Splitski gitaristički kvartet, glazbeni komorni kvartet iz Splita.

Povijest
Osnovani su 2010. godine radi obogaćivanja hrvatske i splitske gitarističke pozornice. Članovi su nagrađivani splitski gitaristi, bivši učenici i studenti splitskih glazbenih škola i Umjetničke akademije: Kajo Milišić, Josip Dragnić, Goran Cetinić Koća i Martin Andrijašević. Za vrijeme neprekidnog višegodišnjeg djelovanja održao brojne koncerte po Hrvatskoj. Nastupili su i u inozemstvu. Travnja 2015. godine predstavljali su Hrvatsku na Međunarodnom gitarističkom festivalu u Augsburgu (Njemačka) i u sklopu ciklusa koncerata Musique des Nations u Luksemburgu. Uspješan koncert u Luksemburgu donio im je poziv za nastup u oviru prestižnog ciklusa koncerata klasične glazbe "Les concerts du Foyer Europeen" u Luksemburgu. Ondje su nastupili siječnja 2017. godine. Izvedbe su im više puta emitirane u radijskom eteru u programu više postaja Hrvatskog radija.

Nagrade i priznanja
 "Osmijeh Biokova" za najbolji koncert klasične glazbe, za koncert održan u srpnju 2015. u okviru festivala Makarsko kulturno ljeto
 Listopada 2016. godine: Hrvatska glazbena unija i Grad Split nagradili su ih "Zlatnim akvarelom" za izniman doprinos glazbenoj pozornici grada Splita.

Izvori

Vanjske poveznice
Ljubica Karaman: 'U Luksemburgu se zapravo osjećamo kao kod kuće'  Večernji list
Ljubica Karaman:  Splitski gitaristički kvartet kreće na europsku turneju Večernji list

Splitski glazbeni sastavi
Komorna glazba

Splitski gitaristički kvartet


Unter der Bezeichnung Zuckersucht () werden Zusammenhänge zwischen regelmäßigem Zuckerkonsum und Anzeichen von Suchtverhalten thematisiert. Die Existenz einer Zuckersucht sowie die Einordnung von Zucker als Droge ist in der Wissenschaft umstritten.

Wissenschaftliche Forschung
Es existieren derzeit über 160 Studien, die einen Zusammenhang von Zuckerkonsum und Suchterscheinung untersuchen. Diese Studien, die zum großen Teil ihre Ergebnisse aus Laborexperimenten mit Ratten gewonnen haben, stellen unter anderem folgende Anzeichen einer Sucht bei vermehrtem Zuckerkonsum heraus:
 Fressanfälle
 Medikamente, die bei Drogensüchtigen Entzugserscheinungen auslösten, taten dies auch bei vermehrtem Zuckerkonsum

So fand etwa eine Studie von Wissenschaftlern der Universität Princeton um Bart Hoebel 2008 heraus, dass im Laborexperiment Ratten bei regelmäßigem Zuckerkonsum Anzeichen einer Sucht zeigten. Eine Übertragbarkeit der Ergebnisse auf den menschlichen Organismus wird dabei vermutet. Diese These wird außerhalb des wissenschaftlichen Diskurses aufgegriffen.

Weblinks
  Artikel in Psychology Today
 Ralph Caspers: Zucker – 7 Dinge, die Sie wissen sollten, Quarks & Co vom 8. Dezember 2015
 Selbstexperiment: Wie viel Zucker ist noch gesund?, ProSieben – Galileo, Reihe What The Fakt?, Folge 224, Staffel 2018 vom 18. Juli 2018 (YouTube 6. August 2018)

Literatur (Auswahl)
 N. M. Avena, B. G. Hoebel: A diet promoting sugar dependency causes behavioral cross-sensitization to a low dose of amphetamine. In: Neuroscience. 122/2003, S. 17–20.
 N. M. Avena, K. A. Long, B. G. Hoebel: Sugar-dependent rats show enhanced responding for sugar after abstinence: evidence of a sugar deprivation effect. In: Physiol Behav. 16. März 2005, Nr. 84(3), S. 359–362.
 E. Blass, E. Fitzgerald, P. Kehoe: Interactions between sucrose, pain and isolation distress. In: Pharmacol Biochem Behav. 1987, Nr. 26(3), S. 483–489.
 E. M. Blass, A. Shah: Pain-reducing properties of sucrose in human newborns. In: Chem Senses. 1995. 20(1), S. 29–35.
 Carlo Colantuoni u. a.: Evidence That Intermittent, Excessive Sugar Intake Causes Endogenous Opioid Dependence. In: Obesity Research. Nr. 10, 2002, S. 478–488.
 J. Cleary u. a.: Naloxone effects on sucrose-motivated behavior. In: Psychopharmacology. 1996, Nr. 126(2), S. 110–114.
 C. Colantuoni u. a.: Excessive sugar intake alters binding to dopamine and mu-opioid receptors in the brain. In: Neuroreport. 16. November 2001, Nr. 12(16), S. 3549–3552.
 S. A. Czirr, L. D. Reid: Demonstrating morphine's potentiating effects on sucrose-intake. In: Brain Res Bull. 1986, nr. 17(5), S. 639–642.
 K. E. D'Anci, R. B. Kanarek: Naltrexone antagonism of morphine antinociception in sucrose- and chow-fed rats. In: Nutr Neurosci. 2004. 7(1), S. 57–61.
 K. E. D'Anci, R. B. Kanarek, R. Marks-Kaufman: Duration of sucrose availability differentially alters morphine-induced analgesia in rats. In: Pharmacol Biochem Behav. 1996. 54(4), S. 693–697.
 Kathleen DesMaisons: The Sugar Addict's Total Recovery Program. Ballantine Books, 2000, ISBN 0-345-44132-X.
 Kathleen DesMaisons: Potatoes Not Prozac. Simon & Schuster, 2008, ISBN 978-1-4165-5615-2.
 A. Drewnowski, M. R. Greenwood: Cream and sugar: human preferences for high-fat foods. In: Physiol Behav. 1983. 30(4), S. 629–633.
 A. Drewnowski u. a.: Taste responses and preferences for sweet high-fat foods: evidence for opioid involvement. In: Physiol Behav. 1992. 51(2), S. 371–379.
 A. Drewnowski u. a.: Naloxone, an opiate blocker, reduces the consumption of sweet high-fat foods in obese and lean female binge eaters. In: Am J Clin Nutr. 1995. 61(6), S. 1206–1212.
 C. Erlanson-Albertsson: Sugar triggers our reward-system. Sweets release opiates which stimulates the appetite for sucrose—insulin can depress it. In: Lakartidningen. 2005. 102(21), S. 1620–1622, 1625, 1627.
 M. Fantino, J. Hosotte, M. Apfelbaum: An opioid antagonist, naltrexone, reduces preference for sucrose in humans. In: Am J Physiol. 1986. 251(1 Pt 2), S. R91–R96.
 D. T. Fullerton u. a.: Sugar, opioids and binge eating. In: Brain Res Bull. 1985. 14(6), S. 673–680.
 A. B. Kampov-Polevoy u. a.: Sweet preference predicts mood altering effect of and impaired control over eating sweet foods. In: Eat Behav. 2006. 7(3), S. 181–187.
 R. B. Kanarek, S. Mandillo, C. Wiatr: Chronic sucrose intake augments antinociception induced by injections of mu but not kappa opioid receptor agonists into the periaqueductal gray matter in male and female rats. In: Brain Res. 2001. 920(1-2), S. 97–105.
 B. Laeng, K. C. Berridge, C. M. Butter: Pleasantness of a sweet taste during hunger and satiety: effects of gender and "sweet tooth". In: Appetite. 1993. 21(3), S. 247–254.
 L. Leventhal u. a.: Selective actions of central mu and kappa opioid antagonists upon sucrose intake in sham-fed rats. In: Brain Res. 1995. 685(1-2), S. 205–210.
 A. S. Levine, C. M. Kotz, B. A. Gosnell: Sugars and fats: the neurobiology of preference. In: Nutr. 2003. 133(3), S. 831S-834S.
 A. S. Levine u. a.: Opioids and consummatory behavior. In: Brain Res Bull. 1985. 14(6), S. 663–672.
 P. Rada, N. M. Avena, B. G. Hoebel: Daily bingeing on sugar repeatedly releases dopamine in the accumbens shell. In: Neuroscience. 2005;134(3), S. 737–744.
 G. M. Schoenbaum, R. J. Martin, D. S. Roane: Relationships between sustained sucrose-feeding and opioid tolerance and withdrawal. In: Pharmacol Biochem Behav. 1989. 34(4), S. 911–914.
 R. Spangler u. a.: Opiate-like effects of sugar on gene expression in reward areas of the rat brain. In: Brain Res Mol Brain Res. 19. Mai 2004;124(2), S. 134–142.

Einzelnachweise

Zucker als Thema
Form der Abhängigkeit
Form der Essstörung

Zuckersucht


Toluca puede designar:

En México
 a la ciudad de Toluca de Lerdo, capital del Estado de México;
 al municipio de Toluca, cuya cabecera es la ciudad anterior;
 al Deportivo Toluca, club de fútbol de la ciudad anterior;
 al Borregos Toluca, equipo de fútbol americano del ITESM de Monterrey, campus de Toluca;
 a la Región Toluca o Región XIII del Estado de México;

En otros países
 al Club Deportivo Toluca, club de fútbol desaparecido de Santander, España;
 a la localidad de Toluca en Illinois, Estados Unidos; o
 al antiguo nombre del distrito de North Hollywood de la ciudad de Los Ángeles, California, Estados Unidos.

Toluca (desambiguación)


Klasa Absalon su fregate Kraljevske danske mornarice puštene u službu 2005. godine. Dva broda u ovoj klasi mogu se opisati kao hibridi između fregate i vojnog transportnog broda s višestrukim mogućnostima, i preobrazbom iz borbenog broda s vatrenom moći tradicionalne fregate u bolnički brod unutar jednog dan.

Dizajn
Klasa se temelji na dizajnu fregate, ali je izgrađena s unutarnjom višenamjenskom palubom (flex deck) i krmenom rampom za vozila. Brodovi mogu poslužiti kao zapovjedne platforme za osoblje od 75 članova s kontejnerskim zapovjednim i kontrolnim centrom, bazom operacija za desantne snage veličine satnije od oko 200 vojnika s vozilima. Alternativno, fleksibilna paluba može se koristiti za operacije postavljanja mina s kapacitetom od oko 300 mina, ili se može opremiti za operacije čišćenja mina. Nadalje, fleksibilna paluba može podržati bolnicu u kontejnerima ili jednostavno prevesti određeni broj kontejnera ISO standarda ili oko 55 vozila, uključujući do sedam tenkova. Brodovi mogu nositi dva desantna čamca, dva gumenjaka s krutim trupom i dva helikoptera EH101.

Brodove je dizajnirao zajednički tim Danske kraljevske mornarice (RDN), Danske organizacije za obrambenu nabavu i logistiku (DALO) i skupine izvođača, prvenstveno Odense Maritime Technology (OMT) prema zahtjevima Danske kraljevske mornarice za brod nalik fregati s naglaskom na fleksibilnost.

Brodovi su izgrađeni prema pomorskim standardima Det Norske Veritas (DNV GL), međunarodnog certifikacijskog tijela i klasifikacijskog društva.

Dizajn je osmišljen s ciljem niske cijene posjedovanja brodova, s otvorenom arhitekturom za jednostavnu nadogradnju, s visokim stupnjem automatizacije koji omogućuje manju posadu i upotrebom modula StanFlex koji se mogu koristiti na nekoliko klasa brodova u službi Kraljevske danske mornarice.

Trupovi su izgrađeni u komercijalnim brodogradilištima korištenjem najnovijih mogućnosti brodograđevne industrije i troškovno učinkovitih proizvodnih postupaka i procesa. Opremanje i integraciju senzorskih, komunikacijskih i oružanih sustava prvenstveno su provodili "in-house" RDN i DALO.

Standardno oružje klase Absalon može se nadopuniti korištenjem StanFlex modula za misiju Posebna paluba za oružje (nazvana "kadom") dizajnirana je s pet utora za StanFlex. Zbog položaja kade mogu se ugraditi samo moduli za lansiranje projektila.

Iz političkih razloga, brodovi su izvorno porinuti kao "Fleksibilni brodovi za podršku" kako bi se izbjeglo neprijateljstvo s Rusijom po završetku Hladnog rata. Dana 16. listopada 2020. oba su broda prekvalificirana u fregate za protupodmorničko ratovanje. Oba broda bit će nadograđena nizom tegljenih sonara uz postojeće sonare montirane na trup, a helikopteri Sikorsky SH-60 Seahawk bit će opremljeni sonarima za uranjanje, sonoplovcima i torpedima. Očekuje se da će ova nadogradnja biti dovršena 2026. godine.

Popis brodova

Izvori

Vanjske poveznice
 Danish Naval History
 Admiral Danish Fleet Headquarters
 Danish Defence Acquisition and Logistics Organization
 HDMS Absalon Command and Support Ship - Flexible Support Ship
 Naval Technology

Danske klase ratnih brodova
Klase fregata
Kraljevska danska mornarica

Fregata klase Absalon


Capricornus ya da Oğlak takımyıldızı (sembolü: ), zodyak kuşağında yer alan modern 88 takımyıldızlarından biridir. Bulunmuş olduğu konum nedeniyle Güney Yarımküre'de kış, Kuzey Yarımküre'de ise yaz mevsiminde gözlemlenebilir. Takımyıldızı Aquila, Kova, Yay, Mikroskop ve Güneybalığı takımyıldızları ile çevrilidir. Takımyıldızı'nın bilimsel adı olan Capricorni Latince "keçi boynuzu" anlamına gelen kelimeden türemiştir. İlk kez Yunan astronom Claudius Ptolemy tarafından listelenmiştir.

