Bandeira branca-azul-branca () é uma bandeira que se tornou um símbolo de protestos anti-guerra em 2022 na Rússia durante a guerra russo-ucraniana (invasão russa da Ucrânia). A bandeira foi mencionada pela primeira vez no Twitter em 28 de fevereiro de 2022, após o que se espalhou entre as forças de oposição russas. Segundo os ativistas, a bandeira é antes de tudo um símbolo de união das pessoas pela paz e liberdade. A continuidade com a versão anterior da bandeira de Veliky Novgorod também foi notada. Uma das instituições de governo mais importantes da República de Novgorod era a "Câmara de Novgorod", que limitava os poderes do príncipe em contraste com o principado de Vladimir-Suzdal.

Padronização de tamanho e cor

História

O primeiro lugar conhecido a usar a bandeira branca-azul-branca foi o site do estado virtual da República de Novgorod ("República de Novgorod"), que apareceu em 2006 (as primeiras páginas do site no arquivo da web datam de 2010). A bandeira foi baseada na então bandeira oficial de Veliky Novgorod. Segundo o criador do site, o programador americano Martin Posthumus, o projeto foi concebido como um exemplo de uma história alternativa em que as tropas da República de Novgorod derrotaram as tropas do Principado de Moscou na Batalha de Shelon.

Em um post datado de 25 de novembro de 2013, um usuário de LJ truvor mencionou a bandeira branca-azul-branca de Novgorod "sem o brasão de Catarina" como "uma ótima escolha para nossa futura república". Segundo ele, "Novgorod, mesmo completamente destruído e pisoteado, é um fantasma da Rússia real. A Horda, que se apropriou da história da Rússia, sente inconscientemente a ameaça da insurreição da Rússia do túmulo em Novgorod".

Foi proposto pela primeira vez para uso como bandeira alternativa da Rússia pelo usuário do LiveJournal Andrei Chudinov em 22 de agosto de 2019.

Em conexão com os protestos contra a guerra, foi mencionado pela primeira vez no Twitter em 28 de fevereiro de 2022 e foi amplamente aceito pelas forças da oposição. Foi usado em protestos anti-guerra em Tbilisi, Geórgia, bem como na Alemanha, em Chipre e Yekaterinburg, Rússia.

Segundo ativistas, simboliza a luta pela paz e liberdade de pensamento. A combinação de cores também lembra a antiga bandeira de Veliky Novgorod como memória das tradições da República de Novgorod. Segundo o site oficial da bandeira, é um símbolo da futura 'Rússia Livre', que não parasita os símbolos do passado, livre de associações com imperialismo, militarismo e líderes autoritários da Rússia.

Segundo alguns ativistas, a principal diferença da bandeira russa - a falta de uma faixa vermelha - é um símbolo de protesto, pois rejeita o culto da guerra, da expansão militar, mostra uma nova página na história russa, onde não há lugar por autocracia, militarismo, violência e sangue. Segundo eles, a aparência da bandeira foi inspirada nos símbolos do período estatal de Veliky Novgorod, que, segundo ativistas, era o centro da República de Novgorod e é o único candidato ao título de verdadeira democracia na história da Rússia. A semelhança com a bandeira do BCHB é chamada de simbolismo especial. As próprias cores, segundo alguns ativistas, caracterizam a paz, a pureza, a prudência (branco), assim como a verdade e a justiça (azul).

A faixa azul do meio está próxima da cor da bandeira russa, que foi usada entre 1991 e 1993.

Membros da Legião da Liberdade da Rússia (), composta por russos que desertaram das Forças Armadas Russas para a Ucrânia, se junto a Legião Internacional de Defesa Territorial da Ucrânia, foram vistos usando a bandeira como símbolo.

A oposição das autoridades
Em 6 de março de 2022, uma moradora de Moscou, Anna Dubkova, foi detida por um policial como parte do plano de "interceptação" por causa da bandeira branca-azul-branca colocada em seu carro. O protocolo afirma que a bandeira é um símbolo de "... protestos anti-guerra espalhados entre as forças da oposição". O tribunal condenou Anna Dubkova a 15 dias de prisão nos termos do artigo 19.3 do Código de Ofensas Administrativas.

Galeria

Sinalizadores semelhantes

Referências

Ligações externas
 Sinalizar site

Guerra Russo-Ucraniana
Invasão da Ucrânia pela Rússia (2022–presente)
Bandeiras da Rússia
Manifestações e protestos na Rússia

Bandeira branca-azul-branca


Agrilus angustus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Chevrolat, 1835.

Referências

angustus

Agrilus angustus


An Oberonia falcata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George King ngan Robert Pantling. An Oberonia falcata in nahilalakip ha genus nga Oberonia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oberonia

Oberonia falcata


Doc. dr. fra Mirko Juraj Mataušić (Samobor, 1944. – Zagreb, 14. studenoga 2014.), franjevac, teolog novinar i urednik.
U Red manje braće u Hrvatsku franjevačku provinciju sv. Ćirila i Metoda ušao je 30. srpnja 1961., a svečane zavjete položio je 8. prosinca 1969. godine. Za svećenika je zaređen u Zagrebu 27. lipnja 1971.
Doktorirao je povijest hrvatskoga katoličkoga tiska u Salzburgu 1984. godine. Bio je svećenik u dušobrižništvu hrvatskih radnika u inozemstvu i domaćih vjernika u Njemačkoj i Austriji. Nakon povratka u Hrvatsku bio je urednik periodike u Kršćanskoj sadašnjosti te provincijal Hrvatske franjevačke provincije sv. Ćirila i Metoda. Bio je inicijator, suosnivač i dugogodišnji predsjednik Društva katoličkih novinara u Jugoslaviji (1988. – 1991.) i Hrvatskoga društva katoličkih novinara (1990. – 2000.). Utemeljio je i ekumensku agenciju Kršćansku informativnu službu, a prema nalogu Hrvatske biskupske konferencije osnovao je Hrvatski katolički radio i bio njegov prvi direktor i glavni urednik (1994. – 2000.). Godine 2003. Hrvatsko društvo katoličkih novinara dodijelilo mu je nagradu za životno djelo.

Autor je brojnih stručnih i znanstvenih članaka o medijima i komunikaciji te voditelj i suradnik istraživačkih znanstvenih projekata. Predavao je na Hrvatskim studijima Sveučilišta u Zagrebu te na Katoličkome bogoslovnom fakultetu. Od 2003. do 2008. godine bio je pročelnik Odjela novinarstva, odnosno komunikologije na Hrvatskim studijima Sveučilišta u Zagrebu, a na Katoličkom bogoslovnom fakultetu od 2000. do 2013. predavao je izborni predmet Sredstva društvenog priopćavanja i pastoralno djelovanje.
Bio je član Odbora Hrvatske biskupske konferencije za sredstva društvene komunikacije i različitih međunarodnih novinarskih udruga i tijela. Autor je više knjiga, a vodio je brojne seminare i radionice medijske te psihološko-pastoralne tematike.

Životopisi, Zagreb
Hrvatski franjevci
Hrvatski novinari

Mirko Mataušić


Die Alte Börse am Berliner Lustgarten befand sich zwischen 1739 und 1893 an der nordöstlichen Ecke des Lustgartens am Ufer der Spree. Heute befindet sich dort eine Grünfläche linkerhand des Berliner Doms.

Die Börse im Neuen Lusthaus

Im Rahmen seiner Bemühungen, den Raum des Lustgartens praktischer zu nutzen, ließ der Soldatenkönig Friedrich Wilhelm I. nach 1713 den kunstvollen Garten, den sein Großvater, der Große Kurfürst, und sein Vater König Friedrich I. angelegt hatten, in einen sandigen Exerzierplatz (Paradeplatz) verwandeln. Das sogenannte "Neue Lusthaus" am nordöstlichen Ende des Lustgartens, in dem vorher galante Festlichkeiten stattgefunden hatten, überließ er dem französischen Unternehmer Jean Barraband für die Einrichtung einer Tapetenmanufaktur.

Nach dem Konkurs der Tapetenmanufaktur übertrug der König mit Kabinettserlass vom 27. März 1738 der Berliner Kaufmannschaft, die ihn immer wieder um ein passendes Grundstück gebeten hatte, schließlich das Neue Lusthaus für ihre Börsengeschäfte. Im als Grotte ausgebauten Erdgeschoss des Gebäudes wurde eine Werkstatt für die königlichen Bildhauer untergebracht.

Die erste Börsensitzung im Obergeschoss des Lusthauses fand am 25. Februar 1739 statt.

Neubau des Börsengebäudes
Im Jahr 1798 wurde das "Neue Lusthaus", das inzwischen baufällig geworden war, zugunsten eines Neubaus für die Börse, der an derselben Stelle errichtet wurde, abgerissen. Das neue Börsengebäude wurde nach Plänen von Christian Friedrich Becherer, dem Leiter des Oberhofbauamtes, errichtet, der sowohl außergewöhnlich gute Beziehungen zum König als auch zur Berliner Kaufmannschaft unterhielt. Die Bauleitung wurde Paul Ludwig Simon übertragen. Das Gebäude wurde 1802 vollendet, aber erst am 7. August 1805 feierlich eingeweiht.

Baubeschreibung

Becherer entwarf das Börsengebäude als zweiflügeligen Bau im rechten Winkel. Die Front zum Lustgarten bestand aus sieben Achsen. Der längere Gebäudetrakt zum Dom hatte zwölf Achsen. Die Front in Richtung der heutigen Museumsinsel hatte sechs Achsen.

Auf der Hofseite des dreigeschossigen Baus trat im Erdgeschoss der Börsensaal halbrund hervor. Die Börse beeindruckte vor allem durch die prächtige, dem Lustgarten zugewandte Hauptfassade. Auch die auf das königliche Waschhaus und den Dom orientierte Nebenfassade, von der sich eine Zeichnung Becherers erhalten hat, entsprach den Anforderungen an Pracht, Eleganz und "Kolossalität". Gleiches galt für die Hofseite. Alle Fassaden verband die ausgewogene Proportionierung sowie die Wiederkehr wesentlicher Gestaltungsmerkmale. Der Entwurf von Becherer hatte für die Kaufmannschaft, die den Bau finanzieren musste, den größtmöglichen wirtschaftlichen Nutzen, konnte sie doch durch Vermietung der dritten Etage einen Teil der Unterhaltungskosten amortisieren.

Börsenleben

Im Winter wurde die Börse von 13 bis 15 Uhr im Börsensaal abgehalten, im Sommer unter der Kolonnade. Im darüberliegenden Geschoss befanden sich zweckmäßig und geschmackvoll eingerichtete Klubräume, in denen die Börsianer zusammenkommen konnten. Hier gab es auch einen Lesesaal, wo Zeitungen des In- und Auslands zur Verfügung standen. An der Finanzierung und am Betrieb des Gebäudes wurden die Berliner Kaufmannschaft sowie weitere interessierte Kreise (die Elbschiffergilde, konzessionierte Fabrikanten, jüdische Kaufleute und Bankiers) beteiligt.

Neue Nachbarn: Maschinenhaus und Königsfriedhof Campo Santo

Im Rahmen der mit dem Bau des Königlichen Museums (heute: Altes Museum) einhergehenden Neugestaltung des Lustgartens wurde 1832 nördlich der Alten Börse ein Maschinenhaus errichtet, in dem eine Dampfmaschine zum Betrieb der neuen Lustgarten-Fontäne untergebracht war. Neben dem Maschinenhaus erhob sich ein über 20 Meter hoher Schornstein, aus dem regelmäßig schwarzer Qualm aufstieg.

Im Zusammenhang mit den Plänen König Friedrich Wilhelms IV. für einen Neubau des Berliner Doms wurde 1845 das Königliche Waschhaus neben der Börse abgerissen. An der Stelle dieses profanen Gebäudes wurde bis 1848 ein hoch ummauerter Begräbnisplatz für die königliche Familie der Hohenzollern eingerichtet, von König Friedrich Wilhelm IV. auch "Campo Santo" genannt. Die hohe Mauer dieser Anlage beschattete von nun an in bedrängender Weise die Südwestseite des Börsengebäudes (vgl. Abbildung).

Umzug in die Burgstraße
Im Jahr 1863 bezog die Berliner Börse den repräsentativen Neubau Friedrich Hitzigs an der Burgstraße, auf der östlichen Seite der Spree, ein Zeichen für den wirtschaftlichen Aufschwung Berlins in der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts. Die beiden Börsensäle in dem neuen Gebäude waren seinerzeit die größten Säle in ganz Berlin. Das alte Börsengebäude wurde zunächst von der Bergakademie, später vom Orientalischen Seminar der Universität Berlin genutzt.

Abriss des alten Börsengebäudes
Im Rahmen der vorbereitenden Arbeiten für einen Neubau des Berliner Doms am Lustgarten nach Plänen des Architekten Julius Raschdorff, der 1894 begann, wurde das Gebäude der Alten Börse 1893 abgerissen (siehe Foto).

