marković is a contributor and honourable member of the Urban Book Circle (Canada).

Personal life
Marković is known for keeping details from his personal life private. On 26 December 2015, Marković married Vesna (née Vujatović; born 1991). He has a son from a previous marriage.

Published books
 L'imun. Isceđen (1982)
 Morali bi doći nasmejani lavovi (1983)
 Otmenost duše (1989)
 Zavodnik ništavila (2017)
 Kovčeg komedijant (2018)
 David protiv Otužnog Zloduha (2020)

References

External links

1955 births
Living people
People from Paraćin
Serbian writers
Serbian monarchists
20th-century Serbian historians
Serbian book publishers (people)
Serbian literary critics
Government ministers of Serbia
G17 Plus politicians
Movement for the Restoration of the Kingdom of Serbia politicians
Presidents of the National Assembly (Serbia)
Presidents of Serbia within Yugoslavia
University of Belgrade Faculty of Political Science alumni

Predrag Marković


An Masdevallia xiphium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach ngan Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Masdevallia xiphium in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Masdevallia

Masdevallia xiphium


ساعة الفيل ساعة دقيقة ميكانيكية اخترعها العالم الجزري (1136-1206). يتكون من وزن يعمل على الطاقة المائية على شكل فيل. والعناصر المختلفة للساعة موجودة في بيت على ظهر الفيل. هذه الساعة مصممة لنقل وإصدار الصوت كل نصف ساعة.

يمكن العثور على ساعة مستنسخة حديثة بالحجم الكامل باعتبارها حجر الزاوية في مول ابن بطوطة - مركز تسوق في دبي (الإمارات العربية المتحدة). ويوجد هناك منتج مستنسخ آخر في سويسرا وهناك نسخة في جامعة الملك عبد الله للعلوم والتقنية في جدة.

بالإضافة إلى الابتكارات الميكانيكية، الساعة في حد ذاتها تعتبر مثالا مبكرا في التعددية الثقافية ممثلة في التكنولوجيا. الفيل يمثل ثقافات الهنود والأفارقة، والتنين يمثل الثقافة الصينية، وطائر الفينيق يمثل الثقافة المصرية القديمة، ويمثل عمل المياه الثقافة اليونانية القديمة، والعمامة تمثل الثقافة الإسلامية.

آلية عمل الساعة
آلية التوقيت تعتمد على مياه معبأة في دلو مخبأ داخل الفيل.في هذا الدلو وعاء عميق عائم في المياه، ولكن مع وجود ثقب صغير في الوسط.الوعاء يأخذ نصف ساعة ليمتلئ من خلال هذا الثقب. في عملية الغرق، الوعاء يسحب سلسلة متصلة بآلية متأرجحة بالبرج على
ظهر الفيل هذه يطلق كرة تسقط في فم الثعبان، مما يأدى إلى دفع الثعبان إلى الأمام، والذي يسحب الوعاء المغمور من المياه عن طريق السلاسل.في الوقت نفسه، نظام من السلاسل يسبب في ظهور شكل في برج اما من الناحية اليسرى أو اليمنى ويضرب الفيال (سائق الفيل)الطبول.هذا يشير إلى مرور نصف أو ساعة كاملة.ثم يعود الثعبان وتكرر هذة الدورة، ما دام هناك كرات في الخزان العلوي لتساعد في تفريغ الوعاء.

آلة ذاتية الحركة

هذه هي الساعة الأولى التي يكون فيها للآلة رد فعل بعد فترات معينة من الزمن. في هذه الآلية، الإنسان الالي يضرب الصنج (آلة موسيقية) وتغرد الطيور الميكانيكية، مثل ساعة الوقواق القديمة، بعد كل ساعة أو نصف ساعة.

مرور الساعات الزمنية
ميزة أخرى مبتكرة في ساعة هي الطريقة التي تسجل مرور الساعات الزمنية، مما يعني أن معدل التدفق كان لا بد من تغيره يوميا ليتناسب مع الاطوال المتفاوتة للأيام على مدار العام. لإنجاز هذا، فالساعة لهاخزانان، خزان علوي له علاقة في آليات الوقت والجزء السفلي له علاقة في التحكم في التدفق المنظم.عند الفجر يفتح الصنبور وتدفقت المياه من الخزان العلوي إلى الخزان السفلي من خلال تعويم منظم الذي يحافظ على ضغط ثابت في خزان المستقبل.

تدفق منظم
الآلية المستخدمة تنتج تدفق منتظم، والتي كانت تستخدم هنا لتحديد الوقت الذي كانت تمر فيه ساعة من الوقت. الساعة الواحدة تحدد باستخدام فتحة صغيرة في تعويم الغواصة التي كانت معيرة لإعطاء المعدلات المطلوبة من تدفق المياه في ظل معدلات مختلفة.

التعويم المنتظم أصبح في وقت لاحق الآلية الشائعة خلال الثورة الصناعية في القرن الثامن عشر، عندما كان يعمل في المرجل من المحرك البخاري وفي النظم المحلية لتوزيع المياه. [6]

النظام المغلق
يبدو هذا مثالا مبكرا للنظام المغلق في هذه الآلية.تعمل الساعة ما دام هناك كرات معدنية في مخزنها.

انظر أيضا
 الساعة المائية
 الجزري

المراجع

وصلات خارجية
 المادة بما في ذلك صورة فوتوغرافية لابن بطوطة مول على مدار الساعة الفيل.
 [https : / / www.metmuseum.org/Works_of_Art/viewOne.asp؟dep=14&viewMode=0&item=57 ٪ 2E51 ٪ 2E23 المعلومات] من متحف متروبوليتان، في نيويورك.
 أرامكو السعودية العالمية : البعد الثالث ريتشارد كوفينغتون، بما في ذلك الدكتور فؤاد سزكين، متحفه العربية والعلوم الإسلامية في فرانكفورت، وعلى وجه الخصوص نموذجا للساعة الفيل.

اختراعات عربية
تكنولوجيا إسلامية
ساعات مائية
مواقع جذب سياحي في دبي

ساعة الفيل


Belpınar, Sinop ilinin Ayancık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Fergene Güney olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 55 km, Ayancık ilçe merkezine 21 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ayancık belde ve köyleri

Belpınar, Ayancık


Franco († 13. Januar 903) war von 856 bis 903 Bischof von Lüttich. Er konnte den weltlichen Besitz des Bistums erweitern, war erfolgreich in der Abwehr der Wikinger und spielte auch in der Politik im gespaltenen Frankenreich eine Rolle.

Leben
Er soll ein Verwandter des Königs Arnulf gewesen sein. Andere sprechen von der Abstammung aus einer edlen Familie aus dem Hennegau. Er trat in ein Kloster ein und war Mönch und Lehrer in der Abtei Lobbes.

Er war seit 856 Bischof von Tongeren und Lüttich. Er war im Januar 860 auf einer von Lothar II. einberufenen Synode lothringischer Bischöfe sowie im Februar auf einer Synode und Reichsversammlung in Aachen anwesend. Er hat seine Zustimmung zur Trennung von Lothar II. von seiner Frau Theutberga gegeben und ist damit bei Papst Nikolaus in Ungnade gefallen. Im Juni des Jahres 863 nahm er am Friedensschluss des ost- und westfränkischen Reiches sowie Lothringens teil. Ebenso war er 865 dabei, als König Lothar nach dem vergeblichen Scheidungsversuch gezwungen wurde, Theutberga wieder als Ehefrau und Königin zu akzeptieren. Nach dem Tod König Lothars und der Inbesitznahme von dessen Reich durch Ludwig dem Deutschen huldigte Franco ihm zusammen mit anderen Bischöfen und Großen im Jahr 869. Er unterstützte Ludwig 870 dabei, Willibert zum Erzbischof von Köln zu machen. Im Jahr 876 vertraute König Karl der Kahle nach der Rheinüberquerung Ludwigs seine Frau unter anderem dem Schutz Francos an.

Von Karl dem Dicken erhielt er 884 verschiedene Schenkungen in der Gegend von Metz. In den Episkopat Francos fallen aber auch schwere Verheerungen durch die Wikinger. Bei der Abwehr war er zeitweise erfolgreich. Zusammen mit König Arnulf schlug er die Eindringlinge 891. Dafür bekam er die reiche Abtei Lobbes im Hennegau mit den dazugehörigen Besitzungen und Rechten. Arnulf verband damit den Willen alljährlich den Todestag seines Vaters Karlmann und seiner Thronbesteigung sowohl in Lobbes wie auch in Lüttich zu gedenken. Er erwarb für das Bistum 894 mehrere Besitzungen. Seine Unterstützung für Herzog Zwentibold brachte ihm 898 weitere Ländereien ein. Von der Äbtissin Gisela kam die Abtei Fosse an das Bistum.

Einzelnachweise

Literatur
Heinrich Leo: Zwölf Bücher niederländischer Geschichte. Teil I. Halle, 1832 S. 374f.

Römisch-katholischer Bischof (9. Jahrhundert)
Bischof von Lüttich
Abt
Geboren im 9. Jahrhundert
Gestorben 903
Mann

Franco (Lüttich)


بويزون  هي فرقة شباب موسيقية آيرلندية مكونة من خمسة أفراد كان لها نجاح كبير خلال التسعينيات. حيث حققت الفرقة أكبر نجاح لها في آيرلندا، المملكة المتحدة، أستراليا ونيوزلندا كما حققت مستويات مختلفة من الشعبية حول العالم.
من بين ماحققته الفرقة اصدارها لست أغان منفردة حققت المركز الأول في بريطانيا وأربع ألبومات حققت المركز الأول بمبيعات وصلت إلى 20 مليون اسطوانة في 2008.

قامت الفرقة بعودة جديدة في 2007 وذلك بنية القيام بجولة غنائية فحسب، لكن رونان كيتنغ ذكر في مقابلة تلفزيونية أنهم عائدون بنية الفوز بجائزة تيك ذات "Take That" البريطانية.

بويزون انضموا معا في الفرقة في عام 1993 بواسطة المدير الموسيقي لويس والش الذي اشتهر كذلك بادارته لجوني لوغان وويست لايف.
كان أول ألبوم للفرقة قد صدر بعنوان سيد أند دن "Said and Done" في 21 نوفمبر 1994، تلاه ألبوما إستوديو في عامي 1996 و1998 ومن ثم سبعة ألبومات كان آخرها بي سايدز آند راراتيز "B-Sides & Rarities" في أكتوبر 2008. أعضاء الفرقة هم رونان كيتينغ، ميكي غراهام، كيث دوفي شان لينش وستيفن غتلي الذي فارق الحياة في 10 أكتوبر 2009 عن عمر يناهز 33 عاما.

ديسكوغرافيا
 1995: Said and Done
 1996: A Different Beat
 1998: Where We Belong
 1999: By Request
 2008: Back Again... No Matter What

وصلات خارجية

 البوابة الرسمية لبويزون
 BBC Gallery: Boyzone at Blickling Hall (summer 2008)

مراجع

فائزون بجوائز إم تي في للموسيقى الأوروبية
انحلالات سنة 2000 في أيرلندا
انحلالات سنة 2019 في أيرلندا
تأسيسات سنة 1993 في أيرلندا
فرق بوب الشباب
فرق فتيان
فرق موسيقية انحلت في 2000
فرق موسيقية انحلت في 2019
فرق موسيقية أعيد تأسيسها في 2007
فرق موسيقية أيرلندية
فرق موسيقية أسست في 1993
فرق موسيقية رباعية
فرق موسيقية من دبلن
فرق موسيقى بوب أيرلندية

بويزون


Tripoli (, Trípoli, formerly , Trípolis) is a city in the central part of the Peloponnese, in Greece. It is the capital of the Peloponnese region as well as of the regional unit of Arcadia. The homonym municipality has around 47,000 inhabitants.

Etymology

In the Middle Ages the place was known as Drobolitsa, Droboltsá, or Dorboglitza, either from the Greek Hydropolitsa, 'Water City' or perhaps from the South Slavic for 'Plain of Oaks'. The association made by 18th- and 19th-century scholars with the idea of the "three cities" (Τρίπολις, τρεις πόλεις "three cities": variously Callia, Dipoena and Nonacris, mentioned by Pausanias without geographical context, or Tegea, Mantineia and Pallantium, or Mouchli, Tegea and Mantineia or Nestani, Mouchli and Thana), were considered paretymologies by G.C. Miles. An Italian geographical atlas of 1687 notes the fort of Goriza e Mandi et Dorbogliza; a subsequent Italian geographical dictionary of 1827 attributes the name Dorbogliza to the ruins of Mantineia (Mandi) and states that it is located north of Tripolizza.

The Ottoman Turks referred to the town and the district as Tripoliçe.

History

Little is known about Drobolitza, but it is included in a list of abandoned Byzantine sites from 1467, corresponding with the years after Mehmed's conquest of this part of Greece. However, following the Ottoman conquest of Morea, it seems that the cultural and administrative centre of the Tegean plain was moved from Mouchli to Drobolitza. This was development occurring some years after the conquest, sometime after 1467. After 1540, the focus seems to have changed from the fortress itself, to the settlement below it called Tarabluca, that would be the next political centre of the plain. French archaeologist visited the ruins of Tarabluca in 1829, and could still observe the ruins of Drobolitza at this time.

In spring 1770 during a Greek uprising known as Orlov Revolt, the revolutionary armies were halted out of Tripolitsa. In retaliation for the Greek uprising, Albanian mercenaries of the Ottomans slaughtered 3,000 Greeks in a few hours upon entering the city. Total massacre and destruction of the city was avoided after intervention of Osman bey, leader of the Albanian mercenaries.

Before the Greek War of Independence, under the Ottoman name of "Tripoliçe", it was one of the Ottoman administrative centers in the Peloponnese (the Morea Eyalet, often called "pashalik of Tripolitsa") and had large Muslim and Jewish populations. Tripolis was one of the main targets of the Greek insurgents in the Greek War of Independence, who stormed it on 17 October 1821, following the bloody siege of Tripolitsa, and exterminated the Muslim and Jewish populations.

Ibrahim Pasha retook the city on June 22, 1825, after it had been abandoned by the Greeks. Before he evacuated the Peloponnese in early 1828, he destroyed the city and tore down its walls.

After the independent Greek state was established in 1830, the old Ottoman buildings of Tripolizza, such as the walls, were completely destroyed or demolished.

Tripoli was renamed and rebuilt and was developed as one of the main cities of the Kingdom of Greece, serving as the capital of the Arcadia district. During the 19th and the 20th centuries the city emerged to be the administrative, economic, commercial and transportation center of central and south Peloponnese.