Coğrafi bir tanım olan Oğlak Dönencesi ismini bu takımyıldızından almaktadır. Coğrafyacılar, 21 Aralık'ta güneşin oğlak takımyıldızı hizasında bulunması ve 23-27 derecelik güney enlemine dik düşmeye başlaması nedeniyle bu enleme Oğlak Dönencesi demeye başlamıştır.

Kaynakça

Capricornus (takımyıldız)


Pentru că se iubesc este un film românesc din 1972 regizat de Mihai Iacob. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Emmerich Schäffer, Ilinca Tomoroveanu, Alexandru Repan.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.548.391 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1972 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1972
Filme regizate de Mihai Iacob
Filme dramatice românești

Pentru că se iubesc


Nogometni klub Svoboda Ljubljana (NK "Svoboda" Ljubljana; "Svoboda Ljubljana"; "Svoboda") je nogometni klub iz Ljubljane, regija Središnja Slovenija, Republika Slovenija.
U sezoni 2019./20. "Svoboda" se natjecala u 3. slovenskoj ligi – Zapad (Zahod)

O klubu
Klub je osnovan 1952. godine kao ŠD "Svoboda"', te je počeo s natjecanjima u nižim ligama. Krajem 1950.-ih se spaja s klubom "Grafičar", koji je igrao republičku ligu, te pod imenom "Grafičar" igraju do 1962. godine, kada vraćaju ime "Svoboda". Djelovanje kluba je bilo povezano s trgovačkim poduzećem Mercator" ("Merkator"), te klub od 1970. do 1980. godine djeluje pod imenom "Mercator", a to su ujedno bile i najuspješnije godine kluba. 1970.-ih i ranih 1980.-ih "Svoboda" ("Mercator" je četiri puta osvojila "Slovensku republičku ligu" (3. ligaški rang u SFRJ), te je dva puta osvojila republički kup. Također su u to vrijeme 8 sezona nastupali i u "2. saveznoj ligi – Zapad. "Svoboda" je do raspada SFRJ uglavom igrala u "Slovenskoj republičkoj ligi" i "Slovenskoj regionalnoj ligi – Zapad".
1991. godine, osamostaljenjem Slovenije, "Svobada" postaje član novouspostavljene "1. slovenske nogometne lige". Klub početkom 1990.-ih često mijenja naziv, imajući u dodatku ime sponzora ("Svoboda Liqui Moly", "Kompas Holidays", "Optimizen Svoboda").
Uoči sezone 1994./95. "Optimizen" se spojio s klubom "Slavija" iz ljubljanskog predgrađa Vevče, koji je preuzeo "Svobodino" ("Optimizen") mjesto u 1. ligi, "Svoboda" je potom nastavila se natjecati u nižim ligama na području Ljubljanskog međuopćinskog saveza.
U sezoni 1997./98. se "Svoboda" plasirala u "3. slovensku ligu", a u sezoni 2003./04. u "2. slovensku ligu". 2008. godine je došlo do suradnje s prvoligaškim klubom iz Ljubljane – "Interblockom", te mu postala razvojna momčad pod nazivom "Interblock Svoboda", ali se već 2009. godine "Svoboda" ponovno osamostalila u samostalan klub. Idućih sezona "Svoboda" je nastavila igrati ligaški nogomet u nižim ligama – "Liga MNZ Ljubljana", "Regionalna liga Ljubljana", "3. slovenska liga" (skupine "Centar" i "Zapad").

Stadion

Uspjesi

nakon 1991.

 3. slovenska liga
 prvak: 2002./03. (Centar)
 doprvak: 1997./98. (Zapad), 2019./20. (Zapad)

 Regionalna liga Ljubljana (IV. liga)
 prvak: 2008./09., 2010./11., 2017./18.
 doprvak: 2012./13., 2015./16.

 Liga MNZ Ljubljana
 prvak: 2009./10.

 2. liga MNZ Ljubljana
 prvak: 1994./95.

 Kup MNZ Ljubljana
 pobjednik: 2003./04.

do 1991.
 Slovenska republička liga
 prvak: 1970./71., 1974./75., 1977./78., 1979./80.
 doprvak: 1963./64.
 trećeplasirani: 1968./69., 1990./91.

 Slovenska regionalna liga – Zapad
 doprvak: 1965./66., 1987./88.

 Slovenski republički kup
 pobjednik: 1975.//76., 1977./78.
 finalist: 1976./77., 1978./79.

Pregled plasmana

Poznati igrači

Poznati treneri

Unutarnje poveznice
 NK Interblock
 Ljubljana

Vanjske poveznice
  nk-svoboda.si, wayback arhiva
  nksvoboda.si, wayback arhiva
  nksvobodavic.webs.com, wayback arhiva
  prvaliga.si, SVOBODA LJUBLJANA (1. SNL)
  nsz.si, SVOBODA LJUBLJANA (2. SNL)
  nsz.si, SVOBODA LJUBLJANA (3. SNL Center)
  nsz.si, SVOBODA LJUBLJANA (3. SNL Zahod)
  nsz.si, SVOBODA LJUBLJANA (Pokal Slovenije)
  globalsportsarchive.com, Svoboda Ljubljana
  worldfootball.net, Svoboda Ljubljana
  transfermarkt.com, NK Svoboda Ljubljana

Izvori

  nk-svoboda.si, Klub, wayback arhiva
  nksvoboda.si, O klubu, wayback arhiva
  nksvobodavic.webs.com, O klubu, wayback arhiva
  nksvobodavic.webs.com, Zgodovina, wayback arhiva
  futbolas.lietuvai.lt, NK Svoboda Ljubljana, pristupljeno 4. srpnja 2020.
  foot.dk, Svoboda Ljubljana , pristupljeno 4. srpnja 2020.

Slovenski nogometni klubovi
Nogomet u Ljubljani

NK Svoboda Ljubljana


Kenneth Kokin (Ken Kokin) est un producteur et réalisateur américain.

Production
Kokin a notamment produit The Usual Suspects, Mortdecai, The Way of the Gun, Forbidden Kiss à Chengdu (Chine) et Captain Abu Raed.

Ce dernier a remporté le prix du public dans la catégorie "World Cinema Dramatic" au festival du film de Sundance en 2008, réalisé par Amin Matalqa. Il s'agit d'ailleurs du premier film indépendant produit en Jordanie.

Son film Public Access, réalisé par Bryan Singer, a quant à lui remporté le prix du Grand Jury au festival de Sundance ainsi que le prix du jury du Festival de Deauville en 1993.

En tant que dirigeant, Kokin a travaillé pendant plusieurs années à la tête de la production et du développement de Perfect World Pictures.

Réalisation
Kokin a produit et réalisé le documentaire For Tomorrow en Argentine, qui était dans la sélection officielle du festival du film de Tribeca et du Newport Beach Film Festival où il a remporté le Humanitarian Vision Award. Ce documentaire révolutionnaire a été présenté en avant-première dans dix festivals de cinéma et a remporté de nombreux autres prix.

Kokin a également réalisé Blood Moon avec James Callis, Maya Kazan et Frank Medrano.

Il a réalisé des documentaires en Amérique du Sud, en Haïti et en Afrique sur la pauvreté et/ou la pandémie de VIH auxquels sont confrontés les enfants de ces régions.

Éducation
Ken Kokin a étudié le cinéma à l'université de Californie du Sud.

Anecdotes
Kokin a rejoint la guilde des éditeurs et a travaillé à la fois chez la NBC et chez Amblin Entertainment.

CBS a embauché Kokin pour tourner, monter et diriger les coulisses de la plus longue émission spéciale annuelle, , où il a entre autres travaillé avec des lions, des tigres, des motos, des cascades, des fils de fer et des numéros de trapèze.

Références

Liens externes

Réalisateur américain

Kenneth Kokin


An Byong-Jun (født 22. maj 1990) er en nordkoreansk fodboldspiller.

Nordkoreas fodboldlandshold

|-
|2011||2||0
|-
|2012||0||0
|-
|2013||0||0
|-
|2014||0||0
|-
|2015||2||0
|-
!Total||4||0
|}

Eksterne henvisninger
 National Football Teams

Fodboldspillere fra Nordkorea

An Byong-Jun


Melotteov katalog objekata dubokog neba (eng. Melotte Catalogue of Deep Sky Objects) je astronomski katalog britanskog astronoma belgijskog podrijetla Philiberta Jacquesa Melottea predstavljen javnosti 1915. godine. Sadrži 245 otvorenih i kuglastih skupova. Kratica ovog kataloga i oznaka objekata u njemu jest Mel.
Zvjezdani skup u zviježđu Berenikinoj kosi danas primarno nosi oznaku Mel 111 jer se pojavio u Melotteovu katalogu 1915., a ne u slavnijem Messierovom katalogu NGC, jer se nije dokazalo da je zbilja skup sve dok to nije dokazao astronom Robert Julius Trumpler 1938. godine.

Vidi
popis astronomskih kataloga

Izvori

Vanjske poveznice
 Radovi P.J. Melottea na Astrophysics Data Systemu

Astronomski katalozi

Melotteov katalog


Ioan Mălăcescu () a fost un pilot român de aviație, as al Aviației Române din cel de-al Doilea Război Mondial.

Adjutantul stagiar av. Ioan Mălăcescu a fost decorat cu Ordinul Virtutea Aeronautică de război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 2 barete (4 noiembrie 1941) "pentru eroismul dovedit în lupte aeriene: la Grigoriopol, unde a doborît două avioane sovietice și la Gnilyocov, unde a doborît un avion inamic. Are 63 ieșiri pe front.", clasa Cavaler (16 februarie 1944) "pentru curajul și vitejia dovedite în luptele aeriene cu vânătoarea inamică, doborând 2 avioane și executând 124 misiuni pe front", clasa Cavaler cu prima baretă (16 februarie 1944) "pentru curajul și vitejia dovedită în luptele aeriene cu vânătoarea inamică, când a executat 21 misiuni și a doborît 3 avioane inamice" și clasa Cavaler cu 2 barete (6 octombrie 1944).

Decorații
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 2 barete (4 noiembrie 1941)
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" cu spade, clasa Cavaler (16 februarie 1944)
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" cu spade, clasa Cavaler cu o baretă (16 februarie 1944)
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" cu spade, clasa Cavaler cu 2 barete (6 octombrie 1944)

Note

Nașteri în secolul al XX-lea
Decese în secolul al XX-lea
Ași ai aviației române din cel de-al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Virtutea Aeronautică

Ioan Mălăcescu


Sayısal işaret işleme (İngilizce: Digital signal processing), sayısal işaretler ve bu işaretlerin işleme yöntemlerini inceler. Amacı genellikle analog sinyalleri ölçmek ya da filtrelemek olan DSP, bu işlemi yapabilmek için öncelikle bir analog-sayısal dönüştürücü kullanır ve sinyalleri işleyebileceği bir hale getirir. Yapılmak istenen işlemler yapıldıktan sonra da sayısal-analog dönüştürücü kullanılarak tekrar analog sinyal edilir. Bu işlemler bazen digital signal processor ya da Türkçe adıyla sayısal işaret işleyici denilen özel tip işlemcileri kullanan bilgisayarlar tarafından gerçekleştirilir.

işaret işleme
Bilgisayar

Sayısal işaret işleme


An Deiregyne eriophora in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Benjamin Lincoln Robinson ngan Jesse More Greenman, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Deiregyne eriophora in nahilalakip ha genus nga Deiregyne, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Deiregyne

Deiregyne eriophora


Eteobalea teucrii ist ein Schmetterling (Nachtfalter) aus der Familie der Prachtfalter (Cosmopterigidae).

Merkmale
Die Falter erreichen eine Flügelspannweite von 16 bis 19 Millimeter. Der Kopf ist weiß und an den Seiten und hinten ockerfarben bis hellbraun. Die Fühler sind dunkelbraun. Das letzte Drittel kann undeutlich hell geringelt sein. Der Thorax ist schwarz. Das Abdomen ist an der Basis oberseits fahl bräunlich ockerfarben und an den Seiten mehr silbrig. Es ist im hinteren Teil und auf der Unterseite breit dunkelgrau gebändert. Die Beine sind cremeweiß und haben auf den hinteren Tibien und den basalen Gelenken der Tarsen dunkelgraue Bänder. Schuppen sind nur auf den distalen Gelenken zu finden. Die Bänderung ist bei den mittleren und hinteren Beinen deutlicher ausgeprägt. Die Vorderflügel sind breit und ähneln Eteobalea sumptuosella. Der zweite weiße Costalfleck ist jedoch größer und der darunter befindliche fahl goldene Fleck ist sehr klein. Der dritte weiße Costalfleck ist groß und apikal deutlich zugespitzt. Manchmal befindet sich direkt darunter ein fahl goldener Fleck. Am Apex befindet sich ein weißer Fleck, der gelegentlich mit einigen fahl goldenen Schuppen versehen ist. Die Vorderflügelunterseite glänzt braun, in der Mitte nahe der Flügelbasis befindet sich ein gelblich ockerfarbener Fleck. Die Hinterflügel glänzen bräunlich grau, sie sind an der Basis heller. Das Retinaculum ist gelb ockerfarben.

