Ål Station (Ål stasjon) er en jernbanestation på Bergensbanen, der ligger i byområdet Ål i Ål kommune i Norge. Stationen består af flere spor, en perron og en stationsbygning, der er opført i gulmalet træ efter tegninger af Paul Armin Due. Stationen er bemandet af hensyn til trafikafviklingen, men der er ikke billetsalg, så passagererne må købe billet på forhånd eller i toget.

Stationen åbnede 21. december 1907, da banen mellem Gulsvik og Geilo blev taget i brug. Oprindeligt hed den Aal, men stavemåden blev ændret til Ål i april 1921.

Stationen ligger omtrent halvvejs mellem Oslo og Bergen og var tidligere et vigtigt knudepunkt på Bergensbanen. De gamle damplokomotiver havde brug for vedligeholdelse efter at have kørt ca. 250 km fra udgangspunktet, og i Ål var der derfor remise og skift af lokomotiv. Imens kunne passagerne købe en paptallerken med suppen. Der blev også ofte skiftet personale på toget, og mange jernbanefolk bosatte sig i Ål. Otta Station på Dovrebanen og Koppang Station på Rørosbanen fungerede på tilsvarende vis.

Det norske band Hellbillies populære schlager På Ål stasjon foregår på Ål Station, hvor en landsbydreng fra Hallingdal for første gang møder en sort person der er på besøg i det lille lokalsamfund.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Bergensbanen
Etableret i 1907
Jernbanestationer i Viken

Ål Station


Mitsuru Komaeda (født 14. april 1950) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1976||1||2
|-
|1977||1||0
|-
!Total||2||2
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Mitsuru Komaeda


Fritz Daniel Frech (* 26. März 1861 in Berlin; † 28. September 1917 in Aleppo, Osmanisches Reich, heute Syrien) war ein deutscher Geologe und Paläontologe.

Leben
Frech begann 1880 mit dem Studium der Naturwissenschaften an der Friedrich-Wilhelms-Universität in Berlin. Seine Lehrer in den Fächern Geographie, Geologie und Paläontologie waren neben anderen Heinrich Ernst Beyrich, Wilhelm Dames und später an der Universität Bonn Ferdinand von Richthofen. 1885 promovierte er in Berlin mit einer Arbeit über die Korallen Deutschlands aus dem Oberdevon. An der Universität Halle habilitierte er sich mit einer Arbeit über das Devon für Geologie und Paläontologie. 1891 erfolgte eine Berufung in denselben Fächern an die Universität Breslau, 1897 wurde er dort zum Ordinarius bestellt.

Frech wurde Präsident der Internationalen Kommission für die Paläontologia universalis. Er gehört im August 1912 zu den 34 Gründungsmitgliedern der Paläontologischen Gesellschaft und wurde zusammen mit Josef Felix Pompeckj erster Vizepräsident. Im Ersten Weltkrieg wurde er als leitender Geologe dem deutschen Armeekommando beim Asien-Korps an der syrischen Front zugeordnet, starb jedoch in Aleppo nach wenigen Wochen.

Dietrich von Schlechtendal benannte ihm zu Ehren den Fransenflügler Hemithrips frechi (, 1887). Zudem ist er Namensgeber für den Frechberg in der Antarktis.

Forschungsgebiete
Frech erforschte neben allgemeinen geologischen Fragen in umfangreichem Maße Faunen aus dem Devon, wie Korallen, Graptolithen, Muscheln, Brachiopoden und Ammoniten. Weitere Arbeiten befassten sich mit dem Alpenraum und wirtschaftsgeografischen Fragen z. B. in Oberschlesien, in der Ukraine sowie der Türkei und deren Provinzen wie Armenien und Mesopotamien.

Schriften
 Über das Kalkgerüst der Tetrakorallen, in Zeitschrift der deutschen geologischen Gesellschaft 37, 1885
 Das rheinische Unterdevon und die Stellung des Herzyn, ebendort 41, 1889
 Die Korallenfauna des Trias, in Palaeontographica 43, 1896
 Geologie der Radstädter Tauern, 1901
 Aus der Vorzeit der Erde, 1910
 Deutschlands Steinkohlenfelder und Steinkohlenvorräte, 1912.
 Allgemeine Geologie, auch in 6 Teilbänden. B. G. Teubner Leipzig/Berlin 1914
 Band 6 als reprint: Allgemeine Geologie, Volume 6, 2011, ISBN 978-1-247-21555-6.
 Kohlenot und Kohlenvorräte im Weltkriege, 1915.
 Geologie Kleinasiens Im Bereich Bagdadbahn. Ergebnisse eigener Reisen, vergleichender Studien und paläontologischer Untersuchungen, 1916.
 mit A. Hänig und A. Sack: Grundlagen türkischer Wirtschaftsverjüngung, G. Reimer, Berlin 1916.
 Der Kriegsschauplatz in Armenien und Mesopotamien. Teubner, Leipzig 1916.
 mit Friedrich Aereboe: Die Bedeutung der Ukraine für den Weltkrieg https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Die_Bedeutung_der_Ukraine_f%C3%BCr_den_Weltkrieg.pdf. Im Auftrag des Verbandes Deutscher Förderer der Ukrainischen Freiheitsbewegung «Ukraine». Lehmann, München 1917.
 Machtmittel im Weltkriege: Erdöl, Kohle und Eisen. Korn, Breslau 1917.

 Mitarbeit
 Handbuch: Lethea geognostica. Handbuch der Erdgeschichte mit Abbildungen der für die Formationen bezeichnenden Versteinerungen. E. Schweizerbarth'sche Verlagsbuchhandlung (E. Nägele), Stuttgart
 T1, Band 1, 1897; T1, Band 2, 1902; T3, Band 2, Abt. 1, 1904.

Literatur

Einzelnachweise

Geologe (19. Jahrhundert)
Geologe (20. Jahrhundert)
Paläontologe
Mitglied der Paläontologischen Gesellschaft
Deutscher
Geboren 1861
Gestorben 1917
Mann

Fritz Frech


The 1995 MTV Movie Awards were hosted by Jon Lovitz and Courteney Cox.

Performances
TLC — "Waterfalls"
The Ramones — "Best Song from a Movie Medley"
Boyz II Men — "Water Runs Dry"
Blues Traveler — "Run-Around"

Presenters
Val Kilmer — presented Most Desirable Female
Robert Downey, Jr. — presented Best Comedic Performance
Juliette Lewis — presented Breakthrough Performance
Julianne Moore — presented Best Male Performance
Jon Lovitz and Courteney Cox — presented Most Desirable Male
Cindy Crawford and William Baldwin — presented Best On-Screen Duo
Jon Lovitz — introduced The Ramones
Jon Lovitz and Courteney Cox — Best Song from a Movie
Ice-T — presented Best Action Sequence
Quentin Tarantino — presented Lifetime Achievement Award
Cameron Diaz and Chris Isaak — presented Best Kiss
Eric Stoltz and Alicia Silverstone — presented Best Dance Sequence
Jodie Foster — presented Best New Filmmaker
George Clooney — presented Best Villain
Chazz Palminteri — presented Best Female Performance
Sharon Stone — presented Best Movie

Winners and nominees
Winners are listed first and highlighted in bold.

References

 1995
Mtv Movie Awards
MTV Movie Awards
20th century in Los Angeles
1995 in American cinema

1995 MTV Movie Awards


Arnemetia, Kelt mitolojisinde bir su tanrıçası. İngiltere'de ona tapınılırdı. Tapınağı Aquae Arnemetiae'de, bugünkü Buxton, Derbyshire, İngiltere'de idi.

Kelt tanrıçaları
Kelt mitolojisi
Kurgusal büyücüler

Arnemetia


An Cryptocoryne purpurea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley. An Cryptocoryne purpurea in nahilalakip ha genus nga Cryptocoryne, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cryptocoryne

Cryptocoryne purpurea


الإجهاد في الميكانيكا  هو كثافة القوة في نقطة ما.

إذا كانت حالة الإجهاد نفسها في كامل الجسم يعرف بأنه قياس لمتوسط كمية القوة المطبقة على وحدة المساحة.

حيث:

 متوسط الإجهاد أو يسمى أيضًا الإجهاد الاسمي أو الإجهاد الهندسي.

 القوة المؤثرة على المساحة .

وهو قياس لكثافة القوى الداخلية الكلية العاملة داخل جسم ما عبر مساحة المقطع العرضي التخيلي، كرد فعل على القوى الخارجية المطبقة وقوى الجسم (تأثير الجاذبية الأرضية تعتبر قوة جسم). قام بتعريفه في نظرية المرونة من قبل أوغستين لوي كوشي، في عام 1822. الإجهاد هو مفهوم يعتمد على مبدأ ميكانيكا الأوساط المتصلة.

إن واحدة الإجهاد في النظام الدولي للواحدات هي الباسكال، ويرمز لها بـ (Pa)، وهي اسم مختزل لنيوتن واحد (قوة) في المتر المربع (واحدة المساحة). وهي نفسها واحدة الضغط، والذي يقاس أيضًا بالقوة في واحدة المساحة. تقاس الكميات الهندسية عادة بالميغا باسكال (MPa)، أو الجيغا باسكال (GPa). يعبر عن الإجهاد في الواحدة البريطانية بالباوند ثقلي في البوصة المربعة (psi)، أو الكيلو باوند في البوصة المربعة (ksi).

في الإجهاد العمودي (الشد أو الضغط) تكون القوة عمودية على السطح الذي تؤثر عليه القوة. في إجهاد القص، تكون القوة موازية للسطح الذي تؤثر عليه.

وكما القوى، لا يمكن قياس الإجهاد مباشرة، ولكن يمكن حسابه من قياسات الانفعال، ومعرفة خواص المرونة للمادة. يوجد أجهزة تقيس الإجهاد على نحو غير مباشر مثل مقياس الانفعال، ومقياس الانضغاطية (piezoresistor).

اقرأ أيضًا
 إجهاد الانحناء
 مرونة خطية
 إجهاد متبقي
 تصلد انفعالي
 انفعال (علم المواد)
 تحليل الاجهادات
 إجهاد الخضوع
 رصد التشوه

ثبت المراجع

علم المواد
موترات
ميكانيكا أجسام صلبة
ميكانيكا المواد الصلبة
هندسة مدنية

إجهاد (ميكانيكا)


Lobogethes este un gen de insecte lepidoptere din familia Uraniidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Lobogethes

Lobogethes


البقاشين إحدى قرى مركز كفر شكر التابع لمحافظة القليوبية بجمهورية مصر العربية.

السكان
بلغ عدد سكان البقاشين 8,814 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

انظر أيضاً
قائمة قرى محافظة القليوبية

مصادر

قرى كفر شكر

البقاشين


(Kyūjitai: 東條 英機, d. 30 Temmuz 1884, resmî kaydında: 30 Aralık 1884; Tokyo, resmî kaydında Iwate - ö. 23 Aralık 1948; Sugamo Hapishanesi, Tokyo, Japonya), Japon İmparatorluk Kara Kuvvetleri'nin orgenerali ve Japonya'nın 40. başbakanıdır (18 Ekim 1941 - 18 Temmuz 1944).

1933 yılında Tümgeneral rütbesine terfi etti ve Ordu Bakanlığı bünyesinde Personel Daire Başkanı olarak görev yaptı. 1934 yılında IJA 24. Piyade Tugay Komutanlığı'na atandı. 1935 yılının Eylül ayında, Mançurya'da Kwantung Ordu Kempeitai üst komutasını devraldı. Siyaseten, faşist, milliyetçi ve militarist olduğu kadar hızlı karar alabilme yeteneğine sahip olduğu gerekçesiyle kendisine "Razor" lakabı verildi.

1945 yılında Japonya'nın kayıtsız şartsız teslim olmasından sonra, Amerikalı general Douglas MacArthur, Tojo da dahil olmak üzere 40 savaş suçlusu zanlısının tutuklanması için emir yayınladı. Tutuklama emrini yerine getirmek için beş Amerikan GI gönderildi. Setagaya'daki Tojo'nun evi gazeteciler ve fotoğrafçılar ile kuşatıldı. Amerikan askeri polisi 8 Eylül 1945'te evini kuşattı. 11 Eylül'de evin içerisinden boğuk bir ateşlenmiş silah sesi duyuldu. Bir tabanca ile göğsünden kendisini vurarak intihara teşebbüs ettiyse de kurtarıldı.

Tōjō, intihar girişiminin hemen ardından tıbbi personel yardım ederken konuşmaya başladı ve iki Japon muhabir sözlerini şu şekilde kaydetti: "Çok üzgünüm, ölmem çok uzun sürüyor. Büyük Doğu Asya Savaşı haklı ve haklıydı. Millet ve herkes için çok üzgünüm Büyük Asya güçlerinin ırkları. Tarihin doğru yargısını bekliyorum. İntihar etmek istedim ama bazen başarısız oluyorum. "

Tojo, kurtulduktan sonra, Sugamo Hapishanesine taşındı.

12 Kasım 1948 tarihinde Uzak Doğu Uluslararası Askerî Ceza Mahkemesi tarafından Provokasyon olmaksızın Çin'e saldırmak, Fransa'ya, ABD'ye, Büyük Britanya'ya, Hollanda'ya saldırmak, savaş suçlularına kötü muameleye izin vermek ve ayrıca Başbakanlığı sırasında, Japonya'nın etki alanlarında yapılan ve yaklaşık 8 milyon kişinin ölümü ile sonuçlanan katliamlardan da sorumlu tutularak A Sınıfı savaş suçlusu olarak ölüm cezasına çarptırıldı ve 23 Aralık 1948 tarihinde, 64. doğum gününden bir hafta önce asılarak idam edildi. İnfazından önce muhafızlarından birine askeri kurdelelerini verdi; Florida, Pensacola'daki Ulusal Deniz Havacılığı Müzesi'nde sergilenmektedir.

Yaptığı son açıklamalarda, Japon askeri tarafından işlenen zulümler için özür diledi ve yıkıcı hava saldırıları ve iki atom bombalı saldırı geçiren Japon halkına karşı merhamet göstermek için Amerikan askerlerine çağrıda bulundu.

