An Dimeria lehmannii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eduard Hackel. An Dimeria lehmannii in nahilalakip ha genus nga Dimeria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dimeria

Dimeria lehmannii


The Sunshine Coast is a peri-urban region in South East Queensland, Australia. It is the district defined in 1967 as "the area contained in the Shires of Landsborough, Maroochy and Noosa, but excluding Bribie Island". Located  north of the centre of Brisbane in South East Queensland, on the Coral Sea coastline, its urban area spans approximately  of coastline and hinterland from Pelican Waters to Tewantin.

The area has several coastal hubs at Caloundra, Kawana Waters, Maroochydore and Noosa Heads. Nambour and Maleny have developed as primary commercial centres for the hinterland.

Since 2014, the Sunshine Coast district has been split into two local government areas, the Sunshine Coast Region and the Shire of Noosa, which administer the southern and northern parts of the Sunshine Coast respectively.

As of June 2021, with an estimated urban population of 398,840, the Sunshine Coast is the fifth most populated area in Queensland and the 9th most populous in the country. The population of the area has grown steadily at an average annual rate of 2.4% year-on-year over the five years to 2018.

History

The earliest residents of the Sunshine Coast were the indigenous Gubbi Gubbi and Wakka Wakka people. The territory of the Kabi includes about  along the coastline from the 27th parallel northward to the mouth of the Burrum River. The country of the Wakka Wakka people was about  that was roughly triangular to the west of the Kabi, including a small part of the Dawson, and meeting the northern Kabi boundary at Walla. The two tribes were friendly and intermarried and had the same class restrictions. The groups were nomadic, gathering food en-route as they moved from one campsite to the next.

Gubbi Gubbi (Kabi Kabi, Cabbee, Carbi, Gabi Gabi) is an Australian Aboriginal language spoken on Gubbi Gubbi country. The Gubbi Gubbi language region includes the landscape within the local government boundaries of the Sunshine Coast Region and Gympie Region, particularly the towns of Caloundra, Noosa Heads, Gympie and extending north towards Maryborough and south to Caboolture.

In 1770, James Cook on the deck of HM Bark Endeavour became the first known European to sight the Glass House Mountains, located south-west of Caloundra.

In the 1820s, former convicts John Finnegan, Thomas Pamphlett and Richard Parsons landed on Moreton Island after becoming hopelessly lost fetching cedar. They lived with the Kabi Kabi for eight months.

Thereafter, during the 1830s to 1840s, the district became home to numerous runaway convicts from the Moreton Bay (Brisbane) penal colony slightly to the south.

In 1842, Governor George Gipps had the entire Sunshine Coast and hinterland from Mt Beerwah north to roughly Eumundi declared a "Bunya Bunya Reserve" for the protection of the bunya tree after Andrew Petrie advised him of the importance of bunya groves in Aboriginal culture. However, during the 1840s and 1850s, the Bunya Bunya Reserve and its vicinity became the scene of some of the most bitter skirmishes of Australia's "Black War". The Blackall Range, on account of the tri-annual Bunya Festival, served as both a hideout and rallying point for attacks against white settlements. By the 1850s timber cutters and cattlemen had started exploiting the area; in 1860 the Bunya Bunya Reserve was scrapped.

Many of the Sunshine Coast's towns began as simple ports or jetties for the timber industry during the 1860s and 1870s, as the area once had magnificent stands of forest. Likewise, the region's roads often began as snigging tracks for hauling timber. Timber getters used the region's creeks, rivers and lakes as seaways to float out their logs of cedar – the resultant wood being shipped as far afield as Europe.

During the Gympie Gold Rush (1867), prospectors scaled the Sunshine Coast mountains to develop easier roadways to and from the gold fields of Gympie. After the construction of the railway line to Gympie, the coastal and river towns, being mostly ports for the early river trade, were bypassed.

By the 1890s, diverse small farming (fruit and dairy) had replaced the cattle-and-timber economy of earlier decades. Sugar cane and pineapples proved especially important to produce for the district. Many small hamlets and towns now emerged. Produce was initially taken by horse to Landsborough, then to Eudlo in 1891.

The post-World War I era saw the rise of the "seaside shack". The seaside shack provided the opportunity for the coastal "getaway" with modest investment. From 1914 to 1946, they popped up all along the North Coast (because it was north of Brisbane). Seaside shacks were exceedingly cheap and were an early use of the concept of recycling. Many were built of disused or second grade timber, all kinds of materials were used for the holiday seaside shack, including fibro cement, metal containers, and left-over farm sheds; even disused trams were sold off as seaside shacks.

Especially after World War II, the Sunshine Coast grew into a favoured holiday and surfing destination. This tendency was further expanded in the development boom of the 1960s and 1970s. The Sunshine Coast was renamed from its previous name, Near North Coast, in 1960, to increase tourist appeal. Around the same time, various tourist/theme parks were created – the most iconic being the Big Pineapple in Woombye.

After the 1980s, the Sunshine Coast experienced rapid population growth.  it had become one of the fastest-growing regions in Australia. As the region becomes increasingly residential, most of the district's distinctive small farms – especially tropical-fruit and sugar-cane farms have disappeared, as have most of its theme parks. The Moreton sugar mills closure in 2003 removed a market for the district's 120 cane growers who had been harvesting cane in the region. Instead, businesses concerned with retail, catering and tourism have assumed increasing importance.

In 2008, The Shire of Noosa, Shire of Maroochy and City of Caloundra merged to form the Sunshine Coast Region. The 2007 referendum conducted by the Australian Electoral Commission and leading to the merger remained controversial in Noosa Shire, where 95% of voters had rejected amalgamation.

In March 2013, a second referendum resulted in 81% of residents voted to leave the amalgamated Sunshine Coast Region. On 9 November 2013 an election resulted in Noel Playford being elected to take office as mayor on 1 January 2014 with the new council.

The Shire of Noosa was re-established on 1 January 2014. This resulted in two geopolitical areas occupying the area generally recognised as 'The Sunshine Coast'. The Sunshine Coast Region, governed by the Sunshine Coast Council and the Shire of Noosa, governed by Noosa Shire Council.

At the 2016 census, the population of the Sunshine Coast was 346,522. The median age was 44 years old, 6 years older than the nationwide median. The male-to-female ratio was 48.3-to-51.7. Most residents were born in Australia (73.7%), with 1.9% being Indigenous Australians. The most common countries of birth of other residents were England (6.2%), New Zealand (4.5%), South Africa (1.0%), Germany (0.7%), and Scotland (0.6%). The most commonly spoken languages other than English were German (0.6%), and Afrikaans, Dutch, French, and Italian (0.3% each). A large proportion of Sunshine Coast residents reported no religious affiliation (34.0%). Of those who had a religious affiliation, the most frequent were: Catholic (18.2%), Anglican (16.8%), and Uniting Church (5.2%).

Australian Bureau of Statistics (ABS) data from the May 2019 Labour Force Survey indicate that around 184,200 people were employed in the Sunshine Coast region. Health care and social assistance was the largest employment sector with 26,800 people, followed by construction with 26,500 people, and education and training with 21,200 people. Other important employment sectors in the region were accommodation and food services; retail trade; and professional, scientific and technical services. The agriculture, forestry and fishing sector employed 2,600 people, representing 1 per cent of the region's workforce.

Geography

Major rivers of the Sunshine Coast include Noosa River, Maroochy River, Mooloolah River and the Stanley River. The region includes several lakes such as Lake Cootharaba and Lake Weyba. Ewen Maddock Dam, Wappa Dam and Baroon Pocket Dam have been built for water storage.

Beaches
Several stretches of the Sunshine Coast are lined with unbroken beaches – from Sunshine Beach near Noosa to Coolum Beach (); the coast from Point Arkwright to Mudjimba (); the Maroochydore–Mooloolaba stretch (); and from Buddina past the Caloundra CBD to Pelican Waters ().

Noosa Main Beach, Alexandra Headland, Mooloolaba (the spit) and Coolum Beach are nationally recognized surfing beaches.
Notable beaches include:

 Sunshine Beach in Noosa
 Sunrise Beach in Noosa
 Castaways Beach in Noosa
 Marcus Beach in Noosa
 Peregian Beach in Noosa
 Marcoola, Maroochydore
 Mudjimba, Maroochydore
 Kawana Waters, between Maroochydore and Caloundra
 Dicky Beach in Caloundra
 Moffat Beach in Caloundra
 Shelly Beach in Caloundra
 Kings Beach in Caloundra
 Golden Beach in Caloundra

National parks
The Sunshine Coast is home to more individual national parks than any other region in Queensland. The natural biodiversity of the area has been protected by five separate parks in both coastal and inland regions, including Mapleton Falls National Park, Kondalilla National Park, The Glass House Mountains National Park, Noosa National Park, and the Great Sandy National Park, which includes sections on Fraser Island and in Cooloola near Rainbow Beach.

Climate
Sunshine Coast has a humid subtropical climate (Cfa) typical of South Queensland. Summers are generally hot, but moderated compared to areas on similar latitudes elsewhere. Winters retain warm days, but have cooler nights rendering it falling into the subtropical fold. There is no dry season and precipitation is generally quite high.

The average temperature of the sea ranges from  in August to  in February at Mooloolaba, and from  in August to  in February at Noosa Heads.

Economy
The Sunshine Coast economy has outpaced most of the regional economies in Australia in terms of growth over the last 15 years. The strength of the regional economy is based in its diversity and strength across a number of key sectors including healthcare, education, finance and professional business services.

Tourism
The Sunshine Coast is a centre for tourism, attracting more than 3.2 million visitors a year. There are significant attractions, such as Steve Irwin's Australia Zoo, UnderWater World marine park, Aussie World with the Ettamogah Pub, the Buderim Ginger Factory, the Big Pineapple, the Eumundi Markets and the Majestic Theatre, Pomona.

Sports tourism is supported by several annual sporting events such as the Mooloolaba Triathlon, Noosa Triathlon and Sunshine Coast Marathon.

The Sunshine Coast is served by the Sunshine Coast Airport 10 km north of Maroochydore, though many tourists also arrive from Brisbane Airport which is 100 km to the south.

As of November 2020 the Sunshine Coast is home of NightQuarter, an Eat Street-style precinct with live music and other immersive experiences.

The Sunshine Coast region is home to many tour operators which are supported by welcomed 3.6 million domestic overnight visitors in the year ending September 2021. These visitors spent an estimated $2.7 billion in the region and help sustain local businesses.

Agriculture
In 2017–18, the gross value of agricultural production in the Sunshine Coast region was $217 million, which was 2 per cent of the total gross value of agricultural production in Queensland ($13 billion).

