Romantic Comedy est un film documentaire britannique sur les comédies romantiques réalisé et narré par Elizabeth Sankey, dont le groupe musical Summer Camp contribue aux chansons, tandis que Jeremy Warmsley a coproduit et composé la musique originale du film.

Résumé
Le documentaire présente et analyse des extraits de centaines de films romantiques parmi lesquels on compte The Holiday, Quand Harry rencontre Sally, L'Amour à tout prix, The Big Sick, La Tentation de Jessica et Le Club des cœurs brisés. Elizabeth Sankey décrypte chacune des séquences selon les conventions sociales et culturelles de l'époque, montrant que ces films se voulaient le reflet imparfait de la société.

Fiche technique

 Titre : Romantic Comedy
 Réalisation : Elisabeth Sankey
 Produit par : Jeremy Warmley, Oskar Pilott, Maria Chiara Ventura
 Musique : Summer Camp, Jeremy Warmsley
 Dates de sortie :
 25 janvier 2019 (Festival international du film de Rotterdam)
 9 mars 2020 (Royaume-Uni)
 Genre : Documentaire
 Durée : 78 minutes
 Pays : Royaume-Uni
 Langue : Anglais

Films dont des extraits sont repris dans le documentaire
 Les films sont classé par ordre chronologiques .
 1934 :
 New York-Miami (It Happened One Night)
 Train de luxe ()
 La Joyeuse Divorcée
 1935 : Le Danseur du dessus (Chapeau claque , )
 1938 : L'Impossible Monsieur Bébé
 1940 :
 La Dame du vendredi
 Indiscrétions
 1942 :
 La Femme de l'année ()
 Jeu dangereux
 Uniformes et Jupons courts ()
 Once Upon a Honeymoon
 1943 : La Dangereuse Aventure
 1953 : Les hommes préfèrent les blondes
 1955 : Sept Ans de réflexion
 1959 :
 Certains l'aiment chaud ()
 Confidences de minuit
 1961 :
 Diamants sur canapé ()
 Un pyjama pour deux ()
 1963 : Une sacrée lune de miel
 1967 :
 Pieds nus dans le parc ()
 Le Lauréat
 1972 : Libres sont les papillons ()
 1982 : Tootsie
 1984 :
 À la poursuite du diamant vert
 Splash
 1987 :
 Roxanne
 Un couple à la mer ()
 1988 :
 Coming to America
 Mystic Pizza
 Heathers
 Working Girl
 1989 : Quand Harry rencontre Sally ()
 1990 :
 Joe contre le volcan ()
 Pretty Woman
 1991 : Le Père de la mariée ()
 1992 : HouseSitter
 1993 :
 Groundhog Day
 Much Ado About Nothing
 Dave
 Sleepless in Seattle
 True Romance
 1994 :
 Quatre Mariages et un enterrement ()
 Reality Bites
 Muriel's Wedding
 Only You
 1995 :
 While You Were Sleeping
 French Kiss
 Nine Months
 The American President
 Father of the Bride Part II
 1996 :
 Drôle de numéro
 The Truth About Cats & Dogs
 Jerry Maguire
 1997 :
 Chasing Amy
 Grosse Pointe Blank
 Picture Perfect
 Le Mariage de mon meilleur ami
 In & Out
 Good Will Hunting
 As Good as It Gets
 1998 :
 Sliding Doors
 The Wedding Singer
 How Stella Got Her Groove Back
 You've Got Mail
 Blast from the Past
 1999 :
 Simply Irresistible
 Never Been Kissed
 10 Things I Hate About You
 Coup de foudre à Notting Hill
 The Virgin Suicides
 Runaway Bride
 2000 :
 The Broken Hearts Club: A Romantic Comedy
 High Fidelity
 Ce que veulent les femmes
 Miss Congeniality
 Chocolat
 2001 :
 The Wedding Planner
 Someone Like You...
 Bridget Jones's Diary
 Kissing Jessica Stein
 Le fabuleux destin d'Amélie Poulain
 Marilyn Monroe: The Final Days  (TV Movie)
 Legally Blonde
 America's Sweethearts
 Serendipity
 Shallow Hal
 2002 :
 40 Days and 40 Nights
 The Sweetest Thing
 Punch-Drunk Love
 Sweet Home Alabama
 Two Weeks Notice
 2003 :
 How to Lose a Guy in 10 Days
 Intolerable Cruelty
 Love Actually
 2004 :
 Along Came Polly
 Garden State
 50 First Dates
 Laws of Attraction
 Saving Face
 Wimbledon
 Bridget Jones : L'Âge de raison
 2005 :
 Hitch
 Miss Congeniality 2: Armed & Fabulous
 The Baxter
 Monster-in-Law
 Ma sorcière bien-aimée (Bewitched)
 Wedding Crashers
 Orgueil et Préjugés
 Elizabethtown
 Imagine Me & You
 2006 :
 Something New
 Failure to Launch
 The Break-Up
 The Devil Wears Prada
 L'Incroyable Destin de Harold Crick
 The Last Kiss
 2007 :
 Music and Lyrics
 Juno
 Les Femmes de ses rêves
 Enchanted
 2008 :
 27 Dresses
 Forgetting Sarah Marshall
 Made of Honor
 2009 :
 Bride Wars
 (500) Days of Summer
 I Love You, Man
 The Proposal
 The Ugly Truth
 2010 :
 The Runaways
 Just Wright
 Sex Friends
 2011 :
 Weekend
 Bridesmaids
 Bad Teacher
 Friends with Benefits
 Crazy, Stupid, Love
 What's Your Number?
 2012 :
 Celeste & Jesse Forever
 An Oversimplification of Her Beauty
 Bachelorette
 he Skinny
 What to Expect When You're Expecting
 Ruby Sparks
 Happiness Therapy
 2013 :
 The Pretty One
 The Heat
 Enough Said
 2014 :
 Appropriate Behavior
 The Other Woman
 Top Five
 2015 :
 The Wedding Ringer
 Aloha
 Front Cover
 Trainwreck
 Jenny's Wedding
 2016 :
 The Pass
 La La Land
 Bridget Jones Baby
 2017 :
 The Big Sick
 God's Own Country
 2018 :
 Set It Up
 Crazy Rich Asians

Sortie
Le film a été présenté en première à l' IFFR 2019 et a ensuite joué dans des festivals tels que Sud par Sud-Ouest 2019, Festival international du film de Copenhague et American Film Institute. Il a été distribué au Royaume-Uni par MUBI.

Autour du film
La production a utilisé les directives d'utilisation équitable des droits d'auteurs pour inclure légalement les clips de film. Parmi les autres contributeurs du documentaire figurent l'actrice Jessica Barden, le réalisateur Charlie Lyne, les scénaristes Laura Snapes, Anne T Donahue, Simran Hans, Cameron Cook, Brodie Lancaster et la productrice de radio Eleanor McDowall.

Critique
En octobre 2021, Romantic Comedy détient une note de 93% sur Rotten Tomatoes, sur la base de 15 avis. The Guardian l'a passé en revue en lui attribuant 4/5 étoiles et écrivant qu'il s'agit d'un documentaire captivant qui se réapproprie un genre accaparé par des cinéphiles arrogants.

Notes et références

Liens externes

Comédie romantique
Film documentaire
Film documentaire britannique
Film documentaire sur les médias
Film britannique sorti en 2019

Romantic Comedy


Omair Ahmad, (* 1974 in Aligarh) ist ein indischer Politikberater, Journalist und Schriftsteller.

Leben
Er ist aufgewachsen in Gorakhpur im nordindischen Bundesstaat Uttar Pradesh. Literatur spielte in Omair Ahmads Familie eine große Rolle. Der Sohn eines Ingenieurs wuchs in Indien und Saudi-Arabien auf und besuchte dort die Schule der amerikanischen Botschaft. Nach seiner Rückkehr nach Indien machte er einen B.A.-Abschluss mit naturwissenschaftlichem Schwerpunkt. Zudem erhielt er einen jährlich vergebenen Literaturpreis. Anschließend studierte er Internationale Politik mit dem Schwerpunkt Kaschmir an der Jawaharlal Nehru University in Neu-Delhi und der Syracuse University in New York. Er lebt in Neu-Delhi.

Literarisches Schaffen
Omair Ahmads erster Roman, Encounters, wurde 2007 veröffentlicht. Gegenstand des Romans ist die Radikalisierung der Mittelschichtsjugend.

Sein zweites Werk, The Storyteller's Tale, erschien 2009 und wurde in Indien und dann auch international ein Erfolg. Es entstand in Anlehnung an die mündliche Erzähltradition Indiens. Die Novelle handelt von einem heimatlosen Geschichtenerzähler, der auf der Flucht im Zuge der Zerstörung Delhis Mitte des 18. Jahrhunderts Unterschlupf bei einer jungen Fürstin findet und mit ihr Geschichten austauscht. 2011 erschien die deutsche Übersetzung von Anne Breubeck unter dem Titel Der Geschichtenerzähler.

2010 erschien der Roman Jimmy the Terrorist. Dieser beschreibt rückblickend die Lebensgeschichte und Radikalisierung eines jungen Muslims in der fiktiven nordindischen Kleinstadt Moazzamabad in den 1960er Jahren. Jamaal, der sich im Laufe des Romans zu Jimmy entwickelt, erfährt Provokationen und Demütigungen durch Hindus in seiner Umgebung. Eines Tages verliert er die Beherrschung und begeht eine Gewalttat. Die Stadt wird daraufhin vom Medieninteresse überwältigt.

Publikationen
 2007 Encounters (Tara Press, Neu-Delhi)
 2009 The Storyteller's Tale (Viking)
 2010 Jimmy the Terrorist (Hamish Hamilton / Penguin Books India, Neu-Delhi)

In deutscher Übersetzung
 2011 Der Geschichtenerzähler (Draupadi Verlag, Heidelberg)
 2012 Jimmy der Terrorist (Draupadi Verlag, Heidelberg)

Auszeichnungen
 2009 Shortlisted für den Man Asian Literary Prize für das Manuskript von Jimmy the Terrorist
 2010 Gewinner des Vodafone Crossword Book Award in der Kategorie English Fiction für den Roman Jimmy the Terrorist
 2011 Einladung zum Internationalen Literaturfestival Berlin
 2012 Longlisted für den DSC Prize for South Asian Literature für Jimmy the Terrorist

Einzelnachweise

Weblinks
 http://www.freiheit.org/Aktuelle-Meldungen-Internationale-Konferenzen/641c20936i1p284/index.html
 http://www.literaturfestival.com/teilnehmer/autoren/2011/omair-ahmad
 http://www.opendemocracy.net/author/omair-ahmad

Autor
Journalist (Indien)
Inder
Geboren 1974
Mann

Omair Ahmad


لينبُس لينكس  نظام تشغيل مبني على فيدورا أسسته شركة تايوانية تدعى لينبُس للتقنيات، وقد صمم خصيصا لدعم السوق الآسيوي بشكل كامل مع توفير دعم يونيكود للغة الصينية واليابانية، كما يتوفر إصدار خاص يسمى لينبُس لايت (أي لينبس الخفيف) من أجل العمل على الأجهزة منخفضة التكلفة كالحواسيب البسيطة، وهو يتيح العمل على وضعين مختلفين، الأول الوضع البسيط وهو مصمم للمستخدمين الجدد، والثاني وضع الحاسوب الشخصي لمن يرغب بواجهة أقرب إلى الويندوز، وهذا الإصدار يستهدف الأجهزة المحمولة ذات الشاشات الصغيرة والتي تدعم مستويات ميز يصل انخفاضها إلى مستوى (VGA) وهو 640×480.

تعد أجهزة أيسر أسباير ون و ونورث تك جيكو وسلسلة ايرس كيرا من الحواسيب التي تأتي ومعها لينبُس لينكس لايت مثبت مسبقا.

كما يتوفر أيضا إصدار عادي للحواسيب المكتبية والخواديم، بالإضافة إلى إصدار خاص للوسائط المتعددة يدعى لينبُس ميديا سنتر (أي مركز وسائط لينبُس)، وهو يقدم «حزمة ترقية» لاستخدام صيغ الوسائط غير الحرة مثل فيديو دي في دي وإم‌بي3 ودبليو إم في وغيرها.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لتوزيعة لينبُس لينكس

توزيعات لينكس
توزيعات لينكس المعتمدة على آر بي إم
علامات تجارية تايوانية

لينبس لينكس


Modolo (sardisk: Mòdolo) er en by og en kommune (comune) i provinsen Oristano i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 134 meters højde og har 168 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 2,47 km² og grænser til kommunerne Bosa, Flussio, Magomadas og Suni.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Oristano

Modolo


Ostromir (; nombre cristiano: Iósif) (? - c. 1057) fue un estadista, voivoda y posádnik de Nóvgorod en 1054-1057 y probablemente por algunas décadas previas. Estaba emparentado con el Gran Príncipe de Kiev Iziaslav I de Kiev.

Ostromir es conocido por haber publicado el primer libro de la Rus de Kiev escrito en antiguo eslavo eclesiástico, el Evangeliario de Ostromir (o Códice de Ostromir), el cual fue encargado a su escriba Gregorio. Las crónicas cuentan que Ostromir fue nieto de Dobrynia, padre de Vyshata y abuelo de Yan Vyshátich. El Evangeliario de Ostromir llama a su esposa Feofana, vista por Andrzej Poppe como hija de Ana Porfirogéneta y Vladímir I de Kiev. Otra especulación popular postula a Konstantín Dobrýnich como padre de Ostromir.

De acuerdo con la Primera Crónica de Sofía, Ostromir murió en 1056 durante su campaña militar contra los chud. Es poco probable, sin embargo, ya que en el epílogo del Evangeliario de Ostromir se indica claramente que él seguía vivo en 1057.

Referencias

Posádniks de Nóvgorod
Rusos del siglo XI
Personas del Rus de Kiev del siglo XI

Ostromir


Karminbiæder (latin: Merops nubicus) er en sahelisk skrigefugl, der lever i subsaharisk Afrikas nordlige del.

Kilder
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Afrikas fugle
Biædere
Sahelfugle

Karminbiæder


Olaylar
 11 Ocak - Nika Ayaklanması, Konstantinopolis'te meydana gelen şehrin gördüğü en şiddetli ayaklanma gerçekleşti.
 23 Şubat - İmparator I. Justinianus Konstantinopolis'te yeni bir Ortodoks Hristiyan bazilikası olarak Ayasofya'nın inşa edilmesini emretti. Mimar olarak Miletli İsidores ve Trallesli Anthemius'un görevlendirildiği inşaat için Efes'teki Artemis Tapınağı'ndan Helenistik sütunlar ve Mısır, Porphyry'deki taş ocaklarından büyük taşlar getirtildi ve 10.000 işçi çalıştırıldı.
 Sürekli Barış, Bizans İmparatorluğu ve Sasani İmparatorluğu arasında süresiz bir barış antlaşması imzalandı.