Bei den Männchen ist das Tegumen lang und nahezu parallelwandig. Die hintere Ausbuchtung ist V-förmig. Das rechte Brachium ist gerade und etwa dreimal so lang wie das linke. Es ist abgeplattet und weitet sich distal. Innen an der Basis befindet sich ein großer Lobus. Das linke Brachium hat einen ziemlich stumpfen Apex. Die Valven sind konkav und haben einen rundlichen Cucullus. Die rechte Valvella ist schmal und verjüngt sich allmählich zu einem stumpfen Apex. An der Innenseite befindet sich vor dem Apex eine kleine, stark sklerotisierte Leiste. Eine ähnliche Leiste befindet sich gegenüber auf dem röhrenförmigen Teil des Aedeagus. Der Aedeagus ist ziemlich schlank und gerade. Der röhrenförmige Teil ist lang und schmal, er verjüngt sich allmählich und hat eine scharfe Spitze.

Bei den Weibchen ist das 8. Segment kurz und breiter als lang. Das Ostium ist kreisförmig. Das Sterigma ist groß, kugelförmig und sklerotisiert. In Richtung des Ostiums verlaufen gekrümmte, sklerotisierte Leisten. Der Ductus bursae ist anderthalb mal so lang wie das Corpus bursae. Das Corpus bursae verengt sich hinten und hat einen langen, sich allmählich verjüngenden Fortsatz. Es sind zwei große, sichelförmige und unterschiedlich lange Signa ausgebildet.

Ähnliche Arten
Eteobalea teucrii ähnelt Eteobalea klisieckii, ist aber kleiner und hat braune Vorderflügelunterseiten.

Verbreitung
Eteobalea teucrii ist im Süden Spaniens und in Marokko beheimatet.

Biologie
Die Raupen entwickeln sich an Teucrium fruticans, wobei von Februar bis August an Stängeln oder Zweigen längliche Pflanzengallen entstehen. Die Falter fliegen von September bis Anfang Oktober.

Systematik
Aus der Literatur ist das folgende Synonym bekannt:

 Stagmatophora teucrii , 1907

Belege

Cosmopterigidae
Prachtfalter

Eteobalea teucrii


Lemuria puede referirse a:
Lemuria, el nombre de un supuesto continente desaparecido.
Lemuria (fiesta), una fiesta de la antigua Roma.
Lemuria (banda), un grupo musical estadounidense.
Lemuria (Era Thuria), un reino ficticio creado por el escritor Robert E. Howard para las historias de la "Era Thuria".

Lemuria (desambiguación)


An Renanthera pulchella in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Allen Rolfe. An Renanthera pulchella in nahilalakip ha genus nga Renanthera, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Myanmar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Renanthera

Renanthera pulchella


الدينار المرابطي هو دينار ذهبي سُك في عهد المرابطين في المغرب العربي وإيبيريا. وُفر الذهب المستخدم لسك الدينار من قبل مناجم ذهب غرب إفريقيا جنوب الصحراء الكبرى. تم تداول دينار المرابطين على نطاق واسع خارج نطاق الإمبراطورية. أطلقت عليهم الممالك المسيحية في أيبيريا اسم marabotins وmaravedís.

المراجع

السكة الإسلامية
تاريخ المغرب
عملات إفريقية
عملات البرتغال
عملات إسبانيا
قاعدة الذهب
مرابطون
مصرفية إسلامية
نقود ذهبية
عملات في المغرب

دينار مرابطي


7887 Bratfest este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7887 Bratfest este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Catalina Station de Carl W. Hergenrother. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,58 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 13,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

7887 Bratfest


Le Marine Fighter Attack Squadron 211 ou VMFA-211 est un escadron de chasseurs d'attaque F-35 Lightning II du Corps des Marines des États-Unis, actuellement composé d'avions de combat furtifs STOVL F-35 Lightning II. Connu sous le nom de "Wake Island Avengers" et de "Bastion Defenders", l'escadron est basé à la Marine Corps Air Station Yuma en Arizona et relève du commandement du Marine Aircraft Group 13 (MAG-13) et de la 3rd Marine Aircraft Wing (3rd GMAW').

 Mission
La mission du VMFA-211 est d'intercepter et de détruire les avions ennemis dans toutes les conditions météorologiques et d'attaquer et de détruire des cibles de surface en soutien aux forces expéditionnaires des Marines.

 Historique
 Origine

L'escadron a été mis en service le 1er janvier 1937 sous le nom de Marine Fighting Squadron 4 (VF-4M) au Naval Air Station North Island à San Diego en Californie. Le 1er juillet 1937, il a été renommé Marine Fighting Squadron 2 (VMF-2) et à la fin de l'année, avait complètement rééquipé avec des Grumman F3F-3 qui ont remplacé leurs F3F-1 et quelques F2F-1 encore plus anciens. En janvier 1941, l'escadron a déménagé à Marine Corps Air Station Ewa, Hawaii et a été renommé VMF-211 le 1er juillet 1941.

Le VMA-211 a été redésigné Marine Attack Squadron 211 (VMA-211) en 1952

Le 30 juin 2016 il prend le nom de Marine Fighter Attack Squadron 211 (VMFA-211)
 Seconde guerre mondiale
En novembre 1941, le VMF-211'' embarque  12 F4F-3 Wildcat à bord de l' pour se rendre à Wake Island, théâtre de la bataille héroïque de l'escadron. Le 8 décembre 1941, les Japonais attaquèrent Wake, détruisant sept des avions au sol. Au cours des deux semaines suivantes, les cinq avions restants ont repoussé de nombreuses attaques et infligé de lourdes pertes à l'ennemi. Au cours de cette défense, les forces terrestres de la Marine et le VMF-211 ont causé la perte d'au moins quatre navires de guerre ennemis, dont les premiers grands navires de la marine japonaise coulés pendant la guerre du Pacifique. Une opération prévue pour renforcer Wake Island a été jugée trop dangereuse par le commandement de la flotte et, le 23 décembre, Wake Island a finalement été envahie par un ennemi numériquement supérieur.

Après une phase de reconstruction, l'escadron fut déployé en mai 1942 sur l'atoll Palmyra dans le Pacifique Sud et adopta le nom "Avengers" en mémoire des membres de l'escadron qui furent tués ou capturé sur Wake Island. Lors de son premier déploiement, le VMF-211 était équipé du Brewster F2A Buffalo, puis remplacé par le F4F-4 Wildcat. Alors que la campagne du Pacifique se poursuivait, l'escadron est passé au F4U Corsair pour le reste de la guerre. Le VMF-211 a participé à la campagne de Bougainville, à la bataille de la mer de Bismarck, à la bataille du golfe de Leyte et aux campagnes du sud des Philippines.

Après la Seconde Guerre mondiale

Le VMF-211 a participé à l'occupation de la Chine, fournissant une couverture aux forces américaines évacuant le pays avant la prise de contrôle communiste en décembre 1948. À la suite de cette action, l'escadron retourna au Marine Corps Auxiliary Air Field d'Edenton, en Caroline du Nord, en 1949.

Alors qu'il opérait à bord de l' en 1952, l'escadron a été renommé Marine Attack Squadron 211 (VMA-211) lors de sa transition vers l'AD-4N Skyraider. En 1957, l'escadron a reçu ses premiers A4D-1 Skyhawks et a ensuite déménagé au Marine Corps Air Station Iwakuni au Japon en 1958. Jusqu'en 1976, le VMA-211 a piloté plusieurs versions du Skyhawk.

Guerre du Vietnam

Avec l'escalade de la guerre du Vietnam, le VMA-211 a déménagé à Iwakuni au Japon en 1965 et a commencé ses déploiements à la , au sud du Vietnam. En 1972 il était à la , puis à la Bien Hoa Air Base. Il a renforcé le  de l'USAF pilotant l'A-37B Dragonfly, à l'appui des opérations contre l'offensive de Pâques de l'Armée populaire vietnamienne (PAVN). L'autre unité de Bien Hoa était un escadron d'hélicoptères de combat AH-1 Cobra. Les quatre escadrons de la base ont pu faire reculer le siège du PAVN lors de la Bataille d'An Lộc. Les A-4E du VMA 211 étaient inestimables dans le soutien aérien rapproché des troupes terrestres assiégées à An Loc et dans les environs. En août 1976, l'escadron est retourné au Marine Corps Air Station El Toro.

Après le Vietnam
En décembre 1987, le VMA-211 a déménagé au Marine Corps Air Station Yuma, AZ le 10 décembre 1987, rejoignant le MAG-13. Après avoir terminé avec succès le dernier déploiement à l'étranger avec l'A-4M Skyhawk en 1989, le VMA-211 a commencé à transférer ces avions à la 4th Marine Aircraft Wing en vue de la transition vers l'avion AV-8B Night Attack.
En septembre 2000, l'escadron a commencé l'introduction de la dernière variante Harrier, l'avion radar AV-8B II+.

Guerre mondiale contre le terrorisme
Après les attentats terroristes du 11 septembre, l'escadron s'est déployé dans la mer d'Oman à bord de l' et a participé à l'Opération Enduring Freedom sur l'Afghanistan de janvier à mars 2002, puis dans le golfe Persique, à l'appui de l'Opération Iraqi Freedom avant de retourner à la Marine Corps Air Station Yuma en mai 2003.

L'escadron s'est de nouveau déployé en Irak à bord de l' d'octobre 2004 à février 2005, de la base aérienne Al-Asad, puis  de l' (octobre 2005 à janvier 2006). De janvier à août 2009, l'escadron s'est de nouveau déployé dans le cadre de la  de l'USS Essex.

En avril 2012, le VMA-211 s'est déployé à l'appui de l'Opération Enduring Freedom, se déplaçant de Kandahar au Camp Shorabak dirigé par les Britanniques en juillet. En septembre 2014, le VMA-211 s'est déployé à Bahreïn pour soutenir la lutte contre le terrorisme en Irak et en Syrie jusqu'en avril 2015.

Passage au F-35B Lightning II

Le VMA-211 a reçu le F-35B Lightning II en 2016, et a été renommé Marine Fighter Attack Squadron 211 (VMFA-211), devenant le deuxième escadron de la flotte du Corps des Marines à exploiter le F-35B Lightning II comme avion principal.

En septembre 2018, le VMFA-211 s'est déployé à bord de l'USS Essex dans le cadre du groupe amphibie d'Essex déployé dans la zone d'opérations du Commandement central des États-Unis. Le 27 septembre 2018, un F-35B d'Essex a effectué une frappe aérienne à l'aide d'une bombe à guidage de précision contre une position talibane en Afghanistan, marquant la première utilisation au combat des États-Unis du F-35.

UK Carrier Strike Group 21
Le 4 septembre 2020, l'escadron s'est déployé sur la RAF Marham au Royaume-Uni, avec 10 F-35B pour s'entraîner aux côtés du No. 617 Squadron RAF, en vue d'un prochain déploiement embarqué sur le   pour son premier déploiement en 2021
lors de l'United Kingdom Carrier Strike Group 21, avec la Fleet Air Arm de la Royal Navy.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Organisation de l'United States Marine Corps

Liens externes
  VMFA-211 - Site Seaforces.org
 VMFA-211 - site 3rdmaw;marines.mil

Fighter attack squadron de l'United States Marine Corps
Unité ou formation militaire créée en 1937

VMFA-211


Sarule (sardinski: Sarùle) je grad i općina (comune) u pokrajini Nuoru u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 630 metara i ima 1 696 stanovnika. Prostire se na 52,72 km². Gustoća naseljenosti je 32 st/km².Susjedne općine su: Mamoiada, Ollolai, Olzai, Orani i Ottana.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Sarule


පාදම් වර්ගඵලය යනු වනාන්තර කළමණාකරණයේ දී භාවිතා කරන පදයකි. මෙමඟින් දෙන ලද භූමි භාගයක පිහිටා ඇති ශාක කඳන්වල පාදම් ප්‍රදේශයේ හරස් කැපුම් මඟින් ආවරණය කරගන්නා වර්ගඵලය පිළිබඳව අදහසක් පළ කරයි.

සාමාන්‍යයෙන් බොහෝ රටවල්වල මෙම මිනුම සිදු කරන්නේ භූමි තලයෙන් ඉහල දී මිනිසෙකුගේ පපුව මට්ටමේ උස ප්‍රදේශයේ දීය ( 1 – 1.5 මීටර්) මෙහි දී සෑම ගසකම පොත්ත ද ඇතුළත්ව සම්පූර්ණ විශ්කම්භය මනියි. වනාන්තරවල නිෂ්පදිතය හා වර්ධන වේගය සංසන්දනාත්මකව පරීක්ෂා කිරීම සඳහා, සාමාන්‍යයෙන් මෙම මිනුම් කරනු ලබන්නේ භූමියෙන් එක් හෙක්ටයාරයකටය.

පාදම් වර්ගඵලය


Aderus boliviensis é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1909.

Distribuição geográfica
Habita na Bolívia.