Literatur
 Elke Blauert, Katharina Wippermann (Hrsg.): Neue Baukunst. Berlin um 1800. Nicolai Verlag, Berlin 2007, ISBN 978-3-89479-401-9.
 Richard Borrmann: Die Bau- und Kunstdenkmäler von Berlin. Verlag Julius Springer, Berlin 1893.
 Rolf Bothe et al.: Stadtbilder. Berlin in der Malerei vom 17. Jahrhundert bis zur Gegenwart. Verlage: Willmuth Arenhövel, Nicolaische Verlagsbuchhandlung. Berlin 1987, ISBN 3-87584-212-X.
 Johann Christian Gädicke: Lexicon von Berlin. Berlin 1806.
 Albrecht Geyer: Geschichte des Schlosses zu Berlin. Berlin 1936 (zwei Bände). Neuausgabe (von Bd. 1 und 2 in einem Buch) durch die Nicolaische Verlagsbuchhandlung GmbH, Berlin 2010, ISBN 978-3-89479-628-0.
 F. Hitzig: Die Börse in Berlin. In: Zeitschrift für Bauwesen. Jahrgang 15 (1865) Tafeln 19–30, Jg. 16 (1866), Sp. 145–160, Tafeln 9–9a. Digitalisate im Bestand der Zentral- und Landesbibliothek Berlin.
 W. Mila: Berlin oder Geschichte des Ursprungs, der allmähligen Entwickelung und des jetzigen Zustandes dieser Hauptstadt. Nicolaische Buchhandlung, Berlin und Stettin 1829.
 Friedrich Nicolai: Beschreibung der Königl. Residenzstädte Berlin und Potsdam. Berlin und Stettin 1786. Drei Bände.
 Georg Schweitzer: Berliner Börse. In: M. Reymond et al. (Hrsg.): Berliner Pflaster. Verlag von W. Pauli, Berlin 1891. S. 313–336.
 Folkwin Wendland: Der Lustgarten am Berliner Schloß. In: Jahrbuch für die brandenburgische Landesgeschichte. Bd. 20 (1969), S. 94–139.

Einzelnachweise

Abgegangenes Bauwerk in Berlin
Erbaut in den 1790er Jahren
Zerstört in den 1890er Jahren
Architektur (Preußen)
Wirtschaft (Preußen)
Berlin-Mitte
Wertpapierbörse
Ehemaliges Unternehmen (Berlin)
Finanzdienstleister (Berlin)
Ehemaliger Finanzdienstleister

Alte Börse (Lustgarten)


L'éruption de tornades des  et  aux États-Unis est un ensemble d'au moins  qui se sont formées sur le centre-est du pays. Un front froid très actif, traînant au sud-ouest d'une importante dépression passant sur les Grands Lacs, a traversé la région qui était recouverte d'une masse d'air instable et très humide pour la saison. Cette situation a favorisé la formation d'orages violents dans la vallée du Mississippi le . Un premier orage supercellulaire se forma dans l'est de l'Arkansas, puis traversa près de , occasionnant de nombreuses tornades dans le Tennessee, le Mississippi, le Missouri, le Kentucky, l'Illinois et l'Indiana. S'il avait été confirmé qu'il s'agissait d'une seule tornade par le National Weather Service, cela aurait dépassé l'événement du  appelé la « Tornade des trois États » en termes de longueur de trajectoire. Cependant, un rapport de l'organisme démontre qu'il s'agissait de plus d'une tornade dont la plus longue a parcouru .

D'autres tornades ont touché des parties de l'est du Missouri, du sud de l'Illinois, de l'ouest et du centre du Tennessee, ainsi que de l'ouest et du centre du Kentucky en fin de soirée jusqu'à la nuit suivante, y compris trois tornades intenses qui ont frappé Bowling Green (Kentucky), Edwardsville (Illinois) et Defiance (Missouri). Le matin du , ayant atteint le sud de l'Alabama, les lignes orageuses s'affaiblirent progressivement. Au moins 88 personnes ont été tuées par les tornades, dépassant en nombre la tornade de Vicksburg, Mississippi, du  en tant qu'événement tornadique de décembre le plus meurtrier jamais enregistré aux États-Unis.

Évolution météorologique

Le , le Storm Prediction Center (SPC) délimite une zone légèrement à risque, dans une grande partie de la vallée du Mississippi. Prévoyant un événement météorologique violent, les prévisionnistes ne peuvent alors pas encore définir l'étendue de l'instabilité. Le lendemain, le SPC prévoit des orages violents dans une zone s'étendant du sud-est de l'Arkansas au nord-est de l'Indiana.

Un creux barométrique se forme au centre des Grandes Plaines où une forte instabilité et humidité règne. Le matin du , le SPC étend la zone à risque du nord-est de l'Arkansas au sud de l'Illinois. Les prévisionnistes indiquent alors que les conditions atmosphériques pourraient favoriser le développement de supercellules orageuses durant la nuit, capables de produire de fortes tornades ayant une longue trajectoire.

Le  à  (), le SPC émet une première veille de tornade dans la zone la plus à risque, qui englobe le centre et l'est de l'Arkansas, l'ouest du Tennessee, le nord-ouest du Mississippi, le sud-est du Missouri, ainsi que le sud de l'Illinois et de l'Indiana. Les premiers orages apparaissent dans le centre du Missouri un peu plus d'une heure plus tard, évoluant vers le sud et le centre de l'Arkansas. Bien qu'assez faibles, ceux-ci s'organisent en supercellules à mesure qu'ils progressent vers l'est dans une atmosphère très humide et instable.

Un des orages à se transformer en supercellule progresse sur  pendant plusieurs heures, de l'est de l'Arkansas au Kentucky, produisant plusieurs tornades intenses sur son passage. D'autres orages violents, dont certains comportent des supercellules, se développent dans la vallée du Mississippi, donnant d'autres tornades intenses. Ils se sont fusionnés en une ligne de grain, s'étendant de l'est du Kentucky au sud de l'Alabama, qui s'affaiblit progressivement jusqu'à l'aube du .

Tout au long de la nuit, le National Weather Service (NWS) émet 146 alertes de tornades, dans l'Arkansas, le Tennessee, le Missouri, le Mississippi, le Kentucky, l'Illinois et l'Indiana. Huit d'entre elles atteignent le plus haut degré d'alerte possible (), un record depuis le  (trois alertes avaient été émises).

Impact

La tempête hivernale associée au front froid a traversé le nord des États-Unis et le centre du Canada, laissant les premières accumulations de neige mesurables de la saison en Utah et jusqu'à  dans les montagnes du sud du Wyoming au Colorado. Au Minnesota et dans les Dakotas, certaines villes ont reçu plus de  de neige alors que Minneapolis-Saint Paul en compilait , ce qui a paralysé la région.

Le système a aussi donné des rafales allant jusqu'à  dans le Michigan et le nord de l'Indiana. Près de  se sont retrouvés sans électricité dans le Michigan à cause de la tempête tandis que plus de  ont été privés d'électricité dans le Wisconsin. Les rafales, précédées de pluie verglaçante par endroits, ont atteint  sur les lacs Érié et Ontario, le sud de l'Ontario, le sud et l'est du Québec. Plus de  ont perdu l'électricité au Québec et  en Ontario.

Les orages générés par le front froid lui-même ont causé des dommages indépendamment des tornades. Ainsi, les 10 et , le Storm Prediction Center a reçu plus de 24 signalements de grosse grêle et plus de 500 de dommages par des rafales descendantes du Midwest à l'Alabama. Les vents ont renversé des arbres, des structures comme des toits et des poteaux électriques alors que la grêle causait des dommages aux maisons et véhicules. Ainsi, plus de  et entreprises ont perdu l'électricité dans les huit États frappés par les orages, dont plus de  au Tennessee, au moins  de Duke Energy et d'autres distributeurs en Indiana et plus de  au Kentucky.

Tornades

Dans l'ensemble, huit États ont été touchés par les tornades, les dommages les plus importants se sont produits dans l'Arkansas, le Tennessee, le Missouri et le Kentucky. De nombreuses communautés ont vu leurs maisons particulièrement endommagées, certaines se sont effondrées et réduites en ruines. Les feuilles et les branches des arbres ont été complètement enlevées dans certaines régions, et un affouillement du sol s'est produit. La tornade la plus intense et de plus longue durée est celle qui détruisit une bonne partie de Mayfield et Dawson Springs au Kentucky. Elle a atteint l'intensité EF4 avec des vents estimés à  et a sévi sur une distance de . Au moins 88 personnes ont été confirmées mortes après les tornades, dont plus de 74 dans le Kentucky.

Arkansas

La supercellule qui produisit plusieurs tornades dans quatre États a commencé à présenter une rotation en surface au sud-ouest de Searcy, Arkansas, vers  () le . À , le bureau du National Weather Service à North Little Rock a émis la première alerte de tornade pour des sections des comtés de Jackson, Lawrence, White et Woodruff. L'une des premières tornades associées au système a touché l'ouest du comté de Poinsett, près de Weiner, vers . Environ quinze minutes plus tard, des observateurs ont signalé une importante tornade près de Greenfield, déclenchant un alerte de tornade pour des parties des comtés de Poinsett, Craighead et Mississippi (y compris les zones au sud de Jonesboro).

La première tornade majeure de l'éruption a touché le nord-est du comté de Craighead, juste au nord-est de Lake City, à  (). D'une largeur estimée de , elle s'est dirigée vers le nord-est, atteignant Monette vers . Une maison de retraite a été touchée par la tornade, tuant une personne et piégeant 20 autres résidents et employés Cinq personnes ont aussi été grièvement blessées. Les routes 135 et 139 ont été fermées près de la ville en raison de la chute de lignes électriques La tornade a ensuite traversé le nord-ouest du comté de Mississippi, entrant dans la partie nord de Leachville à . La tornade a causé des dommages importants à un magasin Dollar General, tuant une femme qui travaillait comme directrice adjointe du magasin. Elle a finalement traversé la frontière dans le Dunklin au Missouri 10 minutes plus tard.

Une autre tornade développée à partir d'une supercellule, qui s'est formée le long de la ligne de grain se déplaçant dans le centre et l'est de l'Arkansas tard dans la soirée, a touché le comté de Poinsett, frappant la ville de Trumann peu après . Des dégâts importants ont été signalés dans la ville dont le toit arraché du bâtiment du service d'incendie et une maison de soins infirmiers endommagée. Personne n'a cependant été blessé alors que le bâtiment avait été évacué avant que la tornade ne frappe. Une semi-remorque s'est renversée sur l'Interstate 555 au sud-ouest de Trumann à cause des rafales descendantes (non tornadiques) associées à la supercellule. Il a laissé échapper du gaz naturel sur l'autoroute ce qui en a entraîné sa fermeture pendant la majeure partie de la soirée.

Illinois

Une tornade a touché le comté de Madison, juste au nord-ouest de l'intersection des autoroutes 255 et 270, à  le soir du . Elle a atteint une largeur de  et une intensité de EF3 alors qu'elle se dirigeait vers le nord-est jusqu'à Edwardsville peu après . Selon la police de la ville, au moins six personnes sont mortes lors de l'effondrement partiel d'un entrepôt local d'Amazon où les travailleurs de nuit commençaient leurs quarts de travail et plusieurs employés assistaient à une fête de Noël. Des images par drones montraient un toit partiellement effondré et un intérieur éviscéré du bâtiment. La tornade a soufflé le toit du bâtiment et un mur de  s'est également effondré.

Entre 50 et 100 personnes ont également été piégées dans les zones intactes de l'entrepôt. Environ 30 personnes ont été amenées au poste de police de Pontoon Beach dans un bus pour une évaluation plus approfondie et une personne a été transportée par hélicoptère à un hôpital voisin.

Kentucky
Le gouverneur du Kentucky, Andy Beshear, a déclaré que le nombre de morts pourrait atteindre plus de 100 dans tout l'État à la suite du passage de tornades. Les pannes de courant causées par les orages ont conduit le bureau de Paducah du National Weather Service à transférer temporairement ses responsabilités d'avertissement au bureau de Springfield (Missouri). Les stations de radiométéo de la NOAA exploitées par le bureau de Paducah ont aussi temporairement cessé d'émettre dans certaines parties de l'État au plus fort des événements. Les tornades les plus significatives sont décrites ci-dessous.

Tornade de Mayfield-Dawson Spring-Bremen

La tornade qui a touché le nord-est de l'Arkansas, et frappé Monette, s'est dissipée dans le comté d'Obion au Tennessee mais sa supercellule-mère a continué et traversé au Kentucky. Elle a alors développé une nouvelle tornade de longue trajectoire près de la communauté de State Line vers  (). Celle-ci a frappé Cayce vers  et s'est déplacée vers le nord-est à travers les communautés rurales des comtés de Fulton et Hickman. Se déplaçant à  parallèlement à l'Interstate 69 et la route 45 dans le comté de Graves, la tornade a ensuite frappé Mayfield à  à l'intensité de EF4. Une minute plus tard, le bureau du National Weather Service à Paducah a émis une alerte d'urgence de tornade pour Mayfield. L'analyse radar a indiqué que la tornade avait soulevé des débris jusqu'à  dans les airs alors qu'elle traversait le nord-est de la ville. L'un de ces débris, une photographie de 1942 provenant de Dawson Springs détruit 75 %, s'est retrouvé à près de  de là à New Albany (Indiana).