Geography and climate
The city of Tripolis has a hot-summer Mediterranean climate (Köppen: Csa). Ιt is located in the center of the Peloponnese, at the western border of a large basin (a polje at about 650 m in altitude, a length of ca. 30 km and a width between 12,5 and 2,5 km). The city is today the capital of the regional unit Arcadia (residents, city alone, ca. 30 000, district with hinterland ca. 47500, 2011 Greek census). At its west the city borders the thickly wooded mountain-area "Mainalo". The Tripoli Basin has gradually been rainwater regulated (mainly after 1945 ) and turned into farmland. In the southwest floods, which appear in the basin occasionally after rainy winters, as in 2003, formed the temporary Lake Taka. This lake was regulated by a new pond, to retain water for irrigation.

Because of its inland location and high altitude, Tripoli's climate has some continental characteristics,  such as some very cold lows during the winter months. Summer temperatures can exceed  and in winter temperatures below  have been observed on several occasions. Snow or sleet can occur several times between November and early April.

Its main plazas are aligned with the main street and with a highway linking to Pyrgos and Patras. One of them is named Kennedy, the other is named Georgiou B' (George II). The southern part has its main street named Washington. The main section of the city is enclosed around the castle walls that were built during the Ottoman occupation of Greece. An industrial park has been built in the southwest.

Surrounding area and geology

In the large Tripoli Basin and in vast parts of the wider geological formations of the Arcadian Highland tectonics in the dominant carbonate rock "Tripoliza" of the Peloponnese developed a special topography: There are several plains, "intra mountainous basins", even "closed basins": Besides small basins, there are the Tripoli-Basin, the "Argon Pedion" (an almost separated side basin in the northeast of Tripoli), the Basin of Levidi and the Basin of Vlacherna Arcadia/Hotoussa/Kandila).

The peculiarity of all plains and basins in Arcadia is the coincidence with intensive karstification: Water seeps into the underground, rather than eroding and draining the topography by surface waterways. All drainage runs through ponors (in Greek: καταβόθρες) and subterranean waterways. There are 45 ponors in the above named basins. There are 7 ponors around Lake Taka. When winter rains are heavy, the ground is flooded or temporary lakes form, even today, as drainage through ponors is often slow which causes land cultivation delays.

Municipality

The municipality of Tripoli was formed at the 2011 local government reform by merging these 8 former municipalities, that became municipal units:
Falanthos
Korythio
Levidi
Mantineia
Skiritida
Tegea
Tripoli
Valtetsi

The municipality has an area of 1,475.805 km2, the municipal unit 119.287 km2.

Subdivisions
The municipal unit of Tripoli is subdivided into these communities:
Agios Vasileios
Agios Konstantinos
Evandro
Makri
Merkovouni
Pallantio
Pelagos
Perthori
Skopi
Thanas
Tripoli

Education
Tripoli is the flagship campus of the University of the Peloponnese, founded in 2000.

UoP Tripoli is the location of the School of Economy, Management and Informatics, composed of the Department of Economics and the Department of Informatics and Telecommunications.

Transportation

Because it is at the centre of the Peloponnese, Tripolis is a transportation hub. Corinth is  NE, Pyrgos  E, Patras  NW, Kalamata  SW, and Sparti  S.

Tripoli is mainly accessed from Athens and the rest of Greece through the Corinth-Tripoli-Kalamata motorway, known as the Moreas Motorway (A7). An alternative route is the GR-7 which used to be the main highway to Tripoli before the construction of the motorway. The city is also accessed by GR-74 and GR-76 from Pyrgos and by GR-39 from Sparta.

Tripoli is served by the metre gauge railway line from Corinth to Kalamata of the Hellenic Railways Organisation (OSE). The line was renovated and passenger services to Árgos and Corinth, which had been suspended for a few years, were reinstated in 2009.  However, in December 2010 services ceased again due to the general suspension of railway services in the Peloponnese.

Military
Tripoli is home to the two largest Armed Forces bootcamps in Greece, one operated by the Hellenic Army and one by the Hellenic Air Force: the 251st Army Training Battalion and the 124th Basic Training Wing.

Sports
Tripoli hosts three sport clubs with presence in the higher national divisions in Greek football and basketball. These clubs are shown below.

In popular culture
The siege of Tripolitsa was made famous in the folk (Δημοτικό) song "40 παλικάρια από την Λιβαδειά" (Forty lads from Libadeia)

Historical population

Notable people

 Theodoros Kolokotronis (3 April 1770 – 4 February 1843), general and pre-eminent leader of the Greek War of Independence
 Epameinontas Deligeorgis (1829-1879), Prime Minister of Greece
 Konstantinos Georgakopoulos (1890–1978), lawyer and politician, Prime Minister of Greece
 Kostas Karyotakis (1896–1928), poet
 Ioannis Kossos, sculptor
 Yiannis Kouros (1956), ultramarathon runner
 Konstantinos Manetas (1879–1960), general and politician
 Theodoros Manetas (1881–1947), general and politician
 Alexandros Papanastasiou (1876–1936), politician and sociologist, Prime Minister of Greece
 Dr. Giorgos Peponis, medical practitioner, sports administrator and former captain of the Australian Rugby League team was born in the city in 1953
 Petros Tatoulis (1953), politician
 Semni Karouzou (1897-1994), archaeologist and curator

International relations

Twin towns — sister cities
Tripoli, Greece is twinned with:
 Peine, Germany
 Arcadia, California, United States

Gallery

References

External links

 Mariolakos, Geomythological Sites in Arcadia in Greek
 http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/places/trip/tripoli.htm  (in Greek)
 Weather in Tripoli (in Greek)
 GTP – Tripoli
 GTP – Municipality of Tripoli

Municipalities of Peloponnese (region)
Populated places in Arcadia, Peloponnese
Greek prefectural capitals
Greek regional capitals

Tripoli, Greece


O caso Partygate é um escândalo político no Reino Unido sobre festas e outras reuniões de funcionários do governo e do Partido Conservador realizadas durante a pandemia de COVID-19 em 2020 e 2021, quando as restrições de saúde pública proibiram a maioria das reuniões. Enquanto vários bloqueios no país estavam em vigor, as reuniões ocorreram na 10 Downing Street, seu jardim e outros prédios do governo. Eles foram relatados pela primeira vez no final de novembro de 2021 e atraíram a atenção da mídia, reação pública e controvérsia política. No final de janeiro de 2022, doze reuniões foram investigadas pela Polícia Metropolitana, incluindo pelo menos três com a presença de Boris Johnson, o até então primeiro-ministro naquele período. A polícia emitiu 126 avisos penais fixos para 83 pessoas que cometeram uma ofensa sob os regulamentos do COVID-19, incluindo Boris, sua esposa Carrie Johnson e Rishi Sunak (chanceler do Tesouro), que todos pediu desculpas e pagou as multas.

As alegações foram relatadas pela primeira vez em 30 de novembro de 2021 pelo Daily Mirror de que cerca de 10 funcionários de Downing Street reuniam-se durante a época de Natal em 2020. Boris afirmou que as foram seguidas e Downing Street que uma festa ocorreu. Uma semana depois, o vídeo da ITV News teceu comentários sobre a festa. Allegra Stratton — então secretária de imprensa de Downing Street —, apareceu no vídeo e renunciou ao cargo subsequente no governo depois que o vídeo apareceu. Shaun Bailey também renunciou a vários cargos, incluindo o Comitê Criminal Policial da Assembleia de Londres, depois de admitir ter participado de uma festa em 14 de dezembro de 2020 com funcionários do Partido Conservador. Em janeiro de 2022, surgiram relatos de que havia cerca de 30 a 40 pessoas participando de festas com bebidas em maio de 2020 no jardim da 10 Downing Street durante o primeiro lockdown do país. Boris confessou o caso e pediu desculpas publicamente. Downing Street pediu desculpas à rainha Elizabeth II por mais duas reuniões realizadas em 16 de abril de 2021, um dia antes do funeral do príncipe Filipe, durante um terceiro lockdown na Inglaterra. Seguiram-se relatos de uma reunião na qual o aniversário de Boris foi comemorado com um bolo em junho de 2020.

Antecedentes

Lockdown durante pandemia de COVID-19 no Reino Unido

Em resposta à pandemia de COVID-19 no Reino Unido, instaurou-se o lockdown no país em 23 de março de 2020, feito sob um novo instrumento estatutário. Esta foi uma ordem explícita de permanência em casa que proibia todas as viagens e reuniões sociais não essenciais. Algumas regras foram gradualmente relaxadas nos meses seguintes na Inglaterra; a partir de 13 de maio, "duas pessoas de agregados familiares separados foram autorizadas a encontrar-se no exterior num local público, como um parque, desde que ficassem a 2 metros de distância". Seis pessoas foram autorizadas a socializar ao ar livre até junho e as reuniões sociais internas só foram permitidas a partir de 4 de julho e apenas entre membros de duas famílias.

Com a segunda onda da pandemia de COVID-19, um segundo bloqueio nacional começou na Inglaterra em 5 de novembro de 2020. Um sistema regional de bloqueio em camadas substituiu isso em 2 de dezembro. Londres foi inicialmente colocada no risco "moderado" e movida para o nível "alto" em 16 de dezembro, sendo finalmente colocada sob um pedido de lockdown em 19 de dezembro. A socialização entre as famílias ou fora das bolhas de apoio não foi permitida durante todo esse período. A mistura e a socialização das famílias no próprio Natal também foram restritas a um pequeno número de famílias e permitidas apenas em 25 de dezembro em grande parte do Reino Unido, e em Londres foi totalmente cancelada.

Em 5 de janeiro de 2021, um terceiro lockdwon começou em toda a Inglaterra. Gradualmente promulgaram quarentena a partir de 29 de março, limitando o contato social a grupos de seis pessoas — não mais que duas residências, distanciamento social e permitido apenas ao ar livre, em abril.

Westmisnter
Em dezembro de 2021, The Spectator publicou que as restrições de COVID-19, que dependem da Lei de Saúde Pública (Controle de Doenças) de 1984, podem não se aplicar legalmente a 10 Downing Street, pois é de Domínio Real, enquanto um segundo artigo argumentou contra isso, baseando que as leis relevantes do COVID-19 se aplicavam a indivíduos e não a terras. Em dezembro de 2021, Jenny Jones, membra do Partido Verde da Câmara dos Lordes, pediu ao governo que esclarecesse o assunto e Nicholas True, até então ministro de Estado do Gabinete, respondendo: "10 Downing Street é uma propriedade da Coroa. Os regulamentos da Lei de Saúde Pública (Controle de Doenças) de 1984 que se relacionam com as atividades das pessoas se aplicam independentemente dessas atividades terem ocorrido na propriedade da Coroa ou não."

Investigações

Inquérito do Gabinete

O inquérito foi assumido pela funcionária pública sênior, Sue Gray, segunda Secretária Permanente do Gabinete. Gavin Barwell, ex-deputado conservador e chefe de gabinete no período de Theresa May — enquanto primeira-ministra —, foi relatado que "ele não poderia pensar em uma pessoa melhor para o papel". Dois políticos da oposição, o deputado trabalhista Chris Bryant e o deputado Ian Blackford, pediram que o inquérito fosse conduzido por uma pessoa independente do governo e do funcionalismo público.

Em janeiro de 2022, foi informado que a investigação de Gray também cobriria a imagem de 15 de maio de 2020 e partes das alegações de Dominic Cummings de 20 de maio e 13 de novembro de 2020. Alex Thomas, diretor do programa de serviço civil do Instituto de Governo, disse ao Channel 4 News que Gray, como funcionária pública, não é independente do governo.

Gray entrevistou mais de 70 pessoas. Ela teria questionado Boris sobre os eventos e também sobre Cummings, que insistiu em responder apenas por escrito. Robert Peston afirmou que Gray deveria mencionar que Boris foi avisado que o evento de 20 de maio não devesse ocorrer a algum funcionário de alto escalão.  Gray também teve acesso a cartões magnéticos e outros dados de segurança sobre os movimentos das pessoas dentro e fora de 10 Downing Street, conversando com policiais que estavam de plantão, cujas evidências foram descritas por uma fonte como "extremamente condenatórias". A Sky News informou que Gray recebeu fotos mostrando Boris participando de eventos com bebida alcoólica.

O relatório de Gray foi inicialmente esperado na semana que começou em 24 de janeiro de 2022 e teria cerca de 25 páginas. O Partido Trabalhista e os Liberais Democratas pediram que todas as provas anexas, incluindo e-mails e relatos de testemunhas, fossem publicadas. O vice-primeiro-ministro Dominic Raab não confirmou que o relatório de Gray seria publicado na íntegra e disse que Johnson decidiria quantos detalhes seriam divulgados publicamente.

Caso Simon
Nas perguntas do primeiro-ministro em 8 de dezembro, Boris pediu desculpas pelo vídeo da coletiva de imprensa simulada, descrevendo-se "furioso" com isso, mas sustentou que, não havia ocorrido uma festa. Também afirmou que havia encomendado uma investigação se alguma regra havia sido quebrada, a ser realizada pelo secretário de gabinete Simon Case. Três horas depois, Stratton, que apareceu no vídeo, renunciou ao cargo de porta-voz do governo para a cúpula da Conferência das Nações Unidas sobre as Mudanças Climáticas de 2021 (COP26).

Em 9 de dezembro de 2021, foi anunciado que o inquérito liderado por Simon Case se concentraria em três eventos: dois no 10 Downing Street em 27 de novembro e 18 de dezembro de 2020, e um no Departamento de Educação em 10 de dezembro de 2020.

Investigação policial
Um inquérito policial, chamado Operação Hillman, foi iniciado em 12 reuniões em 8 dias diferentes, seis das quais Boris supostamente participou. O Daily Mirror afirmou que Boris tinha participado de pelo menos sete eventos.

Em 25 de janeiro de 2022, a Polícia Metropolitana anunciou que investigaria possíveis violações dos regulamentos COVID em Whitehall e Downing Street durante a pandemia. A polícia contactou o gabinete no dia anterior, pedindo todas as informações relevantes do inquérito Gray. Cressida Dick, comissária da Polícia Metropolitana, alegou que tais investigações aconteceram em casos potenciais de "violação mais grave e flagrante" de regras, ou quando as pessoas que o fizeram, "deviam saber que o que estavam fazer era uma ofensa". Inicialmente, o departamento policial investigou oito eventos, não se opondo à divulgação do inquérito antes da investigação e que Gray estava em colaboração junto a polícia.