Tōjō'nun adamları
Tōjō'nun adamları genelde "San Kan Shi Gu" (三奸四愚 / Üç Kurnaz Dört Aptal) olarak tanınmıştır.

San Kan 三奸
 Korgeneral Teiichi Suzuki (鈴木 貞一)
 Korgeneral Hakujirō Katō (加藤 泊治郎)
 Tümgeneral Ryōji Shikata (四方 諒二)

Shi Gu 四愚
 Orgeneral Heitarō Kimura (木村 兵太郎)
 Korgeneral Kenryō Satō (佐藤 賢了)
 Tümgeneral Jōichirō Sanada (真田 穣一郎)
 Albay Sadao Akamatsu (赤松 貞雄)

Kaynakça

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

1884 doğumlular
Tokyo doğumlu siyasetçiler
1948 yılında ölenler
Japonya başbakanları
Japon İmparatorluğu'nun generalleri
Japon antikomünistler
II. Dünya Savaşı'nda Japon İmparatorluğu'nun askerleri
II. Dünya Savaşı siyasi liderleri
Holokost ile ilgili uluslararası tepkiler
İdam edilmiş askerler
Asılarak idam edilmiş kişiler
Uzakdoğu Uluslararası Askerî Ceza Mahkemesi'nce idam edilenler
Tokyo'da ölenler
Soykırım failleri

Hideki Tōjō


Marc Olejak (* 27. April 1971 im Düsseldorfer Stadtteil Bilk) ist ein deutscher Politiker der Piratenpartei.

Marc Olejak trat im Juli 2009 der Piratenpartei bei. Auf Platz 3 der Landesliste der Piratenpartei Nordrhein-Westfalen wurde Olejak bei der Landtagswahl in Nordrhein-Westfalen 2012 am 13. Mai 2012 in den Landtag von Nordrhein-Westfalen gewählt. Von Juni 2014 bis März 2017 war er parlamentarischer Geschäftsführer der Piratenfraktion im Landtag. Mit dem Ausscheiden seiner Partei aus dem Landtag bei der Landtagswahl in Nordrhein-Westfalen 2017 verlor er sein Mandat.

Weblinks

 Olejaks Profil im PIRATEN-Wiki

Landtagsabgeordneter (Nordrhein-Westfalen)
Mitglied der Piratenpartei Deutschland
Politiker (21. Jahrhundert)
Deutscher
Politiker (Düsseldorf)
Geboren 1971
Mann

Marc Olejak


Pavao Posilović (Glamoč, oko 1597.  - Rama, prije 1657.), je bio hrvatski franjevac, književnik i biskup iz Bosne i Hercegovine.

Životopis

Pavao Posilović rođen je krajem 16. stoljeća u Glamoču, Tropolje. Franjevačkom redu je pristupio u Visovcu te odlazi na studije u Italiju. Nakon diplomiranja iz filozofije i teologije vraća se u franjevačku provinciju Bosnu Srebrenu. Dana 16. lipnja 1642. imenovan je za skradinskog biskupa te 7. rujna iste godine i zaređen. Glavni posvetitelj je tada bio talijanski kardinal Giovanni Battista Maria Pallotta, a suposvetitelji Alfonso Gonzaga i Patrizio Donati. Nakon toga je bio upravitelj upražnjenih biskupija u ugarskom dijelu pod turskom vlašću. Dana 25. listopada 1655. imenovan je za duvanjskog biskupa. Kao apostolski vikar boravio je u Slavoniji.

Pavao je napisao dvije knjige bosančicom:

 Cvijet od kriposti duhovni i tilesnije prikoristan svakomu virnomu krstjaninu koji ga šti često (Venecija, 1647.)
 Naslađenje duhovno, koji želi dobro živiti, potom toga dobro umriti (Venecija, 1639.; 1682.).

Izvori

Hrvatski biskupi
Hrvatski književnici iz Bosne i Hercegovine
Bosanskohercegovački franjevci
Franjevci u Hrvatskoj
Glamoč
Skradinski biskupi

Pavao Posilović


Rolf Magnus Joakim Larsson (født 19. august 1963), bedre kendt som Joey Tempest, er en svensk sanger og sangskriver i rockbandet Europe. Han har skrevet sange som "The Final Countdown", "Rock the Night, "Cherokee" og "Open Your Heart".

Eksterne henvisninger

Sangere fra Sverige
Singer-songwritere fra Sverige

Joey Tempest


O alcaravão-do-senegal (Burhinus senegalensis) é uma espécie de ave da família Burhinidae.

Distribuição
Esta espécie distribui-se pelas regiões equatoriais de África e pelo vale do Nilo até ao Egipto.

Referências

Ligações externas

Burhinus

Alcaravão-do-senegal


İzcilik (eski adıyla keşşaflık); gençlere kendi kendine yetme ve doğada hayatta kalma eğitimi vererek, karakter ve fiziksel gelişimlerini destekleme amacı güden uluslararası bir harekettir. İzcilik din, dil, ırk, cinsiyet ve benzeri hiçbir ayrım gözetmeyen; herkese açık; gönüllülük esasına dayalı, politik hedefleri olmayan, eğitim amaçlı bir gençlik hareketidir. İzci gruplarının kendine has üniformaları bulunur.

Dünya genelinde ondan fazla uluslararası teşkilat bulunmaktadır. Bunlardan WOSM ve WAGGGS dünya genelinde yaygındır, bunların ardından WOIS, WFIS, OWS, RS Int' ile ISVG gibi dünya organizasyonları üye sayıları ve faaliyetleriyle öne çıkmaktadır.

Tarihçe
İzcilik dünyada ilk defa 1907 yılında Britanya ordusundan emekli olan korgeneral Robert Baden-Powell tarafından kurulmuştur. Baden-Powell'in 1908 yılında yazdığı Erkek Çocuklar İçin İzcilik kitabı bütün dünyada büyük bir ilgiyle karşılandı ve izciliğin temelini oluşturdu. 1922 yılında İsviçre'nin Cenevre kentinde Daha sonra World Organization of the Scout Movement (WOSM - Dünya İzcilik Hareketi Organizasyonu) adını alacak olan Boy Scouts World Bureau (Erkek İzciler Dünya Bürosu), 1928 yılında ise World Association of Girl Guides and Girl Scouts (WAGGGS - Dünya Kız İzciler Derneği) İngiltere'nin Londra kentinde kuruldu. Baden-Powell 8 Ocak 1941'de öldüğünde izcilik birçok dünya ülkesine yayılmıştı.

İzciliğin kurucusu Lord Robert Baden-Powell (B-P), 1857'de İngiltere'de doğdu. Yoğun ve maceralı bir hayat yaşadı ve bir çocuk olarak boş zamanlarının çoğunu açık hava arayışlarında, ormanda avlanarak ve okul arkadaşlarıyla karadan yürüyerek ve denizden tekneyle yapılan keşiflere katılarak geçirdi. Böylelikle gözlem ve beceriklilik gücünü geliştirdi ve aynı yıllarda resim-karikatür çizmek, yelken gibi pek çok yararlı beceri kazandı.

Malta, Kuzey Afrika, Hindistan ve Kenya'ya gönderildiği ve uzun yıllar hizmet verdiği Büyük Britanya Ordusu'na girmesini sağlayan bir burs kazandı. Askerleri, doğada yaşam konusunda eğitme fikirlerini denedi, onlara doğada iz sürme ve kendilerini savunma konusunda nasıl deneyim geliştireceklerini ve asker olarak onlara avantaj sağlayacak tüm doğal koşullara uymayı öğretti. 1899'da yazdığı ve askeri bir yayın olan Aids to Scouting kitabında ilk kez izcilik konusundaki fikirlerini ortaya koydu.

Bir asker olarak Baden-Powell, 1800'lerin sonunda Afrika'da yapılan Boers Savaşı sırasında kamuoyunda öne çıktı. En kayda değer olanı, Güney Afrika kasabası Mafeking'in kuşatılmasında gösterdiği güçlü savunma liderliğiydi. Baden-Powell, 1899'da şehri, Boers Yerlilerine karşı başarıyla savunduktan sonra ulusal bir kahraman olarak İngiltere'ye döndü.

İlk İzci Kampı
Baden-Powell, İzciliğin erkek çocukların eğitiminde nasıl uygulanacağına ilişkin görüşlerini belirtmesi için Londra merkezli çeşitli kuruluşlar tarafından teşvik edildi. İlk olarak 1 Ağustos 1907'de İngiltere'nin Dorset kıyısındaki Brownsea Adası'nda basından gizli olarak deneysel bir kamp düzenlendi. Baden-Powell, kampta yardımcılığını yapacak bir yetişkin ve 20 erkek çocukla, izcilikle ne yapmak istediğini deneyimleyerek öğretti. Çadırlarda yaşıyorlar, kendi yemeklerini pişiriyorlar ve oyunlar aracılığıyla pek çok değerli beceriyi öğreniyorlardı. Bu nedenle, 1 Ağustos 1907 dünya çapında İzci Hareketi'nin başlangıcı olarak kabul edilir.

Kamp başarıyla tamamlandı ve Baden-Powell izcilik fikirlerinin işe yaradığını kanıtladı, bu yüzden deneyimini kalıcılaştırmak için Scouting for Boys adlı kitabı yazdı. Scouting for Boys  ilk olarak 15 Ocak 1908'de iki haftada bir fasiküller halinde yayımlandı. O zamanlar pahalı olan fiyatına rağmen, her fasikül, satış noktalarına ulaşır ulaşmaz tükendi. Mart ayının sonuna kadar her Çarşamba, İngiltere'nin dört bir yanındaki erkekler (ve kızlar), Scouting For Boys'un bir sonraki basımını merakla bekliyorlardı. Kitap aynı yılın sonunda dünya geneline yayılmış ve en çok satan ve başka dillere çevirisi yapılan kitaplar arasına girmiştir.

İzciliğin yayılması
Kız izciliği, Baden-Powell'ın kız kardeşi Agnes tarafından 1910'da kuruldu. Aynı yıl hızlı bir şekilde Deniz İzciliği, 1916'da Yavrukurt İzcilik, 1918'de Rover İzcilik ve 1926'da Özel Deneme İzcilik Kulüpleri kuruldu. 1916'da Baden-Powell'ın liderliğinde bir araya gelen yazar Rudyard Kipling ve öncü kadın sporcu ve yazar Vera Barclay tarafından Yavrukurt ve İzci ünite çalışma sistemleri, 1918'de Rover İzci ünite çalışma sistemi geliştirildi. 1927'de Deniz İzcilliği ünite çalışma sistemi, 1941'de Hava İzciliği ünite çalışma sistemi ve Kıdemli İzciler (şimdi Öncü/Girişimci İzciler olarak biliniyor) ünite çalışma sistemi 1946'da kuruldu. 1937'ye gelindiğinde, yaklaşık elli ülkeden, iki buçuk milyondan fazla kişi Dünya İzci Bürosu'na üye oldu. İkinci Dünya Savaşı sonrasında Dünya İzcilik Bürosu, izciliği korumak ve kontrolün tamamen dini, politik veya askeri organların eline geçmesini önlemek için yeniden yapılanmıştır.

Dünya
Lord Baden-Powell, 1920'de Birleşik Krallık'ta Olympia'daki ilk Jamboree'de Dünya Baş İzcisi ilan edildi; 1929'da Kraliyet tarafından hakim seviyesine yükseltildi ve kendisine Gilwell Lordu unvanı verildi, 1937'de Taç Giyme Törenlerinde Liyakat Nişanı ile ödüllendirildi. Ziyaret ettiği her ülkede İzciliği teşvik ederek geniş çapta seyahat etti, çeşitli ülkelerde yapılan Dünya Jamboree'lerine ailesiyle birlikte katıldı.

Bu arada, izcilik erkek çocukların eğitimi için en başarılı program haline geldi ve erkeklerin yapmak istediği bir faaliyet olduğu için dünya çapında hızla yayıldı. Kısa süre sonra ülkesel karargahlar kuruldu ve toplumdaki tanınmış liderler tarafından buralara liderlik sağlandı. Kurucuya birçok ülke onur yağdırdı. Son jamboree katılımı 1937'de Hollanda'daki Dünya Jamboree'si oldu. Daha sonra ailesiyle mutlu yıllar geçirdiği Kenya'ya yerleşti ve emekli oldu. 8 Ocak 1941'de orada öldü.

Çocukluğa ve dünya barışına yaptığı muazzam katkı nedeniyle 'Pax'ın Kavalcısı' olarak tanımlandı.

Orijinal izci andı

Erkek izciliğinin orijinal kitabında, Baden-Powell izci andını şu şekilde tanıtmıştır: "İzci olmadan önce, izci yemini edilmelidir. Böylece:

Şerefim üzerine söz veriyorum ki:

Tanrı ve Kraliçe için görevimi yapacağım.
Bana ne pahasına olursa olsun başkalarına yardım etmek için elimden geleni yapacağım
İzci türesini biliyorum ve ona uyacağım."

Bu yemini alırken izci ayağa kalkacak, sağ elini omzuyla aynı seviyede tutacak, avuç içi öne doğru izci selamı verecektir.

İzcilik hareketi

Erkek İzci Hareketi , Erkek Çocuklar İçin İzcilik'in yayınlanmasından kısa bir süre sonra Britanya İmparatorluğu'nda hızla yerleşti. 1908'de izcilik, Cebelitarık, Hindistan, Malta, Kanada, Avustralya, Yeni Zelanda, Malaya ve Güney Afrika'da kuruldu. 1909'da Şili, İngiliz egemenliği dışında Baden-Powell tarafından tanınan bir izcilik organizasyonuna sahip ilk ülkeydi. 1909'da Londra'daki Crystal Palace'de düzenlenen ilk İzci mitingine 10.000 erkek ve birkaç kız katıldı. 1910'da Arjantin, Danimarka, Finlandiya, Fransa, Almanya, Yunanistan, Hindistan, Meksika, Hollanda, Norveç, Rusya, İsveç ve Amerika Birleşik Devletleri'nin erkek İzcileri vardı.

