Carl Nielsen 1865-1931 er en portrætfilm fra 1978 instrueret af Jørgen Roos efter manuskript af Jørgen Roos og Henrik G. Poulsen.

Handling
Et portræt af den danske komponist, Carl Nielsen, i skjorteærmer. Kunstneren og mennesket fra forskellige vinkler. Hans instrumentalmusik gives der eksempler på gennem optagelser fra koncerter og fra prøver med orkestre i forskellige lande. Citater fra Nielsens mange skriverier - om musikkens væsen og karakter - uddyber værkerne.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1978

Portrætfilm fra Danmark

Carl Nielsen 1865-1931


Hadim Mesih Mehmed Paşa (d.? -ö. 1592) III. Murad saltanatı döneminde 1 Kasım 1585-14 Nisan 1586 döneminde sadrazamlık yapmış bir Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı

Hadim Mesih Mehmed Paşa'nin Bulgar asıllı olduğu büyük olasıdır. Devşirme olarak küçük yaşta Enderûn'a alınmıştır. Sarayda ak ağa olarak görev yapmıştır. Sonra Hazinedarbaşı görevine getirilmiştir,

Ekim 1574'te Hüseyin Paşa'nın yerine [[Osmanlı Mısır valileri listesi|Mısır Beylerbeyi atanmıştır. Osmanlı kronik tarihçilerden Gelibolulu Mustafa Âlî,<ref>Mustafa Âli (1285/ ) Künhü'l-Ahbar 4 cilt", İstanbul</ref>, İbrahim Peçevi  ve bunları kaynak alan diğer Osmanlı tarihlerinde Mesih Mehmed Paşa'nın II. Selim döneminde kilercibaşı iken Saray'da kilerde çıkan bir büyük yangının tüm kilerdeki depolanan yiyecek ve diğer levazım eşyasını yakıp yok ettiğini ve Saray kilerinin ihtiyacının Mısır'dan hemen karşılanabilmesi için akağalardan olan Mesih Mehmed Ağa'ya paşa unvanı verilip onun Mısır'a beylerbeyi olarak tayin edildiğini bildirirler. Fakat bu dönemin Osmanlı "mühimme defteri"ni kaynak gösteren tarihçi Uzunçarşılı bu yangına ve Saray kilerinin yeniden ikmaline ait kayıtların bu ana kaynakta bulunmadığını belirtmektedir.

Mesih Mehmed Paşa Mısır Beylerbeyi görevinde 5 yıl kalmıştır. Bazen gayet sert olarak ve çok zaman yumuşaklıkla hiç isyan ve büyük şikayet olmadan bu eyaletin idaresinde başarı kazanmıştır. Bu başarısı nedeniyle Ekim 1579'da Mısır'dan İstanbul'a çağrılmıştır.Yerine Mısır Beylerbeyi olarak haremi-hümayunda "başhaznedar" olan Hadım Hasan Ağa getirilmiştir.Hadım Hasan Paşa 3 Kasım1597-9 Nisan1598 döneminde sadrazamlık yapmıştır.

Istanbul'a donen Mesih Mehmed Paşa ikinci vezir olarak kubbealtı vezirliği görevine atandı. Sadrazam olan Özdemiroğlu Osman Paşa İran Seferi serdarı olup Istanbul'da bulunmadığı için İstanbul'da sadâret kaymakamlığı da yaptı.

Mesih Mehmed Paşa, İran Seferi'nde serdar-ı ekrem olarak bulunan Özdemiroğlu Osman Paşa'nın o cephede iken bir hastalık sonucu 29 Ekim 1585'te öldüğü haberi İstanbul'a ulaşınca 1 Kasım 1585'te Sultan III. Murad tarafından Sadrazam görevine atanmıştır.

Sadrazam olarak padişahın ve saray kliğinin devamlı devlet ve hükûmet işlerine karışmasına hedef olmuş ve bundan tedirgin olmuştur. Nisan 1586'da devlet işlerinde Sadrazam'ın isteklerini karşılamayan Reis-ül Küttab Hamza Efendi'nin padişah tarafından azlini istemiştir. Fakat Sultan III. Murad Sadrazam'ın bu isteğini reddetmiştir. Bunun üzerine Mesih Mehmed Paşa'nın
istiklali olmayan vezir-i azam iş göremez
diyerek 4 ay kadar kaldığı sadrazamlıktan istafa ettiği belirtilmiştir.

Bu istifasından sonra Mesih Mehmed Paşa emekliye ayrılıp diğer bir devlet işi ve unvanı verilmemiştir. Mesih Mehmet Paşa 1592'de İstanbul'da ölmüştür. Fatih yakınlarında Hırka-i Şerif Camii tarafında yaptırdığı ve çinileriyle tanınmış "Mesih Mehmed Paşa Camii" kenarında bulunan üstü açık olan türbesine gömülmüştür.

Değerlendirme

Uzunçarşılı onu şöyle değerlendirmiştir:
Sadrazamlık görevinde iyi idareli, vakur ve ciddi (idi)

"Osmanlılar Ansiklopedisi"'nde şu değerlendirme yapılmaktadır:
Şahsiyet sahibi, akıllı, vakur ve ciddi bir kişi olarak tanınmıştır.

 Eserleri

Mesih Mehmed Paşa'nın Mısır'da bir medresesi bulunmaktadır. 1585-1588 yıllarında İstanbul'da Fatih, Edirnekapı civarında eskiden Hasan Paşa Mescidi bulunan mevkide yaptırdığı Mesih Mehmed Paşa Camii bulunmaktadır.

 Ayrıca bakınız
 Mesih Mehmed Paşa Camii

 Kaynakça

 Konuyla ilgili yayınlar

 Uzunçarşılı, İsmail Hakkı, (1954) Osmanlı Tarihi III. Cilt, 2. Kısım , XVI. Yüzyıl Ortalarından XVII. Yüzyıl Sonuna kadar) , Ankara: Türk Tarih Kurumu (Altıncı Baskı 2011 ISBN 978-975-16-0010) say.346
 Tektaş, Nazım. (2009), Sadrâzamlar - Osmanlı'da İkinci Adam Saltanatı. İstanbul:Çatı Kitapları. ISBN 9789758845000
 Koç, Havva, "Mesih Paşa (Hadım) ", (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi , İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.2 s.204-205 ISBN 975-08-0072-9

 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar), "Mesih Süleyman Paşa" (1996), Sicill-i Osmani'', C.IV say. 368, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 Online:

Osmanlı sadrazamları
1592 yılında ölenler
16. yüzyılda Osmanlılar
Doğum tarihi bilinmeyenler
İstanbul'da ölenler
İstanbul'da defnedilenler

Hadim Mesih Mehmed Paşa


Terasa levantină din zona codrilor este un monument al naturii de tip geologic sau paleontologic în raionul Ungheni, Republica Moldova. Este amplasat la 1,5 km sud-est de satul Buciumeni, pe panta stângă a vâlcelei râului Gîrla-Mare, la cumpăna apelor. Are o suprafață de 5 ha. Obiectul este administrat de Întreprinderea Agricolă "Buciumeni".

Galerie de imagini

Referințe

Legături externe

Codrilor, Terasa levantină din zona
Raionul Ungheni

Terasa levantină din zona codrilor


The British Rail Class 14 is a type of small diesel-hydraulic locomotive built in the mid-1960s.  Twenty-six of these 0-6-0 locomotives were ordered in January 1963, to be built at British Railways' Swindon Works. The anticipated work for this class was trip working movements between local yards and short-distance freight trains. The good all-around visibility from the cab and dual controls also made them capable of being used for shunting duties. The order was expanded from 26 to 56 in mid-1963, before work had started on the first order. They were numbered D9500-D9555.

Technical details
In July 1964, the first of a class of 56 locomotives appeared from Swindon Works. These were later designated as TOPS Class 14 by British Railways. They are known as 'Teddy Bears' by enthusiasts, following a comment by Swindon Works' erecting shop foreman George Cole who quipped "We've built The Great Bear, now we're going to build a 'Teddy Bear'!"

In outline they have a cab offset from the centre with bonnets at each end,  with a fixed 0-6-0 wheel configuration rather than bogies as seen on all the other Type 1 classes.  The locomotives were powered by a Paxman 6-cylinder Ventura 6YJXL engine with a Napier turbocharger producing , connected to a Voith L217U hydraulic transmission and Hunslet final drive. The axles were connected by coupling rods and driven by a jackshaft located under the cab, between the second and third axles. The plate frames were of 1 inch steel and deep buffer beams almost to rail level. One was of similar thickness to the frames, the other of 5 inch thick steel to act as ballast and to even out weight distribution.

Operations and preservation
Originally all were allocated to depots on the Western Region of British Railways, but in January 1967 twenty were sent to Hull (Dairycoates) on the Eastern Region (ER), followed by thirteen more later the same year. At Hull they were intended for work around the docks, but the tasks were beyond the capabilities of a single locomotive; and since two locomotives required two sets of crew, they were not popular with the region. In 1968, all 33 ER locomotives were placed in storage, and were subsequently withdrawn on 1 April that year.

The Class 14s, like many other early diesel types, had an extremely short life with British Railways – in this case not because of poor reliability, but because many of its envisaged duties disappeared on the BR network a few years after they came into use. BR started to dispose of members of the class from mid 1968, and the entire class had been sold to industry or scrapped by the end of 1970. In their new careers in industry, many had a working life two to three times longer than that with British Railways. The industries in which they were employed, such as coal mining, declined during the 1970s and the class again became surplus to requirements. Several have since found a third lease of life on preserved lines where they are ideal for both light passenger work and with works trains on the maintenance of permanent way.

Unusually, D9504 was leased in 2005 from its preservation group and found itself in revenue-earning service on the newest mainline in the UK – High Speed 1 (known as the Channel Tunnel Rail Link during construction) – mainly in marshalling and stabling the 450 metre, 22-wagon concrete-pumping train on the final stretch to St. Pancras Station.

D9524 was re-engined under the ownership of BP Grangemouth. It was later re-engined again under the ownership of the Scottish RPS who, following BR practice, gave it the number 14901. It now operates with a Rolls-Royce DV8TCE (640 bhp) power unit.

The last of the class to be built, D9555, was the final locomotive constructed for British Railways at Swindon Works, in 1965; today it is privately owned and operates on the Dean Forest Railway, Gloucestershire – its original route.

In July 2014, the East Lancashire Railway hosted ten preserved members of the class as a celebration of the 50 years since their entry into service.

Fleet

Models
Hattons commissioned Danish company Heljan to produce a limited run in OO gauge in three liveries. Since then they have announced plans for further examples, still in limited numbers, but in a wider variety of liveries.

Graham Farish also produces the Class 14 in several liveries in British N scale.

Minerva Model Railways announced the production of a ready-to-run O gauge (7mm Finescale) model in May 2019. Delivery commenced in February 2022 following delays due to incorrect cab colour on the initial supplies.

In 2011 a 7 1/4" gauge model of D9522 won best locomotive and best model in show at the national model engineering exhibition in Harrogate.

References

Further reading

External links

 D9531.com website
 Website covering D9500 and 14901 (D9524)

14
C locomotives
Railway locomotives introduced in 1964
14
Standard gauge locomotives of Great Britain

British Rail Class 14


Die LVD F 901–903 waren schmalspurige Dieseltriebwagen der Lettischen Eisenbahnen (Latvijas Valsts Dzelzsceļi). Drei Fahrzeuge wurden 1939 gebaut. Ein Triebwagen gelangte nach dem Zweiten Weltkrieg nach Polen, wo er bis 1962 eingesetzt wurde. Die beiden übrigen Triebwagen standen bei Kriegsende in der Reichsbahndirektion Dresden. 1951 baute die Deutschen Reichsbahn einen der Triebwagen wieder auf. Das als VT 137 600 bezeichnete Einzelstück bewährte sich nicht und wurde in den 1960er Jahren ausgemustert. Umgangssprachlich wurde es Lindwurm oder Tatzelwurm genannt.

Geschichte

1939/1940 entstanden in der Werkstatt der Latvijas Valsts Dzelzsceļi drei dreiteilige Triebwagen 901–903. Sie wurden für die 1938 verstaatlichte und zur Vereinheitlichung von Meterspur auf 750 mm umgespurte Bahnstrecke Liepāja–Aizpute erbaut. Für die Endteile wurden 1923 von Linke-Hofmann gebaute Reisezugwagen mit einem Endführerstand ausgerüstet. Das Mittelteil mit der Antriebsanlage war ein Neubau. Der Antrieb erfolgte mit zwei Mercedes-Benz-Dieselmotoren, die jeweils 100 PS leisteten und mit je einem Mylius-Getriebe verbunden waren. So konnte eine Höchstgeschwindigkeit von 70 km/h erreicht werden. Voraussetzung dafür war eine vorbildlich verlegte Gleislage.
Der Triebwagen 901 wurde 1950 in Polen auf der Kreisbahn Krotoschin–Pleschen aufgearbeitet und war als Mxx 189 bis 1962 im Einsatz.

Beim Rückzug der Wehrmacht 1944 gelangten die Triebwagen 902 und 903 nach Sachsen und wurden auf dem Bahnhof Wolkenstein abgestellt. Bei einem Luftangriff wurden sie stark beschädigt. Aufgrund von Fahrzeugmangel in der DDR baute das Bahnbetriebswerk Dresden-Pieschen aus den Resten des Triebwagens 903 einen dreiteiligen Gelenktriebwagen. Der Aufbau des anderen Triebwagen unterblieb.

DR VT 137 600

Im Jahr 1951 wurde das aufgebaute Fahrzeug auf der Schmalspurbahn Freital-Potschappel–Nossen in Betrieb genommen. Da sich das Fahrzeug in Wilsdruff nicht bewährte, wurde es 1954 in Zittau für die Schmalspurbahn Zittau–Kurort Oybin/Kurort Jonsdorf beheimatet. Da auch hier die Fahrzeugleistung für die gebirgigen Strecken nicht ausreichte, wurde das Fahrzeug 1957 in den Norden der DDR abgegeben. Auf Rügen war es nur wenige Tage im Einsatz. 1958 erhielten die Endwagen im Raw Wittenberge zusätzlich Mitteltüren. 1962 kam der Triebwagen zum Prignitzer Netz, wo er auch nur wenige Tage eingesetzt war. 1963 wurde er an die Kleinbahnen des Kreises Jerichow I weitergegeben und 1965 ausgemustert. Der Triebwagen war vermutlich an allen Einsatzorten an den damals herrschenden schlechten Gleisverhältnissen gescheitert. Im Bw Salzwedel diente er als Lagerraum, bis 1970 ein End- und das Mittelteil verschrottet wurde. Das zweite Endteil wurde 1989 verschrottet.