Moção de desconfiança
A situação de Boris Johnson começou a se deteriorar devido ao Partygate, e sua permanência no governo foi posta em xeque. Então o Partido Conservador decidiu realizar no dia 06 de junho de 2022 uma moção de desconfiança para remover Johnson do cargo de Primeiro-Ministro. A moção foi autorizada pelos Conservadores após 45 de seus parlamentares (15%, o que é exigido pelas normas internas do Partido) terem solicitado o procedimento. No entanto, os 359 parlamentares Conservadores (que são a maioria, de um total de 650 cadeiras na Câmara dos Comuns) votaram por manter Boris Johnson no governo, sendo 211 a seu favor e 148 contra.

Escândalos políticos no Reino Unido
Boris Johnson
2022 no Reino Unido
2021 no Reino Unido
Rishi Sunak

Caso Partygate


Carlos Caçador Durão (Barrancos, 25 de Dezembro de 1933 - 11 de Agosto de 2022) foi um autarca português.

Biografia
Nasceu no concelho de Barrancos, em 1933.

Foi a primeira pessoa a ocupar o posto de presidente da Câmara Municipal de Barrancos, no Alentejo, após a Revolução de 25 de Abril de 1974. Desempenhou aquele cargo entre 1 de Janeiro de 1977 e 31 de Dezembro de 1982, em dois mandatos, ambos pela Aliança Povo Unido. Foi depois eleito vereador, pelo Partido Socialista.

Faleceu em 11 de Agosto de 2022, aos 89 anos, tendo sido sepultado no cemitério de Barrancos. Na sequência da sua morte, a autarquia de Barrancos decretou três dias de luto municipal, tendo o então presidente da Câmara, Leonel Rodrigues, referido que Carlos Durão «iniciou os caminhos da democracia em Barrancos e a ele se devem as primeiras obras em democracia». A Federação do Baixo Alentejo do Partido Socialista também lamentou a sua morte, tendo-o classificado como um «ilustre barranquenho e socialista, que durante mais de 40 anos trabalhou em prol das populações, da sua terra e da região do Baixo Alentejo». O deputado Pedro do Carmo, do Partido Socialista, considerou-o como um «democrata que se bateu por Barrancos e pelos barranquenhos», explicando que «Serviu as suas gentes com importantes marcas de desenvolvimento local, num momento em que país, libertado do Estado Novo, se confrontou com tantos desafios, necessidades e ambições individuais e comunitárias». O Presidente da República, Marcelo Rebelo de Sousa, também emitiu uma nota de pesar, onde destacou a sua carreira como autarca e vereador.

Mortos em 2022
Presidentes de câmaras municipais de Portugal
Nascidos em 1933
Naturais de Barrancos
Políticos do Partido Socialista (Portugal)

Carlos Caçador Durão


Riccardo Ehrman (né le  à Florence et mort de  à Madrid) est un journaliste italien dont la question lors d'une conférence de presse du gouvernement de l'ex-Allemagne de l'Est aurait précipité la chute du mur de Berlin.

Jeunesse
Ehrman naît le  à Florence. Ses parents sont des juifs ukrainiens de Lemberg (aujourd'hui Lviv) qui avaient décidé de rester en Italie lors de leur lune de miel. À l'âge de 13 ans, en tant que Juif, il est interné par le gouvernement fasciste au camp de . En septembre 1943, il est libéré par l'armée britannique.

Carrière professionnelle

Alors qu'il travaille pour l' (ANSA) à Ottawa, au Canada, Riccardo Ehrmann est envoyé pour la première fois à Berlin en 1976. Il attend son visa à Rome pendant deux mois, au cours desquels il rencontre sa future femme, une Espagnole, qu'il épousera en 1981. Il est ensuite été transféré en Inde.

En 1982, il sert brièvement comme correspondant pour l'Allemagne de l'Est. En 1985, l'ANSA lui demande de retourner à Berlin-Est, en raison de sa maîtrise de l'allemand. Le , il est convoqué à une conférence de presse au cours de laquelle le gouvernement est-allemand doit commenter les résultats de discussions au sein de Comité central du Parti socialiste unifié d'Allemagne (Parti communiste est-allemand), et « assumer la responsabilité de certains échecs ».

À la fin de la conférence de presse, il demande à Günter Schabowski, porte-parole du gouvernement est-allemand et membre du Comité central du Parti, des précisions sur les « nouvelles dispositions » allégeant les restrictions de voyage entre les deux Allemagnes. Déstabilisé, le porte-parole fouille dans ses papiers et commence à lire un communiqué sur ce sujet, qui n'avait pas été abordé jusqu'alors, et d'où il ressort que ces voyages allaient être facilités. Après quelques secondes de stupéfaction, le journaliste ouest-allemand  demande quand ces nouvelles mesures sont applicables, ce à quoi Schabowski répond :  () . C'est une erreur, car la note lue par Günter Schabowski indiquait que ces mesures seraient levées le lendemain. Cela conduit des milliers d'Allemands de l'Est et de l'Ouest à converger vers le mur et à submerger par leur nombre les gardes-frontières en poste ce soir-là, qui les laissent finalement passer. Après la fin de la conférence de presse, Riccardo Ehrman s'empresse d'appeler le siège de l'agence ANSA à Rome en criant :

Quand Ehrman rentre chez lui, il reçoit un appel téléphonique de l'ambassadeur d'Italie en Allemagne de l'Est lui demandant ce qu'il avait fait lors de la conférence de presse. Peter Brinkmann, son collègue ouest-allemand, revendique toutefois également le mérite d'avoir précipité la chute du mur, car il a surenchéri sur la question du journaliste italien et provoqué la précision de Günter Schabowski comme quoi les nouvelles dispositions étaient applicables « immédiatement ».

En 1991, Ehrman est affecté en Espagne, où il reste après sa retraite.

Décoration
  Chevalier de l'ordre du Mérite de la République fédérale d'Allemagne (2008).

Mort
Riccardo Ehrman meurt à Madrid le , un mois après son  anniversaire.

Notes et références

Liens externes

Journaliste italien
Mur de Berlin
Chevalier de l'ordre du Mérite de la République fédérale d'Allemagne
Naissance en novembre 1929
Naissance à Florence
Décès à 92 ans
Décès à Madrid
Décès en décembre 2021

Riccardo Ehrman


Maria Angelita Ressa (f. 2. október 1963) er filippseysk-bandarískur blaðamaður og meðstofnandi og framkvæmdastjóri fréttavefsíðunnar Rappler. Hún hafði áður unnið í tæpa tvo áratugi sem rannsóknarblaðamaður CNN í Suðaustur-Asíu. Ressa hlaut friðarverðlaun Nóbels árið 2021 ásamt rússneska blaðamanninum Dmítríj Múratov fyrir baráttu þeirra fyrir tjáningarfrelsi í heimalöndum sínum.

Ressa hefur starfað sem yfirmaður fréttastofu CNN bæði í Djakarta í Indónesíu og í Maníla á Filippseyjum. Hún hefur jafnramt stýrt fréttastofu stærstu sjónvarpsstöðvar Filippseyja, ABS-CBN. Hún stofnaði Rappler árið 2012 ásamt tveimur starfssystrum sínum.

Árið 2020 var Ressa dæmd sek fyrir meiðyrði vegna brota gegn umdeildum lögum um netglæpi sem sett höfðu verið árið 2012. Dómurinn gegn henni var víða gagnrýndur af mannréttindahópum og blaðamönnum sem árás gegn fjölmiðlafrelsi.

Árið 2018 var Ressa í hópi blaðamanna sem bandaríska tímaritið Time útnefndi manneskju ársins fyrir baráttu þeirra gegn falsfréttum. Þann 13. febrúar 2019 var Ressa handtekin vegna ásakana um að Rappler hefði birt falsfréttir um viðskiptajöfurinn Wilfredo Keng. Fréttin, sem birt var árið 2012, fjallaði um tengsl hans við fyrrverandi dómara við hæstarétt landsins. Í júní 2020 var hún sakfelld af dómstóli í Maníla fyrir meiðyrði. Bent hefur verið á að fréttagreinin sem um ræddi var birt áður en netglæpalögin tóku gildi.

Þar sem Ressa er hávær gagnrýnandi Rodrigo Duterte, forseta Filippseyja, hefur víða verið litið á handtöku og sakfellingu hennar sem pólitíska aðför af hálfu ríkisstjórnarinnar. Ressa tók fyrsta viðtal sitt við Duterte á níunda áratugnum, þegar hann var borgarstjóri Davaó. Árið 2015, þegar Duterte var í framboði til forseta, tók Ressa við hann viðtal sem vakti heimsathygli þar sem hann viðurkenndi að hafa drepið þrjár manneskjur á borgarstjóratíð sinni. Eftir að Duterte var kjörinn forseti fór Ressa í auknum mæli að beina sjónum sínum að nettröllum úr hópi stuðningsmanna Duterte sem dreifðu falsfréttum á vefnum í þágu forsetans. Rappler fjallaði einnig um fíkniefnastríð Duterte og fjölda fólks sem hefur verið tekið af lífi án dóms og laga á stjórnartíð hans. Duterte hefur á móti sakað Rappler um að flytja falsfréttir og stjórn hans hefur sakað miðilinn um að stunda skattsvik. Ressa og miðill hennar voru sýknuð af ákæru um skattalagabrot í september 2023.

Ressa er meðal 25 leiðtoga í upplýsinga- og lýðræðisnefnd Blaðamanna án landamæra.

Tilvísanir

Filippseyskir blaðamenn
Handhafar friðarverðlauna Nóbels

Maria Ressa


මිනිසා සහ සමාජයත්, ලෝකය හා විශ්වයත් පිළිබඳ සිතිවිලි ගොනුකිරී‍මෙන් දර්ශනවිෂය (Philosophy) ගොඩනැගී ඇත. මුලදී දාර්ශනික ගැටලුවක් ලෙස සැලකූ අදහසක්, ක්‍රමයෙන් ඒ පිළිබද අවබෝධය දියුණු වත්ම ස්වාධීන විෂයයක් ලෙස හදාරනු ලැබේ. එබැවින් විද්‍යාත්මක හා ආගමික කරුණුද, කලින් කල දර්ශන විෂය යටතේ හදාරා ඇත. තවද කිසියම් එක් විෂය ක්ෂේත්‍රයකට පැහැදිලිව වර්‍ග කළ නොහැකි හා ක්ෂේත්‍ර රාශියකට සබැදි ගැටලුද දර්ශනය මගින් විමසීමට ලක් කෙරේ.

සමාජය සහ දර්ශනය
මිනිස් සමාජයේ හැසිරීම මිලෙච්ඡ (තිරිසන්) ස්වරූපයේ සිට උතුම් (දේවත්වය) අතර තත්වයක වෙනස් විය හැකිය. මිනිස් සතාගේ මනුස්ස හැසිරීමට පාදකවන චින්තනයේ පදනම වනුයේ දර්ශනයයි. සමාජයේ බලපවත්වන  නිදහස, ජීවනක්‍රමය, කලාව, සෞන්දර්‍ය්‍ය රසාස්වාදය,ගෘහ නිර්මාණය ආදි සියලුම ක්ෂේත්‍රයන්ගේ දියුණුව මෙන්ම පිරිහීමද, බලපවත්වනු ලබන දර්ශනයේ පරිමාණය අනුව තීරණය වන බව දර්ශන ඉතිහාසය හැදෑරීම තුළින් මැනවින් තහවුරු වේ.

දාර්ශනික ගැටළුවල ස්වභාවය

දාර්ශනික සංකල්පයෝ වියුක්ත (abstract) සංකල්පයෝ වෙත්. එනම් පංචේන්ද්‍රියන්ට සෘජුවම ගෝචර නොවන බවයි. එබැවින්ම එම ගැටලු සදහා ඇති විසදුම්ද එකගතාවකින් තොරවූද, එකිනෙකට පරස්පරවූද ස්වහාවයක් ගනී. එසේ වූ පමණින් ඒවා සැබෑ ලෝකයට අදාළ නොවන්නේද නොවේ. උදාහරණ වශයෙන් "යුතුකම් හා සදාචාරය" ආදියද "අධිභෞතික විද්‍යාව" වැන්නක්ද සලකා බලන්න. කෙසේ වෙතත් "අද හවසට වසීද?" වැනි ප්‍රශ්න දාර්ශනික ගැටළු යටතේ නොසැලකේ.

දාර්ශනික ප්‍රශ්න සමහරක්
     පරම සත්‍යයක් තිබිය හැකිද?
     හොඳ යනු කුමක්ද?
     ලස්සනයි යනු කුමක්ද?
     අපට පූර්ණ නිදහස් කැමැත්තක් තිබේද?
     දෙවියන් වහන්සේ යථාර්ථයක්ද?
     අප අවට ඇති ලෝකය යථාර්ථයක්ද?
     පුද්ගලයා යනු කුමක්ද?
     සත්‍ය යනු කුමක්ද?
     පාපය යනු කුමක්ද?
     මනස සහ ශරීරය අතර ඇති සම්බන්ධය කුමක්ද?
     විද්‍යාව යනු කුමක්ද?
     දර්ශනය යනු කුමක්ද?
     ආදරය අර්ථ දක්වන්නේ කෙසේද?.

දාර්ශනික ප්‍රශ්න සඳහා පිළිතුරු.
අතීතයේ සිට මේ දක්වා දාර්ශනිකයින් නඟා ඇති ප්‍රශ්නත්  ඒවාට ලැබී ඇති ප්‍රතිචාරත් ඉතා පුළුල් වපසරියක පැතිරේ. ඒ ඒ යුගයන් හි ජීවත්වූ දාර්ශනිකයන් එම යුගයට අදාළ පරිද්දෙන් පිළිතුරු සපයා ඇති බැවින්, එකම ප්‍රශ්නය සඳහා විවිධ පිළිතුරු දර්ශන ඉතිහාසයේ දැකිය හැකිය. තවද පිළිතුර එකම වුවත් ඉදිරිපත්වන සන්දර්භය අනුව අදහස් වෙනස් විය හැක. එබැවින් ඒ ඒ දාර්ශනිකයාට අනුව ගැටලුව හා පිළිතුර අවබෝධකරගත යුතුවේ.