Referências

boliviensis
Insetos descritos em 1909
Coleópteros da Bolívia
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus boliviensis


Jan Heurich ist der Name folgender Personen:

*Jan Fryderyk Heurich (1873–1925), polnischer Architekt
Jan Kacper Heurich (1834–1887), polnischer Architekt

Jan Heurich


توماس ديكر  ممثل أمريكي من مواليد 28 ديسمبر 1987.
ولد توماس ديكر في عائلة تمتلك مواهب فنيه كثيرة، فـ والدة توماس مغنية وعازفة بيانو وممثلة بينما والده رسام ومغني اوبرا.
بدأ توماس التمثيل بالسادسة من عمره، حيث حصل على دور ثانوي في "The Young and the Restless" سنة 1993, بعد عام (1994) حصل على فرصة للعمل معPatrick Stewart و Malcolm McDowell و William Shatner في Star Trek: Generations.
ثم بـ "The Nanny" (1993), "Seinfeld" (1990), "Star Trek: Voyager" (1995) and "Caroline in the City" قبل أن يظهر في البرنامج التيلفزيوني لديزني Honey, I Shrunk the Kids (1997). استمر لثلاث سنوات على التوالي بدور Nick Szalinkski, حيث خلق له اسما ووجد له مكاناً بعالم ديزني.
انتهى برنامج Honey, I Shrunk the Kids بـ عام 2000 لكن توماس تابع الظهور على التلفاز، حيث ظهر في الدراما العائلية "7th Heaven". قدم بعد هذا فاصل كبير ثم عاد عام 2006 وظهور بالجزء الأول من "Heroes" لكن بعد الظهور الذي اقتصر على 11 حلقة عرض عليه دور "جون كونور بمسلسل المدمر: سجلات ساره كونر حظي بشعبية كبيرة بعد هذا الدور، وتم الغائه بعد موسمين فقط. عام 2008 كان عام مزدحم لتوماس، حيث أخذ دور إيدن في From Within وفي الوقت ذاته كان جزء من سلسلة "IQ-145". ثم جائت إحدى أكبر مشاريعه حيث قرر المشاركة بـ إنتاج أفلام. وكتب وأخرج ولعب دور البطولة في "Whore" وهوا فيلم يدور حول مجموعة من المراهقين الذين سافروا إلى هوليوود للشهرة وتحقيق أحلامهم ولكن اكتشفوا الجانب المظلم بالشهرة. بعد هذآ وبعام 2009 شارك بـ My Sister's Keeper بـ جانب Cameron Diaz و Abigail Breslin ثم بعام 2010 أخذ دور Jesse Braun بإعادة تصوير "A Nightmare on Elm Street"
بعام 2011 شارك بـ Cinema Verite. وأيضا بعام 2011 أخذ دور «أدم كونانت» بمسلسل "The secret circle" وهوا مسلسل خيالي، رعب، درامي يتحدث عن دائرة سرية تتكون من ستة سحرة تم تكوينها قبل 16 سنة أنتهت بموت أعضائها بـ أستثناء شخص واحد وبعد مرور 16 سنة يجتمع 6 طلآب ليكتشفوا انهم سحرة، والذي يجمعهم هو ان عائلاتهم كانت تحتوي الأعضاء الستة الذين كانوا بالدائرة قبل 16 سنة.

معلومات عن توماس ديكر:
لديه صوت أجش. لديه اخت غير شقيقة تدعى ديانا واخ غير شقيق يدعى ايريك. يغني ويكتب الأغاني ويعزف الإيتار وقد قام بتسجيل البوم روك.
هو نباتي. لديه اسم متطابق مع اسم شاعر بالقرن الـ17 البريطاني. عاش بلآس فيغاس، كاليفورنيا، وكندآ.

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من وادي لاس فيغاس
أعلام إل جي بي تي أمريكية في القرن 20
أعلام إل جي بي تي أمريكية في القرن 21
أمريكيون من أصل إنجليزي
أمريكيون من أصل هولندي
أمريكيون من أصل ويلزي
شخصيات إل جي بي تي من نيفادا
شخصيات مثلية القرن 20
شخصيات مثلية القرن 21
فنانون ترفيهيون مثليون من الولايات المتحدة
مغنون أمريكيون
مغنون أمريكيون في القرن 21
مغنون ذكور أمريكيون في القرن 21
مغنون ذكور في القرن 21
مغنون من نيفادا
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلو سوب أوبرا أمريكيون
ممثلون أمريكيون أطفال
ممثلون أمريكيون ظهروا في مسلسلات تلفازية طويلة
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون مثليو الجنس
ممثلون من لاس فيغاس (نيفادا)
ممثلون من ولاية نيفادا
مواليد 1987
مواليد في لاس فيغاس (نيفادا)
موسيقيون مثليو الجنس
موسيقيون مثليون من الولايات المتحدة
ممثلون مثليون أمريكيون

توماس ديكر


Schistocarpaea es un género monotípico de arbusto de la familia  Rhamnaceae. Su única especie, Schistocarpaea johnsonii F.Muell., es originaria de Australia.

Descripción
Es un arbusto que alcanza un tamaño de 30 cm de altura. La lámina de la hoja es de 7.5-17 x 2-5,5 cm, mucho más pálida en el envés. La nervadura central deprimida en la superficie superior y el peciolo acanalado en la superficie superior. Las estípulas disminuyendo gradualmente hacia un punto en el ápice. Tiene olor a linimento débil en las ramitas recién cortadas. Las inflorescencias son más cortas que las hojas.

Taxonomía
Schistocarpaea johnsonii fue descrito por Ferdinand von Mueller y publicado en Victorian Naturalist; Journal and Magazine of the Field naturalist's Club of Victoria 7: 183, en el año 1891. La especie tipo es: Alphitonia excelsa (Fenzl) Reissek ex Benth.
Sinonimia
Alphitonia emmenosperma F.Muell.

Referencias

Rhamnaceae

Schistocarpaea


Diana Miloslavich, née à Huancayo (Pérou) est une écrivaine, militante féministe, et femme politique. Elle est ministre de la Femme et des Populations vulnérables depuis le .

Pendant plus de trente ans, elle est coordinatrice du programme de participation politique du , organisation féministe qui tire son nom de la féministe française Flora Tristan.

Biographie

Diana Miloslavich est née à Huancayo. Elle est diplômée de l'école de littérature à l'Université nationale principale de San Marcos, et obtient une maîtrise en littérature péruvienne et latino-américaine et un doctorat en sciences sociales à la même université quelques années plus tard.

Lors de son engagement au , elle rencontre la militante sociale et féministe María Elena Moyano, icône opposée au Sentier lumineux.

Elle a été porte-parole de la campagne « Nous sommes la moitié, nous voulons la parité sans harcèlement » (en espagnol: Somos la Mitad queremos Paridad sin acoso). Elle milite en faveur de diverses initiatives juridiques et politiques de la société civile liées à la prévention et à la répression des violences de genre, du harcèlement politique et de la lutte pour la démocratie paritaire.

Le , elle est nommée ministre de la Femme et des Populations vulnérables dans le quatrième gouvernement de Pedro Castillo. Elle prête serment en déclarant « Je jure pour les droits des femmes dans leurs diversités et pour leurs 25 ans de lutte au Ministère de la Femme ».

Publications

 « Maria Elena Moyano. Perú, en busca de una esperanza », 1992
 « Literatura de Mujeres, Una mirada desde el feminismo », 2012
 « Feminismo y Sufragio 1933-1956 », 2015
 « El Acoso Político en el Perú: Una mirada de los procesos electorales », 2016
 « Flora Tristán: Peregrinaciones de una paria en el Perú », 2019
 « Genero, Paridad y Gestión de Riesgo de desastres », 2019

Références

Article connexe
 Politique au Pérou

Naissance à Huancayo
Ministre péruvienne
Ministre péruvien des Femmes
Étudiant de l'université nationale principale de San Marcos

Diana Miloslavich


Dalian Robert Atkinson (d. 21 Mart 1968 - Shrewsbury, İngiltere ö. 15 Ağustos 2016), forvet pozisyonunda oynamış futbolcudur. Türkiye 1. Ligi'nde Fenerbahçe'de oynayan Atkinson, Wimbledon FC, Aston Villa, Real Sociedad, Ipswich Town FC ve Sheffield Wednesday gibi takımlarda da forma giydi.

Fenerbahçe'de çok fazla tutunamayan Atkinson'un, akıllarda kalan en büyük başarısı 22 Ekim 1995'te Kadıköy'de oynanan Türkiye 1. Ligi maçında Galatasaray'a 3 gol birden atmasıydı.

15 Ağustos 2016'da İngiliz polisi tarafından babasının evinde elektrikli şok silahıyla vurularak öldürülmüştür.

Kariyeri

Ipswich Town

Atkinson, futbola Ipswich Town FC kulübünde başladı. 1984-1986 yılları arasında genç takımda 14 maçta 16 gol atmıştı. 15 Mart 1986'da ilk kez Ipswich Town'da resmi maça çıktı. Newcastle United karşısındaki maçta Kevin Wilson'ın yerine oyuna dahil olmuştu. Bu maçta kendisinin Ipswich Town'daki ilk ve son Premier League maçıydı çünkü sene sonunda küme düştüler. 1987-88 sezonunda ilk golleriyle buluşan futbolcu Middlesbrough FC karşısında hat-trick yapmıştı. Atkinson, sonraki sezon ise daha başarılı bir performans gösterdi. Ligde 10, kupada da 3 gol atarak Jason Dozzell ve John Wark ile birlikte sezonun en golcü oyuncularından oldu.

1990'lar

1989'da teknik direktör Ron Atkinson tarafından 450.000£ ücretle Sheffield Wednesday'e transfer edildi. Norwich City FC karşısında ilk maçına çıkan 21 yaşındaki futbolcu, sezon içinde bütün maçlarda oynayıp 10 gol atmış ve David Hirst ile birlikte iyi bir ikili olmuştu. Ancak takımı küme düşmekten kurtaramadı.

Sonraki sezon La Liga ekibi Real Sociedad'a 1.7 Milyon £'a transfer oldu. 2 Eylül 1990'da Real Zaragoza maçı ile İspanya serüvenine başladı. İlk golünü Real Madrid maçında atıp, beraberliği sağlayan kişi oldu. 29 lig, 1 UEFA Kupası maçında oynayan futbolcu, toplamda 12 gol atarak vatandaşı John Aldridge'ten sonra takımın en golcü ikinci ismi oldu.

Aston Villa

1991'de Roy Atkinson, bu sefer Aston Villa'nın başına geçmişti ve eski futbolcusu Dalian Atkinson'ı istedi. Böylece Atkinson, bir sezon sonra 1.6 Milyon £'a İngiltere'ye geri dönmüş oldu. İlk maçına da eski takımı Sheffield Wednesday karşısında çıkmıştı. Ancak ilk sezon sadece bir kez golle buluşmuştu.

Sonraki sezon İngiltere 1. Ligi, Premier Lig adını almıştı. O sezon, Liverpool'dan gelen Dean Saunders ile iyi bir ikili oluşturdular. Saunders 13 gol, Atkinson ise 11 gol kaydetmişti. Ligi uzun süre lider götürüp ikinci olarak bitirdiler. 3 Ekim 1992'de Wimbledon FC'yi deplasmanda 3-2 yendikleri maçta, kendi sahasından alıp, çalımlarla geldiği rakip sahada ceza sahası dışından attığı aşırtma gol, BBC tarafından sezonun en iyi golü olarak adlandırıldı. Atkinson, ayrıca eski takımı Ipswich Town FC ile 1-1 berabere kaldıkları maçta attığı gol ile, Aston Villa'nın yeni formattaki ligdeki ilk golünü atmış oldu.

Bir sonraki sezon İngiltere Ligi Kupası'nı kazanırlarken, Atkinson 8 maçta biri finalde Manchester United'a olmak üzere attığı 6 golle önemli bir katkı yapmış, Saunders ile beraber de takımın en golcü oyuncusu olmuştu. Ancak bir sonraki sezon küme düşmekten zor kurtulunca sezon sonunda Saunders de Atkinson da Türkiye'nin yolunu tuttu.

Fenerbahçe
1995-96 sezonunda Fenerbahçe'ye transfer oldu. Sezona TSYD Kupası'nı kazarak giren Fenerbahçe'de 3 Eylül 1995'te İsmail Kartal'ın jübilesinde Eskişehirspor'u yenen sarı-lacivertli takımda ilk golünü attıktan sonra, 30 Eylül 1995'te oynanan Beşiktaş derbisinde ikinci yarıda oyuna girerek ilk golünü kaydetti. 22 Ekim 1995'teki Galatasaray derbisinde ise maçın ilk 30 dakikasında attığı birbirinin neredeyse tıpatıp aynısı üç golle hat-trick yaparak tarihe geçti (35. dakikada hakem tarafından iptal edilen golünün de nizami olduğu tartışılmıştı). 9 Aralık 1995'te de Trabzonspor'a karşı alınan ve bordo-mavili takımın namağlupluğunu silen 3-1'lik galibiyette de bir gol atarak, tüm büyük maçlarda ağları buldu. Ligin ikinci yarısının ilk maçında Fenerbahçe Karşıyaka'yı deplasmanda 90. dakikada Atkinson'un attığı golle yenerken, bu gol ve galibiyet bir anlamda sezon sonunda şampiyonluğu getiren önemli dönüm noktalarından biri oldu. Ancak 25. haftada Denizlispor'a attığı golden sonra suskun kalan golcü sezon sonunda ligde şampiyonluk yaşadı, ancak bir sezon sonraki kadroda düşünülmedi ve 23 Temmuz 1996'da sözleşmesi Fenerbahçe tarafından tek taraflı olarak feshedildi.