Agricultural land in the Sunshine Coast region occupies 1,100 square kilometres, or 36 per cent of the region. Areas classified as conservation and natural environments (nature conservation, protected areas and minimal use) occupy 880 square kilometres, or 29 per cent of the region. The most common land use by area is grazing native vegetation, which occupies 530 square kilometres or 17 per cent of the Sunshine Coast region.

The Sunshine Coast region has a diverse agricultural sector. The most important commodities in the region based on the gross value of agricultural production were poultry ($66 million), followed by strawberries ($35 million) and milk ($29 million). These commodities together contributed 60 per cent of the total value of agricultural production in the region.

References

External links

 Sunshine Coast Tourism – Sunshine Coast Region
 Aerial film footage of Queensland places, State Library of Queensland. Contains aerial footage of various locations in the Sunshine Coast region

Sunshine Coast, Queensland


Banteay Srei ( ) is a 10th-century Hindu temple in Siem Reap, Cambodia dedicated to Shiva and Parvati. Located in the area of Angkor, it lies near the hill of Phnom Dei,  north-east of the main group of temples that once belonged to the medieval capitals of Yaśodharapura and Angkor Thom. Banteay Srei is built largely of red sandstone, a medium that lends itself to the elaborate decorative wall carvings which are still observable today. The buildings themselves are miniature in scale, unusually so when measured by the standards of Angkorian construction. These factors have made the temple extremely popular with tourists, and have led to its being widely praised as a "precious gem", or the "jewel of Khmer art".

History

Foundation and dedication

Consecrated on 22 April 967 AD, Bantãy Srĕi was the only major temple at Angkor not built by a monarch; its construction is credited to the courtiers named Vishnukumara and Yajnavaraha / Yajñavarāha (modern ), who served as a counsellor to king Rajendravarman II (modern ). The foundational stela says that Yajnavaraha, grandson of king Harsavarman I, was a scholar and philanthropist who helped those who suffered from illness, injustice, or poverty. His pupil was the future king Jayavarman V (r. 968 – ca. 1001). Originally, the temple was surrounded by a town called Īśvarapura.

Yajñavarāha's temple was primarily dedicated to the Hindu god Shiva. Originally, it carried the name Tribhuvanamaheśvara—great lord of the threefold world—in reference to the Shaivite linga that served as its central religious image. However, the temple buildings appear to be divided along the central east–west axis between those buildings located south of the axis, which are devoted to Śiva, and those north of the axis, which are devoted to Vishnu.

The temple's modern name, Bantãy Srĕi—citadel of the women, or citadel of beauty—is probably related to the intricacy of the bas relief carvings found on the walls and the tiny dimensions of the buildings themselves. Some have speculated that it relates to the many devatas carved into the walls of the buildings.

Expansion and rededication
Bantãy Srĕi was subject to further expansion and rebuilding work in the eleventh century. At some point it came under the control of the king and had its original dedication changed; the inscription K 194 from Phnoṃ Sandak, dated Monday, the 14th or 28 July 1119 AD records (line B 13) the temple being given to the priest Divākarapaṇḍita and being rededicated to Shiva.  It remained in use at least until the fourteenth century according to the last known inscription K 569, dated Thursday, 8 August 1303 AD.

Restoration
The temple was rediscovered in 1914 and was the subject of a celebrated case of art theft when André Malraux stole four devatas in 1923 (he was soon arrested, and the figures were returned). The incident stimulated interest in the site, which was cleared the following year.

In the 1930s Banteay Srei was restored through the first important use of anastylosis at Angkor whereby a ruined building or monument is restored using the original architectural elements to the greatest degree possible. Until the discovery of the foundation stela in 1936, it had been assumed that the extreme decoration indicated a later date than was the case.

To prevent the site from water damage, the joint Cambodian-Swiss Banteay Srei Conservation Project installed a drainage system between 2000 and 2003. Measures were also taken to prevent damage to the temples walls from nearby trees.

Unfortunately, the temple has been ravaged by pilfering and vandalism. When, toward the end of the 20th century, authorities removed some original statues and replaced them with concrete replicas, looters took to attacking the replicas. A statue of Shiva and his shakti Uma, removed to the National Museum in Phnom Penh for safekeeping, was assaulted in the museum itself.

Materials and style
Banteay Srei is built largely of a hard red sandstone that can be carved like wood. Brick and laterite were used only for the enclosure walls and some structural elements. The temple is known for the beauty of its sandstone lintels and pediments.

A pediment is the roughly triangular space above a rectangular doorway or openings. At Banteay Srei, pediments are relatively large in comparison to the openings below, and take a sweeping gabled shape. For the first time in the history of Khmer architecture, whole scenes of mythological subject-matter are depicted on the pediments.

A lintel is a horizontal beam spanning the gap between two posts. Some lintels serve a structural purpose, serving to support the weight of the superstructure, while others are purely decorative in purpose. The lintels at Banteay Srei are beautifully carved, rivalling those of the 9th century Preah Ko style in quality.

Noteworthy decorative motifs include the Kala (a toothy monster symbolic of time), the guardian dvarapala (an armed protector of the temple) and devata (demi-goddess), the false door, and the colonette.  Indeed, decorative carvings seem to cover almost every available surface. According to pioneering Angkor scholar Maurice Glaize, "Given the very particular charm of Banteay Srei – its remarkable state of preservation and the excellence of a near perfect ornamental technique – one should not hesitate, of all the monuments of the Angkor group, to give it the highest priority."  At Banteay Srei, wrote Glaize, "the work relates more closely to the art of the goldsmith or to carving in wood than to sculpture in stone".

The site

The site consists of three concentric rectangular enclosures constructed on an east–west axis. A causeway situated on the axis leads from an outer gopura, or gate, to the third or outermost of the three enclosures. The inner enclosure contains the sanctuary, consisting of an entrance chamber and three towers, as well as two buildings conventionally referred to as libraries.

The outer gopura
The gopura is all that remains of the outer wall surrounding the town of Isvapura. The wall is believed to have measured approximately 500 m square, and may have been constructed of wood. The gopura's eastern pediment shows Indra, who was associated with that direction, mounted on his three-headed elephant Airavata. The 67 m causeway with the remains of corridors on either side connects the gopura with the third enclosure. North and south of this causeway are galleries with a north–south orientation.

The third (outer) enclosure

The third enclosure is 95 by 110 m; it is surrounded by a laterite wall breached by gopuras at the eastern and western ends. Neither pediment of the eastern gopura is in situ. The west-facing pediment is now located in the Guimet Museum in Paris. It depicts a scene from the Mahabharata in which the asura brothers Sunda and Upasunda fight over the apsara Tilottama. The east-facing pediment is lying on the ground. It depicts a scene from the Ramayana in which a demon seizes Rama'''s wife Sita. Most of the area within the third enclosure is occupied by a moat divided into two parts by causeways to the east and west.

The second enclosure

The second enclosure sits between an outer laterite wall measuring 38 by 42 m, with gopuras at the eastern and western ends, and a brick inner enclosure wall, measuring 24 by 24 m. The western gopura features an interesting bas relief depicting the duel of the monkey princes Vali and Sugriva, as well as Rama's intervention on Sugriva's behalf. The inner enclosure wall has collapsed, leaving a gopura at the eastern end and a brick shrine at the western. The eastern pediment of the gopura shows Shiva Nataraja; the west-facing pediment has an image of Karaikkal Ammaiyar, one of the three women saints amongst the sixty three Nayanmars (hounds of Shiva). Likewise, the laterite galleries which once filled the second enclosure (one each to north and south, two each to east and west) have partially collapsed. A pediment on one of the galleries shows the lion-man Narasimha clawing the demon Hiranyakashipu.

The first (inner) enclosure
Between the gopuras on the collapsed inner wall are the buildings of the inner enclosure: a library in the south-east corner and another in the north-east corner, and in the centre the sanctuary set on a T-shaped platform 0.9 m high. Besides being the most extravagantly decorated parts of the temple, these have also been the most successfully restored (helped by the durability of their sandstone and their small scale). In 2010, the first enclosure is open to visitors again, but the inner temples are roped off and inaccessible.

The libraries

The two libraries are of brick, laterite and sandstone. Each library has two pediments, one on the eastern side and one on the western. According to Maurice Glaize, the four library pediments, "representing the first appearance of tympanums with scenes, are works of the highest order. Superior in composition to any which followed, they show true craftsmanship in their modelling in a skilful blend of stylisation and realism."

The east-facing pediment on the southern library shows Śiva seated on the summit of Mount Kailash, his mythological abode. His consort Parvati sits on his lap and clings anxiously to his torso. Other beings are also present on the slopes of the mountain, arranged in a strict hierarchy of three tiers from top to bottom. In the top tier sit bearded wise men and ascetics, in the middle tier mythological figures with the heads of animals and the bodies of humans, and in the bottom tier large animals, including a number of lions. In the middle of the scene stands the ten-headed demon king Ravana. He is shaking the mountain in its very foundations as the animals flee from his presence and as the wise men and mythological beings discuss the situation or pray. According to the legend, Shiva stopped Ravana from shaking the mountain by using his toe to press down on the mountain and to trap Ravana underneath for 1,000 years.

The west-facing pediment on southern library shows Shiva again seated on the summit of Mount Kailash. He is looking to his left at the god of love kama, who is aiming an arrow at him. Uma sits to Shiva's right; he is handing her a chain of beads. The slopes of the mountain are crowded with other beings, again arranged in a strict hierarchy from top to bottom. Just under Shiva sits a group of bearded wise men and ascetics, under whom the second tier is occupied by the mythological beings with the heads of animals and the bodies of humans; the lowest tier belongs the common people, who mingle sociably with tame deer and a large gentle bull. According to the legend, kama fired an arrow at Shiva in order to cause Shiva to take an interest in Uma. Shiva, however, was greatly angered by this provocation, and punished kama by gazing upon him with his third eye, frying kama to cinders.

The east-facing pediment on the northern library shows the god of the sky Indra creating rain to put out a forest fire started by the god of fire Agni for purposes of killing the Nāga king Takshaka who lived in Khandava Forest. The Mahabharata heroes Krishna and Arjuna are shown helping Agni by firing a dense hail of arrows to block Indra's rain. Takshaka's son Aśvasena is depicted attempting to escape from the conflagration, while other animals stampede about in panic.

The west-facing pediment on the northern library depicts Krishna slaying his wicked uncle Kamsa.

The sanctuary
The sanctuary is entered from the east by a doorway only 1.08 m in height: inside is an entrance chamber (or mandapa) with a corbelled brick roof, then a short corridor leading to three towers to the west: the central tower is the tallest, at 9.8 m. Glaize notes the impression of delicacy given the towers by the antefixes on each of their tiers. The six stairways leading up to the platform were each guarded by two kneeling statues of human figures with animal heads; most of those now in place are replicas, the originals having been stolen or removed to museums.