La plupart des structures de Mayfield ont été lourdement endommagées ou détruites. Des dommages sérieux se sont produits à plusieurs structures dans le district commercial du centre-ville, y compris l'hôtel de ville. Le palais de justice du comté de Graves a subi d'importants dommages au toit, la tour de l'horloge a été arrachée et certains des murs extérieurs de l'étage supérieur ont été renversés. La caserne des pompiers et le poste de police de la ville ont également été détruits. Le centre d'opérations d'urgence de la ville a perdu la capacité de transmettre des communications radio. Environ 110 personnes furent piégées dans l'usine de bougies de Mayfield Consumer Products lorsque la tornade a frappé l'installation. Dans la soirée du , les autorités municipales ont déclaré que huit personnes y étaient décédées et que huit autres étaient toujours portées disparues.

À Bremen, dans le comté de Muhlenberg, le nombre de morts s'élevait à 12, avec des victimes âgées de 5 mois à 75 ans. Parmi les décès figurait le juge de district Brian Crick qui représentait les comtés de Muhlenberg et McLean. La nouvelle fut confirmé dans une déclaration de la Cour suprême du Kentucky. Plusieurs résidents ont subi des blessures qui ont nécessité des soins médicaux. Un grand nombre d'arbres sont tombés et de nombreuses maisons ont été détruites.

Tornades de Bowling Green

Une autre tornade a touché le sol près de Bowling Green et s'est approchée du centre-ville vers  le . Cette EF3 s'est développée sur le bord arrière d'une supercellule essaimé d'une ligne d'orages violents sur l'ouest du Tennessee tard dans la soirée du 10. L'arrivée nocturne de la tornade a été remarquée en direct quand la caméra de reportage d'une station de télévision pointée vers la ville a capturé une panne de courant générale alors que plusieurs lignes électriques étaient arrachées. D'importants dégâts ont été signalés et au moins 11 décès ont été signalés dans la région à proximité du comté de Warren selon les médias, en plus d'un nombre inconnu de blessés. Les complexes d'appartements et les usines du côté ouest de la ville ont subi les dommages les plus graves.

Une deuxième tornade de force EF2 s'est formée dans la partie sud-est de Bowling Green avant de se déplacer vers le nord-est dans la région de Plum Springs, croisant le chemin de la première tornade. Cette tornade a détruit et déraciné de nombreux arbres et détruit trois granges.

Missouri
Une tornade EF3, presque EF4, s'est développée près de la route 94, au nord-ouest d'Augusta à . Elle s'est dirigée vers le nord-est à travers les comtés de St. Charles et de St. Louis sur  et un corridor atteignant une largeur maximale de . La tornade a causé d'importants dégâts à Defiance. Dans le comté de St. Charles, une femme de 84 ans est décédée et trois autres personnes ont été blessées, dont une grièvement, en raison de l'effondrement de bâtiments. Les employés du bureau de St. Louis du National Weather Service, situé dans le comté de St. Charles, ont été contraints de se mettre à l'abri et de transférer temporairement les opérations à un autre bureau alors que la tornade est passée près de l'installation.

Tennessee
Trois décès (deux dans le comté d'Obion et un dans le comté de Lake) ont été confirmés par des responsables de la gestion des urgences du comté d'Obion et de l'agence de gestion des urgences du Tennessee. Une quatrième personne est morte dans le comté de Shelby. Plus de  ont été privées de courant dans l'État.

Une tornade intense et de longue trajectoire a touché d'abord Newbern dans le comté de Dyer à  et s'est déplacée vers le nord-est à travers la ville, avec une intensité EF1, où plusieurs maisons ont subi d'importants dommages au toit et des arbres ont été cassés ou déracinés. Se déplaçant ensuite vers le nord-est, la tornade a traversé le comté de Gibson et a frappé Kenton, où des dommages importants ont été signalés. Elle a ensuite coupé le sud-est du comté d'Obion avant d'entrer dans le comté de Weakley.

Après être passée au nord de Sharon, la tornade a atteint l'intensité EF3 et a causé de graves dommages au centre-ville de Dresden, avec de nombreuses maisons détruites et une personne blessée. La tornade s'est ensuite déplacée dans le comté de Henry à l'intensité EF3, détruisant une maison mobile et la projetant de l'autre côté de la rue. Elle a ensuite détruit plusieurs bâtisses et arraché tout sur son passage qui s'est étiré sur  jusqu'au lac Kentucky.

La tornade a touché ensuite l'extrême sud-est du comté de Calloway dans le Kentucky avant de revenir au Tennessee, toujours à l'intensité EF2. Des dommages structurels et trois blessés ont été signalés dans le comté de Stewart sur  avant que la tornade ne traverse au Kentucky pour la deuxième fois, y passant sur Lafayette et à Pembroke dans le comté de Christian.

Aide
Le , le président américain Joe Biden a approuvé une déclaration fédérale d'urgence pour l'État du Kentucky. Le lendemain, il a approuvé une déclaration de catastrophe majeure pour le Kentucky et a également déclaré qu'il approuverait les déclarations d'urgence pour d'autres États s'ils les soumettaient. Celles-ci ont finalement été soumises par le Tennessee et l'Illinois le .

Le , neuf comtés du Tennessee ont reçu une aide fédérale d'urgence en raison des dommages causés par les tornades. Le , le gouverneur Beshear a déclaré l'état d'urgence pour certaines parties de l'ouest du Kentucky, annoncé la création d'un fonds de secours en cas de tornades et a demandé aux gens de donner du sang.

Plusieurs groupes d'aide aux sinistrés et humanitaires, tels que la Croix-Rouge américaine, l'Armée du Salut, les Services communautaires adventistes et Vision mondiale se sont mis à l'œuvre. Ils collectent des dons et se rendent ou expédient des articles de secours dans les zones touchées pour fournir de l'aide. Au moins  se sont retrouvées sans abri ou ont vu leurs propriétés gravement endommagées. Les parcs d'État du Kentucky ont fourni un logement gratuit à ceux qui ne pouvaient pas rentrer chez eux. Jusqu'à 450 membres de la Garde nationale ont été activés pour aider à la récupération dans le Kentucky. Plusieurs pompiers volontaire du canton de Crescent en Pennsylvanie prévoyaient de se rendre à Mayfield dès le  pour aider au nettoyage et en apportant des fournitures données.

Controverses

Mayfield
Plusieurs travailleurs de l'usine de bougies de Mayfield Consumer Products qui a été détruite lorsque la tornade qui a touché Mayfield au Kentucky, ont allégué que les superviseurs leur avaient dit qu'ils seraient licenciés s'ils quittaient leur poste alors qu'une alerte était en vigueur pour la ville. Le porte-parole de l'entreprise a nié les allégations.

Le , il a été publié que plusieurs travailleurs (un seul a été nommé par crainte de représailles) ont déposé un recours collectif contre l'entreprise. La poursuite alléguait que l'entreprise connaissait les avertissements du NWS en vigueur jusqu'à trois heures et demie avant les événements et aurait pu pour permettre aux employés de partir avant que la tornade ne frappe l'usine, ce qui dé montrait une indifférence flagrante aux droits des travailleurs.

Il a ensuite été révélé que l'usine avait commis 12 violations aux normes fédérales de sécurité OSHA en 2019 pour lesquelles elle a été contrainte de payer une amende de . Les violations spécifiques comprenaient une à propos du plan d'urgence en cas de catastrophe, une autre à propos d'avoir des personnes capables d'effectuer les premiers soins et une dernière à propos des fournitures à entreposer pour ces cas. OSHA enquête sur place à propos de la plainte.

Edwardsville
Le , le fondateur et président exécutif d'Amazon, Jeff Bezos, a publié une déclaration sur Twitter offrant ses condoléances et l'aide de la compagnie suivant la destruction de l'entrepôt d'Edwardsville, Illinois. Bezos a été critiqué sur les réseaux sociaux pour avoir répondu à la tragédie environ 23 heures après la destruction et pour avoir assisté au troisième lancement prévu du véhicule suborbital New Shepard  4 ce matin-là au lieu de se rendre sur les lieux de la tragédie. OSHA enquêta sur les décès à l'entrepôt qui n'a enregistré aucune violation antérieure.

Une livreuse d'Amazon à Edwardsville a été informé qu'elle serait licenciée par son superviseur si elle retournait à la base lorsque les sirènes de tornade se sont déclenchées. Elle avait mentionné précédemment que des avertissements de tornade avaient été émis 32 minutes auparavant. Le superviseur a attendu qu'Amazon les contacte pour la procédure à suivre qui se résumait à s'abriter sur place. Un porte-parole d'Amazon a déclaré plus tard que le superviseur n'avait pas suivi les protocoles de sécurité standard, déclarant spécifiquement que le superviseur aurait dû dire au chauffeur de revenir en entendant les sirènes de tornade et qu'il n'aurait pas dû menacer l'emploi du chauffeur.

Une employée d'Amazon de près de Campbellsville, dans le Kentucky, n'a pu rejoindre son poste pour son quart de travail en raison des efforts de recherche et de sauvetage, ainsi que des débris, causés par une tornade EF3 dans le comté de Taylor. Lorsqu'elle a tenté d'informer le service des ressources humaines du problème, on lui a dit qu'ils n'avaient aucune tornade au Kentucky à leur connaissance et l'a pénalisée. Ce n'est que lorsqu'elle a tweeté en réponse au chef de la vente au détail d'Amazon plus tard dans la journée que le problème a été résolu mais son tweet est devenu viral.

Notes et références

Décembre 2021
2021 aux États-Unis
Tornade aux États-Unis
Catastrophe naturelle en 2021
Phénomène météorologique en 2021
Événement météorologique en Amérique
10 décembre
11 décembre

Éruption de tornades des 10 et 11 décembre 2021 aux États-Unis


Çin-Sovyet Ayrılığı (; Rusça: Советско-китайский раскол, Sovyetsko-kitayskiy raskol), dönemin iki büyük komünist devleti olan Çin ve Sovyetler Birliği (SSCB) arasında 1960-1989 yılları arasında Marksizm-Leninizm'e dair teorik ve ideolojik tartışmalardan kaynaklanan ciddi bir diplomatik ayrılıktır. Sovyetler Birliği Komünist Partisi Genel Sekreteri Josef Stalin'in 1953 yılındaki ölümünden sonra Nikita Kruşçev tarafından başlatılan destalinizasyon ve barış içinde bir arada yaşama politikaları sonucunda doktriner ayrılıklar kısmen başlamış, 1969'da zirveye ulaşmış ve farklı yollarla 1980'lerin sonuna kadar sürmüştür.

Çin Komünist Partisi (ÇKP) lideri Mao Zedong, Sovyetler Birliği'nin Stalin sonrası dönemde kapitalist ülkelerle başlattığı barış eksenli politikalarını sosyalist revizyonizm olarak tanımlamış, bu ülkelere karşı sert bir tutum izlenilmesi gerektiğini ifade etmiştir. Bununla birlikte ÇKP, destalinizasyon politikalarının giderek artması ve Stalin miraslarının toptan reddedilmesi üzerine Sovyet komünizmini "Revizyonist hainliğin" bir ürünü olarak tanımlamış ve iki ülke arasındaki ideolojik farklılıklar zirve noktasına ulaşmıştır. Sovyetler ise Mao'yu "Stalinleşmek" ile suçlayacaktır.

ÇKP, 1964 yılında Nikita Kruşçev Kremlin'in zirvesinden alınınca tekrar Sovyetler Birliği ile diplomatik ilişkiler kurarak görüşmüş, fakat iki ülke arasındaki gerilim Brejnev'in Kruşçev politikalarını devam ettireceğini söylemesi üzerine devam etmiştir. SSCB'de Mihail Gorbaçov parti genel sekreteri olduğunda sorun büyük ölçüde çözülmüştür.

Bu ayrılık zaman zaman sınır çatışmalarına da neden olmuş, iki tarafın ordularından (Kızıl Ordu ve Çin Halk Kurtuluş Ordusu) çeşitli asker kayıpları meydana gelmiştir. Ayrıca bu durum uluslararası komünist akımlarda da paralel etkilere de sebep olmuş, dönemin komünist hareketinde büyük bir bölünmeye yol açmış ve SSCB tezleri yanlıları ÇKP tezleri yanlıları çeşitli ülkelerde politik olarak zıt kutuplara ayrışmıştır. Ayrıca Amerika Birleşik Devletleri ile Çin arasında diplomatik yakınlaşmaya neden olmuştur.