දාර්ශනිකයාගේ පරීක්ෂණ ක්‍රමය
දාර්ශනිකයා ගේ පරීක්ෂණ විද්‍යාඥයා ගේ පරීක්ෂණ ක්‍රමවලට වඩා බෙහෙවින් ම වෙනස් වේ. විද්‍යාඥයා පරීක්ෂණ පවත්වන්නේ විද්‍යාගාරයන් තුළ විවිධ උපකරණ වල ආධාරයෙනි. ඔහු අලුත් නිගමනවලට එළඹීමේදී එයට සාධක වශයෙන් හැකි තරම් අලුතින් කරුණු සොයා ගැනීමට උත්සාහ දරයි. එහෙත් දාර්ශනික ප්‍රශ්න විසදීම මීට වඩා වෙනස් ස්වරූපයක් උසුලයි. උදාහරණයක් වශයෙන්, මේ ප්‍රශ්නය ගනිමු. යමෙකු මේසයක් දෙසට අත දිගු කොට මෙතැන මේසයක් තිබේද? තිබේ නම් එහි ස්වරූපය කුමක්ද? යනුවෙන් ප්‍රශ්න කරයි. විද්‍යාඥයා නම් මේසය විද්‍යාත්මක උපකරණවලින් මැන බලා එ තැන මේසයක් තිබෙන බව ස්ථීර ව පවසනු ඇත. එහෙත් දාර්ශනිකයා මෙ තැන ඇත්ත වශයෙන්ම මේසයක් තිබේ ද නො එසේ නම්, අපට පෙනෙන්නේ මායාවක් ද කියා ඇසීමට පෙළඹිය හැකිය.

අපට මෙතැන මේසයක් තිබෙනවා යැයි පෙනෙන්නේ අප සිතෙහි ඇතිවූ මනඃකල්පිතයක් නිසා විය නොහැකිද? නැතැයි කියා අප කියන්නේ කෙසේද? මිරිඟුව දකින විට අපට එතැන වතුර තිබෙන්නාක් මෙන් පෙනේ. එහෙත් එතැන ඇත්ත වශයෙන් ම වතුර නැත. මේ මේසයද මිරිගුවක් මෙන් විය නොහැකිද? එසේත් නැත්නම් අප මේ අවස්ථාවේ දී  සිහිනයක් දකිමින් සිටිනවා විය නොහැකි ද? එසේ නම්, මෙ තැන නියම වශයෙන් මේසයක් පවතින්නේ නැත.

දාර්ශනිකයා විසින් මෙවැනි විවිධ ප්‍රශ්න අසනු ඇත. එම නිසා, විද්‍යාඥයාට මෙන් පරීක්ෂණ පවත්වා අමුතුවෙන් සොයා ගතයුතු දෙයක් මෙ තැන නැත. අපට කළ හැක්කේ මෙ තැන මේසයක් තිබෙන බව හෝ නැති බව හෝ මේ ප්‍රශ්නය හුදු විකාරයක් බව හෝ ඔප්පු කිරීමය. මේ තුන් ආකාරයෙන් ම දාර්ශනිකයන් පිළිතුරු දී ඇත.

දාර්ශනික සම්ප්‍රදායයන්
ඒ ඒ සංස්කෘතියේ අදහස්, ආකල්ප, භාෂාව ආදියේ ඇති වෙනස්කම් නිසා, දාර්ශනික ගැටලුවේ අර්ථයද ඒ අනුව වෙනස්වී තිබිය හැක. මෙසේ ක්‍රමයෙන් විවිධවූ දාර්ශනික චින්තන ධාරාවන් වර්‍ධනය වී ඇත.

දාර්ශනික සම්ප්‍රදායයන් (පෞරාණික)
 ඊජිප්තු හා බැබිලෝනියානු
Occult දහම
 පෞරාණික ඈත පෙරදිග (චීන)
කොන්ෆියුසියස් හා තාඕ ධර්මය.
 පෞරාණික ඉන්දියානු
ආත්මය, බ්‍රහ්මන්, ආචාර ධර්ම, යුතුකම්, සංසාරය (ඉපදීම, ජීවිතය, මරණය සහ නැවත නැවත ඉපදීමේ කි‍්‍රයාවලිය), කර්මය (කි‍්‍රයා සහ ඒවායේ විපාක), මෝක්ෂය, නිවන (සසරින් මිදීම) සහ යෝග දර්ශනය (විමුක්තිය සදහා ප‍්‍රගුණ කළයුතු දෑ) ආදී සංකල්ප දැකිය හැක.
 පෞරාණික ග්‍රීක-රෝම
"පැරණි ග්‍රීක සමයේදී මිථ්‍යා විශ්වාසයන් ක්‍රමයෙන් ඈත්වී ගොස්, මිනිස් නිදහස් චින්තනය සහ බුද්ධිය ප්‍රධාන ස්ථානය උසුලන්නට පටන් ගත් බව, ග්‍රීක දර්ශනය වෙත ආපසු හැරී බැලීමෙන් පෙනේ."(පිටු 2) ග්‍රීසිය පූර්ව ක්‍රිස්තු යුගයේදී සේද මාර්ගය හරහා බෞද්ධ බලපෑමට ලක්විය. එහි විසූ සොක්‍රටීස්,ප්ලේටෝ,ඇරිස්ටෝටල් ආදීන් ප්‍රකට දාර්ශනිකයෝ ය.
 පෞරාණික පර්සියානු
සොරොස්ත්‍රියන් (Zoroastrianism) ධර්‍මය.  "අහුර මස්දා" නම් වු එකම දෙවියන් ඇදහීම.

දාර්ශනික සම්ප්‍රදායයන් (මධ්‍යකාලීන 5-16 ශතවර්ෂ)
     මධ්‍යකාලීන යුරෝපීය
 මධ්‍යතන යුරෝපීය දර්ශනයට නිදසුනක් සේ ඹගස්ටයින් (ක්‍රි.ව. 354-430) ගේ දර්ශනය සැලකීමෙදී
 තේරුම් ගැනීමට නම් විශ්වාස කරන්න.
 සත්‍යයන් දේව වක්‍යයන් බැවින් මනුෂ්‍ය බුද්ධිය සත්‍ය සෙවිය යතු නොවේ.
 සත්‍ය අවිශ්වාස කිරීම හෝ ප්‍රශ්න කිරීම දඩුවම්ට ලක්වීමකි.  ආදී ලෙස අධානග්‍රාහී (dogmatic) ආගමික දර්ශනයක් බව පෙනේ.(පිටු 2,3)
තෝමස් ඇක්වයිනාස් (1225-1274) ඇරිස්ටෝටල්-දර්ශනය නවමගකට හැරවීය. එනම් ක්‍රිස්තියානි දේවධර්‍මයට නව මුහුණුවරක් දීම.
     නැගෙනහිර ආසියානු
♙ෂින්ටෝ දහම
     ඉන්දියානු
 ඉන්දියානු සාහිත්‍ය තුළ ඒකදේවවාදය, බහුදේවවාදය, සර්වේශ්වරවාදය, ඒකත්වවාදය සහ අදේවවාදය වැනි සංකල්ප හදුනාගත හැක.
     මැදපෙරදිග
දර්ශන ක්ෂේත්‍රයට විවිධාකාරයෙන් දායක වි ඇත.  නිදසුනක්"පෞරාණික යාන්ත්‍ර විද්‍යාවෙහි වැදගත් මූලධර්මයක් වන බලය සහ ත්වරණය අතර ඇති සමානුපාතිකතාව පිළිබඳ මුල්වරට සඳහන් කිරීමේ ගෞරවය හිබට් අල්ලා අබුල් - බරකත් අල් - භග්ඩාඩි, ඉබන් අල්-හේතම් සහ අල්-කසීනි යන අයට හිමිවේ. තවද ගැලීලියෝ ගැලීලි ත්වරණය පිළිබඳව ගණිතමය වශයෙන් සලකා බැලීමත් වේගය පිළිබඳ ඔහුගේ සංකල්පයත් ඔහුට පෙර මධ්‍යතන යුගයේ සිදු වූ චලිතය පිළිබඳව විශ්ලේෂණ මත ගොඩ නැගුණු ප්‍රතිඵල ලෙස සැලකේ. මේ අතරින් ගැලීලියෝට වැඩිම බලපෑමක් එල්ලකළ අය අතරට ඇවිසෙන්නා, ඉබන් භාජා සහ ජීන් බුරිඩන් යන අය අයත් වෙයි."ඇවරොස් (1126-1198) නැමැති අරාබි දර්ශනවාදියා ඇරිස්ටෝටල් ගේ දර්ශනය ගැන විවරනයක් කර තිබේ.
     පුනරුදයුගය
 පිළිගත් සත්‍යයන් අවිශ්වාස කිරීම සහ නව මත ප්‍රකාශ කිරීම. උදා:
 බෲනෝ (ක්‍රි.ව. 1548-1600)
 කොපර්නිකස් (ක්‍රි.ව. 1473-1543)
 ගැලීලියෝ ගැලීලි (ක්‍රි.ව. 1564-1642)

දාර්ශනික සම්ප්‍රදායයන් (නූතන 17-20 ශතවර්ෂ)
 නුතන බටහිර
එක් දාර්ශනිකයෙකු ඉදිරිපත්කල කිසියම් දාර්ශනික පද්ධතියක් හෝ අදහස් සමුදායක් තවත් දාර්ශනිකයෙකු එසේම පිළිගන්නා බවක් දක්නට නැත. බුද්ධිවදීන් හා අනුභූතිවාදීන් වශයෙන් බෙදීමක් දැකිය හැක. වැඩිදුර තොරතුරු සදහා 17 වැනි සියවසේ දර්ශනය බලන්න.
 19 වැනි සියවස
ඩෙස්කා‍ටෙස් (1596-1650) පැවසූ දේ ස්පිනෝසා (1632-1677) එලෙසම පිළිනොගනී. ස්පිනෝසා ගේ සර්වේශ්වරවාදය (Pantheism) ලයිබිනීස් (1646-1716) පිළිනොගනී. ජෝන්ලොක් (1632-1714) ඉහත එකක්වත් පිළිනොගත්තේය. ඩේවිඩ් හ්‍යුම් (1711-1776) නවතම අනුභූතිවාදයක් ගොඩනැගුවේය. එය කාන්ට් (1724-1804) නොපිළිගත් අතර පිච්චේ (1762-1814) එය සංශයට ලක්කරයි. හේගල් (1770-1831) එය නොපිළිගත්තා සේම සමකාලීන බොහෝ දාර්ශනිකයන් වන හෙන්රි බර්ගසන් (1859-1941), ජොන් ඩීවී (1859-), බ්‍රර්ට්‍රන් රසල් (1872-1969), ලුඩ්විග් විට්ගන්ස්ටයින් (1889-1951), ඇල්ප්‍රඩ් ජේ ඒයර්, බ්‍රොඩ්, එවිං, මුඅර්, රයිල්, ඇල්බට් කැමූ, ජීන් පොල් සාත්‍රේ, හෛඩෙගර්, ප්‍රෑරෑක් කෆ්කා යනාදීහු හේගල් ගේ පරම විඤ්ඤාණ මත පිළිනොගනී.
 20 වැනි සියවස
 සමකාලීන දර්ශනය (Contemporary philosophy)
 තාර්කික යතානුභූතවාදීන් - ඥානය
 මාර්ක්ස්වාදීන්   -  සාමාජික හා ජීවන ප්‍රශ්න
 සාංදෘෂ්ඨිකවාදීන් - මිනිසා සහ මිනිස් ජීවිතය
ආදී ක්ෂේත්‍රයන් වෙත අවධානය යොමුකර ඇත.
 == යථාර්ථය හෙවත්headiolism( පරම සත්‍යය යනු කුමක්ද? ==

දර්ශනයේ ඉතිහාසය තුළින් එය විමසීමේදී මූලික දාර්ශනික ගැටලුව වන පැවැත්ම හෙවත් මිනිසා සහ ලෝකය පිළිබඳ යථාර්ථය (reality) ප්‍රමුඛ වේ.එය සත්වයා සහ විශ්වය ලෙස පළල්වද, මනස හා ද්‍රව්‍ය ලෙස සියුම්වද සලකා බැලේ. ඉහත ගැටලුවට පිවිසීම් කීපයකි.
 භෞතිකවාදී පිවිසීම:'
මෙය ද්‍රව්‍යවාදය යනුවෙන්ද හැඳින්වේ. මින් කියැවෙන්නේ ලෝකය පදාර්ථයෙන් (අංශූන් හෝ ශක්තියෙන්)  නිර්මිත බවයි. තවද මනසද එයින්ම  නිර්මාණයවන බවයි. බලන්න බුද්ධිවාදීන්
 විඤ්ඤාණවාදී' පිවිසීම:මෙයින් ලෝකය මනසේ (විඤ්ඤාණයේ) නිර්මාණයක් බව කියැවේ. ලෝකය (හා සත්වයා) මායාවක් බව හෝ සත්‍යමයවූ පැවැත්මක් නැති බවයි. බලන්න අනුභූතිවාදීන්
 වෙනත් පිවිසීම්: ඊශ්වර නිර්මාණ වාදය. - සියල්ල සර්වබලධාරී දෙවියන් ගේ කැමැත්තට අනුව සිදුවන මැවීමක් බව. නියතිවාදය.
මෙහිදී මූල හේතුවක් ඇතැයිද, ආරම්භයක් ඇතැයිද පිළිගනී. බොහෝ ආගම් දෙවියන් ලෙස එය හදුන්වයි. එවිට දෙවියන් යනු කුමක්ද? යන දාර්ශනික ගැටලුව පැනනගී. මෙම චින්තන ආකාරය රේඛීය චින්තනය ලෙසද හැදින්වේ.මහා පිපුරුම් වාදයේ පදනමයි.
 ස්වභාව වාදය - සියල්ල ඉබේම සිදුවේ. ප්‍රපංච වාදය. අනියතවාදය.මෙහිදී ආරම්හයක් හෝ අවසානයක් ගැන හෝ පැවැත්මක් හෝ නොපැවත්මක් ගැන නොව, හටගනිමින් හා විනාශවෙමින් හෙවත් වෙනස් වෙමින් සිදුවන්නාවූ ක්‍රියාවලියක් අදහස් කෙරේ. මෙම චින්තන ආකාරය චක්‍රීය චින්තනය ලෙසද හැදින්වේ. ස්ථාවර තත්ව වාද‍යේ පදනම මෙයයි.
 හේතු-ඵල වාදය -  පටිච්චසමුප්පාද විග්‍රහය, හේතූන් හා ඵල අතර අනොන්‍ය පැවැත්ම."ධර්මය තුල පවතින මැදුම් පිළිවෙත කිසි දිනෙක හෝ නොදැක සියළු සත්වයන් මේ අන්ත දෙක (ශාස්වත/උච්ඡේද -ඇත/නැත) තුළ සිරවී සිටින බව බුදුරජානන් වහන්සේ විසින් දැක ගන්නා ලදී. මෙම මහා හේතුඵල වාදය සියලු දාර්ශනික න්‍යායන් අභිගමණය කරන්නාවූ ගැඹුරු සංකීර්ණ පෞරාණික විග්‍රහයකි. ඇතිවන ප්‍රතිවිපාකයන් ඉස්මතුකර දැක්වීම සහ සත්වයාගේ අතරමංවූ චෛතසිකයට යායුතු සෛද්ධාන්තික මාර්ගය පහසු කොට ඒ සඳහා උචිත මග පෙන්වීම උන්වහන්සේ විසින් මෙම ධර්මතාවය ලොවට පෙන්වා දෙන ලදී".
 ආගමික පිවිසීම්"පැවැත්ම තරම් මූලධර්මවූ ප්‍රශ්නයක් මිනිසුන්ට තවත් නැත. ඊට ඒබ්‍රාහමණික ආගම්හි ලැබෙන පිළිතුර මැව්ම්කාර දෙවියන් වහන්සේ විසින් නිර්මාණය කරනලදුව පවතී යන්නය. ඒ නිසා ඒබ්‍රාහමණිකයෝ පවතින දෑ තමන්ගෙන් නිරපේක්‍ෂව (ස්වාධීනව) පවතින ලෙස දකිති. ද්‍රව්‍යවාදීන්ට හා සමහර නිරාගමිකයින්ට අනුව පැවැත්ම හුදෙක් ද්‍රව්‍යයන්ට ඌනනය කළහැකිය. ඒ නිසා ඔවුන්ට ඇත්තේ ද්‍රව්‍යයන්ට සාපේක්‍ෂ පැවැත්මකි. විඤ්ඤාණ වාදීන්ට අනුව මනසට නිරපේක්‍ෂ පැවැත්මක් ඇත. ඔවුන්ගේ ලෝකය මනසේ නිර්මාණයකි. හිංදු ආගමට අනුව පවතින්නේ බ්‍රහ්මන් පමණය. හිංදුවරුන් උත්සාහ කරන්නේ තමන් නිරපේක්‍ෂව පවතී යැයි සිතන මුළාවෙන් මිදී බ්‍රහ්මන් සමඟ එක් වීමටය නැත්නම් බ්‍රහ්මන් බවට පත්වීමටය. පැවැත්ම පිළිබඳව ප්‍රශ්නයට බුදුන් වහන්සේ දුන් පිළිතුර අනිත්‍යය දුකය අනාත්මය යන්නය. බෞද්ධයින් උත්සාහ කරන්නේ පැවැත්ම මායාවක් ලෙස අවබෝධ කරගෙන ඒ මායාවෙන් මිදෙන්නටය. "