Doğumlar

Ölümler
 17 Ekim - II. Bonifacius, papa

532


ස්ලෝවැක් සමූහාණ්ඩුව  මධ්‍යම යුරෝපයේ පිහිටි රටකි. ජනගහනය මිලියන 5 ක් හා වර්ග ප්‍රමාණය වර්ග කි. මී. 49 000 (වර්ග සැතපුම් 19 000) කි. ස්ලොවෑන් මායිම් වන්නේ බටහිරින් චෙක් සමුහාණ්ඩුව හා ඔස්ට්‍රියාව, උතුරු පෝලන්තය, නැගෙනහිරින් යුක්රේනය හා දකුණු  හංගේරියාවටය. අගනුවර හා විශාලතම නගරය වන්නේ බ්‍රැට්ස්ලාවාය. දෙවන විශාලතම නගරය කෝසියෙස්ය. ස්ලොවැනියා යුරෝපියානු සංගමය, නේටෝ, එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය, OECD, WTO යුනෙස්කෝ හා අනෙකුත් අන්තර්ජාතික සංවිධානවල සාමාජිකයෙකි. 5 වන හා 6 වන ශතවර්ෂවලදී ස්ලාව් ගෝත්‍රිකයන් එරටට පැමිණි අතර පුරාණයේ දී අද ස්ලොවෑනින් ප්‍රදේශ බොහොමයක් සාමෝස් අධිරාජ්‍යයට මොරාවියා, හන්ගේරියානු අධිරාජ්‍යයය, ඔස්ට්‍රෝ  හංගේරියානු රාජ්‍යය හා චෙ‍ෙකාෆ්ලෝවෙනියාවට අයත්ව තිබුණි. 2 වන ලෝක යුද්ධයේ දී ස්ලොවෑන් රාජ්‍ය බිද නොවැටී පැවතුණ අතර 1939 – 1944 කාලයේ දී එය ජර්මානු නාට්ඕන්ගේ යැපෙන්නෙකු බවට පත් විය. 1945 සිට ස්ලෝකෙනියාව නැවතත් චෙකොෆ්ලෝවෙනියාවේ ප්‍රදේශයක් විය. 1993 ජනවාරි 1 වනදා ස්ලොවෙනියාව නිදහස් රාජ්‍යයක් විය. එරට ඇත්තේ ඉහල ආදායම් ආර්ථිකයක් වන අතර එය වේගවත්ම අගය EU හා OECD අතර වේ. මෙරට 2004 වර්ෂයේ දී යුරෝපියානු සංගමය හා 2009 ජනවාරි 01 වනදා යුරෝපීය කලාපය සමග එක් විය. යුරෝපියානු සංගමයේ, යුරෝපීය කලාපය, ස්නෙහන් ප්‍රදේශය හා නේටෝ හි එකම කොමියුනිස්ට් රාජ්‍ය ස්ලොවෙනියාව වේ.

මූලාශ්‍ර

මධ්‍යම යුරෝපය
යුරෝපා රටවල්
ලෝකයේ රටවල්

ස්ලෝවැක් සමුහාණ්ඩුව


جيانفيتو بلاسماتي  (مواليد 28 يناير 1983 في ماتيرا - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى كاتانيا الإيطالي منذ 2008 في مركز المهاجم .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ماتيرا
رياضيون من بازيليكاتا
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو أتالانتا
لاعبو جمعية نوسرينا الرياضية للشباب
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو سيينا
لاعبو فيتشينزا
لاعبو كروتوني
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم من كالابريا
لاعبو نادي تارانتو 1927
لاعبو نادي فاريزي
لاعبو نادي فوجيا
لاعبو نادي كاتانيا
لاعبو نادي كييتي كالسيو الرياضي
لاعبو نادي ليتون أورينت
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1983
مواليد في ماتيرا

جيانفيتو بلاسماتي


USS Raleigh (C-8) was a United States Navy protected cruiser of the Cincinnati class, commissioned in 1894 and in periodic service until 1919.

The second ship named Raleigh, was laid down on 19 December 1889 at the Norfolk Navy Yard, Portsmouth, Virginia; launched 31 March 1892; sponsored by Mrs. Alfred W. Haywood; and commissioned on 17 April 1894. The ship was named after the City of Raleigh, the capital of North Carolina.

Pre-Spanish–American War
Remaining in the yard for another five months, Raleigh shifted to Hampton Roads in early September, then conducted shakedown in Chesapeake Bay. In January 1895, she completed fitting out at the torpedo station at Newport, Rhode Island, and on the 25th put to sea to join the North Atlantic Squadron for battle practice in the Caribbean. In June, she put into New York, whence she moved south again for a cruise around the Florida peninsula; and in August, she returned to New York for voyage repairs before resuming operations with her squadron. For the next 10 months, she continued operations in the western Atlantic, ranging from New England to the Straits of Florida.

During the summer of 1896, she trained Naval Militiamen from South Carolina and Louisiana, then returned to the east coast and North Atlantic Squadron exercises. From late October 1896-early February 1897, she joined in a neutrality patrol off Florida, and in April, after the completion of an overhaul at Norfolk, participated in ceremonies marking the dedication of Grant's Tomb.

On 6 May, Raleigh steamed east, and on 11 June reported for duty on the European Station at Smyrna (now Izmir) on the Aegean Sea. In July, she participated in a good-will tour of Moroccan ports. In August, she cruised off Italy, then returned to the western Mediterranean. Into December, she operated off the Levant and, toward the end of the month transited the Suez Canal en route to the Asiatic Station. On 18 February 1898, she reached Hong Kong where she joined Dewey's squadron.

Spanish–American War

On 26 April, the US Congress declared war against Spain. On the 27th the squadron got underway for Manila.

At the end of the month, Raleigh passed El Fraile Island and was fired on by an enemy battery. With  and , she returned the fire, then moved toward Cavite to engage the Spanish fleet. Raleigh is credited with firing the first shot of the Battle of Manila Bay from a 5-inch/40 caliber gun.

Steaming in column, the American squadron ran by the Spanish, firing at close range. Two hours later, five cross runs had been completed, and the Spanish fleet had been destroyed. Shore batteries became the targets. Just before noon on 1 May, Raleigh joined , Boston, and  in silencing the navy yard and arsenal batteries. On 2 May, she sent officers ashore to demand the surrender of Corregidor and, on the 3rd, sent men to disable the batteries there and destroy the munitions. In the late afternoon, shore parties were sent to Palo Caballo for the same purpose. Raleigh then took up picket and patrol duties, capturing the gunboat  on the 12th.

In July, Raleigh shifted from Manila Bay to Subic Bay. On the 7th, she shelled Spanish positions on Grande Island until they surrendered; she then sent garrison troops ashore. On the 10th, she returned to Manila, where she remained until after the Spanish surrendered the city in mid-August.

Pre-World War I
On the 25th, Raleigh put to sea, bound for Hong Kong with mail. In early September, she returned to the Philippines where she operated until sailing for Suez, Gibraltar, and the United States on 15 December. On 15 April 1899, she arrived at New York and the next day received honors from other ships and from officials of the city.

10 days after her arrival, Raleigh cleared New York Harbor and turned south. On the 26th, she entered the Delaware River and moved up to Philadelphia, where on the 28th, President William McKinley and Secretary of the Navy John Davis Long came on board to honor the ship and crew for a job well done.

On 2 May, Raleigh got underway again, and, after visiting ports in the Carolinas, put into Portsmouth, New Hampshire, where she was decommissioned on 10 June.

Recommissioned on 5 January 1903, Raleigh was fitted out at New York and in mid-March sailed for Honduras. There, she delivered stores to ships cruising off that coast, then headed east. Steaming via Gibraltar and Suez, she rejoined the Asiatic Fleet at Chefoo, China, on 26 August.

For the next four years she cruised in Korean, Chinese, Japanese, and Philippine waters in support of diplomatic missions as well as showing the flag and conducting good-will tours. One of Raleigh'''s sailors, Chief Carpenter's Mate Robert Klein, received the Medal of Honor for his actions during a 25 January 1904 incident in which he rescued shipmates who had been overcome by turpentine fumes in a double bottom compartment. On 12 August 1907, she departed Yokosuka for San Francisco. Arriving on 6 September, she proceeded to Mare Island to begin inactivation.

Decommissioned on 12 October 1907, Raleigh was recommissioned on 21 February 1911. Initially assigned to the Pacific Reserve Squadron, she remained in San Francisco until December. She then moved north to Bremerton, Washington, and two more years of little activity.

On 6 December 1913, she departed Puget Sound. Steaming south, she joined the active fleet and served as a station ship in Mexican ports, primarily Manzanillo, Mazatlán, La Paz, and Guaymas for the next four years. During the time she interrupted her Mexican assignments twice: for duty at Ocos, Guatemala from 6–25 October 1915; and at Corinto, Nicaragua from 1 April-26 July 1916.

World War I and beyond
Undergoing repairs at Mare Island when the United States entered World War I, Raleigh departed San Francisco in early May 1917, and on 5 June joined the Patrol Force, Atlantic Fleet, at Newport, R.I. Assigned to Cruiser Force, 2nd Squadron, she patrolled from Boston to Norfolk until November when she was detached for duty in Brazilian waters.

On 12 December, Raleigh arrived at Rio de Janeiro, and until 27 April 1918 she patrolled between there and Bahia (Salvador). In May, she arrived off West Africa; delivered munitions to the Liberian Government; continued on to Dakar, French West Africa, then headed west on 18 May. At the end of the month, she resumed Bahia-Rio patrols.

At the same time, however, German U-boats appeared off the east coast of the United States. Raleigh'' was ordered home.

Clearing Bahia on 26 June, she joined the American Patrol Detachment at Key West, Florida, on 21 July and began guarding convoys in the Gulf of Mexico, in the Caribbean, and off the east coast of the Carolinas. She remained on that duty until after the end of the war, and into 1919 continued operations out of Key West. On 6 April, she entered the Charleston Navy Yard and prepared for inactivation. On 21 April, she was decommissioned for the last time, and on 5 August 1921 she was sold for scrapping to Henry A. Hitner's Sons Company, Philadelphia, Pennsylvania.

References

External links

Library of Congress film "U.S. Cruiser Raleigh" on YouTube
Library of Congress film "Morning Colors on U.S. Cruiser Raleigh" on YouTube

World War I cruisers of the United States
Cincinnati-class cruisers
Philippine–American War ships of the United States
Protected cruisers of the United States Navy
Ships built in Portsmouth, Virginia
1892 ships
Spanish–American War cruisers of the United States
Articles containing video clips

USS Raleigh (C-8)


An Diplacrum pygmaeum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Brown, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck och Johann Otto Boeckeler. An Diplacrum pygmaeum in nahilalakip ha genus nga Diplacrum, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Diplacrum

Diplacrum pygmaeum


Blanche Paugam, née le  à Wimille dans le Pas-de-Calais, morte le  au camp de concentration allemand de Bergen-Belsen, est une résistante française. Arrêtée en août 1940, condamnée à mort pour sabotages, elle est la première femme résistante française condamnée à mort pour faits de résistance, en septembre 1940 ; sa peine est commuée en travaux forcés, elle meurt en déportation.

Biographie

Blanche Joséphine Lefèbvre naît le  à Wimille, elle est la fille de Louis Marie Lefèbvre, casseur de pierre, et de Marie Gorgonie Dozinel. Elle épouse un radio télégraphiste, Jean Louis Paugam, en 1924 à Boulogne-sur-Mer.

Pendant la Seconde Guerre mondiale, dès le début de l'Occupation, Blanche Paugam effectue des sabotages à Boulogne-sur-Mer, en agissant seule, de sa propre initiative. Elle se fait passer pour une marchande ambulante, fait semblant de sympathiser avec des soldats allemands, et coupe des câbles électriques près de son domicile.

Les occupants allemands enquêtent sur ces sabotages et menacent la population par voie d'affiches. Mais Blanche Paugam continue ses actions, jusqu'à ce qu'elle soit repérée par des enfants.

Prise sur le fait, une pince à la main, elle est arrêtée par les Allemands le 16 août 1940. Elle comparaît devant le tribunal militaire de la Feldkommandantur 678 d'Arras pour actes de sabotage. Elle revendique fièrement son action, affirmant : . Le tribunal militaire la condamne à mort le 17 septembre 1940. Elle est la première femme française à être condamnée à mort pour des actes de résistance.

Sa peine est commuée en travaux forcés à perpétuité. Elle est déportée en Allemagne le 31 janvier 1941 et internée à la prison d'Aix-la-Chapelle, où elle est détenue jusqu'en septembre 1942. Elle est ensuite transférée à la prison de Lauerhof de Lübeck où elle est enfermée jusqu'au 9 mai 1944 avant d'être déplacée à la prison de Cottbus. Elle est internée au camp de concentration de Ravensbrück en janvier 1945 (matricule ) puis dans celui de Mauthausen (mars 1945). Le 17 mars 1945, elle est transférée au camp de concentration de Bergen-Belsen. Elle y meurt d'épuisement au début du mois d'avril 1945. Elle reçoit tardivement (en 1997) les mentions officielles « Mort pour la France » et « Morte en déportation ».

Hommages

Un square commémore son nom à Boulogne-sur-Mer, et une plaque commémorative rappelle son action.

Dominique Missika la cite en exemple des .

Références

Bibliographie et sources
 .
 .
 .
 .
 .

Liens externes

Résistante française
Saboteur
Condamné à la peine de mort en France
Déporté résistant
Naissance en mai 1898
Naissance dans le Pas-de-Calais
Décès en avril 1945
Décès à Bergen-Belsen
Mort pour la France
Mort en déportation
Décès à 46 ans

Blanche Paugam


64070 NEAT este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
64070 NEAT este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Fountain Hills de Charles W. Juels și Paulo R. Holvorcem. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,46 ua, o excentricitate de 0,21 și o înclinație de 12,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 64001-65000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

64070 NEAT


La vulve est l'ensemble des organes génitaux externes de la femelle chez les mammifères placentaires et marsupiaux, dont fait partie Homo sapiens.

Le terme , bien que généralement réservé aux mammifères, est parfois également utilisé pour désigner des structures analogues chez d'autres groupes d'animaux, tels les nématodes.

Anatomie comparée chez les mammifères
Chez les mammifères, à l'exception des monotrèmes, les orifices urinaire et génital sont séparés de l'anus par le périnée. Au contraire, les monotrèmes n'ont ni vulve ni vagin mais deux utérus qui s'ouvrent, avec leur urètre et leur intestin, dans un cloaque. Un tel cloaque existe au cours du développement embryonnaire de l'ensemble des mammifères, y compris les humains, mais chez les animaux marsupiaux et placentaires, il est ensuite séparé par une couche de tissu, le septum urogénital, en une région antérieure contenant les organes sexuels et la vessie et une région postérieure contenant l'anus.