See also
 Angkor
 Architecture of Cambodia

References

Bibliography

 Cœdès, George / Dupont, Pierre: «Les stèles de Sdŏk Kăk Thoṃ, Phnoṃ Sandak et Práḥ Vihằr», BEFEO XLIII, 1943, pp. 56–154.
 Finot, Louis / Parmentier, Henri / Goloubew, Victor: Le temple d'Īçvarapura, Paris: G. Vanoest, 1926 (Mémoires archéologiques I).

 Glaize, Maurice (2003 edition of an English translation of the 1993 French fourth edition).  The Monuments of the Angkor Group. Retrieved 14 July 2005.
 Higham, Charles (2001). The Civilization of Angkor. Phoenix. .
 Inscriptions du Cambodge Éditées et traduites par G[eorge] Cœdès. Vol. I, Hanoi, 1937.
 Jessup, Helen Ibbetson (2004).  Art & Architecture of Cambodia. Thames & Hudson. pp. 99–104.
 Polkinghorne, Martin (2008). Khmer decorative lintels and the allocation of artistic labour, in Arts Asiatiques 63: 21–35.
 Roveda, Vittorio (1997). Khmer Mythology: Secrets of Angkor''. New York: Weatherhill (this work should be used with caution. While it is thorough in its treatment of Angkorian representational art, and contains many useful photographs, it is sometimes inaccurate in its characterization of the underlying Indian myths, and does not reflect a thorough investigation of sources for those myths).

External links

  APSARA Authority. Banteay Srei

 German Angkor Imagery Project: Banteay Srei
 Banteay Srei Photo Gallery

Hindu temples in Siem Reap Province
Angkorian sites in Siem Reap Province

Banteay Srei


Allaire (Gallo Alaèr, bretonisch Alaer) ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Morbihan in der Region Bretagne.

Geografie
Allaire liegt 45 Kilometer von Vannes und 90 Kilometer von Lorient entfernt auf einer Höhe zwischen einem und 88 m über dem Meer. Die Vilaine bildet die südliche Gemeindegrenze.

Nachbargemeinden sind Saint-Perreux im Nordosten, Saint-Jean-la-Poterie im Osten, Rieux im Südosten, Saint-Dolay im Süden, Béganne im Südwesten, Saint-Gorgon im Westen sowie Saint-Jacut-les-Pins im Nordwesten.

Geschichte
Allaire wurde zum ersten Mal erwähnt im Jahr 878 als Alair (11. Jahrhundert: Halaer, 1378: Aller, 1460: Aloir, 1516: Allair).

Bevölkerungsentwicklung

Dialekt
Allaire gehört zu dem Gebiet der Bretagne, in dem Gallo gesprochen wurde.

Sehenswürdigkeiten
 Kirche Saint-Gaudens
 Kapelle Saint-Étienne
 Kapelle Saint-Eutrope
 Kapelle Saint-Marc
 Kapelle Sainte-Barbe
 ehemalige Windmühle
 ehemalige Wassermühle

Literatur
 Le Patrimoine des Communes du Morbihan. Flohic Editions, Band 1, Paris 1996, ISBN 2-84234-009-4, S. 29–34.

Weblinks

Ort in der Bretagne
Ersterwähnung 878

Allaire


A Resolução 319 do Conselho de Segurança das Nações Unidas, adotada em 1º de agosto de 1972, após reafirmar resoluções anteriores sobre o assunto, o Conselho convidou o Secretário-Geral, em consulta com o grupo estabelecido na resolução 309, a continuar a contatar todas as partes interessadas e estabelecer o as condições necessárias para permitir ao povo exercer o seu direito à autodeterminação de acordo com a Carta . O Conselho então solicitou ao Secretário-Geral que os mantivesse informados sobre a implementação da resolução 309 .

A Resolução 319 foi adotada por unanimidade com 14 votos; a República Popular da China não participou na votação .

Ver também

 África do Sudoeste

Referências

 Texto da Resolução em undocs.org

Ligações externas

Resoluções do Conselho de Segurança das Nações Unidas sobre a África do Sul
Resoluções do Conselho de Segurança das Nações Unidas sobre a Namíbia
Resoluções do Conselho de Segurança das Nações Unidas de 1972


L'allée couverte de l'Église Blanche est une allée couverte située sur la commune de Bannalec, dans le département français du Finistère.

Historique
L'édifice est mentionné dès 1877. Il est déjà en ruines. Il est classé au titre des monuments historiques par arrêté du 30 octobre 1973. Il est endommagé par un bulldozer lors de la restauration du chemin voisin en 1989.

Description
L'allée couverte est encastrée dans un talus et son architecture n'est pas très compréhensible. Il comporte encore trois piliers nord, trois autres côté sud et deux tables. L'ensemble décrit un coude et s'étend sur une longueur actuelle de .

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Sites mégalithiques du Finistère
 Liste des monuments historiques du Finistère

Liens externes

Église Blanche
Église Blanche
Monument historique dans le Finistère
Monument historique classé en 1973

Allée couverte de l'Église Blanche


An Digitaria dioica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Timothy John Killeen ngan Sulma Zulma E. Rúgolo de Agrasar. An Digitaria dioica in nahilalakip ha genus nga Digitaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Digitaria (Poaceae)

Digitaria dioica


Avant les Actes d'Union de 1707, les barons du comté ou sheriffdom d'Ayr élisaient des commissaires pour les représenter au Parlement monocaméral d'Écosse et à la Convention des États. Le nombre des commissaires passe de deux à quatre en 1690.

Après l'Union, l'Ayrshire était représenté par un membre du Parlement à la Chambre des communes de Grande-Bretagne.

Liste des commissaires de comté

 1605, 1609: Sir John Wallace de Carnell

Sources
 Return of Members of Parliament (1878), Part II.
 Joseph Foster, Members of Parliament, Scotland (1882).
 George Edward Cokayne, The Complete Baronetage, 5 vols (1901–6).
 The Records of the Parliaments of Scotland.

Références

Voir aussi

Article connexe
 Liste des circonscriptions au Parlement d'Écosse au moment de l'Union

Liens externes

Circonscription du Parlement d'Écosse (jusqu'en 1707)
Politique dans le Ayrshire

Ayrshire (circonscription du Parlement d'Écosse)


Olimpiiska () est une station de la ligne Obolonsko-Teremkivska (M2) du métro de Kiev. Elle est située en limite des raïon de Petchersk et d'Holossiïv de la ville de Kiev en Ukraine. Elle dessert le Stade olympique de Kiev.

Mise en service en 1981, elle est desservie par les rames de la ligne M2. Le service est arrêté ou perturbé depuis l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, la station Olimpiiska, est une station, de passage, de la Ligne Obolonsko-Teremkivska (M2) du métro de Kiev. Elle est située, entre la station Ploshcha Lva Tolstoho, en direction du terminus nord Heroïv Dnipra, et la station Palats « Oukraïna », en direction du terminus sud, Teremky.

Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne.

Histoire
La station Olimpiiska, alors dénommée Respoublikanskyï stadion, est mise en service le , lors de l'ouverture à l'exploitation de la section de Maïdan Nezajelnosti à Olimpiiska. Elle est réalisée par les architectes T. Tselikovskaïa et A. Krouchinski.

Elle devient une station de passage le , lors de l'ouverture du prolongement suivant d'Olimpiiska à Lybidska.

Services aux voyageurs

Accès et accueil
Elle dispose d'accès, avec des escaliers mécaniques, au croisement entre la  et la .

Desserte
Olimpiiska, est desservie par les rames de la ligne Obolonsko-Teremkivska (M2).

Intermodalité

Art dans la station
Pour rappeler sa proximité avec le stade central de Kiev elle dispose à l'extrémité du hall central d'une composition réalisée en mosaïque aux teintes rouges et bleue représentant la flamme olympique, quelque temps après son installation des anneaux olympique y ont été ajoutés. Cette œuvre est due à E. T. Milovzorov. On y trouve également deux bas-reliefs, dont une représentation du Hockey sur glace.

À proximité
Elle est située à proximité du Stade olympique de Kiev.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Kiev
 Ligne Obolonsko-Teremkivska (M2)

Liens externes
 .
 .

Station de la ligne M2 du métro de Kiev
Station de métro mise en service en 1981

Olimpiiska (métro de Kiev)


Süderdeich Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Dithmarschen iline bağlı bölge. 6,64 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2005 itibarıyla yaklaşık 536 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Eggert Wollatz tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.wesselburen-online.de

Süderdeich


Ahkaf Suresi (Arapça: سورة الأحقاف), Kur'an'ın 46. suresidir. Sure 35 ayet ve 619 kelimeden oluşur.

Sure, ismini 21. ayetinde geçen "Âd" kavminin yaşadığı Yemen'de bir bölgenin adı olup, uzun ve kıvrımlı kum yığınları anlamına gelen "Ahkaf" kelimesinden almıştır. Konusu itibarıyla bir önceki surenin devamı niteliğindedir. Mekke döneminde indirildiğine inanılır.

"Kendisinden önce ve sonra uyarıcıların gelip geçmiş olan Âd kavminin kardeşini hatırla. Hani Ahkâf'taki kavmini, "Ancak Allah'a ibadet edin, çünkü ben sizin adınıza büyük bir günün azabından korkuyorum" diye uyarmıştı." (Ahkaf-21)

Ayette geçen kardeş kelimesi Hud ile, ahkaf ise yer ismi olarak yorumlanır. Ahkaf kumul olarak alındığında ise anlamı çöl ortasında yaşayan bir topluluğun kumul istilası ile korkutulması, ve bundan korunma için tek ilaha tapınılması gerektiği şeklinde bir anlam çıkar.

Kaynakça

Sureler

Ahkaf Suresi


Slip jig () refers to both a style within Irish music, and the Irish dance to music in slip-jig time. The slip jig is in  time, traditionally with accents on 5 of the 9 beats — two pairs of crotchet/quaver (quarter note/eighth note) followed by a dotted crotchet note.

The slip jig is one of the four most common Irish stepdances, the others being the reel, the jig and the hornpipe. It is danced in soft shoes. At one time only men danced it, then for several decades only women, and today slip jigs can be danced by any dancer, though at a competitive level they are almost exclusively danced by women.  This dance is graceful and controlled, with heels very high, often called "the ballet of Irish dance".  There are also traditional Irish céilí dances which are slip jigs, though these are much less common than reels and double jigs.

Because of its timing, the slip jig is longer than the reel for the same number of bars of music. In Irish stepdance competition, the tempo of 113 beats per minute is the same as other dances, but as each bar is longer, instead of dancing to 48 bars of music the dancer is only required to dance 40 bars of music (each of 2 steps). Stepdance judges prefer sliding motions with the feet and graceful movements that seem to slip across the floor.