Technische Merkmale

Zwei Dieselmotoren trieben jeweils die innere Achse des dem Antriebsteil benachbarten Drehgestells an. Waren zunächst 100 PS starke Motoren im Einsatz, wurden diese später gegen 75-PS-Motoren des VEB Motorenwerk Schönebeck ausgetauscht. Der Triebwagen hatte eine einlösige Knorr-Druckluftbremse, die 1954 im Bw Zittau gegen eine mehrlösige ausgetauscht wurde. Die Führerstände hatten eine Sicherheitsfahrschaltung. Die Endteile verfügten neben dem Führerstand über zwei Abteile. Sie hatten nur eine Schiebetür hinter dem Führerstand. Im Mittelteil befanden sich Gepäck- und Zugführerabteil mit einer breiteren zweiteiligen Schiebetür. Die Antriebsanlage war von den Abteilen der Reisenden vollständig getrennt. So wurden die innen liegenden Antriebsachsen des Triebwagens optimal für die Zugkraft belastet. Es ergab sich ferner eine Möglichkeit zum Wechseln der Antriebsanlage, außerdem konnte der Motorraum für die Gepäckbeförderung mitverwendet werden. Schwierig war es, den Triebwagen nach einer Entgleisung wieder aufzugleisen. Die Niederdruck-Umluftheizung wurde 1954 gegen eine Warmwasserumlaufheizung ausgetauscht. Es gab eine Notkupplung, um das Abschleppen durch Lokomotiven zu ermöglichen. Die Farbgebung war zunächst blau an den Seitenwänden und elfenbein im Fensterbereich, später dann rot-elfenbein.

Literatur

 Peter Wunderwald: Schmalspur-Schmankerl. In: eisenbahn-magazin 12/2012, S. 70f.
 Roman Witkowski: Tajemnicze trójczłonowe zespoły motorowe na tor szerokości 750 mm in: Świat kolei 08/2015, Seite 40–43.

Weblinks
 Historisches Foto des VT 137 600 im Bahnhof Mohorn um 1950

Einzelnachweise

Verbrennungsmotortriebwagen
Triebfahrzeug (Lettland)

LVD F 901–903


Audy Alexander Ciriaco Leguisamon (nacido el 16 de junio de 1987 en San Pedro de Macorís) es un shortstop dominicano de ligas menores que se encuentra en la organización de los Tigres de Detroit.

En 2010, Ciriaco bateó .241, con 9 cuadrangulares, 4 triples, 8 dobles y 58 hits en 61 partidos. También anotó 28 carreras y remolcó 36 en 241 turnos al bate en Doble-A.

En 2011 con el equipo Erie SeaWolves, Ciriaco jugó en 91 partidos, terminado con promedio de. 277, 36 extrabases: 23 dobles, 8 triples y 5 cuadrangulares. Anotó 56 carreras y remolcó 55. Fue promovido a Triple-A con Toledo Mud Hens, donde jugó 14 partidos al final de la temporada, tuvo 54 turnos, dos anotadas, dos remolcadas, y bateó .093. Terminó con un combinado de 105 partidos con 444 turnos, 58 anotadas, 57 remolcadas, cinco cuadrangulares, y un promedio de bateo de .255.

Enlaces externos
Baseball-Reference
Fangraphs
CBS Sports
ESPN Deportes

Beisbolistas de República Dominicana
Campocortos de República Dominicana
Beisbolistas de los Leones del Escogido
Beisbolistas de los Gigantes del Cibao
Beisbolistas de las Águilas Cibaeñas
Nacidos en la provincia San Pedro de Macorís
Hermanos beisbolistas

Audy Ciriaco


An Ornithocephalus iridifolius in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Ornithocephalus iridifolius in nahilalakip ha genus nga Ornithocephalus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ornithocephalus

Ornithocephalus iridifolius


Hvid Ibis () er en storkefugl, der lever ved kysterne i Caribien, Florida, Venezuela og Mellemamerika.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fugle fra Caribien
Mellemamerikas fugle
Ibisser

Hvid ibis


Kružeće dizalo ili paternoster (prema lat. pater noster: oče naš) je vrsta osobnoga dizala s otvorenim kabinama u koje se ulazi i iz kojih se izlazi za vrijeme vožnje, bez njihova zaustavljanja. Kabine se u dva stupca neprekidno protusmjerno polagano gibaju brzinom od oko (0,3 m/s). Prije se takvo dizalo ugrađivalo u zgrade u kojima postoji potreba za stalnim prijevozom većega broja osoba (uredi, visoka učilišta i slično), a danas njegova primjena u zgradama, zbog opasnosti, nije dopuštena.

Etimologija
Naziv paternoster (lat. Pater noster oče naš) povezan je s krunicom. Krunica je prije bila regionalno nazivana paternosterska vrpca. Izraz paternoster za kružeće dizalo prvi su počeli koristiti rudari za opis teretnih dizala u rudnicima jer su nalikovala krunici.

Princip rada
Kružeće dizalo ili paternoster ima na čitavom putu u jednakim razmacima porazdijeljene kabine koje neprestano kruže i u koje ljudi ulaze i izlaze za vrijeme vožnje. Kabine su s prednje strane otvorene, a obješene su s dva precizna lanca koja se neprestano kreću preko dva lančanika smještena na vrhu i dva na dnu okna. Jedan je par lančanika pogonski, a drugi par služi kao uređaj za napinjanje. Na otvorima okna nema vrata. Brzina je vožnje oko 0,3 m/s. U jednoj kabini smiju biti najviše dvije osobe. Najveća visina dizanja kružećih dizala ne smije prelaziti 10 katova. Veoma su prikladni za uredske zgrade, ali ih ne smiju upotrebljavati invalidi niti se njima smije prenositi roba, pa se zato uz kružeća dizala uvijek postavljaju i normalna dizala.

Postoje i posebna manja kružeća dizala za prijenos robe kao što su spisi, knjige, lijekovi i slično, a zovu se kružeća dizala za spise.

Slike

Izvori

Vanjske poveznice

Strojevi
Građevinarstvo
Metaloprerađivačka industrija

Kružeće dizalo


Jorge Andrade ist der Name folgender Personen:

* Jorge Andrade (Fußballspieler, 1942) (1942–2015), brasilianischer Fußballspieler
 Jorge Andrade (* 1978), portugiesischer Fußballspieler
 Jorge Carrera Andrade (1903–1978), ecuadorianischer Lyriker, Schriftsteller und Diplomat
 Jorge Luís Andrade da Silva (* 1957), brasilianischer Fußballspieler

Jorge Andrade (Begriffsklärung)


تعريف موجز بنادي جمعية الشباب الرياضي

جمعية الشباب الرياضي، أو نادي يوفنتوس المغربي أو AJS أو  JUVE
كلها أسماء لنادي جمعية الشباب الرياضي المغربي الذي ينتمي لمدينة الدار البيضاء العاصمة الاقتصادية للمملكة المغربية، ويوجد مقره الاجتماعي بعمالة مقاطعة عين الشق بسيدي معروف، النادي يمثل تجربة رائدة تشق طريقها بثبات نحو مستقبل واعد ومشرق، حيث تمتلك الجمعية مشروعا رياضيا، تربويا وتنمويا طموحا. ورسالة الجمعية الأبدية هي: الرياضة تربية وأخلاق. انخرطت جمعية الشباب الرياضي رسميا بالجامعة الملكية المغربية لكرة القدم بتاريخ 23 يوليوز 2007، حيث يمارس الفريق الأول بدوري الهواة المغربي.الاسم المصغر لنادي اليوفي المغربي أو جمعية الشباب الرياضي هو AJS وهو يحمل نفس اسم وألوان يوفنتوس العملاق الأوربي الكبير. والجمعية تسعى لأن تكون فضاء يجمع كافة عشاق ومحبي نادي اليوفي في المغرب. يعتبر فريق اليوفي الذي تأسس مطلع الموسم الرياضي 2000/2001 ،بمثابة النواة الأولية التي مهدت لتأسيس الجمعية في 19 أبريل 2003 كما بعتبر إضافة نوعية في كرة القدم الجهوية والوطنية بالنظر للمشروع الطموح الذي يحمله النادي، ومنذ تأسيسه تميز الفريق بأدائه الفني الراقي ولعبه النظيف الخالي من كل أشكال العنف أو الخشونة وكذلك بأخلاق لاعبيه العالية، ولقد حقق الفريق منذ تأسيسه العديد من الانجازات.

ورقة تقنية حول الجمعية

 الاسم الكامل: جمعية الشباب الرياضي / ASSOCIATION JEUNESSE SPORTIVE
 تاريخ التأسيس: 19 أبريل 2003.
 رئيس الجمعية: عبد اللطيف الناصري.
 مجال تدخل الجمعية: رياضي، تربوي، تنموي على المستويين المحلي والجهوي.
 رسالة الجمعية: الرياضة تربية وأخلاق.
 المقر الاجتماعي للجمعية: حي النجاح بلوج "G" رقم 73 الطابق الثالث صندوق البريد20190 سيدي معروف / الدار البيضاء-المغرب.
 البريد الإلكتروني:email@example.com
 الموقع الإلكتروني للجمعية:www.ajs.ma
 عدد أعضاء الجمعية برسم الموسم الرياضي 2007/2008 : يناهز 1000 عضو.
 اللون الرسمي للنادي: الأسود والأبيض.
 اللون الاحتياطي: الأخضر والأحمر.

شعار النادي

شعار الجمعية ذو شكل بيضاوي مؤلف من دائرتين بلون أسود يتوسطهما اسم الجمعية باللغتين العربية والفرنسية وهو يتكون من العناصر التالية:
 تاج أصفر:وهو يرمز للنظام الملكي بالمغرب كأحد الثوابت الرئيسية لنظام الحكم بالمملكة المغربية ووجوده بشعار الجمعية في الأعلى يعني بأن جمعية الشباب الرياضي بكافة مكوناتها تتمسك بأهداب العرش العلوي المجيد وتنخرط في المشروع الملكي الذي يقوده جلالة الملك محمد السادس نصره الله.
 خط أحمر وخط أخضر:وهما يرمزان إلى اللونين اللذان يتكون منهما العلم الوطني المغربي.
 خطوط بيضاء وسوداء:وهي ترمز إلى ألوان الفريق الرسمية وهي نفس ألوان فريق يوفنتوس الإيطالي.
 اسم الشباب: وهو يرمز لاسم الجمعية، ويقابله في الشعار الرسمي لنادي يوفنتوس اسمJUVENTUS والاسمان لهما نفس المعنى باللغتين العربية والإيطالية.
 كرة: تتوسط شعار الجمعية كرة تعني بأن الجمعية تختص بجميع أنواع الرياضة وبصفة خاصة بكرة القدم.
 AJS :وهي حروف لاتينية ترمز للاسم المصغر لجمعية الشباب الرياضي باللغتين الإيطالية والفرنسية.
 اللون البني في الأسفل (لون الصلصال): يوجد في الدائرة الكبرى ويرمز إلى لون التراب وهو المادة الذي خلق الله سبحانه وتعالى الإنسان منها وهو يمثل الأرض التي منها خرج الإنسان، حيث التراب أحد مكوناتها الأساسية وإليها يعود بعد وفاته عندما يدفن في قبر بجوف الأرض.

وصلات خارجية

   الموقع الإلكتروني الرسمي للجمعية

أندية كرة قدم في المغرب
الدار البيضاء

نادي جمعية الشباب


Abu al-As al-Hakam ibn Hisham ibn Abd al-Rahman () was Umayyad Emir of Cordoba from 796 until 822 in Al-Andalus (Moorish Iberia).

Biography
Al-Hakam was the second son of his father, his older brother having died at an early age. When he came to power, he was challenged by his uncles Sulayman and Abdallah, sons of his grandfather Abd ar-Rahman I. Abdallah took his two sons Ubayd Allah and Abd al-Malik to the court of Charlemagne in Aix-la-Chapelle to negotiate for aid. In the meantime Sulayman attacked Cordoba, but was defeated and driven back to Mérida where he was captured and executed. Abdallah was pardoned, but was forced to stay in Valencia.

Al-Hakam spent much of his reign suppressing rebellions in Toledo, Saragossa and Mérida. The uprisings twice reached Cordoba. An attempt was made to dethrone Al-Hakam and replace him with his cousin, Mohammed ibn al-Kasim, but the plot was discovered. On 16 November 806, 72 nobles and their attendants (accounts talk of 5,000) were massacred at a banquet, crucified and displayed along the banks of the river Guadalquivir. Such displays of cruelty were not unusual during this period, with the heads of rebel leaders or Christian foes killed in expeditions to the north being put on show at the gates of Cordoba.

Following the rebellion in Cordoba, Al-Hakam established a personal bodyguard, the Al-Haras, led by the Visigothic leader of the Christians in Cordoba, the Comes (Count) Rabi, son of Theodulf, who also served as the Emir's tax collector. Rabi was later removed and executed by crucifixion for corruption.

In 818 he crushed a rebellion led by clerics in the suburb of  on the south bank of the Guadalquivir river. Some 300 notables were captured and crucified, while the rest of the inhabitants were exiled. Some moved to Alexandria in Egypt, some to Fez and Crete, where they formed an emirate. Others joined the Levantine pirates.

Death
Al-Hakam I died in 822 after having ruled for 26 years.

Family
Al-Hakam was the son of Hisham I, Emir of Cordoba and a concubine named Zokhrouf.

Al Hakam fathered five children with his wife Halawah:
 Abd ar-Rahman II, Umayyad Emir of Córdoba 822–852
 al-Mughira
 Said
 Umayya
 al-Walid bin al-Hakam. He led an army to attack Galicia in 838.

Al-Hakam had a concubine named Ajab. She established a foundation for lepers in the suburbs of Cordoba. The leper colony was funded by the proceeds of the Munyat 'Ajab, an estate built for or named after Ajab.
Ajab was the mother of:
 Abu Abd Al-Malik Marwan

Another concubine was named Mut'a. She established a cemetery which was still in existence in the 10th century.

References

External links
Arabic biography

Emirs of Córdoba
9th-century monarchs in Europe
771 births
822 deaths
Year of birth unknown
8th-century Arab people
9th-century Arab people

Al-Hakam I


Carmen Martínez Ramírez (n. Quart de Poblet, 9 de diciembre de 1962) es una política española, militante del Partido Socialista del País Valenciano (PSPV). Es alcaldesa de Cuart de Poblet (Huerta Sur) desde 1999, y es secretaria general de la Agrupación provincial del PSPV de Valencia entre 2008 y 2012.

Biografía
Es licenciada en medicina y cirugía, siendo médica especializada en medicina familiar y en salud comunitaria. Está casada y tiene un hijo.

En 1987, fue elegida por primera vez concejal en el consistorio municipal y desde entonces ha ocupado diversos cargos de responsabilidad. En 1999, fue elegida alcaldesa de Quart de Poblet con la mayoría absoluta, hito que repitió sucesivamente en las siguientes elecciones. También es diputada en las Corts Valencianes desde 2011.

En 2008 fue elegida secretaria general del PSPV provincial de Valencia con el 92% de los votos al congreso fundacional de la Agrupación provincial. hasta el 24 de junio de 2012.