Program başlangıçta 11 ila 18 yaşları arasındaki erkeklere odaklandı, ancak hareket büyüdükçe, daha genç erkekler, daha büyük erkekler ve kızlar için lider eğitimi ve programlarına ihtiyaç ortaya çıktı. İlk yavrukurt ve rover scout programları 1910'ların sonlarına doğru ortaya çıktı. Kendi ülkelerinin izcilik organizasyonundan resmi bir tanınma elde edene kadar bağımsız olarak hareket ettiler. Amerika Birleşik Devletleri'nde, yavrukurt programlarına yönelik girişimler 1911 gibi erken bir tarihte başladı, ancak 1930'a kadar resmi tanınma sağlanamadı.

Kızlar, neredeyse başlar başlamaz bu hareketin bir parçası olmak istemişlerdi. Baden-Powell ve kız kardeşi Agnes Baden-Powell, 1910 yılında kız izciliğini tanıttı. Agnes Baden-Powell, 1910'da kurulduğunda kız izcilerinin ilk başkanı oldu. 1920'de Robert Baden-Powell'ın karısı Olave Baden-Powell lehine kız izcileri başkanlığından istifa etti. O zamanlar, sosyal standartlar nedeniyle kızların erkeklerden ayrı kalması bekleniyordu, ancak karma eğitim gençlik grupları vardı. 1990'lara gelindiğinde, WOSM'ye ait izci organizasyonlarının üçte ikisi karma eğitime başladı.

Baden-Powell, yardımını isteyen tüm gruplara tek başına yardımda bulunamıyordu. İlk izci lideri eğitim kampları 1910 ve 1911 yılında Yorkshire ve Londra'da yapıldı. Baden-Powell, diğer yetişkinleri liderlik rolleri almaya teşvik etmek için eğitimin olabildiğince pratik olmasını istedi, bu yüzden de yetişkin liderlik eğitimi Wood Badge kursları geliştirildi. Bu eğitimlerin gelişimi, 1. Dünya Savaşı sebebiyle ertelendi ve Wood Badge kursları 1919 yılına kadar yapılamadı. Bu kurs, birçok ülkede erkek izci dernekleri ve birleşik erkek izci ve kız izci dernekleri tarafından kullanıldı. Londra yakınlarındaki Gilwell Park, 1919'da bir yetişkin eğitim yeri ve izcilik kamp alanı olarak İzci Derneği adına satın alındı. Baden-Powell, izci liderlerine yardımcı olmak için Aids to Scoutmastership adlı bir kitap yazdı. Aynı zamanda yavrukurtlar ve kız izciler için başka el kitapları yazdı. Bunlardan biri olan Rovering to Success, 1922'de Rover izciler için yazıldı. 2007 yılında Wood Badge eğitimi dahil olmak üzere temelden programa özel geniş bir liderlik eğitimi yelpazesi mevcuttur.

İzcilik, İngiliz kökeninden, pek çok ülkede erkek çocuklar arasında coşkulu bir akor oluşturdu ve şu anda Dünya İzci Hareketi Örgütü (WOSM) tarafından küresel olarak koordine ediliyor. WOSM, İsviçre'nin Cenevre kentindeki genel merkezinden 155 ulusal izcilik kuruluşu arasında birliği sağlar (28 milyonun üzerinde bir İzci üyeliğini temsil eder).

Etkiler

Geleneksel İzciliğin önemli unsurlarının kökenleri Baden-Powell'ın eğitim ve askeri eğitimdeki deneyimlerine dayanmaktadır. İzciliği kurduğunda 50 yaşında emekli bir ordu generaliydi ve devrimci fikirleri, toplumun her kesiminden binlerce gence, pek çoğunun hiç düşünmediği faaliyetlere katılmaları için ilham verdi. İngilizce konuşulan, dünyadaki karşılaştırılabilir kuruluşlar Boys 'Brigade ve Non-militarist Woodcraft Folk'dur. Ancak bu kuruluşlar izciliğin gelişmişliği ve büyüklüğü ile hiçbir zaman eşdeğer seviyeye gelememişlerdir.

İzcilik uygulamasının görüşleri fazla militarist olduğu için eleştiriye maruz kalmıştır.

Yerel etkiler de izciliğin güçlü bir parçası olmuştur. İzcilik, yerel ideolojileri benimseyerek ve değiştirerek çok çeşitli kültürlerde kabul görmüştür. Amerika Birleşik Devletleri'nde, izciler ABD sınır deneyimlerinden alınan görüntüleri kullanır. Bu, yalnızca yavrukurt izciler için hayvan rozetlerinin seçimini değil, aynı zamanda Amerikan yerli halklarının doğa ile daha yakından bağlantılı olduğu ve bu nedenle eğitim programının bir parçası olarak kullanılabilecek özel vahşi doğada hayatta kalma becerilerine sahip olduğu varsayımını içerir. Buna karşılık, İngiliz izcileri, Hindistan Yarımadası'ndan alınan görüntüleri kullanır, çünkü bu bölge İzciliğin ilk yıllarında önemli bir odak noktasıydı. Baden-Powell'ın Hindistan'daki kişisel deneyimleri, Rudyard Kipling'in The Jungle Book adlı kitabını yavru izciler için büyük bir etki olarak benimsemesine yol açtı. Örneğin, yavrukurt izci lideri Akela için kullanılan ad (adı Webelos için de kullanılmıştır), kitaptaki kurt sürüsü liderinin adıdır.

"İzcilik" adı, zaman içinde yapılan savaşlarda keşif yapan askeri kaşiflerin oynadığı önemli ve kritik rolden ilham alınarak koyulmuş gibi görünmekte. Aslında, Baden-Powell, orijinal askeri eğitim kitabı Aids To Scouting'i yazdı, çünkü özellikle inisiyatif, kendine güven ve gözlem becerilerinde, İngiliz ordusuna kayıtlı izcilerin daha iyi eğitilmesi gerektiğini fark etti. Kitabın genç erkekler arasındaki popülaritesi onu şaşırttı. Kitabı Scouting for Boys olarak uyarladığında, hareketin "izcilik" ve "izciler" adlarını benimsemesi doğal görünüyor.

"Tanrı'ya Bağlılık", çeşitli ülkelerde farklı şekilde uygulanmasına rağmen, izciliğin bir ilkesidir. Amerika Erkek İzcileri (BSA) ateistler dışında güçlü bir pozisyon alıyor. Birleşik Krallık'taki İzci Derneği, farklı dini yükümlülükleri yerine getirmek için izcinin vaatlerinde değişikliklere izin verir. Örneğin, ağırlıklı olarak ateist olan Çek Cumhuriyeti'nde İzci yemini, kuruluşun kesinlikle dinsiz olmasıyla birlikte Tanrı'dan tamamen bahsetmezken 2014 yılında Birleşik Krallık İzcileri, İzci yemininde "Tanrıya bağlılık" maddesi yerine "İzcilik değerlerimizi korumak" maddesinin söylenebilmesi seçeneğini sundu. Kanada İzcileri, Tanrı'ya Görevi "manevi ilkelere bağlılık" açısından geniş bir şekilde tanımlar ve Tanrı'ya Görevi içeren bir İzci Andını takip edip edemeyeceklerini bireysel üyeye veya lidere bırakır. Kabaca dünya çapında kabaca her üç izciden biri Müslümandır.

Hareketin Özellikleri

Aktiviteler

İzci metodu uygulamanın yaygın yolları arasında İzcilerin ortak deneyimler ve faaliyetlerle birlikte küçük gruplar halinde vakit geçirmesi, "iyi bir insan olmayı" vurgulaması ve gençlerin yaşa uygun bir şekilde karar alması yer alır. Doğaya ve dış mekan aktivitelerine karşı sevgi ve takdir sağlamak anahtar bir unsurdur. Başlıca aktiviteler arasında: kamp,  su sporları, yürüyüş, sırt çantasıyla gezme, okçuluk, gece gösterisi, oryantring vardır.

Kamplar genellikle tek tek düzenlenir, ancak jamboree gibi periyodik olarak düzenlenen kamplar da mevcuttur. Kamplar yılda birkaç kez yapılır, bir ünite veya birçok ünite  birlikte kamp kurabilir. Olayların genellikle öncülük gibi bir teması vardır. Bu etkinliklerdeki faaliyetler arasında oyunlar, Scoutcraft yarışmaları, rozet, iğne veya yama takası, su sporları, okçuluk ve etkinliğin temasıyla ilgili etkinlikler yer alacaktır.

Uluslararası düzeyde izcilik, rollerinden birini uluslararası uyum ve barışın teşviki olarak algılar. Daha geniş bir topluluğa fayda sağlayan, önyargılara meydan okuyan ve çeşitliliğe toleransı teşvik eden faaliyetlerin geliştirilmesi de dahil olmak üzere bu amaca ulaşmak için çeşitli girişimler devam etmektedir.

İzci Metodu

İzciliği diğer eğitim şekillerinden ayıran en önemli özelliği amacına ulaşmak için kullandığı metodlardır. WOSM İzciliği, "Kurucusu tarafından tasarlanan amaç, ilke ve metoda uygun olarak hiçbir etnik köken, ırk veya inanç ayrımı gözetmeksizin herkese açık olan gönüllü ve politik olmayan bir eğitim hareketi" olarak tanımlamaktadır. İzciliğin amacı, "bireyleri içinde bulundukları sosyal, yerel ve uluslararası topluluklara faydalı bireyler olarak yetiştirmek ve gençlerin fiziksel, entelektüel, sosyal ve ruhsal gelişimlerine katkıda bulunmaktır."

İzci metodu, bu hedeflere ulaşmak için tasarlanmış ilerici bir sistemdir ve yedi unsurdan oluşur: ant ve türe, yaparak öğrenme, oba sistemi, sembolik çerçeve, aşama sistemi, açık hava faaliyeti ve yetişkin desteği. Topluma hizmet, hem WOSM hem de WAGGGS programlarının önemli bir öğesi olsa da, WAGGGS, bunu izci metodunun ek bir öğesi olarak içerir.

İzci türesi ve andı, dünya çapındaki izcilik hareketinin ortak değerlerini somutlaştırır ve dünyadaki tüm izci topluluklarını birbirine bağlar. "Yaparak öğrenme", izcilik metodunun temelini oluşturur. Çocuklarda ve gençlerde özgüveni pekiştirerek öğrenmeyi kalıcı ve eğlenceli hale getirir. Küçük gruplar birlik olarak birbirine sıkı sıkıya bağlanırlar ve kardeşçe bir atmosfer oluştururlar. Güvenilirlik ve öz saygınlığa vurgu yapılarak kazanılan deneyimler, sorumluluk bilinci, karakter gelişimi, özgüven, güvenilirlik ve gönüllülük bilincinin gelişmesine yardımcı olur; bu da sonunda çocuğun ekip uyumunun ve liderlik becerirsinin gelişmesine katkı sağlar. Çeşitli yenilikçi ve dikkat çekici aktiviteler içeren bir program, izcinin ufkunu genişletir ve izciyi gruba daha fazla bağlar. Aktiviteler ve oyunlar, el becerisinin geliştirmenin eğlenceli bir yoludur. Dış mekanda doğa ile temasta bulunurlar.

İzciliğin doğuşundan bu yana, dünya çapındaki izci topluluklarının izciliğin ideallerini yaşatmak adına birer izci türesi ve izci andı vardır. Türe ve antların biçimi ülkeden ülkeye ve zamana göre bazı farklılıklar gösterse de bir Ulusal İzci Derneğinin WOSM tarafından tanınmak için bazı gereklilikleri yerine getirmesi beklenmektedir.

İzcilerin sloganı olan "Daima hazır!"(İngilizcesi "Be Prepared"), 1907'den beri milyonlarca izci tarafından çeşitli dillerde kullanılmaktadır. Daha az bilinen bir diğer İzci Sloganı, "Her gün iyi bir iyilik yapmak"(İngilizcesi "Do a good turn daily!")'dır.

Üniforma ve rozetler

İzci forması, İzciliğin yaygın olarak tanınan bir özelliğidir. Baden-Powell'ın 1937'de Jamboree'deki sözlerine göre izci üniforması "Bir ülkedeki tüm sosyal konum farklılıklarını gizler ve eşitlik sağlar; ama daha da önemlisi, ülke, ırk ve inanç farklılıklarını kapsar ve herkese tek bir büyük kardeşliğin üyesi olduklarını hissettirir."  Halen yaygın olarak bilinen orijinal izci üniforması, haki düğmeli bir gömlek, şort ve geniş kenarlı bir şapkasından oluşuyordu. Baden-Powell da şort giyiyordu çünkü İzci gibi giyinmenin yetişkinler ile gençler arasında yaşın dayattığı mesafeyi azaltmaya yardımcı olduğuna inanıyordu. Artık üniforma gömlekler sık sık mavi, turuncu, kırmızı veya yeşil renktedir ve şortlar, tüm yıl boyunca veya sadece soğuk havalarda uzun pantolonlarla değiştirilir.

İzci üniforması akıllılık ve eşitlik için tasarlanmış olsa da, aynı zamanda pratik ve kullanışlıdır. Gömlekler, geçici sedyelerde kullanım için ideal hale getirmek için kalın dikişlere sahiptir. İzci fuları ise, bandaj başta olmak üzere birçok kullanım alanına sahiptir.

Popüler kültürde
İzcilik, birçok ülkede yirminci yüzyılın çoğunda popüler kültüre bir yön vermiş, birçok film ve sanat eserine konu olmuştur. Hababam Sınıfı Tatilde, Kamp Lazlo, Yukarı Bak, Moonrise Kingdom gibi filmler buna örnek olarak gösterilebilir.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'de izcilik
 Türkiye İzcilik Federasyonu
Trakya İzciler Birliği Federasyonu

Kaynakça

Dış bağlantılar

Dünya İzcilik Teşkilatı
Dünya Kız İzciler Örgütü

1907'de kurulan oluşumlar

İzcilik


Šenokaulon (lat. Schoenocaulon), biljni rod iz porodice čemerikovki, dio je tribusa Melanthieae. Postoji dvadesetak vrsta trajnica raširenih po jugu SAD-a, Srednjoj Americi i Venezueli. Tipična je S. gracile A. Gray.

