En virkelig Helt er en dansk stumfilm fra 1915, der er instrueret af Lau Lauritzen Sr. efter manuskript af A.V. Olsen.

Handling

Medvirkende
 Johannes Ring - Konsul Krabbe
 Mathilde Felumb Friis - Konsulens søster
 Johanne Fritz-Petersen - Ada Krabbe, konsulens datter
 Carl Schenstrøm - Magister Bugge, Krabbes ungdomsven
 Svend Melsing - Student Flink

Eksterne henvisninger

Film instrueret af Lau Lauritzen Sr.
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1915

En virkelig Helt


Portrait d'Alfred Sisley est un tableau réalisé par Auguste Renoir en 1876. Cette peinture à l'huile sur toile représente Alfred Sisley. Elle est conservée à l'Art Institute of Chicago.

C'est durant l'été 1876 à Argenteuil, chez Claude Monet, que Renoir réalise ce portrait.

La toile a été présentée à la troisième exposition impressionniste en 1877.

Notes et références

Liens externes

Tableau d'Auguste Renoir
Tableau réalisé en 1876
Portrait d'homme
Alfred Sisley
Peinture dans l'art et la culture
Œuvre d'Auguste Renoir aux États-Unis
Œuvre conservée à l'Art Institute of Chicago

Portrait d'Alfred Sisley


The Duke Steps Out  é um filme mudo estadunidense de 1929, do gênero comédia dramática, dirigido por James Cruze, e estrelado por William Haines, Joan Crawford e Karl Dane.

O filme é considerado perdido, mas os discos de som em Vitaphone com a trilha sonora e efeitos sonoros sobrevivem no Arquivo de Cinema e Televisão da UCLA.

Sinopse
Duke (William Haines), o filho mimado de um milionário, decide provar ao pai que pode alcançar o sucesso sozinho, e então começa a lutar boxe. A caminho de uma partida importante, ele vê Susie (Joan Crawford) em um trem com um grupo de jovens universitários e instantaneamente se apaixona, decidindo matricular-se na mesma faculdade da moça. Embora ele esteja determinado a conquistá-la, Susie sempre recusa suas investidas. Quando finalmente consegue a admiração dela, Duke é obrigado a faltar ao primeiro encontro romântico dos dois para comparecer a uma luta em São Francisco. Susie acredita que há um motivo oculto na ausência dele, mas ao ouvir a briga no rádio, ela percebe que estava errada. Ao retonar e ver que a moça está disposta a amá-lo também, Duke se reúne com Susie, que percebe que os dois devem ficar juntos.

Elenco
 William Haines como Duke
 Joan Crawford como Susie
 Karl Dane como Barney, motorista de Duke
 Tenen Holtz como Jake, gerente de Duke
 Edward Nugent como Tommy Wells
 Jack Roper como Poison Kerrigan
 Delmer Daves como Bossy Edwards
 Luke Cosgrave como Professor Widdicomb
 Herbert Prior como Mr. Corbin

Recepção

Bilheteria
De acordo com os registros da Metro-Goldwyn-Mayer, o filme arrecadou US$ 714.000 nacionalmente e US$ 206.000 no exterior, totalizando US$ 920.000 mundialmente. O retorno lucrativo da produção foi de US$ 343.000.

Ligações externas

Filmes dos Estados Unidos de 1929
Filmes dirigidos por James Cruze
Filmes de comédia dramática dos Estados Unidos
Filmes de comédia dramática da década de 1920
Filmes perdidos
Filmes mudos
Filmes mudos dos Estados Unidos
Filmes da Metro-Goldwyn-Mayer
Filmes em preto e branco
Filmes em língua inglesa

The Duke Steps Out


(born ; February 18, 1844 – September 28, 1915) was a Japanese samurai of the late Edo period, who most famously served as the captain of the third unit of the Shinsengumi. He was one of the few core members who survived the numerous wars of the Bakumatsu period. He was later known as  and worked as a police officer in Tokyo during the Meiji Restoration where he worked mostly undercover for them along with the Japanese government.

Early years
He was born in Edo, Musashi Province (now Tokyo). Very little is known about his early life. He was born  to , an ashigaru of the Akashi Domain, who had bought the rank of gokenin (a low-ranking retainer directly serving the Tokugawa shōgun), and his wife . He had an older brother named Hiroaki and an older sister named Katsu. According to the published records of his family, Saitō left Edo in 1862, after accidentally killing a hatamoto. He went to Kyoto and taught in the dōjō of a man named Yoshida, who had relied on Saitō's father Yūsuke in the past. His style of swordsmanship is not clear. According to a tradition of his descendants, his style comes from Ittō-ryū (One sword style). Saito Hajime's swordsmanship style is considered to be Mugai Ryū that originates from Yamaguchi Ittō-ryū. He is also considered to have learned Tsuda Ichi-den-ryū and Sekiguchi-ryū.

Shinsengumi Period
The same age as Okita Sōji and another member named Tōdō Heisuke, the three shared the distinction of being the youngest in Kondō Isami's group and being among its most gifted swordsmen. As a member of the Shinsengumi, Saitō was said to be an introvert and a mysterious person; a common description of his personality says he "was not a man predisposed to small talk".  Saitō was an unusually tall man at . He was also noted to be very dignified, especially in his later years. He always made sure that his obi was tied properly and when he walked he was careful not to drag his feet. At rest he always sat in the formal position, called seiza, and he would remain very alert so that he could react instantly to any situations that might occur.

He was, however, known to be very intimidating when he wanted to be. Along with his duties as Captain of the Third Squad in the Shinsengumi, he was also responsible for weeding out any potential spies within the Shinsengumi ranks. Members had to constantly be mindful of what they said around him.

His original position within the Shinsengumi was . His duties included being a kenjutsu instructor.  During the Ikedaya incident on July 8, 1864, Saitō was with Hijikata Toshizō's group that arrived later at the Ikedaya Inn.

On August 20, 1864, Saitō and the rest of the Shinsengumi took part in the Kinmon incident against the Chōshū rebels. In the reorganization of the ranks in November 1864, he was first assigned as the fourth unit's captain and would later receive an award from the shogunate for his part in the Kinmon incident.

At the Shinsengumi new headquarters at Nishi Hongan-ji in April 1865, he was assigned as the third unit's captain. Saitō was considered to be on the same level of swordsmanship as the first troop captain Okita Sōji and the second troop captain Nagakura Shinpachi. In fact, it is rumoured that Okita feared his sword skill.

Despite prior connections to Aizu, his descendants dispute that he served as a spy. His controversial reputation comes from accounts that he executed several corrupt members of the Shinsengumi; however, rumors vary as to his role in the deaths of Tani Sanjūrō in 1866 and Takeda Kanryūsai in 1867. His role as an internal spy for the Shinsengumi is also questionable; one common example being that he is said to have been instructed to join Itō Kashitarō's splinter group Goryō Eji Kōdai-ji faction, to spy on them, which eventually led to the Aburanokōji incident on December 13, 1867. However, this is disputed by Abe Jūrō, who did not believe he was a spy. It is probable that he also monitored other intelligence and enemy activity.

Together with the rest of the Shinsengumi, he became a hatamoto in 1867. Later in late December 1867, Saitō and a group of six Shinsengumi members were assigned to protect Miura Kyūtarō, who was one of the major suspects of the assassination of Sakamoto Ryōma. On January 1, 1868, they fought against sixteen assassins who were trying to kill Miura in revenge at the Tenmaya Inn on what was known as the Tenmaya incident.

After the outbreak of the Boshin War from January 27, 1868 onwards, Saitō, under the name , took part in Shinsengumi's fight during the Battle of Toba–Fushimi and the Battle of Kōshū-Katsunuma, before withdrawing with the surviving members to Edo and later to the Aizu domain.

Due to Hijikata being incapacitated as a result of the injuries sustained at the Battle of Utsunomiya Castle, Saitō became the commander of the Aizu Shinsengumi around May 26, 1868 and continued on into the Battle of Shirakawa. After the Battle of Bonari Pass, when Hijikata decided to retreat from Aizu, Saitō and a small group of 20 members parted with Hijikata and rest of the surviving Shinsengumi and continued to fight alongside the Aizu army against the imperial army until the very end of the Battle of Aizu. This parting account was recorded in Kuwana retainer Taniguchi Shirōbei's diary, where it was recorded as an occurrence also involving Ōtori Keisuke, whom Hijikata requested to take command of the Shinsengumi; thus the said confrontation was not with Hijikata. However, questions regarding this parting remain, especially considering the conflicting dates.

Saitō, along with the few remaining men of the Shinsengumi who went with him, fought against the imperial army at Nyorai-dō (a small temple near Aizuwakamatsu Castle), where they were severely outnumbered. It was at the Battle of Nyorai-dō that Saitō was thought to have been killed in action; however, he managed to get back to Aizu lines and joined the Aizu domain's military as a member of the Suzakutai. After Aizuwakamatsu Castle fell, Saitō and the five surviving members joined a group of former Aizu retainers who traveled southwest to the Takada Domain in Echigo Province, where they were held as prisoners of war. In the records listing the Aizu men detained in Takada, Saitō is on record as Ichinose Denpachi.

Meiji Restoration
Saitō, under the new name , traveled to Tonami, the new domain of the Matsudaira clan of Aizu. He took up residence with Kurasawa Heijiemon, the Aizu karō who was an old friend of his from Kyoto. Kurasawa was involved in the migration of Aizu samurai to Tonami and the building up of the settlements in Tonami (now Aomori Prefecture), particularly in Gonohe village. In Tonami, Fujita met Shinoda Yaso, the daughter of an Aizu retainer. The two met through Kurasawa, who was then living with Ueda Shichirō, another Aizu retainer. Kurasawa sponsored Fujita and Yaso's marriage on August 25, 1871; the couple lived in Kurasawa's house. It was also around this time that Fujita may have become associated with the Police Bureau. Fujita and Yaso moved out of the Kurasawa house on February 10, 1873, and started living in the Ueda household. When on June 10, 1874, he left Tonami for Tokyo, Yaso moved in with Kurasawa and the Kurasawa family records last entry of her is in 1876. It is unknown what happened afterwards. It was around this time Fujita Gorō began to work as a police officer in the Tokyo Metropolitan Police Department.

In 1874, Fujita married Takagi Tokio. Tokio was the daughter of Takagi Kojūrō, a retainer of the Aizu domain. Her original name was Sada; she served for a time as lady-in-waiting to Matsudaira Teru. The marriage is believed to have been sponsored by the former Aizu karō Yamakawa Hiroshi and Sagawa Kanbei as well as the former lord of Aizu Matsudaira Katamori. Fujita and Tokio had three children: Tsutomu (1876–1956); Tsuyoshi (1879–1946); and Tatsuo (1886–1945). Tsutomu and his wife Nishino Midori had seven children; the Fujita family continues to the present day through Tarō and Naoko Fujita, the children of Tsutomu's second son Makoto. Fujita's third son Tatsuo was adopted by the Numazawa family, Tokio's maternal relatives (another family of Aizu karō) whose family had nearly been wiped out in the Boshin War.

Fujita fought on the Meiji government's side during Saigō Takamori's Satsuma rebellion, as a member of the police forces sent to support the Imperial Japanese Army.

During his lifetime, Fujita Gorō shared some of his Shinsengumi experiences with a select few, these included Aizu natives Yamakawa Kenjirō and Takamine Hideo, whose houses he frequented. He would drink sake with Yamakawa and Takamine and tell stories of his past. However, he did not write anything about his activity in the Shinsengumi as Nagakura Shinpachi did. During his life in the Meiji period, Fujita was the only one who was authorized by the government to carry a katana despite the collapse of the Tokugawa rule. In 1875, Fujita assisted Nagakura Shinpachi (as Sugimura Yoshie) and Matsumoto Ryōjun in setting up a memorial monument known as Grave of Shinsengumi in honor of Kondō Isami, Hijikata Toshizō, and other deceased Shinsengumi members at Itabashi, Tokyo.

Following his retirement from Tokyo Metropolitan Police Department in 1890, Fujita worked as a guard for Tokyo National Museum, and later as a clerk and accountant for Tokyo Women's Normal School from 1899, as well as for the Tokyo Higher Normal School, jobs he secured thanks to his friendship with Takamine Hideo. Takamine also relied upon Fujita's skill as an appraiser of swords, and gave Fujita permission to freely enter his art warehouse.

Death

Fujita's heavy drinking was believed to have contributed to his death from a stomach ulcer. He died in 1915 at age 72, sitting in seiza in his living room. Upon his will, he was buried at Amidaji, Aizuwakamatsu, Fukushima, Japan.

Saitō in fiction
He has featured in several anime and manga, and is also prominent in other media about the Shinsengumi.

Saitō's appearance in Nobuhiro Watsuki's Rurouni Kenshin series is likely the best-known of his manga and anime incarnations. The series introduces Saitō as an anti-hero and eventual ally to the protagonist Himura Kenshin, and depicts several of the known historical descriptions of him from real life, from his personality and role in the Shinsengumi to his being left-handed. As Watsuki is a self-proclaimed Hijikata Toshizō fan, Saitō makes in-series call-backs to his time in the Shinsengumi by peddling Hijikata's ishida san'yaku powdered medicine as a cover, and states that his Gatotsu attack is a perfected version of Hijikata's Hiratsuki. His famous 'swift death to evil' (aku soku zan) motto in the series was also the theme of an entry in the 2000 International Obfuscated C Code Contest, in which a series of programmed source code featuring his anime portrait in ASCII Art wrote other programs that eventually formed a loop spelling out aku soku zan. In the 2012 live-action film adaptation and its sequels Saitō is played by Yōsuke Eguchi.

Keiichiro Washizuka of The Last Blade games invokes Saitō Hajime's design in the Rurouni Kenshin: Trust & Betrayal OVA while also sporting Kenshin's famous scar. He fights with a series of 'sliding charge' attacks that resemble the Gatotsu.

He is parodied in the anime Gintama as Saitō Shimaru, a narcoleptic with a fear of speaking. In the series, he holds the role of an internal investigator of the Shinsengumi, a post he was said to have held in real life, and is also regarded as its most deadly member by Okita Sougo, the Gintama proxy of Okita Sōji.

Saitō is the third unit captain of the Shinsengumi in Peacemaker Kurogane. Here he is perpetually sleepy with droopy eyes and a soft voice and the supernatural ability to see ghosts. And similar to his depiction in Rurouni Kenshin, he is shown with a fondness for soba.

He is portrayed as a quiet and serious spy in Kaze Hikaru. He is also the protagonist of the manga Burai, a fictional story about the Shinsengumi during the later part of the Tokugawa shogunate.

Saitō is featured in the manga Getsumei Seiki, in later episodes of the anime Shura no Toki: Age of Chaos, and the video game series Bakumatsu Renka Shinsengumi and Code of the Samurai.

In the 2003 Japanese film When the Last Sword Is Drawn, Saitō is played by Kōichi Satō. At first, Sato portrays Saitō as a cold, dark, uncaring captain of the Shinsengumi. However, Saitō changes as a man through his interactions with Kanichiro Yoshimura (played by Kiichi Nakai) during the last years of the Shinsengumi.