Referencias

Enlaces externos

 Perfil biográfico en la web del PSPV
 Sitio oficial de la autora, en castellano
 Sus ideas políticas, en YouTube

Médicos de la Comunidad Valenciana
Políticos de la Comunidad Valenciana
Alcaldes de la provincia de Valencia
Diputados de la VIII Legislatura de las Cortes Valencianas
Diputados de la IX Legislatura de las Cortes Valencianas
Diputados de la X Legislatura de las Cortes Valencianas
Alcaldesas de España
Nacidos en Cuart de Poblet
Políticos de España del siglo XX
Españolas del siglo XX
Políticos de España del siglo XXI
Españolas del siglo XXI
Diputados de la XI Legislatura de las Cortes Valencianas

Carmen Martínez Ramírez


Arhiva Națională de Filme (ANF) este o instituție publică de interes național cu personalitate juridică, care-și desfășoară activitatea în baza HG 1063/2005.
Arhiva Națională de Filme îndeplinește funcția de depozit legal și voluntar pentru filmele cinematografice de orice gen, precum și pentru alte materiale și documente privind istoria cinematografiei naționale și universale, precum: fotografii, afișe, scenarii, partituri muzicale, colecții de documente și alte bunuri legate de istoria filmului.

Istoric
In 1957, la 4 iulie a fost infiintata Arhiva de Filme Cinematografice (ANFC), organism in subordinea Ministerului Invatamantului si Culturii. Potrivit Ordinului ministrului, arhiva avea urmatoarele atributiuni:

 Arhiva de Filme Cinematografice colectioneaza, clasifica si conserva filmele si orice material in legatura cu productia de filme si istoricul filmului;
 Efectueaza imprumuturile si schimburile internationale de filme cu arhivele din strainătate;
 Pune la dispozitia cercetatorilor si a studiourilor materialele arhivei, necesare pentru studii documentare sau pentru productia de filme;
 Studiourile si orice alte unitati care produc sau detin filme si alte materiale din domeniul cinematografiei le vor depune intr-un exemplar la ANFC, singura in masura sa le detina si sa le conserve dupa expirarea filmului sau a perioadei de folosire.

Initial, sediul ANF a fost in Str. Kogalniceanu, in sediul fostului ACIN (Asociatia Cineastilor)

Din 1965, pentru pastrarea filmelor a fost destinata bateria 13-14 a fortului Jilava, o cladire conceputa cu destinatie militara, de la inceputul secolului XX. Au intrat imediat in colectie filmele nationalizate in 1948 si cele aflate in difuzare in acel moment. La intemeiere, arhiva detinea 128 de filme de lung metraj si 20.000 de bobine de filme neidentificate.

In primii ani, activitatea s-a concentrat asupra colectionarii si asupra regasirii filmelor produse in Romania. Ulterior, a început si activitatea de transpunere a peliculelor de pe suport inflamabil (nitrat) pe suport acetat (non-flam). Aceasta activitate s-a intins pe doua decenii si jumatate si s-a soldat cu asigurarea peliculelor originale din perioada 1897-1957 cu copii de protectie.

In 1965 a fost construit primul depozit destinat special pastrarii filmelor, in noul sediu al arhivei din Jilava.

In 1972 e dat în folosinta un al patrulea depozit de filme, cu patru nivele.

Digitalizarea filmelor aflate in patrimoniu a fost posibila incepand cu anul 1999, atunci cand a fost achizitionat echipamentul video necesar transferului. Astfel au putut fi initiate colaborari cu televiziunile publice si private in vederea difuzarii filmelor romanesti de fictiune si documentare aflate in patrimoniul national, initiativa care se bucura si astazi de un mare succes la public.

Din anul 2001 au fost infiintate laboratoarele de conservare si restaurare a filmelor.

Incepand cu anul 2008, s-au construit patru depozite noi de filme in vederea conservarii in conditii de temperatura si umiditate controlate. In prezent, pentru conservarea filmelor, Arhiva Nationala de Filme utilizeaza cele mai noi tehnologii de arhivare prin vidare a bobinelor de film.

In timp, au fost regasite filme ca Independenta Romaniei (1912, R: Grigore Brezeanu si Aristide Demetriade), documentarul Eminescu, Veronica, Creanga (1914, R: Octav Minar) si Otelul razbuna (1913, R: Aristide Demetriade), iar in 1972 primele filme stiintifice din lume, realizate de prof. dr. Gheorghe Marinescu, precum Tulburarile mersului in hemiplegia organica (1897). De asemenea, au fost recuperate copii ale unor filme precum Wenn die Maske fallt/ Cand cad mastile (1912, R: Urban Gad), L'Agonie des aigles/ Agonia vulturilor, Franta (1934, R: Roger Richebe, film pe care nici o alta arhiva nu-l detine), iar prin stradania colegilor de la Praga a fost gasit Venea o moara pe Siret/ Sturmflut der Liebe (1929, R: Martin Berger).

Prin cooperarea cu arhiva de filme din Bois d'Arcy, au fost recuperate filmele Roumanie, Terre d'amour si Les Amis de Saint Hubert (1937, R: Jean Georgescu), iar in 2002 s-a obtinut de la Cineteca Nazionale din Roma o copie a coproductiei romano-italiane Odessa in fiamme / Catuse rosii (1942, R: Carmine Gallone) si, prin donatia domnului Radu Don, cateva filme inedite ale lui Paul Calinescu. Tot in ultimul deceniu au fost stabilite relatii de colaborare si schimb cu arhive de filme din zece tari.

Astazi colectia ANF contine aproape 45.000 de titluri din 60 de tari (dintre care peste 11.000 de filme de fictiune) si peste 125.000 de copii. Lungimea totala a filmelor din colectie se ridica la 113.000.000 de metri de pelicula.

CINEMATECA ROMANA
Organizarea primelor spectacole de cultura cinematografica sub genericul "Prietenii filmului" a inceput la 24 februarie 1962, in sala actualului cinematograf Capitol, cu un program dedicat lui Ion Popescu Gopo, si a continuat peste doua saptamani in sala fostului cinematograf Vasile Alecsandri, in Piata Lahovari, cu un program de filme "Vsevolod Pudovkin". Treptat, spectacolele au devenit saptamanale si au continuat pana in 1963, in Sala Carpați, ulterior Studio.

In septembrie 1964 incepe activitatea Cinematecii, cu un repertoriu de filme clasice, avand ca scop declarat educarea si crearea unui public de cinemateca. Proiectiile au loc exclusiv la actuala sala Studio, cu 18 proiectii saptamanal. In 1969, Cinemateca se muta in sala Union. Incepand cu 1 iulie 1982, este gazduita de Sala Eforie, cu 380 de locuri, numita si Jean Georgescu din 1993. Intre 1990-1995 Cinemateca a proiectat filme si in Sala Union - Paul Calinescu. Din toamna anului 1982, Cinemateca a organizat un curs de istorie a cinematografului, cu o durata de 2-3 ani, compus din prelegeri si proiectii ilustrative.

BIBLIOTECA DE FILM
In 1965, ANF preia Serviciul de Studii si Documentare care functiona in cadrul Studioului Cinematografic Bucuresti, ceea ce a permis o diversificare a activitatilor institutiei, de la crearea unei biblioteci de specialitate si la constituirea unui fond de documente cinematografice pe suport hartie (fotografii, afise, liste de montaj, scenarii, partituri muzicale etc.) la editarea unor publicatii de interes national si internațional (Anuarul Cinematografic – 1966, Cinematografia In Presa – 1967, Actualitatea Cinematografica - 1966, Caietul de Documentare Cinematografica – 1961, Bibliografia Internationala de Cinema – 1966). Tot din 1965 isi incepe activitatea comisia pentru istoria filmului romanesc, formata din reprezentanti ai ANF, IATC si ai Institutului de Istoria Artei. Cele mai importante rezultate ale comisiei au constat in achizitionarea unor documente valoroase, in redactarea si publicarea Filmografiei Adnotate a Jurnalului Romanesc de Actualitati (1930-1948, 3 vol.), a Filmografiei Adnotate a Productiei Cinematografice Romanești (1897-1930, 2 vol.), a Simpozionului International "Arhivele de Film si Cercetarea Istoriografica", organizat de ANF cu prilejul celui de-al 28-lea Congres al FIAF, care a avut loc la Bucuresti intre 31 mai - 3 iunie 1972.

In 1966 se editeaza primul Catalog al Filmelor de Fictiune (cuprinzand 2527 de titluri) existente in colectia ANF. Caietul de Documentare Cinematografica (CDC, 1960- 1966) a reprezentat o revista de cinema valoroasa, desi cu circuit restrans, pentru ca a gazduit multe traduceri ale unor studii straine importante si scenarii de filme si chiar a contribuit la editarea "Dictionarului de animatie", primul de acest fel din Romania (1960), editat in locul a trei numere consecutive ale CDC.

Decretul 472/1971 al Consiliului de Stat, devenit Legea 20/1972, consfinteste largirea activitatii ANF, incluzand si activitatea de educatie cinematografica.

In 1987, in colecția ANF erau 294.000 de fotografii, 19.000 de afise, 8.000 de liste de montaj si dialoguri, sute de scenarii si mii de pliante si taieturi de presa.

Din 1990, ANF si-a transformat programul tiparit al Cinematecii intr-o revista-program denumita CineSemnal, care pe langa programul proiectiilor include fotografii, comentarii sau scurte studii critice. Institutia noastra a mai editat revistele Prim Plan (intre 1992- 1994) si Fotograme (1993). In 2012 a inceput editarea revistei de istorie a filmului Cinefile, sub forma unui volum bilingv (in romana si engleza) care aduna studii ale unor cercetatori romani si straini legate de istoria filmului romanesc si arhivistica de film.

ORGANISME INTERNATIONALE
In 1959, redenumita Arhiva Nationala de Filme (ANF), arhiva devine membru provizoriu al Federatiei Internationale a Arhivelor de Film (FIAF), iar in 1960 membru deplin. Federatia Internationala a Arhivelor de Film (FIAF), fondata in 1938 de catre patru cinemateci (New York, Londra, Berlin si Paris), are ca scopuri:

 contributia la conservarea filmelor si a patrimoniului artistic istoric al cinematogafiei
 dezvoltarea cooperarii intre arhivele de film
 inlesnirea schimburilor de filme si de documente referitoare la arta si istoria cinematografiei
 dezvoltarea culturii cinematografice.

Din anul 1991, inca de la infiintarea Asociatiei Cinematecilor Europene (ACE), Arhiva Nationala de Filme este membru.

De-a lungul timpului, la ANF si-au desfasurat activitatea reputati critici si istorici de cinema. In incheiere, vom mentiona directorii ANF:

 1957-1965: Aurel Lup (anterior distribuitor de filme)
 1965-1966: Dumitru Fernoaga (filmolog, mai tarziu producator si distribuitor de filme)
 1966-1967: Eugen Mandric (ziarist, producator de filme)
 1967-1968: Marius Teodorescu (istoric de film, regizor)
 1968-1969: Aurel Lup
 1969-1972: Dumitru Fernoaga
 1 iulie 1972 - 9 iulie 1973: Nicolae Zeicu (economist)
 1972-1976: Henri Dona (ziarist, critic de film)
 1976: Nicolae Niculescu (inginer) si Sebastian Iosif (inginer)
 1976 – septembrie 1986: Marin Paraianu (anterior balerin si producator de filme de animatie)
 septembrie 1986 – iulie 1990: Floarea Ion (filmolog)
 iulie 1990 – aprilie 1997: Savel Stiopul (regizor)
 ianuarie 1999 – februarie 2001: Bujor T. Ripeanu (istoric si critic de film)
 aprilie 1997 – prezent: prof.univ.dr. Anca Mitran (conservator)

În anul 2016, ANF a preluat arhiva de filme a studioului Sahia.

Importanță
Arhiva Națională de Filme contribuie la preservarea și promovarea istoriei cinematografiei române. De asemenea, Cinemateca Română și Biblioteca de Film au un scop educațional, de a oferi publicului larg informații greu de găsit, precum filme încă nedigitalizate sau, în cazul bibliotecii, scenarii de filme și jurnale de producție care contextualizează condițiile de filmare ale unor anumite proiecte.

În timpul regimului comunist, Cinemateca Română era principala instituție de formare a culturii cinematografice în rândul publicului său, dintre care mulți erau tineri studenți. Filmele proiectate în cadrul cinematecii au influențat numeroase generații de cineaști și cinefili. Cinemateca a contribuit la introducerea filmului internațional de artă în România, printre care filme semnate de autori prestigioși ca Andrei Tarkovski, Michelangelo Antonioni, Robert Bresson, Vittorio De Sica, Federico Fellini, Ingmar Bergman, Orson Welles și mulți alții.

Într-un interviu acordat revistei Film Menu, regizorul Nae Caranfil ilustrează popularitatea Cinematecii Române la începutul anilor '80: "Sigur, salivam cu toții după filme occidentale, făceam cozi interminabile la Biblioteca Americană sau la Cinematecă să vedem în copii alb-negru Nașul (...) sau Cabaret..."

După 1989, Cinemateca Română s-a confruntat cu un număr din ce în ce mai scăzut de spectatori, după cum notează și criticul de film Mihai Fulger: "Sălile pline-ochi de până în 1990 încep treptat să se golească, iar tendința continuă pe parcursul deceniilor următoare." O dată cu căderea comunismului și ascensiunea digitalizării filmelor, Cinemateca a decăzut în popularitate și influență- publicul român preferă să vizioneze filme acasă, pe suport digital, sau în săli de cinema mai moderne, de mall.

Note

Legături externe
www.anf-cinemateca.ro - Site web oficial
https://www.facebook.com/cinematecaeforiebucuresti - Pagină facebook oficială

Organizații guvernamentale din România
Arhive din România

Arhiva Națională de Filme


Nacionalni prirodoslovni muzej Tajvana (kineski: 國立自然科學博物館, pinyin: Guólì Zìrán Kēxué Bówùguǎn), poznat lokalno i kao Cobo Hall, je nacionalni prirodoslovni muzej u Sjevernom distriktu grada Taichunga na Tajvanu. Muzej pokriva 89.000 m² i sastoji se od šest dijelova: Svemirsko kazalište, Dvorana znanosti života, Dvorana ljudskih kultura, Dvorana općeg okoliša i Botanički vrt (4,5 ha). Muzeju pripadaju i 5 ha Edukativnog muzeja potresa 921 u Wufonsu (posvećen potresu Jiji iz 1999. god.), te 33 ha Ekološkog obrazovnog parka Fonghuanggu u Lugu i 2,6 ha Obrazovnog parka rasjeda Chelungpu u Chusanu.
Muzej je jedan od najposjećenijih muzeja na Tajvanu i 2018. god., s 2.963.857 posjetitelja bio je 2., a ispred njega bio je samo Nacionalni muzej palače u Taipeiju. Zapravo, muzej je glavno znanstveno-obrazovno središte s preko pola milijuna školaraca koji ga posjete svake godine.

Sektor za istraživanje i zbirku muzeja podijeljen je na odjele za zoologiju, botaniku, geologiju i antropologiju

Povijest

God. 1980. vlada Tajvana je objavila da planira graditi muzej. Na dan Nove godine 1986. otvorena je prva faza muzeja koja se sastojala od znanstvenog centra, svemirskog teatra, administrativnih ureda i vanjskih terena. Arhitekt i prosvjetni radnik Han Pao-teh imenovan je prvim ravnateljem muzeja 1987., i tu dužnost je obavljao do 1995. godine. Bio je uključen u pomaganje u postavljanju muzeja i prije toga, još od 1981. god.

Druga je faza izgradnje dovršena u kolovozu 1988., a treća i četvrta faza dovršeni su u kolovozu 1993. Godine 1999. broj primjeraka u muzeju porastao je na 551.705. Sadašnji ravnatelj je Wei-Hsin Sun (孫維新).