Vrsta S. officinale višegodišnja je biljka koja raste do 1 metar iz podzemne lukovice. Biljka se lokalno koristi kao insekticid. Sjeme se u prošlosti široko koristilo kao sredstvo za oslobađanje tijela i od unutarnjih i od vanjskih parazita - velike količine sjemena nekada su se izvozile iz Venezuele u Europu.

Vrste
 Schoenocaulon calcicola Greenm.
 Schoenocaulon caricifolium (Schltdl.) A.Gray
 Schoenocaulon comatum Brinker
 Schoenocaulon conzattii Brinker
 Schoenocaulon dubium (Michx.) Small
 Schoenocaulon frameae Zomlefer & Judd
 Schoenocaulon ghiesbreghtii Greenm.
 Schoenocaulon ignigenum Frame
 Schoenocaulon intermedium Baker
 Schoenocaulon jaliscense Greenm.
 Schoenocaulon macrocarpum Brinker
 Schoenocaulon madidorum Frame
 Schoenocaulon megarrhizum M.E.Jones
 Schoenocaulon mortonii Brinker
 Schoenocaulon oaxacense (Frame) Zomlefer & Judd
 Schoenocaulon obtusum Brinker
 Schoenocaulon officinale (Schltdl. & Cham.) A.Gray
 Schoenocaulon pellucidum Frame
 Schoenocaulon plumosum Frame
 Schoenocaulon pringlei Greenm.
 Schoenocaulon rzedowskii Frame
 Schoenocaulon tenorioi Frame
 Schoenocaulon tenue Brinker
 Schoenocaulon tenuifolium (M.Martens & Galeotti) B.L.Rob. & Greenm.
 Schoenocaulon texanum Scheele
 Schoenocaulon tigrense Frame

Sinonimi
 Asagraea Lindl.
 Sabadilla Brandt & Ratzeb.
 Skoinolon Raf.

Izvori

Čemerikovke

Šenokaulon


Sasha Aneff (Montevideo, Uruguay, 26 de junio de 1991) es un futbolista uruguayo. Juega de delantero y su equipo actual es el NorthEast United de India.

Selección nacional
Ha sido internacional con la Selección de fútbol de Uruguay en un amistoso sub-20 vs Chile

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Enlaces externos

Futbolistas de Uruguay
Futbolistas del Defensor Sporting Club
Futbolistas del Racing Club de Montevideo
Nacidos en Montevideo

Sasha Aneff


සොංදොක් රජුගේ ඝණ්ඨාරය යනුවෙන් හඳුන්වන්නේ කොරියාවේ පිහිටි දැවැන්ත ලෝකඩ ඝණ්ඨාරයකි. මෙය කොරියාවේ වර්තමානයේ විද්‍යාමාන විශාලතම ඝණ්ඨාරය ද වේ. මෙහි සම්පූර්ණ කොරියානු නාමයෙහි අරුත වන්නේ "මහා සොංදොක් රජුගේ පූජනීය (හෝ දිව්‍යමය) ඝණ්ඨාරය" යන්නයි. මෙය වාත්තු කිරීම පිළිබඳ පුරාවෘත්තය හේතුවෙන් එමිලේ ඝණ්ඨාරය ලෙසත්, මෙය මුලින් පිහිටුවා තිබූ ස්ථානය ඇසුරෙන් බොංදොක්සා විහාරයේ ඝණ්ඨාරය ලෙසත් හඳුන්වනු ලබයි.

මෙම ඝණ්ඨාරය ඉදිකරවන ලද්දේ ග්යොංදොක් රජු විසින් සිය පියා වූ සොංදොක් රජුට ගෞරව පිණිස ය. කෙසේනමුත්, මෙම ඝණ්ඨාරය ඉදිකොට අවසන් වනු දැකීමට ග්යොංදොක් රජුට හැකිවූයේ නැත. ඔහු ක්‍රි.ව. 795දී මියගියේ ය. අවසානයේ ක්‍රි.ව. 771දී, ග්යොංදොක්ගේ පුත් හ්යේගොං රජු විසින් මෙය නිමවා අවසන් කරන ලදී.

වර්තමානයේ ග්යොංජුහි ජාතික කෞතුකාගාරයේ තැන්පත් කොට ඇති මෙම ඝණ්ඨාරය 1962 දෙසැම්බර් 12 දින 29වන කොරියානු ජාතික වස්තුව ලෙස නම්කෙරිණි. මෙම ඝණ්ඨාරයේ උස මීටර 3.33කි. මීටර 2.27ක විෂ්කම්භයෙන් යුත් මෙහි බිත්තියේ ඝනකම සෙන්ටිමීටර 11 සිට 25 දක්වා වූ පරාසයක විහිදී පවතී. 1997දී ග්යොංජු ජාතික කෞතුකාගාරය විසින් මෙහි ස්කන්ධය කිරා බැලූ අතර, එහි අගය ටොන් 18.9කි.

නාද වන විට, පැහැදිළි දිනයක මෙම ඝණ්ඨාරයේ හඬ සැතපුම් 40ක් ඈතට ශ්‍රවණය කළ හැකි වූ බැව් පැවසේ.

කලාත්මක ලක්ෂණ

මෙම ඝණ්ඨාරය එක්සත් සිල්ලා කලාවේ අග්‍රකෘතියක් ලෙස සැලකේ. සෙසු කොරියානු ලෝකඩ ඝන්ඨාර අතර මෙයට වැදගත් ස්ථානයක් හිමිවන්නේ එහි කොක්ක අසල කුඩා, කුහරයක් පිහිටි නාලයක් පිහිටි නිසාවෙනි. සැරසිලි අංග ද ඇතුළත්ව සම්පූර්ණ ව්‍යූහයම සැලකූ විට පුළුල් පරාසයක වූ ධ්වනි සංඛ්‍යාත උත්පාදනය කිරීමේ හැකියාවක් පවතියි. මෙහි නාලය මගින් උච්ච සංඛයාත තරංග අවශෝෂණය කර ගනියි. මෙමගින් සුවිශේෂී ස්පන්දයක් ඇති වේ.

ඝණ්ඨාරයෙහි ඇති කොක්ක මකර හිසක හැඩයෙන් යුක්ත ය. ඝණ්ඨාරයේ විවිධ කැටම් රටා දැකගත හැක. මෙහි විල්ල සහ මුදුනෙහි මල් මෝස්තර ද වේ. මීට අමතරව නෙළුම් මල්, තෘණ රටා සහ අප්සරාවියන් දෙදෙනකුගේ කැටයම් දෙකක් ද දක්නට ලැබේ. ඝණ්ඨාරයේ පහර එල්ල කරන ස්ථානය (ද්වංජා) ද නෙළුම් මලක හැඩයෙන් යුක්ත අතර, එය අප්සරා රූ දෙක අතර පිහිටා ඇත. ඝණ්ඨාරයේ පත්ළ රොම්බසාකාර හැඩැති හෙයින්, එය පෙරදිග හමුවන සෙසු ඝණ්ඨාරවලින් සුවිශේෂී වේ.

හන්ජා අක්ෂර දහසකට අධික සංඛ්‍යාවකින් යුත් ඝණ්ඨාරයේ ඇති අභිලේඛන කොරියානු චාරුලේඛන කලාව සහ කැටයම් ශිල්පයේ විශිෂ්ටත්වය පෙන්නුම් කරයි. එමගින් ඝණ්ඨාරය පිළිබඳ සහ එය නිර්මාණය කිරීමට හේතුව පිළිබඳ සවිස්තරාත්මක වාර්තාවක් සපයයි.

ඝණ්ඨාරය එල්ලා ඇති කුළුණ රළු ස්වභාවයක් ගනියි. එම විෂ්කම්භයෙන්ම යුතුව වර්තමානයේ දක්නට ඇති මිශ්‍ර ලෝහයකින් කුළුණක් තැනුවහොත් එය ඝණ්ඨාරයේ බරට නැවෙනු ඇත. නමුත් සියවස් ගණනාවක් පුරාවට මෙම පුරාතන කුළුණ තවමත් ඝණ්ඨාරය දරා සිටියි.

පුරාවෘත්තය
මෙම ඝණ්ඨාරය එමීලේ ඝණ්ඨාරය ලෙස ද හඳුන්වයි. මෙය "mommy" යන්න සඳහා යෙදුණු පුරාතන සිල්ලා පදයකි.

පුරාවෘත්තය අනුව, මුල් ඝණ්ඨාරය සෑදූ විට එයින් කිසිදු ශබ්දයක් නොනැගිණි. එය කිහිප වරක් ප්‍රති නිර්මාණයට උත්සාහ ගත්ත ද ඉන් ඵලක් නොවිණි. ඝණ්ඨාරය තැනීමට අවශ්‍ය වූ රජු එය නිම කිරීමට ප්‍රථම මියගියේ ය. සිහසුනට පත් ඔහුගේ ලාබාල පුතු සිය මව් බිසවගේ උපකාරයෙන් රාජ්‍ය පාලනය මෙහෙයවී ය. පුත්‍රයා ද පිය රජුගේ කාර්යය නිම කිරීමට උත්සාහ දැරූ නමුත් එය ද සාර්ථක නොවිණි. පසුව, පූජකයකු සිහිනයක් දුටු අතර ඉන් කියැවුණේ කුඩා දැරියක ලෝහ මිශ්‍රණයට මුදා හැරියහොත්, ඝණ්ඨාරය නාදවනු ඇති බවයි. ආසන්න ගමක සිට කුඩා දරුවකු රැගෙන ආ පූජකයා එම දැරියව ලෝහ මිශ්‍රණයට ඇතුළු කළේ ය. ඉන් අනතුරුව, ඝණ්ඨාරය සම්පූර්ණ විය. නාද වන විට ඉන් නැගුණු හඬ අතිශයින් අලංකාර විය.

කෙසේනමුත්, ඇතැමුන් විශ්වාස කරන්නේ මෙම ජනප්‍රවාදය නූතන නිපැයුමක් බවයි. මෙම කථා පුවත 1920 දශකයේ සිදුවීමක් නිසා උපත ලබන්නට ඇතැයි ඔවුහු පවසකි. "ඉයෝමිල්නේ ඝණ්ඨාරය" හෙවත් "ඉයර්මිල්නේ ඝණ්ඨාරය" (어밀네 종) පිළිබඳ ප්‍රකාශිත පුවත නැවත ඉදිරිපත් කිරීමේ දී විකෘති වන්නට ඇත. වඩාත් මෑතකාලීනම මතය නම්, අනෙක් ඝණ්ඨාරය පිළිබඳ ජනප්‍රවාදය එමිලේ ඝණ්ඨාරයේ ප්‍රවාදය සමග වරදවා වටහා ගත් බවයි.

අදාළ ලිපි මගින් මෙම ජනප්‍රවාදයට සමාන පුවතක් හෝ එම ජනප්‍රවාදයම වාගේ ඉදිරිපත් කොට ඇත. එයට උදාහරණ පහත දක්වා ඇත: එච්. එන්. ඇලන්, "Places of interest in Seoul - with history and legend"(The Korean Repository, 1895.4), එච්. බී. හල්බර්ට්, "The Korean Legend on the 'Spirit of the Bell'"(The Korean Review, 1901), කොන්ස්ටන්ස් ජේ. ඩී. කූල්සන්, "The Sight of Seoul"(Korea, 1910), ෆ්‍රෑන්ක් එලියස්, "Korea-chapter4(Places, Bells, and Dogs)"(The Far East(China, Korea, Japan), 1911), E. M. Cable, "Old Korean Bells"(Royal Asiatic Society XVI, 1925)

මේවාත් බලන්න
කොරියාවේ ජාතික වස්තූන්
මිත්‍රත්වයේ කොරියානු ඝණ්ඨාරය
යොංජුසාහි ඝණ්ඨාරය

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
සංස්කෘතික උරුම පරිපාලනය

සොංදොක් රජු
දකුණු කොරියාවේ ජාතික වස්තූන්
සිල්ලා
ග්යොංජුහි ගොඩනැගිලි සහ ව්‍යූහ
කොරියානු කලාව
ග්යොංජුහි සංචාරක ආකර්ෂණයන්
770 දශකයේ නිර්මාණ

සොංදොක් රජුගේ ඝණ්ඨාරය


Cazierius ciguayo est une espèce de scorpions de la famille des Diplocentridae.

Distribution
Cette espèce est endémique de la province de Puerto Plata en République dominicaine. Elle se rencontre à Sosúa dans la grotte Cueva de los Murciélagos.

Description
Le mâle juvénile holotype mesure .

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur des Ciguayos.

Publication originale
 Teruel, Jiménez & Santos, 2021 : « The first troglobitic scorpions from Hispaniola, Greater Antilles: two new species of Cazierius Francke, 1978 (Scorpiones: Diplocentridae). » Euscorpius, ,  (texte intégral).

Liens externes
 The Scorpion Files : Jan Ove Rein, Trondheim, Norwegian University of Science and Technology

Notes et références

Diplocentridae
Espèce de scorpions (nom scientifique)
Faune endémique de République dominicaine

Cazierius ciguayo


Miguel Ángel Melogno (Salto, Uruguay, 22 de marzo de 1905, Montevideo, 27 de marzo de 1945), fue un futbolista uruguayo. Se desempeñaba en la posición de half.

Ganó la medalla de oro en los Juegos Olímpicos de Ámsterdam en 1928 y la Copa del Mundo de 1930, disputada en Uruguay. Se da la curiosidad que en ninguno de los dos torneos disputó ningún partido.

Su debut en la selección uruguaya se dio en mayo de 1924, en un amistoso ante Argentina entre selecciones B. Disputó luego cuatro amistosos más con la celeste, la mayoría de ellos en encuentros donde Uruguay colocó jugadores suplentes.

Militaba en el Club Atlético Bella Vista.

Referencias
 Gerardo Bassorelli, "La ráfaga olímpica", capítulo 12: "El nuevo plantel olímpico", página 187.

