Proteza dentară este un dispozitiv medical unic, personalizat, realizat în scopul restaurării integrității arcadelor dentare. Proteza dentară reface anatomia dento-facială a pacientului. La realizarea acestei piese protetice participă o echipă formată din medicul stomatolog protetician și tehnicianul dentar.

Istoric
Din cele mai vechi timpuri a existat preocuparea pentru restaurarea morfologică și funcțională a arcadelor dentare.

Cea mai veche proteză dentară datează de 2600 de ani și a fost descoperită pe locul Italiei de azi. Proteza înlocuia 3 incisivi frontali superiori și era confecționată dintr-un dinte de vacă tăiat și fixat vertical pentru a reface fizionomia.

S-au mai găsit dinți sculptați în fildeș, în lemn de paltin și solidarizați cu fire de aur.

Abia în secolul al XVI-lea francezul Ambroise Pare, "părintele" chirurgiei moderne a conceput proteza mobilă, confecționată din femur de bou, cal sau cerb.

Obiective urmărite la realizarea unei proteze dentare pentru a fi funcțională

Stabilitatea
Proteza dentară este un dispozitiv protetic care se sprijină pe câmpul protetic al pacientului și prin urmare trebuie analizate cu minuțiozitate toate elementele anatomice înainte de a se începe proiectarea lucrării.

Sunt două elemente componente care asigură stabilitatea protezei în cavitatea bucală: suportul și retenția. Retenția  este asigurată de baza protezei și/sau elemente de retenție: croșete , capse, culise. Suportul este asigurat de dinți si parodonțiu. În funcție de aceste elemente protezele pot fi:
 Parțiale - sprijinite pe dinții restanți ai pacientului
 Totale - sprijinite pe câmpul protetic
 Dento-mucozale - protezele scheletate cu sprijin mixt, dinți și gingie
 Proteze implantate - ancorate pe implanturi dentare
Stabilitatea protezei este fundamentală. O proteză instabilă în gură nu este o proteză funcțională, masticația va fi dificilă, fonația incorectă, respirația îngreunată.

O proteză corect realizată are ca rezultat creșterea calității vieții, îmbunătățirea stării de sănătate, îmbunătățirea fizionomiei, reintegrarea socială în cele mai multe cazuri.

Menținerea
Menținerea sau fixarea protezei nu depinde de piesa protetică ci de câmpul protetic. Fiecare proteză are propriul sistem de retenție pe câmpul protetic. Proteza totală acrilică se va sprijini la maxilar pe mucoasa bucală care căptușește palatul osos al bolții palatine, iar la mandibulă creasta alveolară. Proteza parțială va fi ancorată pe dinții restanți iar stabilitatea ei va depinde în foarte mare măsură de buna implantare a dinților. Proteza pe implanturi va depinde in totalitate de osteointegrarea implanturilor.

Restabilirea funcției masticatorii

Leziunile coronare, edentația parțială sau totală, reprezintă o îmbolnăvire a întregului organism, cu importante repercusiuni îndeosebi asupra aparatului digestiv și uneori chiar asupra comportamentului neuropsihic.

Lipsa tuturor dinților duce la o selecție dură a alimentelor. Sunt eliminate din meniu cele dure, crocante. Rămân doar cele moi, ușor de inghițit, care nu necesită mestecare și strivire ori in cel mai rău caz alimentele dure sunt ingerate aproape întregi, ceea ce obligă stomacul la un efort foarte mare pentru a le digera.

În concluzie putem spune că edentația parțială sau totală necesită tratament curativ și profilactic. Astfel, se poate face următoarea analogie: medicul internist recomandă regimuri dietetice, iar stomatologul confecționează proteze dentare cu rol curativ pentru restaurarea funcțiilor aparatului dento-maxilar.

Fonația
Fonația este mult îmbunătățită. În emiterea consoanelor dentale T și D și a siflantelor S și Ș dinții reprezintă, prin fețele lor palatinale, suportul fix pe care se sprijină vârful limbii. Prin acest sprijin forma și volumul cavității bucale, ce reprezintă camera de rezonanță, se modifică, dar întotdeauna la fel, menținându-se nealterată pronunțarea și timbrul vocii. Pacientul purtător de proteză va face zilnic, timp de 3-4 zile lecții de dicție, va citi texte cu voce tare, va pronunța multe cuvinte care conțin consoane tari, de exemplu Mississippi.

Fizionomia și estetica
În edentația parțială sau totală diferitele structuri ale cavității bucale suferă modificări: dimensiunea verticală a etajului inferior al feței (de la bărbie la nas) este micșorată, șanțurile nazo-labiale se adâncesc, apare aspectul de "facies îmbătrânit".

Condilii articulației temporo-mandibulare suferă modificări de poziție si formă ducând la apariția durerilor de cap, de spate, de membre inferioare.

Regulile esteticii de bază: poziționarea dinților, proporția, ocluzia, culoarea, designul.

Montarea dinților pe proteză în zona frontală trebuie să țină cont de următoarea condiție fizionomică și anume: dinții frontali participă la conturarea aspectului figurii individului. Acest lucru se realizează prin următoarele elemente:
 aranjamentul general, fiind așezați pe un arc de cerc,
 aranjamentul individual, așezați unul lângă altul sau ușor torsionați,
 forma fețelor vestibulare care este corelată cu forma feței,
 dimensiunea,
 culoarea, cu nuanțe mai deschise la femei decât la bărbați.

Tipuri de proteze
Tipul de proteză este individualizat pentru fiecare pacient în parte. Sunt mai multi factori de care se va ține cont în stabilirea unui plan de tratament corect: sănătate, confort, eficiență, preț.

Protezele sunt mobile sau fixe. Cele mobile pot fi îndepărtate din gură de către pacient, cele fixe sau înșurubate pot fi îndepărtate doar de către medic.

Tipuri de proteze mobile:
 proteza parțială acrilică pe croșete
 proteza parțială acrilică pe capse
 proteza acrilică totală
 proteza acrilică totală cu 2 capse pe dinți restanți
 proteza acrilică totală pe implanturi
 proteza scheletată bilaterală
 proteza scheletată unilaterală Ancorvis
Există trei tipuri de proteze pe implanturi:
 Proteza fixă înșurubată pe implanturi
 Proteza mobilizabilă pe implanturi (overdenture)
 Proteza cimentată pe implanturi

Avantajele protezei dentare fixe:
 Stabilitate - în timpul masticației nu se mișcă
 Menținere pe câmpul protetic - nu cade din gură în timpul vorbirii sau strănutatului
 Estetica foarte bună - imită perfect dinții naturali
 Masticația este mult mai eficientă
 Fonația este restabilită în totalitate.

Materiale
Părțile componente ale protezei:
 Structura metalică sau scheletul protezei
 Suprastructura sau dinții care sunt din rășini acrilice, rășini compozite sau porțelan
 Gingia artificială, din materiale biocompatibile, rășini
 Elementele de ancorare, menținere și stabilizare
Pentru protezele care necesită schelete metalice se folosesc aliaje de Cr-Co, Ni-Cr, ambele aliaje nobile. Pentru ranforsarea protezelor totale pe implanturi de folosește fibra de carbon. Dinții din rășini acrilice sunt caracterizați de o structură densă, omogenă, ceea ce le conferă rezistență mecanică, suprafețe lucioase, stabilitate coloristică în timp, neimpregnare cu resturi alimentare și flora microbiană. Dinții din porțelan sunt realizați prin arderea masei ceramice la temperaturi de peste 1000 de grade C. Au următoarele proprietăți: compoziția chimică este anorganică, nu se degradează în timp, structura este omogenă, densă, impenetrabili la lichidul și flora microbiană bucală, rezistență mecanică foarte mare, duri, nu se abrazează, nuanțe coloristice variate, suprafețe foarte lucioase.

Recomandări pentru purtătorii de proteze dentare
 Protezele sunt casante, trebuie manevrate cu atenție
 Curățarea protezei se face deasupra chiuvetei plină cu apă
 Proteza se poate sparge dacă se lovește de suprafețe dure
 Nu se folosește apă fierbinte pentru curățarea protezei sau hidratarea ei
 Proteza nu se "opărește" pentru dezinfectare
 O dată pe lună se folosesc pastile efervescente pentru îndepărtarea tartrului
 Proteza se spală cu periuța de dinți și detergent lichid. Nu se spală cu pastă de dinți deoarece se poate produce abraziunea bazei protezei
 Cu o altă periuță se curăță gingiile, limba și cerul gurii
 Seara este indicat să se maseze gingiile pentru a se relua fluxul sanguin care a fost diminuat în cursul zilei prin presiunea protezei pe mucoasa bucală. Acest lucru va face ca rezorbția osoasă să fie încetinită
 Protezele dentare nu se poartă noaptea, acestea vor fi ținute într-un pahar cu apă, sau o soluție dezinfectantă (o dată pe lună).

Bibliografie
 Rîndașu I.- Proteze dentare- vol I, 1994
 Rîndasu I.- Proteze dentare- vol II, 1998
 Rîndasu I.- Tehnologia protezelor dentare, 1983
 Prelipceanu F.- Protetică dentară, 1985
 Bratu D.- Materiale dentare, 1998
 Ene L.- Protetică dentară, 1981
 Burlui V.- Protetică dentară, 1989
 Ene L.- Protetică dentară edentația totală, 1982
 Donciu V. - Tehnologia protezei parțiale mobilizabile, 1994
 Hutu Em.- Edentația totală, 1998

Note

Stomatologie

Proteză dentară


Seweryn Oleszczyński, né en 1801 et mort en 1876 à Varsovie, lithographe, graveur polonais.

Biographie
À partir de 1825, il étudie la lithographie en Allemagne et en France.

Il est le directeur de l'atelier graphique de la Banque nationale de Pologne à Varsovie de 1837 à 1862, où il introduit la zincographie. Lithographe, illustrateur et professeur de calligraphie, il dirige le  (Institut de lithographie) à partir de 1826.

Il est le frère d'Antoni (1794-1879) et de Władysław (1807-1866) de la famille Oleszczyński.

Le Musée national de Varsovie possède une peinture à l'huile et plusieurs lithographies de lui, de même que la Bibliothèque nationale de Pologne :

Notes et références

Liens externes

Naissance en 1801
Décès en 1876
Lithographe polonais
Lithographe du XIXe siècle
Graveur polonais
Graveur du XIXe siècle
Peintre polonais du XIXe siècle

Seweryn Oleszczyński


WDF Croatian Open & Masters

Dan za danom održavaju se dva turnira Croatian Open i Croatian Masters.

Prvi službeni međunarodni turnir u pikadu pod okriljem Svjetske pikado federacije (WDF) u Hrvatskoj (Croatia Open je održan 15.4., a Croatian Masters 16.4.).

Masters
Format
2023. - .... 501 DO best of 7, M finale best of 9

Open
Format
2023. - .... 501 DO best of 7, M finale best of 9

Vidi
Hrvatski pikado savez

Vanjske poveznice
https://dartswdf.com/tournaments/croatian-open
https://dartswdf.com/tournaments/croatian-masters
https://www.wdf-croatian-open.com/

Izvori

Pikado
Športska natjecanja u Zagrebu
Međunarodna športska natjecanja u Hrvatskoj

WDF Croatian Open & Masters


El  Batallón Aéreo de Reemplazo (31. Flieger-Ersatz-Abteilung) fue una unidad de la Luftwaffe de la Alemania nazi.

Historia
Fue formado el 1 de marzo de 1939 en Heiligenbeil. El 1 de abril de 1939 es redesignado como 31º Regimiento de Instrucción Aérea.

Comandantes
 Coronel Kurt Boettge (1 de marzo de 1939 - 1 de abril de 1939)

Referencias

 WW2 - 31. Flieger-Ersatz-Abteilung

Luftwaffe (Wehrmacht)
Batallones aéreos de reemplazo
Unidades militares alemanas de la Segunda Guerra Mundial

31.º Batallón Aéreo de Reemplazo


Basanti Chakma é uma política da Liga Popular de Bangladesh e um membro do Parlamento de Bangladesh a partir de um assento reservado.

Carreira
Chakma foi eleita para o parlamento para um assento reservado como candidata da Liga Popular de Bangladesh em 2019.

Mulheres de Bangladesh na política
Nascidos em 1971
Pessoas vivas
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Basanti Chakma


1. Ceyhun, Orta Asya'da bir nehir.

2. İki âşığın birbiri için döktüğü gözyaşının miktarı.

3. Hun Şehzadesi'ne verilen ad.

4. Tevrat'a göre cennetteki 4 ırmaktan bir.

5. Eski Türkçede yiğit, güçlü kişi.

Soyadı Ceyhun olanlar
 Demirtaş Ceyhun (1934–2009), Türk hikâye, roman ve inceleme kitapları yazarı
 Ekrem Ceyhun (1927–2017), Türk siyasetçi
 Ozan Ceyhun (d. 1960), Türk kökenli Alman politikacı

Ön adı Ceyhun olanlar

 Ceyhun Altay (d. 1986), Türk basketbolcu
 Ceyhun Demircan (d. 1990), Türk kaleci
 Ceyhun Eriş (d. 1977), eski Türk millî futbolcu
 Ceyhun Fersoy (d. 1982), Türk oyuncu
 Ceyhun Gen (d. 1977), Türk sinema ve tiyatro oyuncusu
 Ceyhun Gülselam (d. 1987), Almanya doğumlu Türk millî futbolcu
 Ceyhun Güray (d. 1956), Türk eski millî futbolcu
 Ceyhun Atuf Kansu (1919–1978), Türk yazar, şair ve doktor
 Ceyhun Sultanov (d. 1979), Azeri eski millî futbolcu
 Ceyhun Yazar (d. 1992), Türk futbolcu
 Ceyhun Yıldızoğlu (d. 1967), Türk basketbol antrenörü
 Ceyhun Yılmaz (d. 1976), Türk komedyen, oyuncu, radyo ve televizyon programcısı

Erkek isimleri
Türkçe soyadları

Ceyhun (anlam ayrımı)


ටීවී ෆයිබ් (TV5) යයනු Mandaluyong හි මූලස්ථානය වන පිලිපීන මාධ්‍ය සමාගමකි. එය 1960 දී Chino Roces විසින් ආරම්භ කරන ලදී. එය PLDT අනුබද්ධිත MediaQuest Holdings සතු වේ.

ජනමාධ්‍ය

ටීවී ෆයිබ්


Alison Stenning est professeure de géographie sociale et économique à l'université de Newcastle

Biographie

Elle obtient une licence en géographie à l'université de Birmingham en 1993 et une maîtrise en économie politique internationale à l'université de Newcastle en 1994. Elle soutient son doctorat en géographie à l'université de Birmingham en 1998. Ses travaux sont publiés dans les European Urban and Regional Studies, dans Antipode, dans Work, Employment and Society et dans Transactions of the Institute of British Geographers .

Elle est chargée de cours au Centre d'études sur le développement urbain et régional à l'École de géographie, de politique et de sociologie, ainsi qu'à l'École de géographie, des sciences de la Terre et de l'environnement de l'université de Birmingham (1996–2003), où elle est également membre associée au Centre d'études russes et est-européennes. Stenning est une géographe sociale avec un intérêt particulier pour la communauté régionale et l'économie des pays (aujourd'hui disparus) du Bloc de l'Est autrefois contrôlés par l'Union soviétique . Stenning a beaucoup écrit sur l'économie politique post-communiste des pôles industriels polonais tels que Nowa Huta .