Kolekcija

Muzejska zbirka je podijeljena u šest dvorana sa stalnim postavkama: Svemirsko kazalište, Dvorana znanosti života, Dvorana ljudskih kultura, Dvorana općeg okoliša i Botanički vrt, te pripadajućim dijelovima kao što su: Edukativni muzej potresa 921 u Wufonsu, Ekološki obrazovni park Fonghuanggu u Lugu i Obrazovni park rasjeda Chelungpu u Chusanu.

Najslavniji izlošci u muzeju su kostur dinosaura Palaeoloxodona, koji se nalazi u središtu Dvorane znanosti života, Nebeski toranj na vodeni pogon na ulazu u Dvoranu ljudskih kultura, Divovska lignja na prvom katu Dvorane općeg okoliša i digitalni arhiv i interaktivni obrazovni centar u haustoru Dvorane znanosti života.

Izvori

Vanjske poveznice

National Museum of Natural Science: službene stranice

Tajvan
Prirodoslovni muzeji

Nacionalni prirodoslovni muzej Tajvana


Le thé Krasnodar, également connu sous le nom de thé Dagomys, est une variété de thé cultivée en Russie.

Histoire

Au début du vingtième siècle, l'Ukrainien Juda Kochman s'installe près de Sotchi, dans le village de Solokh-Aoul, et s'intéresse à l'agriculture. Il achète un lopin de terre avec sa femme, Matrena Ivanovna, et ils commencent à faire pousser du thé, malgré les échecs précédents de la culture locale. Il rencontre un certain succès et fait sa première cueillette réussite en 2013. Ce thé est appelé thé de Krasnodar, du nom de la région où il pousse.

Kochman contacte plusieurs fois l'Académie des sciences de Russie pour leur parler de sa découverte, mais est ignoré, les chercheurs de Saint-Pétersbourg croyant à des lettres délirantes d'un schizophrène. Quelques années plus tard, des producteurs de thé géorgiens portent plainte contre lui pour l'empêcher d'attaquer leur monopole ; il est envoyé en prison et sa femme le fait libérer avec plusieurs pots-de-vin. Il est récompensé d'une médaille d'or au salon de l'agriculture soviétique 70 ans après ses premières cueillettes.

En 1917, la révolution russe provoque la fermeture des usines de briques de thé installées en Chine par manque de moyens financiers. Les efforts pour cultiver du thé en Géorgie prennent de l'ampleur et sont suivis, dans les années 1930, du développement de la culture du thé en Azerbaïdjan. En 1936, la culture du thé Krasnodar, originaire de Dagomys, est une réussite, mais la Seconde Guerre mondiale empêche son développement à court terme. Les efforts portent leurs fruits : en 1941, l'Union soviétique produit 44 % du thé qu'elle consomme.

La production du thé Krasnodar reprend à pleine échelle après la guerre et, en 1980, il s'agit d'une des sources de thé domestiques les plus importantes de l'Union soviétique.

Pendant la Perestroïka, les grandes plantations sont abandonnées et le thé Krasnodar, toujours cueilli à la main, reste produit en petite quantité et devient un produit de luxe.

Vladimir Poutine invite régulièrement ses invités dans des salons de thé de Dagomys pour une dégustation de thé Krasnodar.

Il s'agit du thé cultivé le plus au Nord du monde jusqu'à la première plantation réussie de thé en Angleterre en 2012.

Caractéristiques

Le thé Krasnodar est vendu en sachets malgré le peu de popularité de ce format en Russie. Le thé étant réputé pour sa grande qualité, la marque donne au sachet une image de produit de luxe qu'il n'a généralement pas dans les autres pays. Au , on trouve encore majoritairement du thé en vrac et du thé en briques.

Ces thés produisent deux à trois récoltes par an. En raison de la dureté du climat, l'arbre donne peu de bourgeons, mais a une concentration de tanins plus importantes que le thé chinois.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Thé en Russie

Bibliographie

Thé en Russie

Thé Krasnodar


Orfeo Novo es el tercer álbum de estudio de Egberto Gismonti, esta vez realizado en Alemania. Es un disco que realiza nuevas versiones de varios de los temas de los dos discos anteriores pero con arreglos más pequeños con bajo, flauta y piano o guitarra. De igual forma este formato permite hacer énfasis en el uso instrumental como en los temas retratos I, II y III, anunciando tal vez la brillantez composicional e instrumental de Egberto que desarrollaría en etapas posteriores de su carrera.

Pistas
 Indi (1)
 O sonho
 Parque Laje
 Salvador
 Three portraits for guitarra and flauta
       a) Retratos I
       b) Retratos II
       c) Retratos III
 Consolação, Berimbau (1)
 Lendas (1)

Créditos
Egberto Gismonti (piano, guitarra acústica, voces)
Dulce Nunes (voces-1)
Bernard Wystraete (flauta, flauta contralto)
Jean Francois Jenny-Clark (bajo)

Álbumes de 1970
Álbumes de Egberto Gismonti

Orfeo Novo


O Cercle Proudhon foi um grupo político francês, fundado em 16 de Dezembro de 1916 por Georges Valois. Foi inspirado nos filósofos Georges Sorel, Charles Maurras e nas obras do teórico anarquista Proudhon.

De acordo com o cientista político e historiador israelense Zeev Sternhell, o Cercle Proudhon seria o laboratório pré-existente para as ideias fascistas.

Ver também
 Protofascismo
 Sindicalismo nacional
 Action Française

Integralismo da França
Sincretismo político

Círculo Proudhon


Dinko Supić (1945.), hrvatski prozni memoarist iz Novalje

Životopis
Pripada naraštaju odraslom u poraću nakon Drugoga svjetskog rata obilježenom oskudicama svake vrste. U Novalji je završio osnovnu školu. U Rijeci je završio srednju tehničku brodograđevnu školu. Zatim se zaposlio i radna karijera trajala je 47 godina neprekidno, uz obvezno odsdluženje vojnog roka. Radio je od riječke Svjetlosti do zagrebačkih Rade Končara, ATM-a, Montmontaže-Elektromonta i INEL-Montaže. Radio je u brodogradilištima i industrijskim postrojenjima po bivšoj državi. Bio je sudionik izgradnje mnogih kapitalnih tehnoloških objekata petrokemije, nafte i plina, termo-energetike, prehrambene industrije u tuzemstvu i istočnoeuropskim državama.

Objavio je knjige Novalja svoj dan (2016.) i Novaljski stani i stanari (2018.) u nakladi ogranka Matice hrvatske, a treća knjiga memoarske tematike Curriculum Vitae izašla mu je u vlastitoj nakladi 2019. godine. Djela su mu fokusirane na Novalju i njezine stanovnike i to je memorabiljska proza široka spektra, o autorovoj rodnoj sredini, njezinim ljudima, običajima, dogodovštinama iz protekloga ali autoru znanoga vremena. Treća knjiga je osvrt na njegovu profesionalnu karijeru.

Izvori

Životopisi, Pag
Hrvatski književnici
Životopisi, Novalja

Dinko Supić


مَعرَكة بَنِي سُليم أو غَزْوَةُ بَنِي سُليم من معارك العصر النبوي التي قادها رسول الإسلام محمد بن عبد الله صلى الله عليه وسلم بعد فراغه بسبعة أيام من غزوة بدر الكبرى فمكث ثلاثا ثم رجع ولم يلق حربا وقد كان استخلف على المدينة سباع بن عرفطة وقيل عبد الله بن أم مكتوم.

مراجع
 الفصول في اختصار سيرة الرسول - أبو الفداء إسماعيل بن كثير

غزوات الرسول محمد

غزوة بني سليم


Cynthia Enid Olavarría Rivera (nascida em 28 de janeiro de 1982 em Santurce) é uma atriz porto-riquenha, modelo, apresentadora de TV e detentora de títulos de concurso de beleza. Ela venceu o Miss Universo Porto Rico 2005 e ficou em vice no Miss Universo 2005.

Biografia

Primeiros anos
Nascida no distrito de Santurce em San Juan, Porto Rico, Olavarría era uma criança expressiva e eloquente. Essas qualidades a fizeram embarcar nomundos os concursos de beleza, ados presentadores de TV e mdos odelos desde a adolescência. Aos 11 anos, ela ganhou seu primeiro concurso de beleza, "Miss Reina Infantil", e tornou-se a apresentadora do famoso game show infantil porto-riquenho Contra el Reloj con Pacheco.

Estudos
Cynthia Olavarria frequentou o Colegio La Piedad, uma escola particular em Isla Verde, Porto Rico, onde foi aluna de honra e membro de muitas organizações escolares, incluindo a National Honor Society e o Student Council . Após terminar o ensino médio, ela se matriculou na Universidade de Porto Rico, Campus Río Piedras, onde conseguiu conciliar os estudos com a carreira de modelo. Em 2004, ela se formou magna cum laude em um bacharelado em Comunicação de Massa com concentração em Jornalismo e Relações Públicas.

Carreira de modelo
Aos 16 anos, ela começou como modelo competindo no Elite Model Look Competition Puerto Rico, onde ficou em terceiro lugar. Isso serviu de trampolim para desenvolver uma longa e bem-sucedida carreira de modelo, alcançando mais de 20 capas de revistas e publicações na Indonésia, República Dominicana, Miami, Nova York e Porto Rico.

Muitos prêmios foram concedidos a ela por sua trajetória, incluindo dois prêmios de Melhor Modelo Feminino e um reconhecimento como Top Model porto-riquenha. Ela também recebeu o International Model Ambassador Award na Chicago Latino Fashion Week em 2007, e outro reconhecimento como Outstanding Model of the Year no Latin Pride National Awards.

Concursos de beleza
A história de Olavarria com concursos começou aos 11 anos, quando ela ganhou seu primeiro concurso de beleza: Miss Reina Infantil. Quando ela completou 16 anos, ela competiu no Elite Model Look Puerto Rico.

Depois de se formar na faculdade, Olavarría pretendia fazer um mestrado em Relações Internacionais, além de começar uma carreira na Elite Model Management, foi então que decidiu mudar temporariamente seu caminho para participar do concurso Miss Puerto Rico Universe 2005, onde ganhou a coroa representando o município de Salinas em outubro de 2004.

Ela representou Porto Rico no concurso Miss Universo 2005, realizado em Bangkok, Tailândia, em maio de 2005, e se tornou a primeira e única porto-riquenha na história do Miss Universo a ficar em segundo lugar até 2019, quando Madison Anderson alcançou esse mesmo feito. A vencedora foi Natalie Glebova, do Canadá. Quando Glebova não pôde comparecer ao concurso Miss Indonésia 2007, em nome da Organização Miss Universo, por causa da proibição de viagens do Canadá à Indonésia, Olavarría compareceu oficialmente em seu lugar.

Durante seu reinado, ela fez muitas aparições em programas de televisão como Don Francisco Presenta, El Gordo y La Flaca, Despierta America, Cotorreando, Primer Impacto, Objetivo Fama, Premios Juventud e Premios Lo Nuestro .

Devido ao seu sucesso em concursos de beleza, ela foi convidada para ser jurada em vários concursos de beleza internacionais, além de apresentar alguns deles. Mais recentemente, ela foi jurada do concurso " Miss Universe Puerto Rico 2014 ".

Carreira de atriz
Depois de terminar a graduação e voltar do Miss Universo, Olavarria começou a ter aulas de atuação com os atores Elia Enid Cadilla, Flor Nunez e Sebastian Ligarde e concluiu o programa de atuação de Hector Zavaleta, buscando também se tornar atriz. Sua estreia na televisão foi como protagonista de uma minissérie chamada Cuando el Universo Conspira em 2005. Mais tarde, ela fez sua estreia no teatro, interpretando um papel importante como uma princesa na peça infantil La Princesa de los Ojos Tristes. Em 2006, ela apareceu no videoclipe de Victor Manuelle e Sin Bandera intitulado Maldita Suerte. Em 2007, ela conseguiu o papel de protagonista na primeira telenovela online para o mercado hispânico, Mi Adorada Malena, produzida pela Univision e transmitida no site desta. Devido ao seu sucesso, foi posteriormente transmitido nacionalmente na rede televisiva.

Em julho de 2010, ela conseguiu o papel de Lucy Saldana na novela de suspense da Telemundo Alguien Te Mira. Ela interpreta uma massoterapeuta maluca que é obcecada por um de seus colegas de trabalho, por isso busca destruir o casamento dele, para que ele possa ser dela. Em dezembro de 2010, ela também interpretou o papel principal no videoclipe do novo single de Jencarlos Canela, intitulado Mi Corazon Insiste.

Em agosto de 2013, Cynthia ganhou o prêmio de atriz coadjuvante Prêmios Tu Mundo, por seu papel como a bondosa Diana Mercader na novela de suspense El Rostro De La Venganza.

Por mais que Cynthia tenha gostado de ganhar um Tu Mundo por interpretar um papel angelical/bondoso, ela também temia que o prêmio pudesse estigmatizá-la indefinidamente em tais tipos de personagens. No entanto, no início de novembro de 2014, a revista People en Español anunciou que a Telemundo Studios escalou Cynthia para um notável papel como vilã em "Tierra De Reyes", um remake da popular novela colombiana "Pasion De Gavilanes". Desta vez, ela estaria interpretando a diabólica Isadora Valverde, uma mulher perigosa e obsessiva que comanda um cartel de drogas e vive um triângulo amoroso entre os atores Fabian Rios e Aaron Diaz.

Televisão
Sua carreira de apresentadora começou cedo, quando ela se tornou a apresentadora do Contra el Reloj con Pacheco. Depois disso, ela fez várias aparições como apresentadora convidada em várias redes de televisão porto-riquenhas e em muitos eventos internacionais, principalmente concursos de beleza.

Nos Estados Unidos, já foi apresentadora dos Premios Juventud, Premios Lo Nuestro, Billboard Latin Music Awards e do Mexican Billboard Awards. Ela também atuou como apresentadora convidada em Despierta América, Escandalo TV e Al Rojo Vivo.

Em 2007, a Univision a recrutou para se tornar a treinadora de modelos oficial do reality show de sucesso Nuestra Belleza Latina, que foi ao ar na rede Univision. Lá, ela participou ativamente nessa posição por três anos (2007–2010), ao mesmo tempo, trabalhava para outras redes televisivas irmãs da Univision. Em fevereiro de 2010, ela passou a trabalhar na Galavision como correspondente de notícias e co-apresentadora do Acceso Maximo.

Cynthia também trabalhou para a rede televisiva rival da Univision, Telemundo, como apresentadora de Decisiones Puerto Rico, a adaptação porto-riquenha da série Decisiones da Telemundo. Em 2008, ela também apresentou um especial do Miss Universo intitulado Intimamente con Miss Universo para a Telemundo. O show de uma hora acompanha a Miss Universo 2008, Dayana Mendoza, após a conquista do título.

Em 2007 e 2008, ela se juntou ao cantor e ator mexicano Fernando Allende para apresentar o concurso Miss Mundo Porto Rico.