Slip jig timing can also be used for strip the willow dances in céilidh folk dance, although the fact that most social dancers do not dance the step limits its use in set dance and ceili dance socially. The tunes are fast-paced and lively in contrast to the slower Irish stepdance tunes.

Example
Music of the slip jig "Drops of brandy":

Other dances

Other dances in  time are the Scottish Lilt in Highland dancing and the karsilama of Turkish dance.

References

 Muir, Rick.  The Jig is Up!   Comhaltas Ceoltoiri Eireann, Tom Finucane Branch newsletter, November/December 2010
 Arrington, Mark.  Understanding Your "Slippery" Slip Jigs  Diddlyi Magazine, 18 November 2009.
 Slip jig and hop jig accompaniment Irish-Banjo.com

Irish dances
Competitive dance
Irish music

Slip jig


Karakoyunlular (, )  ya da Karakoyunlu Devleti, başkenti Tebriz olan ve 1380-1469 yılları arasında bugünkü Doğu Anadolu Bölgesi, Güney Kafkasya, Azerbaycan ve Kuzey Irak topraklarında egemenlik sürmüş Oğuz Türklerinin kurmuş olduğu bir devlettir.

Karakoyunlular, Anadolu'dan İran'a siyasi göç hareketlerinin itici gücü ve aynı zamanda İran'da Türkmen egemenliğinin yeniden kurulmasını ve aslında Azerbaycan'ın Türkleşmesini sağlayacak yeni bir iskân hareketinin ilk üyesidir. Bu sözlerden de anlaşılacağı gibi konuştukları Türkçe, bugün Azerbaycan dili olarak adlandırılan Oğuz veya Türkmen diliydi. Karakoyunlu hükümdarlarından Cihanşah'ın Azerbaycan edebiyatının temsilcilerinden olduğu anlaşılmaktadır.

Bayraklarında Sakalar'dan bu yana Hunların, Memlüklülerin, Selçukluların, Moğol-Tatarların kullandığı "Ejderha yüreği" veya "Yaşam Çiçeği" damgası vardı.

Karakoyunlu aşireti 1284-1292 yılları arasında Türkistan'dan Fırat ve Dicle nehirlerinin yukarı vadilerine yerleşmiştir. Konar göçer bir Türkmen aşireti olan Karakoyunlular yazı Aladağ yaylalarında, kış aylarını ise Diyarbakır ve Fırat civarında geçirirlerdi.

Kösedağ Savaşı'ndan (1243) sonra Anadolu'ya hakim olmaya başlayan İlhanlılar'ın etkisinin azalmaya başladığı dönemlerde Karakoyunlu aşiretinin en büyük ve nüfuslu kollarından Baharlı kolu reisi Bayram Hoca Celayirîler'e bağlı kalarak yöresel yönetimini kurmuştu. Kardeşi Murad Hoca ise Celayirîler'in Musul valisi idi. 1365'ten 1382'ye dek adı geçen bu devlete tâbi oldular.

Bayram Hocanın 1382 yılında ölümü üzerine yerine oğlu ya da kardeşinin oğlu olan Kara Muhammed aşiretin başına geçti. Kara Muhammed, Celayirîler'e sadık kalarak babasının idare ettiği yerleri ve aşiret beyliğini elinde tutup kızını da hükümdar ile evlendirerek durumunu güçlendirdi. 1387 yılında Tebriz'i ele geçirmiş ancak burayı Timur'a terk etmek zorunda kaldıysa da ikinci defa burayı ele geçirdikten sonra Berkuk adına hutbe okutarak Timur'a karşı Memluklular'a itaat ettiğini göstermiştir. Kara Muhammed 1390 yılında beylik rekabeti sırasında Suriye'de yapılan savaşta hayatını kaybetmiştir. Kara Muhammed'in ölümünden sonra yerine oğlu Mısır Hoca bey geçtiyse de başarılı olamayarak yerine Karakoyunlu Devleti'ni meydana çıkaran Kara Yusuf geçmiştir.

Kara Yusuf 1400'de Celayirîler ile birlikte hareket etseler de Timur İmparatorluğu tarafından yenilgiye uğrayarak önce Osmanlı Devleti'ne sığınmdı, ardından Suriye'ye sığındıkları sırada Timur'dan çekinen Memluk sultanı tarafından Celayiriler sultanı Ahmed ile birlikte Şam'da hapsedildi. Memluk sultanına isyan eden Şam valisi tarafından hapisten çıkarıldı. Celayiri Sultanı Ahmed ile birlikte Bağdat'ı Timurlulardan geri aldıktan sonra Kara Yusuf faaliyetlerine başladı. 1407 ve 1408 yıllarında iki defa Timurlular ordusunu yenilgiye uğrattıktan sonra Tebriz ve Azerbaycan'ı ele geçirdi. Daha sonra Diyarbakır'ı merkez yapan Akkoyunlu hükümdarı Kara Osman'ı da yenilgiye uğratarak etkinliğini sağlamlaştırdı. Daha sonra Kara Yusuf Tebriz'i merkez yaparak oğlu Pir Budak ile birlikte hükümdarlığını ilan etti.

Kara Yusuf'un oğluyla hükümdarlığını ilan etmesi Celayiriler ile arasının bozulmasına sebep oluş ve 1410 yılında bir yaylak antlaşmazlığı nedeniyle aralarında savaş başlamıştır. Celayiriler hükümdarı Sultan Ahmed komutasındaki ordu Tebriz'i ele geçirse de Erzincan kuşatmasından dönen Kara Yusuf yapılan savaşta Sultan Ahmed'in ordusunu yenilgiye uğrattı ve esir alınan sultan öldürüldü. Bu galibiyetten sonra Irak-ı Arab ve Bağdat'ı da ele geçirdi. Akkoyunlular, Şirvan ve Gürcistan hükümdarlarını da yenilgiye uğrattıktan sonra Irak-ı Acemi tamamen ele geçirdi. Bunun akabinde 1419 yılında Gaziantep taraflarına akınlar yaptı.

Karakoyunlular, Timur İmparatorluğu'nu kargaşadan çıkararak yeniden toparlamaya muvaffak olan Şahruh tarafından 1420'de tekrar yenilgiye uğratıldıysa da, Şahruh'un dönüşünden Karakoyunlu hakimi Kara İskender tekrar güçlenmiş ve Akkoyunlu Hâkimi Kara Yülük Osman Bey'i yenerek Doğu Anadolu Bölgesi'nin hakimiyetini tamamen elde etmişti. Fakat Şahruh 1435-36'da Kara İskender Bey'in üzerine yürüyerek adı geçeni tahttan indirdi. Yerine kendine sadık Cihan Şah'ı getirerek Tebriz valiliğine tayin etti.

1447'de Şahruh ölüp 1449'da Uluğ Bey suikast sonucu öldürülünce Timur İmparatorluğu'nda kargaşalar baş gösterdi. Cihan Şah da bu durumundan istifade ederek isyan etti. Timurlu baskısının azaldığı 1437'den itibaren tekrar genişlemeye başlayan devlet, 1440'ta Gürcistan ve Tiflis'i, 1445'te İsfahan'ı, 1447'de Fars ve Kirman'ı, 1450'de Cürcan ve Mazenderan'ı, 1458'de Herat (sadece beş aylığına), Nişabur ve batı Horasan'ı fethederek geniş bir sahayı yönetimi altına aldı.

Karakoyunlular'ın bu dönemde en önemli rakipleri Osmanlı Devleti ve Timur olmasına rağmen devleti yıkan darbe Akkoyunlular'dan geldi. Devlet 11 Kasım 1467'de Akkoyunlular'ın önderi Uzun Hasan'ın gerçekleştirdiği ani bir baskın sonucu Cihan Şah'ın ölümüyle yıkıldı ve toprakları bu devletin eline geçti.

Van'daki Ulu Cami, İsfahan'daki Cuma Camisi ve Tebriz'de Gök Mescid ile medresesi Karakoyunlular'ın dini mimarisinin örnekleridir.

Tarihçe

Kuruluş
Karakoyunlular, çeşitli Türk boylarının konfederasyonu şeklinde ortaya çıkmıştır. Sadlu ve Baharlu boylarının başını çektiği devlette Duharlı, Karamanlı, Çekirlu, Ayınlı, Hacılı, Ağaçeri, Bayramlı gibi Türkmen boyları siyasi ve askeri kadroda yer almışlardır. Bunların yanı sıra Karakoyunlular'ın siyasi hayatında, Türkmen Döğer boyu ve Alpagut oymağı ile Kürt aşiretlerden teşkil olan Karaulus oymağı da yer almaktaydı. Karakoyunlular hakkında Moğol istilasından önce bir bilgi yoktur. Moğol istilası ile birlikte başlarında Türe Bey'in olduğu kafileler hâlinde Doğu Anadolu'ya yerleşmişlerdir. Moğolların kendi iç çekişmelerinin artması üzerine Hasankeyf, Muş çevresi ve Musul'da hakimiyet kurmuş Celayirîler'e yarı bağlı bir şekilde Türkmen hakimiyeti kurmuştur.

Bazı araştırmacılar Kara-Koyunlu'nun Oğuz lehçesini Azerbaycan dili ile ilişkilendirmektedir. Örneğin Faruk Şumer, Kara-Koyunlu'nun Doğu Oğuz lehçesinin bugün Azerbaycan dili olarak adlandırıldığını, Muhsin Behramnejad'ın Azerbaycan dilini Karakoyunlu Türkmen boylarından miras kalan bir dil olarak adlandırdığını kaydetmiştir.  Sultan Karakoyunlu 1435-1467 Cihanşah, Azerbaycan şiirinin genel olarak tanınan temsilcisidir.

Kara Mehmed dönemi

Bayram Hoca'nın ölümünün ardından onun kardeşinin oğlu olan Kara Mehmed 1381 yılında Karakoyunlular'ın başına geçti. Kara Mehmed, Celayirîler ile savaştı ve mağlup etti. 1383'te hacıların mallarını yağma etmiş olan Musul emiri Salim'in üzerine yürüdü. Daha sonra 1384'te Mardin'i kuşattı. 1386 yılında Timur Batı İran'ı topraklarına kattıktan sonra Anadolu'ya yöneldi Akkoyunlu ve Karakoyunlular'a kendilerine itaat etmeleri için bildiri gönderdi. Fakat Karakoyunlular direnişe geçti. Doğubeyazıt'ı alarak ilerleyen Timurlar'a karşı Kara Mehmed ve yeğeni Pir Hasan başarılı zaferler kazandı. Dağlara çekilerek gayri nizami harp eden Pir Hasan Muş civarında büyük bir Timur ordusunu mağlup etti. Bu sırada Timur Altın Orda Hanı Toktamış ile savaşmak için bu cepheyi kapattı ve geri çekildi.