Elle est la lauréate 2006 du Gill Memorial Award de la Royal Geographical Society pour ses contributions à la géographie de l'Europe de l'Est .

Bibliographie
 Alison Stenning (2010), Domesticating neo-liberalism (avec A. Smith, A. Rochovská, D. Świątek)
 Alison Stenning (2009), La géographie économique sous examen postcolonial (avec J. Pollard, C. McEwan, N. Laurie), Institut des géographes britanniques 34 (2)
 Alison Stenning (2009), Poles To Newcastle: Grounding New Migrant Flows in Peripheral Regions (avec S. Dawley), Études urbaines et régionales européennes 16 (3)
 Alison Stenning (2008), Histoire, géographie et différence dans le monde post‐socialiste : ou avons-nous encore besoin du post‐socialisme ? (avec K. Hörschelmann), Antipode 40 (2)
 Alison Stenning (2008), The Emergence of a Working Poor: Labour Markets, Neoliberalisation and Diverse Economies in Post‐Socialist Cities (avec A. Smith, A. Rochovská, D. Świątek)
 Alison Stenning (2008), Ethnographies du changement postsocialiste (avec K. Hörschelmann)
 Alison Stenning (2008), Pour les géographies ouvrières
 Alison Stenning (2008), Social justice and neoliberalism: global perspectives (avec A. Smith, K. Willis)
 Alison Stenning (2006), Au- delà des économies domestiques : articulations et espaces de pratique économique dans le postsocialisme (avec A. Smith), Progress in Human Geography 30 (2)
 Alison Stenning (2006), Assessing the local and regional impacts of international migration (avec T. Champion, C. Conway, M. Coombes, S. Dawley, L. Dixon), rapport New Horizons au DCLG
 Alison Stenning (2006), "Hors de place" à Auschwitz ? Contested Development in Post-War and Post-Socialist Oświęcim (avec A. Charlesworth, R. Guzik, M. Paszkowski), Ethics, Place & Environment 9 (2)
 Alison Stenning (2005), Le post-socialisme et les géographies changeantes du quotidien en Pologne
 Alison Stenning (2005), Où est la classe ouvrière post-socialiste ?
 Alison Stenning (2005), Là-bas et ici: étudier l'Europe de l'Est en Occident
 Alison Stenning (2005), Remplacer le travail
 Alison Stenning (2004), Le changement urbain et les localités
 Alison Stenning (2003), Façonner les paysages économiques du postsocialisme ? Travail, lieu de travail et communauté à Nowa Huta, Pologne
 Alison Stenning (2000), The progress of transition in East Central Europe (avec M. Bradshaw)
 Alison Stenning (2000), Placer le (post-)socialisme: la fabrication et la refonte de Nowa Huta, Pologne
 Alison Stenning (1997), Restructuration économique et changement régional en Russie (avec M. Bradshaw, D. Sutherland)

Références

Liens externes

Femme géographe
Professeur à l'université de Birmingham
Étudiant de l'université de Birmingham
Historien britannique du XXIe siècle
Géographe britannique
Écrivain britannique du XXIe siècle
Naissance en 1957

Alison Stenning


Baltacı Mehmed Paşa  veya Pakçamüezzin Baltacı Mehmed Paşa (1662, Osmancık, Çorum - 1712, Limni), III. Ahmed saltanatında, 25 Aralık 1704 - 3 Mayıs 1706 ve 19 Ağustos 1710 - 20 Kasım 1711 dönemlerinde iki kez sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamı.

Hayatı
1662 Çorum'un Osmancık ilçesine bağlı, bugün kendi adını taşıyan köyde (esk. Karaağaç Köyü) doğmuştur. Genç yaşta ilim merakı ile Trablus, Tunus ve Cezayir'e kadar gitmiştir. Daha sonra İstanbul'a dönmüş ve akrabalarından Hacı Sefer Ağa vasıtası ile saraya girmiştir. Burada önce baltacı oldu. Güzel sesli olduğundan musikiye heveslenmiş ve müezzin olup "Mehmed Halife" namını, temiz yüzlü ve akça-pakça bir insan olduğu için de "Pakçemuezzin" lakabını kazandı. Ardından kâtipliğe heveslenen Baltacı Mehmed Efendi, önce yazıcı ve Aralık 1703'te ikinci imrahorluğa tayin edildi.

Bu sırada şehzade Ahmed ile yakın ilişkiler kurdu. 1703'te Edirne Vakası sırasında İstanbul'da ve sonra Edirne'ye giden isyancılarla yakın bağlantılar kurdu ve bunların II. Mustafa'yı tahttan indirip yerine kardeşi III. Ahmed'i tahta geçirmeleri için büyük gayretler gösterdi. III. Ahmet tahta geçtikten sonra sadrazam Moralı Damat Hasan Paşa sultanın teveccühünü kazanan ve böylece hızla ilerlemesi beklenen Baltacı Mehmet'i kendine rakip olarak gördü ve onu terfi ettirmedi. Birinci imrahorluğa geç yükseldi ama bu sefer de Trablusşam ve Halep taraflarına tahsildar olarak görevlendirilerek İstanbul'dan uzaklaştırıldı. 1704'te Kalaylıkoz Hacı Ahmet Paşa sadrazam olduğu zaman İstanbul'a dönebildi.

Kasım 1704'te vezirlik de verilerek kaptan-ı derya yapıldı. Sadrazam olana kadar 1 ay kadar bu görevi yaptı. 21 Aralık 1704'te de ilk kez sadrazam oldu. Bu sırada kendi taraftarlarını önemli işlere yerleştirme ile uğraştı. Daha başka bir iş yapamadan 3 Mayıs 1706'da sadrazamlıktan azledildi.

Azlinden sonra  Sakız Adası'na sürüldü. Daha sonra darüssaade yazıcısı Nevşehirli İbrahim Efendi'nin yardımıyla Erzurum valiliğine getirildi. Haziran 1707'de ise Sakız muhafızlığı görevi verildi. Ocak 1709'da Halep valiliğine atandı.

Baltacı Mehmed Paşa, 18 Ağustos 1710'da Köprülüzade Damat Numan Paşa'nın azledilmesinden sonra 2. kez sadrazam oldu. İsveç Kralı XII. Karl'in (Demirbaş Karl)'ın 28 Haziran 1709 Poltava Savaşında Ruslara yenilmesi ve İsveç ordusundan artakalan 1.500 kadar kuvvetle güneye çekilerek Osmanlı Devleti'ne iltica etmesi; önce Özi kalesine sığınması ve sonra da Bender'e yerleşmesi ile Osmanlı Devleti ile Rusya arasında çıkan anlaşmazlıklara ve çatışmalarla uğraşmak paşanın ilk faaliyetleri oldu. Bender'de mülteci bulunan XII. Karl'ın İstanbul'a yazdığı mektuplarla Rusya aleyhine yaptığı kışkırtmanın etkisi ile Sultan III. Ahmed 1711'de Rusya'ya karşı savaş ilan etti ve Prut Savaşı veya "1710-1711 Osmanlı-Rus Savaşı" adı verilen savaş başladı.

Sadrazam olan Baltacı Mehmet Paşa Şubat 1711'de Serdar-ı Ekrem olarak tayin edildi. Sefer hazırlıkları tamamlandıktan sonra 9 Nisan 1711'de İstanbul'dan  200.000 kişilik bir orduyla ayrılan Baltacı Mehmet Paşa Tuna'yı geçerek Eflak'a girdi. Osmanlı kuvvetleri, 18 Nisan'da başlayan ve 4 gün süren Prut Savaşı çarpışmaları ile  Kırım Ordusunun da desteği ile Rus birliklerini Prut Nehri kıyısında bulunan bataklık arazideki Stanileşti kasabası yakınına sürdü ve çember içine aldı. O an için kurtuluş imkâni bulunmayan Rus ordusu komutanı olan Rus Çarı I. Petro, Moskova'ya bir mektup yazarak durumun zorluğunu ve ümitsizliğini anlattı. Bunun üzerine Rusya Başkomutanı Mareşal Şeremitiyev Baltacı Mehmet Paşa'dan barış istemiştir. Baltacı Mehmet Paşa savaş heyetini toplamış ve Rus başkomutanının kendisinden barış istediğini ve her türlü talebi kabul ettiğini belirtmiştir. Bunun için heyette bulunanların görüşlerini almıştır. Büyük çoğunluk bu barış önerisinin kabul edilmesini istemiştir. Çünkü uzayan savaşta Yeniçerilerin rahatsız olduğu ve savaşın uzamasının ileride Osmanlı ordusunda sıkıntı çıkaracağı düşünülmüştür. Bütün bu olasılıkları düşünen Baltacı Mehmet Paşa Rusya Başkomutanı Mareşal Şeremitiyev'in barış önerisini kabul etmiştir. Ardından meşhur Prut antlaşması imzalanmıştır.

Antlaşmanın imzalanmasından Sultan III. Ahmed de memnun olmuştu. Ancak ordusunu kuşatmadan kurtaran Çar I. Petro'nun, vaatlerini yerine getirmemesi, sadrazama karşı İstanbul'da bir muhalefet grubunun oluşmasına yol açtı. Sadrazam Baltacı Mehmet Paşa istediği tam neticeyi almak için ağır davranmaktaydı. Bu tutumu İstanbul'da yanlış yorumlara neden oldu. Ordu ile Sadrazam Baltacı Mehmet Paşa Eylül'de Edirne'ye geldi. 20 Kasım 1711'de III. Ahmet'in emriyle sadrazamlıktan azledi.

Sicill-i Osmani'ye göre
Tarihçiler, Deli Petro'nun esirlikten kurtulmasına rüşvet ve İsveç kralına hiddet manasını verirler. Herhalde Rusya ordusunu imparator ile birlikte esir etse, tarihimizce şan aldıracak bir hizmetle iyi ün kazanmış olacaktı.
Diğer taraftan Baltacı Mehmet Paşa ile Çariçe Katerina arasında bir tür ilişki kurulduğuna dair zaman içinde geniş kapsamlı söylentiler, tartışmalar ve literatür oluşmuştur. Bunun doğru olmadığı Ahmet Akgündüz tarafından yapılan Rus ve Osmanlı kronikleri incelemelerinde belgelenmiştir.  Akgündüz'e göre, Sadrazam Baltacı Mehmed Paşa ile Çariçe Katerina'nın olay sırasında karşı karşıya geldiği gibi bir durumun söz konusu olmadığı gibi hatta Katerina'nın o sırada oralarda olduğunu gösteren bir kaynak da mevcut değildir.

Sadrazamlıktan azledilmesinden sonra Baltacı Mehmet Paşa kalebentlikle Midilli adasına sürüldü. Ardından  Temmuz 1712'de Limni adasına sürgüne gönderildi. Eylül 1712'de Limni adasında hayatını kaybetti. Vefat ettiğinde yaşı elliyi biraz geçmişti. Mezarı "Niyaz-ı Mısrî'nin gömülü bulunduğu mezarlıktadır.

Değerlendirme
Sicill-i Osmani'de Baltacı Mehmet Paşa şöyle değerlendirilir:
Akıllı, tedbirli, cesur, vakur, bunun yanında düzenbaz, gaddardı.

Osmanlılar Ansiklopedisi'nde ise şu değerlendirme yapılmaktadır:
Mizaç bakımından hırslı ve devlet işlerinde entrikaya meyilli, fazla kabiliyeti olmayan bir kimseydi.

Eserleri
Ortaköy'de yaptırdığı bir cami bulunmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Danışmend, İsmail Hami, (1971) Osmanlı Devlet Erkâni, İstanbul: Türkiye Yayınevi,
 Buz, Ayhan (2009) " Osmanlı Sadrazamları", İstanbul: Neden Kitap, ISBN 978-975-254-278-5
 Yayın Kurulu "Mehmed Paşa (Baltacı)", (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.2 s.154 ISBN 975-08-0072-9
 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C.İV s.208-209

Osmancık doğumlular
Doğum tarihi bilinmeyenler
Kaptan-ı deryalar
Osmanlı Erzurum valileri
Osmanlı Halep valileri
Osmanlı sadrazamları
Serdar-ı Ekrem
1712 yılında ölenler

Baltacı Mehmed Paşa


Oscar for bedste kostumer eller Academy Award for Best Costume Design er en filmpris der uddeles årligt ved Oscaruddelingen af Academy of Motion Picture Arts and Sciences.

Prisen blev først givet til film produceret i 1948. I første omgang blev der indført særskilte tildelingskategorier for sort-hvide og farvefilm. Siden fusionen mellem de to kategorier i 1967 har akademiet traditionelt undgået at give prisen til film med en moderne handling.

Vindere og nominerede

1940'erne

1950'erne

For 1957 og 1958 blev prisen lagt sammen til én kategori.

For 1959 blev prisen igen fordelt på to priser.

1960'erne

Fra 1967 blev kategorien fusioneret permanent.

1970'erne

1980'erne

1990'erne

2000'erne

2010'erne

Referencer

Kostumer

Oscar for bedste kostumer


Joseph Klersch (* 13. März 1893 in Köln; † 5. Oktober 1969 ebenda) war ein deutscher Historiker.

Werdegang

Klersch studierte Orientalistik, vergleichende Religionswissenschaften, Geschichte, Kunst- und Kirchengeschichte, Sozialpolitik und Wirtschaftsgeschichte und promovierte zum Dr. rer. pol.

Von 1946 bis 1958 war er Leiter des Amtes für Kölnisches Volkstum der Stadt Köln. Daneben bekleidete er zahlreiche Ehrenämter: er war Vorsitzender des Heimatvereins Alt-Köln, Gründer und Leiter des Kreises der rheinischen Mundartdichter, Mitglied des Präsidiums des Bundes Deutscher Karneval sowie Leiter der Forschungsstelle für die Geschichte der Deutschen Fastnacht, Mitglied des Verwaltungsrates des Rheinischen Vereins für Denkmalpflege und Heimatschutz, Mitglied des Hauptausschusses des Rheinischen Heimatbundes, Mitglied des Vorstandes der Landesgemeinschaft der Krippenfreunde in Nordrhein-Westfalen und Mitglied des Puppenspielausschusses im Kultusministerium des Landes Nordrhein-Westfalen.

Seine Grabstätte befindet sich auf dem Kölner Südfriedhof (Flur 51).

Ehrungen
 1914: Eisernes Kreuz
 1939: Kriegsverdienstkreuz I. Klasse mit Schwertern
 1968: Verdienstkreuz 1. Klasse der Bundesrepublik Deutschland
 1972: In Köln-Bayenthal wird der Klerschweg nach ihm benannt.

Literatur
 Robert Steimel: Kölner Köpfe. – Köln: Steimel, 1958
 Günter Schwanenberg: Em Himmel es d'r Düvel loss... Musikalisch-literarische Streifzüge über den Südfriedhof. Marzellen-Verlag, Köln 2008, ISBN 978-3-937795-11-9 (Edition Narrengilde 7), S. 74/78.