Recentemente, ela também foi a apresentadora temporária do Al Rojo Vivo da Telemundo em novembro de 2010, ao mesmo tempo que filmava a novela Alguien Te Mira. Ela também estrelou Mi Corazón Insiste… en Lola Volcán com Carmen Villalobos, Jencarlos Canela, Carlos Ferro e Ana Layesksa, onde interpreta Sofia Palacio. Em 2012 participou do El Rostro de la Venganza da Telemundo, com Elizabeth Gutiérrez, David Chocarro, Maritza Rodríguez e Saúl Lisazo ; pelo qual ganhou Mejor Actriz de Reparto (Melhor Atriz Coadjuvante) no Premios Tu Mundo.

No início de 2014, foi anunciado que Cynthia estrelará Top Chef Estrallas, uma versão latino-americana do reality show de culinária Top Chef, que irá ao ar na Telemundo, com estrelas competindo em nome de uma instituição de caridade.

Presente
Sua vida passou diante de seus olhos no verão de 2018, depois que uma cobra a mordeu no meio de uma sessão de fotos em Miami. "Eles me disseram que o veneno não sairia do meu corpo em 12 meses… Achei que sairia mais cedo, mas piorou com os meses", disse a Miss Universo Porto Rico 2005, soluçando. Os médicos disseram a ela "provavelmente você não será a mesma pessoa, terá que usar uma máquina na perna para poder andar.

Filmografia

Prêmios e indicações

Ver também
 Lista de porto-riquenhos

Ligações externas
  Site oficial
 An Interview with Cynthia Olavarría
 Cynthia Olavarría e Internet Movie Database

Nascidos em 1982

Cynthia Olavarría


La ley del «bidouble» (en francés, La Loi du bidouble es una historieta de la serie Aquiles Talón, que da título al álbum número 29, editado por primera vez en 1981 por Dargaud.

Argumento
En esta historia el profesor Samson Fo-Pli (personaje que ya salió en le Grain de la folie) invita a Aquiles Talón y a Hilarión Lefuneste para que vengan a admirar su último descubrimiento: unos cristales extraídos de un meteorito, que permiten que cualquier cosa entre en estado de levitación. Es más, gracias a su aplicación en una máquina que ha bautizado como «bidouble», los cristales permiten duplicar cualquier objeto. Pero la máquina provoca la envidia de André Pugnan-Lodyeu, personaje poco recomendable que quiere aprovecharse de este ingenio para enriquecerse personalmente...

Bibliografía
Aquiles Talón y la ley del bidouble

Historietas de Aquiles Talón

La ley del «bidouble»


Sveučilište Fordham je privatno istraživačko sveučilište u New Yorku. Osnovala ga je Newyorkška biskupija 1841. pod nazivom Koledž svetog Ivana te nedugo nakon osnivanja sveučilište dala na upravljane Isusovcima. Otada djeluje kao neovisna obrazovna ustanova pod upravom laičkog odbora povjerenika, njegujući isusovačku baštinu i naslijeđe. Sveučilište je smješteno u newyorkškoj četvrti Bronx, gdje pruža visoko obrazovanje siromašnijim stanovnicima New Yorka.

Sastoji se od 10 koledža, od kojih četiri predstavljaju više škole, a šest fakultete. Pohađa ga oko 15 000 studenata smještenih u trima kampusima na području savezne države New York: "Rose Hill" u Bronxu, "Lincoln Center" na Manhattanu i "Westchester" u West Harrisonu. Uz te kampuse, sveučilište drži i inozemni nastavni centar u Ujedinjenom Kraljevstvu i terenske urede u Španjolskoj i Južnoj Africi.

Službena krilatica sveučilišta glasi "Mudrost i učenje", a nalazi se i na grbu ispisana na latinskom jeziku (Sapientia et Doctrina). Službene boje sveučilišta su kestenjasto smeđa i bijela boja.

Časopis Time je prema svojem popisu kvalitete američkih sveučilišta iz 1962. godine Sveučilište Fordham prozvao jednim od sedam sveučilišta Katoličke Lige bršljana. Redovito se ubraja među stotinu najboljih sveučilišta u Sjedinjenim Državama.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice Sveučilišta Fordham

Fordham
Isusovačko školstvo

Sveučilište Fordham


Ante Krapić (Zadar, 19. prosinca 1985.) je hrvatski profesionalni košarkaš koji trenutno igra za Bosco iz hrvatske drugoligaške Prve muške lige. Visok 2,03 m, a igra na pozicijama napadača.

Košarkaške informacije

Početak karijere: 2003-sada

Informacije o karijeri

 2003.–2006. Borik-Puntamika
 2006.–2007. Kaptol
 2007.–2008. Borik Puntamika
 2008.–2010. Zabok
 2010.–2011. Cibona
 2011.–2012. Zadar
 2012.–2013. Zagreb
 2013.–2014. Pitesti
 2014. Ploiesti
 2014.–2015. ZTE
 2015.–2016. KK Zabok
 2016. Lietkabelis Panavezys
 2016.–2018. Zagreb
 2018.–2019. Hermes Analitica
 2019.–2020. SZTE-Szedeak
 2020. Hermes Analitica
 2020.–2021. Gorica
 2021.–sada Bosco

Izvori

Vanjske poveznice

 Profil scoutbasketball.com
 Druga ABA Liga Profil
 profil proballers.com
 realGM profil

Hrvatski košarkaši
Krilni centri
Košarkaši KK Zagreba
Košarkaši KK Zadra
Košarkaši Cibone Zagreb
KK Bosco Zagreb
Životopisi, Zadar

Ante Krapić


ටෙයිඩ් කන්ද ස්පාඤ්ඤය උසම කඳු. උස මීටර් 3718 කි. මේක ලෝකයේ තුන්වෙනි විශාලම ගිනි කන්දයි (සාගර පතුල මීටර් 7500 කි). කැනරි දූපත්වල පිහිටා ඇත.

මූලාශ්‍ර

ස්පාඤ්ඤය
ගිනි කඳු

ටෙයිඩ්


بعثة فيلشنر هي الرحلة الألمانية الثانية في أنتاركتيكا في بداية القرن العشرين. تمت الرحلة بين 1911 و1912 وقادها فيلهلم فيلشنر.

بعد رحلة اولية تكوينية إلى سفالبارد ذهب فيلشنر مع فريقه على متن دوتشلاند يوم 4 ماي 1911. دخلت البعثة إلى بحر ويديل واكتشفت ساحل لويتبولد وأقصى نقطة فيه نحو الجنوب وهي خليج فاهسل (78° جنوبا) وحاجز فيلشنر رون الذي سماه فيلشنر سابقا على اسم الإمبراطور فيلهلم الثاني من ألمانيا.

توقف قارب الدوتشلاند وسط الجليد. بعد محاولة لاقامة قاعدة في خليج فاهسل توجه الفريق نحو الشمال لمسافة 300 كلم. تحرر القارب من الثلوج بعد ستة أشهر في شمال بحر ويديل. بعد هذه المناورة كان القارب ما يزال قادرا على الإبحار ووصل إلى ألمانيا

كانت هذه الرحلة الأولى التي تعمقت في وسط بحر ويديل أكثر من جيمس ويديل نفسه وذلك قبل 80 عاما.

المراجع

بعثات القطب الجنوبي
ألمانيا في 1911
القارة القطبية الجنوبية في 1911
القارة القطبية الجنوبية في 1912
القارة القطبية الجنوبية في 1913
العلم والتكنولوجيا في القارة القطبية الجنوبية
تاريخ جورجيا الجنوبية وجزر ساندويتش الجنوبية
رحلات إلى القارة القطبية الجنوبية
عصر البطولات لاستكشاف القطب الجنوبي

بعثة فيلشنر


Kuark, bir tür temel parçacık ve maddenin temel bileşenlerinden biridir. Kuarklar, bir araya gelerek hadronlar olarak bilinen bileşik parçacıkları oluşturur. Bunların en kararlıları, atom çekirdeğinin bileşenleri proton ve nötrondur. Renk hapsi olarak bilinen olgudan ötürü kuarklar asla yalnız bir şekilde bulunmaz, yalnızca baryonlar ve mezonlar gibi hadronlar dahilinde bulunabilir. Bu sebeple kuarklar hakkında bilinenlerin çoğu hadronların gözlenmesi sonucunda elde edilmiştir.

Kuarklar; elektrik yükü, renk yükü, spin ve kütle gibi çeşitli yapısal özelliklere sahiptir. Kuarklar, parçacık fiziğinin Standart Model'inde dört temel kuvvetin (elektromanyetizma, kütleçekim, güçlü etkileşim ve zayıf etkileşim) tümüyle de etkileşen, aynı zamanda elektrik yükü temel yükün tam sayı katı olmayan tek temel parçacık ailesidir.

Yukarı, aşağı, tılsım, garip, üst ve alt olmak üzere çeşni olarak bilinen altı tip kuark bulunur. Yukarı ve aşağı kuark, bütün kuarklar içinde en düşük kütleli olanlardır. Daha ağır kuarklar parçacık bozunması yoluyla aşağı ve yukarı kuarka dönüşür, yani yüksek kütle durumundan daha düşük kütle durumuna dönüşüm yaşanır. Bu sebeple yukarı ve aşağı kuarklar evrende en yaygın olarak bulunanlardır. Bununla birlikte tılsım, garip, üst ve alt kuarklar sadece yüksek enerjili çarpışmalarda (kozmik ışınlar ve parçacık hızlandırıcılarda) oluşabilir. Her kuark çeşnisi için ona karşılık gelen bir tane de antiparçacık bulunur. Antikuark denilen bu parçacık, bazı özelliklerinin aynı büyüklükte fakat ters işaretli olması ile kuarktan ayrılır.

Kuark modeli, 1964'te Murray Gell-Mann ve George Zweig tarafından birbirlerinden bağımsız olarak ortaya atıldı. Kuarklar, hadronlar için oluşturulan bir düzenleme şemasının parçaları olarak tanımlandı. Stanford Doğrusal Hızlandırıcı Merkezinde (günümüzdeki adıyla SLAC Ulusal Hızlandırıcı Laboratuvarı) 1968 yılında yapılan ve sonuçları 1969'da yayımlanan derin inelastik saçılma deneyleriyle birlikte kuarkların varlığı fiziksel olarak kanıtlandı. Zaman içinde altı çeşninin tamamı, gerçekleştirilen hızlandırıcı deneyleriyle ispat edildi. Keşfedilen son kuark olan üst kuarkın keşfi ise 1995'te, Fermilab'da gerçekleşti.

Sınıflandırma

Standart Model, günümüz itibarıyla bilinen tüm temel parçacıkları açıklayan bir teoridir. Bu model kuarkların (q); yukarı (u), aşağı (d), tılsım (c), garip (s), üst (t) ve alt (b) olmak üzere altı çeşnisini de kapsar. Kuarkların antiparçacıklarına antikuark denir ve karşılık gelen kuarkın sembolünün üzerine çizgi eklenerek gösterilir (örneğin yukarı kuark için anti kuark u ile gösterilir). Antimaddelerin genelinde olduğu gibi, antikuarklar da kendi kuarkı ile aynı kütleye, ortalama ömre ve spine sahip olsa da elektrik yükü ve diğer yükleri ters işaretlidir.

Kuarklar, spin  parçacıklarıdır ve bu da onların spin-istatistik teoremine göre fermiyon olarak tanımlanmasına yol açar. Dolayısıyla aynı iki fermiyonun aynı anda aynı kuantum durumunda bulunamayacağını söyleyen Pauli dışarlama ilkesine tabiidirler. Bu aynı kuantum durumunda çoklu sayılarda bulunabilen bozonların (tam sayı spinli parçacıklar) tersidir. Leptonlardan farklı olarak kuarklar, güçlü etkileşime girmelerini sağlayan renk yüküne sahiptirler. Farklı kuarklar arasındaki etkileşim, hadronlar olarak bilinen bileşke parçacıkların oluşmasını sağlar.

Hadronların kuantum sayılarını belirleyen kuarklara değerlik kuark denir. Bununla birlikte hadronlar, kuantum sayısına etki etmeyen sonsuz sayıda sanal (veya deniz) kuark, antikuark ve gluon barındırabilir. Üç değerlik kuarklı baryonlar ve bir değerlik kuark ile bir antikuarklı mezonlar olmak üzere iki farklı hadron ailesi vardır. En yaygın görülen baryonlar, atom çekirdeğini oluşturan proton ve nötrondur. Hadronların büyük bir bölümü bilinirken (baryonlar listesi ile mezonlar listesi maddelerine bakınız) bunların çoğu kuark bileşenleri ve yapıtaşını oluşturan kuarkların kazandırdığı özelliklerle ayırt edilirler. Varlıkları, kuark modelinin oluşturulmasından beri tahmin edilen daha fazla değerlik kuarka sahip egzotik hadronlar olan pentakuarklar () 2015 yılında LHCb deneyi sırasında keşfedilirken tetrakuarkların () varlığı henüz ispatlanamamıştır.

Temel fermiyonlar, her biri ikişer lepton ve kuarkı kapsayan üç nesilden oluşur. Birinci nesilde yukarı ve aşağı kuark, ikinci nesilde tılsım ve garip kuark, üçüncü nesilde üst ve alt kuark yer alır. Kuarkların ve diğer temel fermiyonların dördüncü nesli ile ilgili araştırmaların tamamı başarısızlıkla sonuçlanmış ve üç nesilden fazlası olmadığına dair doğrudan olmayan kanıtlar mevcuttur. Daha yüksek nesillerde yer alan parçacıkların genellikle daha büyük kütleye ve daha az kararlılığa sahip olmaları, zayıf etkileşimler vasıtasıyla bozunarak daha küçük nesilli parçacıklara dönüşmesine yol açar. Sadece birinci nesildeki (yukarı ve aşağı) kuarklar doğada yaygın olarak bulunur. Daha ağır kuarklar sadece yüksek enerjili çarpışmalarda (kozmik ışınları içerenler gibi) yaratılabilir ve hemen ardından bozunur. Ancak bu parçacıkların, evrenin daha sıcak ve yoğun fazda olduğu Büyük Patlama'dan sonraki bir saniyenin ilk kesirlerin de bulundukları düşünülür (kuark dönemi). Ağır kuarklar üzerine çalışmalar, parçacık hızlandırıcılar gibi yapay olarak yaratılmış koşullarda yürütülür.

Elektrik yükü, kütle, renk yükü ve çeşniye sahip olan kuarklar çağdaş fiziğin dört temel kuvveti olan elektromanyetizma, kütleçekim, zayıf etkileşim ve güçlü etkileşimin tamamıyla etkileştiği bilinen tek parçacık ailesidir. Ancak kütleçekim, görece daha büyük enerji (Planck enerjisi) veya daha uzun mesafe (Planck uzunluğu) görülen durumların dışında atomik skalada etkisizdir. Geçerli bir kuantum kütleçekimi teorisi var olmadığından, kütleçekim Standart Model ile açıklanamaz.

Geçmişi

Kuark modeli 1964'te, Murray Gell-Mann ve George Zweig tarafından, birbirlerinden bağımsız olarak ortaya atıldı. Öneri, Gell-Mann'ın 1961'de hazırladığı sekiz katlı yol ya da daha teknik bir ifadeyle SU(3) çeşni simetrisi olarak bilinen bir parçacık sınıflandırma sistemi formülasyonundan sonra geldi. Yuval Ne'eman da aynı yıl, bağımsız bir şekilde sekiz katlı yola benzer bir şema geliştirdi.