Saitō Hajime is also shown in the Hakuōki Shinsengumi Kitan otome visual novel games, as well as its film, anime, and manga adaptations. Here, like his historical inspiration, he is very reserved and analytical, using a left-handed sword technique and later joining Itō's splinter group at the order of Hijikata.

He appears in several NHK productions. In the 2004 NHK Taiga drama Shinsengumi! Saitō is played by Joe Odagiri. In the 2013 Taiga drama Yae no Sakura, he is played by Kenji Furuya of Dragon Ash, and Shugo Oshinari portrays him in one episode of the NHK historical documentary series Rekishi Hiwa Historia.

Saitō also appears in Ryū ga Gotoku: Ishin! and its remake Like a Dragon: Ishin!, where he is portrayed as a false identity of the game's version of Sakamoto Ryōma.

Saitō also appears in the mobile game Fate/Grand Order as a limited 4-Star Saber-class Servant which debuted during the GUDAGUDA Yamatai-koku 2020 event.

Notes

References

 Kikuchi Akira (2003). "Saitō Hajime no Aizu-sensō," pp. 110–135 in Shinsengumi Saitō Hajime no Subete. (Tokyo: Shin Jinbutsu Ōraisha).
 Itō Tetsuya (2003). "Saitō Hajime nenfu," p. 223-243 in Shinsengumi Saitō Hajime no Subete. (Tokyo: Shin Jinbutsu Ōraisha).
 Itō Tetsuya (2003). "Takada kinshin kara Tonami zaijūroku," pp. 136–149 in Shinsengumi Saitō Hajime no Subete. (Tokyo: Shin Jinbutsu Ōraisha).
 Nagaya Yoshie (2003). "Saitō Hajime no shūhen (shutsuji to sono kakeizu)," pp. 27–37 in Shinsengumi Saitō Hajime no Subete. (Tokyo: Shin Jinbutsu Ōraisha).
 Shinsengumi Encyclopedia. Tokyo: Shin Jinbutsu Oraisha, 1978.
 Tōdō Toshihisa (2003). "Saitō Hajime kanren jinbutsu jiten," pp. 193–206 in Shinsengumi Saitō Hajime no Subete. (Tokyo: Shin Jinbutsu Ōraisha).
 Yamamura Tatsuya (1998). Shinsengumi Kenkyaku-Den. Tokyo: PHP Interface.
 幕臣取り立て at www.geocities.jp

External links

 Hajime no Kizu A site dedicated to Saitō Hajime and the Shinsengumi in various fictional and historical incarnations.
 wiki.samurai-archives Website that catalogs information on the Shinsengumi and its historical activities and members.
 Shinsengumi HQ Timeline of events pertaining to the Shinsengumi from historical research, from before 1860 until after Meiji.

1844 births
1915 deaths
Japanese police officers
Japanese swordfighters
Meiji Restoration
Nobility from Tokyo
People of the Boshin War
People of the Satsuma Rebellion
Samurai
Shinsengumi

Saitō Hajime


La ermita de Santa María de Torremut es un templo románico español, ubicado en la dehesa de Torremut, perteneciente al término municipal de Alfaraz de Sayago de la provincia de Zamora (Castilla y León, España).

Localización
Alfaraz de Sayago es una localidad española ubicada en la provincia castellano y leonesa de Zamora. Dentro de la provincia, se encuentra situada en su extremo meridional, a 39 km de Zamora, 25 km de Bermillo de Sayago y 18 km de Ledesma.

La dehesa de Torremunt, lugar en el que se encuentra la ermita, es una extensa finca situada en el extremo occidental del municipio de Alfaraz. Esta propiedad contó con un núcleo principal de población, conocido como Casas Viejas de Torremunt, situado a escasos a 2 km en dirección noroeste de Alfaraz de Sayago. A lo largo de la Baja Edad Media se debió despoblar, habiendo llegado hasta nuestros días unos pocos edificios dispersos y deteriorados, junto con una ermita románica en avanzado estado de ruina.

El entorno de la ermita se corresponde con el típico paisaje adehesado con abundantes pastos y encinas centenarias, asentados sobre la penillanura sayaguesa. En sus inmediaciones es cotidiana la presencia de bóvidos pastando, pertenecientes a la ganadería de los propietarios de la finca.

Historia
Al margen de los inmuebles, también existen pruebas documentales que atestiguan la existencia de la población de Torremunt. El documento más antiguo es el Fuero de Ledesma de hacia 1161. Este documento jurídico, a la hora de fijar los límites del alfoz de la villa, menciona el lugar de "Torre de Unmum". Esta población, junto con otras como el Asmesnal, fue objeto de disputa entre las diócesis de Salamanca y Zamora durante el periodo 1167 y 1176, teniendo que mediar en la disputa el propio papa Alejandro III. Martín Viso identifica otro documento del  en el que sería mencionado en relación con las tercias de varios lugares de Sayago.

Torremunt continuaría su vida como una población más de Sayago hasta algún momento de la Baja Edad Media, época en la que posiblemente quedó despoblada. A comienzos del  la constancia documental de una visita parroquial alude a la existencia de esta ermita como perteneciente a Alfaraz, mencionando que anteriormente fue iglesia parroquial del lugar de Torredelmu.

Topónimo
El topónimo Torremunt podría derivar, según Martín Viso, de Torre de Vermudo. A lo largo de la historia se han recogido diversas variantes documentadas de esta localidad, entre ellas las de Torre de Unmun, Torremut, Torre del Mu o Torre de Vermuy.

Características

Ermita bajo la advocación de Santa María que en la antigüedad fue iglesia parroquial del despoblado de Torremut. Pertenece, al igual que su cementerio anexo, a la Diócesis de Zamora, aunque se encuentra ubicada en una dehesa de propiedad particular.

Hasta hace muy poco tiempo ha conservado en pie gran parte de los elementos estructurales románicos de su único cuerpo, probablemente del , aunque en el  fue objeto de varias intervenciones.

Al interior se accede a través de un pórtico con arco de medio punto. Las cubiertas de la nave son de armadura. En el exterior podían verse canecillos al muro norte, por la parte donde existen varias dependencias ganaderas adosadas.

De época muy posterior a las fábricas originales es la espadaña triangular –que sobresale por lo afilado del vértice de sus aguas- situada al oeste, y que alberga dos vanos con arcos carpaneles, uno el principal y otro de dimensiones reducidas en el ático.

El patrimonio mueble consta de varias piezas, entre ellas un calvario que pudo ser rescatado por la Diócesis de Zamora.

Referencias

Véase también
 Castillo del Asmesnal

Ermitas de la provincia de Zamora
Sayago
Torremunt
Arquitectura románica en la provincia de Zamora
Alfaraz de Sayago

Ermita de Santa María de Torremut


සද්ධාතිස්ස රජුගේ අවෑමෙන් ඔහුගේ දෙවැනි පුත් වු  තුලුන හෙවත් ථුල්ලත්ථනඅමාත්යන්ගේද සංඝයාගේද සම්මතයෙන් රාජ්‍යත්වයට පත්විය.එහෙත් එක් මාසයකට පමණ පසු ඔහුගේ සහෝදරයෙක් වු ලජ්ජිතිස්ස හෙවත් ලදෑතිස් නමැති වැඩිමහල් සොහොයුරා විසින් ථුල්ලත්ථන රජු මරාදමන ලද්දේය.

ථුල්ලත්ථන රජු


An Arthrostylidium canaliculatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Stephen Andrew Renvoize. An Arthrostylidium canaliculatum in nahilalakip ha genus nga Arthrostylidium, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arthrostylidium

Arthrostylidium canaliculatum


L'ouïezd d'Olonets (en ) était un ouïezd du gouvernement d'Olonets dans l'Empire russe.

Présentation
L'ouïezd d'Olonets était situé sur la rive ouest du lac Onega, voisin à l'ouest de la Province de Viipuri qui appartenait au Grand-Duché de Finlande.
Dans les autres directions, l'ouïezd de Petrozavodsk était bordé par d'autres ouïezds du gouvernement d'Olonets: l'ouïezd de Petrozavodsk au nord et à l'est, et l'ouïezd de Lodeïnoïe Pole au sud.

Le centre administratif de l'ouïezd était Olonets.
L'ouïezd comptait :

 Kotkatjärvi
 Mätässyvä
 Nekkula
 Riipuskala
 Tulemajärvi
 Vaaseni
 Vieljärvi
 Vitele

Démographie
Au recensement de l'Empire russe de 1897, l'ouïezd d'Olonets comptait 39 990 habitants.
Ils avaient pour langue maternelle , ,   et .

Références

Voir aussi

Liens externes

 comté d'Olonet. Atlas de l'Empire panrusse : Collection de cartes par I.K. Kirilov. Année de publication : 1722-1737
 Олонецкий уезд

Articles connexes

Ouïezd d'Olonets

Ouïezd d'Olonets


The Parts of Lindsey are a traditional division of Lincolnshire, England, covering the northern part of the county.  The Isle of Axholme, which is on the west side of the River Trent, has normally formed part of it.  The district's name originated from the Kingdom of Lindsey of Anglo-Saxon times, whose territories were merged with that of Stamford to form Lincolnshire.

Local government
When the English shires were established, Lindsey became part of Lincolnshire.  It, and each of Kesteven and Holland, acquired the formal designation of Parts of Lincolnshire.  Thus it became the Parts of Lindsey.

Lindsey was itself divided into three ridings: the North, West and South Ridings, which in turn were divided into wapentakes.  The West Riding covered the western part, including Gainsborough, Scunthorpe and Spital.  The North Riding covered the north-east, including Barton upon Humber, Caistor, Cleethorpes, Brigg, Grimsby and Market Rasen.  The South Riding covered the rest, in the south-east, including Louth, Mablethorpe and Skegness.  The point at which the Ridings all touched was somewhere near Lissington.

Lindsey, like the other parts of Lincolnshire, had long had a separate county administration (Quarter Sessions).  In 1889, this division was followed in the establishment of the administrative county of Lincolnshire, Parts of Lindsey, which had an elected county council.  Lincoln and Grimsby were independent county boroughs.

Within the rest of Lindsey there were various urban districts and rural districts, established by the Local Government Act 1894.  The rural districts were Caistor, Gainsborough, Glanford Brigg, Grimsby, Horncastle, Isle of Axholme, Louth, Spilsby, Welton.  A rural district of Sibsey also existed until 1936, when it was merged into Spilsby.

The administrative county of Parts of Lindsey was abolished on 1 April 1974 as a result of the Local Government Act 1972. Its area was divided between two new non-metropolitan counties: the northern area of Lindsey was placed in Humberside while the remainder passed to Lincolnshire. In 1996 the unpopular decision was all but reversed, in that Lincolnshire status was reinstated for the areas that had become South Humberside,  however the Lindsey name was not.

Lindsey was divided between six non-metropolitan districts, as follows

Present authorities

In 1996 these Humberside districts were re-grouped into unitary authorities; units which performed the duties of both county and administrative district.  One is North Lincolnshire (centred on Scunthorpe). This comprises the former districts of Glanford and Scunthorpe, as well as the Isle of Axholme which formed the southern part of Boothferry district.  The second is North East Lincolnshire, comprising the former districts of Great Grimsby and Cleethorpes.

The two unitary authorities represent the most urbanised part of traditional Lincolnshire.

References

Further reading
Russell, Reginald Charles (1965). A History of Schools and Education in Lindsey, Lincolnshire: 1800–1902. Lindsey County Council Education Committee.
Russell, Rex C. (1994). A History of School Teachers in Lindsey, Lincolnshire, c. 1800–1902. Barton-upon-Humber: Workers Education Association, Barton-upon-Humber Branch.
Wickstead, Arthur (1978). Lincolnshire, Lindsey: The Story of a County Council, 1889–1974. Lincolnshire and Humberside Arts.

External links
Map of Lindsey on Wikishire

Geography of Lincolnshire
History of Lincolnshire
Local government in Lincolnshire
Administrative counties abolished in 1974

ru:Линдси (Линкольншир)

Parts of Lindsey


Bosworthia, monotipski rod crvenih algi nesigurnog položaja unutar razreda Florideophyceae. Jedina vrsta je fosilna alga B. simulans

Izvori

Florideophyceae (incertae sedis)

Bosworthia


Et l'acier fut trempé (, Kak zakalyalas stal), est un téléfilm soviétique en six épisodes réalisé par  d'après le roman éponyme de Nikolaï Ostrovski en 1973.

Il a été créé à la télévision le  et la version cinématographique est sortie en 1975.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : Et l'acier fut trempé
 Titre original : Как закалялась сталь (Kak zakalyalas stal)
 Réalisation : Nikolaï Machtchenko
 Scénario : Alexandre Alov et Vladimir Naoumov
 Photographie : Aleksandr Ityguilov
 Direction artistique : Eduard Cheikine et Viktor Zhilko
 Montage : Aleksandra Goldabenko
 Son : Tatiana Nilova
 Musique : Igor Shamo
 Textes de chansons : Robert Rojdestvenski
 Pays d'origine :
 Production : Studio Dovjenko
 Durée : 369 minutes (6 épisodes)
 Format : Noir et blanc - 35 mm - Mono
 Genre : Film historique, film de guerre
 Date de sortie : 1973

Distribution
 Vladimir Konkine : Pavel Kortchaguine
 Natalia Saïko : Tonia Toumanova
 Mykhailo Holubovych : Artyom Kortchaguine
 Konstantin Stepankov : Fedor Zhoukhraï
 Antonina Lefti : Rita Oustinovitch
 Elza Radziņa : Irina Alexandrovna, rédactrice en chef du journal
 Lev Perfilov : Yarochevski
 Nina Matvienko : Valia

Notes et références

Liens externes

Film soviétique sorti en 1973
Film dramatique soviétique
Film historique soviétique
Film soviétique en noir et blanc
Film en russe
Film de Studio Dovjenko
Film sur la guerre civile russe
Adaptation d'un roman à la télévision

Et l'acier fut trempé (film, 1973)


Sabin Tambrea (; født 18. november 1984 i Târgu Mureș, Rumænien), er en tysk-rumænsk skuespiller. Han kendes fra bl.a. fra Pigerne fra Berlin og Jack the Ripper.