Futbolistas de Uruguay en la Copa Mundial de 1930
Futbolistas del Club Atlético Bella Vista

Miguel Ángel Melogno


An Monophyllorchis microstyloides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Monophyllorchis microstyloides in nahilalakip ha genus nga Monophyllorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Monophyllorchis

Monophyllorchis microstyloides


Jango Edwards, nacido como Stanley Ted Edwards (Detroit, 15 de abril de 1950 - Barcelona, 4 de agosto de 2023) fue un payaso, actor, cantante y cómico estadounidense, radicado en Europa desde principios de los años 70, especialmente en Inglaterra, Francia, Holanda y España. Conocido por ser uno de los impulsores de la corriente "nouveau clown".

Trayectoria
Dejó su carrera como arquitecto y paisajista para convertirse en artista. Inició su trayectoria artística en 1972 en Inglaterra, en la London Mime Company, fue profesor de teatro y formó la compañía Dog Breath Theatre Group, que más tarde pasó a llamarse Friends Roadshow, con la que junto a la payasa y mimo Nola Rae, actuó en Inglaterra, Holanda y Estados Unidos. Participó en la segunda edición del London International Mime Festival celebrada en 1978. Federico Fellini le presentó a algunos renombrados payasos del momento.

En 1975, Friends Roadshow dirigió el primer Festival of Fools en Ámsterdam, el primero dedicado a payasos en Europa y que se prolongó anualmente hasta 1984. En este festival participaron los mejores payasos del momento, como Johnny Melville o Tortell Poltrona, entre otros, que han sido una referencia en el movimiento del llamado "nouveau clown", que renueva la visión clásica del payaso.

Los años ochenta fueron la década dorada de Edwards en Europa, porque creó su propia productora, Mr. E Productions, y realizó espectáculos en su formato más habitual, actuando en solitario, acompañado eventualmente por amigos o músicos. Creó obras como Penzilpeeni Zircus (1980), Garbage (1980), Nothing but the truth (1982) o Nightmirrors (1985) . Garbage lo consagró como artista y clown de referencia tras llenar teatros en Francia, Europa y los Estados Unidos. Durante esos años, Edwards forjó su nombre a nivel mundial, siendo aclamado por el público y ofreciendo giras con cientos de actuaciones. Participó en televisión, impartió cursos de formación y realizó actuaciones en Cannes, Atenas, Montreal (en el festival Just pour rire) o Moscú, aunque su residencia fija estaba en Holanda.

Inició los noventa con otro de sus espectáculos de referencia, Holey Moley, en el que actuaba junto a la Little Big Nose Band, que fue grabado y emitido por la televisión nacional francesa y del que además se comercializó un disco con sus canciones. Actuó en los Juegos Olímpicos de Barcelona 1992, junto a otros payasos como Johnny Melville, Leo Bassi o Ángel Pavlovsky. Luego, creó los espectáculos Klones (1994), Mum (1996) o Tony Balony (1999).

De 1995 a 1996 realizó una gira por Colombia. Entre 1990 y 1998 apareció recurrentemente en la serie de la televisión austriaca, Tohuwabohu, producida por la cadena ORF, interpretando, su personaje del bebedor de cerveza, como un running-gag.

El Circus Roncalli fichó a Edwards en el año 2000 durante un año. Poco después, fijó su residencia en Barcelona, donde  compaginaba cursos de formación para payasos y su espectáculo Classics Duo que realizó con la payasa catalana Cristina Borrás ( conocida artísticamente como Cristi Garbo). Junto al payaso Peter Ercolano, dirigió en 2004, un espectáculo de gran formato con su compañía Fools Militia, en el Fórum Universal de las Culturas de Barcelona. Ese mismo año, se publicó un DVD con algunas de sus actuaciones, llamado The bust of Jango. Un año después, en 2005, participó en el reality-show televisivo La Ferme Célébrité 2, del canal TF1, el equivalente del programa español Acorralados (La Granja de los Famosos).

Alejado de las grandes giras, empezó a presentarse como artista residente en el teatro barcelonés Almazén, con su obra Cabaret Cabrón, una serie de cabarés con artistas locales y visitantes, que le sirvió para dirigir decenas de espectáculos para nuevos y jóvenes payasos. De este formato también se creó una versión en el Teatro Alfil de Madrid, Cabaret MAD Cabrón y una gira por Cataluña. Durante 2009, trabajó puntualmente en el programa de La Sexta, Buenafuente, de Andreu Buenafuente.

También abrió en Granollers, el Nouveau Clown Institute (NCI), el primer centro formativo especializado en el mundo del clown, que se convirtió en un movimiento global de renovación del arte del payaso, cuyos principios son "There's no business like clown business" y "Smile" Is just under your nose", y que cuenta con cerca de 4 000 miembros.

En 2010, participó en el videoclip de la canción Calle Matanzas del músico Carlos Ann en el que apreció también Borrás. En septiembre de ese mismo año, estrenó junto a la compañía catalana Cia. Passabarret, el espectáculo de payasos de calle Big Boss & Tandarica Circus, en la Feria de Tárrega, volviendo a sus inicios como artista y mimo callejero.

A finales de 2011, inició a modo de aniversario, un proyecto retrospectivo One Lifetime, 40 years of entertainment, en la sala RAI ARt de Barcelona, repasando todos los espectáculos de su carrera profesional. De esta revisión, nació la gira Classics, que durante finales de 2012 lo llevó por doce teatros de Alemania.

En septiembre de 2013, Edwards fue retenido en el Aeropuerto de Barcelona al haber agotado el periodo legal para residir en el Espacio de Schengen como turista, hecho que lo obligó a regresar a Estados Unidos durante una temporada hasta poder regularizar su situación. A pesar de ello, siguió trabajando a nivel internacional.

Tras 15 años, en 2016, volvió a actuar en Francia. Estrenó su espectáculo Tous a l'asile! en Le Casino de París. Luego, ofreció su show Jango Unchained Too, como espectáculo residente en el Apollo Théâtre, con tres funciones semanales.

Después de dos años retirado de los escenarios, en 2020, inauguró en Barcelona, el espectáculo Jango Series, en el que actuó junto a Pepa Plana, Leo Bassi, Johnny Melville, Tortell Poltrona, Mario Gas o Andreu Buenafuente.

Fue el impulsor de que se realizara el Festival of Fools en Barcelona en 2022, convirtiendo a la ciudad en un espacio de encuentro para payasos de diferentes partes del mundo. El festival contó con el apoyo de la Federación de Ateneos de Cataluña y de la Generalidad de Cataluña.

En septiembre de 2022 anunció que sufría un cáncer terminal, causa por la que falleció en Barcelona el 4 de agosto de 2023.

Obra

Espectáculos

 1980 - Penzilpeeni Zircus.
 1980 - Garbage.
 1982 - Nothing but the truth.
 1985 - Nightmirrors.
 1994 - Klones.
 1996 - Mum.
 1999 - Tony Balony.
 2004 - The bust of Jango
 2010 - Big Boss & Tandarica Circus.
 2011 - One Lifetime, 40 years of entertainment.
 2016 - Tous a l'asile!.
 2020 - Jango Series.

Discos
 1978 - Live at the Melkweg (Milky Way Records).
 1980 - Clown Power (Ariola) - edición limitada de 3000 copias, cada una con una portada distinta.
 1980 - Live in Europe (Polydor).
 1991 - Holey Moley (Silenz).
 2016 - Radio Jango (12 Crazy performances by Jango Edwards) (FGL Vision)

Libros

 1980 - Jango Edwards. ISBN 9783922651000.
 1984 - Ik [hou van] jou. ISBN 9789032803100.

DVD
 2004 - Jango Edwards: The bust of Jango (Cascade GmbH)
 2016 - TV Jango - The Crazy Best-Of Hango Edwards (FGL Vision)

Premios y reconocimientos
En 2009, se estrenó el documental Zapatos nuevos: Payasos de hoy en Europa, dirigido por Brian Rodríguez Wood y producido por Javier Salinas, donde aparece Edwards junto a otras figuras del mundo del clown como: Johnny Melville, Gardi Hutter, Leo Bassi, Philippe Gaulier, Carlo Colombaioni, Pepa Plana, Virginia Imaz, Joan Montanyès i Martínez, Slava Polunin o Buffo; que tuvo 4 nominaciones a los Premios Goya 2010.

En diciembre de 2021, Edwards fue galardonado con el Premio Zirkòlika a la Mejor Trayectoria, "por su dilatada carrera en Europa y Cataluña". Este premio es otorgado por la Revista Zirkòlika, anualmente, desde 2010, en la gala Noche de circo (Nit de circ) celebrada en Barcelona, con el objetivo de reconocer el trabajo de artistas y compañías de circo españoles.

Bibliografía
 1986 - Pantomime und Clownerie. Geschichte der Clownerie von der Commedia dell'Arte bis zu den Festivals of Fools : mit Anleitungen und Vorschlägen zur Übung und zum Spiel, de Michael Kramer. ISBN  9783766492173.
 1995 - The Cambridge Guide to Theatre, de Martin Banham. ISBN  9780521434379.
 1997 - Laughing in the Dark. A Decade of Subversive Comedy, de Laurie Stone. ISBN  9780880014748.
 1998 - Spanish Theatre 1920-1995. Strategies in Protest and Imagination · Tomo 3, de Maria M. Delgado. ISBN  9789057021169.
 2009 - Clown - Theorie Von Jango Edwards, de Marina Lindekrin. ISBN  9783640451258.
 2015 - Clowns: In Conversation with Modern Masters, de David Bridel y Ezra LeBank. ISBN  9781317516934.
 2015 - Angels Can Fly. A Modern Clown User Guide, de Alan Clay. ISBN  9780957884410.
 2016 - Frei und gefährlich. Die Macht der Narren, de Klaus Werner-Lobo. ISBN  9783710950155.
 2016 - Über den Clown. Künstlerische und theoretische Perspektiven, de Richard Weihe. ISBN  9783839431696.
 2017 - Improvisation so piano. J comme Jango... Edwards, de Jean-Pierre Thiollet. ISBN 978 2 35055 228 6.
 2017 - Anecdotes from Backstage. A Musicbiz Memoir, de Peter O. Bischoff. ISBN  9783981599534.
 2019 - Révélations sur 50 ans d'humour, de René-Marc Guedj. ISBN  9782411000664.
 2021 - O riso na luta: comicidade, política e transgressão, de Andre Luiz Rodrigues Ferreira. ISBN  9786587500089.
 2022 - Pratiquer l'ACT par le clown - La thérapie d'acceptation et d'engagement, de Elise Ouvrier-Buffet. ISBN  9782100842469.
 2023 - Mime Into Physical Theatre: A UK Cultural History 1970–2000, de Mark Evans y Simon Murray. ISBN  9781000862713.

Referencias

Enlaces externos
 Página web oficial de Jango Edwards.
 IMDb de Jango Edwards.
 Entrevista a Jango Edwards en Buenafuente, disponible en YouTube.

Nacidos en Detroit
Fallecidos en Barcelona
Payasos de Estados Unidos

Jango Edwards


Le Troisième O Salutaris, op. 188, est une œuvre de la compositrice Mel Bonis, datant de 1893.

Composition
Mel Bonis compose son troisième O Salutaris pour ténor, baryton, orgue et violon ad lib. Le manuscrit est daté de 1893. L'œuvre a été publiée à titre posthume par les éditions Armiane en 2014.

Analyse
Le second O Salutaris de Mel Bonis fait partie d'un corpus, avec son premier et son second O Salutaris, qui évoque le sujet de l'Eucharistie, sous forme de motet latin.

Réception

Discographie

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Œuvre réalisée en 1893
Œuvre pour orgue
Œuvre pour violon

Troisième O Salutaris


Los tanaocéridos (Tanaoceridae) son una familia de insectos ortópteros celíferos y la única familia de la superfamilia Tanaeoceroidea. Se distribuye por Estados Unidos.

Géneros
Según Orthoptera Species File (31 de marzo de 2010):
 Mohavacris Rehn, 1948
 Tanaocerus Bruner, 1906

Referencias

 Rehn, 1948 : The locust genus Tanaocerus as found in the United States, and the description of a related new genus (Orthoptera, Acridoidea). Proceedings of the Academy of Natural Sciences, Philadelphia, vol. 100, 1-22.

Enlaces externos
  Tanaeoceroidea en TolWeb

Familias de insectos
Caelifera

Tanaeoceroidea


ويكي سكانر  ويعرف كذلك باسم مسبار ويكيبيديا وهو جهاز تدقيق إلكتروني ابتكرها فيرجيل غريفث في 14 أغسطس 2007 يمكنه تحديد هوية المؤسسات والمنظمات التي تقوم بادخال تعديلات أو تنشئ مقالات على ويكيبيديا.
حيث يقوم بمسح نحو 5,300,00 عملية إضافة أو تعديل، كما يتقصى مصدرها ليصل في النهاية إلى الآي. بي الذي تمت منه العملية.

ويقوم البرنامج بنشر أبحاث قابلة للعرض العام حول أي منظمات أو مؤسسات تم من خلال عناوين آي.بي تعود إليها القيام بأي تعديلات على صفحات ويكيبيديا.
إلا أن ويكي سكانر لا تعمل ولاتقدم بيانات حول التعديلات التي تمت باستخدام خاصية اسم المستخدم.

وفقا لمجلة وايرد "Wired" فان معظم التعديلات «لم تكن ضارة إلى حدا ما».
كما أن أغلب التعديلات التي استرعت الانتباه والتي كانت ممنهجة كانت من قبل مؤسسات من قبل قناة فوكس نيوز وشبكة الجزيرة القطرية والطاقم العامل للسيناتور الأمريكي روبرت بيرد والسي آي ايه.

كما سبق لحواسيب تابعة للفاتيكان إجراء تعديلات على مقالة جيري آدامز زعيم الجناح السياسي لمنظمة الجيش الجمهوري الأيرلندي.

كذلك سبق لمحرر كان يستخدم جهاز حاسوب تابعا للشركة الأميركية التي تصنع آليات التصويت الإلكتروني ديبولد "Diebold"، مقاطع بأكملها تتعلق بشأن تحفظات واسعة أبداها المحترفين في مجال الأمن الإلكتروني حول مدى مصداقية أجهزة ديبولد.