 දර්ශනවාදයේ ක්ෂේත්‍ර

 භාෂාව හා තර්කශාස්ත්‍රය
නිවැරදි චින්තනයක් අරබයා ක්‍රමවත් සිතුවිලි පද්ධතියක අවශ්‍යතාව මෙයින් අවධාරණය කෙරේ. දාර්ශණික චින්තනයේ පදනම මෙයයි. සෑම දර්ශන පද්ධතියකම ඊට පදනම්වූ තර්ක විධි හඳුනාගත හැක. පෙරදිග ප්‍රචලිත තර්‍ක පද්ධති අතර න්‍යාය, සංඛ්‍ය, වෛශික, මිමංසා, උත්තර මිමංසා (වේදාන්ත) ආදියද, අපරදිග ඇරිස්ටෝටලීය තර්ක ශාස්ත්‍රයද උදාහරන වෙත්.වදනක අර්ථය, තාර්කික විභජ්ජවාදය , කිඹුල් උභතෝකෝටිකය   ආදි ගැටලු විමසුමට ලක් කෙරේ.

 ඥානමීමාංසාව
ඥානවිහාගය - යථාර්ථය හෙවත් පරම සත්‍යය කුමක්ද?, සාමාන්‍යයන් පිළිබද ගැටලුව,  විඤ්ඥාණය යනු කුමක්ද? ආධ්‍යාත්මිකත්වය (මම) යනු කුමක්ද? ආදී ගැටළු විමසුමට ලක් කෙරේ.
 අධිභෞතික වාදය
අධ්‍යාත්ම විද්‍යාව - භාවනා හා යෝගී අභ්‍යාස මගින්  පුද්ගල ආත්මය උසස් තත්වයනට පත්කරගැනීම. චිත්ත ශක්තිය දියුනුකිරීම.
මනෝ විද්‍යාව - සිතුවිලි හා හැගීම් -චිත්ත හා චෛතසික ක්‍රියාකාරිත්වය, ඉගෙනීම, ආකල්ප හා හුරු පුරුදු හා පීඩන ඇතිවන අන්දම හැදෑරීම හා මනෝවිශ්ලේෂණය

 විද්‍යාව සහ ගණිතය
මුල් අවධියේදී ස්වහාවික දර්ශනය වශයෙන් හදාරා ක්‍රමයෙන් ජීව විද්‍යාව, සම්භාව්‍යය යාන්ත්‍ර විද්‍යාව, තාරකා ශාස්ත්‍රය ආදී වශයෙන් වැඩි දියුණු විය. ශුද්ධ වූ ගණිතය , යථාභූතය අවබෝධකිරීමේ උතුම් මාවතක් වශයෙන් ද සළකනු ලැබූ අතර ජෝනස් කෙප්ලර් වැනි විද්වතුන් ග්‍රහ හැසිරීම් විස්තරකිරීමටද ශුද්ධ ජ්‍යාමිතිය (sacred geometry) යොදා ගත්තේය. ගණිතය, වීජගණිතය (Al gebra) කළනය, අවකළනය ආදී වශයෙන් සංවර්‍ධනය විය.මේ යටතේ වර්තමානයේදී අවකාශ කාලය, ක්වොන්ටම් යථාර්ථය,මහා පිපුරුම්වාදය, ක්ෂේත්‍ර, සාපේක්ෂතාව, පරිණාමනය, සම්හාවිතාව, පරිගණක, ඉහළ මානයන් වැනි සංකල්ප සාකච්ඡාවට බදුන්වේ.

 ආචාර ධර්‍මය
යුතුකම, නීතිය, දේශපාලන විද්‍යාව, සාරධර්ම, සාධාරණත්වයේ ආප්ත,, .. ආදී සංකල්ප මේ යටතේ වර්‍ග කළහැක.

 සෞන්දර්‍ය්‍ය වාදය
චිත්‍ර කලාව ආදිය.  '''

 වැඩිදුර කියවීම්
නූතන බටහිර දර්ශනය -  මහාචාර්ය්‍ය ඒ.ඩී.පී. කලන්සූරිය

විශ්ව මනස හා දේවත්වය - ගුණසිරි වීරසූරිය - ආරිය ප්‍රකාශකයෝThe Internet Encyclopedia of Philosophy'' (IEP) (ISSN 2161-0002)

ආශ්‍රිත
 විද්‍යාව, ගණිතය සහ දර්ශනය

බාහිර සබැඳි
 https://simple.wikipedia.org/wiki/Philosophy
 http://www.iep.utm.edu

මූලාශ්‍ර

දර්ශනය
දාර්ශනිකයෝ
ආගම්
මනෝ විද්‍යාව

දර්ශනය


Westgate  est une localité située dans l'île du Nord de la Nouvelle-Zélande.

Situation
Westgate est située dans le nord-ouest de la cité d'Auckland, et elle a un centre-ville en développement rapide.

Toponymie
Le nom de la banlieue dans laquelle, elle est localisée, fut changé de "Massey North" en "Westgate" en 2013.
Le secteur était initialement une partie de Waitakere City de 1989 jusqu'en 2010 et sa transformation en une banlieue pour le conseil d'Auckland.

Projection d'avenir
Le centre de la nouvelle ville régional sera le hub pour les activités commerciales et de détail dans la région du nord-ouest de la cité d'Auckland.
Le conseil a un certain nombre de partenaires pour son développement et doit lui-même créer le nouveau cœur civique comprenant la nouvelle bibliothèque.
Le square de la ville sera la caractéristique du secteur pour les dîners externes avec un large espace public, qui restera piétonnier.
Un réseau de parcs de haute qualité, très extensifs et des chemins de randonnées seront alors aussi créés .

Voir aussi

Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Notes et références

Liens externes
Photographs of Westgate détenues dans les collections du patrimoine de la bibliothèque d'Auckland.

Ville en Nouvelle-Zélande
Banlieue d'Auckland

Westgate (Nouvelle-Zélande)


If You Had Wings was an attraction at Walt Disney World. It was a two-person Omnimover dark ride in Tomorrowland in the Magic Kingdom, sponsored by Eastern Air Lines. It featured travel destinations throughout the Caribbean and elsewhere, all of which were serviced by Eastern. It had an eponymous theme song by Buddy Baker.

Attraction experience
The ride began with projections of animated silhouettes of seagulls and airplanes sweeping past on the walls, enhancing the feeling of motion and gently suggesting flight. Riders passed through a series of colorful theater-like sets with embedded small screens looping rear-projected short filmed scenes, while their cars swiveled on their bases to direct riders toward points of interest. In all, thirty-eight 16mm projectors were used in the attraction. The scenes showcased various Eastern destinations and appealed to potential tourists with straw-hat markets, fishermen, limbo dancers, steel drum bands, and more. Many scenes had their own special sound effects. The omnipresent theme music featured a chorus of singers tunefully chanting,
If you had wings, if you had wingsIf you had wings, had wings, had wings, had wings
The music did not succeed in masking the clicking of the hidden projectors, which was clearly audible throughout most of the ride.

The following locations were represented: Mexico,
Bermuda, Puerto Rico, the Bahamas (where a tropically attired traffic cop blew a whistle to direct a flock of flamingos in one direction, pedestrians and vehicles in the other), Jamaica (where the ride's only 35mm projector showed a pod of bathing-suit-clad young people clambering up the rocks at Dunn's River Falls), Trinidad, and New Orleans (where shadows of blowing jazzmen flickered on the wall), all of which Eastern Air Lines offered as destinations at the time.

Having viewed this sequence of site sets, riders entered the "speed room", an ellipsoid onto the interior of which were projected snippets of first-person movies of an airplane taking off, a train, water skis, motorcycles, airboats, and a few other scenes. The clips were projected on the walls by a 70mm projector. The ovoid screen encompassed the viewers' peripheral vision. Furthermore, the vehicle reclined in the speed room, and a breeze was blown on riders. The wraparound images, in combination with the motion and reclining angle of the vehicle and a blast of air, arguably constituted an early attempt at virtual reality. The images were to some extent blurry and distorted, unlike Disney's sharper Circle-Vision 360 technology; it rather resembled the fuzzy Cinema 180 shows featured in many contemporary amusement parks.

The speed room was followed by the "mirror room", where two more 70mm projectors produced images of snow-covered mountains appearing on large screens and were reflected in enormous floor-to-ceiling mirrors, and the music became a wordless symphonic swell of harmonies.

Riders "descended" after exiting the mirror room, and the voice of Orson Welles assured riders,
You do have wings.
You can do all these things.
You can widen your world.
Eastern: the wings of man.
At the time of the ride's inception, "The Wings of Man" was the slogan of Eastern Air Lines. In later years, this passage (spoken by someone other than Welles; perhaps Disney vocal veteran Peter Renaday) ended with a different slogan, "Eastern: we'll be your wings."

Riders disembarked to an area containing an Eastern Air Lines reservation desk. Agents stood ready to assist riders with travel arrangements.

In 1987, Eastern withdrew its sponsorship and the attraction closed on June 1 of that year. Eastern itself went out of business four years later.

Interaction with the WEDway PeopleMover
Large diorama windows, two on the right and one on the left, allowed the Mexico, Jamaica, and Trinidad scenes to be visible to riders on the Tomorrowland Transit Authority (then WEDWay PeopleMover). The window on the left was covered up when If You Had Wings was replaced with Delta Dreamflight.

Successors
After the closing of the original attraction, new attractions were created to inhabit the same space.

If You Could Fly

Subsequent to the closing of IYHW, Disney removed all references to Eastern, changed the name of the ride to If You Could Fly, and re-opened it on June 6, 1987. The sets and films were intact, but the theme music had been replaced. For many fans of the ride the absence of the infectious original music had taken much of the fun out of the attraction, and the opening scene which originally had a film about Eastern had been replaced with footage of flying birds. On January 4, 1989, If You Could Fly was permanently closed.

Delta Dreamflight
Soon after, Delta Air Lines took over sponsorship and made plans to update and remodel the attraction. The replacement was Delta Dreamflight, which made use of the same ride system and floor layout, but all-new scenery and music.

Disney's Take Flight
Delta dropped its sponsorship in June 1996. WDW removed all references to Delta and renamed the attraction Disney's Take Flight. The ride lasted two years, closing in January 1998.

Unlike the wholesale musical change from If You Had Wings to If You Could Fly, Take Flights music was the same as Dreamflights except for minor alterations to the lyrics.

Buzz Lightyear's Space Ranger Spin
Disney decided to use the ride space to promote its popular film, Pixar's Toy Story. The attraction, Buzz Lightyear's Space Ranger Spin, again makes use of the original ride system and floor plan, but now riders can control the rotation of their vehicle via joysticks, and are armed with "laser cannons" to shoot at targets stationed throughout the attraction. Many of the elements in this attraction are similar to If You Had Wings, including the speed tunnel with the projections on the walls, and the loading and unloading areas. Buzz Lightyear sign above the door is in the shape of a cloud and was painted over after the attraction was renamed.

Influence
Epcot's World of Motion and Horizons dark rides featured Omnimovers in settings similar to the speed room mentioned above.

The El Rio del Tiempo boat ride at the Mexico pavilion at World Showcase, which has since been modified into the Gran Fiesta Tour Starring The Three Caballeros, includes films projected onto small screens embedded in elaborate sets. This, combined with persistent music, miniature films, and dancing animatronics, draws significantly from If You Had Wings.

The theme song "If You Had Wings" can be heard in Tomorrowland at Walt Disney World; it is given a more retro feel, and has no lyrics.

The ride was parodied in The Simpsons episode "Special Edna" in which monstrous robotic Eastern airliners were depicted enslaving the human race.

See also
 Magic Kingdom attraction and entertainment history

References

External links
Widen Your World Fan site including photos of the attraction
 Claude Coats An official appreciation of the late Disney animator and Imagineer Claude Coats.
 Photo of the attraction's exterior.