Weblinks

Einzelnachweise

Historiker
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Person (Köln)
Deutscher
Geboren 1893
Gestorben 1969
Mann

Joseph Klersch


نعيم صدام لاعب عراقي دولي سابق كان يلعب في خط الوسط، وهو من عائلة رياضي أشقائه اللاعب الدولي السابق وهداف الدوري الكبير كريم صدام والمدرب كاظم صدام واللاعب رحيم صدام، لعب في الفرق الشعبية ومن ثم لنادي الصناعة إلى واستدعي لتمثيل منتخب ناشئة العراق باشراف المدرب نصرت ناصر وبعدها منتخب الشباب باشراف المدربين عامر جميل وأنور جسام.

ولد في حي الثورة في بغداد عام 1966.

وكانت نقطة انطلاقه الحقيقية عندا مثل منتخب شباب العراق بقيادة المدرب العراقي أنور جسام وفاز بكأس شباب آسيا، ومن ثم لعب فب بطول العالم للشباب في السعودية عام 1989 وكان فيما منتخب شباب العراق من أقوى الفرق في البطولة وسجل نعيم صدام أول أهداف العراق في البطولة في مرمى منتخب النرويج وكان هدف الفوز.

لعب لنادي الرشيد وحصل معه على لقب الدوري ثلاث مرات متتالية 87-88-89 وبطولة الكأس مرتين 87-88 وبطولة الاندية العربية مرتين ...وبعد ان فرض الحصار الرياضي على الكرة العراقية وتم منع الاندية العراقية من المشاركة باي مشاركات دولية انتقل لنادي الزوراء الذي كان يلعب له شقيقه الأكبر النجم الكبير كريم صدام عام 1991 وحصل معه على بطولة الدوري ثلاث مرات 1994-1995-1996 وبطولة الكأس 5 مرات مواسم 93-94-95-96-98 وبطولة ام المعارك عام 1991 وواصل تمثيله حتى عام 1998 حيث حصلت مشكلة بينه وبين إدارة النادي الأبيض ادت إلى انتقاله المباشر إلى الغريم التقليدي نادي القوة الجوية مما ادى انتقاله هذا إلى غصة كبيرة في صفوف الجماهير الزورائية .. احترف مع نادي الراسينغ اللبناني وقطر، ثم عاد ولعب مع نادي القوة الجوية العراقي موسم 1998-1999 الذي فاز معه ببطولة ام المعارك عام 1998 .. ثم انتقل إلى نادي الدفاع الجوي وختم مسيرته مع نادي الصناعة... ويتميز الاعب نعيم صدام بخصوصية فريدة من نوعها إذا يعتبر هو الاعب الوحيد الذي مثل الزوراء والقوة الجوية وسجل في كلا الفريقين..

وهو حاليا مدرب لنادي الصناعة ويشغل منصب مدير لجنة تطوير الرياضة في مدينة الصدر وهي تابعة للجنة الأولمبية العراقية.

ولعب اللاعب نعيم صدام لاندية عديدة محليه وعربية ومنها نادي قطر القطري ونادي الاهلي البحريني والاندية العراقية منها الزوراء والقوة الجوية والرشيد والصناعة وحاليا يعمل مستشارا فنيا في نادي الكهرباء الرياضي في العراق ورئيس ممثلية اللجنة الأولمبية الوطنية العراقية في بغداد الرصافة ويشغل حاليا منصب الناطق الرسمي لأتحاد كرة القدم العراقي برئاسة ناجح حمود بعد ان فاز بعضوية الهيئة الادارية للاتحاد بأنتخابات عام 2011...

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية عراقيون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بغداد
رياضيون من بغداد
لاعبو نادي الزوراء
لاعبو دوري نجوم قطر
لاعبو كرة قدم عراقيون
لاعبو منتخب العراق لكرة القدم
لاعبو نادي الصناعة
لاعبو نادي القوة الجوية
لاعبو نادي الكرخ
لاعبو نادي قطر
مدربو كرة قدم عراقيون
مواليد 1389 هـ
مواليد 1969
لاعبو كرة قدم من بغداد

نعيم صدام


James W. Vaupel, Ph.D. (Nueva York, 2 de mayo de 1945-27 de marzo de 2022) fue un profesor y científico de la demografía estadounidense considerado uno de los mayores expertos en las áreas de investigación sobre envejecimiento, biodemografía, y demografía formal. Desarrolló la idea de plasticidad de la longevidad y fue pionero en la investigación sobre la heterogeneidad de los riesgos de mortalidad y en la desaceleración de las tasas de mortalidad en los grupos de edad más longevos.

Datos biográficos recientes
Vaupel fue, desde 1996, el director fundador del Instituto Max Planck de Investigación Demográfica (Max Planck Institute for Demographic Research) de Rostock, Alemania. También es profesor investigador en la Duke University y director de su Centro de investigación sobre población, políticas poblacionales y envejecimiento (Population, Policy, Aging and Research Center). Vaupel es miembro de la Academia Alemana de Ciencias Leopoldina, miembro, como científico regular, de la Academia Nacional de Ciencias de Estados Unidos (National Academy of Sciences) y miembro de la Academia Americana de las Artes y las Ciencias. Ha publicado más de una veintena de libros.

Vaupel es un convencido de que la demografía formal es la base científica que da fuerza a la disciplina, Vaupel ha realizado importantes contribuciones a los fundamentos metodológicos de la demografía.

Demografía de la evolución y paleodemografía
Las investigaciones de James W. Vaupel también se centran en el naciente campo de la demografía de la evolución o demografía evolutiva que intenta explicar y comprender la mortalidad por edad específica en términos de los procesos evolutivos que la conforman. Vaupel ha publicado y editado numerosos trabajos sobre paleodemografía, entre otros, junto a Robert D. Hoppa, Paleodemography: age distribution from skeletal samples.

Plasticidad de la longevidad
Vaupel ha sido uno de los principales defensores de la idea de la plasticidad de la longevidad y los mecanismos de validación de la autencidad de los casos de superlongevos.

Estudios sobre el aumento de la esperanza de vida
Según Vaupel, y a la vista de los datos exitentes, la esperanza de vida comenzó a aumentar en 1840 con la disminución de la mortalidad infantil y mortalidad adolescente y ha continuado imparable, en un aumento medio de dos años y medio cada década, con el alargamiento de la vida madura.

Aunque muchas personas creen que hay un límite cercano para la salud humana y por tanto para la esperanza de vida, las investigaciones de Vaupel señalan que la esperanza de vida es probable que aumente más allá del límite medio marcado de 85 años.

Además, Vaupel y otros (como Bernard Jeune en Dinamarca) lanzan una nueva proposición: que el final de la vida no es fijo sino que depende tanto de la esperanza de vida como del tamaño de la población. Vaupel y S. Jay Olshansky han tenido un desacuerdo sobre lo que esto significa en términos de proyecciones futuras de la vida humana.

Reducción de la mortalidad al final de la vida y supervivencia
Debido a que en sus estudios se presta especial atención a la reducción de la mortalidad al final de la vida, las aportaciones de Vaupel se consideran claves en el campo emergente de la investigación de los superlongevos (supercentenarios o centenarios) como un subconjunto de la población.

International Database on Longevity
Ya que el número de personas de más de 110 años en una sola nación es más bien pequeño, Vaupel impulso en el año 2000 el estudio de los supercentenarios invitando a expertos de todo el mundo a reunirse en talleres internacionales. con el objeto de fundar la Base de Datos Internacional sobre Longevidad (International Database on Longevity), que proporcionará información sobre las personas que alcancen edades extremas y permitirá un análisis demográfico completo y riguroso de la mortalidad en las edades más longevas.

Previsiones para el futuro

Aumento de la esperanza de vida hasta los 100 años
Para Vaupel la esperanza de vida de los niños nacidos tras el año 2000 llegará a los 100 años en el siglo XXII.

Redistribución del trabajo

Se producirá una redistribución del trabajo entre todas las personas activas y una reorganización del mismo extenediendo la vida activa y reduciendo el número de horas trabajadas diariamente acomodándolas a las vicisitudes de la vida -la formación, la crianza de los hijos, la madurez posterior y una reducción en los períodos finales de la vida activa. Los jóvenes tendrán un horario laboral de menos horas, y eso les dejará más tiempo para estar con la familia, tener hijos y cuidarlos.

Premios
2001 - Premio Irene B. Taeuber por la Population Association of America a toda su obra investigadora.
2008 - Premio Mindel C. Sheps por sus trabajos en demografía matemática.

Referencias

Publicaciones
Publicaciones de James W. Vaupel - Instituto Max Planck

Véase también

Envejecimiento de la población
Población mundial
Población
Demografía
Demografía histórica
Massimo Livi Bacci

Transición demográfica
Segunda transición demográfica
Revolución reproductiva
Eficiencia reproductiva
Estudio longitudinal
Esperanza de vida

Tasa de supervivencia
Tasa bruta de natalidad
Tasa bruta de mortalidad
Tasa global de fecundidad
Tasa de fecundidad general
Crecimiento natural
Generaciones solapadas

Enlaces externos
En español
La esperanza de vida en el futuro. Claves para aumentar la esperanza de vida, Redes, RTVE, 6/6/2011
En inglés y alemán
Vaupel en Max Planck Institute for Demographic Research
Currículum Vitae de Vaupel
Max Planck Institute for Demographic Research
Homepage James Vaupel at Population, Policy and Aging Research Center
Max Planck Society
American Academy of Arts and Sciences
Population Association of America
German Academy of Sciences Leopoldina

Demógrafos de Estados Unidos
Científicos del siglo XX
Científicos del siglo XXI
Personas de Nueva York (estado)
Miembros de la Leopoldina

James Vaupel


Herman Haller, nom de plume de Hermann Freund (né le  à Berlin, mort le  à Londres) est un directeur de théâtre et dramaturge allemand.

Biographie
Herman Haller est directeur de l'Olympia-Theater de Berlin de 1894 à 1896, du Haller-Ensemble de 1896 à 1907, du Neuen Operetten-Theater de Leipzig en 1907 (avec ), du Central-Theater de Leipzig en 1907, en 1908 du Carl-Schulze-Theater de Hambourg, de 1914 à 1923 le Theater am Nollendorfplatz de Berlin et de 1923 à 1932 le théâtre de l'Admiralspalast à Berlin. Il devient célèbre en tant que créateur des revues dans les années 1920.

Parmi les œuvres qu'il a écrites en tant que librettiste, les plus connues sont Der Vetter aus Dingsda, Drei alte Schachteln (avec Rideamus) et  (avec Alexander Siegmund Pordes, paroles de Willi Wolff). Il est l'auteur de paroles de chansons comme Batavia Fox (1921), Ich bin nur ein armer Wandergesell (1921) et Solang noch Untern Linden (1923) avec Rideamus. En 1936, il émigre à Londres.

Bibliographie
 : Glanzrevuen der zwanziger Jahre., Hentrich, Berlin 1987,  (Stätten der Geschichte Berlins. Volume 25).

Liens externes

Références

Librettiste prussien d'opéra
Librettiste allemand d'opéra
Directeur allemand de théâtre
Parolier allemand
Nom de plume
Naissance en décembre 1871
Naissance à Berlin
Décès en mai 1943
Décès à 71 ans
Décès à Londres

Herman Haller


Uroš Matić (Serbisk: Уpoш Maтић; født 23. maj 1990) er en serbisk professionel fodboldspiller, der spiller for den cypriotiske klub APOEL FC på udlån fra den danske superligaklub F.C. København.

Klubkarriere
Matić er født i byen Šabac i det daværende Jugoslavien. Han skiftede fra ungdomsrækkerne til seniorfodbold i klubben MFK Košice i 2008, hvor han debuterede som senior den 30. maj 2009, da han blev skiftet ind i en kamp mod Tatran Prešov.

I begyndelsen af 2013, skiftede Matić med sin bror, Nemanja Matić, til S.L. Benfica i Portugal på en et-årig kontrakt med option på forlængelse på yderligere fire år. Brødrene forlod i 2014 Benfica. Nemanja tog til Chelsea FC, og Uros fik en prøvekontrakt hos NAC Breda, der senere skrev permanent aftale med ham.

Han skiftede efterfølgende til Sturm Graz i 2016.

Den 13. december 2016 blev det offentliggjort, at Matić havde skrevet kontrakt på 4 1/2 år med FCK, hvor han fik rygnummer 8. Han debuterede for FCK den 16. februar 2017, hvor han spillede hele kampen mod bulgarske PFC Ludogorets i en Europa League-kamp. Kampen blev spillet med nr. 88 på ryggen, da nr. 8 teknisk set stadig var knyttet til den tidligere FCK'er Thomas Delaney, der havde forladt FCK i vinterpausen. Matić debuterede i Superligaen den 19. februar 2017, hvor han spillede hele kampen i derbyet mod Brøndby IF.

Matić fik en del spilletid i begyndelsen af opholdet hos FCK, men røg efter noget tid ud af den foretrukne startopstilling, og ved slutningen af 2017/18-sæsonen blev Matić udlejet til den østrigske klub Austria Wien for sæsonen 2018/19. Efter udløbet af lejeperioden blev Matić udlejet til APOEL FC.

Landsholdskarriere
Matić spillede fire kampe for Serbiens U-19 landshold ved EM for U/19 i 2009. Han blev den 30. maj 2017 udtaget til Serbiens A-landshold.

Privatliv
Matić's storebror, Nemanja, spiller for Manchester United og på Serbiens fodboldlandshold. Matić's morfar var født i Volkovija i det nuværende Makedonien, men flyttede senere med familien til Serbien. Uros Matić har overvejet at stille op for Makedoniens landshold, da han har mulighed for det.

Noter

Eksterne henvisninger

 MFK Košice profile
 Corgoň Liga profile
 Voetbal International profile

Fodboldspillere fra Serbien
Fodboldspillere fra Nordmakedonien
Fodboldspillere fra MFK Košice
Fodboldspillere fra S.L. Benfica
Fodboldspillere fra NAC Breda
Fodboldspillere fra Sturm Graz
Fodboldspillere fra FC København
Fodboldspillere fra Austria Wien

Uroš Matić


Mahasamund (en hindi: महासमुन्द ) es una ciudad de la India capital del distrito de Mahasamund, en el estado de Chhattisgarh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 297  a 57 km de la capital estatal, Raipur, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2012 contaba con una población de 59 906 habitantes.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades de Chhattisgarh

Mahasamund


Stranda er sveitarfélag í Mæri og Raumsdal í Noregi. Fjöldi íbúa í sveitarfélaginu er 4.467 (2022).

Stjórnsýslumiðstöð sveitarfélagsins er þéttbýlið Stranda. Til sveitarfélagsins fellur einnig þéttbýlið Hellesylt.

Stranda sveitarfélag á landamæri í norðri og austri að sveitarfélögunum Fjord og Skjåk (Vesturland), í suðri að Stryn (Vesturland) og í vestri að Ørsta, Volda og Sykkylven.

 Sveitarfélög í Mæri og Raumsdal

Stranda (sveitarfélag)


Vladimir Rasate (bug. Владимир Расате), bugarski knez (889. – 893.); najstariji sin kneza Mihaela Borisa I. i njegove žene, Marije. Preuzeo vlast u Bugarskoj nakon što se njegov otac povukao u manastir. Godine 892. sklopio je vojni savez s njemačkim kraljem Arnulfom Karantanskim protiv Velike Moravske. Nastojao je iskorijeniti kršćanstvo u svojoj zemlji i obnoviti poganska vjerovanja. Tim činom izazvao je otpor plemstva i naroda, zbog čega je Boris I. napustio manastir, svrgnuo sina s vlasti, oslijepio ga i zatočio. Novim vladarem proglasio je mlađeg sina Simeona.