Filmografi
 2007-2008: Disneys Kurze Pause
 2008: Kai & Kira
 2009: Shakespeares Sonette
 2009: Polizeiruf 110 – Der Tod und das Mädchen
 2010: Kai apkabinsiu tave, Litauen
 2011: Die Unsichtbare
 2012: Ludwig II.
 2013: Tatort – Machtlos
 2013: Fliehkraft
 2013: Das große Heft
 2015: Jesus Cries
 2015: Ma folie
 2015: Nackt unter Wölfen
 2016: Pigerne fra Berlin (sæson 1)
 2016: Das Geheimnis der Hebamme
 2016: Tatort – Die Geschichte vom bösen Friederich
 2016: Der Athen-Krimi – Trojanische Pferde
 2016: Berlin Station
 2016: Strawberry Bubblegums
 2016: Jack the Ripper – Eine Frau jagt einen Mörder
 2016: Hey Bunny
 2016: Marie Curie'
 2017: Bella Block und das Böse 2017: Neben der Spur - Sag es tut dir leid
 2017: Der Mann aus dem Eis 2017: Rübezahls Schatz 2018: Pigerne fra Berlin (sæson 2)

 Udmærkelser
 2012: Bayerischer Filmpreis for Ludwig II. 2013: New Faces Award for Ludwig II. 2013: Daphne-Preis
 2013: Historical Filmfestival Waterloo for Ludwig II. 2013: Deutscher Filmpreis for Ludwig II.'' (nomineret)

Eksterne henvisninger

Referencer

Skuespillere fra Tyskland
Skuespillere fra Rumænien
Filmskuespillere fra Tyskland

Sabin Tambrea


Nubia Muñoz Calero (Cali, ) é uma cientista médica e epidemiologista colombiana, cuja pesquisa foi fundamental para estabelecer que a infecção pelo vírus do papiloma humano (HPV) é a principal causa do câncer do colo do útero, o que levou ao desenvolvimento de uma vacina capaz de prevenir 70% de todos os cânceres do colo do útero.

Biografia
Seu pai, um trabalhador rural em Cali, morreu de difteria quando ela tinha seis anos de idade. Foi a única de seus irmãos a ir para a universidade quando foi aceita na faculdade de medicina da Universidad del Valle, Valle del Cauca, especializando-se em patologia. Após a graduação obteve uma bolsa no National Cancer Institute em Bethesda, Maryland, Estados Unidos, com ênfase em patologia e virologia. Obteve um mestrado em saúde pública (epidemiologia do câncer) pela Universidade Johns Hopkins em Baltimore, Maryland.

Em 1969 associou-se à Agência Internacional de Pesquisa em Câncer (IARC) em Lyon, França, onde pesquisou cânceres formados devido a patógenos. Na década de 1980 liderou sua própria unidade no IARC, onde estudou a ligação entre o HPV e o câncer do colo do útero. Em 1995 foi fundamental na decisão do IARC de classificar os HPVs 16 e 18 como carcinógenos humanos do grupo 1.

Aposentou-se do IARC em 2001, mas continua trabalhando no Instituto Catalão de Oncologia em Barcelona e no Instituto Nacional do Câncer em Bogotá, onde é professora emérita.

Reconhecimento e prêmios
Grau honorário, Doutor em Ciências (D.Sc.), Universidade McGill
Medal of Honor da Agência Internacional de Pesquisa em Câncer
Canada Gairdner Global Health Award 2009
Prêmio Richard Doll 2008 da International Epidemiological Association
Charles Rodolphe Brupbacher Prize for Cancer Research 2009
2018 Prêmios Fundação BBVA Fronteiras do Conhecimento, categoria Cooperação e Desenvolvimento
Rumores de ter sido nomeada para o Nobel de Fisiologia ou Medicina em 2008

Pesquisadores do câncer
Mulheres epidemiologistas
Biólogos da Colômbia
Alunos da Johns Hopkins Bloomberg School of Public Health
Colombianos expatriados nos Estados Unidos
Naturais de Cáli
Pessoas vivas

Nubia Muñoz


Stema Sibiului este atestată din secolul al XIII-lea. Aceasta se compune dintr-un scut antic cu smalțul câmpului roșu. În acest câmp se află două spade încrucișate cu vârful spre talpa scutului, de argint, cu mănunchiuri de aur, care susțin prin garda lor o coroană foliată deschisă, de aur.
Spadele străpung împletit o trinchetă foliată cu foi de nufăr, cu vârful spre talpa scutului, toate de aur. Scutul este timbrat de o coroană murală cu șapte turnuri, de argint.

Istoric
Inițial stema Sibiului a fost identică stemei scaunului Sibiului, constând în două spade încrucișate. În secolul al XIV-lea a fost adăugat triunghiul foliat cu frunze de nufăr.

Stema Sibiului a fost utilizată și drept stema Transilvaniei într-un sigiliu din 1550.

Semnificație
 Spadele încrucișate cu vârful în jos semnifică, potrivit uzanței medievale, luarea în posesie a pământului, voința cetățenilor de a apăra municipiul și drepturile lor civice.
 Coroana foliată, numită în heraldica transilvăneană "corona regia", semnifică statutul de oraș liber regal, aflat pe fundus regius ("Pământul crăiesc").
 Smalțul roșu al scutului simbolizează autonomia locală constituțională.
 Trincheta foliată, semn al unității treimii, semnifică solidaritatea civică.
 Stema ca întreg simbolizează comunitatea sibienilor, iar aurul semnifică aspirația locuitorilor spre prosperitate.
 Coroana murală cu șapte turnuri indică rangul de municipiu reședință de județ.

Recepție
Stema Academiei Trupelor de Uscat din Sibiu a preluat în câmpul al treilea vechea stemă a Sibiului.

Galerie de imagini

Note

Legături externe

 Hotărârea nr. 1541/2002 privind aprobarea stemei municipiului Sibiu, județul Sibiu

Stemele municipiilor din România
Sibiu

Stema Sibiului


Arıburnu Cephesi, 25 Nisan 1915 tarihindeki Arıburnu Çıkarması ile başlayan ve 6 Ağustos 1915 tarihine kadar süren çarpışmaları kapsayan,  Çanakkale Savaşı'nın bir parçası olan cephedir. Bu tarihte Müttefik kuvvetlerce üçüncü bir cephe olarak açılan Anafartalar Cephesi ile birleşmiştir. Arıburnu Çıkarması, 25 Nisan 1915 günü Gelibolu Yarımadası'nın Ege Denizi sahillerinde, "Anzak Koyu" olarak bilinecek olan kumsal ve civarına Anzak Kolordusu tarafından yapılan çıkarmadır.

Çıkarma amacı
Müttefiklerin Çanakkale Seferi komutanı General Sır Ian Hamilton'un emrinde kullanabileceği kuvvet iki tümenli Anzak Kolordusu, 2 İngiliz tümeni ve bir Fransız tümenidir. Esas çıkarma sahili de Seddülbahir bölgesi olarak bilinen Gelibolu Yarımadası'nın güney ucudur. Ancak toplam mevcudu 75 bini bulan bu kuvvetin Seddülbahir sahillerindeki dar kumsallara çıkartılması olanaksızdır. Bu nedenle General Hamilton, Anzak Kolordusu için bir başka çıkarma sahili aramıştır. Bu sahil, Kabatepe'nin hemen kuzeyinden başlayan kumsal olarak belirlenmişti.

Eldek kuvvetin bir bölümünü farklı bir sahile çıkarmadaki amaç, bir yandan sahile çıkarılması gecikecek kuvvetleri bir an önce muharebeye sokmaktır. Diğer yandan da Anzak Kolordusu, asıl çıkarma bölgesinin daha kuzeyine çıkartılarak ileri harekâta geçecek ve Seddülbahir Cephesi'ni savunan Osmanlı kuvvetlerinin geri hatlarını saracaktır. Anzak Kolordusu'nun ilk hedefi Conk Bayırı - Kocaçimen Tepesi hattını ele geçirerek Maltepe yönünde ilerlemektir. Sonraki aşama, Alçıtepe'yi işgal etmiş olan Seddülbahir kuvvetleriyle birleşerek Kilitbahir platosuna taarruz edilecektir...

Çıkarma planı
General Sır Ian Hamilton'un savaş planında iki tümenli Anzak Kolordusu'nun çıkarma sahası Kabatepe ile Küçük Arıburnu arasındaki kumsal bölgedir.

Plana göre bu çıkarma bölgesindeki kuvvetin taktik hedefi, Conkbayırı-Kocaçimentepe (305 m.) hattında Maltepe yönünde ilerlemek, Eceabat'da Çanakkale Boğazı'na ulaşmak ve Seddülbahir Cephesi'ndeki Osmanlı kuvvetlerinin geri çekilme ve takviye hattını kesmektir.

Çıkarma yapacak Anzak Kolordusu Komutanı General William Birdwood'un planı; çıkarmaya müteakip, sahile ilk atılan örtü kuvvetinin, Kocaçimen – Conkbayırı – Kemalyeri – Kavak Tepe – Kabatepe hattını ele geçirmekti.

Çıkarma planı, olabildiğince fazla örtü kuvvetinin karaya atılması ve çok hızlı bir şekilde bu kuvvetin takviye edilmesini hedeflemektedir. Dört bin kişilik örtü kuvveti, Albay Sinclair  Mac Lagan komutasındaki 3. Avustralya Tugayı, 1. İstihkam Bölüğü ve bir sahra hastanesinin yarı mevcududur. (1915 yılının Temmuz ayına kadar Avustralya ve Yeni Zelanda ordularında tugay komutanlarının rütbesi albaydı)

Bu kuvvetinin karaya atılması üç kademede planlanmıştır. İlk adımda 1.500 kişilik bölüm, ardından da 1.250'şer kişilik iki bölüm karaya çıkarılacaktır. Bu kademelendirme, eldeki çıkarma filikalarının kısıtlı sayıda askeri karaya taşımaya olanak vermesindendir. Bu örtü kuvvetinin karaya atılmasının ardından 1. Avustralya Tümeni'nin tümü hızla çıkartılacaktır. Plana göre saat 09:00'a kadar üç tugay sahile atılmış olacaktır.

Çıkarma öncesinde yapılan hava keşifleri ve çeşitli kaynaklardan gelen istihbarata göre, sahilin hemen gerisindeki sırtlarda Osmanlı savunması çok güçlü değildir. Bu istihbarata göre çıkarma öncesinde hazırlık ateşi açılması çok gerekli değildir ve yapılmamasına karar verilmiştir. Hem gerekli değildir hem de çıkarmanın bir baskın etkisi yaratacak olması açısından çok avantajlıdır. Örtü kuvveti, Osmanlı'nın zayıf kuvvetlerini sahile hakim sırtlardan atarak hızlı bir şekilde bu sırtları işgal edecekler ve Osmanlı karşı taarruzlarını karşılayabilecek şekilde tahkim edeceklerdir. Çıkarmanın ve çıkarmanın taktik hedefinin sağlanabilmesi için bu zorunludur.

Bu çerçevede örtü kuvvetini oluşturan 1. Avustralya Tümeni'nin 3. Tugayı, Conkbayırı'ndan Kabatepe'ye kadar uzanan sırtı ele geçirmekle görevlidir. Hemen ardından sahile çıkacak olan 2. Avustralya Tugayı ise Kocaçimen Tepe'den Balıkçı damları'na kadar olan kesimi tutarak çıkarma sahilinin sol kanadını tutacaktır. 1. Avustralya Tümeni'nin 1. Tugayı ise ihtiyat olarak tutulacaktır.

Osmanlı savunma düzeni
Arıburnu Cephesi de Seddülbahir Cephesi gibi Albay Halil Sami Bey'in 9. Tümeni'nin savunma bölgesidir. Albay Halil Sami Bey, bu bölgede Yarbay Mehmet Şefik Bey komutasındaki 27. Alay'ı görevlendirmiştir. Alay'ın mevcudu iki bin kadardır. Yarbay Mehmet Şefik Bey, Mareşal Sanders'in savunma düzeni gereği emrindeki 2. Tabur'u kıyıların gözetleme ve savunması için yaymış, diğer iki taburunu Eceabat'ın batısındaki zeytinliklerde konuşlandırmıştır. Bölüğün ağır makineli tüfek bölüğü (dört tüfek) buradadır. 2. Tabur, Azmakdere – Çamtepe arasındaki 12 km.lik bir kıyı şeridine yayılarak düzenlenmiştir ve bir tabur için fazlasıyla uzundur. Yarbay Mehmet Şefik Bey, Tabur Komutanı Binbaşı İsmet Bey'e verdiği emirlerle, taburun üç bölüğünü tüm sorumluluk bölgesindeki kıyılara yayarken dördüncü bölüğü Kabatepe'nin 1,5 km. doğusunda ihtiyata almıştır. Tabur karargâhı da buradadır ve Alay karargâhı ile telefon bağlantısı vardır. Bölükler kuzeyden güneye doğru 8., 7. ve 6. bölüklerdir ve sahillere takımlar halinde, yer yer manga düzeyinde yayılmıştır. Taburun görev bölgesinde 9. Tümen'in üç topçu bataryası bulunmaktadır. Bir dağ bataryası olan 7. Batarya, Kanlısırt üzerinde bulunmaktadır ve Kabatepe kıyılarını kuzeyden yan ateşi altına alacak şekilde konuşlandırılmıştır. Diğer iki batarya ise Kabatepe'nin doğu yamaçlarında bulunmakta ve ateş bölgesi Kabatepe kuzeyindeki kumsal ve Arıburnu sahilleridir.

İhtiyatın özellikle Kabatepe gerisine alınması ve bataryaların ateş yönlerinin ayarlanma şekli, Alay Komutanı'nın bu bölgeye verdiği önemi göstermektedir. Kabatepe'nin hemen kuzeyinde,  bir çıkarma harekâtı için çok uygun, 1 km. uzunlukta bir kumsal bulunmaktadır. Buraya yapılacak bir çıkarma harekâtı, Yarımada'nın derinliklerine doğru yelpaze gibi yayılmak konusunda olanaklara sahip olurdu. Alay Komutanı'nın öngörüsü son derece yerindedir.  Gerçekte Anzak Kolordusu'nun planlanan çıkarma kumsalı burasıydı. Akıntı nedeniyle bu bölgenin 1.5 km. kadar kuzeyine, daha sarp kıyılara çıkmışlardır ama, bu yüzden daha zayıf bir direnmeyle karşılaşmışlardır. Çıkarma yapılan bölgede iki manga güçünde bir Osmanlı kuvveti bulunmaktadır.

Taburun 8. Bölük Komutanı, 25 Nisan gecesinin ilk saatlerinde açıklarda bazı belirsiz karaltılar gözlemiş, durumu geriye bir haberci göndererek Tabur Komutanı'na rapor etmiştir. Tabur komutanı ise telefonla 27. Alay karargâhına bildirmiştir. Alay Komutanı Yarbay Mehmet Şefik Bey, telefonla 9. Tümen Komutanlığı'ndan emir talep etmiştir. Tümen Komutanlığı'ndan saat 05:45'te ileri hareket için emir gelmiştir. Arıburnu sahillerinde bir çıkarma hareketi beklenmesi gerektiği yönündeki haberlerin Tümen Komutanlığı'na ulaştığı sıralarda, Seddülbahir'deki çıkarma hareketleri başlamıştı. Tümen Komutanlığı'nın 27. Alay'a ileri hareket emri vermesindeki gecikme bu nedenle idi.