Galerie

Notes et références

Liens externes

Organe

Vulve


La place de Lituanie à Lublin est une place d'une superficie de 35 mille m2 qui est située au centre de Lublin. Elle a été créée dans les années 1820 afin d'y organiser les défilés militaires. Son nom ancien, la place de Parade, vient de sa destination originelle. La place de Lituanie est un endroit central de Lublin, où on organise les cérémonies nationales ou les happenings. Elle a été inscrite au registre des monuments historiques le 10 avril 1972 sous le numéro A/588.

Historique

Avant 1918
Au XVIe siècle, le chemin vers le pont sur la Czechówka qui menait ensuite jusqu'à la route vers Varsovie, traversait la place actuelle. À l'époque, ces territoires appartenaient à la maison Radziwiłł. Au XVIIe siècle, ils ont été transférés à Józef Karol Lubomirski, et ensuite à sa fille Maria Anna, femme de Paweł Karol Sanguszko. Après la famille Sanguszko, la place appartenait à la famille Szepetycki. Beniamin Finke l'a acheté dans une vente aux enchères en 1801 et il l'a donné au gouvernement.

Jusqu'en 1918, le terrain avec la place était utilisé comme un entrepôt de paille. En 1819, les travaux de démolition de l'hôpital et de l'église des Frères de la charité qui ont été construits au milieu du XVIIIe siècle, ont débuté. En 1823, Jan Stompf a reconstruit la place et le palais de Radziwiłł afin de le transformer en siège de la Commission de la Voïvodie de Lublin. La place d'environ 2 ha de superficie a été nommée la place de Parade. La partie de la place a été occupée par le square, où on a installé le monument à l'Union de Lublin. Selon la tradition, la noblesse polonaise et lituanienne a délibéré sur la place en 1569, avant que l'Union de Lublin a été signée. Cet événement a été commémoré par un obélisque de brique, détruit lors de la démolition de l'église des Frères de la charité. En 1826, Stanisław Staszic a obtenu de l'approbation des autorités tsaristes de la création de nouveau monument. Le projet du bas-relief classique qui présentait la Pologne et la Lituanie a été créé par Paweł Maliński. L'obélisque a été construit d'acier.

Ensuite, entre 1873 et 1876, les autorités tsaristes ont ordonné de construire l'église orthodoxe de l'Exaltation de la Sainte Croix dans la place. Le bâtiment, étranger du point de vue de l'architecture de Lublin, avait le corps à cinq dômes et la grande tour avec la cloche qui venait de l'église Saint Michel, démolie en 1852. Lorsque Lublin a été pris par les Autrichiens, l'église orthodoxe a été adaptée à l'église de garnison, et les bâtiments autour de l'église sont devenus siège du Gouvernement général de Pologne. En 1916, on a installé la pierre avec l'inscription pour commémorer le 125e anniversaire de la Constitution polonaise du 3 mai 1791.

Environ 1880, on a planté « l'arbre de la liberté » - un peuplier noir, nommé plus tard « Baobab » sur la place pour commémorer l'Insurrection de Janvier.

1918-1989
Les événements concernant la prise du pouvoir par les Autrichiens et la création du Gouvernement Populaire Provisoire de la République de Pologne se sont passés autour de la place de Lituanie en 1918. Jusqu'au 2 novembre, le palais de Radziwiłł était le siège du gouverneur. Le 7 novembre, il est devenu siège du gouvernement d'Ignacy Daszyński. La première réunion du gouvernement a été y organisée. Le bâtiment de l'ancienne Banque de l'État qui abritait le club des officiers, est devenu lieu des réunions des officiers, pendant lesquelles on prenait les décisions concernant la reprise du pouvoir de l'occupant. La nuit du 6 au 7 novembre, les membres de l'Organisation Militaire Polonaise ont interné les officiers du Conseil de régence dans le bâtiment de l'hôtel Wiktoria (qui n'existe plus), tandis que de l'autre côté de la place, sur la rue Niecała, on a interné Juliusz Zdanowski, commissaire du conseil de régence de Lublin.

En 1925, on a démoli l'église orthodoxe. Au temps de la Deuxième République, la place portait le nom actuel. Pendant l'occupation, on a changé le nom à « Adolf Hitler-Platz » et après la Seconde Guerre mondiale, on a rétabli le nom « la place de Lituanie ». En 1945, on a construit le Monument de Gratitude à l'Armée soviétique qui présentait le soldat avec le drapeau. Après la mort de Staline dans les années 1950, la place a été nommée « la place de Joseph Staline ». En 1974, on a posé la plaque du Soldat inconnu, et en 1981, on a érigé un monument commémorant le 190e anniversaire de la Constitution du 3 mai.

Après 1989

1989-2010
Jusqu'en 2009, on a fait des changements symboliques de la place, estimés à 850 mille zlotys. En 1990, le « baobab » a été classé monument naturel. Dans les années 1990, le Monument de Gratitude à l'Armée soviétique a été démonté et en 2001, on a dévoilé le monument du maréchal Piłsudski. Au début du XXIe siècle, le « baobab » a commencé à mourir.

À partir de 2010
En juillet 2010, les autorités de Lublin ont lancé un concours pour la revitalisation de la place de Lituanie. Les plans de la reconstruction reposaient sur l'idée de créer l'endroit destiné principalement aux piétons. On envisageait d'allonger la promenade de Krakowskie Przedmieście jusqu'à la rue Kołłątaj et de fermer la rue où il y avait l'hôtel Europa. On considérait la possibilité de destiner les bâtiments de l'Université Marie Curie-Skłodowska à des objectifs publics et de changer la localisation de la station météorologique qui a été située à l'Université.

En 2013, on a accepté le projet de transformation qui a été basé sur les plans d'il y a 3 ans. On envisageait de réaliser l'investissement jusqu'en 2014, avec les coûts estimés d'environ 30 millions de zlotys, mais les délais fixés a été modifiés. En octobre 2014, on a fixé la date du commencement des travaux au printemps 2015 (les coûts estimés de 62 millions de zlotys). L'année suivante, on a fait un appel d'offres, et le délai a été fixé au printemps 2017.

En avril 2016, les travaux de reconstruction de la place ont commencé. On envisageait d'allonger la promenade jusqu'au croisement avec la rue Kołłątaj (la liquidation de circulation des voitures). Au cours de travaux, on a sécurisé la fondation de l'église orthodoxe et on a découvert les restes des routes et des bâtiments anciens. On a maintenu la configuration d'espace et on a reproduit la route historique vers Wieniawa. On a changé le revêtement, la configuration d'espaces verts, les fontaines, l'illumination de bâtiments et de monuments autour de la place. De plus, on a supprimé la vieille fontaine pour y créer l'ensemble des installations distribuant de l'eau avec une digue de 5 m et le système de contrôle de 5 fonctions (l'eau, la lumière, le son, le laser, l'image projeté à la façade du bâtiment de la poste) le plus moderne en Europe. On a rénové les places de Mieczysław Albert Krąpiec et de Józef Czechowicz. La place de Lituanie a ouvert après la rénovation en juin 2017.

En 2017, quand la branche du « baobab » s'est cassée, on a décidé d'enlever l'arbre.

Références

Lublin
Place en Pologne

Place de Lituanie à Lublin


La Ruta Estatal de California 25, y abreviada SR 25 (en inglés: California State Route 25) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de California. La carretera inicia en el Sur desde la  hacia el Norte en la . La carretera tiene una longitud de 120,1 km (74.632 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de California 25 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de California por sus siglas en inglés Caltrans.

Cruces
La Ruta Estatal de California 25 es atravesada principalmente por la .
{| class=wikitable
!Condado
!Localidad
!Miliario
!Destinos
!Notas
|-
|Monterrey<small>MON 0.00-11.75
|
|0.00
|
|
|-
|rowspan=5|San Benito<small>SBT 0.00-60.08
|
|21.47
| – Pinnacles National Monument
|
|-
|Paicines
|39.53
|
|
|-
|rowspan=2|Hollister
|49.95
|Tres Pinos Road, Sunnyslope Road
|Tres Pinos Road fue la antigua SR 25 norte
|-
|L52.2351.45
|
|Antigua SR 25 sur / SR 156
|-
|
|54.05
|
|
|-
|Santa Clara<small>SCL 0.00-2.56
|
|2.56
|
|Interchange

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Caltrans

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de California
Carreteras del condado de Monterrey
Carreteras del condado de San Benito
Carreteras del condado de Santa Clara

Ruta Estatal de California 25


Brújula digital es un sello discográfico independiente uruguayo cuya actividad comenzó en el año 2001.

Historia
Fundado por Juan Carlos Origoni y Lylián Firpo en el año 2001, su primer álbum editado fue "Piel del sur", que contenía textos de esta última musicalizados por distintos artistas. Desde ese momento a la actualidad han lanzado al mercado media centena de álbumes en formato CD y una veintena de DVD, principalmente de murga. De este género, han editado a Los diablos verdes, La Margarita, La reina de la Teja y La Gran Siete, entre otros.

Varios de los álbumes del sello han sido editados en Argentina por RGS Music.

Véase también
 Anexo:Álbumes de Brújula digital

Empresas fundadas en 2001
Brújula digital

Brújula digital


Legendele țării lui Vam: O mitologie a omului este un roman  de fantezie istorică și mitologie fictivă al scriitorului român Vladimir Colin. Cartea a apărut prima dată în 1961 la Editura Tineretului și a fost republicată de Editura Ion Creangă în 1974 și 1986.

Prezentare

Un profesor universitar descoperă existența unui fabulos sistem mitologic pe care îl atribuie așa-numiților vamiți, locuitori neolitici din Dobrogea.
Țara lui Vam nu a existat în realitate niciodată, ea nu este atestată în niciun tratat de istorie antică. Colin creează cu măiestrie un roman despre o seminție închipuită de la malul Mării Negre care ar fi trăit cu mult timp înaintea tuturor popoarelor cunoscute în prezent. Vam este cel care a întemeiat această seminție, fondatorul acestui popor. Vam intră în conflicte cu zeii atotputernici, iar urmașii săi îi continuă lupta pentru a scăpa de tirania zeilor. Această luptă este tema principală a romanului. Cei care au sorți de izbândă sunt urmașii lui Vam. Locuința zeilor, Nartazuba, se destramă într-un fum al nedreptății și minciunii. În continuarea va domni doar fericirea în țara lui Vam.

Personaje
{{Coloane-listă|colwidth=30em|
 Oamenii răzvrătiți
 Vam
 Una, soția lui, fiica lui Ormag și a Aratei, regina fetelor-păsări
 Lua, fiica lor
 Tarbit, fiul Luei
 Milga, soția lui
 Narții de seamă
 Ormag, stăpînul Nartazubei
 Zubala, zeița nopții, a fățărniciei și a vrăjilor
 Mastara, fiica lor, zeița morții
 Gurz, zeul războiului
 Pil, zeul cel strîmb al șotiilor
 Ramal, zeul cîntului și jocului
 Bolob, zeul bogăției
 Narții de rînd
 Dumvur, zeul mării
 Luf, feciorul lui, zeul pescarilor
 Taruna, zeița dreptății
 Cadumal, fiul Mastarei și al lui Saian, zeul somnului
 Saha, căpetenia duhurilor bune
 Bus, căpetenia duhurilor rele
 Suvava, duhul frigurilor
 'Alte ființe fantastice
 Arata, regina fetelor-păsări
 Saian, leul de aur al cerului
 Panca, uriașul
 Vihta, pasărea de fum a dragostei
 Gorc, cocoșul ceresc
 Hudu, vîntul
}}
Cuprins

Primire
Cartea a fost tradusă în limbile franceză, germană, bulgară, cehă, polonă, engleză, rusă și japoneză. Colecția franceză Métal hurlant o transpune în 1989 într-o bandă desenată realizată de croatul Igor Kordej. Fantezia eroică BD La saga de Vam (Saga lui Vam) este formată din: Le pouvoir d'Ormag (Puterea lui Ormag), Copilul de lut (L'Enfant d'argile) și Orașul Naat (La cité de Naat).

Note

Legături externe
Legendele țării lui Vam la isfdb.org''

Vezi și
 Lista volumelor publicate în Colecția Fantastic Club
 1961 în literatură
 Lista cărților științifico-fantastice publicate în România
 Lista volumelor publicate în Colecția Nautilus

Romane din 1961
Romane științifico-fantastice
Romane de Vladimir Colin
Romane românești
Romane fantastice
Romane mitice
Mitologie modernă și contemporană
Oameni preistorici în cultura populară

Legendele țării lui Vam


Ismailia Governorate () is one of the Canal Zone governorates of Egypt. Located in the northeastern part of the country, its capital is the city of Ismailia. It was named after Ismail Pasha, who as Ottoman Viceroy of Egypt, oversaw the country during the building of the Suez Canal. It is located between the other two Canal governorates; Port Said Governorate, in the Northern part of Egypt and Suez Governorate.

Municipal divisions
The governorate is divided into municipal divisions, with a total estimated population as of January 2023 of 1,442,402. In the case of Ismailia governorate, there are 4 kism, 5 markaz and 1 new city.

The divisions are generally seven: Ismailia which is the capital, Tell El Kebir, Abu Suwir,  Qassasin, Fayid, Qantara West and Qantara East.

Population
According to population estimates, in 2015 the majority of residents in the governorate lived in rural areas, with an urbanization rate of only 45.4%. Out of an estimated 1,178,641 people residing in the governorate, 643,778 people lived in rural areas as opposed to only 534,863 in urban areas.

Cities and towns
As of 2017, seven cities (or towns) in Ismailia had a population of over 15,000 inhabitants.

Industrial zones
According to the Egyptian Governing Authority for Investment and Free Zones (GAFI), in affiliation with the Ministry of Investment (MOI), the following industrial zones are located in this governorate:
Al Qantara Shark
The 1st industrial zone
Technology Valley
The 2nd industrial zone
Abu Khalifa

Annual film festival
Hashim El Nahas founded the Ismailia International Film Festival for Documentaries and Shorts and originally considered establishing it in Luxor. Instead this festival has been celebrating its annual events in Ismailia Governorate. It is sponsored by the Ministry of Culture, Ismailia Governorate, The National Cinema Center and other sponsors.

Ismailia Canal
The Ismailia Governorate is on the banks of the Suez Canal and its Ismailia Canal extends from the Nile River near Cairo, to the Suez Canal at the city of Ismailia, on Lake Timsah. The Ismailia Canal was built to provide fresh water to workers during the building of the Suez Canal. The Suez Canal Authority headquarters is located in Ismailia.