Izvori
Yordan Andreev. Bulgarian khans and tsars VII-XIV century. Historical chronological reference book. Sofija, 1988. str. 60.

Bugarski vladari

Vladimir Bugarski


Evfimija Vladimirovna (, ), connue sous le nom d'Euphémie de Kiev (vers 1112 - décédée le ) est la reine consort de Hongrie par mariage avec Coloman, roi de Hongrie.

Euphémie est la fille du grand prince  de Kiev et de sa seconde épouse, dont le nom et l'ascendance sont inconnus. Elle est mariée au roi Coloman de Hongrie vers 1112. Cependant, son mari, qui souffre d'une grave maladie, la surprend en adultère et la renvoie immédiatement à Kiev. Euphemia donne naissance à son fils, Boris (1113 - 1155-1156), à la cour de son père, mais le fils n'est jamais reconnu par le roi Coloman. Ensuite, elle vit dans un monastère près de Kiev jusqu'à sa mort.

Notes et références

 Soltész, István : Árpád-házi királynék (Gabo, 1999).
 Kristó, Gyula – Makk, Ferenc : Az Árpád-ház uralkodói (IPC Könyvek, 1996).

Références

Reine consort de Hongrie du XIIe siècle
Décès en 1139

Euphémie de Kiev


An Dactylodenia legrandiana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni E.G.Camus, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eduard Peitz. An Dactylodenia legrandiana in nahilalakip ha genus nga Dactylodenia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dactylodenia

Dactylodenia legrandiana


Jazz dans la nuit est une mélodie pour voix et piano d'Albert Roussel composée en 1928 sur un poème de René Dommange.

Présentation

Texte
Jazz dans la nuit présente un . Le poème est de René Dommange, alors directeur des éditions Durand, qui offrit le manuscrit de son texte à Roussel.

Mélodie
Albert Roussel compose la mélodie en 1928. Le manuscrit autographe porte la date « Paris,  ». La partition est écrite pour voix aiguë (ténor ou soprano) et piano et dédiée à .

Jazz dans la nuit est publié par Durand en 1929. La même année, l'éditeur publie dans un recueil intitulé Six mélodies une traduction en anglais de l'œuvre due à  : .

Création
L'œuvre est créée à Paris le  lors d'un festival Roussel, par la cantatrice Claire Croiza et le compositeur au piano, salle Gaveau.

La pièce est redonnée quelques jours plus tard, à Bruxelles, à la salle de musique de chambre du Palais des Beaux-Arts, le , par Régine de Lormoy et le compositeur.

Analyse
Selon le musicologue Gilles Cantagrel, .

L'ambiance jazz est stylisée dès l'introduction du piano, dont les sonorités , et par la ligne mélodique, qui . Damien Top juge ainsi que Jazz dans la nuit .

Cantagrel relève une , et une . Autant de caractéristiques qui expliquent que le compositeur Pierre Vellones ait réalisé une transcription de Jazz dans la nuit pour voix et petit ensemble à coloration jazz (avec 2 trompettes, trombone, 3 saxophones, banjo, timbales, batterie et piano).

La durée moyenne d'exécution de l'œuvre est de quatre minutes environ.

La mélodie porte le numéro d'opus 38 et, dans le catalogue des œuvres du compositeur établi par la musicologue Nicole Labelle, le numéro L 49.

Discographie

 Albert Roussel : les mélodies (intégrale) — Marie Devellereau (soprano), Yann Beuron (ténor), Laurent Naouri (baryton), Billy Eidi (piano), Timpani 2C2064 (2001).
 Albert Roussel Edition (CD 9) — Mady Mesplé (soprano), Dalton Baldwin (piano), Erato 0190295489168 (2019).

Bibliographie

Ouvrages généraux

 .

Monographies

 .
 .
 .

Notes discographiques

Références

Liens externes

Mélodie d'Albert Roussel
Mélodie française

Jazz dans la nuit


Amir Rešić, bekannter als Nino (* 22. Januar 1964 in Bosanska Dubica; † 18. Oktober 2007 in Bijeljina) war ein bosnischer Sänger, der in den 1990er Jahren, zunächst in Serbien und später auch in Bosnien und Herzegowina, große Popularität gewann.

Nino brachte seit 1991 insgesamt 14 Alben heraus.

Biografie
Nino verbrachte seine gesamte Jugendzeit in seinem Geburtsort in Bosnien, welches damals noch Teil Jugoslawiens war. Kurz vor Kriegsbeginn in Bosnien, zog er nach Kruševac, um eine Karriere als Sänger zu beginnen. Dort nahm er sein erstes Album Car auf und zog anschließend nach Belgrad, wo er den Großteil seiner weiteren Alben aufnahm. Nachdem er sich mit seiner Frau aus der zweiten Ehe schieden ließ, verließ er im Jahre 2004 Serbien und zog nach Bosnien zurück. Dort lebte er hauptsächlich in Sarajevo, nahm aber seine weiteren Lieder in Bijeljina auf. In Bijeljina entstanden unter BN music auch seine letzten beiden Alben.

Am 18. Oktober 2007 verließ Amir Rešić nachmittags das Studio des Senders BN, da er sich angeblich nicht wohlfühle und starke Kopfschmerzen empfinde. Am selben Abend wurde er ins örtliche Krankenhaus eingeliefert und starb an einer Perforation des Pankreas, welche durch langjährigen, übermäßigen Alkoholkonsum hervorgerufen wurde.

Nino hat aus seinen ersten beiden Ehen drei Töchter, namens Amela, Sandra und Tamara.

Diskografie
Car (1991)
Što Mi Noći Nemaju Svanuća (1992)
Zbogom Mala (1993)
Šta Ću Mala S' tobom (1994)
Tvoje Oči (1995)
Tebe Želim Noćas (1996)
Za Prošlu Ljubav (1997)
Ko Te Samo Takne (1998)
Kraljica Balkana (1999)
Trebaš Mi (2000)
Dvanaest Meseci (2001)
Opet Onaj Stari (2003)
Novembar 05 (2005)
Jedan Na Jedan (2006)

Zu seinen erfolgreichsten Lieder zählen Šta Cu Mala S' tobom, Usne vrele kao žar, sowie Ptice umiru pjevajući.

Sonstiges
Nino hatte als er seine Ex-Frau Sara heiratete, auf Wunsch von seiner Frau, zwischenzeitlich seinen Namen von Amir zu Nikola umbenannt und gleichzeitig die Religion gewechselt, nämlich zur serbisch-orthodoxen Kirche. Unmittelbar nach seiner Scheidung im Jahre 2004, als er sich entschied nach Bosnien zurückzukehren, konvertierte er zum Islam zurück und nannte sich erneut Amir.

Nino sang seine Lieder meist auf ekavischem Akzenten, teilweise aber auch ijekavischem, obwohl er vor allem anfangs ausschließlich mit dem bosnisch-ijekavischem Akzenten gesprochen hat.

Einzelnachweise

Sänger
Musiker (Jugoslawien)
Musiker (Bosnien und Herzegowina)
Geboren 1964
Gestorben 2007
Jugoslawe
Bosnier
Mann

Nino (Sänger)


{{Infookvir izmišljeni lik
| ime            = Evil-Lyn
| boja-pozadine  =
| boja-teksta    =
| serija         = Gospodari svemira
| slika          = Evil Lyn MOTU.jpg
| slika_širina   = 200px
| slika_opis     = Akcijska figura Evil-Lyn iz Mattelove linije MOTU Origins
| prvo           = The Obelisk (1984.)
| zadnje         =
| autor          =
| portretirao    = Meg Foster (Gospodari svemira, 1987.)
| glas           = Linda Gary (He-Man i Gospodari svemira)Kathleen Barr (He-Man i Gospodari svemira, 2002.)Lena Headey (Gospodari svemira: OtkrićeGrey Griffin (He-Man i Gospodari svemira, 2021.)
| oznaka1        =
| podaci1        =
| oznaka2        =
| podaci2        =
| oznaka3        =
| podaci3        =

| nadimak        = zla božanska ratnica
| alias          =
| vrsta          = Eternijanka
| rod            = žena
| zanimanje      =
| titula         =
| porodica       =
| suprug(a)      =
| djeca          =
| rodbina        =
| religija       =
| nacionalnost   =
| pripadnost     = Zli ratnici

| zaglavlje      =
| oznaka4        =
| podaci4        =
| oznaka5        =
| podaci5        =
| oznaka6        =
| podaci6        =
}}
Evil-Lyn izmišljeni je lik iz multimedijalne franšize Gospodari svemira koju je stvorio Mattel, koji se pojavljuje u animiranim filmovima, stripovima, mini stripovima, filmu i kolekciji akcijskih igračaka. Zla je čarobnica i članica Zlih ratnika te Skeletorova zamjenica i jedna od najsposobnijih i najmoćnijih njegovih pristalica. Njeno glavno oružje je njena magična moć koju ispoljava ili posve samostalno ili putem svog čarobnog štapa s kristalnom kuglom na vrhu.

Iako je Skeletoru često pouzdana saveznica, ponekad djeluje samostalno i u svoju korist te pokazuje ambiciju da jednom sama zavlada Eternijom. Povremeno sklapa saveze koji idu na štetu Skeletoru te ga izdaje, a neki od njenih privremenih saveznika bili su Hordak i Kralj Hiss.

 Povijest lika

Evil-Lyn je zla čarobnica koju je, u originalnoj seriji, pozvao mračni gospodar Skeletor, kako bi činila dio njegovih Zlih ratnika, zajedno s Beast Manom, Trap Jawom, Tri-Klopsom i Mer Manom. Ona je najpametnija i najsposobnija Skeletorova suradnica te je ujedno njegova zamjenica. U franšizi Gospodari svemira zamišljena je kao antipod Teele, označene kao božanska ratnica, zbog čega se s druge strane, Evil-Lyn naziva zla božanska ratnica.

Njeno oružje je čarobni štap okrunjen kristalnom kuglom na vrhu, pomoću kojeg izvodi brojne opasne čarolije i vrši napada na Herojske ratnike predvođene He-Manom. Unatoč tome, sposobna je koristiti svoju moć i bez čarobnog štapa u čemu je jednako uspješna. U originalnoj seriji je prilično rijetko koristila svoj čarobni štap i većinu je čarolija i napada odrađivala bez njega. U novijoj adaptaciji serije iz 2002. godine, češće se koristi čarobnim štapom za uzvedbu čarolija, ali i kao sredstvom za napad i obranu od neprijatelja. U nastavku originalne serije objavljenom 2021. godine, Gospodari svemira: Otkriće, Evil-Lyn se također često služi čarobnim štapom, koji je isprva imao dosta dulji štap, ali je oštećen u njenom sukobu s Teelom.

Iako donekle odana Skeletoru, Evil-Lyn često ne krije kako imao osobne ambicije vladati Eternijom i imati mnogo veću moć i vlast, zbog čega ponekad odlučuje djelovati po strani, o svom interesu, ali povremeno zna i izdati Skeletora. Zbog toga je ponekad znala stvoriti suradnju sa Skeletorovim neprijateljima poput Hordaka, no u većini slučajeva ta suradnja bi bila okončana nakon što bi Evil-Lyn postala nepotrebna i odbaćena.
 Originalni mini stripovi Gospodari svemira

Evil-Lyn se u mini stripovima (1983. - 1987.) prikazuje kao zla čarobnica žute boje kože, veoma vješta i sposobna te čini jednu od najpametnijih čalnova Skeletorove zle skupine. Sklona je izdaji pa povremeno sklapa tajne saveze sa Skeletorovim neprijateljima, osobito Hordakom koji je ili odbije ili odbaci nakon što mu više nije potrebna. U mini stripovima se pojavljuje prvi put u broju pod naslovom The Obelisk iz 1984. godine.

 Televizijska adaptacija lika

 He-Man i Gospodari svemira (1983. – 1985.)

U originalnoj seriji iz 1980-ih Evil-Lyn je zla čarobnica i zamjenica zlog gospodara Skeletora. Često boravi na Zmijskoj planini uz Skeletora i ponekad se usuđuje reći mu ono što drugi članovi zle skupine nisu hrabri izreći. Zbog toga je njen odnos sa Skeletorom povremeno zategnut, a dodatne probleme stvara njena osobna ambicija da stekne i zadrži moć za sebe, zbog čega zna izdati Skeletora i raditi isključivo za svoje interese, iako se uvijek vraća Skeletoru.

 Gospodari svemira (1987.)

U znanstveno-fantastičnom igranom filmu Gospodari svemira (1987.), ulogu Evil-Lyn igrala je američka glumica Meg Foster. Evil-Lyn je prikazana kao lik veoma odan Skeletoru, a kroz radnju se nagoviješta i bliža emotivna veza između njih dvoje, iako ona osjeća strahopoštovanje prema njemu i ponekad je zastrašena očekivanjem njegove reakcije. U filmu je više orijentirana na uporabu tehnologije, a samo su u nekoliko navrata naslućuje kako posjeduje magične moći.

Ima položaj Skeletorove zamjenice i desne ruke te osobno predvodi napad na He-Mana i njegovu družinu na Zemlji, nakon što propadne napad Skeletorovih plaćenika Beast Mana, Bladea, Sauroda i Karga. Prikazana je kao hladna, proračunata i iznimno inteligentna.

 He-Man i Gospodari svemira (2002. – 2004.)

U novoj verziji He-Mana i Gospodara svemira Evil-Lyn je također prikazana kao moćna zla čarobnica ili vještica i Skeletorova suradnica. Spominje se i da je njen otac nekoć bio član Vijeća mudraca i privrženik kralja Sive Lubanje imenom Nikolas Powers, vladar Zalesije, kojemu je kralj naložio zaštitu Štapa Uništenja i Ovnovog Kamena. Svoju kćer Evelyn je, uz pomoć Tornja Moći poslao u budućnost kako bi ju spasio od grozote Velikog rata, a budući da je osuđen na besmrtnost, živ je i u njenom vremenu gdje nosi ime Bezlični. U međuvremenu, poslana u budućnost, Evil-Lyn je pronašao Keldor i uzeo je pod svoju zaštitu te ju je naučio kako da ovlada svojim magičnim moćima i postane moćna čarobnica i pridružio je svojim Zlim ratnicima.

Evil-Lyn je samovoljna, ambiciozna i inteligentna, iako naoko odana Skeletoru te ga je nekoliko puta izdala ili je poduzimala radnje koje su u njenom interesu, ali oprečne Skeletorovim ciljevima.

 Gospodari svemira: Otkriće (2021.)

U Netflixovoj animiranoj seriji Gospodari svemira: Otkriće emitiranoj 2021. godine, koja predstavlja kontinuitet originalne Filmationove'' serije iz 1980-ih, Evil-Lyn je prikazana u skladu s ranijim utemeljenim kanonom, kao moćna čarobnica, lukava i ambiciozna. Međutim, nakon što shvati kako ju je Skeletor iskoristio kako bi sakrio i sačuvao svoju životnu esenciju u njenom čarobnom štapu odakle je crpio njenu životnu silu, Evil-Lyn je shvatila kako je cijelo vrijeme njen odnos sa Skeltorom bio odnos u kojem je ona bila iskorištavana. Zbog toga je preuzela inicijativu i oduzela Skeletoru Mač Moći te se preobrazila u moćnu ratnicu.