Kaynakça

1968 doğumlular
2016 yılında ölenler
İngiliz futbolcular
Fenerbahçe SK yabancı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Premier League futbolcuları
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
Wimbledon FC futbolcuları
Aston Villa FC futbolcuları
Real Sociedad futbolcuları
Ipswich Town FC futbolcuları
Sheffield Wednesday FC futbolcuları
La Liga futbolcuları
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
Forvet futbolcular
Güney Kore'deki İngiliz gurbetçiler
English Football League futbolcuları
İngiliz gurbetçi futbolcular
Fransa'daki İngiliz gurbetçiler
Suudi Arabistan'daki İngiliz gurbetçiler
İspanya'daki İngiliz gurbetçiler
Türkiye'deki İngiliz gurbetçiler
Fransa'daki gurbetçi futbolcular
Suudi Arabistan'daki gurbetçi futbolcular
Güney Kore'deki gurbetçi futbolcular
FC Metz futbolcuları
Ittihad FC futbolcuları
Jeonbuk Hyundai Motors FC futbolcuları
K League 1 futbolcuları
Ligue 1 futbolcuları
Manchester City FC futbolcuları

Dalian Atkinson


Nataly Umaña (Ibagué, Tolima, 3 de enero de 1986) es una actriz y  modelo colombiana. Estudió en St Giles internacional London y en la London Academy of Music and Dramatic Art.

Filmografía

Televisión

Reality

Cine

Teatro
 El tártufo (Molière) 2003
 Médico a palos (Molière) 2003
 Ocho mujeres (Robert Thomas) 2005
 Macbeth (William Shakespeare) 2006
 La vida es sueño (Calderón de la Barca) 2007
 La divina comedia (Dante Alighieri) 2008
 Un tranvía llamado deseo (Tennessee Williams) 2009
 La casa de Bernarda Alba (García Lorca) 2011
 In-felizmente solteras (David Vélez Teatro Santafe) 2012

Premios y nominaciones

Premios India Catalina

Premios TVyNovelas

Premios Talento Caracol

Otros premios
 Palmas de oro México Mejor actriz extranjera - '''El cartel

Referencias

Enlaces externos
 Revista SOHO Colombia

Nacidos en Ibagué
Actrices de teatro de Colombia
Actores de cine de Colombia
Modelos femeninas de Colombia

Nataly Umaña


أوتو إريش هارتليبن Otto Erich Hartleben (ولد في 3 يونيو 1864 في كلاوستال في منطقة الهارتس – ومات في 11 فبراير 1905 في زالو Salo) هو كاتب مسرحي وشاعر وقصاص ألماني. كان يعتبر في حياته أكثر الكتاب المسرحيين الذي تعرض مسرحياتهم وهو ينتمي إلى الحركة الطبيعية.

حياته

نشأ هارتليبن يتيما لدى جده السيناتور إدوارد أنجرشتاين في هانوفر. درس القانون في لايبزج وبرلين. وكان من بين أصدقاءه في شبابه كارل هينكل وأرتور جوتهايل وألفريد هوجنبرج الذي أصبح فيما بعد سياسيا واقتصاديا لامعا، وأصدر الأربعة في عام 1886 المجموعة الشعرية Quartett. ومن بين الذين كان يعرفهم هارتليبن أثناء دراسته في لايبزج هيرمان كونراد وأدولف بارتيل. أصبح كاتبا في محكمة في عام 1889 في شتولبرج وماجديبورج، لكنه ما لبث أن ترك هذه الوظيفة في المجال القانوني، وتفرغ للكتابة وأقام في برلين منذ عام 1890 ثم منذ عام 1901 في ميونخ.

وفي عام 1893 مات جده وورث عنه ثمانين ألف مارك، وتزوج في 2 ديسمبر رفيقة حياته زيلما والتي كان يسميها Moppchen.

حقق نجاحه الأدبي الأول من خلال مسرحيته التراجيدية «اثنين الورود» Rosenmontag، التي تدور حول فشل علاقة غرامية بين فتاة عادية وملازم ثاني في الجيش. ومن عائدات المسرحية استطاع شراء فيلا هالكيونه Halkyone في زالو على ضفاف بحبرة جاردازيه. وهناك في عام 1903 أسس «أكاديمية هالكيونه للعلوم غير التطبيقية»، وانتمى إليها الكثيرون منهم جيرهارت هاوبتمان وفرانتس بلايْ وبيتر بيرينز وأوتو يوليوس بيرباوم وألفريد كوبين وإميل أورليك. وتلخص لائحتها في بندين هما:

 إن الانتماء إلى أكاديمية هالكيون لا يستتبع لا واجبات ولا حقوقا.
 جميع الأشياء الأخرى تنظم نفسها ضمن روح مجتمع هالكيون.

لعب هارتليبن دورا أدبيا مهما في الفترة الأدبية نهاية وبداية القرن العشرين، فأسس أو شارك في تأسيس أو التأثير لجمعيات واتحادات أدبية عديدة. كما أنه كان ضمن مصدري مجلة «الشباب» Die Jugend التي تصدر أسبوعيا، والتي تتسم نصوصها ومقالات بنبرة ساخرة من المجتمع وأخلاقياته في تلك الفترة.

حصل على جائزة جريلبارتسر في عام 1902 عن مسرحية إثنين الورود (Rosenmontag).

من أعماله
 يوميات طالب (قصائد 1886)
 أنجيله (مسرحية هزلية 1891)
 كلمة شرف 1894
 أبياتي (قصائد 1895)
 اثنين الورود 1900

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من مقاطعة هانوفر
أشخاص من هانوفر
خريجو جامعة لايبتزغ
خريجو جامعة هومبولت في برلين
شعراء ألمان
شعراء ألمان في القرن 19
شعراء باللغة الألمانية
كتاب دراما ومسرح ألمان
كتاب دراما ومسرح ألمان في القرن 19
كتاب دراما ومسرح ألمان في القرن 20
كتاب ذكور ألمان في القرن 19
كتاب غير روائيين ذكور ألمان
كتاب وكاتبات ألمان
مترجمو القرن 19
مترجمون ألمان
مواليد 1864
مواليد في كلاوستال تسيللرفيلد
وفيات 1905
وفيات في سالو (إيطاليا)
كتاب من هانوفر
مترجمون ألمان في القرن 19

أوتو إريش هارتليبن


An Dyckia crassifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Werner Rauh. An Dyckia crassifolia in nahilalakip ha genus nga Dyckia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dyckia

Dyckia crassifolia


Baraca (din limba franceză baraque, în rusă барак, în engleză shack, shed, în germană baracke) este o construcție provizorie sau semipermanentă, ușoară, fără subsol, așezată pe fundații puțin adânci. Se execută din lemn, din zidărie, din piatră, din cărămidă, din materiale aglomerate ușoare. Uneori se execută din panouri demontabile prefabricate, proiectate după un modul. Servește pentru locuit, adăpost temporar pentru muncitorii forestieri sau pentru soldați, birouri, magazie, prăvălie, depozite de materiale etc. Barăcile pot fi fixe, demontabile și mobile, când sunt echipate cu roți.

Vezi și
 Cabană

Note

Clădiri, construcții și instalații agricole
Elemente arhitecturale

Baracă


Kara Eylül, 1971'de Ürdün'ün Filistin Kurtuluş Örgütünü Ürdün'den çıkarmasından sonra El Fetih'in içinde kurulan silahlı grubun adı.

1972 Münih Olimpiyatları'nda on bir İsrailli sporcuyu rehin alarak adını duyurdu. Olimpiyat tarihini kana bulayan bu olay Federal Alman polisinin havaalanında düzenlediği operasyonla sonuçlandı. Operasyon sonunda tüm rehineler ve Filistinli bazı militanlar öldü.

Örgüt; adını, 1967 savaşı öncesi toplam sayısı 1.300.000'e ulaşan ve Ürdün'e sığınan Filistinli mültecilerden tedirgin olan Kral Hüseyin Filistinlilerle Kral Hüseyin'in kuvvetleri arasında tarihe Kara Eylül Olayları olarak geçecek çatışmalardan almıştır.

Münih'teki intikamı almak ve sorumlularını öldürmek için Mossad eğitimli İsrailli bir grup, Avrupa'da birçok kanlı eylemlerde bulunmuştur. Bu hikâye Münih adlı filmle anlatılmıştır.

Filistin militan grupları
Filistin Kurtuluş Örgütü
Milis gruplar

Kara Eylül


فنيدق هي قرية لبنانية من قرى قضاء عكار في محافظة الشمال. تقع في تجمع للقرى يسمى جرد عكار.
أصل التسمية:
أرجح الظن أن كلمة فنيدق هي تصغير لكلمة فندق (نزل) وقد أطلق عليها هذا الاسم لكونها محطة لعبور القوافل ونقطة وصل بين طرابلس والبقاع، وهذه التسمية تعود إلى اللغة الإغريقية، واشتقت من اللغة العربية كلمة فندق، وتتميز هذه البلدة بموقع جبال القموعة الحرجية الكثيفة، وغابة العذر النادرة في العالم ومغارة نبع فنيدق. أما من ناحية الآثار التاريخية القديمة ففي البلدة نواويس محفورة في الصخر، تحمل نقوشا رومانية إلى جانب بناء قديم يعرف اليوم بقلعة عاروبة.
معطيات جغرافية
فنيدق بلدة عكارية تقع في الشمال الشرقي من مدينة طرابلس وتبعد عنها حوالي 45 كلم، وعن العاصمة بيروت 120 كلم، وعن حلبا مركز القضاء حوالي 25 كلم.
ويصلها الزائر عبر أوتوستراد ببنين وعبر طريق برقايل فنيدق، وعبر طريق الجومة تاشع – فنيدق وعبر طريق القبيات الشمبوق – القموعة وعبر طريق عكار العتيقة القموعة، وعبر طريق حلبا رحبة الصدقة.
تقوم فنيدق على أرض تبدأ مرتفعة من جهة الشرق وتنتهي منخفضة من جهة الغرب ويبلغ ارتفاع وسط البلدة عن سطح البحر حوالي 1200 م ويصل في منطقة القموعة إلى 1650 م وينتهي بأعلى قمة في عكار قمة جبل عارومة ويصل إلى 2250 م تقريباً.
مما يكسبها مناخاً معتدلاً صيفاً وشتاءً مثلجاً قارس البرودة.
تبلغ مساحة القرية حوالي 45 كيلو متر وتعتبر أكبر بلدة من حيث المساحة في عكارويحدها
من الشرق: بيت جعفر – الهرمل.
من الغرب: مشمش – القرنة – رحبة.
من الشمال: عكار العتيقة – رحبة – تاشع – ممنع.
من الجنوب: مشمش

تتألف القرية من حوالي 3000 وحدة سكنية تتجمع بمعظمها عن يمين ويسار الطريق العام فتبدو للزائر قلعة حجرية ويتفرع من القرية عدّة أحياء سكنية عشوائية تفتقد التنظيم المدني وهي منتشرة على أطراف تتصل هذه الأحياء بالقرية الأم عبر طرقات ضيقة شبه معبّدة.
الأحياء السكنية في البلدة: الحرف – الدورة – الغربية – الدقارين – المزرعة – القبع – التل – القبة – حرف الأبيض – الغابة – النصوب – حرف الشيح خليل – عين أبو حسن - - حي الحقل – عين الطاسية –حارة الضليل – البحصاصة – الظهر – حي المدارس –السهم –الجسر.
أول عائلة سكنت البلدة هي عائلة زكريا ثم توالت عائلات عديدة هي: زهرمان – الحاج ديب –الوهم_ جود – كنعان – صلاح الدين – السيد – الكك – البعريني- سعود، ويتفرع من هذه العائلات أفخاذ متعددة وبأسماء متنوعة.
المواقع السياحية والأثرية:

منطقة القموعة التي تتصل بخراج بلدة فنيدق يوجد فيها آثار رومانية وبيزنطية، ولا زالت الدافن منتشرة في سفح جبل «جرن عيت القاق» المطل على سهلة القموعة.
ومن المواقع الأثرية:

قمة جبل عارومة «يسميه أهل البلدة قلعة عروية» ومن ميزاتها انها تطل على بحيرة حمص ويسودها شجر الأرز.
وكذلك تعتبر منطقة القموعة من أجمل المواقع السياحية في لبنان
توجد فيها الينابيع العذبة والغابات الجميلة إلا ان إهمال الدولة جعلها منسية من ذاكرة السياح.

المراجع

http://www.fnaydek.gov.lb

مواقع خارجية

أماكن مأهولة في قضاء عكار
أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة عكار
القيطع
تجمعات سنية في لبنان
قضاء عكار
مدن لبنان

فنيدق


ජීව විද්‍යාවෙහි සහ සමාජ විද්‍යාවෙහි තරගයක් යනු, ජීවීන්, සතුන්, පුද්ගලයින්, කණ්ඩායම්, ආදීන් දෙකක් හෝ වැඩි ගණනක් අතර, බලප්‍රදේශයක්, අවකාශයක්,  සම්පත් පරිස්ථානය කරගැනුම, සම්පත් සහ භාණ්ඩ, සහකරුවන්, කීර්තිය, පිළිගැනුම, තිළින, කණ්ඩායම් හෝ සමාජ තත්ත්වය හෝ, නායකත්වය සඳහා ඇතිවන පොරයකි.

තරගය


The spinner dolphin (Stenella longirostris) is a small dolphin found in off-shore tropical waters around the world. It is famous for its acrobatic displays in which it rotates around its longitudinal axis as it leaps through the air. It is a member of the family Delphinidae of toothed whales.