1387'de Karakoyunlular Celayirîler'den Tebriz'i aldı. Bu sırada Pir Hasan ile Kara Mehmed arasında çıkan iç anlaşmazlıkta Kara Mehmed öldürüldü. (1389)

Kara Yusuf dönemi

Kara Yusuf, Pir Hasan'ın kısa sürede ölümü sonrası idareyi ele geçirdi.
Timur, 1394'te tekrar Anadolu'ya girdi. Mısır Hoca'nın koruduğu Karakoyunlular'ın Avnik Kalesi'ni kuşattı. 40 gün süre kuşatma sonrası Mısır Hoca aman dileyerek teslim oldu. Timur Mısır Hoca'yı esir aldı Semerkand'a gönderdi. Daha sonra geri çekildi ve Hindistan seferine çıktı. Timur 1400'de Hindistan seferinden sonra tekrar Anadolu'ya yöneldi ve ani bir baskına uğramamak için Musul'a çekilen Kara Yusuf, Timur'un Sivas'a doğru yürüyüşe geçeceği haberini alınca Celâyirli Sultan Ahmed ile birlikte Mısır Memlûk sultanına sığınmak istedi. Memlûk sultanının Timur'dan çekinerek sığınma isteğini kabul etmemesi üzerine de Osmanlı ülkesine gittiler.

Timur, Osmanlı Padişahı Yıldırım Bayezid'den Kara Yusuf'un kendisine teslim edilmesini ya da öldürülmesini, bu yapılmadığı takdirde ülkeden çıkarılmasını istedi. Yıldırım Bayezid, Timur'un isteklerini yerine getirmediği gibi Kara Yusuf'a Aksaray'ı dirlik olarak verdi.

Kara Yusuf ve dostu Celayirli Ahmed Suriye'ye sığınmak istedilerse de Memlüklülerce Şam'da hapsedildiler. İki sultan burada birbirleriyle dost kalacaklarına ant içtiler ve Celayirli Ahmed Yusuf, oğlu Pir Budak'ı manevi evlat edindi. Şam'da hapisten çıkan Kara Yusuf yanına aldığı bin kadar Türkmen kuvvetiyle yurduna döndü.

Timurlular ile savaş
15 Ekim 1406'da Ebu Bekir Mirza liderliğindeki Timurlular ile Kara Yusuf kuvvetleri Nahcivan'ın batısında Aras Nehri'nin iki yakasında karşılaştılar. Kara Koyunlular muharebeyi kazandı ve Ebu Bekir geri çekildi. Çekilirken Tebriz'i yağmaladı. Kara Yusuf bu savaşta büyük ganimet ele geçirdi. 21 Nisan 1408'de Timurlular'ın başında Miranşah ve Ebu Bekir Mirza'nın olduğu ordusuyla Kara Koyunlular Tebriz yakınlarındaki Serdrud mevkiinde karşılaştılar. Büyük bir cesaretle savaşan Kara Koyunlu ordusu muharebeyi kazandı. Miranşah savaş meydanında öldürüldü. Bu muharebe Timur'un batı fütuhatını ortadan kaldırdı. Azerbaycan daimi olarak Karakoyunlular'ın hakimiyetine girdi. Diyarbakır'da Akkoyunlular'ı mağlup ettikten sonra Mardin'i kuşatan Kara Yusuf Artuklu hanedanını ortadan kaldırdı.

Akkoyunlularla mücadele ve Celayirli Ahmed ile savaş

Karakoyunlular ile Akkoyunlular arasındaki kadim düşmanlık Kara Yusuf döneminde de sürmüştür. 1417'de Kâhta, 1418'de Mercidabık yakınlarında Kara Yusuf Akkoyunlular'ı mağlup etmiştir.

Celayirli Ahmed eski dostu Kara Yusuf'a elçi göndererek Hemedan yaylağını istemiş ve ret cevabı almıştır. Kara Yusuf'un Erzincan bölgesinde olmasını fırsat bilerek harekete geçmiş Tebriz'i ele geçirmiştir. Yanına Türkmen beylerini de alan Kara Yusuf süratle Ahmed'in üzerine gelmiş ve Tebriz yakınlarında Esed köyünde onu bozguna uğratmıştır. (30 Ağustos 1410) Savaş meydanından kaçan Celayirli Ahmed bir bağda yakalanarak Kara Yusuf'un huzuruna getirildi ve idam edildi.

1411 yılında Kara Yusuf oğlu Pir Budak'ı taç giydirerek hükümdar ilan etti. Kendini oğlunun vekili sayan Yusuf Bey, diğer beylerle birlikte Pir Budak'a tazimde bulundu. Aynı yıl Kara Yusuf'un en büyük oğlu Şah Mehmed Bağdat'ı fethetti. Kara Yusuf'un bölgede büyük bir nüfuza sahip olmasını kendileri için tehlike sayan Gürcü Kralı Köstendil, Şirvanşah Şeyh İbrahim ve Seki hakimi Ahmed, Kara Yusuf'a karşı bir ittifak meydana getirdiler. Kür boylarında yapılan savaşta müttefikler ağır bir yenilgiye uğradı (1412). Yusuf Bey, bundan sonra önemli bir ticaret merkezi olan Sultaniye şehrini idare eden Çekirli Bistam Bey'in itaatsizliğine son vermek için harekete geçti. Şehrin valiliğine oğullarından Cihan Şah'ı getirdi. Bu sırada Pir Budak öldü. Ömrünün son günlerinde Şahruh büyük bir ordu ile Yusuf'un üzerine yürüme kararı Kara Yusuf ağır hasta halde onu karşılamaya giderken Tebriz yakınlarındaki Ucan mevkiinde öldü.

Kara İskender dönemi
Yusuf Bey'in ölümünden sonra askerlerinden çoğu Kerkük'te bulunan İskender Bey'in (1420-1438) yanına gitti. İskender de bunlarla birlikte, Mardin'i kuşatmış olan Akkoyunlu Karayülük Osman Bey'in üzerine yürüdü. Onu Nusaybin yakınlarındaki Şeyh Kendi'nde yapılan savaşta mağlup etti. Ancak Erzurum ile Ağrı arasındaki Eleşkirt Ovası'nda Şahruh'un ordusu karşısında 1421 yılında üç gün süren savaşta bozguna uğradı. Bu mağlubiyetten sonra İskender Mirza yeniden toparlanmaya çalıştı. Hükümdarlığının ilk yıllarını Şahruh'u metbu tanıyan Hakkâri ve Bitlis hakimleriyle uğraşmakla geçirdi. Ahlat'ı alamadıysa da 1425'te Van'ı zaptetti. Ardından Makü Kalesi'ni Ermeniler'den aldı 1427. Şirvan'a bir akın düzenleyerek Şahruh'un Sultaniye valisini yendi ve burayı Zencan ve Kazvin ile birlikte ülkesine kattı (1428). Bunun üzerine harekete geçen Şahruh'un ordusu ile Selmas civarında iki gün süren kanlı bir savaş yapıldı. Karakoyunlular üstün Çağatay ordusu karşısında dağıldılar. Şahruh, Kara Yusuf un en küçük oğlu Ebu Said'i Azerbaycan emirliğine getirdiyse de İskender Mirza onu ortadan kaldırıp bölgeye yeniden hakim oldu (1430).

İskender Bey daha sonra Şirvan'ı yağmaladı. Bölgedeki gelişmeler üzerine Şahruh üçüncü defa Azerbaycan seferine çıktı. Türkmen beylerinin tavsiyelerine uyarak, İskender'e karşı isyan eden ve Şahruh'u metbu tanıyan Cihan Şah'ı ağabeyi İskender'in üzerine gönderdi. İskender Bey Osmanlılar'a sığınmak üzere Tebriz'den ayrıldı. Şahruh 50-60.000 kişilik bir ordu ile İskender'i takip ettirdi. İskender, Osmanlı ülkesine geçmek için Akkoyunlu Karayülük Osman Bey'den yol istemek zorunda kaldı. Şahruh'tan yolu kesmesi talimatını almış bulunan Karayülük yol vermeyince Karakoyunlular'la Akkoyunlular arasında çok şiddetli bir savaş başladı. 20.000 kişiden oluşan Akkoyunlu ordusu, 3000 kişilik İskender kuvvetleri karşısında ezildi. Pek çok Akkoyunlu kumandanı öldü. Karayülük Osman Bey de ağır yaralı olarak çekildiği Erzurum Kalesi'nde öldü. İskender Bey Erzurum'a girdi ancak Şahruh'un gönderdiği Mirza Muhammed Cüki'nin 60.000 kişilik ordusunun yaklaştığını duyunca oradan ayrılıp Osmanlı ülkesine gitti. Şahruh, Osmanlı Padişahı II. Murad'a gönderdiği özel elçi vasıtasıyla İskender Bey'in yakalanıp kendisine teslim edilmesini istedi. Bir taraftan da Cihan Şah'a yardımcı kuvvet vererek İskender'in ailesinin bulunduğu kaleyi zaptettirdi. Karabağ'dan ayrılıp Ucan'a gelen Şahruh, burada Azerbaycan hükümdarlığını Cihan Şah'a verdi ve bir daha dönmememk üzere Horasan'a hareket etti.

Osmanlı ülkesinde büyük itibar gören İskender Bey, Ebu Said gibi Cihan Şah'ı da kolayca tasfiye edebileceğine inanarak yeniden harekete geçti. Harput'u kuşattıysa da alamadı ve Tebriz'e gitti. Cihan Şah da Tebriz'e yürüdü. Bunun üzerine İskender Bey, onunla savaşmak için Tebriz'den ayrılıp Süfyan'dan Heft Çeşme'ye geldi. Savaştan önce Karamanlı boy beyi Piri Bey'in Cihan Şah tarafına geçmesi İskender'in ümidini tamamen kırdı ve savaş meydanından kaçarak ailesi ve hazinesinin bulunduğu Alıncak Kalesi'ne sığındı. Cihan Şah'a karşı burada direnmeye çalışan İskender, oğlu Şah Kubad ve eşinin işbirliği ile uykusunda öldürüldü.