كذلك محيت معلومة تذكر أن مدير تلك الشركة قد قام بجمع أموال لصالح الرئيس الأمريكي السابق جورج دبليو بوش.

مراجع

وصلات خارجية

 WikiScanner
 موقع فيرجيل غريفث

استحداثات متعلقة بالحواسيب في 2007
بروتوكول الإنترنت
تاريخ ويكيبيديا
خصوصية الإنترنت
ميمات الإنترنت

ويكي سكانر


O papa-moscas vermelhão (Pyrocephalus obscurus) é uma ave da espécie  passeriforme da família dos Tyrant flycatcher encontrado em toda a América do Sul e sul da América do Norte. É uma exceção marcante entre os Tyrannidae geralmente monótonos devido à sua coloração vermelhado.

Subespécies

Antes de 2016, os autores haviam reconhecido entre 11 e 13 subespécies (às vezes chamadas de raças). Um estudo molecular de 2016 revisou isso para nove subespécies, fez outras duas suas próprias espécies ( P. nanus — papa-moscas de Darwin, P. dubius — papa-moscas San Cristóbal, P. rubinus — papa-moscas escarlate) e determinou que outra não era válida ( P. principal ). Alguns trabalhos ainda se referem ao papa-moscas vermelhão como Pyrocephalus rubinus, o que pode levar a confusão com o papa-moscas escarlate (também chamado de Pyrocephalus rubinus). O papa-moscas vermelho provavelmente evoluiu por volta de 1,15milhões de anos atrás (mya), as espécies nas Ilhas Galápagos se separaram cerca de 0,82meu. A subespécie sul-americana havia se unido em cerca de 0,56mya, e a subespécie norte-americana divergiu da sul-americana em 0,25m.

Existem nove subespécies amplamente reconhecidas, que diferem principalmente na cor e saturação da plumagem do macho e na cor e quantidade de estrias da fêmea. Os limites geográficos entre algumas subespécies não estão bem definidos:

 P. o. obscurus (Gould, 1839) — A raça nominal, que se encontra na região de Lima, no oeste do Peru.
 P. o. mexicanus ( Sclater, 1859) — Encontrado do sul do Texas, nos Estados Unidos, do sul ao centro e sul do México.  Suas partes superiores são as mais pretas de todas as raças, e o macho não tem manchas nas partes vermelhas. Esta subespécie recebeu o nome do México.
 P. o. saturatus ( von Berlepsch e Hartert, 1902) —Encontrado no nordeste da Colômbia, oeste e norte da Venezuela, Guiana e norte do Brasil.  A fêmea tem partes inferiores rosadas. Saturatus significa "ricamente colorido" em latim.
 P. o. blatteus ( Bangs em 1911) — Encontrado no sudeste do México, Belize e norte da Guatemala.  As partes superiores são mais pálidas e as inferiores mais vermelhas em comparação com a raça nominal, sem um tom alaranjado. Também é menor do que as outras raças mexicanas. Blatteus significa "cor púrpura" em latim.
 P. o. flammeus ( van Rossem, 1934) —Encontrado no sudoeste dos Estados Unidos e noroeste do México.  As partes superiores são mais pálidas e levemente cinzentas, e as partes inferiores são mais alaranjadas do que a raça indicada. Os machos também podem ter manchas alaranjadas na coroa e no peito, enquanto as fêmeas são menos listradas. Flammeus significa "chama colorida" em latim.
 P. o. ardens ( Zimmer, 1941) —Encontrado no norte do Peru, no extremo leste de Piura, Cajamarca e Amazonas .  Sua coloração foi descrita como "vermelho ardente". A frente da coroa das fêmeas é levemente rosada. Ardens significa "queimar" em latim .
 P. o. cocachacrae (Zimmer, 1941) — Encontrado desde o sudoeste do Peru até o extremo norte do Chile.  O macho tem um manto mais marrom e menos partes inferiores vermelhas, enquanto a fêmea tem menos partes inferiores brancas, em comparação com a raça nominal. A localidade tipo é o Distrito de Cocachacra no Peru.
 P. o. piurae (Zimmer, 1941) —Encontrado do oeste da Colômbia ao sul ao noroeste do Peru, é nomeado para a província de Piura no Peru.
 P. o. pinicola ( Howell, 1965) —Encontrado no leste de Honduras e nordeste da Nicarágua.  É menor que P. o. blatteus, e as fêmeas têm mais partes inferiores alaranjadas. Prefere habitats de savana de pinheiros, o que se reflete no nome Pinicola : traduz aproximadamente "morador de pinheiros" do latim.

Descrição

O papa-moscas vermelho é um pequeno pássaro, medindo  da ponta à cauda, em torno de  da ponta da asa ao corpo, com uma massa entre  .  A envergadura varia de  . É fortemente dimórfico . Os machos são vermelhos brilhantes, com plumagem marrom escura contrastante. As fêmeas são monótonas e têm uma barriga cor de pêssego com uma parte superior cinza escuro. A cor avermelhada varia, mas pode ser vermelhão, escarlate ou alaranjado. Nos machos, a coroa, o peito e as partes inferiores são vermelhas. Os lores (região na frente dos olhos), nuca, asas, partes superiores e cauda são todos castanhos. A fêmea tem uma coroa acinzentada, assim como coberturas de orelha, asas e cauda acinzentadas. As penas de voo e as coberturas das asas são cinza ligeiramente mais pálidas, o que cria um efeito de barramento. O supercílio é mais branco. As partes inferiores começam brancas, mas tornam-se vermelhas claras movendo-se para baixo. Os juvenis de ambos os sexos são semelhantes às fêmeas adultas; os machos juvenis têm as partes inferiores vermelhas muito mais brilhantes, enquanto as fêmeas juvenis têm as partes inferiores amareladas. A plumagem parece constante ao longo do ano para ambos os sexos adultos e juvenis. Eles têm uma crista, que pode ser levantada quando se sentem ameaçados. Os machos não são facilmente confundidos com outras espécies, mas as fêmeas monótonas podem ser confundidas com outras espécies.

As penas são substituídas pela muda, que leva entre 62 e 79 dias e começa em julho, com duração até setembro. Muitos papa-moscas vermelhão mudam apenas depois de completar sua migração para regiões mais quentes. A muda é bastante lenta em comparação com a de outras famílias, pois a muda rápida cria penas ruins e interrompe o voo, o que é insustentável para uma espécie que se alimenta por via aérea. Um estudo de 2013 determinou que os padrões de chuva de monção não afetam a muda, como era esperado anteriormente. Em vez disso, os efeitos temporais baseados na latitude são mais importantes no momento da muda.

Vocalizações
O ornitólogo David Sibley descreve a música empoleirada como um pit pit pit pidddrrrreedrr, enquanto o Cornell Lab of Ornithology a descreve como um ching-tink-a-le-tink, com ênfase na última sílaba. O canto é dado por machos que voam alto e é descrito como um pt-pt-pre-ee-een pelo Cornell Lab. A música normal também pode ser dada como uma chamada de canto mais lento. Outros ruídos incluem um ruído de xixi que é dado como uma chamada. Um peent está dando enquanto forrageando, mas uma variedade mais agressiva também é usada entre os machos. Como preparação para a cópula, a fêmea pode dar um chamado tjee-tjee-tjee.

Distribuição e habitat

Seu alcance inclui quase todo o México, estendendo-se ao norte até o sudoeste dos Estados Unidos e ao sul até partes dispersas da América Central e partes do noroeste e centro da América do Sul . Ele variou tão ao norte quanto o Canadá.  As populações norte-americanas são geralmente residentes, migrando apenas na borda da cordilheira. Populações sul-americanas, especialmente aquelas mais ao sul, podem fazer longas migrações para as partes mais setentrionais da Amazônia brasileira . Isso reflete uma tendência a hibernar em áreas onde a temperatura não cai abaixo de . As migrações podem se estender até  . As populações norte-americanas geralmente migram no final de agosto e retornam entre fevereiro e abril. Sua capacidade de migrar provavelmente ajudou sua ampla colonização das Américas.

Os papa-moscas vermelhão preferem áreas um pouco abertas e são encontrados em árvores ou arbustos em savana, matagal, áreas agrícolas, matas ciliares e deserto também, mas geralmente perto da água.  Eles variam até elevações de  . Um estudo no Arizona descobriu que sua área de reprodução preferida incluía copas de choupo ou algaroba, embora os choupos de Fremont não fossem favorecidos. O salgueiro de Goodding foi preferido como local de nidificação onde foi encontrado. As plantas do sub-bosque consistiam principalmente de grama invasora Cynodon dactylon .

Ligações externas
 Species account—Cornell Lab of Ornithology
 Vermilion flycatcher—Pyrocephalus rubinus—USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
 Stamps at bird-stamps.org
 Vermilion flycatcher photo gallery at VIREO (Drexel University)
 Interactive range map of Pyrocephalus rubinus at IUCN Red List maps

Aves descritas em 1839
Aves da América do Sul
Aves da América Central

Papa-moscas-vermelhão


Zdravko Luburić (Pakrac, 1942.), hrvatski domovinski i iseljenički književnik i prevoditelj. Živi i radi u Remscheid-Lennepu.

Životopis

Rodio se je u Pakracu, a školovao u Ivankovu, Zagrebu, Varaždinu, Kölnu i Hagenu. Od 1966. je u Remscheidu u SR Njemačkoj gdje je službenik općine. Potom je predavao njemački i hrvatski jezik na Visokom pučkom sveučilištu u Hückeswagenu. Od 1982. do 1992. bio je u Vijeću za strance grada Reimscheida, potom je u Vijeću za strance Sjeverne Rajne-Westfalije u dvama mandatima. Od 1992. voditeljem je godišnje manifestacije međunarodnih književnih večeri Remscheider Internationaler Literatur-Abend u Remscheidu, nakon čijeg se održavanja objavljuje antologija Wie das Lied des Windes s djelima sudionika književne večeri. Sudionik i inih književnih manifestacija, poput Struške večeri poezije u Makedoniji i Zagrebačkih književnih razgovora. Piše na hrvatskome i njemačkom. Pjesme su mu objavljene u časopisima diljem svijeta. Član je Društva njemačkih pisaca, Društvo pisaca Belgije Jane Tony, Društva hrvatskih književnika, Društva hrvatskih književnika Herceg-Bosne i Almae Matris Alumni Croeticae Deutschland.

Djela
U inozemstvu mu je objavljeno čak 15 zasebnih pjesničkih zbiraka na njemačkom i hrvatskom.

Nagrade i priznanja
Dobio je nagrade i priznanja:
1996. Povelja nakladničke kuće Reinhard Steinmaßl, Langenhorn.

2002., 2003. i 2005. stipendija Njemačkog Ministarstva vanjskih poslova.

Od 2003. nalazi se u Internet Leksikonu njemačkih književnika.

Od 1998. nalazi se u leksikonu Kürschneres Deutscher Literatur-Kalender.

Od 2005. nalazi se u leksikonu Tko je tko u Njemačkoj - Intercontinental Book, Montreal, Kanada.

2004. godišnja nagrada Antun Branko Šimić, za zbirku poezije Molitva tmine.

2005. i 2006. godišnja književna nagrada SAPHO za najbolju stihozbirku objavljene u Hrvatskoj Teško pobijeđenima.

2007. nagrada Kočićevo pero za stihozbirku Ponižen i uvrijeđen

2008. nagrada Srebrni Orfej za pjesmu Prije nego iščezne smijeh.
Šimun Šito Ćorić uvrstio ga je u svoju antologiju 60 hrvatskih emigrantskih pisaca, a pjesme su mu također u mnogim antologijama u Hrvatskoj, Njemačkoj i Belgiji na njemačkom, francuskom i hrvatskom jeziku.

Izvori

Hrvatski pjesnici
Hrvatski prevoditelji

Njemački književnici

Hrvati u Njemačkoj
Životopisi, Pakrac

Zdravko Luburić


ريني كرهين  لاعب كرة قدم سلوفيني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى بولونيا الإيطالي انتقل له من نادي إنتر ميلان في موسم 2010 يلعب في مركز الوسط المحوري منذ 2007.

مسيرته الكروية
لعب ريني كرهين خلال مسيرته الاحترافية مع 5 أندية في اثنا عشر موسمًا وسجل خلالها هدفين أثنين ضمن 159 مباراة. حيث فاز في موسم واحد بالكأس وفي موسم واحد بالدوري.

خاض ريني كرهين مسيرته مع نادي إنتر ميلان في موسم 2009–10 ولمدة موسمين، مشاركًا في 8 مباريات ولم يسجل أي هدف. ثم انتقل إلى نادي بولونيا في موسم 2010–11 ليلعب معه أربعة مواسم، حيث شارك في 59 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا. لينتقل بعدها إلى نادي قرطبة في موسم 2014–15 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 14 مباراة ولم يسجل أي هدف. ثم انتقل إلى نادي غرناطة في موسم 2015–16 ولمدة موسمين، مشاركًا في 36 مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي نانت في موسم 2017–18 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 42 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سلوفينيون
لاعبو كرة قدم رجالية سلوفينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في أستراليا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون سلوفينيون مغتربون في أستراليا
رياضيون سلوفينيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون سلوفينيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون سلوفينيون مغتربون في فرنسا
رياضيون من ماريبور
لاعبو الدوري الأسترالي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو إنتر ميلان
لاعبو بولونيا
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كرة قدم سلوفينيون
لاعبو كرة قدم سلوفينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في أستراليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو منتخب سلوفينيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب سلوفينيا لكرة القدم
لاعبو منتخب سلوفينيا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي غرناطة
لاعبو نادي قرطبة
لاعبو نادي كاستييون
لاعبو نانت
لاعبو ويسترن يونايتد
لاعبون فازوا بدوري أبطال أوروبا
مواليد 1990
مواليد في ماريبور
لاعبو كرة قدم من ماريبور

ريني كرهين


Kazutaka Murase (født 11. september 1985) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Vissel Kobe.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kazutaka Murase


The Earth Observing System (EOS) is a program of NASA comprising a series of artificial satellite missions and scientific instruments in Earth orbit designed for long-term global observations of the land surface, biosphere, atmosphere, and oceans. Since the early 1970s, NASA has been developing its Earth Observing System, launching a series of Landsat satellites in the decade. Some of the first included passive microwave imaging in 1972 through the Nimbus 5 satellite. Following the launch of various satellite missions, the conception of the program began in the late 1980s and expanded rapidly through the 1990s. Since the inception of the program, it has continued to develop, including; land, sea, radiation and atmosphere. Collected in a system known as EOSDIS, NASA uses this data in order to study the progression and changes in the biosphere of Earth. The main focus of this data collection surrounds climatic science. The program is the centrepiece of NASA's Earth Science Enterprise.