Taxonomy
The spinner dolphin is sometimes referred to as the long-snouted dolphin, particularly in older texts, to distinguish it from the similar Clymene dolphin, which is often called the short-snouted spinner dolphin. The species was described by John Gray in 1828. The four named subspecies are:

Eastern spinner dolphin (S. l. orientalis), from the tropical eastern Pacific.
Central American or Costa Rican spinner dolphin (S. l. centroamericana), also found in the tropical eastern Pacific.
Gray's or Hawaiian spinner dolphin (S. l. longirostris), from the central Pacific Ocean around Hawaii but represents a mixture of broadly similar subtypes found worldwide.
Dwarf spinner dolphin (S. l. roseiventris), first found in the Gulf of Thailand.

The species, though, displays greater variety than these subspecies might indicate. A hybrid form characterized by its white belly inhabits the eastern Pacific. Other less distinct groupings inhabit other oceans.

The species name comes from the Latin word for "long-beaked."

Description
Spinner dolphins are small cetaceans with a slim build. Adults are typically 129–235 cm long and reach a body mass of 23–79 kg. This species has an elongated rostrum and a triangular or subtriangular dorsal fin. Spinner dolphins generally have tripartite color patterns. The dorsal area is dark gray, the sides light gray, and the underside pale gray or white. Also, a dark band runs from the eye to the flipper, bordered above by a thin, light line. However, the spinner dolphin has more geographic variation in form and coloration than other cetaceans. In the open waters of eastern Pacific, dolphins have relatively small skulls with short rostra. A dwarf form of spinner dolphin occurs around southeast Asia. In these same subspecies, a dark dorsal cape dims their tripartite color patterns. Further offshore, subspecies tend to have a paler and less far-reaching cape. In certain subspecies, some males may have upright fins that slant forward. Some populations of spinner dolphin found in the eastern Pacific have backwards-facing dorsal fins, and males can have dorsal humps and upturned caudal flukes.

Ecology
The spinner dolphin lives in nearly all tropical and subtropical waters between 40°N and 40°S. The species primarily inhabits coastal waters, islands, or banks. However, in the eastern tropical Pacific, spinner dolphins live far from shore. Spinner dolphins may use different habitats depending on the season.

The spinner dolphin feeds mainly on small mesopelagic fish, squids, and sergestid shrimps, and will dive 200–300 m to feed on them. Spinner dolphins of Hawaii are nocturnal feeders and forage in deep scattering layers, which contain many species. The dwarf spinner dolphin may feed mostly on benthic fish in reefs and shallow water. Off Oahu, Hawaii, spinner dolphins forage at night and cooperatively herd their prey into highly dense patches. They swim around the prey in a circle and a pair may swim through the circle to make a catch. Spinner dolphins are in turn preyed on by sharks. Other possible predators include the killer whale, the false killer whale, the pygmy killer whale and the short-finned pilot whale. They are susceptible to parasites, and are known to exhibit both external ones like barnacles and remoras, and internal ones, like nematodes, trematodes, cestodes and acanthocephalans.

Behavior and life history

Due to the spinner dolphin foraging and feeding at night, in certain regions, such as Hawaii and northern Brazil, dolphins spend the daytime resting in shallow bays near deep water. Spinner dolphins rest as a single unit, moving back and forth slowly in a tight formation but just out of contact with one another. These resting behaviors are observed for about four to five hours daily. During rest periods, spinner dolphins rely on vision rather than echolocation. At dusk, they travel offshore to feed. They travel along the shore during foraging trips, and the individuals that occupy the same bay may change daily. Some individual dolphins do not always go to a bay to rest; however, in Hawaii, dolphins do seem to return to the same site each trip.

Spinner dolphins live in an open and loose social organization. The spinner dolphins of Hawaii live in family groups, but also have associations with others beyond their groups. Mothers and calves form strong social bonds. Spinner dolphins seem to have a promiscuous mating system, with individuals changing partners for up to some weeks. A dozen adult males may gather into coalitions. Vocalizations of spinner dolphins include whistles, which may be used to organize the school, burst-pulse signals, and echolocation clicks. The spinner dolphin has a 10-month gestation period, and mothers nurse their young for one to two years. Females are sexually mature at four to seven years, with three-year calving intervals, while males are sexually mature at seven to 10 years. Spinner dolphins live for about 20-25 years old. Breeding is seasonal, more so in certain regions than others.

Although most spinner dolphins are found in the deeper waters offshore of the islands, the rest of the Hawaiʻi population has a more coastal distribution. During daytime hours, the island-associated stocks of Hawaiian spinner dolphins seek sanctuary in nearshore waters, where they return to certain areas to socialize, rest, and nurture their young.

Spinning behavior
Spinner dolphins are known for their acrobatics and aerial behaviors. A spinner dolphin comes out of the water front first and twists its body as it rises into the air. When it reaches its maximum height, the dolphin descends back into the water, landing on its side. A dolphin can make two to seven spins in one leap; the swimming and rotational speed of the dolphin as it spins underwater affects the number of spins it can do while airborne. These spins may serve several functions. Some of these functions are believed by experts to be acoustic signaling or communication. Another reason is to remove ectoparasites such as remoras. Dolphins may also make nose-outs, tail slaps, flips, head slaps, "salmon leaps", and side and back slaps.

Conservation status
The protected status of spinner dolphins are CITES Appendix II and Marine Mammal Protection Act (MMPA) protected throughout its range as well as MMPA depleted in its eastern stock. Tens of thousands of spinner dolphins, mostly eastern and white-bellied varieties, were killed in the 30 years after purse seine fishing for tuna began in the 1950s. The process killed probably half of all eastern spinner dolphins. They have also been contaminated by pollutants such as DDT and PCBs. Spinner dolphins, as with other species affected by ETP tuna purse-seine fishing, are managed nationally by the coastal countries and internationally by the IATTC. The IATTC has imposed annual stock mortality limits on each purse seine and promulgated regulations regarding the safe release of dolphins.

The eastern tropical Pacific and Southeast Asian populations of the spinner dolphin are listed on Appendix II of the Convention on the Conservation of Migratory Species of Wild Animals (CMS), since they have an unfavourable conservation status or would benefit significantly from international co-operation organized by tailored agreements.

In addition, the spinner dolphin is covered by Memorandum of Understanding for the Conservation of Cetaceans and Their Habitats in the Pacific Islands Region (Pacific Cetaceans MoU) and the Memorandum of Understanding Concerning the Conservation of the Manatee and Small Cetaceans of Western Africa and Macaronesia (Western African Aquatic Mammals MoU). Spinner dolphins are susceptible to disease and two of the recorded diseases within them are toxoplasmosis and cetacean morbillivirus. The number of cases reported however is fairly low in the species.

Spinner dolphins in Hawaii receive multiple daily visits to their near-shore resting grounds, with boats taking people out daily to snorkel and interact with the local dolphin population. Such activities are increasingly coming under criticism on the grounds of possible harm to the dolphins, and efforts are being made both to educate the public in order to minimise human impact on the dolphins, and to bring in regulations to govern these activities.

In 2023, 33 swimmers were arrested for reportedly harassing dolphins off the coast of the Big Island of Hawaii. The swimmers reportedly broke federal law by swimming within 45 meters (50 yards) of the dolphins. The ban went into effect in 2021 due to dolphins not getting enough rest during the day to forage for food at night. The swimmers were caught by drone footage pursuing the dolphins as they tried to escape.

Images

See also

List of cetaceans
Marine biology

References

External links

Hawaiian Spinner Dolphins
Spinner Dolphins in the Seychelles
Red Sea Spinner Dolphins
LiveScience - How Dolphins Spin, and Why
BlueVoice.org - The World of Spinner Dolphins
Whale and Dolphin Conservation Society
Voices in the Sea - Sounds of the Spinner Dolphin

spinner dolphin
Cetaceans of the Atlantic Ocean
Cetaceans of the Indian Ocean
Cetaceans of the Pacific Ocean
Pantropical fauna
spinner dolphin
spinner dolphin
Articles containing video clips

Spinner dolphin


Den canadiske sangerinde Shania Twain har udgivet fem studiealbum, to opsamlingsalbum, tre remixalbum, ét bokssæt, to livealbums, 38 singler, to promo-singler og lavet seks gæsteoptrædender. I 1992 skrev Twain kontrakt med Mercury Records Nashville i USA, og udgav hendes selvbetitlede debutalbum, Shania Twain, de efterfølgende år. Det blev en kommerciel fiasko, og toppede som nummer 67 på Billboards Top Country Albums chart, og der blev udgivet tre singler fra albummet, som også bliver kommercielle fiaksoer. Albummet fangede dog pladeproduceren Robert John "Mutt" Langes interesse. Han og Twain samarbejdede om hendes andet album, The Woman in Me, der udkom i 1995. The Woman in Me opnåede et lille salg men ledte dog til Twains kommercielle succes. Det toppede Top Country Albums og toppede som nummer 5 på den mainstream Billboard 200. Albummet blev certificeret 12×platin (diamant) af Recording Industry Association of America (RIAA) og solgte over 7,6 millioner eksemplarer ifølge Nielsen SoundScan. Derudover ledte albummet til succes i sangerindens fødeland, Canada, hvor det blev certificeret dobbelt diamant af Music Canada og blev det det bedst sælgende album af en kvindelig countrysangerinde - indtil Twain slog sin egen rekord med et senere album. Fra albummet kom otte singler, hvor fire af dem ("Any Man of Mine", "(If You're Not in It for Love) I'm Outta Here!", "You Win My Love" og "No One Needs to Know") toppede på den amerikanske Hot Country Singles & Tracks.

I 1997 fulgte Twains næste album, Come On Over, der toppede Top Country Albums i rekordlange 50 ikke-sammenhængende uger, og det havde stor pop-mæssig succes. Det toppede som nummer to på Billboard 200 og var i Top 10 i sammenlagt 53 uger, hvilket gjorde det til det countryalbum, der havde tilbragt længst tid i Top 10 på dette tidspunkt. Det blev certificeret 20×platin (dobbelt diamant) af RIAA and with 15.5 million copies sold, Come On Over blev et af det bedst sælgende albums i USA, og var tidligere det bedst sælgende bedst sælgende album i Nielsen SoundScan æraen; og det ligger nu bag Metallicas selvbetitlede album fra 1991. I Canada fik det lignende succes og blev certificeret dobbelt platin af Music Canada. I 1998 blev Come On Over udgivet internationalt, og det fik samme succes som i Nordamerika. Det blev et af de bedst sælgende albums i adskillige lande, inklsuive Autralien og Storbritannien. Det solgte sammenlagt 40 millioner eksemplarer på verdensplan. Derudover er albummet det bedst sælgende af en kvindelig kunstner i alle genre og bedst sælgende countryalbum nogensinde. Der blev udgivet i alt 12 singler fra albummet. Tre af disse ("Love Gets Me Every Time", "You're Still the One" og "Honey, I'm Home") toppede Hot Country Singles & Tracks. 10 sange kom ind i Top 10, hvilket gjorde albummet til det med flest sange fra én udgivelse på Hot Country Singles & Tracks. Adskillige sange opnåede også stor succes internationalt, særligt "You're Still the One", "From This Moment On", "That Don't Impress Me Much" og "Man! I Feel Like a Woman!", som alle blev certificeret platin fra Australian Recording Industry Association (ARIA).

I 2002, fem år efter dne oprindelige udgivelse af Come On Over, udkom den som et dobbeltalbum med Up!. Udgivelsen blev Twains første og eneste nummer 1 album i USA, hvor den toppede Billboard 200 i fem sammenhængende uger. Up! solgte mere end 5,4 millioner eksemplarer, men blev certificeret 11×platin (diamant) af RIAA for for at være en multi-album udgivelse på over 100 minutter. Ikke desto mindre gjorde Twains tredje diamant-certificerede album hende til den eneste kunstner, der har haft tre albums i træk, der er blevet certificeret diamant fra RIAA. Ligesom de to foregående albums blev Up! certificeret dobbelt diamant i Canada. På trods af at opnå stor kommerciel succes, så formåede Up! ikke at kopiere forgængerens enorme succes. Der udkom otte singler, hvoraf "I'm Gonna Getcha Good!" blev sangerindens første nummer 1 hit i Canada. I 2004 udgav Twain et Greatest Hits-album, der blev certificeret 4×platin af RIAA og gav hitsinglen "Party for Two". Efter en 6 år lang pause udgav Twain promosinglen "Today Is Your Day" i 2011. I 2017 udkom Twains femte studiealbum, Now, der toppede hitlisterne i adskillige lande, heriblandt Canada og Australien.

Twains repertoire har solgt over 34 millioner albums i USA alene, hvilket gør hende til den bedst sælgende countrysangerinde. Derudover har hun med 48 millioner shippede albums rangeret som den 26. bedst sælgende kunstner i USA, hvor hun kæmper om pladsen med Kenny G. Hun er også anerkendt som en af de bedst sælgende musikere i verden, med over 85 millioner solgte albums, og hun er således den bedst sælgende kvindelige countrysangerinde i verden.

Albums

Studioalbums

Opsamlingsalbum

Live albums

Singler

Som primær kunstner

Promotional singles

Andre sange på hitlisterne

Andre optrædender

Noter

Referencer

Eksterne henvisninger

 Shania Twain på Allmusic

Diskografi
Twain, Shania diskografi

Shania Twains diskografi


Der Arroyo Cardozo ist ein Fluss in Uruguay.