Conflicts and wars
From 1967 to 1970, Ismailia became a war zone and was damaged in the conflict with Israel. Many battles were fought, in and around Ismailia, including at the end of the conflict in the Battle of Ismailia and the area was able to begin rebuilding after a cease-fire was negotiated between Egypt and Israel in 1973.

Fishing landing sites
There are several official fishing landing sites in Ismailia. One is at Lake Timsah and the other at Bitter Lake.

UN sustainable programme
After a successful SIP (Sustainable Ismailia Programme) from 1992 to 1997, the United Nations expanded the project to include the entire Governorate of Ismailia calling it SGIP (Sustainable Ismailia Governorate Programme). Its goal is to work with local partners to improve the communities in Ismailia.

References

Further reading
"Ismailia – Egypt's Garden City", Community Times Magazine
 Water Polo Legends: 1930's in Ismailia, Egypt

External links

Official Ismailia Governorate
Ismailia Governorate - Tourism
Tour Egypt, Ismailia Governorate Sites
Supreme Council of Antiquities, Ismailia Museum
 Ismailia Governorate on Facebook
 El Watan News of Ismailia Governorate

Governorates of Egypt

Ismailia Governorate


Den amerikanske institution Rådet af Økonomiske Rådgivere (Council of Economic Advisers, forkortet CEA) er en afdeling af den amerikanske præsidents stab og rådgiver præsidenten i økonomiske spørgsmål. Organisationen kommer med forslag til en stor del af Det hvide Hus' økonomiske politik og forbereder bl.a. præsidentens årlige økonomiske redegørelse.

Historie og organisation

Rådet blev oprettet i 1946 for at give præsidenten adgang til objektiv økonomisk analyse og rådgivning i en lang række hjemlige og internationale økonomiske spørgsmål.

Rådets formand nomineres af præsidenten og godkendes af det amerikanske senat. Formanden har indtil 2017 haft kabinetstatus, hvilket vil sige, at han kan deltage i møder i den amerikanske regering (kabinettet) uden direkte at være medlem af den. I januar 2017 meddelte Det Hvide Hus imidlertid, at dette ikke længere vil være tilfældet under Donald Trump. De øvrige medlemmer udpeges af præsidenten. Organisationen har ca. 20 ansatte økonomer plus tre permanent ansatte økonomiske statistikere. Mange af økonomerne er universitetsansatte, der har taget orlov, eller økonomer, der er ansat i statsadministrationen, men midlertidigt udlånt til rådet.

Rådets formænd gennem tiden tæller mange prominente amerikanske økonomer. Således har de seneste tre afgåede direktører for den amerikanske centralbank Federal Reserve alle tre på et tidligere tidspunkt haft denne stilling: Alan Greenspan (under Gerald Ford), Ben Bernanke (under George W. Bush) og Janet Yellen (under Bill Clinton). Ligeledes har Nobelpristageren i økonomi Joseph Stiglitz været formand for CEA (også under Bill Clinton). Nobelpristageren James Tobin har været medlem af CEA under præsident Kennedy. Andre kendte økonomer som Robert Solow, Lawrence Summers og Nouriel Roubini har som yngre været ansat som menige økonomer i institutionen.

Rådet af Økonomiske Rådgivere og Det Nationale Økonomiske Råd

Udover Rådet af Økonomiske Rådgivere har den amerikanske præsident også et andet centralt organ til rådighed i den økonomiske politik, nemlig det Nationale Økonomiske Råd (National Economic Council, forkortet NEC). Arbejdsdelingen mellem dem er sådan, at NEC er centralt for udarbejdelsen, koordineringen og implementeringen af de økonomisk-politiske beslutninger. I forhold hertil har CEA med medlemmer og ansatte, der typisk er universitetsforskere eller har en forskeruddannelse, en lidt mere tilbagetrukket og akademisk rolle. Det analyserer den økonomiske udvikling og udarbejder analyser og memoer om forskellige økonomiske emner til inspiration for administrationen. Det er blevet udtrykt sådan, at CEA er en tænketank og NEC en kommandocentral. På nogle måder kan de to råds rolle dermed sammenlignes med forholdet i Danmark mellem De Økonomiske Råd og embedsmændene i Finansministeriet. CEA omtales også sommetider i de danske medier som USA's "økonomiske vismandsråd".

Formænd og medlemmer

Liste over formænd

Liste over medlemmer

 John D. Clark 1946–1953
 Roy Blough 1950–1952
 Leon Keyserling 1950–1953
 Robert C. Turner 1952–1953
 Karl A. Fox 1953–1955
 Neil H. Jacoby 1953–1955
 Walter W. Stewart 1953–1955
 Joseph S. Davis 1955–1958
 Paul W. McCracken 1956–1959
 Karl Brandt 1958–1961
 Henry C. Wallich 1959–1961
 James Tobin 1961–1962
 Kermit Gordon 1961–1962

 John P. Lewis 1963–1964
 Otto Eckstein 1964–1966
 James S. Duesenberry 1966–1968
 Merton J. Peck 1968–1969
 Warren L. Smith 1968–1969
 Hendrik S. Houthakker 1969–1971
 Herbert Stein 1969–1971
 Ezra Solomon 1971–1973
 Marina von Neumann Whitman 1972–1973
 Gary L. Seevers 1973–1975
 William J. Fellner 1973–1975
 Paul. W. MacAvoy 1975–1976
 Burton G. Malkiel 1975–1977
 William D. Nordhaus 1977–1979
 Lyle E. Gramley 1977–1980
 George C. Eads 1979–1981
 Stephen Goldfeld 1980–1981
 William A. Niskanen 1981–1985
 Jerry L. Jordan 1981–1982
 William Poole 1982–1985
 Thomas Gale Moore 1985–1989
 Michael L. Mussa 1986–1988
 John B. Taylor 1989–1991
 Richard L. Schmalensee 1989–1991
 David F. Bradford 1991–1993
 Paul Wonnacott 1991–1993
 Alan S. Blinder 1993–1994
 Joseph Stiglitz 1993–1995
 Martin N. Baily 1995–1996
 Alicia H. Munnell 1996–1997
 Jeffrey A. Frankel 1997–1999
 Rebecca M. Blank 1998–1999
 Robert Z. Lawrence 1999–2001
 Kathryn L. Shaw 2000–2001
 Mark B. McClellan 2001–2002
 Randall S. Kroszner 2001–2003
 Kristin J. Forbes 2003–2005
 Harvey S. Rosen 2003–2005
 Katherine Baicker 2005–2007
 Matthew J. Slaughter 2005–2007
 Donald B. Marron Jr. 2008–2009
 Cecilia Rouse 2009–2011
 Carl Shapiro 2011–2012
 Katharine Abraham 2011–2013
 James H. Stock 2013–2014
 Betsey Stevenson 2013–2015
 Maurice Obstfeld 2014–2015
 Jay Shambaugh 2015–2017
 Sandra Black 2015–2017
 Richard Burkhauser 2017–2019
 Tomas J. Philipson 2017–2020
 Tyler Goodspeed 2019–2021
 Heather Boushey 2021–
 Jared Bernstein 2021–

Kilder

Eksterne henvisninger

 Council of Economic Advisers CEA's hjemmeside
 Klumme om CEA i anledning af institutionens 70-årsjubilæum i 2016

USA's myndigheder
Etableret i 1946

Rådet af Økonomiske Rådgivere


Rendgenoluminescencija je luminiscencija pobuđena rendgenskim zračenjem. Mnoge kemijske tvari luminesciraju pod utjecajem rendgenskih zraka. Upotrebljavaju se za fluorescentne zastore na kojima se dobivaju vidljivi detalji struktura kostiju i drugih unutrašnjih struktura ljudskog tijela. Dobivanje rendgenskih zraka je samo po sebi luminescentni proces, pa je tako rendgenoluminescencija sekundarna luminescencija u dvostepenom procesu.

Luminiscencija

Luminiscencija (engl. luminescence: svijetljenje, svjetlucanje) je emisija elektromagnetskoga zračenja (pretežito svjetlosti, ali i ultraljubičastog i infracrvenoga zračenja) koje nije pobuđeno toplinskim (termičkim) procesom i povišenom temperaturom tvari, nego je posljedica primanja energije u nekom drugom obliku. Po tome se razlikuje više oblika luminiscencije: bioluminiscencija, elektroluminiscencija, radioluminiscencija (posljedica djelovanja ionizirajućega zračenja), triboluminiscencija (nastaje prilikom lomljenja nekih kristala), luminiscencija trenja, kemijska luminiscencija ili kemiluminiscencija (nastaje u vezi s kemijskim promjenama u nekim tvarima), kristaloluminiscencija (nastupa kod kristalizacije nekih tvari), termoluminiscencija (nastaje zagrijavanjem nekih tvari, ali samo ako su prije toga bile izložene nekomu zračenju, na primjer ionizirajućemu zračenju), fotoluminiscencija (posljedica obasjavanja određenih tvari svjetlošću svih valnih duljina). Tvar luminiscira kada se primanjem energije jednim od navedenih načina elektroni u atomu prvo pobude u više energetsko stanje, a zatim se emisijom dijela ili ukupne primljene energije u obliku zračenja vraćaju u osnovno stanje. Ako se luminiscencija pojavljuje za vrijeme trajanja pobude ili najviše 10–8 sekundi nakon toga, riječ je o fluorescenciji, a opaža li se luminiscencija i pošto pobuda prestane, govori se o fosforescenciji.

Izvori

Fizika čvrstog stanja

Rendgenoluminescencija


Goniocellus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Goniocellus bifossifrons Casey, 1914
 Goniocellus isthmianus Casey, 1914

Referencias

Enlaces externos
 Goniocellus en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Stenolophina

Goniocellus


Augustus Frederick George Warwick Bampfylde,  baron Poltimore ( - ) est un homme politique libéral britannique. Entre 1872 et 1874, il est trésorier de la maison de la reine Victoria, sous William Ewart Gladstone.

Biographie

Bampfylde est le fils et l'héritier de George Bampfylde (1er baron Poltimore) et de sa seconde épouse Caroline Buller, fille du général Frederick William Buller.

Bampfylde succède à son père dans la baronnie en 1858. Il siège sur les bancs libéraux à la Chambre des lords et sert dans le premier gouvernement libéral de William Ewart Gladstone en tant que trésorier de la maison de 1872 à 1874. En 1872, il est admis au Conseil privé.

Il est nommé commandant du  (Exeter et South Devon) Devonshire Rifle Volunteer Corps le 27 septembre 1865.

Mariage et enfants

En 1858, Lord Poltimore épouse Florence Sara Wilhelmine Brinsley Sheridan (d. février 1909), fille de Richard Brinsley Sheridan, député, de Frampton Court. Avec elle, il a des enfants dont :

 Coplestone Richard George Warwick Bampfylde,  baron Poltimore (1859-1918).

Florence, Lady Poltimore fait fabriquer pour elle un diadème en diamant par Garrard & Co dans les années 1870, connu plus tard sous le nom de Poltimore Tiara. Il est vendu aux enchères par le  baron pour 5 500 £. Il devient célèbre après avoir été porté par la princesse Margaret lors de son mariage en 1960 à l'Abbaye de Westminster, après avoir été acheté pour elle peu de temps auparavant. Après la mort de la princesse, il est vendu aux enchères en 2006 chez Christie's, par ses enfants, le vicomte Linley et Lady Sarah Chatto  pour 926 400 £ (1 704 576 $). Il peut être transformé en collier et en broches .

Références

Liens externes

Membre du Conseil privé du Royaume-Uni
Trésorier de la Cour royale
Baron de la pairie du Royaume-Uni
Décès en mai 1908
Naissance en avril 1837
Décès à 71 ans

Augustus Bampfylde (2e baron Poltimore)


Ginette Bouchard est une artiste et photographe canadienne née le 2 juillet 1952 à Québec et décédée le 2 avril 2004 à Montréal.

Biographie
Ginette Bouchard fut étudiante et professeure à l'École des arts visuels de l'Université Laval.

Ses photographies ont été exposées au Canada et en Europe. Une exposition posthume de ses œuvres a eu lieu à la Galerie des arts visuels de l'Université Laval en décembre 2004.

Expositions individuelles
 Empreintes mimétiques
 Témoins silencieux

Musées et collections publiques
Musée des beaux-arts du Canada
Musée national des beaux-arts du Québec

Références

Liens externes

Naissance en juillet 1952
Naissance à Québec
Photographe canadienne
Photographe québécois
Photographe canadien du XXe siècle
Étudiant de l'Université Laval
Professeur à l'Université Laval
Universitaire canadien du XXe siècle
Décès en avril 2004
Décès à Montréal
Décès à 51 ans

Ginette Bouchard


تضيق الصمام الأبهري هو تضيق يصيب الصمام القلبي عند مخرج البطين الأيسر إلى الشريان الأبهري، والذي منه يمر الدم إلى كافة أنحاء الجسم. هذا التضيق يتسبب في زيادة العناء لعضلة القلب التي تحاول تسيير الدم للجسم من خلال الصمام المتضيق. هذا يؤدي لارتفاع الضغط في  مما يؤدي إلى تضخمه، وتقدم المرض يمكن أن يؤدي - بدون علاج - للوفاة. يتمثل العلاج بإجراء عملية استبدال للصمام الأبهري.

الاعتلال الوظيفي
عند تضيق الصمام الأبهري فإن مقاومة تدفق الدم (مقاومة الجريان) خلال الصمام تزيد، ويزداد معها الضغط الانقباضي في البطين الأيسر، هذا الأمر يسبب زيادة في الجهد المبذول من البطين الأيسر لضخ الدم، وبالتالي إلى تضخم في البطين الأيسر كدرجة أولى من الضرر الحاصل للقلب.

ارتفاع الضغط الانقباضي في البطين الأيسر وتضخمه يؤدي إلى ارتفاع حاجة البطين وبالتالي العضلة القلبية للأكسجين، ويؤدي إلى إجهاد
للعضلة القلبية. في مراحله الأولى فإن هذا الإجهاد والتضخم لا يرافقه توسع في البطين، يسمى هذا النوع من التضخم باعتلال عضلة القلب المتراكز  ولكن مع مضي الوقت فإن العضلة القلبية قد تتوسع مسببة اعتلال عضلة القلب التوسعي  والذي يرافقه قصور مضطرد للقلب، بحيث تقل قدرة القلب على ضخ الدم بشكل مضطرد مع مرور الزمن.

ضعف  أو قصور القلب هو من الحالات المحددة لسير المرض، ومن عوامل الخطر عند مرضى الصمام الأبهري، حيث أن الاضطرابات النظمية تحدث بشكل متزايد عند المرضى الذين يعانون من تضخم ، ويمكن أن تسبب رجفان بطيني ومن ثم الموت المفاجئ.