History and development

Prior to the development of the current Earth Observing System (EOS), the foundations for this program were laid in the early 1960s and 1970s. TIROS-1, the very first full-scale, low Earth orbit weather satellite. The primary objective of TIROS-1 was to explore television infrared observation as a method of monitoring and studying the surface of Earth. Critical to the development of the satellites currently in use, TIROS-1 was a program that allowed NASA to use experimental instruments and data collection methods to study meteorology worldwide. Crucially, this new information gathered by TIROS-1 would allow meteorologists and scientists to observe large-scale weather events. In doing so, they would be able to answer questions such as  "should we evacuate the coast because of the hurricane?". Following TIROS, the experimental Applications Technology Satellite (ATS) program was developed. The main objective of these satellites were weather predictions and the study of the environment of space. Significantly, this program focused on launching satellites to orbit geosynchronously and evaluate the effectiveness of this orbit pattern in observing the Earth. ATS-3, the longest-lasting mission, saw a life span of over 20 years. It was the first satellite to capture colour images from space and acted significantly as a medium of communications.

After the success of TIROS-1 and ATS-3, NASA in conjunction with United States Geological Survey (USGS), progressed forward in Earth observation through a series of Landsat satellites launched throughout the 1970s and 1980s. The Nimbus 5 satellite launched in 1972 used passive microwave imaging; a highly successful method to observe changes in sea ice cover.  Observation was furthered by succeeding missions such as Nimbus 7, fitted with a coastal zone colour scanner (CZCS) for detailing colour changes in the Earth's oceans, and a Total Ozone Mapping Spectrometer (TOMS) to measure solar irradiance and the reflected radiance from the Earth's atmosphere. The early satellites of these programs have paved the way for much of the EOS program today. The TIROS satellites were extremely important in the testing and development of not only the Earth observing instruments such as spectrometers, but much was also learnt from the various sensors used in order to maintain these satellites in orbit for sustainable periods of time. Sensors such as horizons sensors were tested on these early satellites and have been adapted to produce more advanced methods of observation and operating configurations.

Operation and technology - Logistics

Data collection and uses
Since the inception of the program, the aim overall has remained the same: "monitor and understand key components of the climate system and their interactions through long-term global observations." Through the use of various programs such as LandSat and the A-Train programs, scientists are gaining a greater understanding of Earth and its changes. Currently, the data collected by the satellites in EOS is digitised and collated by the Earth Observing System Data and Information System. Scientists then use this data to predict weather events, and more recently to predict the effects of climate change for treaties such as Paris Climate agreements, with data mainly being collected by EOS and then analysed.

Intergovernmental agencies and partnerships
In a broader sense of Earth observing and all missions that impact EOS, there have been a variety of intergovernmental partnerships and international partnerships that have helped fund, research and develop the complex array of satellites and spacecraft that make the Earth Observing System successful in its role. In total, intergovernmental partnerships account for almost 37% of all missions while 27% of the missions also involve international partnerships with other countries and international companies.

As of 2022, there have been nine LandSat satellites with LandSat 7, 8, and 9 orbiting the Earth. The LandSat program has involved many organisations since its inception, particularly the United States Geological Survey (USGS). Other intergovernmental agencies that have been a part of the Earth Observing program include the Environmental Science Services Administration (ESSA), US Department of Defence (USDOD), United States Department of Energy (USDOE) and the US National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA). These intergovernmental agencies cooperating allow for greater funding for the program along with collaboration of government resources from various agencies. Often these partnerships begin with another governmental agency wanting a specific instrument as a part of a payload included on a mission.

Similarly, international partnerships with countries have either resulted from a specific payload (instrument) accompanying an existing mission that NASA has developed or NASA collaborating and requiring the use of facilities of another Space agency such as the European Space Agency. A partnership like this was observed in 2000 when the ERS-1 satellite was launched from the Guiana Space Centre; a spaceport in French Guiana, South America. International agencies that have assisted or collaborated with NASA include CONAE (Argentinian Space Agency), CNES (French Space Agency), DLR (German Aerospace Centre), the state space federation Roscosmos of the Russian Federation, and JAXA (Japanese Space Agency; previously NASDA).

Over the program's life, there have also been various corporate and organisational partnerships with companies both based in America and internationally. In 2002, the SeaWIFS missions saw a collaboration with GEOeye, an American satellite imaging company. Similarly, organisations such as the International Council for Science (ICSU), International standards Organisation (IOS), World Data System (WDS) and the committee on Earth Observing Satellites (CEOS) have been involved in the planning, data collection, and data analysis of missions. As mentioned, funding, instrumental additions and over assistance in coordination and data analysis are all benefits of these partnerships.

Mission list with launch dates

Future missions

Sentinel 6B
As the Earth Observing System becomes more crucial in studying the Earth's climate and changes, the program will continue to evolve. NASA along with other government agencies such as the European Space Agency and NASDA (Japan), have planned many future missions. Sentinel 6B is one such mission with the aim of continued water and ocean observations. A key objective of the sentinel missions is to monitor sea level rise, a primary indicator of climate change and global warming. As Paris Agreement policy and more countries aim for a carbon neutral world, the data collected by Sentinel missions will assist in the continued understanding of the Earth's changing climate. It is also expected that one of the sentinel satellites will test a new experiment with regards to weather prediction. As a part of its payload, it will use Global Navigation Satellite System Radio Occultation (GNSS-RO), a method to detail changes and information of different layers in the atmosphere.

JPSS-3 and 4
JPSS or Joint Polar Satellite systems are expected to launch in 2027. This project will be an  intergovernmental collaboration between NASA and National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA) and will observe a new generation of Polar Orbiting environmental satellites. Crucially, these polar orbiting satellites are non-geosynchronous meaning these two satellites will have an inclination angle of close to 90 degrees to the equator. Crucially this project is continuing and is the third and fourth satellite in the JPSS series. The payload for this type of satellite will include Visible Infrared imaging Radiometer, Advanced Technology Microwave Sounder and Ozone Mapping and Profiler Suite. The data collected by these variety of instruments will included numerical weather prediction to be used for modelling and forecast prediction.

EVM-3 INCUS

A branch of the Earth Venture Missions, the Investigation of Convective Updrafts missions is planned to have three small satellites. The three satellites will orbit in tight coordination and will have the aim of understanding the formation of convective storms and heavy precipitation. It aims to know not only how, but know exactly where and when they will form. Although still in planning and development stages, the first of the three satellites in EVM-3 in 2027. After deliberation between 12 proposals of EVM in 2021, the INCUS mission was selected after a review by panellists. NASA's Earth Science Director Karen St. Germain stated, "In a changing climate, more accurate information about how storms develop and intensify can help improve weather models and our ability to predict risk of extreme weather." As the effects of climate change are ever more increasing with increasing sea level temperatures globally, it is predicted that storms will have a greater intensity and occur more often. This is a result of increased water vapour moving upwards creating the convection currents. INCUS will help scientist understand these currents and help predict the likelihood and location of major storms when fully operational.

Key personnel

See also
 A-train (satellite constellation)
 Atmospheric Chemistry Observational Databases
 Earth observation satellite
 Earth Observing System Data and Information System (EOSDIS) – provides end-to-end capabilities for managing NASA's Earth science data
 Geoinformatics
 List of Earth observation satellites

References

External links
Algorithm Theoretical Basis Documents
EOS Homepage at NASA

NASA programs
Earth observation satellites
Articles containing video clips
Satellite series
NASA satellites orbiting Earth
Earth observation satellites of the United States
Remote sensing programs

Earth Observing System


The Devič Monastery  (; ) is a Serbian Orthodox abbey in Kosovo. It was built in 1434 and is dedicated to St Joanikije of Devič. Devič was declared Monument of Culture of Exceptional Importance in 1990, and it is protected by the Republic of Serbia.

History
The founder of the monastery is Despot Đurađ Branković, who had it built in memory of his daughter. In the Ottoman census from 1455, the monastery is mentioned as the church of the Theotokos (dedicated to The Entry of the Most Holy Theotokos into the Temple). During Turkish occupation the monastery was pulled down, but the church and the site with the grave of St. Joanikije was reconstructed, and was painted in 1578.

The monastery was destroyed and burnt down during World War II in 1941 by forces of the Albanian Fascist Party, the prior Damaskin Bošković was killed, and Italian troops disassembled the two big bells and took them away in 1942. It was rebuilt in 1947.

Devič was a target of the Kosovo Liberation Army (KLA) in 1999. The monastery was vandalized and all food and two cars were stolen. The marble tomb of the patron saint St. Joannicius of Devič was desecrated by local Albanian in June 1999. Since then it has been under the constant protection of French KFOR troops.

It was the target of new attacks by Albanians in the most serious unrest in Kosovo on 18 March 2004 when the nuns were evacuated for safety reasons by Danish KFOR troops. Following that the monastery was pillaged and torched. The Serbian Orthodox Church received confirmation of the monastery's plight the following day from the United Nations Interim Administration Mission in Kosovo (UNMIK).

Gallery

See also
Monument of Culture of Exceptional Importance
Tourism in Kosovo
List of Serbian Orthodox monasteries

Notes

References

Further reading

External links
Video of the burned, destroyed and desecrated Devič monastery complex

Official page on Devic Monastery
WashPost: Serbian Nun Stands Her Ground Against Albanians 5-25-1999
Photo story on destruction of Devič, ERP KIM, March 2004

Christian organizations established in the 15th century
Serbian Orthodox monasteries in Kosovo
Cultural Monuments of Exceptional Importance (Serbia)
Medieval Serbian architecture
Medieval Serbian sites in Kosovo
Destroyed churches in Kosovo
15th-century Serbian Orthodox church buildings
Skenderaj
Cultural heritage of Kosovo
Monuments and memorials in Kosovo
Churches destroyed by arson
Patriarchate of Peć

Devič


نيكولاوس فيلتر Nikolaus Welter (أيضا نيك فيلتر؛ ولد في 2 يناير 1871 في ميرش في لوكسمبورغ – ومات في 13 يوليو 1951 في لوكسمبورغ) هو أديب وكاتب مسرحي وشاعر وبروفيسور وعالم أدبي وسياسي لوكسمبورغي.

حياته

بعد دراساته في لوفن وباريس وبون وبرلين عمل مستشارا دراسيا في ديكيرش ثم في لوكسمبورغ. بين عامي 1918 و 1921 كان وزيرا للتعليم (وكان مستقلا عن الحزب الاشتراكي) في حكومة رويتر. كتب مسرحيات وقصائد وكذلك مقالات مثل «تاريخ الأدب الفرنسي». ومعظم كتاباته في اللغة الألمانية. ألهم عمله جريزيلينده Griselinde في عام 1901 الملحن الموسيقي ألفريد كوفالسكي إبداع أوبرا تحمل نفس الاسم.

من أعماله
 أضواء الصباح (قصائد)
 زيجفريد وميلوزينا (أسطورة شعبية ممسرحة 1900)
 من اليوم القديم (قصائد)
 أبناء أوسلينج (مأساة من عصر الثورة)
 بورفيسور فورستر (مسرحية)
 فرانتس بيرج...حياة بروليتاري
 شعراء اللهجة اللوكسمبورجية 1906
 جريزيلينده (مسرحية)

مراجع

كتاب باللغة الألمانية
كتاب وكاتبات ألمان
كتاب وكاتبات لوكسمبورغيون
مواليد 1871
نقد أدبي لوكسمبورغي
وفيات 1951
وفيات في لوكسمبورغ (مدينة)

نيكولاوس فيلتر


El James Taylor Quartet es una banda británica de acid jazz y jazz funk, creada en Rochester, Inglaterra, en 1985. Se conoce también por sus siglas JTQ.

Fue creada por James Taylor (órgano Hammond, cantante) tras la disolución de su anterior banda, The Prisoners, como consecuencia de la crisis del sello Stiff Records. Además de Taylor, la componen actualmente Chris Montague (guitarra), Andrew McKinney (bajo eléctrico) y Adam Betts (batería), aunque usualmente se complementa con una sección de metales, integrada ahora por John Willmott (saxo tenor/flauta) y Nick Smart (trompeta), además de la cantante Yvonne Yanney.

No tiene relación alguna con el cantautor estadounidense, James Taylor.

Historial
Su primer sencillo, "Blow-Up" (una versión funky del tema de Herbie Hancock), se editó en 1985 en el sello "Re Elect The President", que se convertiría en el sello del Acid Jazz. El álbum de debut del grupo, Mission Impossible, se publicó al año siguiente y consistió en versiones de temas de películas de los años 1960, entre ellos "Alfie", "Mrs. Robinson" y "Goldfinger". Su segundo disco,The Money Spyder, era la banda sonora de una película imaginaria de espías..

The James Taylor Quartet obtuvo una poderosa reputación como banda de directo, introduciendo elementos de dance e improvisaciones de jazz. En este periodo grabó también su tema más conocido, "The Theme from Starsky & Hutch".

The James Taylor Quartet ha grabado algunos discos bajo el nombre de "New Jersey Kings", en un estilo muy similar al de la banda titular, basado en el órgano Hammond de Taylor.