Çıkarma
İlk çıkarma dalgası akıntı nedeniyle hedeften saptı, planlanan yerin 1.500 m. kuzeyine, yani Arıburnu sahiline-sonradan Anzak Koyu olarak adlandırılan koy-yanaştı. Hata, sahile yaklaşılırken fark edilmiş, daha kuzeye düşmemek için yapılan manevra da düzensizliğe yol açmıştı, bölükler birbirine karışmış olarak sahile çıkmışlardı. Bu düzensizliğin üstüne, sahile 50 m. yaklaştığında Osmanlı gözcü müfrezesinin ateşiyle karşılanmıştı. Sonuçta örtü kuvvetinin ilk dalgasını oluşturan kıtalar, 48 filika ile saat 04:25'te sahile karışık bir halde çıkmışlardır. İkinci dalga saat 04:40'ta sahile çıkmaya başladığında karışıklık daha da artmıştı. Örtü kuvvetini oluşturan 3. Avustralya Tugayı'nın üç taburunun eratı birbirine karışmış durumda idi.

Savunmanın kuzey kesiminde, Balıkçı Damları denen bölgede, sahile yaklaşan filikalara 8. Bölük'ün 1. Takımı ateş açmıştır. Filikalardaki bir bölükten 100 kişi ölmüş, sahile çıkabilen 40 kişiden sağ kalabilen 18 kişi güney yönünde çekilmiştir.

Anzak ileri harekatları ve Osmanlı savunması

Çıkarmanın hemen ardından örtü kuvvetinin ilk kademesini oluşturan 1.500 kişilik kuvvet, üç kol halinde ilerlemeye başlamıştır. Soldaki kol Yükseksırt – Serçetepe - Kocaçimen, merkezdeki kol Merkeztepe - Kanlısırt, ve üçüncü kol da Yeşiltarla - Kabatepe hattında ilerlemiştir.

Çıkarma sahilinin kuzey kesiminde ilerleyen kol, Serçetepe sırtı ve Cesarettepe'deki Osmanlı postalarını atarak bu tepeleri işgal etmek için ilerlemişlerdir. 12. Tabur komutanı Albay Clarke'ın yönettiği bu harekâtla, Albay Clarke'ın da aralarında bulunduğu kayıplara karşın bu sırtlar işgal edilmiştir. Balıkçı damlarındaki Osmanlı müfrezesi, ileri hareketi sürdüren bu üç bölüğü geri püskürtmüştür. Ancak takım, savunmanın merkez kesimini geri atan Anzak birliklerinin Cesarettepe üzerinden kuzeye akması üzerine mevzilerinden çekilmiştir. Zaten takımın cephanesi de bitmek üzeredir. Takım komutanı, elinde kalan iki manga kadar askerle Conk Bayırı yönünde çekilmeye karar vermişti. Bu iki manga asker, günün ilk saatlerinde Düztepe – Conk Bayırı hattında ilerleyen Anzak kollarına ateş açarak ileri hareketi durdurmaya çalışmıştır. Cephanesi biten müfreze, daha sonra Conk Bayırı yönünde çekilmiştir. Kurmay Yarbay Mustafa Kemal Bey'in Conk Bayırı'nın düşmesini önlemesi sırasında onun komutasına girecektir.

Savunmanın merkez kesiminde, sahilden ilk açılan ateş, Küçük Arıburnu ve Büyük Arıburnu arasındaki kıyıdaki iki mangalık müfrezedir. Sahile yanaşan istimbotların uğultusu üzerine alarma geçmiş, filikaları kıyıya yanaştıkları anda hep birlikte ve yoğun bir ateşle karşılamışlardır. Gerçekte manga erleri geç ateş açmışlardır. Filikalar henüz deniz üzerindeyken ateş açılmış olsaydı daha ağır kayıp verdirilecekti. Filikaların böylece sahile sürekli asker çıkarması sonunda bu iki manga geri çekilmiştir. Anzak örtü kuvvetlerinin ilk kademesi kıyılara indikten sonra ileri hareketlenmiştir. Sahilin hemen gerisinde ve sahile hakim konumdaki Haintepe'deki bir takım kadar olan Osmanlı müfrezesi, iki yandan sarılana kadar mevzilerinde kaldı. Müfrezeden, ancak birkaç er, yaralı komutanlarını taşıyarak geri çekilebildiler. 8. Bölük Komutanı, ihtiyattaki 3. Takım'la birlikte ileri çıkarak daha gerideki Cesarettepe – Yükseksırt hattını tutmuştur. Bir süre bu bölgeye olan taarruzları karşılamışlardır. Fakat daha sonra bir Anzak taburunun taarruzu ile Cesarettepe kuzeyinden ilerleyen Anzak birlikleri arasında kalmıştır. Bölük ve Tabur Komutanlarının yaralanması ve kuşatma tehlikesi üzerine Takım'dan sağ kalanlar geri çekilmişlerdir. Çıkarma bölgesinin merkez kesimini savunan bu birliğin de çekilmesiyle Anzak birliklerinin Conk Bayırı yönünde önü açılmış oldu.

Savunmanın güney kesiminde, Keltepe'yi tutan 7. Bölük'ten bir takım kadar Osmanlı kuvveti, saat 05:00 e kadar Anzak kuvvetlerinin ilerlemesini karşılamıştı. Ancak bu saatte üç Anzak bölüğü taarruzu, takımı geri atmıştır. Anzak birlikleri serbest buldukları Kanlısırt üzerine yayıldılar ve buradaki 7. Dağ Bataryası'nı baskına uğratarak üç topu ele geçirdiler. Batarya erleri, atların açılan ateşle yaralanması ya da ölmesi yüzünden toplardan ancak birini kaçırabilmişlerdir.

Hemen ardından Kabatepe'yi işgal etmekle görevli üç bölük de Kanlısırt'ın güney uzantısındaki Osmanlı siperlerini, subaylarının tümünün yaralanmasına karşın işgal etmiştir. Albayraksırtı – Süngübayırı hattını tutmakta olan 7. Bölük'ün diğer unsurları bu üç bölüğün Kabatepe yönündeki ileri hareketini durdurmayı başarmıştır. Tabur'un, Kabatepe'nin 1,5 km. doğusundaki ihtiyattaki 5. Bölük'ü de Topçular sırtı güneyinden ilerlemekte olan Anzak taburunu karşılamıştır. Bu Bölük ve 7. Bölük'ün sağ kanadındaki takım, Anzak birliklerinin Kabatepe yönündeki ilerlemesini durdurmuş, Kanlısırt'dan ileri geçmesini engellemişlerdir.

Gün ağardığında, saat 05:00 dolaylarında Osmanlı topçu bataryaları ile Birleşik Donanma topçusu  ateşe başlamıştır. Çıkarma planında öngörülen topçu bataryaları sahile alınamamıştır. Öğleden hemen sonra, sahilde ve ileri hatlarda bataryaların yerleştirilmesi için alan bulunamadığı için, bu bataryaların sahile çıkartılması ertelenmişti. Çıkarma günü akşamına kadar Anzak birlikleri kara topçusu desteği göremediler. Fakat deniz topçusu, sahillere iyice yanaşarak Osmanlı mevzilerini ve yaklaşma hatlarını yoğun bir biçimde ateş altına alabilmiştir. Kabatepe ve Palamutluk sırtlarındaki Osmanlı bataryaları, sahile yanaşan filikalara yönelik ateşe gün ağardığında başlamıştır. Özellikle Kabatepe'deki batarya, çıkarma sahilini ateş alanı olarak seçmiştir. Sahile asker ve malzeme taşıyan teknelere yönelen ateş, çıkarmanın programdan bir hayli sapmasına neden olmuştur. Bu gecikmenin de etkisiyle sahile çıkarılan bölükler bekletilmeden ileri hatlara sürülmüş, ancak böylece dört taburlu 3. Avustralya Tugayı, istihkam personeli ve seyyar hastane sahile yerleşebilmiştir. Bununla birlikte günün ilerleyen saatlerinde çok başka nedenlerle de çıkarma işlemlerinde gecikmeler yaşanmıştır. Akşam üstüne doğru, saat 17:00 dolaylarında 1. Avustralya Tümeni Karargâhı'nda gece tüm mevzilerin tahliyesi olasılığı üzerinde düşünülmekteydi. Sahil boyunca bu yönde çeşitli söylentiler yayılmaktaydı. Bazı Anzak taburlarının savaş ceridelerinde bu konu yer almaktadır. Bu yüzden asker çıkartmak için demir yerlerine yanaşan bazı filikalardaki birliklerin sahile çıkışları 23 saate yakın bir süre bekletilmiştir.

Saat 05:00 dolaylarında sahile çıkan 3. Avustralya Tugayı ve örtü kuvveti komutanı Albay Sinclair  Mac Lagan, çıkmakta olan kıtaları sol kesimdeki Kılıçbayır yönündeki ileri harekâtı desteklemek için yönlendirmektedir. Gerçekten Kılıçbayır önemli bir yükseltidir. Öncelikle, çıkarma sahilinden Kocaçimen tepe yönünde ilerlenebilecek tek hattın üzerindedir. Ayrıca bu bölgeden güneye doğru uzanan sırtların güvenliği açısından da Kılıçbayır stratejik konumdadır. Çıkarma bölgesinin merkez kesimi olan bu sırtlarda Osmanlı gözcü mangalarının ısrarlı ateşi Anzak birliklerinin ilerlemesini büyük ölçüde yavaşlatmaktaydı.

Saat 07:00 dolaylarında çıkarma sahilinin güney (sağ) kanadında Kanlısırt tümüyle Anzak birlikleri tarafından işgal edilmişti. Bu saatte Albay Sinclair Mac Lagan, Kanlısırt'ın batı kenarı boyunca, Merkez tepeye kadar siper kazılması talimatı vermiştir. Oysa örtü kuvvetine verilen görev, daha doğudaki Top sırtının da işgal edilmesiydi. Birliklerin dağınık olması dolayısıyla Mac Lagan, bu hatta ilerlemeyi sakıncalı bulmuştur.

Aynı saatlerde çıkarma sahilinin diğer kesimlerinde de ilk sıradaki sırtlar Anzak birliklerince ele geçirilmişti. Sayıca az Osmanlı gözcü kuvvetleriyle girişilen çatışmalar Anzak birliklerinde ciddi kayıplara neden olmaktadır. Özellikle ateş hattındaki bölüklerde subayların çoğu yaralanmıştır. Buna karşın Conkbayırı'nın hemen güneybatısından çıkarma sahilinin güney kenarındaki Kabatepe'ye (Kabatepe hariç) kadar uzanan sırt ve tepeler ele geçmiştir. İleri çıkmış olan müfrezelerden birinin bulunduğu sırttan, 5,5 km. doğudaki Çanakkale Boğazı görülebilmekteydi.

Örtü kuvvetinin tümü karaya atılmış ve Osmanlı kuvvetlerinin kayda değer bir direnişi görülmemişti. Sırtlardaki Osmanlı direnişi, ileri harekâtı yer yer engelliyor, genel olarak geciktiriyordu ama sahili tehdit edecek bir harekât gösteremiyordu. General Sır Ian Hamilton da dahil olmak üzere Müttefik komutanlar, çıkarmanın bir baskın olarak amacına ulaştığına karar vermişlerdir. Osmanlı tarafında, çıkarmada görevli destroyerlerin demir yerlerine yönelik seyrek topçu ateşi ve zayıf gözcü birliklerin ateşinden başka bir direnme olmamaktadır. Osmanlı'nın, bölgede çıkarmayı karşılayacak bir kuvveti olmadığı anlaşılmıştı. Zaten sırtlardaki Osmanlı direnişi, tek bir tabura bağlı dağınık unsurların, cephaneleri yettiği kadar sürdürebildikleri bir direnmedir.

Buna karşın sırtlarda yer yer süren çatışmalarda kayıplar artmakta, sahile yağan takviye talepleri karşısında çıkan tüm birlikler derhal ateş hattına gönderilmektedir, sahilde ihtiyat tutulamamaktadır. Oysa, 1. Avustralya Tümeni'ni oluşturan üç tugaydan biri, plan gereği sahilde ihtiyat olarak tutacaktı. Çıkarma, zorluklara karşın aralıksız sürmektedir. Albay Sinclair Mac Lagan, bir Osmanlı karşı taarruzundan endişe duymaktadır. Özellikle sağ kanatta Kanlısırt taraflarında bir Osmanlı karşı taarruzunun her an gerçekleşebileceği düşünülmektedir.

Osmanlı karşı taarruzları
General Liman Von Sanders'in, ana kuvvetleri geride ihtiyat olarak tutmak şeklindeki stratejisi gereği olarak Osmanlı kuvvetleri Anzak çıkarmasına ve ileri harekâtına ilk anda etkili bir tepki gösterememişlerdir. Osmanlı tepkisi, ancak gerideki asıl kuvvetlerin cepheye sürülmesi ile gerçekleşecektir. Arıburnu bölgesinde Anzak çıkarması başladığında, Gelibolu Yarımadası'nın güney ucundan sorumlu 9. Tümen, Seddülbahir Cephesi'ndeki beş kumsalda yapılan çıkarma hareketlerini karşılamak durumundaydı. Tümen komutanı Albay Halil Sami Bey, ihtiyattaki 26. Alay'ı Seddülbahir Cephesi'ne, 27. Alay'ın ihtiyattaki iki taburunu da Arıburnu Cephesi'ne aktarmıştır. 27. Alay'ın 2. Tabur'u, geniş bir cephede yayılmış bulunmaktaydı.

Öğleden önceki taarruzlar

Çıkarmanın başlamasından ve Seddülbahir'deki çıkarma bölgelerine gerekli kıt'a kaydırmaları yapıldıktan sonra 9. Tümen Komutanı Albay Halil Sami Bey, kendisine bağlı 27. Alay'ın yedekteki iki taburuna, Kabatepe yönünde hareket ederek taarruz emri vermişti. Bu emir saat 05:45'te telefonla verilmiştir. 27. Alay komutanı Yarbay Mehmet Şefik (Aker) Bey, zaten hazır beklemektedir. İki kol halinde ilerlenilirken cepheden çekilen yaralı askerlerden sahildeki durum hakkında bilgi alınmıştır. Alay komutanı, Kemalyeri – Merkeztepe hattından taarruz etmeye karar vermiştir. İlk hedef Kılıçbayırı – Merkeztepe – Kırmızısırt – Kanlısırt hattıdır. Bu taarruz hattı, yaklaşık 2. km.lik bir hattır. Alayın 3. Tabur'u sağda Kılıçbayırı – Merkeztepe, 1. Tabur'u ise –bir bölük eksik- solda Kırmızısırt – Kanlısırt hattıdır. Bir bölük de ihtiyata alınmıştır. 27. Alay'ın iki taburu iki saatlik ve 10 km.lik bir yürüyüş ardından saat 08:00 dolaylarında Kırmızısırt'ın, Kanlısırt'ın ve Mersinsırtı'nın doğu eteklerindeki Anzak ileri unsurlarına taarruz etmiştir. Hiçbir taarruz hazırlığı yapmadan, yürüyüş kollarından açılarak girişilen bu taarruzla Anzak ileri unsurları belirtilen hatta kadar geri atılmıştır. Bu hattın batı kenarlarında, yaklaşık bir saattir örtü kuvvetleri komutanı Albay Sinclair Mac Lagan'ın talimatıyla siper kazılmaktaydı ve tahkim edilmekte idi. Taarruza başlanırken Alay Komutanı, Ordu ihtiyatındaki 19. Tümen karargâhı'na bir haberci göndermişti. Gönderilen metinde, hareket tarzı hakkında bilgi verilmekte ve "Düşman Arıburnu sırtlarını işgal etmiştir. Arıburnu sırtlarıyla Kocadere batısındaki sırtlardan taarruza başlıyorum. Kocaçimen'i 19. Tümen vasıtasıyla tutmanızı rica ederim." denilmekte idi. Gerçekte 19. Tümen Komutanı Kurmay Yarbay Mustafa Kemal Bey, saat 07:00'den hemen sonra 57. Alay ve bir dağ bataryası ile bu yönde harekete geçeceğini 3. Kolordu Komutanlığı'na bildirmişti. 27. Alay taarruzu ilerlerken saat 09:30 dolaylarında Albay Sinclair Mac Lagan'ın ileri sürdüğü 9. Tabur birlikleri ise Osmanlı'nın yoğun ateşi altında erimişti. Taburların taarruzu aradaki Anzak müfrezelerini atarak saat 11:30'da Merkeztepe, Kırmızısırt ve Kanlısırt'a taarruz edecek konuma gelmişlerdir. Kısa bir hazırlıktan sonra bölükler taarruza geçmişlerdir. Aynı sıralarda kuzeyde 57. Alay'ın Conk Bayırı'ndan aşağı doğru aktığı görülmüştür.