في حالات التضيق الشديد للصمام الأبهري فإن ضغط الدم المرتفع بعد الصمام ضروري لمرور الدم، وللحفاظ على الدورة الدموية. هؤلاء المرضى يُعانون بشدة من الأدوية التي تُخفض الحمل التالي  مثل النيتروغليسرين أو مثبط الإنزيم المحول للأنجيوتنسين، لذا فإن هذه المواد تعتبر ممنوعة الاستخدام عند مرضى التضيق المتقدم للصمام الأبهري.

أسباب تضيق الصمام الأبهري
يمكن تقسيم أسباب تضيق الصمام الأبهري إلى قسمين رئيسيين هما تضيقات خِلقية مولودة ، وتضيقات مكتسبة.

تضيقات خِلقية

 تضيق ظاهر عند المواليد الجدد: التضيق الأبهري عند المواليد الجدد يؤدي - بدون علاج - إلى قصور القلب خلال الأسابيع القليلة التالية للولادة. أسباب هذا النوع من التضيق يعود إلى تشوهات خلقية في الشريان الأبهري أو نشوء القلب.
 صمام أبهري أحادي أو ثنائي الشرف: الأصل في الصمام الأبهري أنه ثلاثي الشٌّرَف، كنوع من الاختلاف ينشأ الصمام الأبهري ثنائي الشرف، أو في حالات خاصة أحاديّ الشرف. هذا التشكل للصمام يؤدي إلى زيادة الجهد الواقع على أطراف الشُّرَف، مما يسبب تصلبها مع مضي السنين ومن ثَمّ تضيقها. تظهر التضيقات في هذه الحالات بعد العقد الثالث من العمر. ظهور التضيق في الصمامات ثنائية الشرف ليس مؤكداً حيث يمكن للصمام أن ينمو كنوع من الاختلاف  دون أن يؤدي إلى أعراض مرضية، لذا فإنه يُنصح بمتابعة الأشخاص الحاملين لصمام أبهري ثنائي أو أحادي الشرف بشكل دوري، وعدم إجراء العمليات إلا حين ثبوت حصول التضيق. برغم كون التضيق أكثر انتشاراً عند حاملي الصمامات ثنائية الشرف، إلا أن نسب الوفيات لاتختلف عنها عند غيرهم.

تضيقات مكتسبة
 التهاب الشغاف الروماتزمي: يقود التهاب الشغاف بسبب الحمى الروماتيزمية إلى تشوهات في الصمام الأبهري، منها مايقود إلى تضيق في الصمام. بعد اكتشاف المضادات الحيوية قلت نسب الإصابة بالحمى الروماتيزمية وبالتالي تلاشى دورها كأحد أسباب التضيق الأبهري في العالم المتحضر.
 تكلس الصمام الأبهري: يعتبر تكلس الصمام الأبهري أكثر أسباب انتشار تضيق الصمام في الشيخوخة (فوق سن 65). وتنجم التكلسات عن استهلاك أشرعة الصمام، وبالتالي تصبح أكثر تصلباً وتتراكم فيها - كما في باقي الأوعية الدموية - التكلسات الدهنية (كولسترول). بمعنى أن تكلس الصمامات جزء من مرض التصلب العصيدي.

 بعد التطور الذي أصاب العلاج بالمضادات الحيوية صار التكلس هو أكثر أسباب التضيق شيوعاً عند الكبار، وبالذات في الشيخوخة باعتباره مرضا تَنَكُّسياً .

أعراض تضيق الصمام الأبهري

تتفاوت أعراض تضيق الصمام الأبهري ما بين المرضى، العلامة الوحيدة الثابتة تقريباً هي النفخة الأبهرية، وهي يمكن سماعها عن طريق السماعة الطبية، وقد تكون هذه النفخة هي العرض الوحيد لتضيق الصمام الأبهري لسنواتٍ عديدة، حيث تمتد من 10 إلى 20 عاماً دون ظهور أعراض اضافية، ومع تطور المرض وازدياد التضيق للصمام فإن الأعراض الأخرى تبدأ بالظهور. الأعراض الأخرى تتنوع، ولا تظهر بانتظام عند كل المرضى. يتفاوت معدل عمر المرضى عند بدء ظهور الأعراض لتضيق الصمام الأبهري - في العادة - ما بين العقد السادس إلى العقد الثامن أو التاسع من العمر.

نفخة أبهرية

النفخة  الأبهرية هي نفخة انقباضية  يمكن سماعها بوساطة السماعة الطبية كصوت ما بين دقتي صمامي القلب، وتكون أوضح ما تسمع ما بين الضلعين الثالث والرابع يسار عظمة القص، كما يُسمع امتداد النفخة فوق الشريانين السباتييين.

السبب في سماع النفخة هو تسارع الدم المتدفق خلال التضيق، بحيث يحدث ضجيجاً يمكن سماعه في فترة التدفق، أما امتداده فهو باتجاه مجرى الدم، وأقرب الشرايين التي يمكن سماعه فيها الشرايين السباتية لقربها من الأبهر.

ضيق النفس
ضيق النفس وبخاصة ضيق النفس الجُهدي ينجم بسبب عدم مقدرة العضلة القلبية وبخاصة البطين الأيسر على ضخ الدم خلال الصمام المتضيق وبخاصة في حالات بذل الجهد، مما يؤدي إلى تحشر الدم في الدورة الدموية الصغرى، ومن ثم في الأوعية الدموية في الرئة ونشوء وذمة الرئة التي تؤدي إلى ضيق النفس.

ضيق النفس بسبب تضيق الصمام الأبهري يُعد عرضاً متقدماً للمرض، وينذر بتدهور سريع للمرض، إلا أن ظهور ضيق النفس لا يعني بالضرورة أن البطين الأيسر قد تضرر نهائياً إلا إذا تأخر العلاج بحيث يبقى المرض دون علاج لفترة. أحياناً فإن ظهور ضيق النفس يكون في وقت متأخر جداً بعد حدوث ضرر غير رجعي للبطين الأيسر ومن ثم للعضلة القلبية.

الذبحة الصدرية
يُعاني ما بين 30 و 40% من مرضى تضيق الصمام الأبهري من ذبحة صدرية وبخاصة عند بذل الجهد. بما أن الذبحة الصدرية هي العَرَض الأساسي لداء شريان القلب التاجي، لذا وللتفريق بين الذبحة صدرية الناجمة عن داء شريان القلب التاجي وبين تضيق الصمام الأبهري يُنصح دائماً بما يلي:
 فحص جميع المرضى الذين يشتكون من الذبحة الصدرية بالسماعة الطبية والإنصات لأصوات القلب، لتمييز أولئك الذين لديهم نفحة أبهرية وبالتالي تحويلهم لفحص صدى القلب.
 مرضى الذبحة الصدرية الذين لا يتحملون استخدام نيتروغليسرين، بل يعانون من هبوط حاد في الضغط أو تستاء حالتهم السريرية عند استخدامه، قد يكون تضيق الصمام الأبهري هو الأكثر احتمالاً لتسبيب الذبحة الصدرية عندهم.

إغماء
يعتبر الإغماء وبالذات عند بذل الجهد من العلامات المميزة للتضيق الصمام الأبهري، وقد تكون العَرَض الوحيد عند الكثير من المرضى، حيث يعاني ما بين 13 و 25% من المرضى من الإغماء عند بذل الجهد.

يعتبر الإغماء عند مرضى تضيق الصمام الأبهري من العلامات الخطيرة على تقدم المرض، وللإغماء عند مرضى تضيق الصمام الأبهري عدة أسباب منها:
 عدم مقدرة القلب على تلبية الحاجة المتزايدة للدم عند بذل الجهد بسبب ضيق الصمام، وبالتالي حدوث عجز نسبي بين مقدرة الضخ والحاجة، مما يؤدي إلى نقص نسبي للتروية الدماغية فيحصل الغشي أو الإغماء.
 زيادة الضغط على العضلة القلبية يؤدي إلى حصول اضطرابات نظمية تؤدي بدورها للإغماء، ومن أهم الاضطرابات النظمية التي تحدث لمرضى الصمام الأبهري:

 تسارع بطيني ورفرفة بطينية أو رجفان بطيني، وكلها يمكن أن تؤدي للإغماء أو للسكتة القلبية، وحتى الرجفان البطيني فإنه تم تسجيله في مرضى تضيق الصمام وتسجيل عودة تلقائية للنظم الجيبي مما يؤكد خطورة الإغماء الناجم عن تضيق الصمام الأبهري.

 في حالات أخرى فإن الإغماء ينجم عن تباطؤ القلب الحاصل بسبب ضرر يُصيب  وينجم عن ذلك إحصار أذيني بطيني، وقد تتفاوت درجة هذا الإحصار، في حالات الإغماء فإنه يمكن الإشارة لإحصار من الدرجة الثانية فما فوق. لذا فإن إثبات إحصار من أي درجة لابد أن يكون علامة تدل على تقدم المرض، وبالتالي الحاجة لعلاج قريب.

السكتة القلبية
تعتبر  أخطر أعراض أو مضاعفات تضيق الصمام الأبهري، ونسبة حدوثها تزيد عند أولئك المرضى الذين يعانون من أعراض أخرى، حيث يتعرض ما نسبته بين 15 و 20% من المرضى بمعدل عمر 60 سنة - للموت المفاجئ أو للسكتة القلبية، بينما نسبة حدوث السكتة القلبية عند أولئك الذين لا يُعانوا من أعراض لتضيق الصمام الأبهر مادون 5%. أسباب السكتة القلبية عند مرضى تضيق الصمام الأبهري هي نفسها أسباب الإغماء عندهم، لذا فإن حدوث الإغماء عند مرضى الصمام يُنذر بأن المرض قد دخل مرحلة خطيرة.

التشخيص

تشخيص تضيق الصمام الأبهري يعتمد على السيرة المرضية وعلى سماع النفحة الأبهرية، وبالتالي فإن التشخيص لا يشكل مشكلة عند الفحص السريري، ولكن تقدير مدى التضيق، وحساب المساحة المتبقية للصمام الأبهري، وبالتالي تقدير الوقت المناسب للعلاج الجراحي يتطلب استخدام وسائل تشخيصية مثل الموجات فوق الصوتية أو ما بات يُعرف بصدى القلب، كذلك التمييل والتصوير الطبقي. لابد عند تشخيص تضيق الصمام الأبهري من قياس أمرين أساسيين:
 تقدير المساحة المتبقية، ويتم ذلك بعدة طرق منها: قياس سرعة الدم قبل وبعد الصمام أو خلال الصمام وحساب مساحة الصمام المفترضة بحسب مبدأ بيرنولي، أو عن طريق حساب المساحة المرئية لفتحة الصمام نفسه.
 تقدير حالة  وتسجيل قوة ضخ القلب أي ، وتسجيل مدى تضخم العضلة القلبية لتحديد الضرر الحاصل من التضيق.

صدى القلب

يمكن عن طريق فحص ما يُسمّى بصدى القلب  والذي يعتمد الموجات فوق الصوتية مشاهدة تكلسات شُراف الصمام الأبهري، كما يمكن بتقنية دوبلر تحديد سرعة تدفق الدم خلال الصمام الأبهري، وبطريقة حسابية تعتمد مبدأ بيرنولي تحديد مدى تضيق الصمام، وحتى حساب المساحة المتبقية من مقطع الصمام، أو تحديد فرق الضغط قبل الصمام وبعده.

من ناحية أخرى فإن نفس الفحص أي صدى القلب يعطي تقديراً لحجم البطين الأيسر ولتضخم البطين الأيسر، كما أن حساب  يعطي تقديراً لقوة العضلة القلبية، وبالتالي مدى الضرر الناجم عن تضيق الصمام. ويعتبر هذا الفحص الأقل إزعاجاً للمريض وهو فحص غير باضع.

القسطرة القلبية

يمكن استخدام  في تشخيص تضيق الصمام الأبهري، فعند إدخال القسطار القلبي للبطين الأيسر فإنه يمكن قياس الضغط المتولد أثناء الانقباض في داخل حجرة البطين الأيسر وبنفس الوق عن طريق فتحة جانبية في القسطار القلبي يمكن قياس الضغط المتولد في بداية الشريان الأبهر، وبحساب الفرق ما بين الضغط في البطين أي قبل الصمام، والضغط بعد الصمام (الشريان الأبهر) فإن الفرق في الضغط ΔP يدل على مدى تضيق الصمام الأبهري. ومن خلال قياس الضغط يمكن أيضاً تقدير مساحة الصمام وذلك باعتماد معادلة التكافؤ والتي تنص على أن:
(المساحة×السرعة) قبل الصمام = (المساحة×السرعة) في الصمام = (المساحة×السرعة) بعد الصمام. .

يُصار عادة إلى إجراء  في حالات عدم وضوح التشخيص باستخدام صدى القلب، وكتحضير للجراحة القلبية لكشف تضيقات الشرايين التاجية، التي يمكن علاجها في نفس العملية بوضع مجازة أبهرية تاجية.

التصوير الطبقي
مع التقدم التقني للتصوير الطبقي أصبح بالإمكان تصوير القلب وحجراته وصماماته وتحديد الخلل الوظيفي، وذلك ينطبق على كلا نوعي التصوير الطبقي: التصوير الطبقي المحوسب والتصوير بالرنين المغناطيسي.

مسار المرض
هنالك فرق في تطور المرض ما بين التضيق الخِلقي والتضيق المكتسب، فالتضيق الخِلقي عند الولادة يتطور بشكل سريع يُجبر على العلاج خلال الأيام أو الأسابيع القليلة التي تلي الولادة، وإلا فإن الفشل القلبي وقصور القلب سيؤدي للوفاة. أما التضيق الناجم عن كون الصمام الأبهري ثنائي الشرف فهو يبدأ متأخراً بالظهور، وذلك بعد العقد الثاني من العمر، ويأخذ مساراً متشابها مع التضيق المكتسب.

أما تضيق الصمام المكتسب فيبدأ بالظهور نتيجة لتكلس الصمام أو كنتيجة لالتهاب الشغاف، وفي بداية المرض فإن المرضى قد لا يُبدوا أي أعراض تُذكر فيكونوا عديمي الأعراض . ثم لا تلبث الأعراض مع تقدم الأشهر والسنين في الظهور مؤدية إلى تردي في الوضع الصحي وفي مقدرة العضلة القلبية. بحسب دراسة أُجريت على المرضى الذين لا يُعانون من أعراض ثبت أن تقدم المرض يؤدي - إذا لم يتم علاجه بشكل مناسب - إلى مضاعفات خطيرة في ثلاثة من أربعة مرضى خلال السنين الخمس التالية لتشخيص تضيق الصمام الأبهري. وتشمل المضاعفات الخطيرة:
 الوفاة بالسكتة القلبية
 إجراء جراحة قلبية
 تطور قصور قلبي يؤدي إلى إعاقة بدنية للحركة.