Cihan Şah dönemi

Cihan Şah, İskender'in ölümünden sonra Irak hariç bütün Karakoyunlu ülkelerinin yegane hâkimi oldu. Bu hükümdar zamanında Karakoyunlu Devleti bir imparatorluk mahiyetini alıp en parlak devrini yaşadı. Cihan Şah, hükümdarlığının ilk dış seferini Gürcistan üzerine yaparak başarıyla sonuçlandırdı (1440). Bu ülkeye 1445'te bir defa daha yürüdü. Bu sırada Bağdat, İskender'in kardeşi İsfahan Mirza'nın hakimiyetinde bulunuyordu. İspend (İsfend) olarak da anılan İsfahan Mirza Irak'ın geniş bir kısmına hakimdi. İsfahan Mirza, oğlu henüz çocuk yaşta olduğu için ölümünden önce yerine İskender Mirza'nın oğlu Elvend'in geçirilmesini vasiyet etmişti. Fakat emirlerin çoğu bu vasiyeti yerine getirmedi ve İsfahan'ın oğlu Fulad'ı tahta çıkardı. Bazı emirler de Cihan Şah'ı Bağdat'ın fethine teşvik ettiler. Cihan Şah altı aylık bir kuşatmadan sonra Bağdat'ı aldı (1446). Çağatay Hükümdarı Şahruh'un vefatı üzerine de (1447) Sultaniye ve Kazvin'i ülkesine kattı. Bu sırada yeğeni Elvend'i koruyan ve kendisine teslim etmeyen Akkoyunlu Hükümdarı Cihangir Mirza'ya karşı başlattığı uzun savaş, kuvvetlerini yıpratmaktan ve Akkoyunlular'ın düşmanlığını arttırmaktan başka bir işe yaramadı. Buna karşılık Timurlu şehzadeleri arasında çıkan saltanat mücadelelerinden yararlanıp Rey, İsfahan ve Fars vilayetlerini idaresi altına aldı. Ardından Kirman'ı da ülkesine kattı (1452-1453).

Bundan sonra Cihan Şah, Muşaşalar'ın Irak'a yaptığı hücumları önlemeye çalıştı. Bu sırada Akkoyunlu Beyliği'nde Cihangir Mirza ile kardeşi Uzun Hasan arasındaki taht kavgasında Cihangir, Cihan Şah'tan yardım İstedi. Akkoyunlular'ın gücünü kırmak için bunu iyi bir fırsat bilen Cihan Şah, Tarhan oğlu Rüstem kumandasında büyük bir orduyu Hasan Bey üzerine gönderdi. Uzun Hasan bu orduyu Amid önünde ağır bir yenilgiye uğrattı. Bu yenilginin ardından Cihan Şah Horasan üzerine yürüdü. Karışıklıklar içinde bulunan Horasan'ı ülkesine katmayı amaçlayan bu sefer gayesine ulaşmadıysa da yapılan antlaşma ile Cihan Şah'ın Esterabad bölgesiyle Irak-ı Acem, Fars ve Kirman üzerindeki hakimiyeti tanındı. Horasan seferinin başarıya ulaşmamasının başlıca sebebi, Makü Kalesi'nde tutuklu bulunan Cihan Şah'ın oğlu Hasan Ali'nin Tebriz'e gelerek sultanlığını ilan etmesiydi. Cihan Şah sefer dönüşü Hasan Ali'yi yakalayıp Makü Kalesi'ne hapsettirdi. Fakat Cihan Şah'ın diğer oğlu, Fars ve Bağdat Valisi Pir Budak'ın isyanı yıllarca sürdü. Cihan Şah, Şiraz üzerine yürüyerek oğlunu sadece Bağdat valiliğiyle yetinmeye zorladı (1462). Fakat Pir Budak isyankar tavrını sürdürünce Cihan Şah Bağdat üzerine yürüdü. Bir yıl yedi ay süren  Bağdat kuşatması sonunda Cihan Şah oğlunun hayatına son verdi ve şehre beylerinden Tuvacı Alpavut Muhammed'i vali tayin etti.

Horasan'dan Erzurum'a, Şirvan'dan Basra'ya kadar uzanan, bütün İran, Arran, Irak ve Doğu Anadolu bölgelerinin hakimi olan Cihan Şah son seferini Akkoyunlular üzerine yaptı. Doğu Anadolu'nun ancak bir kesimine sahip olan Akkoyunlu Uzun Hasan Bey'den 1457 yılındaki yenilginin intikamını almak için düzenlenen bu sefer Cihan Şah'ın da sonu oldu. Kışın bastırması yüzünden seferden geri dönülürken Bingöl ile Kiğı arasındaki Sancak mevkiinde Uzun Hasan'ın baskınına uğrayan Cihan Şah kaçarken öldürüldü.

Cihan Şah'ın ölümü üzerine bazı Karakoyunlu beyleri Makü Kalesi'ne giderek oğlu Hasan Ali'yi (1467-1469) tahta çıkarmak üzere hapisten çıkardılar. Aynı anda Tebriz'de de İskender Beyin kızları Ârâyiş ile Şah Saray kardeşleri Hüseyin Ali'nin hükümdarlığını ilan ettiler. Fakat Cihan Şah'ın karısı Can Begüm kardeşi Kasım'ı gönderip Hüseyin Ali'yi öldürttü ve İskender'in kızlarını hapsettirdi. Şehri ve hazineyi az sonra gelen Hasan Ali'ye teslim etti. Fakat Hasan Ali, tahtı kendisine teslim eden ve daha önce hayatını kurtarmış olan üvey annesi Can Begüm ile kardeşlerini öldürttü.

Hasan Ali dönemi

Hasan Ali tahta geçer geçmez Uzun Hasan'a karşı savaş hazırlıklarına başladı. Sayıca kalabalık ve teçhizatı daha İyi olan Karakoyunlu ordusu Akkoyunlu ordusu karşısında dağıldı. Hasan Ali. Gence ve Berdea yöresinde oturan Karamanlı kabilesine sığındı. Yardım istediği Horasan ve Maveraünnehir Hükümdarı Ebu Said Mirza Han'ın Azerbaycan sınırına geldiğini duyunca onun yanına gitti. Ebû Said Mirza Han'ın Uzun Hasan Bey tarafından mağlup edilip esir alınmasından sonra Hemedan taraflarına yöneldi. Şehri almak üzere iken yetişen Uzun Hasan'ın oğullarından Uğurlu Mehmed, Hasan Ali'yi yendi ve önce esir aldı, daha sonra da öldürttü. Çağdaş tarihçilerden Gıyasi Hasan Ali'nin yenildikten sonra Elvend dağına kaçtığını, yakalanacağını anlayınca da intihar ettiğini yazar. Bu sırada Baharlı kabilesi beyleri, Cihan Şah'ın oğlu olan ve Uzun Hasan tarafından gözlerine mil çekilmiş bulunan Yusuf Mirza'yı Fars'ta hükümdar ilan ettilerse de şehzade Uğurlu Mehmed onu da yenerek öldürttü (1469). Böylece Karakoyunlu Devleti eski düşmanları Akkoyunlular tarafından ortadan kaldırılmış oldu. Bütün Karakoyunlu ülkeleri Akkoyunlular'ın eline geçti. Cihan Şah'ın Bağdat valiliğine getirdiği Alpavut Tuvacı Pîr Muhammed Bey'in ölürken yaptığı vasiyet üzerine Karakoyunlu hanedanından Zeynel oğlu Hüseyin Ali beylik tahtına geçirildi. Hüseyin Ali'nin beyliği sırasında Hille Valisi Kara Musaoğlu. İskender'in oğlu Şah Ali'yi sultan ilan etti. Bunlar yakalanıp ölümle cezalandırıldıkları gibi Hüseyin Ali de dokuz aylık bir beyliğin ardından öldü. Yerine geçen kardeşi Hille Valisi Şah Mansûr'un beyliği ise ancak iki ay sürdü. Bağdat'ı Uzun Hasan'ın oğlu Maksud'a teslim ettikten sonra hakkında yapılan şikayetler üzerine muhakeme edildi ve ölüm cezasına çarptırıldı. Böylece Ka-rakoyunlular'ın Bağdat kolu da sona ermiş oldu. Akkoyunlu Hükümdarı Uzun Hasan'ın ölümü üzerine Baharlı beylerinden Pir Ali, Bayram ve Yar Ali, Karakoyunlu Devleti'ni ihya etmek için Horasan'dan gelip Kirman'ı ele geçirdiler (1479).

Fakat üzerlerine gelen Akkoyunlular karşısında başarısızlığa uğrayarak Cürcan'a gittiler.

Devlet teşkilatı

Karakoyunlular Devleti'nin teşkilâtı, esas itibarıyla selefleri Celâyirliler Devleti teşkilâtına ve dolayısıyla İlhanlılar'ınkine dayanıyordu. Karakoyunlu hükümdarları da Kara Yûsuf'un tahta çıkardığı Pîr Bu-dak'tan itibaren daha çok sultan unvanını kullandılar. Paralarda bazen ismin sonuna bahadır unvanı da eklenirdi. Bundan başka han, hakan ve padişah unvanlarını da kullanmışlardır. Onların da saraylarında mühürdar, yasavul (teşrifatçı), şagavul (mihmandar), mirahor, rikâpdar, yamçı (ulak), kuşçu, sofracı, şiracı(şerbetçibaşı), kitabdar(kütüphaneci) ve diğer görevliler vardı. Bu görevlilerden hemen hepsinin sayısı birden fazla idi. Hükümdarların "inak" denilen yakınları ve diğer mahrem adamları ve çavuşları bulunurdu.

Merkez teşkilatı şu divanlardan oluşuyordu: Dîvân-ı Emaret, Dîvân-ı Vezâret, Dîvân-ı Emâret-i Tuvacıyân ve Dîvân-ı Pervane. Bunlardan Dîvân-ı Emaret başlıca askerî işlerle meşgul olurdu. Bu divanın başı emîr-i dîvân idi. Ancak Dîvân-ı Emârefte birden fazla emîr-i dîvân bulunabilirdi. Cihan Şah'ın son zamanlarında dört emîr-i dîvân vardı. Divan emirleri en büyük beyler olup yarlıklarda imzaları yer aldığı gibi tuğ ve nakkare sahibi idiler. Başında vezirin bulunduğu Dîvân-ı Vezarret'te bütün mülkî işler görüşülürdü. Dîvân-ı Emâret-i Tuvacıyân, devletin bütün askerlerini savaş zamanında toplamakla görevliydi. Devletin sahip olduğu askerin defterleri de bu divanda tutulurdu. Divan-ı Pervane ise hüküm, nişan ve yarlıkların yazıldığı daire idi. Bu divanın başına da pervaneci denilirdi.