Tarihçe

Ayrılık öncesi ilişkiler

Mao Zedong önderliğindeki Çin Komünist Partisi, 1937-1945 yılları arasında süren Çin-Japon Savaşı'nda Komintern'in siyasal askeri tavsiyelerini uygulamamış, geleneksel Leninist devrim teorisinin Çin'de pratikte uygulamanın zorlukları nedeniyle uygulamaya geçirmemiştir. Stalin yönetimi Mao'ya, Japon İmparatorluğu işgaline karşı Çan Kay Şek ile birlikte ortak bir ittifak kurmaya çağırmıştır. Bunun üzerine Çan Kay Şek liderliğindeki milliyetçiler ile anlaşma yoluna gidilmiştir. Savaştan sonra Stalin Mao'ya iktidarı ele geçirmek ve Çan ile pazarlık yapma tavsiyelerinde bulundu. "Partimizin yegane lideri" olarak tanımladığı Stalin'in direktiflerine uyan Mao iktidara ÇKP'yi getirme faaliyetlerine hız verdi. Aynı dönemde Sovyetler Mançurya Operasyonu kapsamında ele geçirdiği Mançurya'yı ÇKP kontrolüne verdi. Bu dönemde Kızıl Ordu komutanlarından Rodion Malinovski'in talimatı doğrultusunda Japon İmparatorluk Kara Kuvvetleri birliklerine karşı savaşan ÇKP'ye büyük miktarda silah yardımı yapılmıştır. 1948 yılında Berlin Ablukası'na ağırlık veren Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri Çay Kay Şek liderliğindeki milliyetçilere verdiği desteği kesti ve ÇKP Şantung, Jiangsu, Anhui, Henan, Liaoning, Shenyang, Hebei gibi pek çok bölgede iktidarı ele geçirdi.

1949 yılında ÇKP, Çin Devrimi ile birlikte Çin milliyetçilerini yenerek iktidar oldu ve Marksist-Leninist ilkelere dayalı sosyalist bir devlet kurmak için çalışmaya başladı. Ardından Sovyetler Birliği ile ilişkiler geliştirilmiş, askeri, kalkınma, teknoloji gibi pek çok alanda çeşitli anlaşmalar yapılmıştır. Sovyetler, Çin Halk Cumhuriyeti'nin Temmuz 1949'daki ilanından 3 ay sonra ülkeyi tanımış, Şubat 1950'de de bir ittifak anlaşması imzalamıştır. Kore Savaşı'nda Kuzey Kore'ye destek veren Çin'e sadece bu savaş sırasında 2.000.000.000 dolarlık yardımda bulunmuştur. Özellikle 1950'li yıllar boyunca Çin, gerek ideolojik desteği gerekse askeri teçhizatlarını Sovyetler Birliği'nden almış, bu ilişkiler Kruşçev'in Sovyetler Birliği Komünist Partisi Genel Sekreteri olduğu ilk zamanlarda ilişkiler de canlanmış, Sovyetler'in Çin'in ilk beş yıllık kalkınma planına teknik yardımda bulunması, bu kapsamda 520 milyon ruble yardım sağlayacağını açıklaması ve Çin'e Lüshunkou'da deniz üssü vermesi ilişkileri geliştirmiştir. Bu yıllarda iki ülke Cenevre Konferansı'na da katılmıştır. Bu konferansta Asya'daki çatışmaların çözümüne sağladığı katkılarla gündeme gelen Çinli diplomatlar, Bandung'da komşu ülkelerle imzaladığı sınır antlaşmalarıyla yeni kurulan Çin'in, ABD propagandasında resmedildiği gibi agresif ve istilacı değil, barışçı ve işbirliğine yatkın olduğu mesajını vermişlerdir. Yine bu konferansta, bugün de hâlen Çin dış politikasının temel prensipleri arasında yer alan "barış içinde birlikte yaşamanın beş kriteri" vurgulanmıştır.

1950'li yıllarda ağır sanayiyi öne çıkaran ve tüketim mallarının üretimine ikincil öncelik verilmesini öngören Sovyet ekonomik kalkınma modelini benimseyen ÇKP, işçilerinin doğrudan harekete geçirilmesi yoluyla ekonomik ilerlemeler için çeşitli kampanyalar oluşturdu. Bu fikirler ileride başlatılacak olan Büyük İleri Atılım'ın temelini oluşturdu.

Ayrılık öncesi iki ülke arasında çeşitli teknolojik anlaşmalar da mevcuttu. İnsanlığın ilk yapay uydusu Sputnik 1'in 4 Ekim 1957'de Sovyetler tarafından uzaya fırlatılmasından sonra Çin, kuruluşunun 10. yıldönümünü kutlamak üzere 1959 yılında yörüngeye bir uydu yerleştirmek hedefiyle 581 Projesi'ni kabul etti. Bu amaca yönelik olarak Çin'in ilk füze test üssü olan Kod 20'nin inşasına Nisan 1958'de başlandı ve aynı yıl 20 Ekim'de hizmete girdi. İlk Çin füzesi, Ekim 1958'de, kendisi bir Alman V-2 roketinin yükseltilmiş bir sürümü olan Sovyet R-2 kısa menzilli balistik füzesi (SRBM)'nin tersine mühendislik yoluyla üretilmiş bir kopyası olarak inşa edildi. Bu dönemde Sovyetler, Çin'den gelen öğrencileri eğitip örnek bir R-2 roketi ile yeni başlayacak programa sağladığı destekle birlikte Çin ile işbirliği içinde bir teknoloji transferi programı yürütmekteydi.

Nikita Kruşçev, Stalin'in 1953 yılındaki ölümünden sonra da Stalin döneminde başlamış olan ekonomik ve siyasal ittifakları genişleterek devam ettirdi. 1954'te Çin'i ziyaret eden Kruşçev, bu ziyaret sırasında Stalin döneminde Çin'e yerleştirilen KGB ajanlarının listesini açıkladı ve ilişkiler daha da ilerledi. Ziyaret sırasında Çin'e ekonomik kalkınma için ek krediler verilmesi, çeşitli ticaret anlaşmaları imzalanması ve Sovyetler tarafından finanse edilen on beş sanayi projesi yapılması kararlaştırıldı. Sovyetlerden binlerce ekonomist ve yüzlerce siyasi danışman Çin'e yardım etmek için gönderildi. Ancak kimi yazarlara göre Kruşçev'in Çin ziyareti sırasındaki iki lider arasındaki görüşme tamamen olumlu değildi. Buna göre; Mao'nun görüşmeler sırasında Kruşçev'in kişiliğini kibirli bulmuş ve Kruşçev Çin kültürü'nü beğenmemişti.

Ardından geçen süreçte Kruşçev'in Sovyetler Birliği Komünist Partisi 20. Kongresi'nde açıkladığı, Josef Stalin'i ve dönem politikalarının şiddetle eleştirildiği, dış politikada barış içinde bir arada yaşama yaklaşımının ilan edildiği kongre raporu sonrası iki ülke arasındaki ilişkiler gerginleşti. Ortaya çıkan bu durum Stalin'in geliştirdiği politikaların birçoğunu destekleyen ve kendi politikalarının pek çoğunu buna göre modelleyen Çin Komünist Partisi için ciddi bir iç sorun yarattı. Kruşçev'in Stalin'i kınamasıyla birlikte birçok kişi Mao'nun Çin'deki politikalarını sorgulamaya başladı. Kruşçev'in açıklamalarının doğrudan bir sorucu olan Macar Ayaklanması ve Polonya Halk Cumhuriyeti'nde ortaya çıkan Poznań Ayaklanması Çin Komünist Partisi'ni endişelendirdi. Mao ve pek çok ÇKP lideri Kruşçev'in yeni politikasını açıkça eleştirmiş ve SSCB ile olumlu ilişkiler sürdürmekle birlikte Mao'nun uyguladığı Stalin politikalarının devam edileceğini açıklamıştır. Bu olay Çin ve SSCB arasındaki ideolojik ayrımın başlangıcını oluşturdu. Bu yeni politika 1957 yılına kadar Çin için büyük bir endişe haline getirmediği halde, Kruşçev'in başlattığı Batının kapitalist ülkeleri ile olan "Barış içinde bir arada yaşama" ilkesi ayrılığın ciddileşmesine yol açtı. 1958-59 yılları arası, ÇKP'nin Sovyetler Birliği'ne güvenilmeyeceğine dair politik tutumun oluştuğu yıllar olarak kabul edilmektedir.

Ayrılık
Sorun asıl olarak Marksizm-Leninizm'e dair teorik ve ideolojik tartışmalardan kaynaklanmaktadır. Jozef Stalin'in 1953 yılındaki ölümünden sonra Sovyetler Birliği Komünist Partisi (SBKP) içinde ortaya çıkan barış içinde bir arada yaşama teorisi, Çin'de iktidar olan Çin Komünist Partisi lideri Mao Zedong tarafından kıyasıya eleştirilmiştir. İki ülke arasındaki diplomatik ayrılıkların temeli bu yıllarda başlamıştır. Mao'ya göre kapitalist ülkeler ile sosyalist devletlerin bir arada yaşaması imkânsızdır, çünkü bu devletler antagonist çelişki kapsamında birbirleriyle daima savaş içerisindedir. Bu nedenle "emperyalizm ile devamlı olarak savaş" düşüncesinden yana olan Mao, ABD'ye karşı sert ve uzlaşmaz bir politika izlenirse bu ülkenin ve temsil ettiği emperyalizm gücü kolayca ezilebileceğini düşünmekteydi. Nitekim Mao bu görüşünü kâğıttan kaplan terimiyle açıklayarak; "ABD kâğıttan bir kaplandır, ABD emperyalizmi güçlü görünüyor ama halkından ve kitlelerden uzaklaşmıştır." sözleriyle ifade etmiştir. Buna karşın Kruşçev Çin'i bu agresif tutumunun bir nükleer savaşa neden olabileceğini belirterek eleştirmiş ve Mao'nun nükleer silah isteklerini karşılamama kararı almıştır. Karşılık olarak da "Güzel de, kâğıttan kaplan'ın nükleer dişleri var" yanıtını vermiştir. Bunun üzerine Mao, SBKP'yi revizyonizm ile suçlayacaktır. Akabinde, 1961 yılında Çin Komünist Partisi SBKP'yi "Revizyonist ajan" sıfatı ile resmen itham etmiştir. Mao, kapitalistlere bir nükleer savaş korkusu salmanın, onların emperyalist sistemlerini yıkma korkusu vereceğinden, bu savaş durumunun olumlu bir yaklaşım o olduğunu belirtmiştir. Mao, bu konuda 1957 yılında konu hakkında şu ifadeleri kullanmıştır;

Mao, SSCB'nin girdiği destalinizasyon sürecinde Nikita Kruşçev'i radikal bir şekilde eleştirmiş ve onun "Marksizme ihanet içerisinde olduğunu" deklare etmiştir. Ayrıca SBKP yönetimini kapitalist yolcu olarak tanımlamıştır. Bununla paralel olarak Küba Füze Krizi sürecinde Küba'daki Sovyet füzelerini Türkiye'de konuşlandırılan "Jüpiter füzeleri" karşılığında geri çekme kararı sonrası, SBKP'yi "devrimci davaya ihanet" ile itham etmiştir. Buna karşılık SBKP, Mao Zedong'u "serüvencilik" ile sıfatlandırmıştır. Kruşçev konu ile ilgili olarak "Mao ve Çin Komünist Partisi, gerginlik tırmandığı takdirde nükleer silahlar ile kapitalist dünya ile birlikte sosyalist dünyanın da yok olacağını görememektedir" değerlendirmesi yapmıştır. Haziran 1960'ta Romanya Komünist Partisi Kongresi'nde Kruşçev, isim vererek Mao'yu açıkça eleştirmiş, onu "aşırı solcu ve aşırı dogmacı" olarak tanımlamıştır. Kruşçev konuşmasını Mao'yu Jozef Stalin'e benzeterek devam ettirmiş, onu "kendi çıkarlarından başka hiçbir şeye aldırmayan, modern dünyanın gerçeklerinden kopuk teoriler geliştiren" kişi olarak tanımlamıştır. Bunun üzerine kongrede Çin'i temsilen bulunan Peng Çen isimli Çin diplomatı söz alarak Kruşçev'e yanıt vermiş, onun marksist olmayan görüşleri zorla kabul ettirmek için "ataerkil, keyfi ve zalimce" davrandığını belirtmiştir.

Sovyetler Birliği, Sputnik 1 adlı ilk uzay aracını 4 Ekim 1957 tarihinde yörüngeye oturtmasının ardından başlayan Uzay Yarışı'nda stratejik üstünlüğü ele geçirmişti. Bu olayın asıl önemli noktası bu aracı uzaya götürebilecek güçte bir füzenin de üretilmiş yapılmış olmasıydı. Yani Sovyetler, bu kadar güçlü ve uzun menzilli füze yaptıklarına göre, bu füzelere yerleştirecekleri nükleer silahlar ile Amerika Birleşik Devletleri'ni (ABD) kolaylıkla vurabilirdi. Oysa o döneme kadar bu stratejik üstünlük, uzun menzilli bombardıman uçaklarına sahip olması nedeniyle ABD'ni elindeydi ve bu gelişme ile birlikte Sovyetler'in eline askeri bir üstünlük geçmişti. Bu gelişme üzerine Çin Komünist Partisi, artık Sovyetler Birliği'nin bu üstünlüğe dayanarak Batı emperyalizmine karşı daha sert bir politika takip etmesi gerektiğini ve enternasyonal komünizm faaliyetlerinin daha radikal bir şekilde yürütülmesi gerektiğini ifade etmiştir. Fakat bu görüş dönemin SBKP yönetimince benimsenmemiştir. Çünkü SBKP'ye göre her iki tarafın da elinde nükleer silahlar bulunduğuna göre, 3. Dünya Savaşı artık eski savaşlar gibi olmayacaktı ve anlaşmazlıkların bir nükleer savaşa dönüşmesi halinde bu sadece kapitalist dünya için değil, komünist blok da dahil herkes için çok yıkıcı neticeler doğuracaktı ve komünizmin 40 yıllık kazançları da bir anda silinip gidecekti.