Amusement rides introduced in 1972
Amusement rides introduced in 1987
Amusement rides that closed in 1987
Amusement rides that closed in 1989
Amusement rides manufactured by Arrow Dynamics
Former Walt Disney Parks and Resorts attractions
Omnimover attractions
Magic Kingdom
Dark rides
Eastern Air Lines
Tomorrowland (Disney Parks)
1989 disestablishments in Florida
Aviation attractions
Amusement rides using motion pictures
1972 establishments in Florida

If You Had Wings


Geislar, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Bonn kentine bağlı idari bölge. Beuel idari merkezine bağlıdır. Batısında Ren güneyinde ise Sieg ırmağı uzanır. Kayıtlara ilk kez Geislar adıyla, 873 yılında geçmiştir; aynı adla anılan ve 1139'da ortaya çıkan Geislar hanedanı 15. yüzyılda ortadan kaybolmuştur.

Geislar


عبد الحميد أحمد ( من مواليد 3 مارس 1984) هو لاعب كرة قدم مصري معتزل.

لعب لأندية مزارع دينا ثم المقاولون العرب وبعدها الشرقية للدخان ومنه إلى أسوان الذي لعب معه أول مواسمه في الدرجة الأولى. انتقل بعدها لنادي وادي دجلة ومنه إلى النادي الأهلي لمدة موسم واحد على سبيل الإعارة بنية الشراء مقابل 600 ألف جنيه. كانت مباراته الأولى مع الأهلي أمام نادي الترسانة في 29 ديسمبر 2008، والتي لعبها بالكامل وانتهت بفوز الأهلي 4-0. شارك في 4 مباريات فقط مع الأهلي طوال موسم إعارته، وبعدها رفض حسام البدري المدير الفني للفريق تفعيل بند الشراء.

اعتزل لعب كرة القدم قبل أن يصل لسن الـ30 بسبب ما وصفها بأزمته مع وكيل أعماله تامر النحاس. واتجه بعدها للعمل في مجال الدعاية والإعلان.

مراجع

وصلات خارجية

 عبد الحميد أحمد من موقع الجونة الرسمي

لاعبو كرة قدم رجالية مصريون
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو النادي الأهلي (مصر)
لاعبو الدوري المصري الممتاز
لاعبو كرة قدم مصريون
لاعبو نادي وادي دجلة
مواليد 1404 هـ
مواليد 1984
مواليد في القاهرة

عبد الحميد أحمد


.gf Fransız Guyanası için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Fransız Guyanası'nda iletişim
gf

.gf


{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Kokikai aikido  光気会
Osnivač aikidaMorihei Ueshiba
Osnivač školeShuji Maruyama
|-
!
Osnovana1986.
VještinaAikido
PodrijetloAikikaiKi aikido
Olimpijski šport -
|}

Kokikai aikido (jap.: 光気会), škola japanske borilačke vještine aikido.

Povijest
Školu je osnovao Shuji Maruyama, 1986. godine Maruyamu je u SAD-e poslao Hombu dođo. Dugo godina je podučavao aikido u SAD-u. Kad je Koichi Tohei napustio Aikikai da osnuje Ki aikido, Maruyama ga je slijedio. To je bilo u skladu s japanskom tradicijom borilačkih vještina, jer je on bio izravni učenik Toheija. Maruyama se odvojio od Ki aikida 1986. godine i osnovao organizaciju Kokikai.

Odlika škole
Ime Kokikai znači "škola blistavog ki-ja". Kokikai aikido naglašava prirodno kretanje, razvoj ki-ja (životne enegrije), dobro držanje i koordinaciju uma i tijela. To je borilačka vještina minimalizma koja se fokusira na postizanje efikasne tehnike uz malo fizičkog napora. Aksiom stila je "minimalni napor za maksimalan efekat".

Izvori

Vanjske poveznice
 Official Kokikai Aikido International website - USA
 Aikido Journal Online Feature on Shuji Maruyama
 With Shudo Maruyama Sensei: Cold Sake and Sensei's Lessons

Škole aikida

Kokikai aikido


En Kommandosoldat er en specialuddannet soldat, der anvendes i krig til sabotage-missioner bag fjendens linjer. Eksempler på projekter kan være sprængning af broer, el-installationer og opbevaring af brændsel. I andre sammenhænge anvendes kommandosoldater til redningen af gidsler og andre vanskelige opgaver.

Se også
 Specialstyrker
 British Commandos
 Kompani Linge
 Jægerkorpset (JGK)
 Special Air Service (SAS)
 Special Reconnaisance Regiment (SRR)
 US Army Rangers
 Army Special Forces
 Delta Force
 Force Reconnaissance
 Task Force 373
 Spetsnaz

Specialstyrker
Krigertyper

Kommandosoldat


La Torre de los Hurtado de Anda, erigida en el , es una de las construcciones más antiguas que se conservan en Vitoria. Situada al lado de la Catedral de Santa María, formaba parte del sistema defensivo de la ciudad. Se trata de un edificio gótico de grandes dimensiones que conserva su aspecto cerrado en la parte inferior, realizada en piedra de mampostería. La superior es más abierta, y fue fabricada con entramado de madera y ladrillo. Fue declarado Monumento Histórico-Artístico en 1984, tras someterse a una importante restauración en 1981. En la actualidad alberga viviendas particulares, por lo que está cerrado al público.

Referencias

Hurtado de Anda
Hurtado de Anda
Monumentos de Vitoria
Arquitectura en el País Vasco en el siglo XV

Torre de los Hurtado de Anda


Zeeshan Ali (* 1. Januar 1970 in Kalkutta, Westbengalen) ist ein ehemaliger indischer Tennisspieler.

Leben
Ali, dessen Vater Akhtar Ali selbst Davis-Cup-Spieler und später Teamchef der indischen Davis-Cup-Mannschaft war, begann im Later von zehn Jahren mit dem Tennissport. 1986 erreichte er das Halbfinale des Juniorenturniers von Wimbledon, im darauf folgenden Jahr stand er an der Seite von Brett Steven im Doppelfinale des Juniorenturniers der US Open. 1987 und 1988 war er nationaler indischer Tennismeister.

Als Tennisprofi konnte er nicht an die Erfolge aus der Jugend anknüpfen. Im Einzel gelang ihm kein nennenswertes Resultat, im Doppel gewann er zwischen 1989 und 1990 drei Doppeltitel auf der ATP Challenger Tour. In den darauf folgenden Jahren spielte er zumeist auf Satellite-Turnieren; in den letzten Jahren seiner Karriere spielte er nur noch bei Turnieren in Dubai, wo er regelmäßig Wildcards erhielt, aber immer in der ersten Runde ausschied. Seine höchste Notierung in der Tennis-Weltrangliste erreichte er 1988 mit Position 126 im Einzel sowie Position 149 im Doppel.

Im Einzel konnte er sich nur ein einziges Mal für ein Grand-Slam-Turnier qualifizieren, unterlag jedoch 1989 in Wimbledon klar gegen Wally Masur. In der Doppelkonkurrenz erreichte er 1988 und 1989 an der Seite von Jonathan Canter jeweils die zweite Runde.

Ali spielte zwischen 1989 und 1994 neun Einzel- sowie vier Doppelpartien für die indische Davis-Cup-Mannschaft. Von seinen Einzelbegegnungen konnte er nur eine einzige gewinnen, und zwar das Spiel gegen Hidehiko Tanizawa beim 4:1-Sieg gegen Japan. Sein größter Erfolg mit der Mannschaft war die Teilnahme am Halbfinale der Weltgruppe 1993. Dort spielte er das letzte Einzel in der Partie gegen Australien, nachdem Indien schon 0:4 zurücklag, und war Jason Stoltenberg in zwei Sätzen klar unterlegen. Sein letzter Davis-Cup-Auftritt datiert aus dem Jahr 1994, in der Partie gegen die Vereinigten Staaten verlor er klar gegen Jim Courier und Todd Martin.

Bei den Olympischen Sommerspielen 1988 trat er im Einzel für Indien an. Nach einem Erstrundensieg über Víctor Caballero aus Paraguay war er in der zweiten Runde dem Schweizer Jakob Hlasek unterlegen.

Turniersiege

Doppel

Weblinks

Davis-Cup-Spieler (Indien)
Olympiateilnehmer (Indien)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1988
Teilnehmer an den Asienspielen (Indien)
Asienspielesieger (Tennis)
Geboren 1970
Inder
Mann

Zeeshan Ali


Johannes Urzidil () a fost un scriitor, poet și istoric german din Cehoslovacia.

Biografie
Tatăl său era german din Boemia, iar mama lui era evreică. Urzidil a fost educat la Praga, unde a studiat limba germană, istoria artei și limbile slave, apoi a devenit jurnalist și scriitor. Primele sale încercări poetice au fost influențate de expresionism și au fost publicate sub pseudonimul Hans Elmar. De asemenea, el a lucrat ca scriitor și editor al revistei lunare Der Mensch. În acea perioadă i-a cunoscut pe Franz Werfel și Franz Kafka. Din 1922 până în 1933 el a fost consilier de presă al Ambasadei Germaniei la Praga. Atunci când Cehoslovacia a fost ocupată de Germania Nazistă în 1939, el a fost destituit de la Ambasada Germaniei din cauza originii sale "Halbjude" ("semievreu", o denumire nazistă) și această situație l-a determinat pe Urzidil să emigreze în Marea Britanie. Acolo, el a fost susținut financiar de către scriitorul britanic Bryher. În 1941, el și soția lui, poeta Gertrude Urzidil, a venit în Statele Unite ale Americii, dobândind cetățenia americană în 1946.

Deși a publicat poezie, Urzidil este cel mai bine cunoscut pentru proza sa care, deși scrisă în exil, reflectă moștenirea sa boemă, ca și noul său mediu american. Printre cele mai notabile scrieri ale sale sunt povestirea Der Trauermantel (1945, Trauermantel este numele german al fluturelui Nymphalis antiopa) despre tinerețea lui Adalbert Stifter și volumele sale de povestiri The Lost Beloved (1956; titlul se referă la Praga, pe care a trebuit să o părăsească atunci când naziștii au ocupat Cehoslovacia), Prague Triptych (1960, a cărui compoziție este derivată din cea a unei piese de altar) sau Kidnapping and Seven Other Incidents (1964, ale cărui opt povestiri sunt situate în Statele Unite ale Americii). Singurul roman al lui Urzidil,The Great Hallelujah (1959), arată ca un colaj literar în tradiția lui John Dos Passos, Thomas Wolfe și Alfred Döblin, o panoramă a Statelor Unite ale Americii, așa cum a observat-o la sosirea lui acolo în 1941. El a scris, de asemenea, cărți și eseuri despre istoria culturală ca de exemplu The Fortune of Presence. Goethe's View of America (1958), America and the Ancient World (1964) și There Goes Kafka (1965, ediție extinsă în 1966) sau monografii despre artiști și poeți pe care i-a admirat, cum ar fi Hollar, a Czech émigré in England (1942, traducerea revizuită și prescurtată a cărții germane Wenceslaus Hollar - the Engraver of the Baroque Era, 1936) sau capodopera lui Goethe in Bohemia (1932, ediții revizuite și adăugite în 1962 și 1965). În plus, Urzidil a tradus texte și cărți din cehă și engleză în limba germană; merită menționată traducerea realizată în 1955 a cărții By Avon River (1949) a poetului american H. D., partenera de viață a lui Bryher.

Urzidil a câștigat mai multe premii în cariera sa, inclusiv Premiul Charles Veillon (1957) și Großer Österreichischer Staatspreis (1964). El a murit la Roma, în 1970.

Asteroidul 70679 Urzidil este numit după Johannes Urzidil.

Scrieri
 Sturz der Verdammten. Poezii. Wolff, Leipzig 1919 (= Der Jüngste Tag. 65).
 Die Stimme. Poezii. Lyrische Flugblätter des Kartells Lyrischer Autoren und des Bundes Deutscher Lyriker, Berlin 1930. (= Die Anthologie. 8).
 Goethe in Böhmen. Monografie. Epstein, Wien/Leipzig 1932;stark erweiterte und überarbeitete Ausgabe: Artemis, Zürich/Stuttgart 1962.
 Wenceslaus Hollar. Der Kupferstecher des Barock. Unter Mitarbeit von Franz Sprinzels (Monografie) Wien/Leipzig, Passer 1936.
 Zeitgenössische Maler der Tschechen: Čapek, Filla, Justitz, Špála, Zrzavý. Eseuri. Wawra / Forum, Bratislava (Preßburg) 1936 .
 Hollar, a Czech émigré in England. Monografie. Übersetzt von Paul Selver, Czechoslovak, London 1942.
 Der Trauermantel. Povestire. Krause, New York 1945.
 Über das Handwerk. Eseu. Agis, Krefeld 1954.
 Die verlorene Geliebte. Povestiri. Langen Müller, München 1956; als Taschenbuch: Ullstein, Frankfurt am Main 1982, ISBN 3-548-20190-3.
 Die Memnonssäule. Poezii. Bergland, Wien 1957.
 Denkwürdigkeiten von Gibacht. Povestiri. Langen Müller, München 1958.
 Das Glück der Gegenwart. Goethes Amerikabild. Eseu. Artemis, Zürich/Stuttgart 1958.
 Das große Halleluja. Roman. Langen Müller, München 1959.
 Prager Triptychon. Povestiri. Langen Müller, München 1960.
 Das Elefantenblatt. Povestiri. Langen Müller, München 1962.
 Geschenke des Lebens. Textauswahl. Hg. und mit einer Einleitung v. Ernst Schönwiese. Stiasny, Graz/Wien 1962.
 Amerika und die Antike. Eseu. Artemis, Zürich 1964.
 Entführung und sieben andere Ereignisse. Povestiri. Artemis, Zürich 1964.
 Da geht Kafka. Eseuri. Artemis, Zürich/Stuttgart 1965; erweiterte Ausgabe: München, dtv 1966. (= dtv. 390.)
 Literatur als schöpferische Verantwortung. Eseu. Artemis, Zürich / Stuttgart 1965.
 Die erbeuteten Frauen. Sieben dramatische Geschichten. Erzählungen. Artemis, Zürich/Stuttgart 1966. Neuausgabe im Elsinor Verlag, Coesfeld 2013.
 Prag als geistiger Ausgangspunkt. Festansprache vom 21. 10. 1965 anläßlich des 80. Geburtstages von Erich von Kahler. Essay. Leo Baeck Institute, New York 1966.
 Der lebendige Anteil des jüdischen Prag an der neueren deutschen Literatur. Eseu. In: Bulletin des Leo Baeck Institute. Leo Baeck Institute, Tel Aviv 1967. S. 267–297.
 Bist du es, Ronald? Povestiri. Artemis, Zürich 1968.
 Väterliches aus Prag und Handwerkliches aus New York. Text autobiografic. Artemis, Zürich 1969.
 Die letzte Tombola. Povestiri. Artemis, Zürich / Stuttgart 1971.
 Morgen fahr' ich heim. Böhmische Erzählungen. Povestiri. Postfață de Heinz Politzer. Langen Müller, München 1971.
 Bekenntnisse eines Pedanten. Erzählungen und Essays aus dem autobiographischen Nachlaß. Text autobiografic și eseuri. Cuvânt înainte de Hansres Jacobi și bibliografie a lucrărilor lui Urzidil de Věra Macháčková-Riegerová. Artemis, Zürich/München 1972, ISBN 3-7608-0306-7.
 Život s českými malíři. Vzájemná korrespondence s Janem Zrzavým. Vzpomínky – texty – dokumenty. (Scrisori, eseuri și documente, parțial în limba cehă, parțial în limba germană.) Hg. von Vladimír Musil. Übersetzt von V.M. und Milada Urbanová. Fraktál, Horní Planá/Oberplan 2003, ISBN 80-902860-0-3.
 Ferdinand Peroutka și Johannes Urzidil: O české a německé kultuře. Gespräche. Hg. v. Jaromir Loužil u.a. Dokořan/Maj, Prag 2008, ISBN 978-80-7363-098-0.
 HinterNational – Johannes Urzidil. Ein Lesebuch von Klaus Johann und Vera Schneider. Mit einer CD mit Tondokumenten. Deutsches Kulturforum östliches Europa, Potsdam 2010, ISBN 978-3-936168-55-6. (Kurzbeschreibung, Inhaltsverzeichnis, Register, über 40 Rezensionen zum Buch)
 Traduceri în germană
 Edvard Beneš: Masaryks Weg und Vermächtnis. Rede am Sarge des Präsidenten-Befreiers 21. September 1937. Orbis, Prag 1937.
 Jaroslav Papoušek: Dr. Edvard Beneš. Sein Leben. Orbis, Prag 1937 (= Gedanke und Tat. 4).
 H. D.: Avon (Originaltitel: By Avon River). Suhrkamp, Berlin / Frankfurt am Main 1955 (= Tausenddrucke, Band 1 - ).