Er entspringt auf dem Gebiet des Departamento Tacuarembó nördlich von Achar in der Cuchilla de Santo Domingo. Von dort verläuft er in südliche bis südwestliche Richtung. Er mündet unweit als rechtsseitiger Nebenfluss in den Río Negro.

Auf seinem Weg in Richtung Süden wird er von zahlreichen Nebenflüssen gespeist. Dies sind rechter Hand vom Oberlauf bis zur Mündung die Flüsse Sarandí, Arroyo del Medio, de las Grutas, Sarandí, Fea, Arroyo Aguas Buenas, Arroyo de las Ánimas, Arroyo Tarumán, Arroyo Tala, Arroyo Guayabos und Fea. Während linksseitig unter anderem Arroyo de Rolón, del Buey und del Arbolito hinzustoßen. In geringer Entfernung passiert der Arroyo Cardozo die Orte Achar, Cuchilla de Peralta, das unmittelbar anliegende Cardozo und Chamberlain.

Weblinks
 Karte mit Verlauf des Flusses (PDF; 2,5 MB) auf der Internetpräsenz des Instituto Nacional de Estadística de Uruguay (INE), abgerufen am 19. März 2012

Fluss im Departamento Tacuarembó

Arroyo Cardozo (Río Negro)


Bernard-Nicolas Jean-Marie Aubertin OCist (* 9. September 1944 in Épinal) ist ein französischer Ordensgeistlicher und emeritierter römisch-katholischer Erzbischof von Tours.

Leben
Bernard-Nicolas Aubertin trat 1963 der Ordensgemeinschaft der Weißen Väter bei, legte am 11. Juli 1971 die Ordensgelübde ab und empfing am 21. Mai 1972 die Priesterweihe. Er trat 1982 in die Zisterziensergemeinschaft des Klosters Lérins ein und legte am 7. September 1982 die ewige Profess ab. Im Kloster wurde er Prior und 1989 schließlich Abt bis 1992. Seit 1990 gehört er dem Generalat des Zisterzienserordens in Rom an.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 4. August 1998 zum Bischof von Chartres. Die Bischofsweihe spendete ihm der Erzbischof von Bourges, Pierre Plateau, am 20. September desselben Jahres; Mitkonsekratoren waren Joseph Madec, Bischof von Fréjus-Toulon, und Juan José Omella Omella, Bischof von Barbastro-Monzón. Als Wahlspruch wählte er In vinculo pacis (In der Verbundenheit des Friedens). Am 23. Juni 2005 wurde er zum Erzbischof von Tours ernannt und am 4. September desselben Jahres in das Amt eingeführt.

Am 28. Oktober 2016 ernannte ihn Papst Franziskus zum Mitglied der Kongregation für den Gottesdienst und die Sakramentenordnung.

Am 26. Oktober 2019 nahm Papst Franziskus Aubertins altersbedingtes Rücktrittsgesuch als Erzbischof von Tours an.

Bernard-Nicolas Aubertin ist Mitglied des Ritterordens vom Heiligen Grab zu Jerusalem und seit 2017 deren Großprior in der Statthalterei Frankreich.

Weblinks

 Eintrag auf orden-online.de

Einzelnachweise

Bischof von Chartres
Erzbischof von Tours
Großprior (Ritterorden vom Heiligen Grab zu Jerusalem)
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Abt
Weißer Vater
Zisterzienser
Franzose
Geboren 1944
Mann

Bernard-Nicolas Jean-Marie Aubertin


El Faro Punta Purpoise es un faro perteneciente a la red de faros de Chile ubicado en la Región de Magallanes.

Referencias

Punta Purpoise

Faro Punta Purpoise


La Capilla Contarelli es una capilla ubicada en la Iglesia de San Luis de los Franceses de Roma, famosa por conservar una serie de lienzos al óleo del pintor barroco Caravaggio.

La capilla debe su nombre a la adquisición en 1565 de esta por el prelado francés Mathieu Cointrel (Contarelli es la italianización del apellido Cointrel). El propósito de Cointrel era decorar la capilla en honor a San Mateo, patrón suyo. Cointrel contrató primero a Girolamo Muziano, pero falleció sin ver el trabajo ejecutado por lo que dejó en su testamento la comisión de terminarlo y una cuantiosa cifra para tal fin. Esta segunda fase fue encargada a Giuseppe Cesari, quien realizó los frescos de la bóveda. Finalmente los lienzos los terminaría realizando Caravaggio, discípulo del anterior, a partir de 1599.

La obra

Tres son los lienzos que decoran la capilla: La vocación de San Mateo, La inspiración de San Mateo en su segunda versión pues la primera (el San Mateo y el ángel) fue rechazada y El martirio de San Mateo. También el techo está decorado con unos frescos con temas similares a los cuadros.

Referencias

Capillas de Italia
Caravaggio
Arquitectura de Italia del siglo XVII

Capilla Contarelli


Der DFB-Pokal der Frauen wurde in der Saison 2012/13 zum 33. Mal ausgespielt. Im Finale am 19. Mai 2013 im Kölner Rheinenergiestadion setzte sich der VfL Wolfsburg mit 3:2 gegen den 1. FFC Turbine Potsdam durch. Für Wolfsburg war es der erste Pokalsieg. Gleichzeitig gewannen die Niedersächsinnen das Triple aus Meisterschaft, Pokal und dem Gewinn der Champions League. Im Gegensatz zum DFB-Pokal der Männer führt der Pokalsieg nicht zur Qualifikation für den Europapokal.

Teilnehmende Mannschaften
Automatisch qualifiziert sind die Mannschaften der 1. und 2. Bundesliga der abgelaufenen Spielzeit. Dazu kommen die Aufsteiger in die 2. Bundesliga und die Sieger der 21 Landespokalwettbewerbe. Zweite Mannschaften sind grundsätzlich nicht teilnahmeberechtigt. Gewinnt eine zweite Mannschaft, deren 1. Mannschaft bereits für den DFB-Pokal qualifiziert ist, oder ein Aufsteiger in die 2. Bundesliga den Landespokal, so rückt der jeweils unterlegene Finalist in den DFB-Pokal nach.

1. Runde
Die erste Runde wurde am 13. Juli 2012 ausgelost. Die acht bestplatzierten Vereine der vorigen Bundesligasaison bekamen ein Freilos in Runde 1. Die Spiele fanden am 25. und 26. August 2012 statt.

|}

2. Runde
Ein Freilos in Runde 1 hatten FFC Frankfurt, 1. FFC Turbine Potsdam, FC Bayern München, FCR 2001 Duisburg, SC 07 Bad Neuenahr, SC Freiburg, SGS Essen und VfL Wolfsburg. Ausgelost wurden die Partien am 11. September 2012. Mit Bayern – Frankfurt ergab sich eine Neuauflage des Vorjahresfinals. Die Partien fanden am 6. und 7. Oktober 2012 statt.

|}

Achtelfinale

Die Auslosung der 3. Runde erfolgte am 14. Oktober 2012 in der Halbzeitpause des Frauenzweitligaspiels zwischen dem 1. FC Köln und dem 1. FFC Recklinghausen. Gezogen wurden die Lose von der Fernsehmoderatorin Shary Reeves. Die Spiele fanden am 17. und 18. November 2012 statt.

|}

Viertelfinale
Die Viertelfinalspiele wurden am 29. November 2012 in der Halbzeitpause des Fußball-Länderspiels der Frauen zwischen Deutschland und Frankreich in Halle (Saale) ausgelost. Die Spiele werden am 15. und 16. Dezember 2012 ausgetragen. Das Spiel Wolfsburg gegen Jena wurde wegen Unbespielbarkeit des Platzes auf den 9. Februar 2013 verschoben.

|}

Halbfinale
Die Halbfinalspiele fanden am 2. und 3. März 2013 statt. Die folgenden Begegnungen wurden am 19. Dezember 2012 im Rahmen der Sportschau durch den ehemaligen Nationalspieler Olaf Thon ausgelost:

|}

Finale

Beste Torschützinnen
Nachfolgend sind die besten Torschützen des DFB-Pokals 2012/13 aufgeführt. Die Sortierung erfolgt nach Anzahl ihrer Treffer bzw. bei gleicher Toranzahl alphabetisch.

Einzelnachweise

2012
Fußballsaison 2012/13

DFB-Pokal 2012/13 (Frauen)


Saraylı, Çorum ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Kürtsaraylı olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 19 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çorum merkez belde ve köyleri

Saraylı, Çorum


Eclipse (1764-1789) var Englands mest berømte galophest. Hesten fik sit navn, da der var solformørkelse, da han fødtes. Eclipse grundlagde den vigtigste hingstlinje inden for fuldblodsavlen og blev far til 335 afkom. Han var ubesejret under hele sin karriere og slog ofte de andre heste med flere hestelængder. Efter hestens første løb opstod udtrykket: "Først kommer Eclipse, derefter kommer ingenting, og så kommer resten". DNA fra Eclipse anvendes i dag i omfattende studier af, hvorvidt (og hvordan) galophestes hurtighed sidder i generne. Der uddeles en årlig pris "Eclipse Awards", hvor årets bedste galopheste hædres.

Historie
Eclipse var en fuks af racen engelsk fuldblod og blev født i 1764 efter hingsten Marske og hoppen Spiletta, og var desuden i slægt med to af fuldblodshestenes forfædre Darley Arabian og Godolphin Arabian. Eclipse blev født på en dag med solformørkelse og fik derfor sit navn "Eclipse", der på engelsk betyder solformørkelse.

Eclipse blev opdrættet af Prins Vilhelm, hertug af Cumberland, på dennes gods Cranbourne Lodge. Men efter hertugens død i 1765 blev hele stutteriet solgt på auktion. Eclipse blev solgt til kødhandleren William Wildman for 75 guineas. Kødhandleren videresolgte herefter Eclipse med en stor fortjeneste til  den irske eventyrer Dennis O'Kelly, der sendte Eclipse til professionel træning.

I 1769 startede Eclipse i sit første løb i Epsom. Han startede sent som femårig, i modsætning til andre galopheste, der oftest begynder løb allerede som to- eller treårige. I sit første løb slog han hele startfeltet med flere længder. Eclipse vandt herefter alle de 18 løb, som han startede i. Han var aldrig specielt træt efter løbene, selvom han løb så hurtigt, at han til tider havde mere end en kilometer ned til nærmeste forfølgende hest. Eclipse vandt desuden det prestigefyldte Kings Plate hele 11 gange.

Eclipse blev til sidst pensioneret og blev herefter avlshingst på Clay Hill Stud i Surrey, nær Epsom, men blev i 1788 flyttet til O'Kellys Cannons Park Stud i Middlesex. Han fik hele 335 afkom, hvoraf 3 vandt Epsom Derby. Eclipse døde i 1789 af kolik i en alder af 25 år.

Eclipses arv
Selv i dag anses Eclipse at være den hurtigste hest, der nogensinde har løbet på en galopbane. Med alle de afkom han efterlod, blev han også en af de vigtigste hingstlinjer inden for avlen af engelsk fuldblod. Eclipses skelet findes opbevaret på Royal Veterinary College, og i samarbejde med universitetet i Cambridge begyndte man år i 2007 et omfattande studie af de gener, der styrer hestenes hurtighed. Til brug for studiet har man skrabet DNA ud af Eclipses tænder, og man studerer endvidere nulevende galopheste. Studiet har bekræftet, at det primært er arvemassen, og ikke træningen, der afgør, om en hest bliver hurtig eller ej.

Hæder
 Eclipse har fået opkaldt prisen Eclipse Awards efter sig. Eclipse Awards hædrer fremtrædende amerikanske galopheste, herunder "Årets hest".
 Eclipse Stakes er et løb, der afvikles i England, og som er opkaldt efter Eclipse. Det bliver løbet af treårige over 2 018 meter ved Sandown Park. Løbet blev afviklet første gang i 1886.

Noter

Berømte heste

Eclipse (hest)


Kute su naseljeno mjesto u općini Prozor-Rama, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 332

 Muslimani - 308
 Hrvati - 23
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 1

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 196

 Bošnjaci - 195
 Hrvati - 1

Izvori

Naselja u Hercegovačko-neretvanskoj županiji
Prozor-Rama

Kute (Prozor-Rama, BiH)


De L'Église ist eine U-Bahn-Station in Montreal. Sie befindet sich im Arrondissement Verdun (Montreal) an der Kreuzung von Rue de l'Église und Rue Wellington. Hier verkehren Züge der grünen Linie 1. Im Jahr 2019 nutzten 3.199.191 Fahrgäste die Station, was dem 38. Rang unter den insgesamt 68 Stationen der Metro Montreal entspricht.

Bauwerk

Die vom Architekturbüro Lemay et Leduc entworfene Station entstand als Tunnelbahnhof. Aufgrund von Problemen in der Bauphase (siehe Kapitel Geschichte) mussten die Bahnsteige über- statt nebeneinander errichtet werden und die Treppen fielen schmaler aus als sonst üblich. Dadurch entsteht der allgemeine Eindruck der Beengtheit. Die Wände sind mit glasierten Keramikfliesen verkleidet, die in Streifen- und Kreismustern angeordnet sind. Es gibt zwei Eingangspavillons aus Beton, die mit ihren abgeschrägten Winkeln und den Obergaden postmoderne Züge aufweisen.