Sağ kanatta taarruz eden 3. Tabur'un iki bölüğü Mersinsırtı'nı işgal ettikten sonra Alay Komutanı'nın emriyle burada savunmaya geçmiştir. Bunda amaç, 57. Alay'ın kendi hizalarına gelmesini beklemektir. Böylece her iki Alay arasındaki geniş boşluğun kapanması sağlanacaktır. Taburun diğer bölüğü Kırmızısırt'a taarruz etmiştir. 1. Tabur ise tümüyle Kanlısırt'a taarruz etmiştir. Alay Komutanı'nın emirleri bu şekilde olmasına karşın 3. Tabur Komutanı Yüzbaşı Halis Bey, emrindeki iki bölüğü, Merkeztepe ile Bombasırtı aralığından ileri sürmüş, 180 rakımlı tepenin güney yamaçlarına yerleşmiştir. Bu konumda müfreze, hem 57. Alay karşısındaki, hem de Merkeztepe batısındaki Anzak birliklerinin gerisine düşmektedir. Önündeki araziyi ve Anzak kuvvetlerinin konumunu inceleyen Tabur Komutanı, bu taktik avantajı görerek hareketini bu noktaya kadar sürdürmüştür. Bu kısa ileri hareket, Osmanlı birliklerinin taarruzları açısından oldukça yarar sağlamıştır. Anzak örtü kuvvetleri komutanı sahilden içlere ilerleyen takviye kıt'alarının önemli bir kısmının diğer bölgelerden çekerek buraya sürmek zorunda kalmıştır. Anzak birlikleri, iki Osmanlı alayının temas noktası olan ve taarruz eden iki Alay arasında bir menteşe gibi çalışan bu iki bölüğe karşı üç koldan taarruzlar tekrarlamış, ancak bölükleri yerinden atamamıştır. Kolundan aldığı yarayla aşırı kan kaybeden Tabur Komutanı, erata mevzilerini kesinlikle terk etmeyeceklerini emrederek sargı yerine gitmiş, komutayı Tabur Katibi Muharrem Vehbi Bey'e bırakmıştı. Tüm subaylar şehit ya da yaralı olduğundan komutayı devredecek subay bulunmamaktaydı.

9. Tümen Komutanı Albay Halil Sami Bey, kendisine bağlı 27. Alay'ın yedekteki iki taburunu Kabatepe yönünde harekete geçirirken Ordu ihtiyatı 19. Tümen Komutanı Yarbay Mustafa Kemal Bey'e başvurmuş, tümenden bir taburla 27. Alay'ın takviyesini istemiştir. Arıburnu'nda çıkarmanın başladığı raporunu ve Albay Halil Sami Bey'in mesajını alan Yarbay Mustafa Kemal Bey, 5. Ordu Komutanı Mareşal Sanders'le temas kuramamaktadır. Mareşal Sanders, Gelibolu'daki karargâhtan ayrılmış, asıl çıkarmayı beklediği Saros Körfezi bölgesine gitmiştir. Yarbay Mustafa Kemal Bey'e göre asıl tehlike Kabatepe'de değil, Albay Halil Sami Bey'in sorumluluk alanı dışında kalan Kocaçimentepe bölgesindedir. Gelibolu Yarımadası'nın Saros kıyılarından sonraki en dar bölümündeki bu en yüksek arazi, Arıburnu'ndaki çıkarma sahasına da oldukça yakındır. Anzak birlikleri bu tepeyi ele geçirdikleri takdirde zorlanmadan Çanakkale Boğazı kıyılarına inebilecek ve hem kendi tümeninin hem de Seddülbahir ve Arıburnu Cephelerinde çarpışmakta olan 9. Tümen'in geri bağlantısını kesecektir. Bu, cephenin bütünüyle çökmesi demektir. Buna karşın 19. Tümen, Ordu ihtiyatıydı ve ancak 5. Ordu Komutanı emriyle harekete geçebilirdi. Tümen olarak, 5. Ordu'nun tüm savunma bölgesi için görevliydi ve Ordu Komutanı'nın emriyle gerek görülen herhangi bir bölgede görevlendirilecekti. Ayrıca Yarbay, Ordu sorumluluk bölgesi içinde olan Saros Körfezi ve Anadolu yakası hakkında hiçbir bilgi alamamaktadır. Dolayısıyla tümenine nerede gerek olacağı konusunda bir öngörüde bulunamamaktadır.  Buna karşın, Arıburnu çıkarmasına taarruz edecekmiş gibi gerekli düzenlemeleri yapmıştır.

Yarbay Mustafa Kemal Bey, Conkbayırı yönünde ilerleyen bir tabur kuvvetindeki Anzak birliğine karşı bir tabur sürerek 27. Alay'ın sağ kanadını örtmenin yeterli olmayacağını, tehdidin çok daha ciddi olduğunu görmektedir. Öncelikle emrindeki süvari bölüğünün Kocaçimen Tepe'ye intikalini emretmiştir. Bu bölük, tümen bölgeye ulaşana kadar her ne pahasına olursa olsun tepeyi korumakla görevlidir. Bununla yetinmeyerek, üst komutanıyla temas kuramamasına karşın, tüm sorumluluğu üstlenmiş ve saat 08:00 dolaylarında tümenine bağlı 57. Alay ve bir topçu bataryası ile birlikte Kocaçimen Tepe'ye hareket etmiştir. Alaya Kocaçimen Tepe'de dinlenme molası veren yarbay, sahili görebilmek için Conkbayırı yönünde ilerlemiştir. Bu bölgede Düztepe yönünden çekilmekte olan bir grup askerle karşılaşmıştır. Bunlar, Balıkçı damları bölgesinin gözetlenmesi ve savunulmasında görevli 27. Alay'ın iki mangalık unsuruydu. Bu birliği süngü taktırarak siper aldıran Yarbay, 57. Alay'a derhal Conkbayırı'na gelmeleri emrini göndermiştir. Askerin siper alması, onları Conkbayırı yönünde izlemekte olan Anzak birliklerinin de siper almasına neden olmuş, bu durum Osmanlı tarafının Conkbayırı'nda mevzi tutması için kritik zamanı kazandırmıştır. Saat 10:00 sularında 57. Alay'ın iki taburu (diğer tabur ihtiyatta tutulmaktadır), Conkbayırı'ndan güney batı yönünde akmaktadır. Düztepe'nin denize bakan yamaçlarındaki Anzak birlikleri, bu ilerleyiş karşısında geri çekilmişlerdir. Kılıçbayır'ı takviye için ilerleyen bir Anzak taburu da ateş yiyerek dağılmış ancak bir bölük Kılıçbayır'a ulaşmıştır. 57. Alay'ın tüm bu taarruzu Müttefik donanmasının ateşi altında gerçekleşmiştir. Yarbay Mustafa Kemal Bey'in bölgeye intikal ettirdiği bir topçu bataryası, 57. Alay'ın ileri harekâtını ve çıkarma sahilinin sürekli olarak ateş altında tutarak taarruzu desteklemiştir.

Conkbayırı'ndan Düztepe yönünde taarruzlarını sürdüren 57. Alay, Kılıçbayır'ı tutmayı başarmıştır. Bu sırt, Arıburnu Cephesi savaşları boyunca stratejik önemini korumayı sürdürecek bir nokta olarak önemlidir.

Kocaçimen Tepe – Conkbayırı – Düztepe sırtlarında Anzak ilerleyişinin durdurulduğuna karar veren Yarbay Mustafa Kemal Bey, komutası altındaki 19. Tümen'in tüm kuvvetlerini bu ateş hattına sürmek üzere Maltepe'deki Tümen Karargâhı'na dönmüştür. Karargâhta karşılaştığı 3. Kolordu Komutanı Esat Paşa'ya kararını anlatmıştır. Esat Paşa, bu kararı onaylamış, Albay Halil Sami Bey'in 27. Alay'ını da Yarbayın komutası altına vermiştir. Esasen 19. Tümen, ordu ihtiyatıdır, ancak Mareşal Sanders'le halen temas kurulamamış olması nedeniyle Esat Paşa, kendi inisiyatifini kullanarak tümeni komutası altına almış ve görevlendirmiştir. Bu görevlendirme tümenin, tümen komutanı Yarbay Mustafa Kemal Bey'in emir ve komutasına bırakılması şeklindedir. Bu tarihten itibaren 16 Mayıs 1915 tarihine kadar Yarbay Mustafa Kemal Bey, Arıburnu Kuvvetleri Komutanı olarak görev yapmıştır. Kurmay Yarbay Mustafa Kemal Bey, Anzak Koyu çıkarmasını karşılamış, durdurmuş ve sonrasında sahilede sabitlemiştir. Arıburnu Kuvvetleri Komutanı olarak bu bölgede ulaştığı hatlar, savaşın sonuna kadar pek değişmemiştir.

Saat 11:00 dolaylarında Osmanlı karşı taarruzları sonucunda Conkbayırı, Kanlısırt, Kabatepe gibi, çıkarma sahiline hakim yükseltiler Osmanlı'nın kontrolüne geçmiştir. Osmanlı 27. Alay'ının Kanlısırt taarruzu, Anzak ilerlemesini durdurmuştur ama cephenin en kritik kesimi Conkbayırı'dır. Yarbay Mustafa Kemal Bey'in emriyle Osmanlı 57. Alayı'nın Conkbayırı üzerinden giriştiği taarruz, Arıburnu Cephesi'nin, son tahlilde Çanakkale Savaşı'nın kaderini belirlemiştir. Ancak 57. Alay'ın Conkbayırı – Düztepe hattında giriştiği taarruz öylesine ani olmuştur ki, General Birdwood'un Anzak karargâhı, Osmanlı taarruzlarıyla bu bölgedeki durumun tehlikeli hale gelmekte olduğunu ancak saat 10:30 dolaylarında öğrenebilmişlerdi. Esasen Albay Sinclair Mac Lagan, çıkarma sahilinin kuzey kesimi (sol) olan bu bölgeyi güvenli buluyor, asıl tehlikeyi Kanlısırt dolaylarında görüyordu. Ne var ki saat 10:30 dolaylarında bu bölgedeki birliklerin Osmanlı taarruzlarıyla geri atıldığı anlaşıldı. Eldeki kuvvetler bu bölgeye kaydırılmaya çalışıldı ancak, neredeyse sahile çıkmış olan tüm asker zaten ateş hattına sürülmüş bulunmaktaydı. Sahile asker çıkartılmasına hız vermek için, topçu bataryalarının sahile indirilmesi öğleden sonraki saatlerde Anzak Kolordu Komutanı General Birdwood tarafından verilen bir emirle durdurulmuştu. General Birdwood, asker çıkartılmasına öncelik verilmesinin, mevzilerin tutulabilmesi için tek çıkar yol olduğu için bu emri vermiştir.

Öte yandan gemilerin demir yerleri Osmanlı topçusunun ateşi altındaydı ve sahilde topçu bataryalarının çıkartılması için yeterli alan yoktu. Bir tek batarya saat 09:00 öncesinde karaya çıkmış, ama saatlerce bu bataryaya uygun bir mevzi bulunamamıştır. Tam da uygun bir yer bulunduğunda, çıkarma bölgesinin güney kesiminde (Kanlısırt'ın batı yamaçlarında) mevzi almaya çalışırken Conkbayırı yönünden (çıkarma alanının ters köşesinden) açılan Osmanlı topçu ateşiyle imha olmuştu.

Kılıçbayır yönüne sevk edilen Avustralya birlikleri, bölgeye ulaşır ulaşmaz muharebeye sürülmektedir. Çünkü Osmanlı'nın sırtlardan aşağı akıp cephe hattını kırmaları an meselesi olarak görünmektedir. Bu şekilde parça parça muharebeye sokulan Avustralya birlikleri de sonuç elde edememekte, her takviye kıta ile sağlanan ileri hareket, şiddetli ateş karşısında geri çekilmek zorunda kalmaktadır. Üstelik öğleden hemen sonra Conkbayırı yönünden ateşe başlayan bir Osmanlı top bataryası Kılıçbayır'ı ateş altına almıştı. Sonuçta Kılıçbayır hattındaki Anzak birlikleri arasında komuta iyice zayıfladı. En nihayet saat 16:00'dan hemen sonra Osmanlı'nın Kılıçbayır'ın her iki yanından giriştikleri taarruz saatlerdir ateş altındaki ve subaylarının çoğunu kaybetmiş Anzak birliklerini dağıtmıştır.

Öğleden önceki taarruzlarda 57. Alay, bir taburunu ihtiyatta bırakarak iki taburla taarruz etmiştir. Dolayısıyla öğleden önceki Osmanlı karşı taarruzları, 27. ve 57. Alayların ikişer taburu (dört tabur) ve bir Alay ile sürdürülmüştür.

Öğleden sonraki taarruzlar

Öğleden hemen sonra Kurmay Yarbay Mustafa Kemal Bey, 57. Alay'ı, ihtiyattaki taburu da taarruza sürerek takviye etmiştir. Kısa süre sonra bölgeye ulaşan 72. Alay'dan bir tabur ek olarak ileri sürülmüştür. iki taburla güçlendirmesi ardından Alay'ın ileri harekâtı 27. Alay'la temas kurmuştur. Saat 18:00 dolaylarında taarruz, Kılıçbayır sırtlarına ulaşmıştır. Bu taarruzun sonucunda Kılıçbayır'ın iki yanından gelişen Osmanlı taarruzları karşısında Kılıçbayır ve hemen güneybatısındaki Bombatepe kesin olarak Osmanlı'nın eline geçmiştir. Düztepe'nin ve Kılıçbayır'ın alınması, Osmanlı birliklerine Kılıçbayır üstünden Anzak sahiline geniş bir taarruz hattı açmıştı ama, Osmanlı'nın zaten ellerindeki az bir kuvvetle yaptıkları bu taarruzu sürdürecek kuvvetleri yoktur. Anzak cephesindeki bu gedik, savaş boyunca kalmıştır.