Note

Legături externe
  Guide to the Papers of Johannes and Gertrude Urzidil at Leo Baeck Institute, New York
  Website of the Johannes Urzidil Society, with detailed biography, bibliography etc.
  Website about Urzidil by the Urzidil researchers Klaus Johann and Vera Schneider, with detailed bibliography of secondary literature, annotated collection of links, news about Urzidil and his work, and much more information
  Athalia Montez, Advice (1964), an American story by Urzidil, translated into English by David Burnett
  Detailed Biography  by Klaus Johann at www.exil-archiv.de
  Prague author Johannes Urzidil remembered 40 years after his death by Rob Cameron for Radio Prague
  The Fictional Country You Build When Your Home No Longer Exists, comprehensive article about Urzidil by James Reith in The Atlantic
  About the word hinternational, coined by Urzidil - un eseu scris de Djelal Kadir în World Literature Today

Referințe
 Johannes Urzidil at Answers.com
 Biography at the Český Krumlov Encyclopedia

Nașteri în 1896
Decese în 1970
Poeți din secolul al XX-lea
Jurnaliști cehi
Poeți cehi
Scriitori de limbă germană

Johannes Urzidil


Teodoro Mendes Tavares CSSp (* 7. Januar 1964 in São Miguel Arcanjo) ist ein kap-verdischer Ordensgeistlicher und Bischof von Ponta de Pedras in Brasilien.

Leben
Teodoro Mendes Tavares trat der Ordensgemeinschaft der Spiritaner bei, legte am 8. September 1986 die Profess ab und empfing am 11. Juli 1993 die Priesterweihe.

Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 16. Februar 2011 zum Weihbischof in Belém do Pará und Titularbischof von Verbe. Als Wahlspruch wählte er EIS-ME AQUI. Der Erzbischof von Belém do Pará, Alberto Taveira Corrêa, spendete ihm am 8. Mai desselben Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Paulino do Livramento Évora CSSp, Altbischof von Santiago de Cabo Verde, und Arlindo Gomes Furtado, Bischof von Santiago de Cabo Verde.

Am 10. Juni 2015 ernannte ihn Papst Franziskus zum Koadjutorbischof von Ponta de Pedras. Mit der Annahme des Rücktritts seines Vorgängers durch den Papst am 23. September 2015 folgte er diesem als Bischof von Ponta de Pedras nach.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Koadjutorbischof
Weihbischof in Belém do Pará
Titularbischof
Spiritaner
Kapverdier
Geboren 1964
Mann

Teodoro Mendes Tavares


An Saccharum narenga in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck ngan Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eduard Hackel. An Saccharum narenga in nahilalakip ha genus nga Saccharum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Saccharum

Saccharum narenga


El Williams FW34 es un monoplaza de Fórmula 1 diseñado por la escudería  Williams F1  para competir durante la temporada 2012.

Diseño y desarrollo
Tras la temporada 2011, en la que la escudería registró su peor resultado en sus treinta años de historia, Williams F1 comenzó un cambio profundo en el equipo, lo que implicó la llegada del antiguo diseñador de McLaren Mike Coughlan como Jefe de Diseño, y la promoción de Jason Somerville como Responsable de Aerodinámica. El FW34 emplea el motor Renault RS27-2012, confiando de nuevo en el fabricante automovilístico francés que ya había suministrado motores a Williams entre los años 1989 y 1997.

El FW34 tuvo un buen inicio de temporada, mostrándose competitivo y puntuando en 2 de las 4 primeras carreras, aunque accidentes o averías evitaron que Williams lograra un botín mayor. Pastor Maldonado llevó a la victoria al FW34 en el Gran Premio de España, logrando así un triunfo para la escudería de Grove más de 7 años después (desde Brasil 2004). Luego el monoplaza tuvo sus altibajos, pero en algunas carreras fue un competidor por podios (por ejemplo, en Valencia, Singapur y Abu Dabi). La falta de constancia y los errores impidieron sacar todo el potencial del FW34.

Resultados

Fórmula 1

Véase también
 Monoplazas de Williams de Fórmula 1

Referencias

Enlaces externos

Monoplazas de la temporada 2012 de Fórmula 1
FW34

Williams FW34


Daniel Schwaab (Waldkirch, Alemania Federal, 23 de agosto de 1988) es un exfutbolista alemán que jugaba como defensa.

Trayectoria
Tras el final de su contrato con el Bayer 04 Leverkusen fue transferido el 1 de julio de 2013 al VfB Stuttgart.

Al término de la temporada 2019-20 abandonó el PSV Eindhoven tras finalizar su contrato. Ese sería su último equipo ya que el 22 de octubre de 2020 anunció su retirada.

Selección nacional

Fue internacional con la selección de fútbol sub-21 de Alemania, disputando 24 partidos y marcando 1 gol.

Clubes

Palmarés

Títulos nacionales

Títulos internacionales

(*) Incluyendo la selección.

Referencias

Enlaces externos
 Daniel Schwaab
 Perfil en DFB

Futbolistas de Alemania
Futbolistas del SC Friburgo en los años 2000
Futbolistas del Bayer 04 Leverkusen en los años 2000
Futbolistas del Bayer 04 Leverkusen en los años 2010
Futbolistas del VfB Stuttgart en los años 2010
Futbolistas del PSV Eindhoven
Futbolistas de la selección de fútbol sub-19 de Alemania
Futbolistas de la selección de fútbol sub-21 de Alemania

Daniel Schwaab


Super Bowl XXXIII je bio završna utakmica 79. po redu sezone nacionalne lige američkog nogometa. U njoj su se sastali pobjednici NFC konferencije Atlanta Falconsi i pobjednici AFC konferencije Denver Broncosi. Pobijedili su Broncosi rezultatom 34:19, te tako osvojili svoj drugi naslov prvaka, također drugi zaredom.

Utakmica je odigrana na Pro Player Stadiumu u Miamiju u Floridi, kojem je to bilo osmo domaćinstvo Super Bowla, prvo nakon Super Bowla XXIX 1995. godine.

Tijek utakmice

Statistika utakmice

Statistika po momčadima

Statistika po igračima

Napomena: * - broj kompletiranih dodavanja/ukupno dodavanja, ** - ukupno jardi dodavanja, *** - broj touchdownova (polaganja), **** - broj izgubljenih lopti

Izvori

1998

Super Bowl XXXIII


Ashikaga Yoshiteru (Jp. 足利 義輝; 31 Mart 1536 – 17 Haziran 1565) ) Japonya'nın Muromaçi döneminin sonlarında 1546'dan 1565'e kadar hükümdarlık eden 13. Ashikaga hükümdarıydı. 12. hükümdar Askikaga Yoshiharu'nun en büyük oğluydu. Annesi, daha sonraları Keyijuyin olarak adlandırılacak olan Konoye Taiyi'nin kızıydı. Erkek kardeşi Ashikaga Yoshiyaki 15. hükümdar olmuştur.

Taç Giyme Töreni
Babasının Hosokawa Harumoto ile politik sürtüşmesi sebebiyle 1546'da emekliliğe zorlanmasından sonra, her ne kadar babası gibi kukla bir hükümdar olsa da Yoshiteru, Seyi Tayişogun olmuştur. Yoshiteru o sırada sadece 11 yaşındaydı ve taç giyme töreni Kiyoto'nun dışında olan Orni şehrindeki Sakamoto'da yapılmıştır.

Kukla Hükümdarlık Dönemi
Yoshiteru'nun taç giyme töreninden çok zaman geçmemişti ki, babası Yoshiharu Kiyoto'ya dönmek için Harumoto ile anlaşma yaptı. Fakat, Harumoto'nun hizmetkarı Miyoshi Nagayoshi, Hosokawa Ujisuna'nın tarafını tutmak için Harumoto'dan ayrıldı ve iki Hosokawa, Yoshiteru'nun, aynı zamanda babası Yoshiharu ve Harumoto'nun da sürülmesine sebep olan savaşa başladı. 1550'de, Yoshiharu, Kiyoto'ya dönemeden Omi'de öldü.

1552'de, Yoshiteru, Kiyoto'ya dönmek için Nagaharu ile barış anlaşması yaptı. Fakat bir sonraki sene, Yoshiteru ve Harumoto, Nagayoshi'nin gücünü azaltmak için ona karşı savaş başlattı. Rokkaku Yoşikata'nın yardımıyla, Yoshiteru için savaş başlangıçta iyi gittiyse de, 1558 yılında Nagayoshi'nin karşı atağı sonrasında tekrar Kiyoto dışına sürüldü. Nagayoshi bir hükümdarı öldürmekle suçlanmamak için Yoshiteru'nun ölüm emrini vermedi, bunun yerine Yoshiteru'yla, kendi yetkisi altında Kiyoto topraklarında kalması koşuluyla bir anlaşma yaptı. Nagayoshi, Yoshiteru'nun danışmanı oldu, bu da Yoshiteru'yu lastik bir mühürden farksız kıldı.

Hükümdarlık
Hükümdarın himayesine sadece kendi iyilikleri için girmeyi seçen dayimyolarca çevrelenen Yoshiteru, hükümdarlık otoritesini kullanarak Japonya'nın her yerini etkileyecek kararlar almaya başlayarak aktif diplomaside yeniden rol almayı başardı. Çok iyi bilinen dayimyolardan, Takeda Shingen ve Yusugi Kenshin, Shimazu Takahisa ve Otomo Yoshishige, ile Mori Motonari ve Amago Haruhisa arasında barış pazarlıkları yapmaya çalışması, otoritesinin çeşitli dayimyolar tarafından fark edilmesine sebep oldu. Kaynak yokluğunda, Yoshiteru, kendi kanjisini Mori Terumoto gibi çeşitli samuraylara vererek onlara bir çeşit manevi baba olma gibi bir fırsat yakaladı. Yoshiteru, yaptıkları ile büyük takdir toplamıştı ve çoğu araştırmacı onu mevkisini elinde tutmayı başaran etkili son hükümdar olarak tanımlar. Oda Nobunaga ve Yusugi Kenshin, hükümdara saygılarını sunmak amacıyla Kiyoto'ya giden birçok dayimyo arasındaydı.

Hükümdarlığın Sonu
1564'te, uzun süreli danışman ve devlet görevlisi Nagayoshi hastalıktan dolayı öldü ve Yoshiteru hükümdarlık otoritesini ilan etmek için bir fırsat yakaladı. Fakat, Matsunaga Hisahide ve Miyoshi konseyinin üç üyesi, tıpkı Nagayoshi'nin yaptığı gibi Yoshiteru'nun yetkilerini yok ederek onu yönetmek istiyorlardı ve Ashikaga Yoshihide'yi kukla hükümdar olarak başta görmek istiyorlardı.

1565'te, Hisahide, üç Miyoshi ve Miyoshi Yoshitsugu, Yoshiteru'nun yaşadığı yer olan ve daha sonraları Nijo Kalesi olarak adlandırılacak olan birkaç bina topluluğuna karşı isyan başlattılar. Yoshiteru, kenjutsu'ya kendini adamıştı ve Kamiyizumi Nobutsuna ve Sukahara Bokuden'den katana kullanma sanatı ve taktiklerini öğrenmişti. Yoshiteru'nun kendi başına, kendisine farklı farklı dayimyolarca verilen bir düzineden fazla katanayı kullanarak, büyük miktarda düşman süvarisini öldürdüğü söylenir, bu sırada kırılan kılıçların paha biçilemez olmalarını önemsememiştir bile. Fakat, zamanında kendisini destekleyen hiçbir dayimyodan yardım gelmemesi sebebiyle, Yoshiteru'nun emri altındaki birkaç süvari ve Yoshiteru'nun kendisi, Miyoshi tarafından ezilerek öldürülmüştür. Kayıtlara göre annesi de aynı gün ölmüştür.

Kuzeni Ashikaga Yoshihide'nin 14.hükümdar olması için aradan üç yıl geçecekti.

Yoshiteru'nun Vasiyeti
Dayanıklılığı ve düzenli olarak antrenman yaptığı bilinen katana yeteneklerinden dolayı, Yoshiteru, Kengo Şogun olarak adlandırılırdı ve Ashikaga Takayuji'den beri samuraylara ve yerel diktatörlere en yakın olan hükümdardı. Hükümdarlığı yüksek bir itibara sahipti, fakat tüm bunlara rağmen öldürülmesi, Yoshiteru'nun otoritesinin ve itibarının ne kadar zayıf olduğunu ortaya çıkarmıştır.

Yoshiteru'nun ölümünde bıraktığı waka (Japon şiiri), onun hayallerinin ne kadar büyük olduğunu ve bunların ne kadar azını başardığını gösterir.