العلاج

يتمثل العلاج الأمثل بإجراء عملية جراحية لاستبدال الصمام المتضيق بصمام آخر سليم، وهناك نوعان من الصمامات التي يمكن زرعها: صمامات صناعية (ميكانيكية)، وصمامات طبيعية (حيوية).

الفرق بين الصمامين يتمثل في كون الصمام الصناعي يحتاج لتناول مميع الدم مدى الحياة، ولكن عمر الصمام طويل لعدة عقود، بينما الصمامات الحيوية لاتحتاج لمنع التخثر مدى الحياة، غير أنها أكثر تعرضاً للتلف بعد عقد أو عقدين من الزمان.

الوقت المناسب لإجراء العملية
يصعب الجزم بالوقت المناسب لإجراء عملية استبدال الصمام الأبهري، فبحسب الدراسات العلمية فإن المرضى الذين لا يُعانون من أعراض ولكن عندهم تضيق شديد للصمام معرضون لمضاعفات خطيرة خلال السنوات الخمس المقبلة، لذا يمكن القول أن ظهور أعراض التضيق هو مؤشر على ضرورة إجراء العملية، كذلك فإن ظهور تضخم لعضلة القلب هو أيضاً مؤشر على ضرورة إجراء العملية وذلك قبل تفاقم الوضع وفقدان قدرة البطين الأيسر على الضخ، إذ أن ابتداء توسع البطين (المرحلة التي تلي التضخم) هو مؤشر سلبي على تقدم المرض، وتسارع المرض.

الرُّؤى المستقبلية
من ناحية الصمامات الطبيعية أو الحيوية، فإن تطوراً في إنتاجها أصبح يطيل في العمر الافتراضي لتلك الصمامات مما يشجع على استخدامها عند من هم أصغر سناً.

أما من ناحية العملية نفسها فإن البحوث العلمية جارية لتطوير وسائل زرع الصمام الأبهري عن طريق القسطرة القلبية، مما سيوفر على المريض مخاطر إجراء عملية القلب المفتوح، كما أن هناك محاولات لتطوير توسعة الصمام الأبهري باستخدام البالونات، وبخاصة عند الأطفال، لتأجيل موعد إجراء العملية لوقت يكون نمو الطفل فيه أكثر اكتمالاً.

مصادر

وصلات خارجية
 أسباب، عوارض، تشخيص، وعلاج تضيق الصمام الأبهري.
 MayoClinic: تضيق الصمام الأبهري من موقع.
 نظرة عامة لتضيق الصمام الأبهري.

أمراض الأبهر
أمراض صمامات القلب

تضيق الصمام الأبهري


1841 Boğazlar Sözleşmesi, Avusturya İmparatorluğu, Fransa Krallığı, Birleşik Krallık, Prusya, Rus İmparatorluğu ve Osmanlı İmparatorluğu'nun 13 Temmuz 1841'de Londra'da imzaladığı uluslararası sözleşme.

Mısır isyanı sonunda Osmanlı İmparatorluğu'nin tam bir çöküntü içine düştüğü ortaya çıkınca Boğazlar meselesi önemli bir konu olarak ön plana çıktı. Çünkü, Akdeniz'in doğu kapısı durumunda olan İstanbul ve Çanakkale Boğazları, devletlerarası ilişkiler ve dengeler açısından hayati önemi haizdi. Aslında, bu safhada boğazlar, Birleşik Krallık veya Rusya'nın kontrolüne girebilirdi. Fakat bu güçler karşı karşıya gelmemek için ve dengelerin muhafazası maksadıyla bu türden uygulamaya teşebbüs etmediler.

1841 tarihine kadar Boğazlar'ın statüsü
(a) 1535 kapitülasyonlarıyla Fransız bayrağı taşıyan ticaret gemilerine tüm Türk limanlarına girip çıkmak müsaadesi verildi. Bu müsaadeler zaman zaman diğer devletlere de tanındı.

(b) 1774 Küçük Kaynarca Antlaşması Rus ticaret gemilerine Boğazlardan serbestçe geçebilmek hakkını tanıdı.

(c) 1798 ve 1805'te Rusya ile yapılan ittifak antlaşmalarında Rus savaş gemilerinin Boğazlardan geçeceğine dair hükümler konuldu. 1806'da iki devlet arasında çıkan savaş bu antlaşma hükümlerini geçersiz kıldı.

(d) 1809'da Birleşik Krallık ile imzalanan Kale-i Sultaniye Antlaşması'nda Boğazların tüm devletlerin savaş gemilerine kapalı tutulması prensibi kabul edildi.

(e) 1829'da Edirne Antlaşması'na, Boğazların bütün devletlerin ticaret gemilerine açık tutulacağı hükmü kondu. (Md: 7)

(f) 1833 tarihli Hünkar İskelesi Antlaşmasının gizli maddesinde, Osmanlı Devleti'nin Çanakkale Boğazını Rusya lehine kapatacağına, yani hiçbir yabancı savaş gemisinin hiçbir sebep ve bahane ile Çanakkale'den giriş yapmasına müsaade etmeyeceği hususuna yer verildi.

Bundan da anlaşılıyor ki, Osmanlı Devleti bu dönemlerde Boğazlar Statüsünün sorumluluğunu Avrupa büyük devletleri ile paylaşma durumuna girmiştir.

Mısır meselesinden sonra ise Boğazlar, Rusya'nın kontrolünden alınmış ve tekrar Avrupa büyük devletlerin taahhüdü altına verilmiştir.

1841 Boğazlar Sözleşmesi

Bu antlaşma ile Boğazların barış zamanında savaş gemilerine kapalılığı uluslararası yükümlülük altına alınmıştır. Boğazların kapalılığı kavramı yalnız barış zamanı ile sınırlıdır. Osmanlı Devleti savaşa girdiği takdirde Boğazlar üzerinde istediği gibi tasarruf edebilecektir. Yani, dilediği devletin savaş gemilerine açabilecektir. Nitekim, bu prensip Kırım Savaşı'nda uygulanacak, İngiliz ve Fransız savaş gemilerinin Karadeniz'e geçmelerine izin verilecektir.

Sonuç olarak; 1841 yılında Osmanlı İmparatorluğu üzerindeki Rus nüfuzu ve baskısı gerilemiş; Fransa'nın Mısır üzerindeki etkinliği ortadan kalkmış; Hünkar İskelesi Antlaşması hükümleri sona ermiş; İngiltere ise en kazançlı ülke durumuna gelmiştir.

Kaynakça

Boğazlar Sözleşmesi
Boğazlar Sözleşmesi
Prusya Krallığı antlaşmaları
Boğazlar Sözleşmesi
Türk Boğazları
Boğazlar Sözleşmesi
Boğazlar Sözleşmesi
1840'larda Londra
Boğazlar Sözleşmesi
VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler
Birleşik Krallık'taki diplomatik konferanslar
Rusya-Türkiye ilişkileri
Rus İmparatorluğu antlaşmaları
Büyük Britanya ve İrlanda Birleşik Krallığı antlaşmaları
Boğazlar Sözleşmesi
Temmuz Monarşisi antlaşmaları

1841 Boğazlar Sözleşmesi


Les îles extérieures du golfe de Finlande () sont un archipel de plusieurs dizaines d'îles situées dans les eaux territoriales russes de l'est du golfe de Finlande.
Ces îles font partie des territoires cédés par la Finlande à l'Union soviétique dans le cadre de l'armistice de Moscou après la guerre de continuation.

Présentation
Les plus grandes des îles occidentales entre les côtes de la Finlande et de l'Estonie sont Suursaari et Tytärsaari, et les plus petites sont Säyvö, Itä-Viiri, Länsi-Viiri et Ruuskeri.
Le groupe oriental comprend, entre autres, Lavansaari, Peninsaari et Seiskari.
Les îles appartiennent administrativement à la municipalité de Laukaansuu dans le raïon de Kingissepp de l'oblast de Léningrad.

Plus au nord, les petites îles extérieures de Narvi et Someri et quelques îlots appartiennent à la municipalité de Koivisto dans le raïon de Kingissepp.

Plusieurs des îles extérieures du golfe de Finlande ont été intégrées au , fondé en décembre 2017.

Carte de l'archipel

Bibliographie

Références

Voir aussi

Liens externes

Articles connexes
 Territoires cédés par la Finlande à l'Union soviétique

Îles extérieures du golfe de Finlande

Îles extérieures du golfe de Finlande


Le Training Squadron 21 ('TRARON TWO ONE ou VT-21) est un escadron de chasseur d'attaque du Naval Air Training Command de l'US Navy. Créé en 1949, il est basé actuellement à la Naval Air Station Kingsville, au Texas. Il est l'un des deux escadrons du Training Air Wing Two (TRAWING TWO). Deux autres escadrons du même type, appartenant au Training Air Wing One (TRAWING ONE) sont basés au Naval Air Station Meridian dans le Mississippi.

Mission

Aujourd'hui, la mission du VT-21 est de former les futurs aviateurs de l'US Navy et des étudiants de l'aéronautique navale, ainsi que les aviateurs des alliés des États-Unis. Ils sont sélectionnés parmi les étudiants les plus performants qui ont suivi une formation de vol primaire dans le T-6B Texan II à la Naval Air Station Whiting Field au sein du Training Air Wing Five ou à la Naval Air Station Corpus Christi au sein du Training Air Wing Four.
Les étudiants sont ensuite formés sur le T-45C Goshawk sur un programme de 12 mois composé de systèmes, d'armes, d'aérodynamique, de procédures d'urgence et d'autres cours académiques, accomplissant plus de 120 vols. Les étudiants complètent normalement le programme en effectuant une série d'appontage sur un porte-avions. À la fin du programme de formation, les étudiants aviateurs navals affectés au VT-21 sont désignés comme aviateurs navals et reçoivent des affectations de suivi avec la Fleet Replacement Squadron avant leur première affectation dans la flotte.

Historique
Le VT-21 a été initialement créé en tant qu' Advanced Training Unit Two-Zero-Two (ATU-202) en avril 1951, l'escadron a été renommé Flight Training Squadron-Two One le . Les premiers étudiants de l'US Navy et de US Marine Corps ont été formés sur le F-6F Hellcat. En mai 1954, l'escadron est passé à son premier avion à réaction, le F-9F Panther, l'escadron exploitant plus tard le F-9F8 Cougar à partir de janvier 1958.

Le , le VT-21 a reçu son premier avion d'attaque au sol TA-4J Skyhawk et le , le Douglas TA-4F Skyhawk est entré en service d'escadron.

En 1961, l'escadron est devenu le premier escadron d'entraînement avancé sur avion à réaction à accomplir plus de 15.000 heures consécutives sans accident. En février 1992, les Redhawks ont commencé la transition vers le [[McDonnell Douglas T-45 Goshawk|T-45 'Goshawk]].

Le VT-21'' a également formé des pilotes aéronavals internationaux. Il a commencé à former des étudiants indiens en 2006 et a obtenu son diplôme de première classe pour la marine indienne en 2007. En outre, il a également formé des étudiants d'aéronavals français et, plus récemment, du Brésil. L'escadron est occupé et enregistre chaque année plus de 23.000 heures de vol et complète plus de 11.500 événements de programme d'étudiants pilotant le T-45C.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Naval Air Training Command
 Histoire de l'United States Navy

Liens externes
 Training Air Wing Two - Site NAS Kingsville Site cnatra.navy.mil
  Naval Air Training Command - Site jetwashaviationphotos.com

Training squadron de l'United States Navy

VT-21


Methuen  may refer to:

Methuen (surname)
Methuen, Massachusetts, a U.S. city
Methuen High School
Methuen Mall
Baron Methuen, a British title of nobility
Methuen Cove, South Orkney Islands
Methuen Publishing, Methuen & Co. Ltd., a British publishing firm
Methuen Treaty, a 1703 treaty on wine and textiles trade between Portugal and England

See also
Methven (disambiguation)
Methuen Memorial Music Hall
Methuen Police Department
Methuen Water Works
Methuen's Dwarf Gecko

Methuen


Franz Hanfstaengl (1. marts 1804, Baiernrain ved Bad Tölz – 18. april 1877, Munchen) 1804-1877, var en tysk litograf og fotograf.

Hans hovedværk er Das Album der Zeitgenossen fra 1860, en samling portrætter af tidens notable mennesker.

Fotografer fra Tyskland
Litografer fra Tyskland

Franz Hanfstaengl


Diana Petrescu () este o karatistă israeliană. Deține centura neagră 2 dan, este campioana Israelului la a XIX-a Maccabiah (2013) și membră a Federației Israeliene de Karate.

Biografie
Diana Petrescu s-a născut în Deva, România, a emigrat în Israel cu familia ei, în 1992, și s-a stabilit în Beer Șeva, unde locuiește și astăzi. De la vârsta de 10 ani a început să învețe Karate Shotokan la Dojoul antrenorului Boris Yeschin, și după doi ani s-a mutat la Rogozarsky Dojo, sub îndrumarea antrenorului Predrag Rogozarsky. Ea s-a antrenat impreuna cu tatăl ei, Ehud, fratele ei Lior, și sora ei mai mică Meital.

A câștigat locul întâi și medalia de aur chiar la prima ei competiție din 1999, la Campionatul Israelian de Karate, deținând centura albă.

La a XVII-a Maccabiah din 2005, a câștigat două medalii, aur și bronz. Medalia de bronz la Kata, iar medalia de aur la Kumite (vârstele 14-16), acesta fiind primul an în care a concurat la Kumite in competiții, până atunci concurând doar la Kata.

În 2008, cu aproximativ două săptămâni înainte de Campionatul European din Italia, Diana a fost rănită în timpul antrenamentelor, rupând un ligament la genunchi, însă cu toate acestea a concurat, dar a pierdut în primul tur. A doua zi după întoarcerea ei din Europa a început serviciul militar. În timpul serviciului militar, ea a continuat să se antreneze, dar mai puțin frecvent din cauza accidentării. În 2009 a avut prima intervenție chirurgicală la genunchi și a fost eliberată din IDF. După aproximativ 9 luni de restaurare a trebuit să suporte o nouă operație, urmată de încă o jumătate de an de reabilitare. În acest timp ea a antrenat juniori în clubul unde a crescut.
S-a mutat la Eilat pentru doi ani și jumătate, apoi a revenit in Beer-Sheva. Dupa o reabilitare de patru ani în care nu practică karate, în 2013 reîncepe să se antreneze și în termen de 3 luni participă la Campionatul European de la Budapesta, Ungaria.