19. Tümen'e bağlı diğer iki alayın bölgeye intikali ardından Osmanlı Arıburnu Kuvvetleri, Kurmay Yarbay Mustafa Kemal Bey emriyle saat 15:30 dolaylarında yeniden bu kez toplu olarak taarruza geçmişlerdir. General Hamilton anılarında şöyle anlatır. "Gebe dağlar Türk doğurmakta devam ediyor. Bizim mevzilerimizin en yüksek ve en merkezi yerine birbirini kovalayan dalgalar halinde yükleniyorlar."

Mustafa Kemal, 72. Alay'ı kuzey kesimde 57. Alay ile birlikte, 77. Alay'ı ise güney kesimde 27. Alay yanında taarruza sürmek kararındadır. 72. Alay'ın diğer iki taburu 57. Alay yanında taarruza katılmıştır. Kurmay Yarbay Mustafa Kemal Bey, saat 14:00'de 77. Alay karargâhına gelmiş ve Alay Komutanı Yarbay Saip Bey'e, 27. Alay'ın sol kanadını uzatarak taarruz etmesini emretmiş, sonra Conk Bayırı'na dönmüştü. 77. Alay, bu emre karşın harekete geçmedi. Saat 15:30'da 27. Alay Komutanı'nın gönderdiği bir atlı haberci, 27. Alay'ın sol kanadını takviye etmesini istemiştir. Savaşın bu aşamasında 27. Alay, Kanlısırt üzerinden taarruzunu ileri götürebilmek için bu takviyeye şiddetle ihtiyaç duymakta idi. Ancak Yarbay Saip bu isteği kabul etmeyerek bir buçuk saat önce almış olduğu emri uygulamaya girişti, Albayrak sırtı yönünde taarruz edecekti. Yarbay Sait'in seçtiği ileri hareket hattı, donanma topçusunun ateşine bütünüyle açık bir hat olmuştu. Gemi toplarının bu yöne çevrilmesiyle Alay, sola doğru savrularak dağıldı ve taarruz gücünü yitirdi. Zaten ileri hareket sırasında Arap erattan bir kısmı sık çalılıklar arasına gizlenerek geride kalmışlardır.

Kanlısırt'a süngü hücumu konumuna gelen ve bunun hazırlığı içinde olan 1. Tabur, saat 15:00'da sağ kanadından bir Anzak taarruzuna uğramıştır. Tabur Komutanı, tüm bölüklere taarruz emri vermiş, Kanlısırt'a adını veren taarruzu başlatmıştır. Taarruz, ağır kayıplara karşın Kanlısırt'ın denize açık batı sınırlarına kadar ilerlemiş, donanmanın ateşi karşısında burada durmuştur. Kırmızısırt'a taarruz eden bölük buradaki Anzak birliğini sırtın en yüksek yerine kadar geri atmıştır. Bu taarruz sırasında Anzak birliklerinin eline geçen üç dağ topu da Osmanlı tarafınca ele geçirilmiştir. Topların imha edilmesine fırsat bulunamamıştı.

Kırmızısırt – Kanlısırt hattı, 1. Avustralya Tümeni'nden 10 taburu tarafından savunulduğu halde yine de Kanlısırt'ın batı kenarı boyunca genişçe bir gedik oluşmuştur. Tümen komutanının tekrar tekrar takviye istemesi sonrasında elde kalan tek tabur bu gediği kapatmaya saat 18:00 dolaylarında gönderildi. Aynı sıralarda Kılıçbayır'ın iki yanından 57. Alay'ın taarruzu şiddetlenmiştir. Anzak kolordusu, eldeki son birlik, Kanlısırt'a gönderildiği için burayı takviye edemedi.

Anzak Kolordusu komutanlarından Albay M'Cay, saat 17:20'de, bir hayli sağlam eratın cephe hattından sahile çekilmekte olduğunu rapor etmiştir. Saat 18:00 dolaylarında Anzak çıkarma sahiline 15.000 personel atılmıştı.
Gün sonunda Osmanlı birlikleri Conk Bayırı – Düztepe – Kılıçbayırı – Kırmızısırt doğu yarısı – Kanlısırt – Albayraksırtı hattına kadar ilerlemişlerdir. Anzak Kolordusu, ilk gün hedefi olan Kocaçimen Tepesi – Kocadere Köyü – Kanlısırt – Kabatepe hattının gerisinde kalmışlardır. Öğleden sonraki muharebelerde, 27. Alay'ın iki, 57. Alay'ın üç ve 72. Alay'ın da bir taburu olmak üzere toplam altı tabur tarafından sürdürülmüştür.

Gece taarruzları
Kurmay Yarbay Mustafa Kemal Bey, 25 Nisan gecesi taarruzları sürdürme kararındadır.

57. Alay taarruzu gece karanlığında ve sık fundalıklarla kaplı arazide fazlaca ilerleyemedi. Sadece 180 rakımlı tepenin işgaliyle yetinildi. 27. Alay taarruzu da Kanlısırt'tan ileri geçememekle birlikte Kırmızısırt'ı almayı başarmıştır. İki ağır makineli tüfek yerleştirilmiştir. 77. Alay'ın geri kalan kısmıyla yapılan taarruz ilerletilememiştir. Gerginleşen Arap eratın her hareket eden karaltıya, her sese ateş açmaya başladığı görüldü. Alay'ın geride kalan kaçak eratı da bu harekete katılmıştır. 27. Alay'ın sol yanı, kanat açığı ve gerilerden silah sesleri gelmesi üzerine düşmanın gerilerine sarktığını sanıp taarruzu durdurdular. Alay'ın dağılması üzerine Alay Komutanı Yarbay Saip, elinde kalan yarım bölük kadar askerle geri çekilmiş, 27. Alay 1. Tabur Komutanı'nı bularak kararsızlığa düşürmüştür. Tabur komutanı Yüzbaşı İbrahim Bey, sol yanını örten alayın bozularak dağıldığını öğrenmiş, geriden gelen ateş seslerini duymuş, taburunun gerçekten tehlikede olduğunu düşünmüştür. Yarbay Saip de bu arada geri çekilmesi gerektiği konusunda baskı yapmaktadır. Tabur Komutanı, Alay Komutanı'yla bağlantı kuramamış, bunun üzerine durumunu tehlikede bularak geri çekilmiştir. Sonuç olarak Kanlısırt'ı tümüyle ele geçirmiş olan Osmanlı kuvvetleri, sırtın üçte birlik bölümünden geri çekilmişlerdir. Kırmızısırt'taki bölük ve iki ağır makineli tüfek de, bu durumda tehlikeli biçimde ileri düşmüş olduklarından geri çekilmek zorunda kalmıştır.

Çıkarma gecesi durum
Harekâtın ilk gününde karaya çıkartılan asker sayısı 15.000'dir. Yaklaşık 2.000'i ölü olmak üzere kayıplar 3.500'dür. Üç tugay ve iki tabur, sadece bir tugaya verilen hedeflerin yarısını gerçekleştirebilmiştir. Bununla birlikte Anzak Kolordusu çıkarma alanında durumunu korumuştur. Müttefik komutanlar, Osmanlı'nın bölgede önemli bir kuvveti bulunmadığını, başka bölgelerden parça parça kıta kaydırabildiklerini gözlemlemişlerdi. Asıl takviyelerin, izleyen ikinci 24 saatte cepheye akacağını düşünmektedirler. Oysa gün boyu çatışmalara katılan Osmanlı kuvvetleri, Ordu ihtiyatındaki Kurmay Yarbay Mustafa Kemal Bey'in 19 Tümen'idir. Yarbay, izleyen ikinci 24 saatte de takviye alamayacaktır.

Osmanlı tarafı da sayıca hemen hemen aynı kayba uğramışlardır (ikibin dolayında). Ancak oransal olarak Osmanlı kayıpları çok daha ağırdır. Bununla birlikte ilk günün muharebeleri Osmanlı açısından parlak bir başarı olmuştur. Saat 09:30 dolaylarında Anzak örtme kuvvetleri (4.000 kişi) karaya atılmıştı, Osmanlı tarafının savaştaki asker sayısı ise 500'ü geçmemişti. Her iki taraf da gün boyu cephedeki kuvvetlerini takviye etmiştir. Çıkarmanın ilerleyen saatlerinde Albay Hasan Sami Bey'i 27. Alayı ile Kurmay Yarbay Mustafa Kemal Bey'in 57. Alayı taarruza geçtiğinde Anzak ileri hatlarına yaklaşık dörtte bir kuvvetle yüklenmişler belirli bir ilerleme sağlamayı başarmışlardır. Ancak ilerledikçe güç dengesi Osmanlılar aleyhine değişmiş ve Osmanlı kuvvetleri Anzak'ları sahilden atmakta yetersiz kalmıştır.

Ancak ordu ihtiyatındaki Osmanlı 19. Tümen'in dalga dalga cepheye intikal eden birlikleri, Anzak birliklerinin sürekli sahile asker çıkarmayı sürdürmekte olmalarıyla kuvvet dengesini korumakta yeterli olmamış, gün sonunda güç dengesi bire on oranında Osmanlı aleyhine gelişmiştir. 19. Tümeni'nin 72. Alay, Arap kökenli askerlerdi ve ilk günün sonunda tümüyle dağılmışlardı. Kurmay Yarbay Mustafa Kemal Bey'in 77. Alay'ı da Arap erattan oluşmaktadır, cepheye sürebileceği son ihtiyat birliğidir. Bu alay birkaç gün daha muharebede kalabilmişti.

Gün sonunda Anzak Kolordusu sahilde 700 metre derinlikte 1,5 km.lik bir cephe hattı içinde son derece sıkışık durumdadır. Her türlü ikmal malzemesinin kıyıya çıkarılabilmesi, yaralıların ve 2.000 kadar kaybın gemilere nakledilebilmesi için 30 metre derinlikte 100 m.lik bir kıyı bandı kalmaktadır. Üstelik kayalık ve sarp olan arazi siper kazmak için uygun değildir. Dahası Osmanlı kuvvetleri bu çıkarma sahasının üç tarafındaki sırtlara hakim durumdaydılar. Çıkarmanın ilk günü sonunda Anzak Kolordusu'nun cephe hattı, üç ay boyunca yaklaşık olarak aynı konumu korumuştur. Dolayısıyla Osmanlı, gün boyu giriştikleri taarruzlarla, gün sonunda stratejik tüm hatları elde tutarak cepheyi kilitlemişlerdir.

Gece yarısına doğru Anzak Kolordusu Komutanı Birdwood, emrindeki her iki tümen komutanın da tahliyeden yana olduklarını, kendisinin de bu görüşü paylaştığını General Hamilton'a bildirmiştir. Anzak ordusu gün boyu süren çatışmalardan dolayı bitkindir, moral düşüktür, birlikler halen dağınıktır. Gün boyu süren Osmanlı taarruzları, Anzak cephesinin kuzey batı kesimindeki sırtta (Kılıçbayır) bir gedik oluşturmuştu. Bu gedik, Ancak çıkarma bölgesi için ağır bir tehdit oluşturmaktaydı. Gece boyu takviye alan Osmanlı kuvvetlerinin etkin bir topçu desteğiyle sabah girişecekleri bir karşı taarruza kesin gözüyle bakılmaktadır. Ordunun bu haliyle bu saldırıyı göğüsleyemeyeceğinden, sahilde imha edileceğinden korkulmaktadır. Amiral Thursby ise tahliyenin çok fazla kayba neden olacağını, pozisyonu korumanın daha iyi olacağı görüşündedir. General Hamilton, sahilde kalınarak direnilmesine karar vermiştir.

6 Ağustos 1915 tarihine kadarki durum
Çıkarmanın ilk günü Osmanlı tarafının gösterdiği direnç, Anzak Kolordusu'nun tüm savaş planının değiştirilmesine yol açmıştır. Anzak Kolordusu'nun görevi artık ileri harekât değil, bulunduğu mevzileri tutmak, elden geldiğince fazla Osmanlı birliğini bu cepheye bağlı tutmaktır.

Çıkarmanın ikinci ve üçüncü günleri Anzak askerleri mevzileri düzenlemek, gedikleri kapatarak mevzilerin kesintisizliği yönünde girişimlerde bulundular. Yarbay Mustafa Kemal, cephe hattında genel bir taarruz başlattıysa da Birleşik Donanmanın ateşiyle bu girişim başarısız oldu. Ancak karşı taarruz sonucunda Osmanlı siperleri, Anzak siperleriyle neredeyse burun buruna gelmiştir. Bazı bölgelerde siperler arasındaki mesafe 8-10 metre kadardır. Askeri teoride taarruzun düşman hatlarına bu denli yaklaşabilmesi, muharebenin kazanılmış olmasını gerektirir. Ne var ki Anzak birliklerinin çekileceği bir alan yoktur, arkaları denizdir. Sonuçta Anzak Kolordusu'nun asker ve subayları paniğe kapımamış, mevzilerini cesaretle savunmuşlardır.

İlk üç günün muharebeleri sonunda Anzak birlikleri mevcutlarının dörtte birini kaybetmişlerdir. Yarbay Mustafa Kemal'in kuvvetlerinin kaybı da ağırdır. 27 Nisan gecesi emrine intikal eden iki bölük de ertesi sabah Birinci Kirte Muharebesi'ni takviye için Seddülbahir Cephesi'ne kaydırılmıştı.

Ancak Anzak Kolordusu 29 Nisan günü dört tabur kuvvetinde bir takviye almıştır. Anzak cephesi için ciddi tehlike oluşturan Cesaret Tepe'deki Osmanlı mevzilerine karşı yapılan taarruzlar başarılı olmadı.

1 Mayıs Osmanlı taarruzu
Birinci Kirte Muharebesi'nın ardından her iki taraf da cepheyi hızla takviye etmekteydiler. 1 Mayıs'ta beş Osmanlı tümeni de cephelere ulaşmıştı. İstanbul'dan gönderilen 15. ve 16 Tümenler de yoldaydılar. İngiliz Savaş Bakanı Lord Kitchener de Mısır'daki 42. İngiliz Tümeni ile Gurkalardan oluşan bir Hint Tugayının Çanakkale Cephesine hareket etmesi emrini vermiştir. Fransa'dan da bir tümen yola çıkmak için hazırlanmaktadır.

Mareşal Liman von Sanders her iki cephede de (Arıburnu Cephesi ve Seddülbahir Cephesi) taarruza geçmeyi planlamaktadır. Bu amaçla Anadolu yakasından ve Saros bölgesinden kaydırılan birlikleri her iki cepheye denk olarak sevk etmiştir. Yarbay Mustafa Kemal Bey'in komutasında kendi 19. Tümeninden başka Saros bölgesinden intikal eden 5. Tümen olmak üzere toplam 18 bin kişilik bir kuvvet oluşmuştu.