Taşra teşkilâtına gelince vilayetler şehzade ve beyler tarafından yönetilirdi. Taşrada görevli şehzade ve beylerin sultanın-ki gibi görevlileri ve merkezdeki divanlardan daha küçük divanları vardı. Bey unvanını taşıyan askeri valilerde memuriyet genellikle babadan oğula intikal ederdi, bunlar kendilerine ikta edilmiş yerlerin geliriyle geçinirlerdi. Şehirlerde "daruga" (Azerbaycan Türkçesi ile : "darğa") adı verilen memurlar vardı. Darugalar mali ve idari işlere bakanların amirleriydi. Bunların siyasî yetkileri de vardı. Hükümdarların şahıslarına bağlı, devlet merkezinde oturan askerlerine "leşker-i hassa" denilirdi. Şehzade ve beylerin de kendilerine ait askerleri vardı ve bunlara "nöker" adı verilirdi. Gerek hükümdann gerek şehzade ve beylerin askerleri eğitimli ve maaşlı askerlerdi. Vergiler Osmanlılar'da olduğu gibi şer'îve örfî olmak üzere iki kısımdı. Ancak bu yüzyıllarda örfî vergilerin dikkati çekecek derecede çok olduğu görülmektedir. Mu-hassıl ve tahvildar malî tahsilatı yapan başlıca memurlardı.

Kültür, din ve toplum
Karakoyunlular zamanında Şiilik faaliyetleri yaygınlaşmıştır. Azerbaycan ve Anadolu'da Şeyh Cüneyd-i Safevi'nin başarılı faaliyetleri, Huzistan'da Muşaşalar'ın hareketleri Şiiliğin silahla yayılmaya çalışıldığını gösteren en önemli delillerdir. Yar Ali gibi Karakoyunlu hanedanında Ali'ye karşı şuurlu bir sevginin mevcut olduğu söylenebilir. Ancak Kara Yusuf, İskender ve Cihan Şah'ın paralarında dört halifenin isimleri görülür. Ayrıca çağdaş Akkoyunlu, Memlük ve Timurlu kaynaklarında Karakoyunlu hükümdarlarının Şiiliğe meyilleri olduğu hakkında bir kayda rastlanmamaktadır.

Cihan Şah Mirza yazdığı Türkçe şiirlerle Azerbaycan edebiyatında önemli bir mevkiye sahiptir. Onun Molla Camî ile mektuplaştığı ve alimleri himaye ettiği bilinmektedir. Celaleddin ed-Dewani bunlardan biridir. Cihan Şah'ın oğullarından Pir Budak da şair ruhlu bir şehzade olup beğenilen şiirleri vardı. Kardeşleri Hüseyin Ali'nin tahta çıkması için harekete geçen kız kardeşleri Şah Saray ve Arayiş'in de şair oldukları kaynaklarda belirtilmektedir.

Mimari
Karakoyunlu döneminden günümüze kalan tek büyük eser Tebriz'de bulunan Gök Mescid (Mescid-i Kebud)dir. 1465 - 1466 yılları arası Karakoyunlu Cihan Şah tarafından inşa edilmiştir. Gök Mescid'in en büyük özelliği, binanın içini ve dışını süsleyen mozaik çinileridir. Aslında bir külliye olan Gök Mescid meydana gelen depremler sonucu büyük tahribata uğramış sadece türbe ve mescit ayakta kalmıştır. Ciha Şah'ın ayrıca Tebriz'deki hayratına ait vakfiyeleri ve Tebriz'de yine bazı kitabeleri de mevcuttur. Cihan Şah'ın Tebriz'de başlıca cami ve zaviyeden müteşekkil bir külliyesi vardır. Künyesine nisbetle Muzafferiyye adını taşıyan bu külliyenin, hatunu Can Begüm tarafından yaptırıldığını Ebu Bekr-i Tihrani bildirir.

Karakoyunlular'ın Safevî Tarikâtı üzerindeki tesirleri

İran'da zamanın en güçlü hanedanı olan Karakoyunlu hükûmdârı Cihan Şah, Şeyh Cüneyd'e Erdebil'i terk etmesini aksi takdirde şehri yakıp yıkacağını bildirmişti. Bu hâdise üzerine Şeyh Cüneyd, Karakoyunlular'ın hasımları olan Akkoyunlu, Uzun Hasan'dan sığınma talebinde bulunmuş ve daha sonra da Uzun Hasan'ın kızkardeşi "Hatice Begüm" ile evlenerek bu ilişkiyi bir akrabalığa dönüştürmeyi başarmıştı. Şeyh Cüneyd'in Şirvanşahlar üzerine düzenlenen bir seferde ölümü üzerine yerine geçen oğlu Şeyh Haydar da, Uzun Hasan'ın Trabzon İmparatorluğu Prensesi Theodora Despina Hatun'dan olan kızı "Martha Âlemşâh Begüm" ile evlendi. Bu evlilikten doğan İsmâ'il ise daha sonra Safevî Devleti'ni kurdu. Uzun Hasan'ın "Trabzon Prensesi Theodora Despina Hatun" ile evlendirilmesinin sebebi ise Theodora Despina'nın babası IV. İoannis (Trabzon imparatoru)'un kendi ülke toprakları olan Trabzon İmparatorluğu'nun Osmanlı istilâsından korunması için Uzun Hasan'nın yardımına muhtaç olmasıydı.

Karakoyunlular hükümdarları
 Bayram Hoca (1365 - 1380)
 Kara Mehmed (1380 - 1389)
 Mısır Hoca  (1389)
 Kara Yusuf (1389 – 1400, 1406 - 1420)  1400 - 1406 arasında Timur İmparatorluğunun egemenliği
 Pir Budak  (1411 - 1414) (Babasıyla birlikte)
 İskender Mirza (1420 – 1434)
 Cihan Şah (1434 – 1467)
 (Karakoyunlu) Hasan Ali (1467 - 1469)

Bağdat Karakoyunlulari
 Şah Mehmed    (1410 - 1434) Kara Yusuf'un oğlu
 İsfahan Mirza (1434 - 1445) Kara Yusuf'un oğlu
 Fulad (1445 - ?) İsfahan Mirza'nın oğlu
 Pir Budak (? - 1469)
 Muhammedi Mirza (1469)

Soyağacı

Ayrıca bakınız
Safeviye Tarikatı
Şeyh Cüneyd
Safevî-Kızılbaş tarihi
Hatai
IV. İoannis (Trabzon imparatoru)
Trabzon İmparatorluğu
Urfa Muharebesi (1480)

Konuyla ilgili yayınlar
 Bosworth, Clifford. The New Islamic Dynasties, 1996.
 Morby, John. The Oxford Dynasties of the World, 2002.

Kaynakça

Şii devletler

Karakoyunlular


Smoking je muško večernje odijelo, najčešće od crne tkanine, manje svečanije od fraka. Sastoji se od jednorednoga ili dvorednoga kaputa duboka izreza na prsima, s reverima optočenima svilom, crnih hlača koje sa strane imaju prišivenu svilenu traku (francuski galon) te često i crnoga prsluka, koji može zamijeniti i širok svileni pojas. Uz smoking je obvezna bijela uškrobljena košulja, crna leptir-kravata i crne lakirane cipele. Postoji i bijeli smoking (uobičajeniji u zemljama toplije klime), izrađen od lake bijele tkanine, međutim danas smoking dolazi i u drugim bojama

Smoking je prvenstveno nastao kao smoking jacket, kućni kaput najprije za pušenje, a potom ga je zamijenio dinner jacket, dinner coat – odjevni predmet u kojem se pristupalo k stolu. No i njega je počeo istiskivati američki naziv tuxedo ili samo tux, proistekao iz country cluba u Tuxedo Parku. Riječ smoking u tom se značenju ponajprije upotrebljava u europskim kontinentalnim zemljama dok se u zemljama engleskoga govornog područja taj se odjevni predmet naziva dinner jacket (večernja jakna) u Velikoj Britaniji i zemljama Commonwealtha (neformalno i black tie), odnosno tuxedo u SAD-u.

Izvori
 Natuknica "Smoking", Hrvatska enciklopedija, mrežno izdanje, Leksikografski zavod Miroslav Krleža
 Članak "Gospodin u fraku", Nives Opačić, časopis Vijenac 448

Odijelo

Smoking


Die CompuGroup Medical SE & Co. KGaA (auch CGM) ist ein börsennotiertes Softwareunternehmen mit Sitz in Koblenz, welches Software für das Gesundheitswesen entwickelt und anbietet. Es produziert Anwendungssoftware zur Unterstützung ärztlicher und organisatorischer Tätigkeiten in Arztpraxen, Apotheken, medizinischen Laboratorien und Krankenhäusern.
Das Unternehmen beschäftigte 2022 nach eigenen Angaben weltweit mehr als 9200 Mitarbeiter und hat über 1,6 Millionen Nutzer in 56 Ländern.
Seit September 2013 ist die Aktie der CompuGroup Medical Bestandteil des Börsenindexes TecDAX.

Geschichte
1984 gründeten Jürgen Riebling, Peter Kirchdorfer, Ursula Spitta, Max-Georg Prahl und Walter Schäfer die Compudent GmbH, die sich 1986 in eine Aktiengesellschaft wandelte und als die damals erfolgreichste Neuemission galt. Als 1990 der Mitgründer und technische Leiter Walter Schäfer das Unternehmen verließ, stürzte der Aktienkurs dramatisch ab. 1992 übernahm Frank Gotthardt alle Stammaktien und fusionierte mit seiner Firma "Gotthardt Computer GmbH" in Koblenz, wobei der Name "Compudent AG" wegen seiner Marktführerschaft und der Aktiengesellschaft beibehalten wurde. Zunächst wurden Dentalinformationssysteme angeboten, 1993 kam Software für den Humanbereich hinzu. 1997 erfolgte die Umfirmierung in die Compugroup Holding AG.

2004 erfolgte in Tschechien der Einstieg mit Arztinformationssystemen bei niedergelassenen Ärzten und Zahnärzten. Alsbald erfolgte in der Tschechischen Republik, in der Slowakei und in Polen der Einstieg in den Bereich der Krankenhausinformationssysteme. Ebenso erfolgte in Frankreich, Spanien und Italien der Einstieg bei Arztinformationssystemen. In Deutschland wurde das Portfolio um mehrere Produkte ergänzt: Medizinische Archivierungslösungen, Krankenhausinformationssysteme, multimediale Kommunikationsdienste, Arzneimittelinformationssysteme, Laborinformationssysteme, ein Zuweiserportal und Verwaltungssoftware für Kostenträger. Außerdem erfolgte der Einstieg bei webbasierten Patientenakten und der Aufbau von intelligenter Assistenzsysteme für Ärzte.