Kuark teorisi ortaya çıktığında, diğer parçacıklarla birlikte çok sayıda hadron da "particle zoo" dahilindeydi. Gell-Mann ve Zweig hadronların temel parçacık olmadıklarını, onun yerine kuarklar ve antikuarklardan oluşan bileşik parçacıklar olduklarını ortaya attılar. Modelleri; spin ve elektrik yüklerini tanımladıkları yukarı, aşağı ve garip kuark olmak üzere üç çeşniyi kapsıyordu. Önermeye fizik camiasından gelen ilk tepkiler karışıktı. Kuarkların fiziksel bir varlık mı yoksa o zaman için tam olarak anlaşılmayan bazı kavramların açıklanabilmesi için kullanılan bir soyutlama mı olduğu konusunda bir fikir ayrılığı vardı.

Bir yıl geçmeden Gell-Mann-Zweig modeli için birtakım genişlemeler önerildi. Sheldon Glashow ve James Bjorken, "tılsım" adını verdikleri kuarkların dördüncü çeşnisinin varlığını tahmin ettiler. Bu ekleme; yeni çeşninin zayıf etkileşimin (bu mekanizma kuarkların bozunmasına izin verir) daha iyi açıklanabilmesine olanak sağladığından, bilinen kuark sayısı ile bilinen lepton sayısını eşitlediğinden ve bilinen mezonların kütlelerinin doğru bir şekilde yeniden belirlenmesini sağlayan bir kütle formülü belirttiğinden dolayı önerilmişti.

Stanford Doğrusal Hızlandırıcı Merkezinde (SLAC) 1968 yılında yapılan ve sonuçları 1969'da yayımlanan derin inelastik saçılma deneyleri, protonun daha küçük, nokta benzeri parçacıklardan oluştuğunu ve böylece bir temel parçacık olmadığını gösterdi. O dönemde fizikçiler bu nesneleri kuarklar ile ilişkilendirmek konusunda tereddütlü olduklarından parçacıklar, Richard Feynman'ın türettiği "parton" olarak adlandırdı. Bu deneyler sırasında gözlemlenen cisimler, diğer çeşnilerin de keşfedilmesiyle daha sonra yukarı ve aşağı kuark olarak tanımlanacaktı. Buna rağmen parton, hadronların bileşenlerini (kuarklar, antikuarklar ve gluonlar) tanımlayan ortak bir terim olarak kullanımda kaldı.

Garip kuarkın varlığı SLAC'deki saçılma deneyleri ile dolaylı olarak doğrulandı. Bu, Gell-Mann ve Zweig'ın üç kuark modelinin gerekli bileşeni olmasının yanı sıra, 1947'de kozmik ışınlarda keşfedilen kaon (K) ve pion (π) hadronları için de açıklama getiriyordu. 1970'teki bir araştırmada Glashow, Yannis İliopulos ve Luciano Maiani; çeşni değiştiren nötr akımları açıklayan GIM mekanizmasını ortaya attı. Bu teorik model, henüz keşfedilmemiş tılsım kuarkın varlığına dair yeni kanıtlar oluşturuyordu. Var olması gerektiği düşünülen kuark çeşnisi sayısı 1973 yılında, Makoto Kobayashi ve Toshihide Maskawa başka bir kuark çifti olmasının, CP ihlalinin deneysel gözlemiyle açıklanabileceğini ifade etmesiyle altıya yükseldi.

Tılsım kuarklar Kasım 1974'te, Burton Richter önderliğindeki ekip tarafından SLAC'ta ve Samuel C. C. Ting önderliğindeki ekip tarafından Brookhaven Ulusal Laboratuvarı'nda gerçekleştirilen farklı ve bağımsız deneylerde ilk kez tespit edildi. Tılsım kuarklar; mezonlarda, tılsım antikuarklara bağlı bir şekilde gözlemlendi. Keşfedilen meon için Ting'in J, Richter'ın ise ψ (psi) sembolünü kullanması nedeniyle mezonun resmî adı J/psi mezonu oldu. Bu keşifle birlikte kuark modelinin geçerliliği kabul görüldü.

İlerleyen yıllarda, kuark modelinin altı kuarka genişletilmesi için bir takım öneriler getirildi. Bunlardan Haim Harari 1975'teki makalesinde, diğer kuarklar için "üst" ve "alt" terimlerini kullanan ilk kişi oldu. Alt kuark 1977'de, Leon Lederman'ın liderliğindeki bir ekip tarafından Fermilab'da gözlemlendi. Bu, üst kuarkın varlığına dair bir göstergeydi; zira üst kuarkın yokluğunda alt kuark eşsiz kalmış olacaktı. Üst kuarkın gözlemlenmesi 1995'te, Fermilab'daki CDF ve DØ takımları tarafından gerçekleştirilen deneylerde yaşandı. Bu kuarkın kütlesi, daha önce öngörülenden daha büyüktü.

Etimoloji
Gell-Mann quark (İngilizcede "kuark"ın karşılığı) kelimesini, martıların çıkardığı sesten türetmişti. James Joyce'un Finneganın Vahı (Finnegans Wake) adlı kitabındaki bir şiirde yer alan quark kelimesine rastlayana dek, kavram için kullanmayı düşündüğü bu sesin gerçekteki yazımı konusunda kararsız kalmıştı:

Almanca kökenli olan kelime, bu dilde bir süt ürünü anlamına gelmesinin yanı sıra "saçmalık" anlamı da taşır. The Quark and the Jaguar adlı kitabında Gell-Mann, kuark adıyla ilgili daha ayrıntılı bilgi verir:

Zweig, teorileştirdiği parçacığın dört türü olduğunu düşündüğünden bu parçacık için ace (İngilizcede "as"ın karşılığı) ismini tercih etse de kuark modeli yaygın bir şekilde kabul görünce Gell-Mann'ın kullandığı terim kabul gördü.

Kuark çeşnilerinin isimleri ise farklı nedenlere bağlı olarak verildi. Yukarı ve aşağı kuarklar, taşıdıkları izospinin yukarı ve aşağı bileşenleri olduklarında dolayı bu isimleri aldılar. Garip kuarklar, kuark modeli ortaya çıkmadan yıllar önce kozmik ışınlarda keşfedilen garip parçacıkların bileşenleri olarak keşfedildiklerinde bu şekilde isimlendirildiler ve bu parçacıklar olağandışı uzun yaşam sürelerine sahip oldukları için "garip" olarak anılmaya başladılar. Bjorken ile birlikte tılsım kuark fikrini ortaya atan Glashow, "çalışmamıza charmed quark (İngilizcede "tılsım kuark"ın karşılığı) adını verdik çünkü onun çekirdek altı dünyaya taşıdığı simetriyle büyülenmiş ve sevinmiştik" dedi. Alt ve üst kuark isimleri Harari tarafından, "yukarı ve aşağı kuarkların mantıksal eşleri" oldukları için seçildi. Geçmişte üst ve alt kuarklar, sırasıyla "gerçeklik" ve "güzellik" isimleriyle de anıldı ancak bu isimler büyük ölçüde kullanımdan kalktı.

Yapısı

Elektrik yükü
Kuarklar kesirli elektrik yüküne sahiptir ve bu değer, çeşnisine bağlı olarak temel yükün (e) - ya da + katı olabilir. Yukarı tip kuark adı verilen yukarı, tılsım ve üst kuarkların elektrik yükü + iken; aşağı tip kuarklar olarak adlandırılan aşağı, garip ve alt kuarklar - elektrik yüküne sahiptir. Antikuarklar, eşlerinin tersi elektrik yüküne; yukarı tip antikuarklar - ve aşağı tip antikuarklar  elektrik yüküne sahiptir. Bir hadronun elektrik yükü, barındırdığı kuarkların elektrik yükleri toplamına eşit olduğundan bütün hadronlar tam sayı yüklere sahiptirler. Üç kuarkın (baryonlar), üç antikuarkın (antibaryonlar) ve bir kuark ve bir antikuarkın (mezonlar) kombinasyonu her zaman tam sayı değerini verir. Örneğin atom çekirdeğinin bileşenlerinden iki aşağı kuark ve bir yukarı kuarktan oluşan nötron 0, iki yukarı kuark ve bir aşağı kuarktan oluşan proton ise +1 elektrik yüküne sahiptir.

Spin
Spin büyüklüğü, indirgenmiş Planck sabiti ħ biriminden olan bir vektörle gösterilebilir. Kuarklar için herhangi bir eksen boyunca spin vektörü bileşeninin ölçümü yalnızca +ħ/2 ya da -ħ/2 değerlerini verebildiğinden kuarklar spin  parçacıklar olarak sınıflandırılır. Spinin verilen bir eksendeki -genel kabulle z eksenindeki- bileşeni, + değeri için yukarı ok ↑ işareti ile ve - değeri için aşağı ok işareti ile ifade edilir. Örneğin z ekseni boyunca spini + olan bir yukarı kuark u↑ ile ifade edilir.

Zayıf etkileşim

Bir çeşninin kuarkı, başka bir çeşninin kuarkına sadece, parçacık fiziğindeki dört temel kuvvetten biri olan zayıf etkileşim ile dönüşebilir. W bozonu yayımı veya soğurulması yoluyla herhangi bir türden yukarı tip kuark (yukarı, tılsım ve üst kuarklar) herhangi bir türden aşağı tip kuarka (aşağı, garip ve alt kuarklar) dönüşebilir ya da bu dönüşümün tersi gerçekleşebilir. Bu çeşni dönüşüm mekanizması, bir nötronun (n), bir proton (p), bir elektron (e-) ve bir elektron antinötrinosuna (ve) ayrıldığı beta bozunması radyoaktif sürecine sebep olur (sağ kısımdaki diygram). Bu olay nötrondaki (udd) aşağı kuarklardan birinin sanal bir W- parçacığı yayarak bir yukarı kuarka dönüşmesi ile olur. Sonuçta nötron protona (uud) dönüşür. Sonrasında W- bozonu da bir elektron ve bir elektron antinötrinosuna dönüşür.

Beta bozunması ve onun tersi olan süreç olan ters beta bozunması, pozitron emisyon tomografisi (PET) gibi tıbbi uygulamalarda ve nötrino keşfi gibi yüksek enerji deneylerinde kullanılır.

Çeşni dönüşüm süreci bütün kuarklar için aynı iken her kuark kendi neslinden bir kuarka dönüşme eğilimindedir. Bütün çeşni dönüşümleri için göreli eğilimler Cabibbo-Kobayashi-Maskawa matrisi (CKM matrisi) olarak bilinen bir matematik tablosu ile tanımlanır. CKM matrisi elemanlarının yaklaşık değerleri şu şekildedir:

Buradaki Vij, i çeşnili kuarkın j çeşnili kuarka (veya tam tersi) dönüşümünün eğilimini gösterir.

Leptonlar (yukarıdaki beta bozunması diyagramındaki W bozonunun sağı tarafı) için de bunun eşdeğeri olan Pontecorvo-Maki-Nakagawa-Sakata matrisi (PMNS matrisi) bulunur. CMK ve PMNS matrisleri birlikte bütün çeşni dönüşümlerini tanımlar ancak ikisi arasındaki bağlantı henüz net değildir.

Güçlü etkileşim ve renk yükü

Kuantum renk dinamiğine göre kuarklar, renk yükü olarak adlandırılan bir özelliğe sahiptir. Renk yükünün mavi, yeşil ve kırmızı olmak üzere rastgele belirlenmiş üç türü bulunur. Bunlardan her biri, sırasıyla antimavi, antiyeşil ve antikırmızı olmak üzere birer antirenk ile tamamlanır. Her kuark bir renk taşırken her antikuark da bir antirenk taşır.

Üç rengin farklı kombinasyonları ile yüklenmiş kuarklar arasındaki çekme ve itme sistemi güçlü etkileşim olarak adlandırılır. Güçlü etkileşime, gluonlar denilen kuvvet taşıyıcı parçacıklar aracılık eder. Güçlü etkileşimi tanımlayan teori kuantum renk dinamiğidir. Herhangi bir renk değeri ile yüklenmiş bir kuark, ona karşılık gelen antirengi taşıyan antikuarkla birlikte bir bağlı sistem oluşturabilir; üç (anti)kuark, birer (anti)renk benzer şekilde bağ oluşturacaktır. İki çekici kuarkın sonucu renk nötrlüğü olacaktır ve renk yükü ξ olan bir kuark ile -ξ olan bir antikuarkın bir araya gelmesi 0 renk yükü (veya beyaz renk) ve bir mezon oluşumu şeklinde sonuçlanacaktır. Optikteki eklemeli renk modeline benzer şekilde, her biri farklı renkten olan üç kuarkın veya üç antikuarkın kombinasyonu da beyaz renk yükü ve bir baryon veya antibaryon oluşumu şeklinde sonuçlanacaktır.

Modern parçacık fiziğinde ayar simetrileri, parçacıklar arası etkileşimlerle ilgilidir. SU(3) (genellikle SU(3)c şeklinde kısaltılır) rengi, kuarklardaki renk yüküyle ilgili ayar simetrisidir ve kuantum renk dinamiği için tanımlayıcı simetridir. Kuantum renk dinamiğinin fiziği, üç boyutlu renk uzayında hangi yönlerin mavi, kırmızı ya da yeşil olarak tanındığından bağımsızdır. SU(3)c renk dönüşümleri renk uzayındaki dönmelere denk gelir (matematiksel ifadeyle bir karmaşık uzay). Kuarkların renklerine göre fB, fG, fR alt türleri olan her kuark çeşnisi (f) bir triplet oluşturur: SU(3)c'ün temel temsili altında dönüşen üç bileşenli bir kuantum alanı. SU(3)c'ün yerel olması, güçlü etkileşimin özelliklerini, bilhassa kuvvet taşıyıcıları olarak sekiz gluon türünün varlığını belirler.

Kütle

Kuarkların kütleleri, kuarkın kendi başına olan kütlesini ifade eden çıplak kuark kütlesi ile, kuarkın ve onu çevreleyen gluon parçacık alanının kütlesinin toplamını ifade eden bileşik kuark kütlesi olmak üzere iki farklı şekilde gösterilir. Çoğu hadronun kütlesi, kuarkların kütlelerinden ziyade kuarkları bir arada tutan gluonların kütlelerinden gelir. Gluonlar tabiatları gereği kütlesiz olurken sahip oldukları enerji (özellikle kuantum renk dinamiği bağlanma enerjisi), hadronların kütlelerinin çoğunluğunu oluşturur. Örneğin protonun 938 MeV/c2 olan durgun kütlesine, bileşeni oluşturan üç değerlik kuarkın katkısı 11 MeV/c2 iken geriye kalanın çoğu gluonların kuantum renk dinamiği bağlanma enerjisine atfedilebilir.

Standart Model'e göre temel parçacıkların kütleleri, Higgs bozonu ile bağlantılı olan Higgs mekanizmasından kazanır. Fizikçiler, kütlesi (~171 GeV/c2) olan üst kuarkın kütlesi üzerine yapılacak olan ilerdeki araştırmaların kuarkların ve diğer temel parçacıkların kütlelerinin orijinine dair daha fazla bilgi vereceğini düşünürler.