Discografía
Como JTQ
 Mission Impossible (1987)
 The Money Spyder (1987)
 The First Sixty Four Minutes (1988) Repackage of Mission: Impossible and The Money Spyder
 Wait a Minute (1988)
 Get Organized (1989)
 Do Your Own Thing (1990)
 Supernatural Feeling (1991)
 Absolute - JTQ Live (1991) (álbum de estudio con el añadido de sonidos de directo)
 Extended Play (EP) (1994)
 BBC Sessions (1995)
 Retro Acid Jazz (1995)
 In the Hand of the Inevitable (1995)
 (A Few Useful Tips about) Living Underground (1996)
 Creation (1997)
 Whole Lotta Live (1998)
 Blow Up! A JTQ Collection (1998)
 JTQ, A Collection - the Best of the Acid Jazz Years (1999)
 Penthouse Suite (live) (1999)
 A Bigger Picture (1999)
 Swinging London (2000)
 Message From The Godfather (2001)
 Hammond-Ology (2001)
 Room at the Top (2002)
 The Oscillator (2003)
 The Hustle (2004)
 A Taste of Cherry (2006)
 Picking Up Where We Left Off (2007) (James Taylor's 4th Dimension)
 Don't Mess With Mr. T (2007)
 James Taylor Quartet Presents... The Cinema Sessions (2CD) (2007)
 Live At The Jazz Cafe (2008)
 New World (2009)
 The Template (2011)
Closer To The Moon! (Real Self RS-4334, 2013)
Hammond A Go–Go: The Best Of Acid Jazz (Not Bad Records BAD2CD-014, 2014) [2CD]
The Rochester Mass (Cherry Red CDBRED-672, 2015)
Bumpin' On Frith Street – Live At Ronnie Scott's (Gearbox RSGB-1002, 2016)

Como "New Jersey Kings"
 Party to the Bus Stop (1992)
 Stratosphere Breakdown (1995)
 Uzi Lover (2001)

Enlaces externos

Grupos de jazz del Reino Unido
Grupos de música funk de Inglaterra
Grupos de acid jazz
Músicos de jazz fusión
Grupos de música formados en 1985

James Taylor Quartet


John Easton Mills (October 14, 1796 – November 12, 1847) served briefly as mayor of Montreal, Quebec.

In March 1846, Montreal city council deadlocked on the choice of a mayor.  Mills had ten votes, and incumbent mayor James Ferrier had nine, but Ferrier voted for himself twice, in accordance with existing rules.  Municipal paralysis ensued until December 1846, when Mills was elected decisively.

Typhus outbreak

In 1847 there was a major outbreak of typhus in Montreal among Irish immigrants.  Mills organized measures to contain the epidemic and volunteered to tend to the sick, whereupon he contracted the disease himself and died after less than one year in office.

References

Mayors of Montreal
1796 births
1847 deaths
Canadian businesspeople
Deaths from typhus
Infectious disease deaths in Quebec
People from Hampden County, Massachusetts
Anglophone Quebec people
American emigrants to pre-Confederation Quebec

John Easton Mills


Diese Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 15. April 2020 wieder und enthält 5 Baudenkmäler.

Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Heinrichsthal

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Heinrichsthal
!

Liste der Baudenkmäler in Heinrichsthal


For effekthalvlederkomponenter (såsom (effekt) bipolar transistor, effekt MOSFET, thyristor eller IGBT), defineres safe operating area (SOA, sikkert driftsområde) hvor spænding og strøm betingelser forventes at kunne fungere uden selvdestruktion.

SOA bliver typisk præsenteret i transistor datablade som en kurve med VCE (kollektor-emitter spænding) på førstekoordinaten og ICE (kollektor-emitter strømmen) på andenkoordinaten; her refererer det sikre område (SOA) til området under kurven. Er der kun en SOA-kurve er det typisk for vedvarende Vce og Ice. SOA-specifikationen kombinerer de forskellige komponent begrænsninger — maksimal spænding, strøm, effekt, chip-temperatur, secondary breakdown — i én kurve, hvilket simplificerer design af beskyttelseskredsløb.

Ofte vises også separate SOA-kurver for forskellige pulsbredder (1 ms pulser, 10 ms pulser, osv.).

Secondary breakdown
Secondary breakdown er en fejltilstand i bipolare effekttransistorer. Årsagen er større eller mindre følsomhed overfor forbedret ledningsevne for højere temperaturer i selve NPN-området eller PNP-området. I en effekttransistor med stort basisemitterareal og for visse betingelser af Ice og Vce over en vis tærskel, vil strømmen koncentrere sig i små områder kaldet hotspots i basisemitterarealet. Dette forårsager lokal opvarmning som er højere end den maksimale chiptemperatur, hvilket typisk forårsager kortslutning mellem kollektor og emitter. Dette leder ofte til destruktion af transistoren. Secondary breakdown kan både forekomme ved forward og reverse basisstyring.
Undtagen ved lave kollektor-emitter spændinger, begrænser secondary breakdown kollektorstrømmen mere end for fast effekt for enheden.

Der findes bipolare effekttransistorer som fx ring-emitter transistorer (RET), multi-emitter transistorer (MET), perforeret-emitter transistorer, large area parallel transistorer (LAPT) og emitter ballast transistorer (EBT), der har væsentlig forbedret secondary breakdown. Large area parallel transistorer bliver bl.a. produceret af det japanske firma Sanken. Af meget kendte Hi-Fi transistorer med forbedret secondary breakdown er der fx: 2SC2922, 2SA1216 og 2SC3519, 2SA1386.

Her er et par eksempler på bipolare transistorer, som har ringe secondary breakdown: MJ802 og MJ4502. Allerede ved 25V haves secondary breakdown-knækket, hvilket betyder, at transistoren MJ802, der kan tåles en afsat effekt på 200W når Vce=<25V, fx kun kan tåle en afsat effekt på ca. 50W ved 50Vce (aflæst fra datablad). Andre eksempler på transistorer med ringe secondary breakdown er NPN: BD435, BD437, BD439, BD441 - og PNP: BD436, BD438, BD440, BD442. Allerede ved Vce>20Vce sætter secondary breakdown ind.

Kilder/referencer

 H. A. Schafft, J. C. French, Secondary Breakdown in Transistors, IRE Trans. Electron Devices ED-9, 129-136 (1962). online
 Michaël Bairanzade, Understanding Power Transistors Breakdown Parameters, OnSemi application node AN1628/D online
 Apex technical document on operating power opamps within SOA

Effektelektronik
Elektroniske komponenter

Safe operating area


Die Hussein-Pascha-Moschee, auch bekannt als Husein pašina džamija (serbokroatisch Хусеин пашина џамија), befindet sich in der Stadt Pljevlja im Norden von Montenegro. Sie liegt in der Region Sandžak, nahe der Grenze zu Serbien sowie Bosnien und Herzegowina.

Geschichte
Die Moschee wurde im Jahr 1569 im Auftrag des bosnischen Sandschakbegs Hussein-Pascha Boljanić errichtet. Am Bau sollen Meister aus Dubrovnik mitgewirkt haben. Vermutet wird, dass auch der Baumeister Neimar Hajrudin mitwirktet. Eine Restaurierung fand um 1880 statt. Eine weitere mehrjährige Renovierung wurde 2008 beendet.

Anlage

Die Moschee ist im "klassischen" Stil auf quadratischem Grundriss erbaut. Die, auf einem oktogonalen und durch Halbsäulen verstärkten Tambour, errichtete Kuppel ruht auf Kreuztrompen. An den Ecken weist sie zwei kleinere Kuppeln auf. An der Nordwestseite ist eine Vorhalle mit drei Kuppeln vorgelegt, von denen die mittlere erhöht ist. Rosetten und Stalaktiten gestalten das Portal. Mihrab, Minbar und Mahvil sind mit geometrischen Flachreliefs reich geschmückt. Das Minarett weist eine Höhe von 42 m auf und gehört damit zu den höchsten auf dem Balkan.

Literatur

Einzelnachweise

Osmanische Moschee
Moscheebau in Europa
Moschee in Europa
Gemeinde Pljevlja

Hussein-Pascha-Moschee


La 2-oxoglutarato carboxilasa () es una enzima que cataliza la reacción de carboxilación del 2-oxoglutarato a oxalosuccinato utilizando bicarbonato y ATP.

 2-oxoglutarato + HCO3- + ATP  oxalosuccinato + ADP + fosfato

Requiere como cofactor biotina y magnesio. Originalmente se pensaba que esta enzima era un factor que promovía la carboxilación del 2-oxoglutarato por la isocitrato deshidrogenasa (NAD+), pero esta teoría fue rechazada. El producto de la reacción es inestable y es rápidamente convertido a isocitrato por la acción de la isocitrato deshidrogenasa (NAD+). La enzima del Hydrogenobacter thermophilus se presenta como un heterohexadecámero de 8 subunidades de cadena larga y 8 subunidades de cadena corta.

Referencias

EC 6.4.1

2-oxoglutarato carboxilasa


Friedrich Wilhelm (Reisig) Saxesen (* 23. Januar 1792 auf Gut Oehe; † 29. Juli 1850 in Kiel) war ein Zeichenlehrer, Landschaftsmaler, Stecher und Lithograph. Er fertigte Ansichten des Harzes und der Kieler Förde.

Leben
Saxesen wurde in der Nähe von Kappeln auf Gut Oehe im schleswigschen Teil des dänischen Gesamtstaates geboren. Sein Vater war Regimentsquartiermeister.

1808 bis 1812 absolvierte er eine Lehre als Apotheker in Husum. Von 1813 bis 1820 war er als Apotheker in Oldenburg in Holstein und Schwerin tätig, bevor er seinen alten Beruf aufgab und ging mit Nicolaus Peters aus Flensburg an die Dresdner Akademie, wo er Malerei studierte. Von 1826 bis 1842 war er an der Berg- und Forstschule in Clausthal als Zeichenlehrer tätig, bald darauf auch als Lehrer der Botanik und Naturgeschichte.

1834 fertigte er ein Brocken-Panorama bestehend aus 4 Kupferstichen mit einer Gesamtlänge von 205 cm an, das einen vollständigen Rundumblick von der Spitze des Brockens aus darstellt.
Ebenso schuf Saxesen ein Harz-Panorama, das aus 12 Ölgemälden bestand und das ein Unternehmer namens W. Meyer aus Clausthal in mehreren Städten ausstellte, darunter auch in Kiel, wo Saxesen 1843 ansässig wurde und mehrere Ortsansichten schuf. Saxesen befreundete sich mit dem Landschaftsmaler Charles Ross und starb 1850 völlig unerwartet an der Cholera.

Werke (Auswahl)
 Eisenach mit der Wartburg (unvollendet), Leinwand, 82 × 114,5 cm, Kunsthalle Kiel
 Holzfäller im Harz (1828), Öl auf Leinwand, 52,5 × 68,5 cm, Kunsthalle Kiel
 Kieler Förde bei Bellevue (um 1849), farbige Kreidelithographie; aus einer Serie mit Ansichten Kiels

Literatur
 Ulrich Schulte-Wülwer: Friedrich Wilhelm Saxesen, in: ders.: Kieler Künstler, Bd. 1: Kunstleben und Künstlereisen 1770–1870. Boyens, Heide 2014 (Sonderveröffentlichungen der Gesellschaft für Kieler Stadtgeschichte; 75) (Nordelbingen; 83.2014), ISBN 978-3-8042-1406-4, S. 266–271.

 Thomas Appel: Göttinger Künstlerlexikon. Maler – Grafiker – Bildhauer – Architekten: vom 14. Jahrhundert bis zur Mitte des 20. Jahrhunderts. Universitätsverlag Göttingen, Göttingen 2022, ISBN 978-3-86395-504-5, S. 483f. (https://univerlag.uni-goettingen.de/handle/3/isbn-978-3-86395-504-5).
 Rüdiger Articus: Friedrich Wilhelm Reisig Saxesen (1794–1850). Vom Husumer Apothekerlehrling zum Harzer Naturforscher und Maler. In: Beiträge zur Husumer Stadtgeschichte. Heft 18 (2022), S. 36–47.

Einzelbelege

Maler (Deutschland)
Landschaftsmaler
Lithograf (Deutschland)
Geboren 1792
Gestorben 1850
Mann

Wilhelm Saxesen


La 8.ª edición del Tour de Brasil/Vuelta del Estado de San Pablo, se disputó desde el 16 hasta el 23 de octubre de 2011.

Estuvo inserta en el UCI America Tour 2011-2012 siendo la segunda competición del calendario internacional americano. Con un recorrido similar a la edición anterior pero más corto, la carrera tuvo un total de 890 km divididos en 8 etapas, siendo una de ellas contrarreloj (la 3.ª) y una con llegada en alto en Campos do Jordão (la 7.ª).

El ganador de la clasificación general fue José Eriberto Rodrígues del equipo brasileño Padaria Real-Sorocaba, quién luego de ganar la 2.ª etapa en forma solitaria con más de 3 minutos de diferencia con respecto a la mayor parte del pelotón, supo manejar la ventaja tanto en la contrarreloj, como en la etapa con llegada a Campos do Jordão para coronarse campeón de la prueba por primera vez.

En las demás clasificaciones Roberto Pinheiro, en buena parte gracias a 3 triunfos de etapa ganó en la clasificación por puntos. Diego Ares ganó la montaña y el Funvic-Pindamonhangaba dominó la clasificación por equipos además de ganar 5 de 8 etapas.

Equipos participantes
Participaron 20 equipos siendo de Brasil 14 (los 12 primeros del ranking de la Confederación Brasileña de Ciclismo más 2 invitados por la organización). A estos se sumaron 4 equipos extranjeros y 2 selecciones nacionales, para totalizar 134 ciclistas

Etapas

Clasificaciones finales

Clasificación general

Clasificación por puntos

Clasificación de la montaña

Clasificación por equipos

UCI America Tour
La carrera al estar integrada al calendario internacional americano 2011-2012 otorgó puntos para dicho campeonato. El baremo de puntuación es el siguiente:

Los 10 ciclistas que obtuvieron más puntaje fueron los siguientes:

 ** Sus puntos no van a la clasificación por equipos del UCI América Tour. Sólo van a la clasificación individual y por países, ya que los equipos a los que pertenecen no son profesionales.

Referencias

Enlaces externos
 Web Oficial

2011
Deporte en Brasil en 2011
UCI America Tour 2011-2012

Tour de Brasil/Vuelta del Estado de San Pablo 2011