Çin'in diğer şikayeti de, Batı Bloku'na karşı takip edilen politikada Sovyetler'in Çin Komünist Partisi'ne hiç danışma ihtiyacını hissetmeden kendi başına hareket etmesi idi. Bu durum 1959 yılında Sovyet-ABD ilişkilerindeki gelişmelerle daha da şiddetlendi. Zira Kruşçev, Sovyetlerin Barış içinde bir arada yaşama teorisi uyarınca ABD ile ilişkileri yumuşatmak amacıyla bir takım faaliyetlere girişmiştir. Ardından yayınlanan ortak bildiride iki süper devletin, barışın korunmasında ortak sorumluluğa sahip oldukları belirtilmiştir. Bu durum ÇKP tarafından kıyasıya eleştirilmiş Kruşçev, "komünizm davasına ihanet" ile suçlanmıştır. Bununla birlikte Ekim 1957'de Çin Halk Cumhuriyeti ile Sovyetler Birliği arasında, Çin'e model bir atom bombası ve bazı nükleer bilgilerin verilmesine dair bir anlaşma imzalanmıştı. Fakat Kruşçev'in ABD seyahatinden iki ay önce, Sovyetler bu anlaşmayı feshetmişlerdi. Çin'e göre bu durum, kendilerinin sırtından ABD'ye verilmiş bir tavizdi.

Çin Komünist Partisi, Kruşçev'in dış politikada son derece hatalı ve tehlikeli kararlar aldığını ifade etmiştir. Çin; Stalin döneminde ilişkilerin kesildiği ve kendilerinin de "kapitalist ve emperyalistlerin uşağı" olarak tanımladığı Yugoslavya lideri Josip Broz Tito'ya tekrar itibar kazandırarak ve kendisini komünist toplum içine soktuğunu belirtmiştir. Bununla birlikte Çin'in "gerçek sosyalist" olduğunu ifade ettiği Enver Hoca önderliğindeki Arnavutluk Halk Cumhuriyeti'ne karşı, Sovyetler tarafından düşmanca politika yürütülmüş ve bu ülkenin idaresi Sovyetlerce değiştirilmeye çalışmıştır. Bu dönemde Arnavutluk-Sovyetler Birliği ilişkileri gergin bir hale gelmiştir. Bu durum Çin'in tepkisiyle sonuçlanmıştır. 1961 yılında toplanan SBKP 22. Kongresi sonrası SSCB-Arnavutluk ilişkisinin kesilme kararı ardından Çin, Arnavutluk'a destek vererek ülkeye ekonomik, teknik, teknolojik yardımlarda bulundu. Bununla birlikte Çin'de Kültür Devrimi başladığında Arnavutluk da buna paralel adımlar atmış ve ülkelerdeki komünist parti kongrelerinde iki ülkenin arasındaki dostluk vurgulanmıştır.. Çin'in hatalı karar olarak tarif ettiği diğer bir karara örnek olarak, dış ülkelerdeki komünist partilerin seçimle de iktidara gelebileceğini görüşüydü. Bu fikri ileri süren SBKP yönetimi, bu yöntemle birçok ülkedeki komünist partilerin devrimci girişimini ve inisiyatifini önlenmesi suçlamasıyla Çin tarafından kıyasıya eleştirilmiştir.

Bunu izleyen yıllarda Çin Komünist Partisi Sovyetler'e karşı propaganda faaliyetlerine girişti. Parti, Vladimir Lenin'in 90. doğum yıldönümü olan Nisan 1960'ta Lenin'in teorilerini işleyerek Sovyetler'in yanlışlığını ortaya koymaya çalıştı. Çin'e göre Barış içinde bir arada yaşama, Lenin'de geçici bir taktik iken, Sovyetler Birliği yönetimi bunu devamlı bir prensip haline getirmişti.

Her iki ülkede de görüşlerini resmî olarak duyurmuştur. Haziran 1963'te Çin Komünist Partisi, kendi partilerinin parti genel çizgisini anlatan "Uluslararası Komünist Hareketin Genel Çizgisi Hakkında Çin Komünist Partisinin Önerisi" isimli broşür yayımlamıştır. Sovyetler de bu açıklamaya karşılık olarak "Sovyetler Birliği Komünist Partisi'nin Açık Mektubu" adında karşı bir yanıt göndermiştir. Bu karşılıklı yazışmalar iki parti arasındaki son resmî yazışma olmuştur. Bundan bir sene sonra, 1964 yılında ÇKP lideri Mao Zedong, Sovyetler Birliği'nde gerçekleşen destalinizasyon politikaları ile bir karşı devrim olduğunu ve böylelikle kapitalizmin yeniden restore edildiğini iddia etmiştir. Bu açıklamaları takiben Sovyetler Birliği ve Varşova Paktı ülkeleri, Çin Halk Cumhuriyeti ile ilişkileri resmen koparmıştır.

Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Komisyonu tarafından söz konusu anlaşmazlığın sebepleri raporlaştırılmıştır. 1965 yılına ait raporda şu ifadeler yer almaktadır;

 Dünyada komünist bloku ve komünist hareketi sevk ve idare yoluyla yapılan mücadelede Çin, özellikle Asya'da olmak üzere, tüm olarak komünist hareketin başını çekmeyi hedeflemektedir.
 Moskova ve Pekin arasında ilerici ve devrimci yöntemlere dair ideolojik mücadele ve ortak hedefe (dünya komünizminin zaferi hedefine) ulaşmak için gerekli taktik hususunda tartışmalar vardır.
 Çin, Sovyetler Birliği ve ABD ile aynı derecede büyük bir devlet olma iddiasındadır.
 Sovyetler Birliği kendi teknik gelişmesinde bencilce davranmakta ve Çin'e yeteri kadar iktisadi yardımda bulunmamaktadır.
 Sovyetler Birliği, Hindistan'la silahlı anlaşmazlığında, Çin'i desteklemeyi reddetmiştir.
 Sovyetler Birliği ile Çin arasında, kültürlerin farklı oluşundan doğan manevi bir uçurum vardır.

SBKP, Doğu Avrupa ülkelerindeki komünist partileri kendi gibi düşünmeye ve ÇKP'ye karşı tavır almaya zorlamış, buna karşılık olarak ÇKP de dünyanın çeşitli ülkelerinde kendi düşüncesine yönelik propaganda yapmıştır. Anlaşmazlığı takip eden süreçte Sovyetler'den yana saf tutan diğer sosyalist ülkelerle de arası açılan Çin, dünyanın devrimci ağırlık merkezinin "revizyonist" Doğu Bloku'ndan Asya, Afrika ve Latin Amerika'daki bağımsızlık hareketlerine kaydığını savunmuştur. Birçok kaynağa göre bu durum Berlin Duvarı'nın inşası, Küba Füze Krizi ve Vietnam Savaşı ile birlikte Soğuk Savaş'ın temel öğelerinden biridir. Bu durum ABD ve Çin Halk Cumhuriyeti ilişkilerinde de değişiklere yol açmış, karşılıklı işbirliği anlaşmaları imzalanmıştır. Nitekim bununla ilgili olarak ABD başkanı Richard Nixon 1972 yılında ilk kez Çin Halk Cumhuriyeti'ne bir ziyaret gerçekleştirmiştir (Bkz: Nixon'ın Çin Ziyareti). Ping Pong Diplomasisi olarak da adlandırılan bu yakınlaşmayla birlikte ABD-Çin Halk Cumhuriyeti arasında yeni bir dönem başlamıştır.

Bununla birlikte Çin Komünist Partisi; 500 milyon köylüyü kapsayan bir toprak reformu gerçekleştirmeyi düşünmesi ve bu reformla sosyalizmi tam olarak tamamlayacağını iddia etmesi sebebiyle artık sosyalist dünyanın liderinin Sovyetler Birliği değil Çin olması gerektiğini iddia ediyordu. Buna karşılık Kruşçev ise Sovyetler Birliği'nin Komünizmin 20 yılı sloganını öne sürerek sosyalizmin basamaklarını çoktan tamamladığını ve komünizm evresine geçtiğini savunmaktaydı. Kruşcev iddiasını desteklemek için Doğu Avrupa ülkelerine bazı imtiyazlar vermiş ve yakın zamanda başlayacak olan çok merkezlilik döneminde Doğu Avrupa'nın da faal bir güç olarak katılımını sağlamış oldu. Bunun sonucu olarak Arnavutluk Sosyalist Halk Cumhuriyeti hariç Doğu Bloku ülkeleri SSCB'yi desteklemişlerdir.

Tüm bunların ardından Çin Komünist Partisi'nin ortaya attığı "Üç Dünya Kuramı", söz konusu ayrılığın zirve noktasını oluşturmuştur. Bu teoriye göre Sovyetler Birliği artık sosyal emperyalist bir devletti ve Çin için emperyalizm'den daha büyük bir tehlikeydi. Çünkü bu düşünceye göre emperyalizm Çin'de alt edilmişti, fakat "komünist" sıfatlarla görünen Sovyet müdahalesi ülke için daha tehlikeli bir durumdu.

Bazı tarihçiler; SSCB'nin 1969 yılında Çin'e nükleer saldırı düzenlemenin eşiğine geldiğini, fakat ABD, böyle bir saldırının Üçüncü Dünya Savaşı çıkaracağını söylemesi üzerine vazgeçtiğini iddia etmişlerdir. Bu iddialara göre Çin-Sovyet sınırında çatışmaları sırasında Sovyet diplomatları, "Çin tehdidini ortadan kaldırıp bu modern maceraperestten kurtulmak" için düzenlemeye hazırlandığı nükleer saldırı konusunda ABD'yi uyarmış ve tarafsız kalmasını istemişlerdir. Ancak, yine iddialara göre, ABD bu duruma kayıtsız kalamayacağını bildirmiş, Sovyetlerin Çin'e saldırması halinde ABD'nin de Sovyetler Birliği'ne nükleer saldırı düzenleme tehdidinde bulunmuştur.

Sınır anlaşmazlıkları

Çin-Sovyet sınırı

Mayıs 1962'de Sovyetler Birliği'nde yaşayan yaklaşık 60.000 Uygur'un ekonomik nedenlerden dolayı Sovyet sınırından Çin'in Sincan Uygur Özerk Bölgesi'ne geçmiştir. Bu olay dönemin Çin medyası tarafından propaganda malzemesi haline getirilmiş ve bunun sonucunda iki ülke arasında tansiyon giderek artırmıştır. Bu olaydan hemen sonra Çin ile Sovyetler Birliği arasında sınır ihlalleri hakkında görüşmeler başlamıştır. Görüşmelerde Çin, Qing Hanedanı ile Çarlık Rusyası arasındaki 19. yüzyıldan kalma sınırlara geri dönülmesini teklif etmiştir. Ancak Sovyetler'e göre; Çin o dönemdeki toprakları haksız olarak ilhak etmişti ve bu durum o dönem koşulları için geçerliydi. Ayrıca Tacikistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin doğusunda yaklaşık 52.000 km²'lik bir alan da dönemin Çarlık Rusyası tarafından ele geçirilmişti. Çin ise yapılacak bir anlaşma için bu bölgelerin geri iadesinden yanaydı. İki ülke arasında durum böyleyken 1964 yılından sonra her iki tarafta sınırdaki asker sayısını büyük ölçüde artırmışlardır.

İki ülke orduları olan Kızıl Ordu ile Çin Halk Kurtuluş Ordusu arasındaki ilk çatışma 2 Mart 1969 tarihinde Çin ordusuna bağlı bir grup askerin doğudaki anlaşmazlığın ana kaynağı olan Zhenbao Adası üzerinde Sovyet Birliği'ne bağlı sınır muhafızlarını pusuya düşürmesiyle başladı. Bunun üzerine Sovyetler misilleme olarak 15 Mart 1969 günü Ussuri nehri ve Zhenbao Adası üzerindeki Çin birliklerini bombardımana tabi tuttu. Aynı gün Sovyet askerleri, Sovyet yapımı gizli T-62 tankları ile Ussuri nehrini geçerek Çin birliklerine saldırı düzenlediler. 16 Mart'a gelindiğinde Çin birlikleri adayı ele geçirmiş olan Sovyet birliklerine karşı saldırı düzenlediler. 17 Mart'a gelindiğinde ise Sovyet birlikleri Çin birliklerine karşı bir saldırı düzenlediler ancak geri püskürtüldüler. Bir sonraki güne gelindiğinde Çin birlikleri ağır kayıplar vermiş ve Sovyetler tarafından Zhenbao Adası adasından uzaklaştırılmışlardı.