U ovoj verziji, Evil-Lyn je postala nova, ali zla, čarobnica dvorca Siva Lubanja koja se oslobodila svoje vezanosti uz dvorac tek kada je prigrabila Mač Moći i iskoristila njegovu moć. Kroz epizode je prisutno naslućivanje intimnog odnosa između nje i Skeletora, te s druge strane simpatije koje prema njoj gaji Beast Man.

Izvori

Vanjske poveznice

 Evil-Lyn – he-man.fandom.com
 Evil-Lyn (Otkriće) – he-man.fandom.com

Izmišljeni likovi
Junaci stripa
Likovi iz Gospodara svemira

Evil-Lyn


توفيق طيارة لاعب كرة قدم سوري من مواليد حمص، يلعب مع الكرامة الحمصي.

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سوريون
لاعبو كرة قدم رجالية سوريون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الأردن
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سلطنة عمان
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من حمص
رياضيون سوريون مغتربون في الأردن
رياضيون سوريون مغتربون في سلطنة عمان
رياضيون من حمص
لاعبو الدوري السوري
لاعبو كرة قدم سوريون
لاعبو كرة قدم مغتربون سوريون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الأردن
لاعبو كرة قدم مغتربون في عمان
لاعبو كرة قدم من حمص
لاعبو نادي الكرامة
مواليد 1403 هـ
مواليد 1984
مواليد في حمص

توفيق طيارة


يوفاسكولا (بالفنلندية: Jyväskylä) هي مدينة فنلندية يقطنها 139,260 نسمة (2017)، عاصمة إقليم فنلندا الوسطى في جنوب وسط البلاد.

تعد يوفاسكولا مقراً جامعياً هاماً للعلوم التطبيقية وغيرها من أبرز المؤسسات التعليمية الفنلندية لذلك تُلقب بـ«أثينا فنلندا». تحوي العديد من المباني التي صممها المعماري ألفار آلتو ومتحفاً مكرَّساً لأعماله بالهندسة المعمارية (متحف ألفار آلتو). تستضيف يوفاسكولا سنوياً رالي فنلندا (نستي أويل) وهو أحد مراحل بطولة العالم للراليات. كما يُقام بالمدينة مهرجان صيف يوفاسكولا السنوي للفنون.

تبعد حوالي 140 كيلومتراً إلى الشمال الشرقي من تامبيري و 270 كيلومتراً عن هلسنكي باتجاه الشمال، بالقرب من بحيرتي باياني وكيتيلي، وهي مركز منطقة يوفاسكولا الفرعية البالغ عديد سكانها 161.400 نسمة، وتشمل هذه المنطقة إضافة إلى يوفاسكولا: لاوكا، مورامي، بيتايافيسي وتويفاكا.

خلال دراسة استقصائية أجريت عام 2004، اعتبرت يوفاسكولا (إلى جانب تامبيري وتوركو وكووبيو وأولو) إحدى أكثر الوجهات المحتملة بالنسبة للفنلنديين في حالة الانتقال. وقد شهدت المدينة نموا سريعا، ونظراً إلى تواضع حجم أراضي المدينة ارتفعت تكلفة السكن واتسع نطاقها البلدي. وتعد يوفاسكولا إحدى أسرع المدن الفنلندية نمواً خلال القرن العشرين. فكان عدد سكانها عام 1940 بحدود 8,000 نسمة وحسب.

في عام 2004، أصبح ماركو أندرسون رئيساً لبلدية المدينة. وكان رئيساً لبلدية لابينرنتا حتى تلك السنة.

التاريخ

عـُثر في منطقة يوفاسكولا على مكتشفات أثرية تعود إلى العصر الحجري، وقد بدأت الزراعة بالفعل منذ 3500 سنة مضت. وفقا لأقدم الوثائق الضرائبية المتاحة (maakirja) كان هناك سبعة ولايات في منطقة يوفاسكولا في سنة 1539. إحداها ولاية ماتيلاى التي كانت تمتلك وحدها مساحة تمتد من قرية كليو إلى قريتي فيسانكا وبالوكا. ولاية لهتي هي الولاية الأقدم في يوفاسكولا واستمرت بحكمها نفس العائلة وقد ظهرت بانقسام ولاية ماتيلا بين شقيقين في سنة 1600. كان لتاريخ ولاية لهتي وعائلة لهتي تأثير كبير على تطور منطقة يوفاسكولا. تنتمي لهدينريني الواقعة في الركن الجنوبي الغربي لبحيرة يوفاسيارفي لقلب القديم لولاية لهتي.

تأسست مدينة يوفاسكولا في 22 مارس سنة 1837 على يد القيصر الروسي نيكولاي الأول، أنشأت البنية التحتية أساسا من الصفر. بنيت البلدة الأصلية بين بحيرة يوفاسيارفي (المتصلة ببحيرة بايياني) وقمة يوفاسكولا (Harju)، وتحوي أغلب الطراز الشبكي الحالي لمركز المدينة. توسعت البلدة في أوائل القرن العشرين عدة مرات. بنيت معظم يوفاسكولا اليوم بعد حرب الاستمرار، عندما فر لاجئون إلى المدينة من كاريليا ومناطق أخرى من البلاد وكانت هناك حاجة ماسة إلى السكن. اليوم يزداد عدد قاطني يوفاسكولا بمعدل 1,000 ساكن في السنة تقريباً.

ضـٌمت سايوناتسالو إلى يوفاسكولا في عام 1993. بينما ضـٌمت يوفاسكولان مالايسكونتا وكوربيلهتي إلى يوفاسكولا يوم 1 يناير 2009.

الاسم
الجزء الثاني من اسم المدينة "kylä" يعني قرية. الجزء الأول من اسم المدينة "jyväs" تـُنسب لتاكسوس وهو نوع من نبات اليو، وكلمة "juwis" البروسية القديمة. كما كانت هناك تكهنات بان كلمة يوفاس تشير لانعكاس الشمس على سطح الماء.

الجغرافيا

تقع يوفاسكولا في منطقة فنلندا البحيرة. وتشكل البحيرات والأنهار نسبة تصل إلى 20 ٪ (295 كم²) من مساحة الكلية لنطاق المدينة البلدي. تقع في يوفاسكولا القديمة وحدها (قبل ضم بلديات مجاورة للمدينة في عام 2008) 36 بحيرة يبلغ مجموع مساحاتها 137 كم². أبرز البحيرات:Päijänne، Jyväsjärvi، Leppävesi، Muuratjärvi Tuomiojärvi، Palokkajärvi، Alvajärvi، Vesankajärvi، Luonetjärvi وKöhniönjärvi.

تسود المشهد الطبيعي في يوفاسكولا التلال والغابات وممتلء بالمياه. شبه المعماري الشهير ألفار آلتو مناظر يوفاسكولا الطبيعية التلالية بتلك في توسكانا بإيطاليا فقال: «منحدرات تلال يوفاسكولا مماثلة تقريباً للمرتفعات المزروعة بالكروم في فييزولي».

المشهد الحضري

تأسست يوفاسكولا بالنهاية الشمالية لبحيرة باياني عند مفترق ثلاثة طرق مائية رئيسية. لا تزال البحيرات مسيطرةً على المشهد الحضري. يمكن التعرف بشكل جيد في وسط المدينة على شبكة طرق المدينة التي صمم ليونارد ياكوب بورينغ عام 1833. ومع ذلك، بسبب النمو السكاني السريع جداً مر المشهد الحضري بواحدة من أكبر تغييرات البيئية في فنلندا كلها.

في هذه الأيام يوفاسكولا مدينة للعمارة الحديثة. فبها مباني من تصميم أحد أشهر المعماريين الوظائفيين العالميين ألفار آلتو أكثر من أي مدينة أخرى في العالم.

ثبت أن إنشاء المدارس في خمسينات وستينات القرن التاسع عشر كان الخطوة الأكثر أهمية من جهة التنمية اللاحقة التي شهدتها يوفاسكولا. تعتبر مقرات جامعة يوفاسكولا الرئيسية من روائع آلتو. في وقت لاحق، أثر أرتو سيبينن المعماري الحديث وأحد تلاميذ آلتو، في المشهد الحضري منذ سبعينات القرن الماضي من خلال تصميم معظم مباني الجامعة الجديدة في المدينة.

يأهل ضواحي المدينة بصورة رئيسية شقق الطلبة وبيوت مستقلة للعائلات. من أهم المباني مبنى ساوناتسالو المجمع متعدد الوظائف الذي صممه آلتو والواقع في ساوناتسالو خارج وسط المدينة، ومبنى موراتسالو.

الاقتصاد
مصادر الرزق الرئيسية في يوفاسكولا هي الخدمات التعليمية والرعاية الصحية وصناعة الورق وتكنولوجيا المعلومات وقطاع الطاقة. أهم أرباب العمل بالقطاع الخاص لصناعة الورقة شركة ميستو المحدودة، وشركة تجارة التجزئة كسكيما، شركة الخدمات العقارية أي إس إس، وشركة Moventas المصنعة للتوربينات الرياح والعتاد، وشركة خدمات تكنولوجيا المعلومات Tieto.

معدل البطالة في يوفاسكولا هو 14.7 ٪ (7 / 2009)، وهو أعلى من المتوسط في فنلندا (10,7 ٪ في 7 / 2009) ويرجع ذلك بسبب عدد الطلاب الكبير.

الرياضة
جامعة يوفاسكولا هي الجامعة الوحيدة في أوروبا الشمالية بكلية للرياضة. كان أعضاء هيئة التدريس لاعبين رئيسيين في تطوير الثقافة الرياضية القوية في المدينة.

قائمة الفرق الرياضية الناجحة من يوفاسكولا:
 يوب يوفاسكولا الحائز على برونزية البطولة الفنلندية الحالية في هوكي الجليد.
 نادي يوفاسكولا يلعب في دوري الدرجة الأولى الفنلندية لكرة القدم.
 نادي يوفاسكولا يلعب في الدرجة الأعلى للباندي.
 يوفاسكولا كيري هو أنجح فريق بيسبول فنلندي في التاريخ. يلعب حالياً في الدرجة الأعلى.
 كيريتاريت حائز على 10 بطولات للدوري الفنلندي لبيسبول السيدات. آخر البطولة صيف عام 2009.
 يوفاسكولا ياغواريت يلعب في دوري الدرجة الأولى الفنلندي لكرة القدم الأمريكية.
 هابي يلعب الفلوربول في دوري الدرجة الفنلندية الأعلى في منافستي الرجال والسيدات.

التربية والتعليم

تحمل المدينة بعض السابقات في الحقل التعليمي
 أنشئت بها أول مدرسة ثانوية باللغة الفنلندية (1858)
 أنشئت بها أول مؤسسة تعليمية باللغة الفنلندية لإعداد المعلمين (1863)
 أول مدرسة للبنات باللغة الفنلندية (1864)
 أول جامعة صيفية (1914)

و لهذا وغيره تحصلت يوفاسكولا على لقب «أثينا فنلندا».

تطور معهد المعلمين المدرسة إلى كلية تربية (1934) ثم أصبحت لاحقاً في جامعة يوفاسكولا (1966)، وهي إحدى أكثرها شعبية في فنلندا، يدرس بها ما يقرب من 16.000 طالبا وطالبة يدرسون للحصول على درجة البكالوريوس أو درجة الماجستير، كما توفر الجامعة برامج الدكتوراه في معظم مواضيعها. الميدان التقليدي للدراسة هو علم التربية، ولكنها حققت مستوى جيد أيضا في العلوم بالسنوات الأخيرة. وهي الجامعة الوحيدة في فنلندا التي تقدم دورات في مجال علوم الحركة.

تاريخيا، كانت الجامعة قد تفوقت في الدراسة والتعليم، ولكن في العقود القليلة الماضية، قد كسبت احترام في مجال العلوم. انها الجامعة الوحيدة في فنلندا جامعة تقدم مستوى التعليم في مجال الرياضة، وتدريب المعلمين والمدربين الرياضيين. وبرنامج تكنولوجيا المعلومات هو الأكبر في البلاد من حيث الحضور. بما في ذلك أطفال المدارس، والطلبة في المدارس الثانوية والمدارس المهنية، وجامعة للعلوم التطبيقية، والمعروفة أيضا لبرنامج تكنولوجيا المعلومات، والجامعة، وعدد من الطلاب والتلاميذ في المدينة يصل إلى 40,000، وتعزيز سمعة يوفاسكولا «مدينة طلبة».

النقل

تخدم مجموعة في ار قطارات محطة يوفاسكولا المتجهة مباشرة إلى هلسنكي، بييكساماكي، تامبيري، توركو، فآسا وجهات عديدة أخرى في فنلندا. وتم تطوير المحطة على نطاق واسع في عام 2002.

تم توسيع مطار يوفاسكولا في عام 2004. ويقع في تيكاكوسكي على بعد حوالي 20 كم شمال يوفاسكولا. تـُقلع منه رحلات مباشرة إلى مطار هلسنكي فانتا.

المدينة على مفترق طرق رئيسية عديد في فنلندا. الطريق الأوروبي E75 يمر بالمدينة من الجنوب إلى الشمال وE63 من جنوب الشرقي إلى الشمال الغربي.

مرفأ يوفاسكولا مقر لكثير من سفن الركاب العاملة في بحيرة باياني.

تقوم شركة liikenne Jyväskylän بتشغيل شبكة النقل العام وهي قائمة على خطوط الحافلات.

المناخ

شخصيات

فنانون
 ألفار آلتو، مهندس معماري.
 تونو هانيكاينن، عازف كمان، وقائد أوركسترا.
 ميكو إياس، فنان بصري وباحث.
 سوفي أوكسانن، كاتبة معاصر.
 جاك سماك، عازف الإيتار بفرقة بريفت لاين.
 لاورا فوتيلاينن، مغنية بوب.
 لارس إيكين، مغني وعازف باس بفرقة بيفور ذا دارون.

سياسيون
 مينا كانت، كاتبة وناشطة اجتماعية، من أوائل الناشطين في مجال حقوق المرأة
 ماوري بكارينن، رائد الوسط السياسي، وزير في أربع حكومات مختلفة منذ عام 1991
 ماتي فانهانن، رئيس وزراء فنلندا (2003-2010).
 هنا فيركونن، وزيرة التربية والتعليم (2008 -).
 فاينو فويونما، عضو مجلس الشيوخ، وزير، أستاذ، عضو في البرلمان الفنلندي

رياضيون
 ريستو يوسيلاينن، حائز على الميدالية الذهبية الأولمبية في القفز التزلجي.
 ميكو هيرفونن، سائق راليات.
 سامبا لايونن، حائز على الميدالية الذهبية الأولمبية ثلاث مرات في الخليط الشمالي.
 تولي ماتينسالو، بطل العالم في التمارين الرياضية.
 تومي ماكينن، فائز ببطولة العالم للراليات أربع مرات.
 ماتي نوكانن، حائز على الميدالية الذهبية الأولمبية أربع مرات في القفز التزلجي.
 سيركا بولكونن، حائز على الميدالية الذهبية الأولمبية في التزلج الريفي.
 هاري روفانبيرا، سائق راليات.
 ياني سوينينن، حائز على الميدالية الذهبية الأولمبية في القفز التزلجي.
 رايمو سومانن، لاعب ومدرب هوكي الجليد.
 هنري تويفونن، سائق راليات.
 تارمو أوسيفيرتا، ملاكم.
 سينوهي فالينهيمو، لاعب هوكي الجليد.