Arıburnu Cephesi'nde ilk Osmanlı taarruzu 1 Mayıs 1915 günü sabahı saat 05:15'te 15 dk.lık bir hazırlık ateşi ile başladı. Yoğun makineli tüfek ateşi altında taarruzun hızı öğleye doğru düştü. Yedekte tutulan kuvvetlerin savaşa sürülmesine karşın Anzak cephesi yarılamamıştır. Osmanlı tarafı akşam saatlerinde taarruzu yenilediyse de sonuç alamadı. Ertesi gün yani 2 Mayıs 1915 günü Anzak karşı taarruzu, Kılıçbayır'daki Osmanlı mevzilerinin ele geçirilmesini amaçlamaktadır. Anzak tabularının düzensiz ilerleyişi Osmanlı mevzilerinin işine yaradı. İlerleyen taburları yan taraflarından ateş altına aldılar. Bir Anzak taburunun Cesaret Tepe yönünde giriştiği iki taarruz da püskürtüldü. Öğleden sonraki saatlerde cepheyi bir kanattan diğer kanada süpüren Osmanlı karşı taarruzlarıyla tüm Anzak birlikleri taarruz çıkış hatlarına döndüler.

Anzak Suvla ve Kabatepe taarruzu
Osmanlı taarruzunu izleyen iki gün, Anzak Kolordusu Komutanı General William Birdwood, cephenin her iki ucunda sınırlı iki operasyona girişimiştir. Çıkarma sahiline yönelen Osmanlı topçu ateşinin isabetliliği, cephenin güney tarafındaki Kabatepe ve kuzeyindeki Kemikli Burnu sırtlarındaki Osmanlı topçu gözetleme postalarından kaynaklanmaktadır. 3 Mayıs 1915 sabahı gün ağarmadan bir muhripten Kemikli Burnu sahillerine çıkan küçük bir Anzak müfresesi buradaki telefon ve hatları imha etmiştir. 4 Mayıs 1915 günü ise yüz Anzak askerinden oluşan bir başka müfreze Kabatepe'nin güney tarafındaki kumsala çıkartılmıştır. Osmanlı tarafının açtığı ateş nedeniyle bu müfreze ilerleme şansı bulamadı. Kabatepe'nin yamaçları boyunca sahilden kuzey yönünde ilerleyerek çıkarma sahiline ulaşılmaya karar verildi. Ancak yaralıların taşınmasına olanak yoktu. Yaralıları taşımak için sahile yaklaşan filikalar da başta yoğun bir ateş altına alındı. Ancak filikalarda sadece sağlık personeli olduğunu gören Osmanlı tarafı derhal ateşi kestiler ve yaralılar tahliye edilene kadar da bu bölgede kısa bir ateşkes yaşandı. Anzaklar daha sonra geri alındılar. Altı ölü, on altı yaralıyla harekât başarısız olmuştu. Savaşın sonuna kadar Anzaklar tarafından Kabatepe'ye karşı bir akın düzenlenmemiştir.

19 Mayıs Osmanlı taarruzu
Padişaha vekaleten Osmanlı İmparatorluğu Orduları Başkomutanlığı'nı da üstlenmiş olan Enver Paşa, (aynı zamanda Genelkurmay Başkanı ve Savaş Bakanı'dır) 11 Mayıs 1915 günü Mareşal Liman Von Sanders'i karargâhında ziyaret etmiştir. Enver Paşa, İstanbul'dan yola çıkmış olan, Kurmay Yarbay Hasan (Askeri) Bey komutasındaki 2. Tümen'i de Kuzey Grubu Komutanı Esat Paşa'nın emrine vermiş ve Arıburnu Cephesi'nde derhal taarruz edilerek düşmanın denize dökülmesi emretmiştir.

Birleşik Donanmanın ateşinden kaçınabilmek için ve daha da önemlisi baskın tarzı olabilmesi için taarruz 19 Mayıs 1915 sabahı değil, sabaha karşı 03:30'da başlatılacaktır. Anzak Kolordusu cephesine dört koldan saldırı öngörülmüştür. Kuzeyden itibaren Kurmay Yarbay Mustafa Kemal Bey'in 19. Tümeni, Albay Hasan Basri (Somel) Bey'in 5. Tümen, Kurmay Yarbay Hasan (Askeri) Bey komutasındaki 2. Tümen ve Albay Rüştü (Sakarya) Bey komutasındaki 16. Tümen taarruza katılacaktır.

Çıkatma günü olan 25 Nisan 1915 gecesi, sahili tahliye etme önerisinin General Sır Ian Hamilton tarafından rededilmesi sonrasında Yeni Zelandalı ve Avustralyalı askerler, mevzilerini tahkim etme zamanı bulmuşlardı. Yeterince derin kazılan siperler ve bağlantı hatları, binlerce kum torbasıyla desteklenmiş, sık aralıklarla makineli tüfek yuvaları oluşturulmuştu.

19 Mayıs 1915 sabahı 03:30'da başlayan Osmanlı taarruzu, Anzak makineli tüfekleri ve sahili projektörlerle aydınlatan Birleşik Donanma'nın topçu ateşiyle etkisiz olmuştur.

Mayıs ayı sonlarında Anzak mevzileri sağlamlaştırılmıştır. Osmanlı tarafı da Anzak çıkarma bölgesini derinlemesine bir siperler ağıyla kuşattılar. Bu aşamadan itibaren cephe kilitlenmiştir. Osmanlı açısından makineli tüfek yuvaları ve donanmanın örtü ateşi nedeniyle taarruz etmek neredeyse olanaksızdır. Müttefiklerin bol topçu cephanesine karşın Osmanlı Ordusu'nun, Çanakkale Savaşı'nın bütününde yeterli topçu cephanesi olmamıştır. Bu yüzden etkili bir hazırlık topçu ateşi de yapılamıyordu. Anzak tarafının ise, Osmanlı askerinin hakim sırtlara yerleşmiş olması dolayısıyla başarılı bir taarruz olanağı yoktur.

6 Ağustos taarruzları
Temmuz - 1915 ayı sonlarında Gelibolu Yarımadası'nda tüm cepheler kilitlenmiştir. Osmanlı savunması halen sırtlara hakim olmakla birlikte müttefik siperlerine iyice yakın siperlere yerleşmişti. Kendi siperlerini vurmaktan kaçınan Müttefik donanma, bu mevzilere ateş açamamaktadır. Bununla birlikte müttefik kuvvetler halen sahillerde tutunabilmektedir. Hamilton da açıkça belirtmektedir ki, Osmanlıların yeterli topçu cephanesi olsa idi, bu sahillerde tutunmak kesinlikle olanaksızdır.

General Hamilton, bu kilitlenmeyi kırabilmek için İngiltere'den gönderilen yeni takviye birliklerle, yeni bir taarruz planı hazırlamaktadır. "Yeni Ordu" ya da "Kitchener Ordusu" olarak bilinen ordudan aktarılan tümenler, Gökçeada ve Limni adasında üstlenmeye başlamıştır. Hamilton'un planı, takviye gelen bu tümenlerle oluşturulan İngiliz 9. Kolordusu ile Suvla Koyu'nda bir çıkarma yapma yönündedir. Ancak bu çıkarma harekâtının Gelibolu Yarımadası'ndaki bir dizi operasyonla desteklenmesi planlanır. Esas operasyonlar, İngiliz 9. Kolordusu'nun Suvla Koyu'na yapacağı çikartma ile birlikte, Anzak 1. Tümen'inin girişeceği bir çevirme harekâtıdır.

General Sır Ian Hamilton, İngiliz 9. Kolordusu'nun Suvla Koyu'na yapacağı çıkarmanın ve Anzak çevirmesinin hemen öncesinde Osmanlı kuvvetlerinin dikkatini başka bölgeye çekmek için Seddülbahir Cephesi'nde bir operasyon planlamıştır. Bu amaçla 6 Ağustos 1915 günü saat 15:50 dolaylarında Seddülbahir Cephesi'nde İngiliz 88. Tümen'i taarruza geçmiştir. Bölgede 12 Ağustos 1915 tarihine kadar süren çatışmalar, Kirte Bağları Muharebesi olarak bilinir.

Aynı şekilde Osmanlı kuvvetlerini yarımadanın daha güneyine çekerek Suvla Koyu'na çıkacak birliklerin yükünü hafifletmek için Arıburnu Cephesi'nde de iki operasyona girişilmiştir. Arıburnu Cephesi'nin güney kesiminden başlatılan taarruz Kanlısırt yükseltisine yönelmiş, Kanlısırt Muharebesi olarak sürmüştür. Cephenin kuzey kesiminde (esas operasyonun ikinci bileşeni olarak) iki kol halinde yapılan taarruzlarla da Kocaçimen Tepe ve Conk Bayırı'nın ele geçirilmesi amaçlanmıştır. Sarı Bayır Harekatı'nın bileşenleri olan Kocaçimen Tepe Muharebesi ve Conk Bayırı Muharebesi olarak bilinir.

Bomba Tepe taarruzu
Anafartalar Cephesi'ndeki tüm kuvvetlerin ve Anzak Kolordusuna bağlı bir tugayın 21 Ağustos 1915 tarihinde giriştikleri genel taarruz, Osmanlı resmi tarihinde İkinci Anafartalar Savaşı olarak geçmektedir. Anzak kuvvetlerince Bomba Tepe'ye girişilen taarruz, cephenin kuzey ucunu daha ileriye almak ve Anafartalar Cephesi ile olan teması güçlendirmek amaçları gütmektedir. Taarruz, 29 Ağustos tarihine kadar sürmüş, tepedeki Osmanlı savunmasını atamamıştır.

Bomba Tepe taarruzu, Çanakkale Savaşı'nın, tahliyeye kadar ufak çaplı çatışmalar yaşanmış olsa da, son muharebesidir.

Tahliye
İkinci Anafartalar Savaşı ve onun bir parçası olan Bomba Tepe taarruzunun sonlanması ardından Gelibolu'da kayda değer bir çatışma olmamıştır. Osmanlı yüksek komutanlığı, iyice tahkim edilmiş mevzilere yeterli topçu desteği olmadan taarruz etmenin yararsız olacağını bilmektedir. Sık aralıklarla yerleştirilmiş makineli tüfek yuvalarına ve yeterince derin kazılmış sipelere karşı, üstelik yoğun topçu ateşi altında, sadece süngü hücumu askeri kırdırmaktan başka bir sonuç getirmeyecektir. Bu mevzileri zayıflatmaya yetecek topçu unsuru ve cephane de yoktur. Osmanlı tarafı açısından, olası bir genel taarruzu göğüslemekye hazır olmaktan başka yapacak şey yoktur.

Müttefik tarafında ise durum benzer bir açmaz içindedir. Sırtlardaki Osmanlı mevzilerine karşı etkili bir taarruz yapılabilmesi için en az ellibin kişilik yeni birliklere gerek vardır. General Hamilton'un son raporu bu rakkamı vermektedir. Bu ise, göze alınması güç bir seçenektir. Üstelik Bulgaristan'ın 14 Ekim 1915 günü İttifak Devletleri safında net tavır alması, Gelibolu'daki durumu etkilemektedir. Bu olayla, Almanya ile İstanbul arasında bir demiryolu hattı açılmış olmaktadır. Bu demiryolu üzerinden Geliboluya topçu unsurları ve cephanesi aktarılabilecektir. Öte yandan Hamilton, artık ciddi ciddi düşünülmeye başlanan tahliyenin, Gelibolu'daki birliklerin ancak yarısının kaybıyla olası olacağını belirtmektedir.

İngiliz ve Fransız makamları 15 Ekim 1915 tarihinde General Hamilton'un görevde alınması kararına vardılar. Yerine atanan General Charles Monro, 28 Ekim 1915 tarihinde Gelibolu'ya gelerek görevi devralmıştır. General Monro'un cephedeki incelemeleri ardından İngiliz Yüksek Savunma Konseyi'ne verdiği 3 Kasım tarihli rapor, tahliyenin tek çıkar yol olduğu ve iyi planlanırsa fazla kayıp olmadan sağlanabileceği yönündedir. Bu rapor üzerine Müttefik üst komutanlığı, 7 Aralık 1915 tarihinde Gelibolu'nun tahliyesine karar vermiştir. Bu karar, Anafartalar ve Arıburnu Cepheleri içindir. Seddülbahir Cephesi, daha sonra tahliye edilecektir. Tahliye işlemlerine 10 Aralık tarihinde başlandı ve tahliye, 19 Aralık 1915 günü tamamlandı.

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20090107030906/http://www.mkemalataturk.com/tr/ariburnu.html
 http://canakkalesavaslari.comu.edu.tr/data2/62.pdf

Kaynakça
 1915 Çanakkale Savaşı - İbrahim Artuç
 Büyük Harbin Tarihi Çanakkale Gelibolu Askeri Harekâtı - General C.F.Aspinall - Oglander (General Ian Hamilton'un karargâh subaylarından)
 Türk Kurmay Subaylarının Gözüyle Çanakkale Savaşı - Burhan Sayılır.
 Alçıtepe'den Anafartalar'a Çanakkale Kara Muharebeleri - Tuncay Yılmazer.
 Çanakkale Savaşı Üzerine Bir İnceleme - Emekli Korgeneral, eski içişleri bakanı Selahattin Çetiner.
 Mustafa Kemal - Anafartalar Muhaberatı'na Ait Tarihçe - Uluğ İğdemir - Türk Tarih Kurumu Yayınları.
 Birinci Dünya Harbinde Türk Harbi - 5. Cilt, Çanakkale Cephesi. - Genelkurmay Harp Tarihi Başkanlığı, Harp Tarihi Yayınları.

Çanakkale Savaşı Harekâtları
Mustafa Kemal Atatürk'ün Savaşları

Arıburnu Cephesi


Daniel Oss (født 13. januar 1987 i Trento) er en italiensk professionel landevejscykelrytter, der er på kontrakt hos . Han blev professionel i 2009.

Kilder

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Italien

Daniel Oss


نايف حمد جاسم الدبوس (1909 - 21 يوليو 1997)، نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي وساهم في تأسيس الدستور الكويتي و يعد ضمن أبرز الشخصيات في تاريخ الكويت الحديث.

بداية حياته
بدأ حياته في الغوص على اللؤلؤ مع جده النوخذة جاسم الدبوس، وبعد ذلك اتجه إلى التجارة وكان يسافر إلى الشام والهند وأفريقيا، انضم إلى الشرطة عندما كان الشيخ صباح السالم الصباح رئيسا للشرطة، وقد انتخب بعد ذلك عضوا في المجلس التأسيسي الكويتي.
كان عضوا في غرفة تجارة وصناعة الكويت في الخمسينات.

مسيرته السياسية
شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1963 في الدائرة العاشرة وحصل على المركز الثالث برصيد 700 صوت وفاز بالانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1967 في الدائرة العاشرة وحصل على المركز الثامن برصيد 601 صوت وخسر بالانتخابات.
وقد أختير عضوا في المجلس الأعلى للتخطيط عام 1987، بعد ذلك عين رئيسا فخريا لنادي الفحيحيل حتى وفاته.

مراجع

أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1963
مواليد 1909
وفيات 1418 هـ
وفيات 1997

نايف حمد الدبوس


Snefald er en norsk julekalender for børn, som blev vist på NRK Super i 2016. Serien handler om den forældreløse Selma som drømmer om at få sin egen familie. Hun fandt vejen til eventyrverdenen Snefald hvor overraskelser, farer og magi venter.