Doğuda olay böyleyken batıdaki Sincan'da da iki ülke arasındaki çatışmalar devam etmiştir. Artan gerginlikler Sovyetler Birliği ile Çin arasında nükleer savaş olasılığını ortaya çıkarmıştır. Dönemin iki komünist ülkesi arasında çıkan nükleer savaş tehlikesi üzerine Amerika Birleşik Devletleri ve Batı Bloku devletleri aracılığıyla olay diplomatik yollarla çözülmüştür.

Bu dönem boyunca Sovyetler Birliği, Çin Halk Cumhuriyeti'nde yaşayan Kazaklar ve Uygurlara, onları Çin'e isyana teşvik edici propagandalar yapmıştır. Sovyetler'e göre Han ulusundan olmayan bu iki halk, Çin idaresinden memnun değillerdi. Çin'e göre ise Sovyetler, sınırlarına bitişik olan bu eyaletteki insanları tahrik etmekteydi.

Çatışmalar nedeniyle 1965-1985 yılları arasında SSCB, Orta Asya, Sibirya ve Uzak Doğu'da bulunan Kızıl Ordu birliklerinin sayısını 170 binden 500 bine çıkarmıştır.

Çin-Hindistan sınırı
Bağlantısızlar Hareketi ülkeleri ile ilişkileri bozmak istemeyen SSCB yönetimi, ihtilaflı Çin-Hindistan sınırı konusunda Çin'i desteklemekten kaçınmış ve Hindistan ile ekonomik ve askeri yardımlaşma yapmaya devam etmiştir. Bunun üzerine Çin, SSCB yönetimini enternasyonalist görevlerini yerine getirmemekle itham etmiş ve "büyük güç şovenizmine" kaymakla suçlamıştır.

Çin-Vietnam sınırı

Çin-Vietnam Savaşı, 1979 yılında Çin Halk Cumhuriyeti ve Vietnam arasında yaşanan kısa süreli bir sınır çatışmasıdır. Sovyetlerin desteklediği Vietnam'ın Kamboçya-Vietnam Savaşı kapsamında Kamboçya'yı işgal edip, Çin tarafından desteklenen Pol Pot tarafından yönetilen Kızıl kmerler rejimine son vermesi sonucu, Çin Halk Kurtuluş Ordusu taarruza geçmiştir. Vietnam'ın kuzey kesimlerine kısa süreli bir Çin saldırısı olmuş ve Çin birlikleri bir ay sonra geri çekilmişlerdir. İki tarafta zafer ilan etmişlerdir. Her iki taraftan da 20 binin üzerinde asker yaşamını yitirmiş, 30 binin üzerinde asker yaralanmıştır. Sovyetler Birliği askeri olarak savaşa dahil olmadı; ancak politik olarak Vietnam'ın arkasında durdu. Savaş döneminde olası bir Sovyet saldırına karşı 1,5 milyon Çinli asker Çin-Sovyet sınırı boyunca tam ölçekli bir savaşa hazır olarak bekletildi.

Uygur Sorunu

Çin'in Sincan Uygur Özerk Bölgesi'nde 1960'lı yıllardan beri devam eden ve Uygur Sorunu olarak ifade edilen çatışmalı bir süreç yaşanmaktadır. Bazı Uygurlar eskiden Sovyetler Birliği Komünist Partisi desteğiyle kurulmuş olan Doğu Türkistan Cumhuriyeti'nin Çin tarafından 1949 yılında ilhak edildiğini ve hâlen Çin işgali altında bulunduklarını iddia etmektedirler.

Çin-Sovyet ayrılığı, Uygur-Çin sorununu tırmandırması bakımından önemli bir yer tutmaktadır. Sovyetler 1960'lı yıllarda bölgedeki Kazakları Çin'e karşı saldırılara girişmeleri için teşvik etmiş, bunun üzerine Çin yönetimi ise Sincan-Sovyet sınırına Bingtuan milislerini yerleştirmiştir. Bu gelişmelerle paralel olarak Sovyet yönetimince Özbekistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin başkenti Taşkent'ten Doğu Türkistan bölgesine radyo yayınları yapılmış ve Uygurları bağımsız bir devlet için teşvik etmeye çalışılmıştır. 1962 yılında ise 60.000 Kazak ve Uygur, Kazakistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'ne göç etmek zorunda bırakılmıştır. Ardından Sovyetlerin bu kişilerden taburlar kurup, Çin'e karşı 'Kurtuluş Ordusu' adı altında savaşacağı söylentileri yayılmıştır.

1979 yılında Sovyetler Birliği'nin Afganistan'a müdahalesi sonrasında Çin yönetimi, Sovyetlerin Müslüman Afganlara karşı zulüm gerçekleştirdiği propagandası yayarak, Uygurları Sovyetlere karşı aksi görüşte etkilemeye çalışmıştır. Bunun yanında Çin yönetimi, Doğu Türkistan'a Çin göçünü sadece Uygurlara karşı teşvik etmemiş, aynı zamanda da "Sovyet yayılmacılığı" olarak tanımladığı duruma karşı da hayati bir önlem olarak görmüştür.

Kültür Devrimi

Sovyetler Birliği'nde Nikita Kruşçev'in Sovyetler Birliği Komünist Partisi Genel Sekreteri olmasının ardından, daha önceki genel sekreter olan Stalin'i açıktan kınaması ve Marksist-Leninist ilkeleri "yumuşatır" görünmesi Çin Komünist Partisi ileri gelenlerinden bazılarına ilham ve cesaret vermişti. Bununla paralel olarak ÇKP'nin bölünmesi ve bilhassa devlet başkanı Liu Şao Çi ve Pekin belediye başkanı Peng Çen'in muhalefete geçmesi Mao önderliğindeki kanadı endişelendirmişti. Bu kanatta önder isimlerden biri olan Savunma Bakanı Lin Piao, çeşitli broşürler ve makaleler yayınlayarak "Çinli revizyonistler" olarak tanımladığı bu kişileri kıyasıya eleştirmiş ve orduda bu görüşte olanları tasfiye etmiştir.

Mao Zedong ve ekibi, SSCB'de var olduğunu iddia ettiği "bürokratik komünizm" anlayışının Çin'deki varlığını bitirmek amacıyla, 1966'dan 1976 yılına kadar sürecek olan Çin Kültür Devrimi'ni başlattığını duyurdu. Bu dönemde bütün okullar ve üniversiteler, radikal bir şekilde komünizm savunucusu Kızıl Muhafızlar aracılığıyla Mao'nun bildirilerini takip edecek şekilde organize edilmiştir. Bu örgütlenmede Lin Piao büyük rol üstlenmiştir. Bu örgütlenmeyle birlikte opera, tiyatro vb. kültür etkinliklerinde eski ve klasik eserler yasaklanmış, sadece "devrimci" eserlerin yer alması sağlanmıştır. Başlangıçta kültür ve sanat alanında bir reform olarak ortaya atılan Kültür Devrimi fikri, partideki tasfiyeler ve ordudaki hareketlerle genel bir siyasi hamleye dönüşmüştür. Bu kapsamda Çinli gençler üniversiteleri, kütüphaneleri, müzeleri basıp "eski toplumu" ve "eski alışkanlıkları" temsil eden eserleri tahrip etmişler, birçok ibadet yerini ateşe vermişler, mağazaları işgal edip buraları artık halk adına yöneteceklerini ilan etmişlerdir. Alman yazar Jürgen Dennert gördüklerinin bir bölümü şu şekilde aktarmıştır;

"Devrimci şiddet" veya devrimci terör adı verilen yöntemin kullanıldığı bu dönemde, Kızıl Muhafızlar arasında bir hiyerarşi veya herhangi bir liderlik durumu bulunmadığından dolayı, zaman zaman çeşitli fraksiyonlar ortaya çıkmış ve Çin'in bazı bölgelerinde iç savaşa varan durumlar baş göstermiştir. Bunu gören Mao, Kızıl Muhafızlar arasında ortaya çıkan hizipleri bastırmak; Kızıl Muhafızları yeniden Çin Komünist Partisi çerçevesinde bir araya getirme kararı almıştır.

Geniş halk kitlelerinin radikal değişimini hedef alan Çin Kültür Devrimi, Çin Halk Cumhuriyeti'nin hem SSCB hem de Batı Bloku ile ilişkileri olumsuz yönde etkilemiştir. Bununla birlikte, SSCB'nin Marksizm-Leninizm yorumundan farklı olarak "Maoizm" kavramını geliştiren Çin, bu olumsuzluklara rağmen, aynı dönemde ortaya çıkan Vietnam Savaşı'nda (1945-1975) Ho Chi Minh liderliğindeki Kuzey Vietnam'ı desteklemiştir. Bu dönemde Çin Komünist Partisi, SSCB'nin tezlerinden farklı olarak Vietnam halkının verdiği savaşı "Emperyalizme karşı verilen köylü savaşı" olarak tanımlamaktaydı. Bu görüşe, o dönem dünyada var olan komünist partilerden sadece Arnavutluk Emek Partisi ve Endonezya Komünist Partisi destek vermiştir. Fakat Çin, bu gibi görüş ayrılıklarına rağmen yine de Sovyet askeri malzemelerinin Kuzey Vietnam'a geçmesine izin vermiştir.

Normalleşme
1985 yılında Mihail Gorbaçov'un Sovyetler Birliği Komünist Partisi Genel Sekreteri olmasından sonra iki ülke arasındaki ilişkilerde iyileşme dönemi başlamıştır. Ağustos 1987'de iki ülke arasında görüşmeler başlamış ve sınırın doğu kesiminde toprak iddialarından doğan sorunların çözülmesi yolunda adımlar atılmaya başlanmıştır. Bu görüşmelerin sonucu olarak 1988 yılında Sovyetler Birliği Moğolistan Halk Cumhuriyeti'nin kuzeyinden önemli sayıda asker çekmiştir. Ardından Mayıs 1989'da Gorbaçov Pekin'i ziyaret etmiş, Sovyet ve Çin liderleri karşılıklı olarak dostluk, egemenlik ve birbirlerinin içişlerine karışmama sözü vermişler ve "ilişkilerin normalleştiğini" açıklamışlardır. Çin lideri Deng Xiaoping'de bu ikili zirvede "Geçmişi kapatalım, geleceğe açılalım" ifadesini kullanmıştır.

Yansımaları

 Enver Hoca önderliğindeki Arnavutluk Sosyalist Halk Cumhuriyeti, Çin tarafında yer almıştır. Fikirleri Hocaizm olarak da anılan Enver Hoca'nın genel sekreterliğini yaptığı Arnavutluk Emek Partisi, bu ayrılık sonucu parti bayrağına Jozef Stalin'in resmini koymuştur. Ancak daha sonra Çin siyasetini de eleştirerek bağımsız bir anti-revizyonist hattı savunmuştur. Bu durum özellikle Mao Zedong'un 1976 yılındaki ölümünden sonra Enver Hoca'nın Üç Dünya Teorisi'ni ve yansıması olan Çin-ABD yakınlaşmasını eleştirmesiyle başlar.
 Kuzey Kore'de iktidarda olan Kore İşçi Partisi açık olarak bir taraf seçmese de, teorik tartışmalarda kısmen Çin Halk Cumhuriyeti tarafında yer almış, destalinizasyon yanlılarını partiden tasfiye etmiş ve sürgüne yollamıştır. Bununla birlikte Kore, bu tartışmalardan bağımsız olarak Juche adında yeni bir doktrin geliştirdiğini duyurmuştur.
 1962 yılının ilk yarısında, Kuzey Vietnam lideri Ho Chi Minh, iki taraf arasında bir uzlaştırma teşebbüsünde bulunmuş ve Yeni Zelanda Komünist Partisi ve Endonezya Komünist Partisi de bu tesebbüsleri desteklemişlerdir. Nitekim bu partiler de destalinizasyon politikalarına karşı çıkmışlardı. Fakat bu girişimlerden sonuç çıkmamıştır.
 Somali Demokratik Cumhuriyeti 1977 yılına kadar Sovyetler Birliği yanlısı bir tutum izlemiş, fakat bu yıldan itibaren Çin tezlerini desteklediğini açıklamıştır.
 Pol Pot önderliğindeki Kızıl kmerler tarafından kurulan Demokratik Kampuçya, Çin Halk Cumhuriyeti yanlısı bir tutum izlemiştir. Fakat 4 yıl sonra, 1979'da Vietnam Halk Ordusu bu rejime son vermiş, ardından kurulan Kampuçya Halk Cumhuriyeti ise SSCB yanlısı bir tutum izlemiştir. Bununla birlikte, Vietnam'ın Kampuçya'ya müdahalesi dünyada geniş tepkiler uyandırmış, Sovyetler Birliği'nin bütün çabalarına rağmen, Kampuçya'yı Birleşmiş Milletler'de yeni lider Heng Samrin değil, Pol Pot önderliğindeki Kızıl kmer rejimi temsil etmeye devam etmiştir. 1980'li yıllar boyunca yeni rejimin başlıca siyasi tutumu Vietnam'ın da desteğiyle eski Kızıl kmer yönetimini geri isteyen gerillalar ile mücadele etmek olmuştur.
 Sovyetler Birliği'nin Afganistan'a müdahalesi'nde Çin Halk Kurtuluş Ordusu birlikleri Afgan mücahitlerini desteklemiştir. Bu destek doğrultusunda mücahitlerin Pakistan'da yer alan eğitim kampları Çin sınırları içerisine taşınmış, Çinli askeri danışmanlar bu kamplarda mücahitlere askeri eğitim vermiş ve bununla birlikte yüzlerce uçaksavar füzesi, roketatar ve makineli tüfek desteği sağlanmıştır.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Çin-Sovyet Dostluk, İttifak ve Karşılıklı Yardımlaşma Antlaşması
 Çin-Sovyet sınırında çatışma
 Kapitalist yolcular
 Küba füze krizi
 Maoculuk

Dipnotlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sino- Soviet Relations

Sovyetler Birliği'nin dış ilişkileri
Sovyet ayrılığı
Destalinizasyon
Siyasi bölünmeler
Çin-Sovyetler Birliği ilişkileri
Nikita Kruşçev
Mao Zedong
Soğuk Savaş
Maoizm
Çin tarihi
Sovyetler Birliği tarihi
Komünist devletler
20. yüzyılda çatışmalar
1960'ta siyaset
1960'larda askerî tarih
1960'larda Sovyetler Birliği
1960'larda Çin
1970'lerde askerî tarih
1970'lerde Sovyetler Birliği
1970'lerde Çin
1980'lerde askerî tarih
1980'lerde Sovyetler Birliği
1980'lerde Çin

Çin-Sovyet ayrılığı


Pedro António Avondano (* 16. April 1714 in Lissabon; † 1782 ebenda) war ein portugiesischer Violinist und Komponist.