În anii 2013-2014 este campioana Israelului la seniori, timp în care studiază și obține diploma BSc în educație fizică la Facultatea Key in Be'er Sheva.

Realizări deosebite
 2001- medalie de aur (categoria kata) Campionatul Londra deschis.
 2003- medalie de aur Campionatul Mondial de Karate Tradițional în Africa de Sud pentru junioare.
 2005- medalie de aur la Maccabiah XVII pentru fete (varsta 14-16).
 2007- membră a selectionatei de karate a Israelului.
 2005-2009- Campioană a Israelului.
 2013- medalie de aur la Maccabiah XIX la categoria seniori cu greutatea de 61 kg, și la echipe femei.
 2013-2014- Campioană a Israelului.
 2014- medalie de bronz la kumite categoria seniori cu greutate 61 kg în Italia.

Legături externe
 Finlanda o așteaptă, Ilan Shay, EYOYA
 Cele mai bune din țară, Ilan Shay, EYOYA
 Diana Petrescu s-a recuperat după operație, și revenit la Karate, Lior Lerner, Mynet

Nașteri pe 14 mai
Nașteri în 1989
Karatiști români

Diana Petrescu


Albrecht Faber (* 10. Februar 1903 in Aalen; † 17. Dezember 1986 in Tübingen) war ein deutscher Biologe, der sich insbesondere mit Pflanzensoziologie und Bioakustik beschäftigte.

Leben

Albrecht Faber wuchs in Tübingen auf. Sein Vater, Hermann Faber, arbeitete als Dekan. Fabers Mutter Sophie war eine geborene Sapper. Er studierte hauptsächlich in Tübingen, wo er den Zoologen Jürgen Wilhelm Harms (1885–1956) kennenlernte. Dazwischen war er auch in Jena und München. In München war der Botaniker Karl Ritter von Goebel einer seiner Lehrer. Obwohl er auch eine Dissertation in Zoologie in Erwägung zog, promovierte Faber schließlich in Botanik mit dem Thema "Pflanzensoziologische Untersuchungen in Süddeutschland: über Waldgesellschaften in Württemberg". Ab 1932 arbeitete Faber in der botanischen Abteilung der Württembergischen Naturaliensammlung (heute Staatliches Museum für Naturkunde Stuttgart), zunächst als Assistent, später als Hauptkonservator und als Abteilungsleiter. 1951 gründete er am Museum Stuttgart mit Unterstützung der Deutschen Forschungsgemeinschaft die "Forschungsstelle für vergleichende Tierstimmen- und Tierausdruckskunde" mit Sitz in Tübingen. 1957 wurde er Mitglied des Max-Planck-Instituts für Verhaltensphysiologie in Seewiesen. 1962 wurde die Tübinger Außenstelle wieder aus dem Seewiesener Institut ausgegliedert und hieß fortan Forschungsstelle für Bioakustik in der Max-Planck-Gesellschaft, Tübingen. Faber wurde 1973 emeritiert, durfte aber noch bis Ende 1975 mit vier aus Drittmitteln finanzierten Arbeitskräften in Tübingen weiterarbeiten. Die Forschungsstelle befand sich in der Biesingerstrasse 8, Labore und andere Räume auch in der Biesingerstrasse 6.

Faber schuf den Begriff "Bioakustik". Er wurde von ihm 1942 erstmals vorgeschlagen und 1946 bei einem Vortrag auf einer Biologen-Tagung in Tübingen näher umrissen. Faber fotografierte in den 1950er Jahren Tübingen und einige ihm bekannte Persönlichkeiten. Seine umfangreiche Sammlung an Farbdiapositiven wurde im Jahre 2001 an das Archiv der Stadt Tübingen übergeben. Aufgrund der interessanten Motive und der guten Farberhaltung wurden die Fotografien mehrfach auf Ausstellungen gezeigt und auch in einem Bildband veröffentlicht.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 (1928): Die Bestimmung der deutschen Geradflügler (Orthopteren) nach ihren Lautäusserungen. Zeitschrift für wissenschaftliche Insektenbiologie 23: 209–234.
 (1929): Die Lautäußerungen der Orthopteren I. Zeitschrift für Morphologie und Ökologie der Tiere 13: 745–803.
 (1932): Die Lautäußerungen der Orthopteren II. Zeitschrift für Morphologie und Ökologie der Tiere 26: 1–93.
 (1953): Laut– und Gebärdensprache bei Insekten: Vergleichende Darstellung von Ausdrucksformen als Zeitgestalten und ihren Funktionen. Teil 1. Mitteilung aus dem Staatlichen Museum für Naturkunde in Stuttgart 287. ISSN 0341-0145.
 Tübingen in den 50er Jahren : frühe Farbaufnahmen einer alten Universitätsstadt, hrsg. von Udo Rauch, Tübingen : Silberburg-Verlag 2003, ISBN 978-3-87407-566-4.

Literatur
 Franz Huber: Albrecht Faber 18.2.1903 - 17.12.1986  (Nachruf auf Faber), in: Jahresbericht 1986 und Jahresrechnung 1985 : Nachrufe (Reihe: Max-Planck-Gesellschaft, Berichte und Mitteilungen Heft 4/87 (1987), Seite 76).
 Forschungsstelle für Bioakustik in der Max-Planck-Gesellschaft  in: Eckart Henning, Marion Kazemi: Handbuch zur Institutsgeschichte der Kaiser-Wilhelm-/ Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften 1911–2011 – Daten und Quellen, Berlin 2016, 2 Teilbände, Teilband 1: Institute und Forschungsstellen A–L (online, PDF, 75 MB), Seite 179–180 (Chronologie der Forschungsstelle).

Weblinks

 Schwäbisches Tagblatt:  28. Dezember 2001

Einzelnachweise

Biologe
Wissenschaftlicher Mitarbeiter des Staatlichen Museums für Naturkunde Stuttgart
Wissenschaftliches Mitglied der Max-Planck-Gesellschaft
Deutscher
Geboren 1903
Gestorben 1986
Mann
Person (Tübingen)

Albrecht Faber


مُقَاطَعَةُ جَيَّانَ  هي مقاطعة إسبانية تقع في جنوب الدولة، تقع ضمن حدود منطقة أندلوسيا. عاصمتها هي مدينة جيّان، تنقسم المقاطعة إلى 97 بلدية. سماها العرب جَيَّان بفتح الجيم وتشديد الياء، وقد ذكرها أبو البقاء الرندي في مرثيته للأندلس حيث قال:

الجغرافيا
تقع مقاطعة جيّان في جنوب إسبانيا ، تحدها من الشمال مقاطعة ثيوداد ريال، ومن الجنوب مقاطعة غرناطة، ومن الشرق مقاطعة البسيط، ومن الغرب مقاطعة قرطبة.

تبلغ مساحة مقاطعة جيّان 13.489 كم².

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان مقاطعة جيّان 670.600 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

فيما يلي قائمة أكبر البلديات من حيث عدد السكان (بتاريخ 1 يناير 2011):
 جيان 116.781 نسمة
 ليناريس 61.110 نسمة
 أندوخار 39.095 نسمة
 أوبيدا 35.866 نسمة
 مارتوس 24.739 نسمة
 ألكالا لا ريال 22.758 نسمة
 بايلين 18.741 نسمة
 بياسة 16.411 نسمة
 لا كارولينا 15.978 نسمة
 توريديلكامبو 14.625 نسمة

انظر أيضًا

 جبل الكوز

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لمقاطعة جيّان
  الموقع الرسمي لإدارة السياحة في مقاطعة جيّان

مقاطعة جيان

جيان (مقاطعة)


Ravna gora je izolirano osamljeno brdo strmih, često okomitih padina i mala, relativno ravna sljemena. Ova vrsta uzvisina je viša od usamljenog strmog brda, visoravni ili inih reljefnih oblika stolna oblika.

Ravna gora na morskom dnu zove se guyot, oblik podmorske planine.

SAD
U nekim regijama SAD-a kao što su Srednji zapad SAD-a i Sjeverozapad SAD-a riječju butte nazivaju svako brdo. Na Zapadu i Jugozapadu služe se i riječju "mesa" (ravna gora) za svaku veću zemaljsku formaciju.

Radi razlikovanja zemljopisni znanstvenici u SAD-u služe se pojednostavljenim pravilom da je ravna gora ("mesa") šireg sljemena od njene visine, dok je ustamljeno strmo brdo ("butte") sljemena koje je uže nego što je uzvisina visoka.

Izvori

Vanjske poveznice
Feature Class Definition, Informacijski sustav zemljopisnih imena, Američki geološki zavod, pristupljeno 15. siječnja 2017.

Geomorfologija

Ravna gora (geomorfologija)


Yakub Beg (Çince: 阿古柏, āgǔbò, 穆罕默德·雅霍甫, mùhǎnmòdé yǎhuòfǔ, Özbekçe: Муҳаммад Яқуб Бек, Tacikçe: Муҳаммад Яъқуб Бег, Farsça: محمَد یعقوب بیگ, Türkçe: Muhammed Yakup Beg) (1820 - 16 Mayıs 1877), Hokand Hanlığı'nın Özbek kökenli askeri.

Yaşam öyküsü
Yakub Beg Hokand Hanlığı zamanında Piskent kentinde doğdu. Hokand askeri kuvvetleri girmeye başaran Yakup Beg 1845 yılında Hokand Hanı Hüdayar Han'ın dış ilişkiler memuru oldu. Çin vasalı hizmetlerinin içindeki askeri komutandı, Hokand Hanlığı ve 1851 yılında Ak-Mechet (Aq Masjid, Aq Mechet, 'ak mescit', sonra Fort-Perowski veya Perowsk (1925 yılından beri Kızıl-Ordu) Hisar komutanı oldu.

1853 yılında Rusyanın 26 gün süren kuşatmasına karşı koydu. Kaşgar hükümdarı Sadık Beğ Cihangir Hoca'nın Hokand'da yaşayan oğlu Buzuruk Han'''ı Kaşgar hükümdarı olarak görmek istiyordu.

Hokand Hanı Hudayar Han 1864 yılında Buzuruk ve Yakuphan'ı 1.000 kişilik bir ordu ile Kaşgar'a gönderdi. Kısa bir savaştan sonra Buzuruk, Han ilan edildi.

1864 yılı içinde, Çimkent ve Taşkent Hisarları'nın Ruslara karşı savunmasına katılır.
Doğu Türkistan'da Çing Hanedanı'na karşı isyan eden Huiler ve Kırgızlar Hokand Hanlığı'ndan yardım istemiştir. Yakub Beg derin Hokand siyasetinin içine çekilir, ve Hokand Hanı ondan kurtulması için 1865 yılında başında  Ahmet Kazani (Makhdum-i A'zam al-Kasani al-Dahbidi) taraftarı hocalarından biri olan Buzrug Han ile birleşmesi emrini verir.

Bunun için Alim Kuli, Cahangir Hoca'nın oğlu ve Vali Han'ın kardeşi Buzrug Hoca ve General Yakub Beg'i birlikleriyle birlikte Doğu Türkistan'a göndermiştir. Yakub Beg Tarım Havzası (塔里木盆地)'na girerek Kaşgar ve Yengisar'da Çing garnizonları yenmiştir.

Mayıs 1865'te Rus Çarlığı Hokand Hanlığı'na saldırdığında Alim Kuli Taşkent'te ölmüş ve 7.000 kişilik birlikleri Doğu Türkistan'a sığınmıştır. Yakub Beg bu birliklerini de emir altına alarak Eylül 1865'te Yarkand ve Hotan'ı da işgal etmeye başarmış ve Tarım Havzası'nın batı kısmını elde etmiştir. Yakub Beg'e karşı çıkan Buzrug Hoca'yı dışladıktan sonra Reşiddin Hoca'yı yenmiş ve Aksu'yu işgal etmiştir.

1867'de Buzuruk Han'ın iktidarına son vererek Yakub Beg "Badavlet Han" adını kullanmaya başlamış ve Kuça ve Korla'yı işgal etmiştir. Şeriat ile yönetmeye başlamış ve Buhara Hanlığı'ndan "Atalık Gazi" unvanını almıştır. 1870'te Tarım Havzası'nın doğu kısmında Turfan ve Tanrı Dağları'nı aşarak Urumçi'yi, 1871'de Manas, Piçan ve İli bölgesini de işgal ederek bütün Doğu Türkistan'dan Çing ordusunu süpürmüştür.

Yakup Han ülkede istikrarı sağladıktan sonra tarihi ve kültürel bağları olan ve İslam dünyasının hamisi konumunda bulunan Osmanlı Devleti nezdine elçi göndermiş Sultan Abdulaziz Han'dan yardım ve himaye talebinde bulunmuş; devletinin Osmanlı İmparatorluğu'nun bir parçası olarak kabul edilmesini dilemiş ve kendisine biat ettiğini bildirmiştir. Osmanlı İmparatorluğu Yakup Han'ın bu talebini kabul etmiş ve Padişah'ın direktifi üzerine Albay Kazım bey komutasında 5 muvazzaf ve 3 emekli subaydan oluşan bir asker eğitim grubunu 1200 piyade tüfeği 6 sahra topu ve cephane yapımında kullanılan barut ve malzemeleri ile Hindistan üzerinden Doğu Türkistan'a göndermiştir. Heyet Kaşgar'da büyük coşku ve sevinç ile karşılanmış, hutbeler padişah adına okunmuş ve paralar da Sultan Abdulaziz Han adına bastırılmıştır. Doğu Türkistan semalarında Osmanlı sancağı dalgalandırılmıştır.

Büyük Britanya, Rusya Çarlığı ile Orta Asya'nın hakimiyeti için "Büyük Oyun (The Great Game)" oynamak olduğu için Yakub Beg'i kullanmak amacıyla 1868'de özel elçisini yollayarak kendisini tanımış ve Yakub Beg Britanya himayesindeki Hindistan'dan silah yardımını almıştır. 1874'te Britanya ile antlaşma imzalanmış ve Britanya Kaşgar konsolosluğunu açmıştır. Bu antlaşmada Yakub Beg Kaşgar ve Yarkand'ın Emiri olarak adı geçmiş ve Britanya bu ülkeye Kaşgar Emirliği olarak hitap etmiştir. Bu sırada Rusya Çarlığı da Kaşgar'da bir konsolosluk açmıştır. Yakub Beg Buhara Hanlığı ve Osmanlı Devleti ile de diplomatik ilişikilerini kurmuştur. Osmanlı Devleti Yakub Beg'in kendi üstünlüğünü kabul etmesinin karşılığı olarak Yakub Beg'i resmen Emirliğe atanmıştır.