Japonca
Samidare va Suyu ka Namida ka Hototogisu
Vaga na o agiyo Kumo no Yuvi made

Türkçe
Mayısta yağmur yağar, bunlar benim gözyaşlarım mı, yoksa beni çevreleyen sis midir?
Hototogisu (bir kuş adı, kanjisi asla geri dönmeyeni simgeler) benim adımı al ve bulutlarının üzerine süzülerek yüksel.

1536 doğumlular
1565 yılında ölenler
Yoshiteru

Ashikaga Yoshiteru


Ljubičasti vijenac (petreja, lat. Petrea), biljni rod vazdazelenih, drvenastih, grmastih penjačica iz porodice sporiševki (Verbenaceae). Pripada mu desetak vrsta iz tropske Amerike, od južnog Brazila na jugu do Meksika, Velikih Antila i Floride na sjeveru. Tipična je vrsta P. volubilis L., opisana još 1753. godine.

Vrste
 Petrea blanchetiana Schauer
 Petrea bracteata Steud.
 Petrea brevicalyx Ducke
 Petrea campinae Rueda
 Petrea guianensis Cham.
 Petrea insignis Schauer
 Petrea macrostachya Benth.
 Petrea maynensis Huber
 Petrea pubescens Turcz.
 Petrea rugosa Kunth
 Petrea sulphurea Jans.-Jac.
 Petrea volubilis L.
 Petrea xolocotzia Christenh. & Byng

Vanjske poveznice

Izvori

Sporiševke

Ljubičasti vijenac


Forlaget Scandinavia er et kristent forlag, som blev grundlagt i 1975 af Jørgen Vium Olesen, der tidligere havde arbejdet med bladet Udfordringen siden 1973.

Forlaget har 15 ansatte og sælger over 1 mio. bøger hvert år på verdensplan. Forlaget udgiver årligt 12-16 titler på dansk foruden børnebøger og bibler (Bibelen på hverdagsdansk).

Scandinavia er privatejet aktieselskab, der ikke er tilknyttet en bestemt kirke, men drives kommercielt. I forlagets logo indgår IX, som betyder Jesus Kristus.

Eksterne henvisninger
 Forlagets hjemmeside
 CVR: Scandinavia A/S

Forlag fra Danmark
Etableret i 1975

Forlaget Scandinavia


Anton Heinrich Hess (født 20. august 1838 i München, død 11. april 1909 sammesteds) var en tysk billedhugger. Han var søn af Heinrich Maria von Hess.

Hess var fra 1875 professor ved Kunstindustriskolen i sin fødeby. Han har især udført en del portræt- og gravmæleskulptur (blandt andet Knorrmonumentet på Münchens gamle kirkegård).

Kilder

Billedhuggere fra Tyskland
Tyskere i 1800-tallet
Tyskere i 1900-tallet
Personer fra München

Anton Hess


F.K.Ü. (Abkürzung für Freddy Krueger's Ünderwear) ist eine schwedische Thrash-Metal-Band aus Uppsala, die im Jahr 1987 gegründet wurde.

Geschichte
Die Band wurde im Jahr 1987 gegründet. Nachdem die Mitglieder einige Male miteinander gespielt hatte, zerfiel die Band zunächst wieder, bis Sänger Lawrence Mackrory zu diesen stieß. Zusammen belebten sie das Projekt wieder und nahmen ein Demo mit dem Namen Beware of the Evil Ünderwear auf, das 20 Lieder umfasste und im Jahr 1998 aufgenommen wurde. Im Jahr 1999 begab sich die Band für neun Tage unter der Leitung von Daniel Bergstrand in die Dugout Studios. Zusammen nahmen sie das Album  Metal Moshing Mad auf und veröffentlichten es über Head Mechanic Records, dem Label von Patrik Sporrong. Danach spielten sie einige Konzerte und traten auf Festivals wie dem Dist und 2000 Decibel auf. Dabei spielte die Band mit anderen Gruppen wie The Haunted, Entombed und Meshuggah.

Im Jahr 2004 nahmen sie neues Material auf und veröffentlichten das Album Sometimes They Come Back… To Mosh über Head Mechanic Records. Danach folgte eine Tour durch die USA zusammen mit Ghoul und Engorged, sowie eine Tour durch Italien zusammen mit Hyades.

Im Sommer 2009 veröffentlichte die Band das Album Where Moshers Dwell. Das Album wurde im Studio Blueflame Productions von Schlagzeuger Teddy Möller aufgenommen und im Great Scot! Audio Studio von Sänger Lawrence Mackrory abgemischt. Danach folgten Konzerte in Schweden, sowie Auftritte auf verschiedenen Festivals.

Stil
Lyrisch behandelt die Band oft Figuren aus Horrorfilmen. Sie spielt klassischen Thrash Metal und wird mit Gruppen wie Dirty Rotten Imbeciles, Stormtroopers of Death, Overkill, Agent Steel, Nuclear Assault und Exodus verglichen.

Diskografie
 1998: Beware of the Evil Ünderwear (Demo, Eigenveröffentlichung)
 1999: Metal Moshing Mad (Album, Head Mechanic Records)
 2000: Maniac Cop (Single, Nitskivor)
 2005: Sometimes They Come Back... To Mosh (Album, Head Mechanic Records)
 2007: Metal Moshing Mad (Wiederveröffentlichung via Razorback Records)
 2008: Horror Metal Moshing Machine (Single, Torture Garden)
 2008: Twitch of the Thrash Nerve - Satan's Fall (Split-Single mit Hirax, Deep Six Records)
 2009: Where Moshers Dwell  (Album, Metal on Metal Records)
 2013: 4: Rise of the Mosh Mongers (Album, Napalm Records)
 2017: 1981 (Album)

Weblinks
 Offizielle Website
 Myspace-Seite der Band

Einzelnachweise

Schwedische Band
Thrash-Metal-Band

F.K.Ü.


An Pycreus polystachyos in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christen Friis Rottbøll, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ambroise Marie François Joseph Palisot de Beauvois. An Pycreus polystachyos in nahilalakip ha genus nga Pycreus, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. p. polystachyos
 P. p. riograndensis
 P. p. microdontus

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pycreus

Pycreus polystachyos


Koji Fujikawa (født 7. oktober 1978) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Sagan Tosu og Kataller Toyama.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Koji Fujikawa


Wilco steht für:

 Wilco (Band), US-amerikanische Rockband
 Wilco (Funk), Kürzel im Flugfunk

Siehe auch:
 Wilko

Abkürzung

Wilco


بِئْر الوُصْفَان قرية تقع بمعتمدية الشراردة بولاية القيروان من الوسط التونسي. وهي تتبع ل أولاد فرج الله وقد تم تقسيم القرية لجزئين شطر شمالي يتبع معتمدية بوحجلة وعمادة أولاد فرج الله الشمالية وشطر جنوبي يتبع معتمدية الشراردة وعمادة أولاد فرج الله الجنوبية وقد عانت قرية بئر الوصفان طويلا من هذا التقسيم الخاطئ الذي حرمها من عديد المكاسب وعطل عجلة التنمية بها وتشهد القرية احتجاجات متواصلة تطالب باعادة النظر في هذا التقسيم الظالم وتمكينها من بلدية.

المراجع

قرى ولاية القيروان

بئر الوصفان


التهديدات العشرة، هي التهديدات التي حددتها الهيئة العليا للمخاطر، في الأمم المتحدة وهي :
 الفقر
 الأمراض المعدية
 انحلال بيئي
 الحروب الإقليمية
 الحرب الأهلية
 إبادة جماعية
 غيرها من الفظائع (مثل الاتجار بالنساء والأطفال لأغراض الاسترقاق الجنسي ، أو الخطف من اجل سرقة اعضاء الجسم
 أسلحة الدمار الشامل (انتشار الاسلحة النووية ، وانتشار الأسلحة الكيميائية ، وانتشار الأسلحة البيولوجية)
 الإرهاب
 الجريمة المنظمة المنشرة على كامل البلد

وصلات خارجية
 تقرير التهديدات العشرة

مراجع

علاقات دولية في 2004
منظمات أسستها الأمم المتحدة
وثائق الأمم المتحدة

تهديدات عشرة


Vriesea kautskyana é uma espécie de planta do gênero Vriesea e da família Bromeliaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1983 por Ivo de Azevedo Penna e Edmundo Pereira.

Forma de vida
É uma espécie epífita e herbácea.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada nos estados brasileiros de Espírito Santo e Rio de Janeiro.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Ligações externas
 Vriesea kautskyana no projeto Flora e Funga do Brasil

Vriesea
Plantas descritas em 1983
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Vriesea kautskyana


DVV-Pokal (skraćeno od Deutscher Volleyball Verband), u prijevodu Kup Njemačkog odbojkaškog saveza, njemački je obojkaški kup za momčadi i djevojčadi.

Iako je prvo izdanje održano 1973., na razini Savezne Republike Njemačke nastao je ujedinjenjem odbojkaških kupova Zapadne (FDGB-Pokal) i Istočne Njemačke (DSVB-Pokal). Stoga se izdanja do 1992. godine smatraju svojevrsnim drugim kupom Zapadne Njemačke.

Najuspješnija momčad je VfB Friedrichshafen, koja je od 2001. do 2008. osvojila osam uzastopnih naslova, a sveukupno njih četrnaest. Kod djevojčadi najuspješniji je USC Münster s osam osvojenih naslova, od toga četiri uzastopno između 1973. i 1976. godine.

Vanjske poveznice
 DVV Pokal na stranicama Njemačkog odbojkaškog saveza (DVV-a)

Njemačka odbojkaška natjecanja
Kupovi

DVV-Pokal


The Sudbury District is a district in Northeastern Ontario in the Canadian province of Ontario. It was created in 1894 from townships of eastern Algoma District and west Nipissing District.

The overwhelming majority of the district (about 92%) is unincorporated and part of Unorganized North Sudbury District. With the exception of Chapleau, all of the district's incorporated municipalities are found in the area immediately surrounding the city of Greater Sudbury to the west, east and south. North of the Greater Sudbury area, the district is sparsely populated; between Sudbury and Chapleau, only unincorporated settlements, ghost towns and small First Nations reserves are found.

Status of Greater Sudbury
Because the districts of Northern Ontario are unincorporated territorial divisions, unlike the counties or regional municipalities of Southern Ontario, the city of Greater Sudbury is legally defined as part of the district in the geographic sense.

Politically, however, the district and the city are considered two distinct census divisions and two distinct jurisdictions for provincial government services. The district's social services board—which has offices in the district seat of Espanola, as well as satellite offices in several other communities in the district—instead shares its jurisdictional area with the neighbouring Manitoulin District, whereas equivalent services in Greater Sudbury, which has the status of a single-tier municipality, are provided directly from the city.

With the city included, the district would have had a population of 183,077 in the 2016 census.

Subdivisions

Towns
 Espanola
 French River
 Markstay-Warren
 St. Charles

Townships

 Baldwin
 Chapleau
 Killarney
 Nairn and Hyman
 Sables-Spanish Rivers

Unorganized areas
 Sudbury, Unorganized, North Part

Local services areas in Unorganized Sudbury include:

Cartier
Foleyet
Gogama
Rainbow Country

First Nations reserves
 Chapleau 74A
 Chapleau 75
 Duck Lake
 Mattagami
 Mountbatten
 Whitefish Lake
 Whitefish River (boundaries include parts of both Sudbury and Manitoulin Districts)

Demographics
As a census division in the 2021 Census of Population conducted by Statistics Canada, the Sudbury District had a population of  living in  of its  total private dwellings, a change of  from its 2016 population of . With a land area of , it had a population density of  in 2021.

Provincial highways

The Sudbury District is served by Trans-Canada Highways 17, which leads from the community of Walford (Sables-Spanish Rivers) in the west to the community of Warren (Markstay-Warren) in the east, and 69, which enters the district at French River and exits at the southern boundary of Greater Sudbury.

The Ontario government is converting Highway 69 to a freeway. Virtually the entire route of Highway 69 within the Sudbury District is now four-laned as of December 2021, with the completion of the segment between the French River and Grundy Lake Provincial Park, while the route narrows back to a two-lane highway in the Parry Sound District until widening back into Highway 400 at Carling. The freeway conversion of the remaining route, and its eventual renumbering as an extension of Highway 400, are expected in the future, although no exact date has been confirmed as of 2022 for the completion of the project.

Other primary provincial highways in the district are:
 Highway 6, which extends from Highway 17 south to Whitefish Falls, where it enters the Manitoulin District,
 Highway 64, which runs from Highway 69 east and north through the Municipality of French River, and enters the Nipissing District at Mashkinonje Provincial Park,
 Highway 101, which extends from the boundary of Algoma District, west of Chapleau, to the boundary of Cochrane District, just outside Timmins,
 Highway 129, which runs from Highway 101 to the boundary of Algoma District south of Chapleau,
 Highway 144, which runs from the northwestern city limits of Greater Sudbury north to the boundary of Timiskaming District, just outside Timmins.

The Sudbury District also has a number of secondary provincial highways, which are the analogue in a district to county or municipal roads in Southern Ontario. They are important connections to the communities they serve, but are not significant routes for through traffic. The secondary highways are:
 Highway 528, connecting the community of Wolseley Bay (French River) to Highway 64,
 Highway 528A, which provides access to the south side of the water body at Wolseley Bay,
 Highway 535, connecting Highway 64 at Noëlville (French River) to Highway 17 at Hagar (St. Charles),
 Highway 553, extending north from the community of Massey (Sables-Spanish Rivers),
 Highway 560, which runs from Highway 144 to the boundary of Timiskaming District, through Shining Tree,
 Highway 560A, which connects Westree to Highway 560,
 Highway 607, which runs from Bigwood (French River) to Highway 64,
 Highway 607A, which provides road access to the French River,
 Highway 637, which runs from Highway 69 to the community of Killarney,
 Highway 661, which connects the community of Gogama to Highway 144.

See also Sultan Industrial Road.

Provincial parks

 Biscotasi Lake
 Chapleau-Nemegosenda River
 Chiniguchi River Waterway
 Chutes
 Esker Provincial Park
 Five Mile Lake
 French River
 Halfway Lake
 Ivanhoe Lake
 Killarney
 Killarney Lakelands and Headwaters
 La Cloche
 La Motte
 Lady Evelyn-Smoothwater
 Mashkinonje
 Missinaibi
 Mississagi River
 Obabika River
 The Shoals
 Solace
 Sturgeon River
 Wakami Lake
 Windy Lake

See also
List of townships in Ontario
List of secondary schools in Ontario#Sudbury District

References

External links

Manitoulin-Sudbury District Services Board

1907 establishments in Ontario

Sudbury District