Özellikler tablosu
Aşağıdaki tablo altı kuarkın başlıca yapısal özelliklerini özetler. Çeşni kuantum sayıları (izospin (I3), tılsım (C), gariplik (S), üstlük (T) ve altlık (B′)) belli kuark çeşnilerine atanmıştır ve kuark temelli sistemlerin ve hadronların niteliklerini gösterir. Baryonlar üç kuarktan oluştuğundan, baryon sayısı (B) bütün kuarklar için +'tür. Antikuarklar için elektrik yükü (Q) ve diğer bütün çeşni kuantum sayıları (B, I3, C, S, T ve B′) ters işaretlidir. Kütle ve toplam açısal momentum kuantum sayısı (J; nokta parçacıklar için spine eşittir) antikuarklarda işaret değiştirmez.

J = toplam açısal momentum kuantum sayısı, B = baryon sayısı, Q = elektrik yükü, I3 = izospin, C = tılsım, S = gariplik, T = üstlük, B′ = altlık. * ± 710 gibi gösterimler ölçüm kesinsizliğini belirtir.

Etkileşen kuarklar
Kuantum renk dinamiğinin tanımladığı gibi kuarklar arasındaki güçlü etkileşime, gluonlar olarak bilinen kütlesiz vektör ayar bozonları aracılık eder. Her bir gluon, birer renk yükü ile antirenk yükü taşır. Parçacık etkileşimlerinin standart referans sisteminde gluonlar, kuarklar arasında sürekli olarak sanal emisyon ve absorbsiyon yolları ile takas edilir. Bir gluon kuarklar arasında taşındığında, hem kuarkta hem de gluonda renk değişimi olur. Örneğin bir kırmızı kuark bir kırmızı-antiyeşil gluon yayarsa, yeşile ya da bir yeşil kuark bir kırmızı-antiyeşil gluon soğurursa kırmızıya dönüşür. Böylece, her kuarkın rengi sürekli değişirken güçlü etkileşim korunmuş olur.

Gluonlar renk taşıdıklarından, diğer gluonları yayma ve soğurma yetisine sahiptirler. Bu da asimptotik özgürlük olarak adlandırılan kuarkların birbirlerine yakınlaşırken aralarındaki renk dinamiği bağlanma kuvvetinin zayıflamasına sebep olur. Diğer taraftan kuarklar arasındaki mesafe arttığında bağlanma kuvveti de güçlenir. Renk alanı gerilmiş bir hâle gelir ve alanı güçlendirmek için uygun renkten daha çok gluon kendiliğinden yaratılır. Belli enerji eşiğinin üzerinde kuark ve antikuark çiftleri üretilir. Çiftler, ayrılmış kuarklar ile bağlanır ve yeni hadronların oluşmasına sebep olur. Kuarkların hiçbir zaman izole bir şekilde görülemeyeceğini söyleyen bu olgu renk hapsi olarak tanımlanır. Bu hadronlaşma süreci, yüksek enerjili çarpışmalarda oluşan kuarkların bir başka yolla etkileşime girmeye başlamasından önce meydana gelir. Buradaki tek istisna, hadronize olmadan önce bozunmaya uğrayabilen üst kuarktır.

Deniz kuarkları
Hadronlar, kuantum sayılarına katkıda bulunan değerlik kuarklar (qv) ile birlikte, deniz kuarkları () olarak bilinen sanal kuark-antikuark (qq) çiftleri içerir. Sanal kuark-antikuark çiftleri, hadronlardaki değerlik kuarkların çevresinde bir çeşit "bulut" veya "zırh" olarak nitelendirilebilecek biçimde olma eğilimindedir. Bu bulut sanal gluonlardan oluşan dıştaki başka bir katmanla tamamlanır. Bu katmanlar çevrelediği değerlik kuarka göre bir renk alır. Kuantum renk dinamiği, değerlik kuarkın antirengini taşıyan buluttaki sanal antikuarkların alanın içinde daha yakın olmalarını sağlar. Örneğin kırmızı bir kuark için, antikırmızı sanal antikuarklar, kırmızı sanal kuark eşlerinden ziyade kırmızı değerlik kuarka yakınlaşma eğiliminde olacaktır.

Kuark maddesinin diğer evreleri

Yeterli düzeyde uç şartlar altında, kuarklar hapisten kurtularak serbest parçacık haline gelebilir. Asimptotik özgürlük boyunca, yüksek sıcaklıkta güçlü etkileşim zayıflar. Nihayetinde renk hapsi kaybolacak ve serbest hareket eden kuarklar ve gluonların son derece sıcak bir plazması oluşabilecektir. Maddenin bu teorik evresine kuark-gluon plazması adı verilir. Bu durum için gerekli olan kesin koşullar bilinmemekle birlikte çeşitli tartışma ve deney konusu olmuştur. 2000'lerdeki tahminler, gerekli sıcaklığın  kelvin olduğunu gösterir. 1980'lerde ve 1990'larda Avrupa Nükleer Araştırma Merkezinde (CERN) yapılan denemelere karşın şimdiye kadar serbest kuarklar ve gluonlar için gereken koşullara hiçbir zaman erişilememiştir. Öte yandan 2000'li yıllarda Göreli Ağır İyon Çarpıştırıcısı'nda gerçekleştirilen deneyler sonucunda "neredeyse kusursuz" akışkan hareketi yapan sıvı benzeri kuark maddesi için kanıtlar bulunmuştur.

Kuark-gluon plazması, ağır kuark çiftlerinin sayı bakımından yukarı ve aşağı kuark çiftlerinden büyük farkla fazla olması ile nitelendirilebilir. Hadronların kararlı olamayacağı kadar yüksek bir sıcaklığa sahip olan Büyük Patlama sonrasındaki 10−6 saniyeden öncesinde, kuark dönemi olarak adlandırılan dönemde, evrenin kuark-gluon plazması ile dolu olduğu düşünülür.

Yeterli düzeyde yüksek baryon yoğunluklarında ve görece düşük sıcaklıklarda kuark maddesinin, zayıf etkileşen kuarkların Fermi sıvısına yozlaşması beklenir. Bu sıvı renkli kuark Cooper çiftlerinin yoğunlaşması ve böylece de yerel SU(3)c simetrisinin kırılması ile karakterize edilebilir. Cooper çiftleri renk yükü barındırdıklarından, buna benzer kuark maddesi evreleri renk süperiletkeni olacaklar; renk yükü, kuark maddesinden hiçbir dirençle karşılaşmadan geçebilecektir.

Notlar

Kaynakça
Özel

Genel

Konuyla ilgili yayınlar

Kuark


Bei den Panamerikanischen Spielen 2007 in Rio de Janeiro, Brasilien wurden vom 25. bis 28. Juli 2007 insgesamt acht Wettbewerbe im Wasserspringen ausgetragen, jeweils ein Einzel- und ein Synchronspringen vom 3-Meter-Brett und 10-Meter-Turm für Frauen und Männer.

Erfolgreichste Teilnehmerin war bei den Frauen Paola Espinosa, die drei Gold- und eine Silbermedaille gewinnen konnte. Bei den Männern waren die Wettbewerbe ausgeglichener, es siegte im Kunstspringen Alexandre Despatie, im Turmspringen José Antonio Guerra und in den Synchronwettbewerben jeweils das US-amerikanische Duo. Insgesamt konnten Athleten aus sechs Ländern Medaillen gewinnen.

Teilnehmer
Insgesamt nahmen 48 Wasserspringer an den Wettbewerben im Wasserspringen teil, 23 Frauen und 25 Männer. Es waren sieben verschiedene Nationen vertreten.

Ergebnisse

Frauen

3-Meter-Kunstspringen

Vorkampf und Finale am 27. Juli 2007.

10-Meter-Turmspringen

Vorkampf und Finale am 25. Juli 2007.

3-Meter-Synchronspringen

Finale am 28. Juli 2007.

10-Meter-Synchronspringen

Finale am 26. Juli 2007.

Männer

3-Meter-Kunstspringen

Vorkampf und Finale am 26. Juli 2007.

10-Meter-Turmspringen

Vorkampf und Finale am 28. Juli 2007.

3-Meter-Synchronspringen

Finale am 25. Juli 2007.

10-Meter-Synchronspringen

Finale am 27. Juli 2007.

Medaillenspiegel

Weblinks
 Offizielle Ergebnisse

2007
Wasserspringen
Schwimmsport (Brasilien)
Wettbewerb im Wasserspringen
Parque Aquático Maria Lenk

Panamerikanische Spiele 2007/Wasserspringen


Tryggð er íslensk kvikmynd frá 2019 eftir Ásthildi Kjartansdóttur. Myndin er byggð á skáldsögunni Tryggðarpantur eftir Auði Jónsdóttur.

Leikarar

 Elma Lísa Gunnarsdóttir sem Gísella
 Enid Mbabazi sem Abeba
 Raffaella Brizuela Sigurðardóttir sem Maria
 Claire Harpa Kristinsdóttir
 Valur Freyr Einarsson
 Theódór Júlíusson
 Sveinn Ólafur Gunnarsson
 Sólveig Guðmundsdóttir
 Nanna Kristín Magnúsdóttir
 Georg Leite

Tilvísarnir

Tenglar

Íslenskar kvikmyndir
Kvikmyndir frumsýndar 2019

Tryggð


An Rhombolytrum rhomboideum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Friedrich Link. An Rhombolytrum rhomboideum in nahilalakip ha genus nga Rhombolytrum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhombolytrum

Rhombolytrum rhomboideum


الإخوان المسلمون في السعودية بدأ نشاط تنظيم الإخوان المسلمين في السعودية بشكل واضح في فترة حكم الملك فيصل بن عبد العزيز ملك السعودية في الفترة بين (1964 - 1975). وقتها كانت العلاقات بين السعودية ومصر والتي كان يرأسها وقتئذ الرئيس الراحل جمال عبد الناصر في أقصى توترها بين الدولتين ذات النظامين السياسيين المختلفين جذريا.

لاحقا وبعد رحيل الرئيس عبد الناصر، وحدوث تقارب بين خلفه الرئيس أنور السادات والملك فيصل بن عبد العزيز، سعى فيصل لإحداث تقارب بين الإخوان والسادات.

سيطر المنتمون للإخوان المسلمين على المناحي التعليمية في الجامعات تحديدا في عقدي السبعينيات والثمانينيات، وكذلك على المنابر الإعلامية خاصة في فترة حكم الملك فيصل في السعودية. إلا أن بعض المحللين حملهم موجة العنف الذي شهدته العربية السعودية في الأعوام الأخيرة.

توترت العلاقات بين النظام السعودي والإخوان في أثناء حرب الخليج الثانية وموقفهم المتوافق مع أغلب مواقف الجماعات الإسلامية في المملكة العربية السعودية والتي تحفظت على مشاركة قوات غير مسلمة في قتال العراق.

لا يعرف على وجه الدقة عدد المنتمين لجماعة الاخوان المسلمين في السعودية،ولكن عبر الإنترنت في المنتديات والمدونات ومواقع التواصل الاجتماعي أعطت مؤشر واضح على وجود قطاعات شعبية تؤيد الاخوان وتتعاطف معهم كما أنه لايوجد لديهم مايسمى «المراقب العام للجماعة» كما في الأردن وسوريا على سبيل المثال، وفي يوم 7 من شهر مارس من عام 2014 أعلنت وزارة الداخلية السعودية في بيان لها أن جماعة الإخوان المسلمين في السعودية وخارجها جماعة إرهابية هي وتنظيمات أخرى وأعلن في البيان تجريم من ينظم إليها أو يمولها أو يؤيدها أو يُبدي التعاطف معها أو يستخدم شعاراتها أو يتواصل معها أو يستخدم ما إعتبره البيان رموزاً للجماعة كإشارة رابعة العدوية مثلا ً في مواقع التواصل الاجتماعي أو خارجها

الوضع القانوني والتنظيمي للإخوان في الداخل السعودي
لا يسمح الدستور (النظام الأساسي للحكم) أو القانون (الأنظمة واللوائح) في السعودية بوجود منظمات مجتمع مدني أو جماعات وأحزاب سياسة، وفِي موسم الحج الموافق سنة 1936 مـ طلب مؤسس جماعة الإخوان المسلمين حسن البنا من الملك عبد العزيز في لقاء جمعهما في مكة ان يسمح له بتأسيس فرع للجماعة في السعودية فرفض الملك طلبه ورد عليه بطريقة دبلوماسية بقوله «كلنا إخوان ومسلمين»  ، الإخوان المسلمين السعوديين هم إيديولوجيا و تيار فكري داخل المجتمع وليسوا جماعة منظمة كباقي الإخوان في الدول الأخرى لكن أشارت تقارير مختلفة إلى وجود تنظيم سري للجماعة داخل المملكة وقال الناشط السعودي وليد أبوالخير انه انتمى إلى التنظيم بمدينة جدة في بداية مراهقته وشبابه قبل ان يتم فصله من قبل الجماعة بسبب خلاف فكري  وحكمت محكمة مصرية على الشيخ السعودي عوض القرني بالسجن 5 سنوات بتهمة الانتماء للتنظيم الدولي للإخوان المسلمين ، في مارس 2014 أعلنت الحكومة السعودية عبر وزارة الداخلية ان الاخوان جماعة إرهابية في السعودية وخارجها .

علاقة الحكومة مع إخوان الخارج
علاقات الحكومة السعودية مع جماعة الإخوان المصرية وبقية فروع الجماعة بالخارج كانت جيدة وأصبحت وثيقة خصوصاً في فترة حكم الملك فيصل في اثناء توتر العلاقات السعودية المصرية في ذلك الوقت واستقبلت السعودية الآلاف منهم معظمهم من مصر وآخرين من سوريا والعراق ودول أخرى وسيطروا على المجال التربوي والتعليمي في المملكة، بدأت نقاط الخلاف والتوتر بين الحكومة والإخوان منذ 1979 حيث وقفوا موقف التأييد للثورة الإسلامية في إيران و وقفوا موقف الحياد من الحرب العراقية الإيرانية و هو عكس الموقف السعودي تماماً لكن العلاقة أصبحت عدائية منذ حرب الخليج الثانية في 1990 بسبب معارضتهم للتحالف الدولي ضد العراق و وجود قوات غربية في المملكة وبعد أحداث 11 سبتمبر هاجم وزير الداخلية السعودي الأمير نايف بن عبد العزيز جماعة الإخوان وانتقد رموزهم مثل حسن الترابي وعبد المجيد الزنداني ونجم الدين أربكان وراشد الغنوشي في لقاء صحفي مع جريدة السياسة الكويتية في 23 نوفمبر 2002 قائلا : إنَّهم هم أصل البلاء ومصدر كل المشكلات، وإنَّهم تسبَّبوا في مشكلات جمَّة للمملكة»، وأضاف: «إن الإخوان لما اشتدَّتْ عليهم الأمورُ لجأوا إلى المملكة فتحملتهم وصانتهم، وفتحتْ أمامهم أبوابَ المدارس والجامعات، لكن مع الأسف لم ينسوا ارتباطاتهم السابقة، فأخذوا يجنِّدون الناس وينشئون التيَّارات، إنهم أساءوا للمملكة كثيراً»، وقال: «عندما غزت العراقُ الكويتَ، جاءنا علماء كثيرون من الإخوان المسلمين فاجتمعوا بالملك وبولي العهد وقلنا لهم: هل تقبلون بغزو دولة لدولة؟، وهل الكويت تهدِّد العراق؟، قالوا والله نحن أتينا فقط لنسمع ونأخذ الآراء، بعد ذلك وصلوا إلى العراق، ونفاجأ بهم يصدرون بياناً يؤيد الغزو العراقيَّ للكويت»  وفِي نوفمبر 2009 أصدرت جماعة الاخوان المصرية بيان يدعو لوقف تدخل الجيش السعودي في الحرب السادسة مع جماعة الحوثي و دعو الملك عبدالله إلى ما وصفوه بحقن الدماء ووقف القتال وأن تدخل السعودية كطرف في الصلح وليس في النزاع وتجاهلت الحكومة السعودية البيان وهاجم الاعلام السعودي موقف الاخوان واعتبروه منحازاً للحوثيين وإيران  ، ومنذ نهاية 2010 ومطلع عام 2011 مع بداية الربيع العربي وبروز الإخوان كقوى حاكمة عزز من نظرة الحكومة السعودية للجماعة بوصفها خطر على الأمن القومي السعودي ودعمت المملكة إزاحة الجيش المصري للإخوان من السلطة في 2013 وتصاعد الخلاف مع الدول الحاضنة والداعمة للإخوان مثل قطر وتركيا في 2014 و2017 .
و في لقاء تلفزيوني مع وزير الدفاع السعودي الأمير محمد بن سلمان اتهم ما وصفه بالإعلام «الإخونجي» بالسعي لضرب العلاقات السعودية المصرية .