صور

التوأمة

يوفاسكولا مـُتوأمة مع:
  إسبيرغ، الدنمارك (1947)
  اسكيلستونا، السويد (1947)
  دبريسين، المجر (1970)
  فياروابيغو، أيسلندا (1958)
  نيزا، اليابان (1997)
  بوتسدام، ألمانيا (1985)
  بوزنان، بولندا (1974)
  ستافانغر، النرويج (1947)
  ياروسلافل، روسيا (1966)

المدن الصديقة
  جالابا، نيكاراغوا (1988)
  مودانجيانغ، الصين (1988)
  كونمينغ، الصين

مراجع

وصلات خارجية
 مدينة يوفاسكولا – النسخة الدولية من الموقع الرسمي
 خريطة يوفاسكولا
 منطقة يوفاسكولا معلومات سياحية
 جامعة يوفاسكولا
 معرض تصوير فوتوغرافي فني للمدينة
 28 ساعة في يوفاسكولا - تصوير متباطئ بالفيديو ل28 ساعة في يوفاسكولا (صـُوّر في يوليو 2007)

تأسيسات سنة 1837 في روسيا
دوقية فنلندا الكبرى
رالي فنلندا
مدن فنلندا

يوفاسكولا


Les 121 État 2078 à 2505 sont des locomotives de vitesse des chemins de fer de l'Etat, utilisées pour la traction des trains rapides du réseau.

Histoire
La série se compose de 11 locomotives de type 121, résultant de la transformation en 1894 de locomotives du type 120. Elles sont numérotées 121-029 à 121-039. En 1938, lors de la création de la SNCF, elles formeront la série des 3-121 B 29 à 37.

La construction
La construction se déroule dans l'ordre suivant:
 n° 2078, livrée par Schneider en 1883
 n° 2079 à 2100, livrées par Fives-Lille en 1883
 n° 2501 à 2528, livrées par Fives-Lille en 1883
Dans cette série 11 locomotives sont transformées en 121.

Caractéristiques
 Pression de la chaudière :
 Surface de grille :
 Surface de chauffe :
 Diamètre des cylindres HP :
 Diamètre des cylindres BP :
 Diamètre des roues motrices :
 Empattement des roues motrices:
 Masse en ordre de marche :
 Capacité en eau du tender:
 Capacité en charbon du tender:
 Longueur hors tout :

Notes références

Locomotive à vapeur française
Matériel roulant de l'État

121 État 2078 à 2505


Claire Bové (Aubergenville, 3 de junho de 1998) é uma remadora francesa, medalhista olímpica.

Carreira

Bové conquistou a medalha de prata nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio na prova de skiff duplo leve feminino, ao lado de Laura Tarantola, com o tempo de 6:47.68.

Remadores olímpicos da França
Remadores nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Claire Bové


حى الحدائق في مدينة بنغازي، ليبيا. يسمى كذلك (الفويهات الشرقية) هو أحد أحياء المدينة السكنية ويوجد به أكبر مستشفى في المدينة وهو مركز بنغازي الطبي، كما يوجد به منتزه بنغازي السياحي والتي يعتبر أكبر منتزه في المدينة.

يعتقد أن تسمية الحي جاءت نظرا لكثرة الأشجار في شوارعه وكذلك تعدد الحدائق به.

أحياء بنغازي

حي الحدائق


Sticherus, rod papratnica iz porodice Gleicheniaceae, dio reda Gleicheniales.

Postoji 91 priznata vrsta i tri hibridne. Rod je rasprostranjen po pantropskim područjima

Vrste

 Sticherus albus J. Gonzales
 Sticherus antillensis J.Gonzale
 Sticherus arachnoideus Østerg. & B. Øllg.
 Sticherus aurantiacus Østerg. & B. Øllg.
 Sticherus bifidus (Willd.) Ching
 Sticherus blepharolepis (Sodiro) Ching
 Sticherus bolanicus (Rosenst.) Copel.
 Sticherus boliviensis (Maxon & C. V. Morton) J. Gonzales
 Sticherus brackenridgei (E. Fourn.) H. St. John
 Sticherus brassii (C. Chr.) Copel.
 Sticherus brevitomentosus Østerg. & B. Øllg.
 Sticherus chocoensis J. Gonzales
 Sticherus compactus (Christ) Nakai
 Sticherus cryptocarpus (Hook.) Ching
 Sticherus cubensis (Underw.) J. Gonzales
 Sticherus cundinamarcensis (Hieron.) Nakai
 Sticherus cunninghamii (Heward ex Hook.) Ching
 Sticherus decurrens (Raddi) J. Gonzales
 Sticherus erectus (C. Chr.) Copel.
 Sticherus farinosus (Kaulf.) Ching
 Sticherus ferrugineus (Desv.) J. Gonzales
 Sticherus flabellatus (R. Br.) H. St. John
 Sticherus flagellaris (Bory ex Willd.) Ching
 Sticherus fulvus (Desv.) Ching
 Sticherus furcatus (L.) Ching
 Sticherus fuscus J. Gonzales
 Sticherus gnidioides (Mett.) Nakai
 Sticherus gracilis (Mart.) Copel.
 Sticherus hastulatus (Rosenst.) Nakai
 Sticherus hirtus (Blume) Ching
 Sticherus hispaniolensis J. Gonzales ined.
 Sticherus hispidus (Mett. ex Kuhn) Copel.
 Sticherus holttumii L. V. Lima & Salino
 Sticherus hooglandii (Holttum) Perrie
 Sticherus hypoleucus (Sodiro) Copel.
 Sticherus impressus (Parris) Parris
 Sticherus inflexus Pic. Serm.
 Sticherus interjectus (Jermy & T. G. Walker) J. Gonzales
 Sticherus intermedius (Baker) Chrysler
 Sticherus jacha J. Gonzales
 Sticherus jamaicensis (Underw.) Nakai
 Sticherus lanosus (Christ) J. Gonzales
 Sticherus lanuginosus (Fée) Nakai
 Sticherus lechleri (Mett. ex Kuhn) Nakai
 Sticherus lepidotus (R. A. Rodr.) R. A. Rodr. & Ponce
 Sticherus litoralis (Phil.) Nakai
 Sticherus lobatus Wakef.
 Sticherus loheri (Christ) Copel.
 Sticherus longipinnatus (Hook.) Ching
 Sticherus maritimus (Hieron.) Nakai
 Sticherus melanoblastus (Alston) Østerg. & B. Øllg.
 Sticherus milnei (Baker) Ching
 Sticherus montaguei (Compton) Nakai
 Sticherus moyobambensis J. Gonzales
 Sticherus nervatus J. Gonzales
 Sticherus nigropaleaceus (Sturm) J. Prado & Lellinger
 Sticherus nudus (Moritz ex Reichardt) Nakai
 Sticherus oceanicus (Kuhn) Ching
 Sticherus orthocladus (Christ) Chrysler
 Sticherus ovatus J. Gonzales
 Sticherus owhyhensis (Hook.) Ching
 Sticherus pallescens (Mett.) Vareschi
 Sticherus penniger (Mart.) Copel.
 Sticherus peruvianus (Maxon) A. R. Sm., M. Kessler & J. Gonzales
 Sticherus pruinosus (Mart.) Ching
 Sticherus pseudoscandens (Alderw.) Copel.
 Sticherus pteridellus (Christ) Copel.
 Sticherus pulcher Copel.
 Sticherus quadripartitus (Poir.) Ching
 Sticherus reflexipinnulus (C. Chr.) Copel.
 Sticherus remotus (Kaulf.) Chrysler
 Sticherus retroflexus (Bornm. ex Christ) Copel.
 Sticherus revolutus (Kunth) Ching
 Sticherus rubiginosus (Mett.) Nakai
 Sticherus rufus J. Gonzales
 Sticherus salinoi L. V. Lima
 Sticherus simplex (Desv.) Ching
 Sticherus squamosus (Fée) J. Gonzales
 Sticherus squamulosus (Desv.) Nakai
 Sticherus strictissimus (Christ) Copel.
 Sticherus tahitensis (Copel.) H. St. John
 Sticherus tener (R. Br.) Ching
 Sticherus tepuiensis A. R. Sm.
 Sticherus tomentosus (Cav. ex Sw.) A. R. Sm.
 Sticherus truncatus (Willd.) Nakai
 Sticherus umbraculifer (Kunze) Ching
 Sticherus underwoodianus (Maxon) Nakai
 Sticherus urceolatus M. Garrett & Kantvilas
 Sticherus velatus (Kunze) Copel.
 Sticherus venosus Copel.
 Sticherus vestitus (Blume) Ching
 Sticherus × leonis (Maxon) J. Gonzales
 Sticherus × pseudobifidus (Jermy & T. G. Walker) J. Gonzales
 Sticherus × subremotus (Jermy & T. G. Walker) J. Gonzales

Sinonimi
 Dicranopteris Underw.
 Mertensia Willd.
 Mesosorus Hassk.

Izvori

Gleihenijolike

Sticherus


Sveta Ana Proročica (Izrael, 1. stoljeće) bila je službenica u Jeruzalemskom hramu.

Životopis
U Lukinom Evanđelju (Lk 2,36-38) spominje se kao kći Penuela (Fanuela) iz židovskog plemena Ašera. Udala se u dobi od 14 godina. Nakon sedam godina zajedničkog života njezin suprug je preminuo, a ona je kao udovica prešla u službu u Jeruzalemski Hram. Bila je učiteljica i odgojiteljica djevojčica iz Davidovog kraljevskog roda. Pomagala je Blaženoj Djevici Mariji od njenog prikazanja u hramu do zaruka sa Svetim Josipom. U dobi od 84 godine, potaknuta Duhom Svetim bila je prisutna, zajedno sa Starcem Šimunom, Isusovom prikazanju u Hramu.

Izvori
Bilješke i literatura
 Sveta Ana Proročica, www.sveci.net, pristupljeno 13. prosinca 2016.
 Ana (3), Hrvatska enciklopedija, www.enciklopedija.hr, pristupljeno 13. prosinca 2016.
 Anna (3), Katolička enciklopedija, www.newadvent.org, pristupljeno 13. prosinca 2016.

Vanjska poveznice
Ostali projekti

Biblijski likovi

Ana Proročica


විලියම් ෂේක්ස්පියර් (බෞතිස්ම කරන ලද්දේ 1564 අප්‍රේල් 26 – 1616 අප්‍රේල් 23) යනු ඉංග්‍රිසි කවියෙකු සහ නාට්‍ය රචකයෙකු වේ. ඉංග්‍රිසි භාෂාවෙන් නාට්‍ය රචනා කළ ශ්‍රේෂ්ඨතම ලේඛකයෙකු ලෙස සහ නාට්‍යකරුවෙකු ලෙස ඔහුව සළකනු ලැබේ. ඔහු බොහෝ විට හඳුන්වනු ලැබුණේ 'එංගලන්ත ජාතික කවියාවශයෙන් සහ 'ඇවෝන්හි කවියා' වශයෙනි. දැනට ඉතිරිව තිබෙන ඔහුගේ නාට්‍ය ගණන 37 කි. ලුහුඬු කෙටි රචනා 154 කි. දීර්ඝ කාව්‍යයන් දෙකකි. තවත් නාට්‍ය රචනා කිහිපයකි. ඔහුගේ නාට්‍ය ලෝකයේ ප්‍රධාන ජීව භාෂා හැම එකකටම පාහේ පරිවර්තන සිදු කර ඇත. වෙනත් කිසිදු නාට්‍ය රචකයෙකුගේ නාට්‍යවලට වඩා ඔහුගේ කෘතින් නාට්‍යාකාරයෙන් රඟ දක්වනු ලැබේ.

ෂෙක්ස්පියර් උපත ලැබුවේත් ළමා කාලය ගත කළේත් ස්ටැෆර්ඩ් - අපෝන් - ඇවෝන් පෙදෙසෙහිය. ඔහුට වයස 18 දී ඔහු ඈන් හැතවේ නැමැති කාන්තාව සමග විවාහ වූ අතර එම දෙපළට සුසානා සහ නිවුන් දරුවන් වූ හැමට් සහ ජුඩිත් යනුවෙන් දරුවන් තිදෙනෙකුද විය. 1585 සිට 1592 අතර කාලය තුළ ඔහු නළුවෙකු, ලේඛකයෙකු වශයෙන් මෙන්ම ද ලොර්ඩ් චැම්බර්ලේන් නම් නාට්‍ය සමාගමේ හවුල්කරුවෙකු වශයෙන් සාර්ථක ජීවිතයක් ගත කළේය. මෙම ලෝර්ඩ් චැම්ප්ලේන් සමාගම පසුව 'කිංග්ස් මෙන්' වශයෙන් හැඳින්වුණි. 1613 වර්ෂයේදි ඔහු ලේඛන කටයුතුවලින් විශ්‍රාාම ගත් අතර ඉන් අවුරුදු තුනකට පසුව ස්ටැෆර්ඩ් පෙදෙසෙහිදීම මිය ගියේය. ෂේක්ස්පියර්ගේ පෞද්ගලික ජීවිතය ගැන ඉතිරිව තිබෙන ලේඛන කිහිපයක ඔහුගේ ලිංගික ජීවිතය හා ආගමික විශ්වාසය ගැන තොරතුරු ඇතුළත් වන අතර වෙනත් අයගේ ලේඛන ඔහුගේ නමින් ලියු බවට සැක පහළ කරවන බව හෙළි කරයි.

ෂේක්ස්පියර් ඔහුගේ ප්‍රසිද්ධ කෘතින් 1590 සහ 1613 අතර කාලය තුළ දී කරන ලදී. ඔහුගේ මුල් කෘති ප්‍රහසන කෘති වුවද ඓතිහාසික ඒවා විය. අනතුරුව ඔහු ප්‍රධාන වශයෙන් 1608 දක්වා ඛේදාන්ත ලීවේය. ඒවාට හැම්ලට්, ලියර් රජ සහ මැක්බත් ඇතුලත් වේ. මේවා ඉංග්‍රිසි භාෂාවෙන් කරන ලද අගනා කෘති ලෙස සළකනු ලැබේ. ඔහුගේ අවසාන වකවානුවේ ඛේදාන්ත හා ප්‍රහසන එකට කැටි කරමින් ලීවේය. ඔහුගේ බොහෝ නාට්‍ය ඔහුගේ ජීවිත කාලය තුළදීම මුද්‍රණය කරන ලදී. 1623 දි ඔහුගේ මිතුරන් දෙදෙනෙකු ඔහුගේ නාට්‍ය රචනාවල සංස්කරණය කරන ලද එකතුවක් අඩංගු ප්‍රථම පොත ප්‍රකාශයට පත් කළහ. දැනට ෂේක්ස්පියර්ගේ කෘතින් ලෙස හඳුනාගන්නා ලද එම කෘතියෙහි නාට්‍ය දෙකක් හැර සියලුම කෘතින් අඩංගු වේ.