Leben
Avondanos Vater Pietro Giorgio stammte aus Italien und war Violinist in der Lissaboner Hofkapelle von João V. Über Pedro Avondanos Leben ist relativ wenig bekannt. Es wird berichtet, dass Pedro Avondano, der 1767 den Titel eines Ritters Ordens Christus für 480.000 réis erwarb, "sein Leben mit der Geige [die sein Vater ihn gelehrt hatte], verdiente und dass er sie bei allen Anlässen, kirchlichen als auch weltlichen, wo er gerufen wurde, spielte, und dass er seit Jahren in seinem eigenen Haus öffentliche Bälle für die Assembleia das Naçoens Estrangeiras (Vereinigung der Ausländer in Lissabon) und für Landsleute gab, der vor allem Engländer angehörten" (José Mazza: Dicionário biográfico de músios portugueses. Vorwort und Noten von José Augusto Alegria. In: Occidente 23-26, 1944/45. – 37, 97 f.). Diese Konzerte gelten bislang als die ersten bekannten öffentlichen Konzerte in Lissabon.

Werk
Während die beiden Sinfonien Avondanos an Werke von Händel und Rameau erinnern, zeigen seine Trio den damals neuen, empfindsamen Stil. Ein Großteil der Kompositionen von Avondano liegt in belgischen und deutschen Bibliotheken. Gründe hierfür sind bisher nicht bekannt. Die Lisbon Minuets wurden in London veröffentlicht. Weiter ist unklar, warum sein Oratorium Die Aufopferung Isaacs in deutscher Sprache erschien.

Kompositionen

 2 Sinfonien in D und F für 2 Violinen, Viola und Bass
 3 Konzerte in A, B und G für Violoncello und Orchester
 A Collection of [6] Lisbon Minuets für 2 Violinen, Flöte und Bass, Lissabon (1766)
 Eighteen Entire New Lisbon Minuets für 2 Violinen und Bass (um 1770)
 14 Minuette für 2 Violinen (5 auch mit 2 Trompeten) und Bass
 2 Duos für 2 Violoncelli
 2 Sonaten in F und B für Violoncello und Basso continuo
 6 Cembalosonaten
 Toccata in D für Cembalo
 3 Triosonaten in D, h und C für 2 Violinen und Basso continuo
 Gioas re di Giuda, Oratorium (1763)
 Il mondo della luna, Dramma giocoso (1765)
 Il voto di Jefte, Dramma sacro (1771)
 Adamo ed Eva, Oratorium (1772)
 La morte d'Abel, Oratorium (um 1780)
 Tantum ergo für Sopran, Alt, Tenor und Bass, 2 Violinen und Orgel
 Die Aufopferung Isaacs (einschl. Sinfonia à 8), Oratorium

Weblinks

 Biografie Avandanos (in portugiesischer Sprache)
 Sonate C für 2 Violinen und Basso continuo
 Sonate D für 2 Violinen und Basso continuo
 Sonate h für 2 Violinen und Basso continuo

Werke von Pedro António Avondano in der Nationalbibliothek von Portugal

Komponist (Klassik)
Komponist (Oper)
Komponist (Portugal)
Klassischer Geiger
Portugiese
Geboren 1714
Gestorben 1782
Mann

Pedro Avondano


Merii sălbatici este un film românesc din 1964 regizat de Alecu Croitoru. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Dana Comnea, Ștefan Ciobotărașu, Silviu Stănculescu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.329.041 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1964 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1964
Filme regizate de Alecu Croitoru

Merii sălbatici


ندرومة مدينة وبلدية بدائرة ندرومة في ولاية تلمسان، في شمال غرب الجزائر، على بعد 77 كيلومترا (48 ميل) من تلمسان. أعاد بنائها عبد المؤمن بن علي الموحد. ولها تاريخ إسلامي عظيم، يحتوى جامعها الكبير على آخر منبر مرابطي متبقي. أصبحت ندرومة موقع تراث عالمي لدى اليونسكو في عام 2002 لأهميتها الثقافية.

استقبلت ندرومة عدد كبير من اللاجئين الأندلسيين والموريسكيون، و تحتوي على آثار كأسوار القصبة كما انها كانت مركز عيش العديد من العائلات الأندلسية.

جغرافيا
تقع أراضي بلدية ندرومة شمال غرب الجزائر. وهي عاصمة سلسلة جبال ترارا.

الهيدروغرافيا
تقع ندرومة على ارتفاع 650 م، وتقع على المنحدر الشمالي من جبل فلاوسن في جبال ترارا، واحدة من جبال الأطلس التلي في أقصى الغرب.

المناخ
المناخ في ندرومة دافئ وومعتدل. يبلغ معدل هطول الأمطار السنوي حوالي 400 مم، متوسط درجة الحرارة السنوي هو 16.9 درجة مئوية في العام.

تخطيط المدن

مناطق البلدية
في عام 1984، تشكلت بلدية ندرومة من المناطق التالية:

 ندرومة
 خوريبة
 زاوية اليعقوبي
 جبابرة
 Kaïbia
 دار بن فارس
 أولاد داود
 سيدي داود
 ولاد محمد
 ستور
 ولاد بن حيتي
 مولاد أحمد
 ولاد عيشو
 ملالة
 الكحلة
 ولاد مفتاح
 دار بن زرقا
 العسة
 عين زبدة
 سيدي بوحجة
 Erouita
 ولاد براحو
 قصبة

تاريخ

قبل التاريخ
كانت المنطقة القريبة من ندرومة مأهولة بالسكان خلال العصر الحجري الحديث، وهو ما يتجلى في اكتشاف محاور مصقولة في كهوف بودغين، من طرف ج. بليشر عام 1875.

العصر الإسلامي
بنيت ندرومة على ظهر جبل فلاوسن من قبل مؤسس سلالة الموحدين عبد المؤمن بن علي في 1150 على أنقاض مدينة بربرية.

عاش أمراء سلالة الزيانيون الحاكمة في ندرومة. كانت موضوع النزاع بين الزيانيون والمرينيون. غيرت المدينة تحالفها وفقا لمصالحها.

رحب ندرومة بالعديد من اللاجئين الأندلسيين بعد سقوط الأندلس. كانت مركز صناعة نسيج مهم في القرن السادس عشر.

أفرودة المدينة

بدأ التأثير الأندلسي في القرن الثاني عشر، بعد سقوط الأندلس في شبه الجزيرة الإيبيرية وبدأت قوة الموحدين في الانخفاض، بعد معركة العقاب. انتهت إعادة الاستيلاء في عام 1492 من قبل إيزابيلا الأولى ملكة قشتالة، ما تسبب في هجرة الأندلسيين إلى شمال أفريقيا، والتي هي مصدر وأصل المجتمع الأندلسي، بالإضافة إلى معرفتهم بالموسيقى والشعر. وقد أبقى بعضهم مفاتيح منازلهم المهجورة في الأندلس. كان لندرومة عدة تبادلات مع مسلمي إسبانيا حيث كانت مصدر مساعدات عسكرية ضد الاستيلاء المسيحي من خلال جيوش الموحدين.

تعزز التأثير الأندلسي أيضا من خلالا الموجة الثانية من اللاجئون المورسكيون، في أعقاب قرار طرد الموريسكيين من إسبانيا الصادر في 22 سبتمبر 1609. وهي من بين عدد قليل من المدن التي حافظت على التراث الأندلسي، كما يتضح من هذا Guillermo Rittwagen، عالم اللغة الإسبانية والعربية والناقد الإسباني الشهير في أوائل القرن العشرين.

معنى الاسم
نَدرومة من اللغة البربرية نْدوما التي تعني: « مدينة تقع في وادي موسع عند سفح منحد ».

حسب تأصيل ليون الإفريقي قول أن ند-روما أي منافس روما هو تأصيل كاذب، خاصة أنه لم يتم العثور على أي بقايا الرومانية أو نقش في ندرومة.

ذكر اليعقوبي مدينة ندرومة في كتابه البلدان قائلا   وأشـار كذلـك أن ندرومـة حلتت محلها لينتقل اسـم فلوسـن إلى الجبل المحاذي لها.

يرجع البعض أن أصلها «نَظْرُلْمَا بمعنى نظروا للماء» وهذه العبارة نطق بها الفرسان العرب القادمين من تلمسان لما رأوا مـاء البحر.

في القرن الثاني عشر، قدم الجغرافي أبو عبيد الله البكري وصفا موجزا لمدينة ندرومة، ودعاها « مدينة » بقوله. في وقت الإدريسي، في القرن 12، كانت ندرومة مدينة مزدهرة، تحيط بها الجدران وكان سوقها ذو أهمية.

ديمغرافيا
ووفقا للتعداد العام للسكان والمساكن لعام 2008، يقدر عدد سكان بلدة ندروما ب 438 32 نسمة مقابل 333 14 نسمة في عام 1977:

المصادر

ندرومة

ندرومة


Christian Frederik (Friedrich) von Holstein (født 19. maj 1758 på Lystrup, død 18. januar 1828 på Jomfruens Egede) var en dansk stamhusbesidder.

Han var søn af Niels Rosenkrantz von Holstein og Anna Vilhelmine Beenfeldt og arvede Stamhuset Rathlousdal, Lystrup og Jomfruens Egede samt det Brunswarenske fideikommis. Han blev kammerherre, hofjægermester og var tiendekommissær i Tryggevælde Distrikt. Han blev 1817 gehejmekonferensråd.

I sit første ægteskab (18. oktober 1782 i København) var han gift med Christiane Catharine komtesse Wedell-Wedellsborg (født 11. juli 1757 i Hamborg, død 17. marts 1813 på Jomfruens Egede), datter af Christian Wedell og dennes tredje hustru Conradine Christine komtesse Danneskiold-Samsøe. Anden gang giftede han sig 19. maj 1814 med Christiane Elisabeth Fries (født 12. august 1779, død 5. februar 1846 på Frederiksberg).

Kilder
 Danmarks Adels Aarbog 1988-90.

Christian Frederik 2
Godsejere fra Danmark
Gehejmekonferensråder fra Danmark
Kammerherrer fra Danmark
Hofjægermestre fra Danmark
Danskere i 1700-tallet
Danskere i 1800-tallet

Christian Frederik von Holstein (1758-1828)


Les Synchromaceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Ochrophyta  de la classe des Synchromophyceae et de l'ordre des Synchromales.

La découverte du genre Synchroma a révélé une toute nouvelle morphologie de plaste qui s'avère très utile pour la recherche sur l'évolution des algues.

Étymologie
Le nom vient du genre type Synchroma, est composé du préfixe grec syn-, « avec ; ensemble », et du suffixe grec -chroma, couleur, en référence  de cet organisme.

Description

Liste des genres et espèces
Selon  :
 Guanchochroma R.Schnetter & M.Schmidt, 2015
 Guanchochroma wildpretii R.Schnetter & M.Schmidt, 2015
 Synchroma R.Schnetter, 2007
 Synchroma grande R.Schnetter, 2007
 Synchroma pusillum R.Schnetter, 2012

Systématique
Les études récente ont montré que les algues chromistes, y compris les Ochrophytes, semblent avoir évolué de manière monophylétique par endosymbiose d'une cellule hôte qui aurait englouti une algue rouge eucaryote. L'organite ainsi « capté » aurait ensuite été réduit à un plaste secondaire entouré de quatre membranes enveloppantes.

L'algue marine amiboïde Synchroma grande a justifié la création de la nouvelle classe des Synchromophyceae dont la position taxonomique est caractérisée par les phylogénies des gènes 18S rRNA et rbcL, une morphologie et une composition pigmentaire très particulière, à savoir l'existence de complexes chloroplastiques bien visibles représentant des endosymbiontes secondaires rouges multiplastiques (composés de plusieurs plastes), dans lesquels plusieurs chloroplastes primaires sont agrégés dans un compartiment commun et enveloppés par deux membranes externes.