تأثير الإخوان على التيارات الإسلامية السعودية
انعكست أفكار الجماعة بالمساهمة بنشوء تيارات إسلامية في الأوساط السعودية قريبة من فكر الإخوان مثل السرورية والصحوة ، وبالمقابل ظهرت تيارات إسلامية في المملكة مناهضة ومناوئة لفكر الإخوان مثل الجامية نسبتاً لمحمد بن أمان الجامي و المدخلية نسبتاً لربيع المدخلي .

علاقة الاخوان بالجهاديين
حمّل الإعلام السعودي جماعة الاخوان جزء من المسؤولية في ظهور العنف و الإرهاب في السعودية وبالأخص أفكار سيد قطب أحد رموز الاخوان وابرز مفكريها وتيار القطبية داخل الجماعة وان هذه الأفكار تشكل جزء من أدبيات تنظيم القاعدة وغيرها من الجماعات الجهادية، وقال أيمن الظواهري زعيم القاعدة وفِي تسجيل اصدرته مؤسسة السحاب الإعلامية بأن السعودي أسامة بن لادن كان إخوانياً في فترة من حياته وكان مسؤولاً عن التنظيم في شبه الجزيرة العربية و كُلف من الجماعة بتوصيل أموال إلى المجاهدين الأفغان عبر الجماعة الإسلامية في باكستان في لاهور واشترطت عليه عدم دخول أفغانستان والمشاركة بالقتال لكنه ترك التنظيم وانشق عنه ودخل إلى أفغانستان كمقاتل  وهذا ما قاله الملك سلمان في إتصال هاتفي مع الرئيس الأمريكي دونالد ترامب في يناير 2017 و ما أكده ولي العهد الأمير محمد بن سلمان في لقائه مع الرئيس الأمريكي في البيت الأبيض في شهر مارس من العام نفسه .

محاكمات
في 17 مايو 2016 جرت أول محاكمة في تاريخ القضاء السعودي بتهمة تأييد الإخوان، وقضت المحكمة الجزائية المتخصصة بحبس وافد مصري بتهمة دعم جماعة الاخوان المسلمين المحظورة في المملكة والمصنفة كجماعة ارهابية إضافة إلى دعم جماعات مسلحة في سوريا .
وامرت جزائية الرياض في حكم ابتدائي بسجن المتهم 4 اعوام إضافة إلى دفع غرامة 5 الاف ريال إضافة إلى الابعاد عن المملكة بعد انتهاء فترة السجن إضافة إلى منعه من العودة إلى البلاد الا بماتقضي به تعليمات الحج والعمرة .
وادانت المحكمة المتهم (مصري الجنسية) بتأييد الجماعات المسلحة بسوريا بينها جماعات ارهابية إضافة إلى تعاطفه مع جماعة الاخوان المسلمين بمصر اثناء حكمهم بحسب اعترافات المتهم .
ووجهت المحكمة تهمة الشروع بالخروج إلى سوريا للقتال ثم رجوعه عن ذلك إضافة إلى علمه برغبة مواطن سعودي بالسفر إلى سوريا دون الإبلاغ عنه إضافة إلى متابعة أعمال قتالية مسجلة على مواقع تابعة للجماعات الارهابية إضافة إلى مخالفة نظام العمل والعمال .

موقف المؤسسة الدينية الرسمية السعودية من الاخوان
قالت هيئة كبار العلماء السعودية إن جماعة الإخوان ليس لهم عناية بالعقيدة، ولا بالسنة، ومنهجهم قائم على الخروج على الدولة؛ إن لم يكن في البدايات، ففي النهايات.
وأضافت أن الإخوان حزبيون يريدون التوصل إلى الحكم، ولا يهتمون بالدعوة إلى تصحيح العقيدة. الإخوان ليسوا من أهل المناهج الصحيحة. وانتقد مفتي السعودية عبد العزيز بن عبد الله آل الشيخ الجماعة وتنظيمات أخرى في تصريحات سابقة بأنها فرق ضالة ومناهجها باطلة وبأنها لا تمت للإسلام بصلة واتهمها بالغلو والتعصب، ولكن في فترات زمنية سابقة وصفت اللجنة الدائمة للإفتاء في رد على سؤال بأن أقرب الجماعات الإسلامية إلى الحق وأحرصها على تطبيقه: أهل السنة وهم أهل الحديث، وجماعة أنصار السنة، ثم الإخوان المسلمون. ونظمت وزارة الشؤون الإسلامية والدعوة والإرشاد (السعودية) محاضرات تحذر من جماعة الاخوان المسلمين ومنهجها.

انظر أيضًا
 الإخوان المسلمون
 مناع القطان
 علي عمر بادحدح
 عبد الله العقيل
 عوض القرني

مراجع

وصلات خارجية
 إخوان الخليج.. مخاض الانتقال من الخفاء إلى العلن, إسلام أون لاين, 20 أبريل 2008م
 الجزء الثالث من مذكرات القرضاوي -ابن القرية والكتاب - 2، القرضاوي نت
 كتاب: السعودية والإخوان المسلمون، محمد أبو الإسعاد، مكتبة المصطفى

سعودية
منظمات مصنفة على أنها إرهابية حسب السعودية
منظمات مقرها في مصر

الإخوان المسلمون في السعودية


තාප භෞතික විද්‍යාවේ දී තාපය ගමන් කිරීම යනු තාප ශක්තිය උණුසුම් වස්තුවක සිට සිසිල් වස්තුවකට ගමන්කිරීමයි. භෞතික වස්තුවක් (උදා - වස්තුවක් හෝ තරලයක්) වෙනත් වස්තුවකට හෝ එහි වටපිටාවට වඩා වෙනස් උෂ්ණත්වයක ඇති විට වස්තුව හා වටපිටාව තාපජ සමතුලිතයකට එළඹෙන පරිදි තාප ගමන් කිරීමක් හෝ තාප හුවමාරුවක් සිදු වේ. තාපය ගමන් කිරීම සැමිවිටම සිදු වන්නේ, උණුසුම් වස්තුවක සිට සිසිල් වස්තුවකටය. මෙය තාප ගති විද්‍යාවේ දෙවන නියමයේ ප්‍රතිඵලයකි. සමීපයේ ඇති වස්තු දෙකක් අතර උෂ්ණත්ව වෙනසක් පවතින විට ඒවා අතර තාප හුවමාරුව වැළැක්විය නොහැකිය. වේගය අඩු කරලීම පමණක් කළ හැකිය.

සමාලෝචනය

මූලික තාපජ ශක්ති ගලා යාම සිදු වන්නේ සන්නයනය, සංවහනය, විකිරණය හෝ මේවායේ එකතුවකින් පමණි. යම් ද්‍රව්‍යයක කලාප වෙනස් වීම නිසා ඇතිවන තාපය සමඟ සම්බන්ධ වන තාප හුවමාරුව (නටන තාපය රැගෙන යන හුමාල වැනි) සංවහන තාප හුවමාරුවේ වෙනස් ආකාර ලෙස සැලකිය හැකිය. එක් එක් අවස්ථාවේ දී තාප හුවමාරුව සඳහා එළවුම් බලය වන්නේ උෂ්ණත්ව අන්තරයයි. සන්නයනය, සංවහනය හා විකිරණය ලෙස හඳුන්වන තාප ගමන් කිරීමේ ක්‍රම 3ක් පවතී. තාපය ගමන් කිරීම තාප පරිවාරක තාප හුවමාරු හා අනෙකුත් උපාංගවල භාවිතයෙන් තාපය ගැලීම අවබෝධ කර ගැනීමට හා පාලනය කිරීමට යත්න දරන ඉංජිනේරුවන්ගේ වැදගත් අංගයකි. තාපය ගමන් කිරීම රසායනික විද්‍යුත් හා යාන්ත්‍රික ඉංජිනේරු විෂය මාලාවල දී උපාධි හා උපාධි අපේක්ෂක විෂයන් ලෙස උගන්වනු ලැබේ.

 තාපය : තාප ශක්තිය උණුසුම් පදාර්ථයක සිට සිසිල් පදාර්ථයකට ගමන් කිරීමක් (තාප ගමන් කිරීමක් මඟින් පදාර්ථයක අභ්‍යන්තර ශක්තිය වෙනස් කළ හැකිය.)
 අභ්‍යන්තර ශක්තිය  : අණු හා ඉලෙක්ට්‍රෝනවලින් යුත් සියලු පදාර්ථවල අඩංගු අභ්‍යන්තර කම්පන ශක්තියයි. (නිරපේක්ෂ ශූන්‍යයේ දී හැර)
 සන්නයනය  : ඉලෙක්ට්‍රෝන විඛණ්ඩනයෙන් හෝ ප්‍රෝටෝන කම්පනයෙන් තාපය ගලායාම (පහත බලන්න)
 සංවහනය  : තරල වැනි චලනය වන මාධ්‍යවල සන්නයනය මඟින් තාපය ගලා යාම. (පහත බලන්න)
 විකිරණය  : විද්‍යුත් චුම්භක විකිරණය හෝ ඊට සමානව ප්‍රෝටෝන මඟින් තාපය ගලා යාම. (පහත බලන්න)
 කලාප වෙනස් වීම : ද්‍රව වීම, ඝන වීම හෝ මිදීම වැනි කලාප වෙනස් වීම් තාපය හා සමඟ සම්බන්ධ විභව ශක්තිය මඟින් තාපය ගලා යාම.
 තාපජ පරිපථ යොදා ගන්නා 1-D යෙදුම් : තාපජ පරිපථ සංකල්පය යොදාගන්නා තාප ගලා යාම විශේෂණ යෙදුමකි.

විද්‍යාව

තාපය ගමන් කිරීම


Fisher's fundamental theorem of natural selection is an idea about genetic variance in population genetics developed by the statistician and evolutionary biologist Ronald Fisher. The proper way of applying the abstract mathematics of the theorem to actual biology has been a matter of some debate.

It states:
"The rate of increase in fitness of any organism at any time is equal to its genetic variance in fitness at that time."

Or in more modern terminology:
"The rate of increase in the mean fitness of any organism, at any time, that is ascribable to natural selection acting through changes in gene frequencies, is exactly equal to its genetic variance in fitness at that time".

History
The theorem was first formulated in Fisher's 1930 book The Genetical Theory of Natural Selection. Fisher likened it to the law of entropy in physics, stating that "It is not a little instructive that so similar a law should hold the supreme position among the biological sciences". The model of quasi-linkage equilibrium was introduced by Motoo Kimura in 1965 as an approximation in the case of weak selection and weak epistasis.

Largely as a result of Fisher's feud with the American geneticist Sewall Wright about adaptive landscapes, the theorem was widely misunderstood to mean that the average fitness of a population would always increase, even though models showed this not to be the case. In 1972, George R. Price showed that Fisher's theorem was indeed correct (and that Fisher's proof was also correct, given a typo or two), but did not find it to be of great significance. The sophistication that Price pointed out, and that had made understanding difficult, is that the theorem gives a formula for part of the change in gene frequency, and not for all of it. This is a part that can be said to be due to natural selection.

Due to confounding factors, tests of the fundamental theorem are quite rare though Bolnick in 2007 did test this effect in a natural population.

References

Further reading

External links

Population genetics
Biological theorems
Evolutionary dynamics
Modern synthesis (20th century)


An Carex lebrunii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni H.Lév.. An Carex lebrunii in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex lebrunii


O Curiosity Stream (legalmente CuriosityStream Inc.  ), também conhecido como Curiosity Channel, é uma empresa de mídia e serviço de streaming de vídeo por assinatura norte-americana que oferece programação de documentários, incluindo filmes, séries e programas de TV. Foi lançado em 2015 pelo fundador do Discovery Channel, John S. Hendricks.  Em 2021, foi relatado que a empresa tinha aproximadamente 20 milhões de assinantes em todo o mundo  em suas plataformas diretas e agregadas.

O Curiosity Stream produz documentários e séries originais e, adicionalmente, apresenta conteúdo de produtores como a BBC e a NHK.

Visualização e parceiros
Em agosto de 2021, a empresa tinha aproximadamente 20 milhões de assinantes   em 175 países.  Em 2019, estava traduzindo seus programas para russo, sérvio, espanhol, português, mandarim e cantonês.

Referências

Serviços de vídeo sob demanda por assinatura
Propriedades da internet estabelecidas em 2015
Empresas de produção cinematográfica dos Estados Unidos
Empresas listadas na NASDAQ

Curiosity Stream


Der Gestriklands Fotbollförbund (dt. Fußballverband von Gestrikland) ist ein regionaler Fußballverband in Schweden. Er ist einer der 24 Mitgliedsverbände des Svenska Fotbollförbundet. Er hat seinen Sitz in Gävle, Norrland und organisiert den Fußballspielbetrieb in der ehemaligen Provinz Gästrikland. Der Verband wurde am 28. März 1915 gegründet und besteht derzeit aus 46 Mitgliedern und wird durch Örjan Ohlström geleitet.

Mitgliedsvereine

Ligabetrieb
(Quelle:)

Herren
 Division 4 – eine Liga
 Division 5 – eine Liga
 Division 6 – zwei Ligen
 Division 7 – drei Ligen
Daneben organisiert der Verband auch eine Nachwuchsliga und eine Alt-Herren-Liga.

Damen
 Division 3 – eine Liga
 Division 4 – drei Ligen

Weblinks
 Gestriklands FF Offizielle Website

Einzelnachweise

Schwedischer Fußballverband
Sport (Gemeinde Gävle)
Regionaler Sportverband (Schweden)

Gestriklands Fotbollförbund