ෂේක්ස්පියර් ඔහුගේ කාලය තුළ දී ගෞරවනීය නාට්‍ය රචකයෙකු සහ කවියෙකු වශයෙන් ප්‍රසිද්ධියට පත් වී සිටි නමුදු 19 වෙනි ශත වර්ෂය දක්වා වර්තමානයේ ලබා තිබෙන උච්චස්ථානයට පත් නොවීය. නව සංවිධාන විසින් විසි වෙනි ශත වර්ෂයේදි අධ්‍යාපන කටයුතුවලදී මෙන්ම රඟපෑමේ කටයුතු සඳහා ඔහුගේ කෘතින් දිගින් දිගටම ප්‍රයෝජනයට ගනිමින් සිටි. අද ද ඔහුගේ නාට්‍ය, ලෝකය පුරා විවිධ සංස්කෘතින් තුළ ජනප්‍රියව පවතී.

නාට්‍ය

ෂේක්ස්පියර්ගේ ලේඛන ජිවිතයේ කාල වකවානු හතරක් ගැන විද්වත්හු බොහෝ විට මත ප්‍රකාශ කරති. 1590 මැද භාගය දක්වා රෝම සහ ඉතාලි ආකෘති සහ ජනප්‍රිය වංශ කථා සම්ප්‍රදායේ ඓතිහාසික නාට්‍ය ඇසුරින් ඔහු ප්‍රහසනයන් රචනා කළේය. ඔහුගේ දෙවැනි යුගය 1595 දී පමණ ආරම්භ වේ. එම යුගය 'රෝමියෝ ජුලියට්' ඛේදාන්තයෙන් ඇරඹේ. 1599 දී එය අවසාන වන්නේ 'ජුලියස් සීසර්' ඛේදාන්තයෙනි. ශ්‍රේෂ්ඨ ප්‍රහසන සහ ඓතිහාසික කථා යයි සැළකෙන කෘතින් මෙම යුගය තුළ ලියැවුණු බව සැළකේ. 1600 සිට 1608 දක්වා ඔහුගේ ඛේදාන්ත රචනා යුගයයි. 1608 සිට 1613 දක්වා (Tragicomedies නමින් හැදින්වෙන) ඛේදාන්ත සහ ප්‍රහසන දෙකම අඩංගු ශෘංගාරයද පෙරටු කොට ගත් කෘතින් රචනා කළේය.

ෂේක්ස්පියර්ගේ පළමු වාර්තාගත කෘතින් වූයේ '3 වැනි රිචඩ්' සහ '6 වැනි හෙන්රි' හි කොටස් තුනකි. මෙම කෘතින් 1590 යුගයේ මුලදී ලියැවුණු අතර එම යුගයේ මෝස්තරයක් වූ ඓතිහාසික නාට්‍ය විය. ෂේක්ස්පියර්ගේ කෘතිවල කාල නිර්ණයන් කිරීම අපහසු වී තිබේ. මේ සම්බන්ධව කෙරුණු අධ්‍යයනවලදි 'ටයිටස් ඇන්ඩ්‍රොනික්ස්, ද කොමඩ් ඔෆ් එරර්ස්' 'ද ටේමිං ඔෆ් ද ෂ්රූ' සහ 'ටූ ජෙන්ට්ල්මන් ඔෆ් වෙරෝනා' වැනි කෘතින්ද ෂේක්ස්පියර්ගේ මුල් කාලීන කෘති ලෙස සැලකීමට හැකිය. රෆායෙල් හොලින්ෂෙඩ්ගේ (Raphael Holinshed) එංගලන්ත, ස්කොට්ලන්ත සහ අයර්ලන්ත ඉතිහාස කථාවල 1587 සංස්කරණය ආශ්‍රයෙන් කළ ඔහුගේ පළමු ඓතිහාසික නාට්‍ය රචනා මගින් දුර්වල, දූෂිත පාලනයේ විනාශකාරි ප්‍රතිඵල නාට්‍යානූසාරයෙන් පෙන්වා දී ඇත. තවද ටියුඩර් රාජවංශයේ ආරම්භය සාධාරණීකරනය කරනු දැකිය හැකිය. මෙම රචනාවලට එළිසබෙත් යුගයේ අනෙකුත් නාට්‍යකරුවන්ගෙන්, විශේෂයෙන් තෝම්ස් කිඩ් සහ ක්‍රිස්ටෝෆර් මාර්ලොව්ගේ ආභාෂය ලැබුනේය. 'ද කොමඩි ඔෆ් එරර්ස්' (The comedy of errors) නම් කෘතිය ශාස්ත්‍රීය ආකෘතියක් මත පදනම් විය. එහෙත් 'ටේමිංග් ඔෆ් ද ෂ්රූ' නාට්‍යයට එවැනි මූලාශ්‍රයක් නොමැත. ඇතැම් විට ජන කථාවක් ඊට මුල් වන්නට ඇත.
ෂේක්ස්පියර්ගේ මුල් කාලීන ඉතාලි සම්ප්‍රදායේ ප්‍රහසන නාට්‍ය 1590 මැද භාගය වන විට ශ්‍රේෂඨතම ප්‍රහසනවලට වෙනස් විය. 'අ මිඩ් සමර් නයිට්ස් ඩ්‍රීම්' නාට්‍යය අනුරාගයේ, හාස්‍යයේ, සහ සමාජයේ පහළ පෙලේ දර්ශනවල සංකලනයකි. ෂේක්ස්පියර්ගේ ඊළඟ ප්‍රහසනය වූයේ ඒ හා සමාන 'ද මර්චන්ට් ඔෆ් වැනිස්' කෘතියයි. එහි එළිස‍බෙත් යුගයේ දැක්මක් පිළිබිඹු කරන, පළිගැනීමේ ආශාවෙන් පෙළෙන, මුදල් පොලියට දෙන යුදෙව්වකුගේ ස්වරූපය විදහා පෙන්වයි. එසේ වුවද වර්තමානයේ ප්‍රේක්ෂකයාට එම නාට්‍ය ජාතිවාදි නාට්‍යයක් ලෙස පෙනේ. මච් ඇඩෝ එබවුට් නතිංග්, සිත් ඇදගන්නා ග්‍රාමීය පරිසර සහිත 'ඈස් යූ ලයික් ඉට්' සහ සතුටු උපදවන 'ට්වෙල්ෆ්ත් නයිට්' වැනි නාට්‍ය ෂේක්ස්පියර්ගේ ශ්‍රේෂ්ඨ ප්‍රහසන ක්‍රමය පූර්ණත්වයට පත් කරයි. සම්පූර්ණයෙන්ම පද්‍යයෙන් ලියන ලද කාව්‍යමය 'දෙවැනි රිචඩ්' නාට්‍යයෙන් පසු ෂේක්ස්පිර් විසින් 'හතරවැනි හෙන්රි' කෘතියේ පළමු සහ දෙවැනි කොටස් සහ 'පස් වැනි හෙන්රි' වැනි ගද්‍ය ප්‍රහසන රචනා කරනු ලැබීය. ඔහු ඉතා නිපුන ලෙස ප්‍රහසන සහ ගැඹුරු දර්ශනවලට ද, ගද්‍ය වෙතින් පද්‍ය රචනා වෙතද මාරු වන විට ඔහුගේ චරිත වඩාත් සංකීර්ණ හා මෘදු බවට පත් වෙයි. මෙම යුගයේ ආරම්භ වන්නේද අවසාන වන්නේද ඛේදාන්ත දෙකකිනි. එනම් 'රෝමියෝ ජුලියට්' සහ 'ජුලියස් සීසර්' ගෙනි. රෝමියෝ ජුලියට් යනු ලිංගික වශයෙන් පරිණත වූ යෞවනයින්ගේ ආදරය සහ මරණය පිළිබඳ ඛේදාන්තයකි. ජුලියස් සීසර් නාට්‍යයට ශ්‍රීමත් තෝමස් නෝර්ත්ගේ පරිවර්තනයක් පාදක වී ඇත.
1600 සහ 1608 අතර කාලයේ 'ප්‍රොබ්ලම් ප්ලේස්' නමින් හඳුන්වනු ලැබු මෙෂර් ෆෝ මෙෂර්, ට්‍රොයිලුස් ඇන්ඩ් ක්‍රෙසිඩා සහ ඕල්ස් වෙල් දැට් එන්ඩ්ස් වෙල් කෘතින් රචනා කළේ වුවද එම යුගය ෂේක්ස්පියර්ගේ ඛේදාන්ත යුගය වශයෙන් හැඳින්වේ. එසේම ඊට කලින්ද ඛේදාන්ත ලියා තිබිණි. බොහෝ විචාරකයින් ෂේක්ස්පිර්ගේ ශ්‍රේෂ්ඨතම ඛේදාන්තයන් ඔහුගේ කලාවේ උපරිම තත්ත්වය පෙන්වා දෙන බැව් විශ්වාස කරති. ඉහත කි කෘති වලින් පළමු වැන්නෙහි කථා නායකයා වූ හැම්ලට් ගේ චරිතය ෂේක්ස්පියර්ගේ අනෙකුත් චරිත වලට වඩා බොහෝ සෙයින් සාකච්ඡාවට බඳුන් වූ චරිතයකි. විශේෂයෙන් ඔහු තනිවම කථා කරන ("To be or not to be, that is the question" ) "වුනා හෝ නොවුනා හෝ එය තමයි ප්‍රශ්නය" නමැති කොටස සම්බන්ධයෙනි. ඔතෙලෝ හීදි එහි දුෂ්ටයා විසින් ඔතෙලෝගේ ලිංගික ඊර්ෂ්‍යාව ඔහුට ආදරය කළ ඔහුගේ අහිංසක බිරිඳ මරණයට පත් කිරිම දක්වා අවුළුවනු ලබන්නේය. 'ලියර් රජ' නාට්‍යයෙහි දී වියපත් රජු විසින් ඔහුගේ බලය අත් හැරීමෙන් ඔහුගේ දියණිය මැරීමට සැලැස්වීමත් ග්ලොසෙස්ටර් හි අර්ල්වරයාට වදහිංසා පමුණුවා ඔහු අන්ධ කිරීමටත් සැලැස්වීය. ෆ්රෑන්ක් කර්මෝඩ් නම් විචාරකයාට අනුව නාට්‍යයෙන් එහි හොඳ චරිත නොපෙන්වනවා සේම එහි තිබෙන කෲරත්වයෙන් කිසිදු සහනයක් ප්‍රේක්ෂකයාට ලබා නොදෙන්නේය. ෂේක්ස්පියර්ගේ සංක්ෂිප්ත ඛේදාන්ත නාට්‍යයක් වූ මැක්බත් හි මැක්බත් සහ ඔහුගේ බිරිඳ වූ මැක්බත් ආර්යාව ඔවුන්ගේ පාලනය කළ නොහැකි දැඩි ආවේගය හේතුකොට ගෙන නීත්‍යානූකූල රජු මැරීමට සළස්වා අනියම් අන්දමින් සිහසුනට පත් වූහ. පසුව ඔවුන් කළ වරද නිසාම ඔව්හු විනාශයට පත් වූහ. මෙම නාට්‍යයේ ෂේක්ස්පියර් ඛේදාන්ත ගොඩනැංවීමට අද්භූත අංගයන්ද එකතු කරයි. ඔහුගේ අවසාන ප්‍රධාන ඛේදාන්තයන් වූ ඇන්ටනී සහ ක්ලියෝපැට්රා සහ කොරියොලනුස් හි ෂේක්ස්පියර්ගේ කදිම කවි අඩංගු කර ඇත. ටී.ඇස්.එලියට් නම් කිවියා සහ විවේචකයා ඒවා ෂේක්ස්පියර්ගේ ඉතා සාර්ථක කෘතින් ලෙස පෙන්වා දී ඇත.

ඔහුගේ අන්තිම යුගයේදි ෂේක්ස්පියර් ආදරයද ඛේදාන්ත සහ ප්‍රහසන මිශ්‍ර ක්‍රමයටද හැරී තවත් ප්‍රධාන ගණයේ නාට්‍ය තුනක් නිර්මාණය කළේය. ඒවා නම් සිම්බේලින්, ද වින්ටර්ස් ටේල් සහ ද ටෙම්පෙස්ට් වෙයි. ඔහු තව දුරටත් අටවැනි හෙන්රි සහ ද ටූ නෝබල් කින්ස්මන් නම් නාට්‍ය දෙකක් ලියා ඇත. මේවා ජෝන් ෆ්ලේටර් සමග එක්ව කරන්නට ඇතැයි සිතිය හැකිය .

කෘතින්

ප්‍රහසන	ඓතිහාසික	ඛේදාන්ත

ෂේක්ස්පියර් ප්‍රහසන	ෂේක්ස්පියර් ඉතිහාස කථා	ෂේක්ස්පියර් ඛේදාන්ත

ඔල්ස්වෙල් දැට් එන්ඩ්ස්	කිංග් ජෝන්	රෝමියෝ සහ ජුලියට්
වෙල් (All's Well That 	දෙවෙනි රිචඩ්	කොරියලනුස්
Ends Well)

ඈස් යූ ලයික් ඉට් (As	හතර වැනි හෙන්රි පළමු	ටයිටස් ඇන්ඩ්‍රොනිකස්
කොටස	කොටස
You Like It)

ද කොමඩි ඔෆ් එරර්ස්	හතර වැනි හෙන්රි දෙවැනි
(The Comedy of Errors	කොටස

ලව්ස් ලේබරස් ලොස්ට්	පස් වැනි හෙන්රි	ඇතන්ස් හි ටයිමන්
(Loves Labourers Lost

මෙෂර් ෆෝර් මෙෂර්	හය වැනි හෙන්රි 1 වැනි
(Measure for Measure)	කොටස	ජුලියස් සීසර්

ද මර්චන්ට් ඔෆ් වෙනිස්	හයවැනි හෙන්රි (දෙවැනිකොටස)	මැක්බත්
(The Merchant of Venice)	හයවැනි හෙන්රි, තුන්වැනි
	කොටස
ද මෙරි වයිව්ස් ඔෆ් වින්ඩ්සර්
(The Merry Wives of
Windsor)

අ මිඩ්සමර් නයිට්ස් ඩ්‍රීම්		ලියර් රජ
(A Midsummer Night's
Dream)		ඔතෙලෝ

මච් ඇඩෝ අබවුට් නතින්ග්		ඇන්තනී සහ ක්ලියෝපැට්රා
(Much Ado About
Nothing)		සිම්බෙලින්*

පෙරික්ලස්, ප්‍රින්ස් ඔෆ් ටයර්

ද ටේමින්ග් ඔෆ් ද ෂරූ

ද ටෙම්පස්ට්

ට්වෙල්ව්ත් නයිට් ඔර්
වට් යූ විල් (Twelfth Night
or What you Will)

ද ටූ ජෙන්ට්ල්මන් ඔෆ් වෙරෝනා
(The Two Gentlemen of Verona)

ද ටූ නෝබල් කින්ස්මන්
(The Two Noble Kinsmen)

ද වින්ටර්ස් ටේල්
(The Winter's Tale)

කාව්‍ය	නැති වූ නාට්‍ය	අසත්‍ය ලෙස සැළකෙන ප්‍රබන්ධ

		ප්‍රධාන කෘතිය
ෂේක්ස්පියර්ගේ 	ලව්ස් ලේබර්ස් වොන්	ෂේක්ස්පියර් ගේ
ලුහුඬු පද්‍ය	(Love's Labour's Won)	අසත්‍ය ප්‍රබන්ධ

වෙනුස් සහ අදෝනිස් 		ආර්ඩන් ඔෆ් ෆැවෙර්ෂැම්
		(Arden of Faversham)
ද රේප් ඔෆ් ලුක්රස්
(The Rape of Lucrece)		ද බර්ත් ඔෆ් මර්ලින් (The Birth
		Of Merlin)
ද පැෂනේට් පිල්ග්‍රිම්
(The Passionate Pilgrim)		ලොක්රින් (Locrine)

ද ෆීනික්ස් ඇන්ඩ් ද ටර්ටල්		ද ලන්ඩන් ප්‍රොඩිගල් (The
(The Phoenix and the Turtle)		London Prodigal)

උ ලවර්ස් කොම්ප්ලේන්		ද ප්‍යුරිටන් (The puritan)
(A Lover's Complaint)		ද සෙකන්ඩ් මේඩන්ස් ට්‍රැජඩි
(The Second Maiden's Tragedy)

සර් ජෝන් ඔල්ඩ්කාස්ල් (Sir John Old castle)

තෝමස් ලෝර්ඩ් ක්‍රොම්වෙල්

		අ යෝර්ක්ෂයර් ට්‍රැජඩි

		එඩ්වර්ඩ් III

	සර් තෝමස් මොර් (Sir Thomas More)

විලියම් ෂේක්ස්පියර්
1564 උපත්
1616 මරණ

http://theachcharuptuwa.blogspot.it/2012/10/romiyo.html

විලියම් ෂේක්ස්පියර්


Ricard Creus i Marzo, né à Barcelone en 1928 et mort à Anglès (Gérone) le 10 novembre 2021, est un écrivain et poète espagnol d'expression catalane.