Notes et références

Notes

Références

Références biologiques

Famille d'algues (nom scientifique)
Ochrophyta
Synchromales

Synchromaceae


Lista societăților de producție cinematografică austriece cuprinde toate acele întreprinderi care au produs cel puțin un film de cinema sau de televiziune.

Clasificare în ordine cronologică după data fondării

Perioada filmului mut (până în 1930)

Mari firme (peste 10 producții)
 Astoria-Film, Wien (1918–1923)
 Wiener Kunstfilm-Industrie, Wien (1910–1912)
 Listo-Film, Wien (seit 1919)
 Pan-Film, Wien (1921–1936)
 Sascha-Filmindustrie, Wien (1912–1938)
 Saturn-Film, Wien (1906–1911)
 Synchro Film, Wien (seit 1989)
 Wiener Autorenfilms (W. A. F.), Wien (1913)
 Wiener Kunstfilm-Industrie, Wien (1912–1919)
 Vita-Film, Wien (1919–1924)

Altele:
 A-Zet Film, Wien
 Allianz-Film, Wien (vor 1921–1935)
 Alpin-Film, Graz (1919)
 Burg-Film, Wien
 Columbia-Film
 Dreamland-Film, Wien (ca. 1920–1926)
 Emge-Film
 Eos Film, Wien
 Fiat-Film, Wien
 Filmag, Wien (1917–ca. 1932; danach Umbenennung in Mondial-Film)
 Halbritter-Film, Wien
 Handl (Filmgesellschaft), Wien
 Hugo-Engel-Film, Wien (1921–1938; Filmverleih, Filmproduktion zwischen 1926 und 1929)
 Jupiter-Film
 Kallos-Film-Fabrik, Wien (7. Bezirk, Schottenfeldgasse)
 Kino-Film-Atelier Victor Seibert, Wien
 Leyka-Film, Wien
 Micofilm, Wien (1919)
 Mitropa-Musikfilm, Graz (1921)
 Opern-Film, Graz (1922)
 Photobrom (1909–1909)
 Projektograph-Film, Wien (1920–ca. 1938)
 Regent-Film, Wien
 Robert Müller-Film, Wien (zuerst Filmverleih, ab 1915 auch Produzent)
 Salzburger-Kunstfilm, Salzburg (1922–1925)
 Schönbrunn-Film, Wien
 Tiroler-Heimatfilm, Innsbruck (1922)
 Vindobona Film, Wien (1912 in "Helios-Film" umbenannt, ab 1913 "Austria-Film" und danach "Duca-Film")

Perioada primelor filme sonore (1928–1955)

 Alpin-Film-Austria, Graz (um 1949)
 Atlantis-Film, Wien (1930–vor 1938)
 Belvedere-Film, Wien (1946)
 Bergland-Film, Wels (1953–1960)
 Cosmopol-Film
 Cziffra Film (?)
 Emo-Film, Wien
 Epo-Film, Wien, Graz (1954)
 Fürst-Film
 Heller Film (1948)
 Herold Film, Wien (1948)
 Loewen-Film
 Ludwig-Film
 Max Zehenthofer Produktion
 Mondial Film, Wien (ca. 1932–1938; Nachfolger der 1917 gegründeten Filmag)
 Neue Wiener Filmproduktionsgesellschaft, Wien (1947)
 Österreichische Filmgesellschaft (ÖFA), Salzburg (1947)
 Patria-Film
 Paula Wessely Filmproduktion
 RAVAG-Film, Wien
 Schönbrunn-Film
 Selenophon Licht- und Tonbildgesellschaft, Wien (1929–1938)
 Specht Film (1952)
 Styria Film, Graz
 Tirol-Film Innsbruck, Innsbruck
 Traum & Maier Film (1948)
 Wien-Film, Wien (1938–1985)
 Willi Forst-Film, Wien (1936–1950)

Perioada de tranziție 1956–1980
 Erma Film (Ernst-Marischka-Film), Wien
 Lisa Film, Wien (1964)
 Lotus Film, Wien (1982)
 MR Film, Wien (seit 1967)
 Mundus-Film
 Neusser-Film
 Nova-Film
 Plesner-Film, Tirol
 Polsterer Film
 Ring-Film
 Satel Film, Wien (1971)
 Sherberko-Film
 Star-Film
 Standard-Film
 Steps Film 1977
 Unitas Film

Noul film austriac (din 1980)

 1980: Thalia Film, Wien
 1980: Wega Film, Wien
 1984: Terra Film (Austria)
 1988: Dor Film, Wien
 1987: Josef Aichholzer Filmproduktion, Wien
 1989: Allegro Film, Wien
 1992: Cult Film
 1993: Frames Filmproduktion
 1994: Nikolaus Geyrhalter Filmproduktion, Wien
 1996: Navigator Film, Wien
 1998: Golden Girls Filmproduktion, Wien
 1999: Belvedere-Film, Wien/Los Angeles
 1999: Coop99, Wien
 2001: Bonus Film, Wien
 2002: Amour Fou Filmproduktion, Wien
 2002: Mischief Films, Wien
 2003: Mobilefilm, Wien
 2004: Enkidu Film, Wien
 2008: Witcraft Szenario OG, Wien
 2008: e&a film, Wien
 2009: nked Wien
 2011: prankmayer films, Oberösterreich
 2011: makido film, Wien
 2012: Tornado Pictures Filmproduktion, Wien
 2013–2015: AustrianMediaGroupProduction, Wien

Societăți de producție cinematografică și de televiziune:
 1980: A1Plus Filmproduktion
 1986: Alexander Schukoff-Film
 1992: New World Spirits Film Creation, Kärnten

Anul fondării încă necunoscut:
 arge heim
 Bannert Film
 Fischer Film, Linz
 Köpf Film
 Prisma Film
 Provinz Film
 Scheiderbauer Film
 Star Film
 Tigerline Filmproduktion, Kärnten

Vezi și
Cele două asociații ale producătorilor de film austrieci:
 Association of Austrian Filmproducers
 Film Austria

Studiouri de film din Austria
Liste legate de film


Augustus Russell "Gus" Pope (* 29. November 1898 in Seattle; † 1953) war ein US-amerikanischer Diskuswerfer und Kugelstoßer, der in den frühen 1920er-Jahren aktiv war. Er startete für den Illinois Athletic Club in Chicago, war 1,85 m groß und 95 kg schwer.

Erfolge national
Pope gewann drei Landesmeisterschaften:
 1920: Meister (und gleichzeitig Gewinner der Olympiaausscheidung) Diskus mit 44,63 m
 1921: Meister Diskus mit 43,89 m und Dritter Kugel mit 13,87 m sowie Hochschulmeister (NCAA) Diskus (43,34 m) und Kugel (13,83 m)
 1922: Meister Diskus mit 44,47 m
 1923: Vizemeister Diskus mit 45,19 m (hinter Thomas Lieb mit 46,12 m)
 1924: Vizemeister Diskus mit 42,43 m (hinter Thomas Lieb mit 44,07 m) und Vizemeister Kugel mit 13,59 m (hinter Ralph Hills mit 14,17 m)
 1925: Vizemeister Diskus (überliefert ist nur die Siegesweite von Bud Houser mit 47,70 m)

Erfolge international
Darüber hinaus nahm Pope an zwei Olympischen Spielen teil: 1920 in Antwerpen und  1924 in Paris. In Antwerpen gewann er mit 42,13 m die Bronzemedaille hinter den beiden Finnen Elmer Niklander (Gold mit 44,68 m) und Armas Taipale (Silber mit 44,19 m). Alle drei Athleten hatten ihre Weiten bereits in der Qualifikation erzielt.
Vier Jahre später wurde Pope Zweiter der Olympiaausscheidungen. Mit seiner Leistung von 45,97 m hätte er in Paris die Silbermedaille gewonnen. Dort kam er jedoch nur auf 44,42 m, die Platz 4 hinter seinen Landsleuten Bud Houser (Gold mit 46,15 m) und Thomas Lieb (Bronze mit 44,83 m) sowie dem Finnen Vilho Niittymaa (Silber mit 44,95 m) bedeuteten. Auch hier stammten alle Weiten bereits aus der Qualifikation.

Bestleistungen
In seiner Spezialdisziplin, dem Diskuswerfen, stehen für Pope sechs Platzierungen unter den Top Ten der Weltbestenliste zu Buche:
 1920: Platz 3 mit 44,63 m, erzielt am 17. Juli in Cambridge
 1921: Platz 1 mit 46,50 m (persönliche Bestleistung), erzielt am 14. Mai in Pullman
 1922: Platz 7 mit 44,47 m, erzielt am 9. September in Newark
 1923: Platz 3 mit 45,64 m, erzielt am 9. Juni in South Bend
 1924: Platz 7 mit 45,98 m, erzielt am 13. Juni in Cambridge
 1925: Platz 6 mit 45,39 m, erzielt am 4. Juli in San Francisco

Seine persönliche Bestleistung im Kugelstoßen wird mit 14,25 m angegeben; diese Weite erzielte er bei einem Hallenwettkampf am 20. März 1925 in Chicago.

Weblinks

Diskuswerfer (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Olympiateilnehmer (Vereinigte Staaten)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1920
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1924
US-amerikanischer Meister (Leichtathletik)
Geboren 1898
Gestorben 1953
Mann

Gus Pope


El lago Tianchi ( Chosŏn'gŭl :   Ch'ŏnji o Cheonji ;    , Tiānchí ; Manchú : Tamun omo o Tamun juce) es un lago de cráter en la frontera entre China y Corea del Norte. Se encuentra dentro de una caldera en la cima de la montaña volcánica Paektu, una parte de la cordillera Baekdudaegan y la cordillera Changbai. Se encuentra en parte en Ryanggang, Corea del Norte, a , y en parte en la provincia de Jilin, noreste de China.

Geología y limnología

La caldera que contiene al Lago Tianchi fue creada por la erupción de 946 de la montaña Paektu .

El lago tiene la elevación de su superficie a 2189.1m (7182 ft). El lago cubre un área de  con una longitud sur-norte de  y una longitud este-oeste de . La profundidad promedio del lago es  y una profundidad máxima de . Desde mediados de octubre hasta mediados de junio, generalmente está cubierto de hielo.

Historia

Nombres y leyendas
En la literatura china antigua,   también se refiere a  (  a veces traducido como "mar del sur").

La propaganda norcoreana afirma que Kim Jong-il nació cerca del lago en la montaña. De acuerdo con esto, las agencias de noticias de Corea del Norte informaron que a su muerte, el hielo en el lago se agrietó "tan fuerte que pareció sacudir los cielos y la Tierra".

Visitas notables
Como parte de una cumbre intercoreana, los jefes de estado Kim Jong-un y Moon Jae-in visitaron el Monte Paektu y lago Tianchi el 20 de septiembre de 2018. Moon llenó una botella con agua del lago para llevarla de regreso a Corea del Sur. La visita al lago fue un gesto simbólico, ya que tanto el lago como la montaña tienen un significado cultural considerable para el pueblo coreano. El monte Paektu se menciona en los himnos de Corea del Norte y del Sur, y se considera el hogar espiritual de los coreanos.

Monstruo del lago Tianchi

Se alega que el lago Tianchi es el hogar del monstruo del lago Tianchi.

El 6 de septiembre de 2007, Zhuo Yongsheng (director del centro de noticias de una estación de televisión, a cargo de la oficina de administración de la reserva natural en el Monte Changbaishan, Jilin) grabó un video de 20 minutos de seis "Monstruos del Lago Tianchi " con aletas en forma de foca, cerca de la frontera norcoreana. Envió fotos de las criaturas del tipo Monstruo del Lago Ness a la oficina provincial de Xinhua en Jilin. Una de ellas mostraba a las criaturas nadando en tres pares, en paralelo. Otro los mostró juntos, dejando ondas en el lago volcánico.

Véase también

 Península Coreana
 Baekdudaegan
 Turismo en Corea del Norte

Referencias

Notas

Lagos de Corea del Norte
Lagos internacionales de Asia
Frontera China-Corea del Norte
Lagos de cráteres
Lagos de China

Lago Tianchi


The Stone Boy est un film américain réalisé par Christopher Cain, sorti en 1984.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : The Stone Boy
 Réalisation : Christopher Cain
 Scénario :
 Photographie : Juan Ruiz Anchía
 Montage :
 Musique : James Horner
 Pays d'origine : États-Unis
 Genre : drame
 Date de sortie : 1984

Distribution
 Robert Duvall : Joe Hillerman
 Jason Presson : Arnold Hillerman
 Glenn Close : Ruth Hillerman
 Susan Rinell : Nora Hillerman
 Dean Cain : Eugene Hillerman
 Frederic Forrest : Andy Jansen
 Wilford Brimley : George Jansen
 Mary Ellen Trainor : Doris Simms
 Linda Hamilton : Eva Crescent Moon Lady

Liens externes

Film américain sorti en 1984
Film dramatique américain
Film de la 20th Century Fox
Film sur la famille
Film tourné au Montana

The Stone Boy