I 2017 blev Snefald sendt som årets julekalender på DR1.

Medvirkende

Referencer

Eksterne henvisninger

Tv-julekalendere
Tv-serier for børn
Tv-serier fra Norge
Tv-programmer fra NRK

Snefald


بلدية فالسالوبري ، هي إحدى بلديات مقاطعة قونكة إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة قشتالة لا منتشا وسط البلاد، والمائلة لجهة الشرق من إسبانيا، ويبلغ عدد سكانها 67 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2004).

انظر أيضاً
 قائمة مدن إسبانيا

مراجع

أماكن مأهولة في قونكة
بلديات قونكة

فالسالوبري


Laurisilva s Madeire je šuma koju je UNESCO 1999. godine proglasio svjetskom baštinom. Smatra se vrlo vrijednim reliktom, zbog svoje veličine i kvalitete, laurisilve, vrste šume lovora koja je u prošlosti bila vrlo česta, a danas je praktički nestala. Vjeruje se da je šuma 90% prašuma. Paleobotanički zapisi otoka Madeira otkrivaju da je šuma lovora postojala na ovom otoku prije najmanje 1,8 milijuna godina.

UNESCO je opravdao uvrštenje ovog mjesta u svjetsku baštinu upravo time što je to najveća preostala šuma lovora, u prošlosti raširena po cijeloj Europi, a danas je praktički istrijebljena. Osim toga, ovaj tip šume smatra se središtem biljne bioraznolikosti i sadrži brojne endemske, rezidualne i rijetke vrste, posebice briofite, paprati i cvjetnice. Također ima vrlo bogatu faunu beskralješnjaka, koja se pojavljuje među endemskim vrstama otoka, lovorovim golubom Madeire.

Galerija

Izvori

Šume u Europi
Svjetska baština u Portugalu

Laurisilva na Madeiri


Paul Fryer, né en 1973, est un nageur sud-africain.

Carrière
Paul Fryer remporte en 1992 le , l'une des plus larges épreuves de nage en eau libre.

Il dispute les Jeux du Commonwealth de 1994 à Victoria, terminant cinquième des finales des relais 4 x 100 mètres nage libre, 4 x 200 mètres nage libre et 4 x 100 mètres quatre nages.

Il est médaillé d'or des relais 4 x 100 mètres nage libre, 4 x 200 mètres nage libre et 4 x 100 mètres quatre nages aux Jeux africains de 1995 à Harare.

Il devient par la suite entraîneur de natation, tout d'abord à l'Albatross Swim Club, qu'il fonde avec sa femme Tania en 2001, puis au Waterborn Swimming Club en avril 2014.

Notes et références

Liens externes

Nageur sud-africain
Nageur de nage libre
Médaillé d'or aux Jeux africains
Naissance en 1973
Étudiant de l'université d'Afrique du Sud

Paul Fryer (natation)


Peter Ladislaw Hammer, zeitweise veröffentlichte er als Petru Ivanescu, (* 23. Dezember 1936 in Timișoara; † 27. Dezember 2006 bei Princeton, New Jersey) ist ein rumänisch-US-amerikanischer Mathematiker, der sich mit Kombinatorik und Operations Research beschäftigt.

Leben
Hammer studierte an der Universität Bukarest, wo er 1958 sein Diplom machte und 1965 bei Grigore Moisil promoviert (Pseudo-Boolean Programming and its Applications). 1961 heiratete er Anca Ivanescu und nahm in dieser Zeit zeitweilig ihren Nachnamen an. Mit ihr hatte er zwei Söhne. 1966 erhielt er den George Tzitzeica Preis der Rumänischen Akademie der Wissenschaften. 1967 ging er mit seiner Frau nach Israel, wo er Professor am Technion in Haifa wurde. 1969 ging er nach Kanada als Professor an die Universität Montreal (er wurde auch kanadischer Staatsbürger). 1972 wechselte er auf eine Professur an der University of Waterloo und 1983 an die Rutgers University. Er wurde US-amerikanischer Staatsbürger und gründete an der Rutgers University das Rutgers University Center for Operations Research (Rutcor). Er spielte auch eine wichtige Rolle dabei, DIMACS an die Rutgers University zu holen. Er starb 2006 bei einem Autounfall nahe Princeton.

Er ist bekannt für grundlegende Arbeiten in der Theorie Boolescher Funktionen und verfolgte ihre Anwendung in vielen Bereichen (Graphentheorie, ganzzahlige Programmierung, Operations Research). Er wandte Pseudo-Boolesche-Funktionen auch bei Data-Mining an und in der Datenanalyse (Logical Data Analysis, LDA). Er war Autor oder Herausgeber von 19 Büchern und über 240 wissenschaftlichen Aufsätzen.

1998 erhielt er mit Anthony J. W. Hilton die Euler-Medaille. Er war Mitherausgeber von Discrete Mathematics, Discrete Applied Mathematics, Discrete Optimization, Annals of Discrete Mathematics, Annals of Operations Research und der SIAM Monographs on Discrete Mathematics and Applications. Er war Ehrendoktor der ETH in Lausanne, der Universität Rom (La Sapienza) und der Universität Lüttich. Er war Gründungsmitglied des Institute of Combinatorics and its Applications und er war Fellow der American Association for the Advancement of Science.

Schriften
 Pseudo-Boolean Programming and its Applications (= Lecture Notes in Mathematics. 9). Springer, Berlin u. a. 1965.
 mit Sergiu Rudeanu: Pseudo-Boolean Methods for Bivalent Programming (= Lecture Notes in Mathematics. 23). Springer, Berlin u. a. 1966.
 mit Sergiu Rudeanu: Boolean Methods in Operations Research and Related Areas (= Ökonometrie und Unternehmensforschung. 7, ). Springer, Berlin u. a. 1968, (französische Übersetzung: Méthodes booléennes en recherche opérationnelle. Dunod, Paris 1970).
 als Herausgeber mit Yves Crama: Boolean Models and Methods in Mathematics, Computer Science, and Engineering (= Encyclopedia of Mathematics and its Applications. 134). Cambridge University Press, Cambridge u. a. 2010, ISBN 978-0-521-84752-0.
 mit Yves Crama: Boolean Functions. Theory, Algorithms and Applications (= Encyclopedia of Mathematics and its Applications. 142). Cambridge University Press, Cambridge u. a. 2011, ISBN 978-0-521-84751-3.

Weblinks

 Biographie

Einzelnachweise

Mathematiker (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Technion, Haifa)
Hochschullehrer (Universität Montreal)
Hochschullehrer (University of Waterloo)
Hochschullehrer (Rutgers University)
Fellow der American Association for the Advancement of Science
Ehrendoktor der Universität Lüttich
Ehrendoktor der ETH Lausanne
Ehrendoktor der Universität La Sapienza
US-Amerikaner
Person (Timișoara)
Rumäne
Geboren 1936
Gestorben 2006
Mann

Peter Hammer (Mathematiker)


El arroyo Barriga Negra es un curso de agua uruguayo ubicado en el departamento de Lavalleja, perteneciente a la cuenca hidrográfica de la laguna Merín.

Nace en la cuchilla Grande, desemboca en el río Cebollatí tras recorrer alrededor de 41 km. Su principal afluente es el arroyo Polanco.

Polanco
Barriga Negra

Arroyo Barriga Negra


Birgitte Vind (født d. 13. august 1965 i Vejle) er en dansk politiker, som siden Folketingsvalget 2019 har været medlem af Folketinget for Socialdemokratiet. I perioden 2010-2019 har hun været medlem af Vejle Byråd.

Den 22 August 2018 blev Birgitte Vind valgt som Folketingskandidat for Socialdemokratiet i Vejle Sydkredsen. Birgitte Vind overtog kredsen fra Karen J. Klint der har siddet i Folketinget siden 1998.

Om sit politiske engagement har Birgitte Vind til Vejle Amts Folkeblad udtalt, at interessen for det politiske opstod i forbindelse med hendes 12 år lange arbejdsliv på Søndermarsksskolen og Give Fritidscenter. "Der var så mange ting på det skolemæssige område, der ikke fungerede tilfredsstillende, og da jeg arbejdede som skolekonsulent i forbindelse med kommunesammenlægningen i 2007 oplevede jeg så mange stærke kulturforskelle, der var med til at splitte skolevæsenet i stedet for at samle det, at jeg simpelthen måtte reagere på det - og det blev så politisk".

Kilder

Folketingsmedlemmer i 2010'erne
Nuværende folketingsmedlemmer fra Socialdemokraterne

Birgitte Vind


أوسكار ماوروس فونتانه Oskar Maurus Fontana (ولد في 13 أبريل 1889 في فيينا – ومات في 4 مايو 1969 فيها) هو قصاص وكاتب مسرحي وشاعر وناقد مسرحي وصحفي نمساوي.

اتجه فونتانه إلى الدراسات الفلسفية في جامعة فيينا وكذلك إلى النشاط الأدبي والصحفي. وبعد الحرب العالمية الأولى عمل محررا في مجلتي Waage و Schaubühne، ثم ناقدا مسرحيا دائما لدى صحيفة Achtuhr-Abendblatt وكذلك لدى Tag. وفي عام 1945 أصبح محررا فنيا في الصحيفة اليومية Neues Österreich. وكان من المؤسسين لاتحاد الكتاب الديمقراطيين. وبين عامي 1945 و 1949 رأس تحرير Wiener Kurier وبين عامي 1951 و 1958 ناقدا مسرحيا لدى صحيفة Presse.

يشتمل إنتاجه الأدبي على المسرحيات والروايات والأقاصيص. اشتهر من خلال كتابه «الشتاء الأول» Der erste Winter. كتب في حياته عشرة كتب. واشترت مكتبة فيينا Wienbibliothek إرثه الأدبي من عائلته في عام 1970.

من أعماله

 الشتاء الأول
 حين يموت العندليب
 حين تذهب السحابة الأخيرة
 قبل 25 يوما
 نهاية عدن
 عبقرية ألبين سكودا بين الضوء والظل

روابط خارجية

مراجع

كتاب وكاتبات ألمان
كتاب وكاتبات نمساويون
مواليد 1889
مواليد في فيينا
وفيات 1969
وفيات في فيينا

أوسكار ماوروس فونتانه


سيلدن  هي قرية غير مضمنة في ولاية نيويورك الأمريكية.

يبلغ عدد سكانها حسب تعداد سنة 2000: 21,861 نسمة. ويبلغ عددهم حسب تقدير 2007 حوالي:22,500 نسمة.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لسيلدن في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان سيلدن 21,861 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 6,809 أسرة وعدد العائلات 5,520 عائلة مقيمة في المنطقة السكنية. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 7,083 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمنطقة السكنية بنسبة 91.96% من البيض و1.88% من الأمريكيين الأفارقة و0.19% من الأمريكيين الأصليين و2.46% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.02% من سكان جزر المحيط الهادئ و1.78% من الأعراق الأخرى و1.72% من عرقين مختلطين أو أكثر و8.23% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 6,809 أسرة كانت نسبة 47% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 65.2% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 11.1% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 4.7% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 18.9% من غير العائلات. تألفت نسبة 15% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 6.6% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.21، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.54.

بلغ العمر الوسطي للسكان 34.0 عاماً. وكانت نسبة 28.3% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 8.2% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 33.6% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 21.1% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 8.6% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 96.9 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 92.8 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المنطقة السكنية 58,103 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 62,708 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 44,665 دولارًا مقابل 29,973 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمنطقة السكنية 20,577 دولارًا. وكانت نسبة 3.1% من العائلات ونسبة 5.2% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 4.5% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 10.1% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان سيلدن 19,851 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 6,446 أسرة وعدد العائلات 4,948 عائلة مقيمة في المنطقة السكنية. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 6,739 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمنطقة السكنية بنسبة 86.04% من البيض و3.26% من الأمريكيين الأفارقة و0.16% من الأمريكيين الأصليين و4.41% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.03% من سكان جزر المحيط الهادئ و3.73% من الأعراق الأخرى و2.37% من عرقين مختلطين أو أكثر و13.85% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 6,446 أسرة كانت نسبة 40.9% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 58.2% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 12.6% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 6% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 23.2% من غير العائلات. تألفت نسبة 18% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 8.3% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.08، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.46.

بلغ العمر الوسطي للسكان 37.0 عاماً. وكانت نسبة 24.6% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 9.5% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 28% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 26.9% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 11% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 49.6% ذكور و50.4% إناث.

أعلام
 فيليب سيموندز

المراجع

بروكهافن (نيويورك)
قرى صغيرة في مقاطعة سوفولك (نيويورك)
قرى صغيرة في ولاية نيويورك
مدن ولاية نيويورك
مناطق إحصاء سكاني في مقاطعة سوفولك (نيويورك)
مناطق إحصاء سكاني في نيويورك (ولاية)
مناطق إحصاء سكاني في ولاية نيويورك

سيلدن (نيويورك)


Danzig Koridoru (Polonya Koridoru), Versay Antlaşması'yla oluşturulan bir düzenlemedir. Bu düzenlemeyle Doğu Prusya ile Almanya arasındaki bir arazi şeridi Polonya topraklarına katılmıştır. Danzig (Gdansk) liman kentini de içine alan bu arazi şeridi, Polonya'nın Baltık Denizi'ne bağlantısını sağlamaktadır bu şekilde. Ne var ki bu yüzden Almanya'nın yönetiminde olan Doğu Prusya ile Almanya arasındaki kara bağlantısı kesilmiş oluyordu.

1938 yılının sonlarında Almanya, Danzig liman bölgesinin ve kara ulaşımı için kullanacağı bir toprak şeridinin kendisine verilmesini Polonya'dan talep eder. Buna karşılık Güney Prusya'dan bir kısım toprak da önermesine rağmen Polonya bunu reddeder. Bunun üzerine Hitler, generallerinin tüm ısrarlarına rağmen, kararlılık göstergesi olarak Polonya'ya saldırmaya karar verir.

Fransa ve İngiltere daha öncesinde Almanya'nın herhangi bir Avrupa toprağı üzerinde hak iddia etmesini savaş sebebi olarak sayacağını belirtmiştir. Buna rağmen Hitler hiç kimsenin Danzig için topyekûn bir savaşa girişmeyeceğinden emindi. Lakin Almanya'nın Danzig limanını bombalamasının ardından önce Birleşik Krallık ardından da Fransa Almanya'ya savaş ilan ettiler.

II. Dünya Savaşı'nın ilk bombası 1 Eylül 1939 sabahında Danzig'e atılmıştır. Öncesinde bir Avrupa Savaşı olan çarpışmalar tüm dünyaya yayılıp bir Dünya Savaşı'na dönüşmüştür.

Ayrıca bakınız
 Çek Koridoru

Pomeranya tarihi
Polonya tarihi
Versailles Barış Antlaşması
Almanya-Polonya ilişkileri
I. Dünya Savaşı'nın sonuçları
II. Dünya Savaşı'nda Polonya

Danzig Koridoru