Biographie
Ricard Creus i Marzo étudie à la faculté des Beaux-Arts de l'université de Barcelone, où il se lie d'amitié avec le futur sculpteur Josep Maria Subirachs. Il commence une carrière d'artiste peintre qu'il abandonne très tôt pour la littérature. Se consacrant initialement à la prose narrative, il écrit beaucoup pendant plusieurs années sans publier. Il se fait connaître comme poète par le fait que ses premiers livres publiés sont de la poésie :  (1975),  (1976),  (1978) et  (1979). En 1983, il publie l'œuvre en prose . C'est en 1985 qu'un de ses premiers travaux narratifs est publié, la  (« Trilogie des héritiers »), qui paraît en deux volumes :  (1985), récompensé du  (« Prix Andromède du récit »), et , suivis des romans  et  (1986). En 1987, il gagne le prix Sant Jordi du roman avec  ; et en 1991, il obtint le prix Rosa Leveroni de poésie avec son œuvre . Il publie deux livres de poèmes supplémentaires :  (1994), et  (1997), et un roman :  (2000). En 2006, les Éditions Proa publient le volume  qui contient l'œuvre complète, présentée par ordre chronologique, et qui incorpore des poèmes inédits et un échantillon des poèmes les plus récents.

En 1986 sont publiés les œuvres de théâtre  et . La première de celles-ci est jouée à Badalone, le 13 décembre 1986 par le groupe de théâtre Arrels. Les interprètes sont Felicitat Comas et Josep Solaz. Il est aussi l'auteur de la cantate  pour un chœur d'enfants, avec narrateurs et orchestre, qui est interprétée, sous la direction de Josep Pons, à la XXVe  (« Rencontre de Chœurs d'Enfants de Catalogne ») en 1992. Il publie aussi plusieurs œuvres de littérature d'enfance et de jeunesse, parmi lesquelles on trouve  (1979). De même, il collabore à des publications périodiques comme , Avui, Reduccions et Tele/eXpres. Parallèlement, il se consacre aux arts plastiques comme professeur d'art et il est coauteur de plusieurs essais sur l'art et la pédagogie artistique. En novembre 2021, il meurt à l'âge de quatre-vingt-treize ans.

Œuvres

Poésie

Romans

Théâtre

Romans et récits jeunesse

Traductions de poésie

Prix et distinctions

 1985 :  :
 1987 : Prix Sant Jordi du roman :
 1991 :  :

Notes et références

Articles connexes

 Liste d'écrivains de langue catalane
 Littérature catalane

Liens externes

Naissance en 1928
Lauréat du prix Sant Jordi du roman
Décès en novembre 2021
Écrivain de langue catalane
Décès à 93 ans

Ricard Creus i Marzo


مصباح وود هو أداة تشخيص تستخدم في طب الجلد والذي تسطع به إنارة فوق بنفسجية (بحيث يكون الطول الموجي يساوي 365 نانومتر) على جلد المريض، فيلاحظ الفني أي ومضان يتبعه. فمثلا استخدام البورفورين (Porphyrin) مع بعض أمراض الجلد سيومض اللون الوردي.

التاريخ
على الرغم من أن تقنية إنتاج مصدر للضوء فوق البنفسجي كان من إنتاج روبرت وليامز وود عام 1903 باستخدام زجاج وود، لكن تلك التقنية لم تدخل مجال طب الجلد إلا عام 1925 عن طريق مارغريت وديفيز للكشف عن فطريات الشعر.

الاستخدام الطبي
لها عدة استخدامات، أهمها حالتي تميز حالات الومضان عن حلات أخرى، وتحديد حدود الحالة بالدقة.

الالتهابات البكتيرية والفطرية
يستخدم مصباح وود بتشخيص الحالات التالية:
 العدوى الفطرية. بعض أشكال مرض السعفة، مثل شعروية لاتومض.
 الإصابات البكتيرية

التسمم بالجليكول ايثيلين

من ناحية أخرى فإن أشعة وود يمكن استخدامها للتحديد السريع ما إذا كان الشخص المعروض يعاني من التسمم بالجليكول ايثيلين نتيجة لابتلاعه تلك المادة المضادة للتجمد. فمصنعو تلك المادة المضادة للتجمد يضيفون بشكل عام الفلورسينية والتي تسبب للمرضى بالتبول الومضاني تحت مصباح وود.

أخرى
مصباح وود مفيد بتشخيص حالات أخرى مثل التصلب الدرني ووذح.

انظر أيضًا
 زجاج وود
 ضوء أسود

مصادر

مصادر خارجية

 Skin Care Guide
 Wood's lamp

مصابيح
مصابيح تفريغ الغاز

مصباح وود


Mian Tansen ( – 26 April 1589), also referred to and commonly known as Sangeet Samrat () or Mian (), was a Hindustani classical musician. Born in a Hindu Gaur Brahmin family, he learnt and perfected his art in the northwest region of modern Madhya Pradesh. He began his career and spent most of his adult life in the court and patronage of the Hindu king of Rewa, Raja Ramchandra Singh (r. 1555–1592), where Tansen's musical abilities and studies gained widespread fame. This reputation brought him to the attention of the Mughal Emperor Mohammad Akbar, who sent messengers to Raja Ramchandra Singh, requesting Tansen to join the musicians at the Mughal court. Tansen did not want to go, but Raja Ramchandra Singh encouraged him to gain a wider audience, and sent him along with gifts to Akbar. In 1562, about the age of 60, the Vaishnava musician Tansen joined the Akbar's court, and his performances became a subject of many court historians.

Numerous legends have been written about Tansen, mixing facts and fiction, and the historicity of these stories is doubtful. Akbar considered him one of the Navaratnas Nine Ministers (the nine jewels), and gave him the title Mian, an honorific, meaning learned man.

Tansen was a composer, musician and vocalist, to whom many compositions have been attributed in northern regions of the Indian subcontinent. He was also an instrumentalist who popularized and improved musical instruments. He is among the most influential personalities in North Indian tradition of Indian classical music, called Hindustani. His 16th-century studies in music and compositions inspired many, and he is considered by numerous North Indian gharana (regional music schools) to be their lineage founder.

Tansen is remembered for his epic Dhrupad compositions, creating several new ragas, as well as for writing two classic books on music Sri Ganesh Stotra and Sangita Sara. Miyan Tansen Was a musician of Akbar's Court

Early life
Tansen's date and place of birth are unclear, but most sources place his birth about 1500 CE, or between 1493 and 1506. His biography is also unclear and many conflicting accounts exist, with some common elements. Historical facts about Tansen are difficult to extract from the extensive and contradictory legends that surround him.

According to the common elements in the various stories, Tansen's name as a child was Ramtanu. His father Mukund Ram (also known as Mukund Pande or Mukund Misra) was a wealthy poet and accomplished musician, who for some time was a Hindu temple priest in Varanasi.

Tansen learnt and perfected his art in the region around Gwalior, in modern Madhya Pradesh. He began his career and spent most of his adult life in the court and patronage of the Hindu king of Rewa, Raja Ramchandra Singh, where Tansen's musical abilities and studies gained him widespread fame and following. He was a close confidant of Raja Ramchandra Singh, and they used to make music together. Tansen's reputation brought him to the attention of the Mughal Emperor Akbar, who sent messengers to Raja Ramchandra Singh, requesting Tansen to join the musicians at the Mughal court. Tansen initially refused to go, sought to retire instead into solitude, but Raja Ramchandra Singh, encouraged him to gain wider audience, and sent him along with gifts to Akbar. In 1562, about the age of sixty, Tansen still a Vaishnava musician arrived for the first time in Akbar's court.

Tansen's influence was central to create the Hindustani classical ethos as we know today. A number of descendants and disciples trace him to be their lineage founder. Many gharanas (schools) of Hindustani classical music claim some connection to his lineage. To these gharanas, Tansen is the founder of Hindustani classical music.

Schooling

The legendary oral versions about Tansen's early life and schooling particularly differ depending on whether the story has origins in Hindu legends (Vaishnavism) or Muslim legends (Sufism). In Hindu versions, the Hindu bhakti saint and poet-musician Swami Haridas was the major influence on Tansen. In Islamic biographies, the Sufi Muslim mystic named Muhammad Ghaus is said to have influenced Tansen. According to Bonnie Wade – a professor of Music specializing in South Asia Studies, Swami Haridas is widely accepted to have been Tansen's teacher, and it is clear that Tansen connected with Muhammad Ghaus as well, but the evidence suggests that Tansen is less affiliated with either religion, more with music.

Tansen showed musical talent at the age of 6. At some point, he was discipled for some time to Swami Haridas, the legendary composer from Vrindavan and part of the stellar Gwalior court of Raja Man Singh Tomar (1486–1516 AD), specialising in the Dhrupad style of singing. His talent was recognised early and it was the ruler of Gwalior who conferred upon the maestro the honorific title 'Tansen'. Haridas was considered to be a legendary teacher in that time. It is said that Tansen had no equal apart from his teacher. From Haridas, Tansen acquired not only his love for dhrupad but also his interest in compositions in the local language. This was the time when the Bhakti tradition was fomenting a shift from Sanskrit to the local idiom (Brajbhasa and Hindi), and Tansen's compositions also highlight this trend. At some point during his apprenticeship, Tansen's father died, and he returned home, where it is said he used to sing at a local Shiva temple.

Hagiographies mention Tansen met the Sufi mystic Muhammad Ghaus. The interaction with Ghaus brought Sufi influences on Tansen. Late into his life, he continued to compose in Brajbhasha invoking traditional motifs such as Krishna and Shiva.

The presence of musicians like Tansen in Akbar's court was an attempt to accept and integrate the Hindu and Muslim traditions within the Mughal Empire. Tansen became one of the treasured Navaratnas (lit. nava=nine, ratna=jewel) of Akbar's court. He received the honorific title Mian there, and the name Mian Tansen.

Compositions
Tansen's musical compositions covered many themes, and employed Dhrupad. Most of these were derived from the Hindu Puranas, composed in Braj Bhasha, and written in praise of gods and goddesses such as Ganesha, Saraswati, Surya, Shiva, Vishnu (Narayana and Krishna avatar). He also composed and performed compositions dedicated to eulogizing kings and emperor Akbar.

Family
Tansen married one Hussaini, having four sons and one daughter by this marriage: Surat Sen, Sarat Sen, Tarang Khan, Bilas Khan and Saraswati. All five became proficient musicians in their own right, with the latter also marrying Misra Singh of Singhalgarh, a notable veena-player. One legend states that Tansen had also been married to a daughter of Akbar named Mehrunissa.

Death
The year of the death of Tansen, like much of his biography, is unclear. According to one version, written by Islamic historians, Tansen died in 1586 in Delhi, and that Akbar and much of his court attended the funeral procession which was completed according to Muslim customs. Other versions, written by Hindu historians, as well as in Akbarnama, written by Abul Fazl, give 26 April 1589 as the date of his death and that his funeral observed mostly Hindu customs. Tansen remains were buried in the mausoleum complex of his Sufi master Shaikh Muhammad Ghaus in Gwalior. Every year in December, an annual festival, the Tansen Samaroh, is held in Gwalior to celebrate Tansen.

Popular culture
Several Hindi films have been made on Tansen's life, with mostly anecdotal story lines. Some of them are Tansen (1943), a musical hit produced by Ranjit Movietone, starring K. L. Saigal and Khursheed Bano. Tansen (1958) and Sangeet Samrat Tansen (1962). Tansen is also a central character, though remaining mostly in the backdrop, in the historical musical Baiju Bawra (1952), based on the life of his eponymous contemporary.

Legacy

Tansen award

A national music festival known as 'Tansen Samaroh' is held every year in December, near the tomb of Tansen at Behat as a mark of respect to his memory. The Tansen Samman or Tansen award is given away to exponents in Hindustani Classical music.

Buildings
The fort at Fatehpur Sikri is strongly associated with Tansen's tenure at Akbar's court. Near the emperor's chambers, a pond was built on a small island in the middle, where musical performances were given. Today, this tank, called Anup Talao, can be seen near the public audience hall Diwan-i-Aam – a central platform reachable via four footbridges. It is said that Tansen would perform different ragas at different times of day, and the emperor and his select audience would honour him with coins. Tansen's supposed residence is also nearby.

Miracles and legends
The bulk of Tansen's biography as found in the Akbar court historian accounts and gharana literature consists of inconsistent and miraculous legends. Among the legends about Tansen are stories of his bringing down the rains with Raga Megh Malhar and lighting lamps by performing Raga Deepak. Raga Megh Malhar is still in the mainstream repertoire, but raga Deepak is no longer known; three different variants exist in the Bilaval (thaat), Poorvi (thaat) and Khamaj (thaat) thaats. It is not clear which, if any, corresponds to the Deepak of Tansen's time. Other legends tell of his ability to bring wild animals to listen with attention (or to talk their language). Once, a wild white elephant was captured, but it was fierce and could not be tamed. Finally, Tansen sang to the elephant who calmed down and the emperor was able to ride him.

Crater
A crater on the planet Mercury has been named in Tansen's honor.

References

External links

1490s births
1580s deaths
Indian male classical musicians
Indian Hindus
Mughal nobility
People from Agra
People from Gwalior
People from Rewa, Madhya Pradesh
Akbar
Indian male composers
16th-century Indian musicians

Tansen