İslamî değerlere önem vermekle halkın desteklerini sağlamaya çalışmış ve camilere ve türbeler (ziyaretgâhlar)ı himaye altına almıştır. Fakat savaş nedeniyle gelirlerine ihtiyacı duyduğu için ağır vergi yüklemiştir. O yüzden Türkî halklar onu "Andican'ın çetesi" olarak adlandırmışlardır. Yönetim boyunca 200.000 Dungan ile 50.000 Türkî halkların öldürüldüğü söylenmektedir. 1875'te Çing Hanedanı Olağanüstü Veziri (钦差大臣/欽差大臣 qīnchāi dàchén, bir konuda İmparatorundan tam yetkiyi alan vezir) Tso Tsung-t'ang (左宗棠 Zuǒ Zōngtáng) komutasındaki 40.000 kişilik orduyu yollamış ve Kaşgar Emirliği'ni yıkmıştır.

1877 yılı ilkbaharında Turfan ve Toksun'a yapılan Çin saldırısı üzerine zayıflamış gücü ile Yakub Beg Korla'ya geri çekilir ve orada 16 Mayıs 1877 (29 Mayıs?) yılında kendi adamları tarafından öldürülür (Brockhaus, 1894), bir başka kaynaklarda Yakub Beg'in umudunu keserek intihar ettiği söylenmiştir. (Encyclopaedia Britannica). Yakub Beg'in başarısız olmasına en büyük neden Dunganlardır. Onlar Yakub Beg'in Hükümdarlığından pek memnun değildiler, bu sırada taktik nedenle Çinlilerin onlara iyi bir insan muamelesi yapmasından kaynaklanır.

Yakub Beg'in oğulları aralarında anlaşamazlar, ancak savaşı sürdürürler. 16 Aralık 1877'de Kaşgar, daha sonra 1878 yılı Ocak ayında Hotan (Khotan), 16 Mayıs 1878'de Doğu Türkistan'ın tamamı Çinlilerin eline geçer böylece Yabub Beg'in hakimiyeti biter. Yakub Beg'in hakimiyeti bittikten sonra, Rusya 1881 yılında yapılan St. Petersburg sözleşmesi ile Gulca bölgesini tazminat karşılığında Çin'e geri verdi.

 Notlar

 Kaynakça
 Kaşgar Belediyesi
 Hodong Kim, Holy War in China: The Muslim Rebellion and State in Chinese Central Asia, 1864-1877., Stanford, California, Stanford University Press, 2004. ISBN 0-8047-4884-5.
 Boulger, Demetrius Charles, The life of Yakoob Beg; Athalik Ghazi, and Badaulet; Ameer of Kashgar, London, Wm.H. Allen & Co., 1878,Open Library
 B.Babajanov. Biographies of Makhdum-i A'zam al-Kasani al-Dahbidi, Shaykh'' of the Sixteenth-Century Naqshbandiya

Dış bağlantılar
 Yakub Beg zamanından kalma madeni paralar ]
 Yakub Beg 1869 yılında giydiği Kaftan

Galeri

1820 doğumlular
1877 yılında ölenler
Doğu Türkistan tarihi
Hokand Hanlığı
Kurucu hükümdarlar

Yakub Beg


El Puerto Transatlántico Internacional Teniente José Azueta es el puerto de pasajeros de Acapulco. Está ubicado en el malecón, y cuenta con un estacionamiento de 6 pisos más un estacionamiento para taxis. Este puerto es operado por la Administración Portuaria Integral de Acapulco S.A. de C.V.

Gracias a su medida lineal, el puerto puede albergar barcos de calado de 9 metros y cruceros. Este puerto está diseñado para los turistas que vienen en cruceros, y un muelle semiespecializado en contenedores y carga general, por lo cual dispone 5700 m² de bodega y 8300 m² de patios de almacenamiento. El puerto está adherido a la Marina y al Club de Yates de Acapulco. Para los servicios de pasajeros, cuenta con una sala de espera, muy confortable para turistas.

Infraestructura
El puerto cuenta con una terminal de pasajeros con área comercial, un atracadero de yates con servicios básicos, una marina seca o "dry storage", una estación marina de combustible para yates, embarcaciones, así como una terminal especializada en autos única en México.

Áreas
El puerto está integrado por las siguientes áreas ordenadas de Oriente a Poniente
  Quay de la Marina de Ixtapa
  Depósito de Combustible
  Muelle de la Marina
  Terminal de Carros
  Terminal de Automóviles Contiguo
  Oficinas de la API Acapulco
  Dique seco de la Marina de Ixtapa
  Terminal 2
  Terminal de Cruceros
  Muelle Flotante
  Delfín

Arribo de cruceros

En el 2010 mantuvo un volumen promedio anual del orden de los 120 a 140 embarcaciones, con alrededor de 240 mil pasajeros que dejaron una derrama económica en beneficio de los habitantes de Acapulco de más de 42 millones de dólares cada año. Dadas las circunstancias de inseguridad, las expectativas han bajado. En 2012 se esperaban solamente 14 arribos y menos de 10 mil visitantes.

Los esfuerzos que realizan los tres niveles de gobierno en los programas de seguridad como el que se aplica de Guerrero Seguro en este puerto podría dar confianza a los empresarios de cruceros pero sería hasta el año 2015 cuando reactivarían las rutas que ya tenían canceladas hacia este puerto de Acapulco.

Cruceros
Estos son algunos de los cruceros que han llegado al puerto de Acapulco.

 ARM Cuauhtémoc (BE-01)
 GTS Celebrity Infinity
 Carnival Spirit
 Maasdam
 Princess Mariana
 Cristal Symphony
 Statendam Statendam
 Cristal Harmony
 Vision of the Seas
 Columbus
 Seven Seas Navigator
 Stella Solaris
 Delphin
 QE2

 legend Seabourn Legend
 Astor
 Aurora
 Infinity
 Raddiance
 Mercury
 Norwegian Wind
 Norwegian Sky
 Sea Princess
 Volendam
 Westerdam
 Dawn Princess
 Sun Princess
 Ocean Princess

Estadísticas
Movimiento portuario de carga y cruceros de Acapulco entre los años 2016 y 2019. Actualmente el Puerto Transatlántico es el noveno y décimo lugar nacional en cuanto a arribos de cruceros y número de pasajeros recibidos en 2019 respectivamente.

Distancias

Galería

Véase también
 Administración Portuaria Integral de Acapulco
 Puertos de México

Referencias

Enlaces externos

 http://www.apiacapulcoport.com

Edificios y estructuras de Acapulco
Puertos de México


Florencia Bécquer, eigentlich Erna Florencia Becker (* 9. Juni 1910 in Buenos Aires; † nach 1948) war eine spanische Schauspielerin.

Leben
Bécquer (die spanisch wiedergegebene Form des Namens Becker) war die Tochter eines Deutschen und einer Andalusierin; ihr Vater starb während einer Europareise, auf der sie vom Ausbruch des Ersten Weltkrieges überrascht wurden. 1925 debütierte die braunhaarige und blauäugige Bécquer in Spanien, wo sie sich seit 1919 aufhielt, beim Film, wo sie während der Stummfilmzeit und bis kurz danach als Vamp Karriere machte. Sie konnte diesen Status jedoch nicht lange in die Tonfilmära hinüberretten; ihre Rollen wurden kleiner und sie übersiedelte später nach Mexiko.

Filmografie (Auswahl)
 1925: Corazón, o La vida de una modista
 1941: Oro vil
 1948: Charro a la fuerza

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Spanier
Geboren 1910
Gestorben im 20. oder 21. Jahrhundert
Frau

Florencia Bécquer


Cet article relate le parcours de l'équipe d'Angleterre de football lors de la Coupe du monde de football 2022 organisée au Qatar du 20 novembre au .

Qualifications

|}

Préparation

Matchs de préparation à la Coupe du monde
Liste détaillée des matches de l'Angleterre depuis sa qualification à la Coupe du monde :

Match amicaux

Ligue des nations

Effectif
L'effectif de l'Angleterre, est dévoilé le .

Compétition

Premier tour

Angleterre - Iran

Angleterre - États-Unis

Pays de Galles - Angleterre

Huitième de finale

Angleterre - Sénégal

Quart de finale

Angleterre - France

Statistiques

Temps de jeu

Buteurs

Passeurs décisifs

Notes et références

2022
Angleterre
Football en Angleterre en 2022

Équipe d'Angleterre de football à la Coupe du monde 2022


Davidson du Pont est un cheval de course trotteur français né le 4 avril 2013, vainqueur du Prix d'Amérique en 2022.

Carrière de courses
Davidson du Pont fait ses premiers pas en compétition sur l'hippodrome de La Capelle en mars 2016, à 3 ans mais vient sur le tard au plus haut niveau, puisqu'il concourt pour la première fois au niveau des groupes dans le Prix de Croix en janvier 2018, alors qu'il vient de prendre 5 ans. Il s'y impose d'emblée. C'est alors un cheval tout neuf, qui s'est épargné les rudes joutes de la jeunesse, et il peut enchaîner les bonnes performances, prenant rapidement le leadership de sa génération, concrétisé par une victoire dans le Prix de Sélection en fin de meeting d'hiver, record de l'épreuve à la clé en 1'10"8. Il assoit encore un peu plus sa domination en s'adjugeant le Critérium des 5 ans et le Prix de l'Étoile à l'été, et peut désormais viser les grands tournois de chevaux d'âge. Au meeting d'hiver 2018/2019, il affiche en remportant le Prix de Bretagne ses ambitions pour un Prix d'Amérique qui s'annonce exceptionnel, avec le prodige suédois Readly Express, le champion américain Propulsion, la ballerine Bélina Josselyn et le roi de Vincennes Bold Eagle, certes sur le déclin. Parmi tout ce beau monde Davidson du Pont prend une belle quatrième place.

Désormais bien installé dans l'élite, Davidson du Pont s'engage dans un calendrier tout entier tourné vers les grandes épreuves de l'hiver. On le voit peu durant l'année, où il se consacre à la reproduction, et il réapparait une fois l'hiver venu. Fin 2019, un doublé dans le Prix de Bretagne suffit à le qualifier pour le Prix d'Amérique, qu'il aborde en position de favori mais tombe sur un os : le jeune prodige Face Time Bourbon, intouchable. Intouchable, mais encore jeune et dans le Prix de France, Davidson du Pont et son plus que rusé partenaire Jean-Michel Bazire parviennent à contenir son rush final après l'avoir laissé bien au chaud tout au long du parcours. Dans le Prix de Paris, en revanche, il s'enlève et ne peut participer à la phase finale, laissant Bélina Josselyn s'offrir la victoire.

Et il disparaît de nouveau, jusqu'en octobre. Courant les préparatoires à l'économie, il ne monte en régime que pour le Prix de Belgique qu'il gagne à quinze jours de la grande échéance : le Prix d'Amérique, où une fois de plus il doit s'avouer vaincu par meilleur que lui, Face Time Bourbon. Il se manque ensuite dans les Prix de France et de Paris, mais contrairement aux années précédentes court régulièrement, tout en gagnant assez peu. Lors du meeting d'hiver 2021/2022, quelques incertitudes entourent sa condition physique, mais un inattendu coup de théâtre lui ouvre l'horizon : quelques jours avant le Prix d'Amérique, l'entourage de Face Time Bourbon annonce le forfait et probablement la fin de carrière du meilleur cheval du monde. Dans le même temps, Jean-Michel Bazire a trouvé le moyen de qualifier cinq de ses pensionnaires pour la grande épreuve. Or le règlement n'autorise que quatre chevaux d'une même écurie pour la course. Davidson du Pont passe donc sous la responsabilité de Nicolas Bazire, le fils de Jean-Michel, qui le mène déjà régulièrement. Et c'est avec son nouvel entraîneur de 21 ans qu'il trouve la consécration dans le Prix d'Amérique, après trois accessits d'honneur et au prix d'une fin de course ébouriffante. En revanche il ne peut se montrer dangereux ni dans le Prix de France dominé par Vivid Wise As, ni dans le Prix de Paris remporté par Diable de Vauvert, mais enfin il a obtenu ce qu'il était venu chercher lors de ce meeting d'hiver : la plus belle ligne de son palmarès.

Palmarès

Groupe 1
 Prix d'Amérique (2022)
 Prix de France (2020)
 Prix de Sélection (2018)
 Critérium des 5 ans (2018)
 Prix de l'Étoile (2018)
  Prix de Sélection (2019)
  Prix d'Amérique (2020, 2021)
  Prix d'Amérique (2019)

Groupe 2
 Prix de Croix (2018)
 Prix Ovide Moulinet (2018)
 Prix de Bretagne (2018, 2019)
Prix de Belgique (2021)
Prix Kerjacques (2021)
Prix de la Communauté de communes de la Thiérache (2021)
  Prix Albert Demarcq (2018)
  Prix Ténor de Baune (2018)
 Prix des Ducs de Normandie (2021)
 Prix Chambon P (2021)
  Prix d'Été (2021)
 Prix Jockey (2018)
  Prix Marcel Laurent (2018)
 Prix de Belgique (2019)
 Prix de Belgique (2020)
 Prix Jean-Luc Lagardère (2020)

Au haras
Davidson du Pont effectue sa première année de monte en 2019.

Origines

Références

Annexes

Articles connexes
 Trotteur français
 Sport hippique

Cheval de course
Cheval de course français
Trotteur français
Cheval de course né en 2013
Animal né en France
Animal né en 2013
Vainqueur du Prix d'Amérique

Davidson du Pont


بلدية سانت إيبوليت دي بولتريغا (بالكاتالانية: Sant Hipòlit de Voltregà) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 3.379 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة

سان هايبولايتو دي فولتريجا


Sindromul Timișoara este un film românesc din 2004 regizat de Marius Theodor Barna. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Christine Boisson, Ioana Macarie și Șerban Ionescu.

Prezentare

La peste 9 ani de la sângeroasele evenimente de la Timișoara din decembrie 1989, Christine Saubert, directoarea agenției pariziene de presă GIP, primește o vizită surprinzătoare, care o va reîntoarce într-un coșmar pe care îl credea uitat.

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2004 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2004
Filme regizate de Marius Theodor Barna
Filme dramatice românești

Sindromul Timișoara


Svensk kongebesøg. Gustav 5. Adolf er en film med ukendt instruktør.

Handling
Den svenske kong Gustav V. Adolfs besøg. Kong Christian X. ankommer til Langelinie, og hilser på fremmødte honoratiores. Et svensk krigsskib med kong Gustav ombord lægger til kaj. Kong Christian går ombord på det svenske krigsskib, modtager den svenske gæst og sammen går de to konger i land.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1917
Stumfilm fra Danmark
Dokumentariske optagelser
Begivenheder i 1917

Svensk kongebesøg. Gustav 5. Adolf