Der Seitenbahnsteig der südwärts fahrenden Züge befindet sich in 25,6 Metern Tiefe, jener der stadteinwärts fahrenden Züge in 19,8 Metern Tiefe. Die Entfernungen zu den benachbarten Stationen, jeweils von Stationsende zu Stationsanfang gemessen, betragen 563,86 Meter bis Verdun und 812,30 Meter bis LaSalle. Es bestehen Anschlüsse zu vier Buslinien und einer Nachtbuslinie der Société de transport de Montréal.

Kunst
Betonreliefs von Claude Théberge und Antoine Lamarche zieren die Wände und Decken in den Eingangshallen und Treppenhäusern. Sie besitzen verschiedene streifenförmige Muster in unterschiedlichen Winkeln, wodurch ein rhythmischer Eindruck entsteht.

Geschichte
Die Eröffnung der Station erfolgte am 3. September 1978, zusammen mit dem Teilstück Atwater–Angrignon der grünen Linie. Namensgeber ist die Avenue de l'Église, benannt nach der Kirche Saint-Paul de Montréal. Der Bau der Station war mit zahlreichen Schwierigkeiten verbunden. Am 20. März 1974 brach bei Sprengarbeiten die Tunneldecke ein, als der instabile Fels nachgab. Etwas später stürzte auch ein Teil der darüber liegenden Straße in die Grube. Gaslecks erforderten die vorübergehende Evakuierung der umliegenden Häuser. Nach dem Zwischenfall mussten die Baupläne geändert werden, um den Platzbedarf möglichst gering zu halten. Anstatt die Bahnsteige wie ursprünglich vorgesehen nebeneinander zu platzieren, mussten sie übereinander gelegt werden. Die Eröffnung der Strecke verzögerte sich dadurch um zwei Jahre.

Weblinks

 Seite der STM über die Station De L'Église (französisch)
 Detaillierte Informationen zur Station De L'Église (französisch)

Einzelnachweise

Station der Metro Montreal
Erbaut in den 1970er Jahren

De L’Église (Metro Montreal)


Otho Holland Lloyd (12 novembre 1856 à Londres - 1 mars 1943 à Bournemouth) est un traducteur britannique, connu pour être le beau-frère d'Oscar Wilde.

Biographie
Son arrière-grand-père, John Lloyd, participe à la répression de la révolte des luddites. Il est le petit-fils du député John Horatio Lloyd. Il est le fils de l'avocat britannique Horace Lloyd et de l'irlandaise Adelaide Barbara Atkinson, nièce du premier baron Hemphill Charles Hare. Il est le frère aîné de Constance Lloyd, qui épouse Oscar Wilde en 1884. Il est l'oncle de Cyril Holland et de Vyvyan Holland.

La Morning Chronicle annonce le 12 novembre 1856 : « Le 10 de ce mois, au 3 Harewood Square [Marylebone], l'épouse d'Horace Lloyd, avocat à la cour, a mis au monde un fils et héritier ». Horace est un père absent et Adelaide une mère violente. Otho les décrit comme « les deux natures les plus égoïstes et égocentriques [qui soient] ».

Il quitte la Clifton School de Bristol pour étudier les humanités classiques à l'Oriel College d'Oxford en 1876. Là-bas, il devient l'ami d'Oscar Wilde, alors étudiant au Magdalen College. Bien qu'ayant obtenu une bourse pour Oxford, il est oisif et rate des examens importants. Les Lloyd espèrent vainement qu'Otho suive une carrière juridique puis entre au Parlement. Otho tente plutôt de vivre des revenus laissés par son grand-père John Horatio.

En 1879, il assiste comme témoin au procès d'Ethel Vivian, une prostituée reconnue coupable d'escroquerie sous l'égide de son proxénète Vernon Montgomery. Celle-ci avait demandé, par le biais d'annonces dans le Times, une aide financière pour une jeune fille prétendument dans le besoin. Otho avait été berné et avait envoyé £5 à Miss Vivian.

Après avoir vécu en Suisse, il retourne en Angleterre aux côtés de sa seconde épouse Mary et de leurs enfants. Otho utilise les revenus hérités de son grand-père dans une série d'investissements spéculatifs. Il investit dans une société de développement immobilier appelée Leasehold Investment Company, qui rencontre bientôt des difficultés. Lourdement endetté, et conseillé par l'avocat de la famille M. Hargrove, il abandonne son nom de famille Lloyd au profit de son deuxième prénom Holland. Pour échapper à ses créditeurs, il retourne en Suisse.

Sa sœur Constance lui propose en 1892 puis en 1894 d'écrire un roman épistolaire à deux-mains (qui ne voit cependant pas le jour) :« Ce doit être une intrigue plutôt légère. Un homme et une femme, fiancés chacun à un ami de l'autre, s'écrivent pour se féliciter, ils ne se sont jamais rencontrés. Ces deux premières lettres doivent se croiser, puis chacun doit s'écrire à nouveau, s'intéressant à l'autre, décrivant peut-être leur lieu de séjour. Vous pourrez décrire Pise, moi Worthing et ainsi nous tomberions peu à peu amoureux l'un de l'autre et nous proposerions enfin de rompre nos fiançailles et de nous marier. Nous sommes censés ne jamais nous être rencontrés et suggérer un lieu de rendez-vous, puis les deux dernières lettres doivent également se croiser, chacune disant à l'autre qu'il ou elle s'est réconcilié(e) à son fiancé et à sa fiancée et va se marier, en espérant que l'autre ne le prenne pas trop mal. Je pense que nous pourrions écrire de cette façon un charmant petit livre... Je vous propose, puisque vous avez beaucoup plus d'esprit que moi, d'écrire des lettres plus humoristiques et que j'en écrive de très sérieuses sur des livres que j'aurais lus. Ils doivent être des livres imaginaires, pas des livres réels et je pense que nous devrions manquer chacun l'essentiel des lettres de l'autre ».Lors du scandale de l'emprisonnement d'Oscar Wilde en mai 1895, sa sœur Constance le rejoint en Suisse, à Glion. Otho et sa famille occupent le dernier étage d'un chalet à deux étages à Bevaix, appelé La Maison Benguerel, du nom de Mademoiselle Benguerel, la propriétaire des lieux qui habite au rez-de-chaussée, où elle fabrique du gruyère. Ils accèdent à leurs modestes chambres par un escalier en bois qui monte à l'extérieur du chalet et donne directement sur la salle à manger, qui sert également de bureau. Otho sert de précepteur à ses neveux Cyril et Vyvyan. Otho rend visite à son beau-frère en prison et convainc sa sœur de ne pas demander le divorce.

Otho et sa famille retournent en Angleterre. Il poursuit son intérêt pour les classiques et, au XXe siècle, publie un certain nombre de traductions de grec ancien : les Olynthiennes et les Philippiques de Démosthène en 1901 et Antigone de Sophocle en 1931. Mary meurt en 1940. Otho meurt le 1er mars 1943. Ils sont enterrés au cimetière Wimborne Road de Bournemouth.

Famille
Otho fréquente Clara « Nellie » St. Clair Hutchinson. À l'été 1882, Nellie est envoyée dans un pensionnat à Lausanne en Suisse - peut-être aux frais d'Otho. La famille Lloyd déprouve l'alliance d'Otho et de Nellie, cette dernière étant gouvernante. Pendant son séjour à Lausanne, Nellie se serait occupée des deux petites filles d'une famille voisine, les Hutchinson. Etant d'une origine obscure, elle aurait pris leur nom pour devenir suffisamment respectable et épouser Otho. Seule Constance se prononce en faveur du mariage, qui a finalement lieu en juin 1884. Ils ont deux fils : le peintre Otho Lloyd né le 6 juillet 1985 et le poète et boxeur Fabian Avenarius dit Arthur Cravan né le 22 mai 1987.

Deux mois après la naissance d'Arthur, Otho abandonne sa famille et emménage avec Mary Winter, à Lausanne. Mary Winter est une amie de Nellie, rencontrée au pensionnat de Lausanne. Son nom de famille viendrait du fait qu'elle fut trouvée, bébé, abandonnée dans un sac à main au milieu de l'hiver. Cette anecdote familiale a pu inspirer Oscar Wilde pour L'Importance d'être Constant, pièce de théâtre dans laquelle le personnage Jack Worthing dit avoir été découvert dans un sac à main lorsqu'il était bébé. Constance Lloyd écrit à son frère en juillet 1887 : « Je n'ose imaginer que vous vous rendiez compte du coût, du fardeau que vous imposez à la pauvre petite Nellie. Elle écrit avec beaucoup de douceur et de gentillesse, mais c'est une enfant tout à fait inapte à s'occuper de deux enfants, de deux garçons, entièrement seule et sans les soins d'un père. Je croyais que vous aviez un sentiment inébranlable des devoirs de parents qui vous aurait empêché d'abandonner les petits ». Nellie demande le divorce et épouse le médecin suisse Henri Grandjean. Otho et Mary ont trois enfants : Eugène, Hester et Horace. En 1963, ses descendants ajoutent les mots « Epouse d'Oscar Wilde » sur la tombe de Constance à Gênes.

Notes et références

Naissance en novembre 1856
Naissance à Londres
Décès en mars 1943
Décès à Bournemouth
Oscar Wilde
Étudiant de Oriel College
Décès à 86 ans

Otho Holland Lloyd


Kosmos 2264, ruski izviđački satelit iz programa Kosmos. Vrste je US-P.
Lansiran je 17. rujna 1993. godine u 00:43 s kozmodroma Bajkonura (Tjuratam) u Kazahstanu. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Ciklon-2 11K69. Orbita mu je bila 403 km u perigeju i 418 km u apogeju. Orbitna inklinacija bila je 65°. COSPARova oznaka je 1993-060-A. Zemlju je obilazio u 92,7 minuta. Pri lansiranju bio je mase 3150 kg.

Iz orbite je izašao i vratio se u atmosferu 7. kolovoza 1995. godine.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2264


Majid Hamad Amin Jamil oder Madschid Amin () ist ein irakischer Politiker. Er war Gesundheitsminister seines Landes (Stand April 2012).

Am 19. April 2012 wurde auf ihn ein Attentat mit einer Autobombe verübt. Jamil überlebte, fünf seiner Leibwächter wurden verletzt.

Einzelnachweise

Gesundheitsminister (Irak)
Iraker
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Majid Hamad Amin Jamil


L'ambassade d'Inde en Guinée est la principale représentation diplomatique de l'Inde en république de Guinée.

Histoire

Historique des ambassadeurs

Références

Guinée
Inde

Ambassade d'Inde en Guinée


Rapsodie în lemn este un film românesc din 1960 regizat de Bob Călinescu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1960 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1960
Filme de animație
Filme regizate de Bob Călinescu

Rapsodie în lemn


Kujūkushima (jap. ) ist eine Inselgruppe, die der japanischen Hauptinsel Kyūshū im Westen vorgelagert ist.

Der Name der Inselgruppe bedeutet wörtlich "Neunundneunzig Inseln", doch wird ihre Anzahl offiziell mit 208 angegeben. Die Inseln, die fast alle gebirgig, bewaldet und unbewohnt sind, gehören teilweise zum Stadtgebiet von Sasebo, teilweise zur Stadt Hirado. Die Inseln sind ein Teil des Saikai-Nationalparks.

Die beiden größten Inseln, Kuroshima und Takashima, sind mit einer Autofähre dreimal täglich von Ainoura, einem Hafen nördlich von Sasebo, zu erreichen.

Kuroshima

Die Insel Kuroshima (), deren Name wörtlich "Schwarze Insel" bedeutet, ist mit einer Fläche von 5,3 km² die größte Insel des Archipels.

Von den 650 Einwohnern (Zensus 2005) sind 80 % römisch-katholisch und nicht wenige von ihnen sind Nachfahren von Christen, die 1637 nach dem Shimabara-Aufstand hier Zuflucht suchten, um der Christenverfolgung unter Tokugawa Ieyasu zu entgehen.

Kuroshima ist gebirgig und auch heute noch stellenweise dicht bewaldet. Die meisten der Einwohner leben auch heute noch von Landwirtschaft und Fischerei, einige pendeln jeden Tag zur Arbeit auf das Festland. Im Innern der Insel wurden an einigen Stellen Reisterrassen angelegt, was für Japan eher untypisch ist. Auch Bauernhäuser im traditionellen Baustil sind noch erhalten.

Die Hauptsehenswürdigkeit Kuroshimas ist die 1902 erbaute Kirche Kuroshima Tenshudō. Sie erhebt sich fast genau in der Mitte der Insel ist eine der ganz wenigen aus Ziegeln errichteten Kirchen Japans. 1998 wurde sie offiziell zum "Wichtigen Kulturgut" erklärt. Unweit der Kirche befinden sich die Schule und die Verwaltung der Insel sowie Einkaufsmöglichkeiten.

Takashima

Takashima (), die zweitgrößte Insel des Kujūkushima-Archipels, bedeckt eine Fläche von 2,6 km² und zählte beim Zensus von 2005 239 Einwohner. Der Name der Insel bedeutet wörtlich "Hohe Insel". Die höchste Erhebung beträgt 138 m.

Einzelnachweise

Weblinks
 The introduction of Saikai National Park Kujū-ku Islands (at the Saikai Pearl Sea Resort site) (japanisch)
 SAIKAI PEARLSEA RESORT Official Site (englisch)

Geographie (Präfektur Nagasaki)
Inselgruppe (Japan)
Inselgruppe (Asien)
Inselgruppe (Ostchinesisches Meer)
Sasebo
Hirado

Kujūkushima