Durch Zukäufe in Österreich wurde die Marktführerschaft bei Krankenhausinformationssystemen und Informationssystemen für niedergelassene Ärzte sowie für Akut-, Reha- und Sozialeinrichtungen erreicht. Der türkische Markt wurde mit dem Einstieg bei Arzt-, Krankenhaus- und Krankenkassen-Software erschlossen. Im skandinavischen Raum, Afrika und Asien wurden Kunden in den Bereichen niedergelassene Ärzte, Krankenhäuser und Labore hinzugewonnen. In den USA starteten die Aktivitäten bei Arztinformationssystemen und webbasierten Patientenakten; in den Niederlanden erfolgte der Markteintritt bei Arzt- und Apothekeninformationssystemen.

Um Pläne für eine Internationalisierung realisieren zu können, entschloss sich der Eigentümer im Jahr 1997 zu Namensänderung von Compudent AG in CompuGroup AG, der um die Jahrtausendwende realisiert wurde. 2010 wurde die CompuGroup Holding in CompuGroup Medical umbenannt und mit in der Zwischenzeit entstandenen Tochterunternehmen unter dieser Dachmarke vereint. Im Jahr 2016 erfolgte der Übergang von einer Aktiengesellschaft nach deutschem Recht zu einer Societas Europaea nach europäischem Recht. 2017 hatte das Unternehmen rund 4.600 Mitarbeiter an Standorten in 19 Ländern: Belgien, Dänemark, Deutschland, Frankreich, Italien, Malaysia, Niederlande, Norwegen, Österreich, Polen, Rumänien, Schweden, Schweiz, Slowakei, Spanien, Südafrika, Tschechien, Türkei und USA. Es zählt zu den führenden internationalen Anbietern von Software für das Gesundheitswesen.

Im Februar 2020 hat die CompuGroup Medical bekannt gegeben, dass ein Kaufvertrag für einen Teil des IT-Healthcare-Portfolios des Gesundheitssoftwareunternehmens Cerner in Deutschland und Spanien abgeschlossen wurde. Die Hauptprodukte des erworbenen Portfolios sind medico und Soarian Integrated Care, führende Krankenhausinformationssysteme in Deutschland, Selene, ein führende Krankenhausinformationssystem in Spanien, sowie Soarian Health Archive, eine Archivlösung für Einrichtungen im Gesundheitswesen.

Zum 31. Dezember 2020 legte Gründer und CEO Frank Gotthardt sein Amt nieder und übernahm den Vorsitz des Verwaltungsrats. Zum 1. Juni 2021 erwarb CGM die Firma Visus Health IT GmbH, einen Hersteller von PACS und Healthcare Content Management Systemen, vollständig. Am 1. Juli 2022 wurde CFO Michael Rauch zum Sprecher der geschäftsführenden Direktoren ernannt, am 17. Mai 2023 zum Chief Executive Officer (CEO).

In Deutschland ist CGM seit Jahren mit verschiedenen Praxisverwaltungssystemen (PVS) Marktführer im ambulanten Bereich.

Standorte
Es gibt Standorte in 19 Ländern, dazu gehören Belgien, Dänemark, Deutschland, Frankreich, Italien, Niederlande, Norwegen, Österreich, Polen, Rumänien, Schweden, Schweiz, Slowakei, Spanien, Südafrika, Tschechien, Türkei und USA. Stammsitz und Zentrale ist Koblenz. Hier ist auch ein Großteil der zentralen Softwareentwicklung beheimatet.

Öffentliche Wahrnehmung
Das Unternehmen engagiert sich mit fünf weiteren Akteuren des Gesundheitswesens in einem vom Ministerium für Arbeit, Gesundheit und Soziales des Landes Nordrhein-Westfalen geförderten Projekt (dem Arzneimittelkonto NRW) zur Optimierung der Arzneimitteltherapiesicherheit (AMTS). Darüber hinaus führte es mit der Software Assisted Medicine einen neuen Ansatz ein, der mit Hilfe von Informationstechnologie neues medizinisches Wissen schneller und umfassender in die tatsächliche Patientenversorgung überführen soll.
Das Unternehmen engagiert sich in der Ausbildung junger Menschen und hat in Zusammenarbeit mit der Hochschule Koblenz den Studiengang "Software Engineering im Gesundheitswesen" initiiert. Weiterhin unterstützt das Unternehmen in einer Kooperation mit der Hochschule Niederrhein den neu gegründeten dualen Studiengang.

Einzelnachweise

Markenname (Hard- und Software)
Produzierendes Unternehmen (Koblenz)
Softwarehersteller (Deutschland)
Gesundheitsunternehmen (Deutschland)
Unternehmen im SDAX
Unternehmen im TecDAX
Gegründet 1987
Medizinsoftwareunternehmen

CompuGroup Medical


التمارين الرياضية الحرة  هي أسلوب التمارين الرياضية التي يقوم بها مجموعة من اللاعبين، يصمم رقصاتهم مدرّب الرقص، وتتكون الرّقصة من عدّة حركات قصيرة يعلّمهم أيّاها معلّم الرّقص.

عادة ما يتحقق هذا عن طريق تدريس المجموعة 1-2 حركة في وقت واحد وتتكرّر هذه الحركات حتى تكون المجموعة قادرة على الانضمام إلى الرّقصة كلها معا. وتستخدم الموسيقى الهوائية خلال الرقصة.

أحياناً يلي ذلك فقرة القوة التي تستخدم تمارين وزن الجسم لتقوية العضلات وتمرين التمدّد للتهدئة وزيادة المرونة.

الحصّة عادة ما تكون من 30-60 دقيقة، ويمكن أن تشمل استخدام معدات مثل الأثقال، خطوات هوائية، أو الأوزان الصغيرة.

في التمارين الرياضية الحرّة، يصمم مدرّب الرّقصات الروتين ويكيّفه مع احتياجات ومتطلّبات الحصّة.
غالبا لا يكون هناك أي فرق بين الحركات الأساسية في التمارين الحرّة والبرامج التمهيدية.

تحسين التفكير
غالبا ما يكون الأشخاص الذين يمارسون التمارين الروتينية في الصباح أكثر فعالية في وظائفهم، بحيث تساعد في تحسين الدورة الدموية إلى الدماغ، بطريقة تسرع فيها من عملية التفكير، وتفتح العقل ليحل أكثر المشاكل صعوبة...
تمارس هذه الرّياضة لتحسين اللياقة البدنية والمرونة والقوة.

اقرأ أيضا
عتبة اللاكتات
لاكتات

مراجع

تمارين رياضية
تمرين هوائي

تمارين رياضية حرة


The 4-Skins, engleski Oi! sastav radničke klase iz londonskog East Enda. Prvu postavu činili su vokal Gary Hodges, gitarist 'Hoxton' Tom McCourt, basist Steve 'H' Hamer i bubnjar Gary Hitchcock. Okupili su se 1979. i raspali 1984. godine. U novoj postavi okupili su se 2007. i 2008. godine. Mnoge im se pjesme bave nasilnim temama. Tvrdili su da ne promiču nasilje, nego jer su se bavili stvarnošću života "inner cityja", središnjeg dijela velikih gradova. Ostale teme njihovih pjesama su policijsko uznemiravanje, politička korupcija, rat i nezaposlenost. U kasnijoj fazi djeluju kao Gary Hodges' 4-Skins.

Povijest
Članovi prve postave znali su se međusobno s nogometa ili kao pratitelji sastava kao Sham 69 i Menace. Većina izvornih članova bili su skinheadi (skinsi). Šaljiva igra riječi sa seksualnim aluzijama zbog dvosmislenosti izgovora imena "četiri skinsa" na engleskom jeziku iskorištena je za naziv sastava. Četiri skinsa se na engleskom izgovara se gotovo isto kao za "četiri skinheada" (four skins) ali i za prepucije (foreskins). Steve Pear bio je stila rockabillyja, Hoxton Tom McCourt — koji je bio suedehead — bio je jedan od glavnih sudionika mod revivala. Prije nego što su objavili svoj prvi singl One Law for Them The 4-Skins pridonijeli su pjesmama na prva tri Oi! kompilacijska albuma, uz bendove Cockney Rejects, Cock Sparrer, The Business i Angelic Upstarts.  The 4-Skins su tijekom pet godina postojanja brojne pute promijenili postavu. Jedini stalni član svake postave bio je basist i tekstopisac 'Hoxton' Tom McCourt. Među ostalim bivšim članovima je Roi Pearce, koji je također bio frontmen The Last Resort-a, i gitarist Paul Swain koji se poslije pridružio white power rock sastavu Skrewdriver.

Članovi sastava

1979. – 1980.
Hoxton Tom McCourt (gitarist)
Gary Hodges (vokal)
Steve 'H' Harmer (basist)
Gary Hitchcock (bubnjevi).

1980. – 1981.
Hoxton Tom McCourt (basist)
Gary Hodges (vokal)
Steve 'Rockabilly' Pear (gitarist)
John Jacobs (bubnjevi)

1981. – 1983.
Hoxton Tom McCourt (basist)
Tony 'Panther' Cummins (vokal)
John Jacobs (gitarist/klavijature)
Pete Abbot (bubnjevi)

1983. – 1984.
Hoxton Tom McCourt (basist)
Roi Pearce (vokal)
Paul Swain (gitarist)
Ian Bramson (bubnjevi)

2007.
Gary Hodges (vokal)
Steve 'H' Harmer (basist)
Mick Geggus (gitarist)
Andy Russell (bubnjevi)

2008.–danas
Gary Hodges (vokal)
Bakes (basist)
Big Tom (gitarist)
Sedge  (bubnjevi)

Djelomična diskografija

Albumi
The Good, The Bad & The 4-Skins (Secret Records (SEC 4), 1982.)
A Fistful Of...4-Skins (Syndicate Records (SYN 1), 1983.)
From Chaos to 1984 (Live.) (Syndicate Records (SYN LP 5), 1984.)
Live And Loud!! (The Bridgehouse Tapes) (Link Records – LINK LP 090, 1989.)
East Coast Oi! Fest 2008 (Index Records – INDEX 002, East Coast Oi! Fest Records – ECOF 002, 2008.)
The Return (Randale Records (RAN 050), 2010.)

Kompilacije
A Few 4-Skins More, Vol.1 (Link Records, 1987.)
A Few 4-Skins More, Vol.2 (Link Records, 1987.)
The Wonderful World Of The 4-Skins (1987.)
The Best Of 4-Skins (1989.)
The Best Of The 4 Skins (Harry May/Link Records, 1997.)  – ograničeno izdanje sa singlicama 7"
Clockwork Skinhead (2000.)
Singles & Rarities (Captain Oi! Records, 2000.)
The Secret Life of the 4-Skins (Captain Oi! Records, 2001.)
History Of... (dvostruki CD, Taang Records, 2003.)

Singlice i EP-ovi
One Law For Them/Brave New World (Clockwork Fun (CF 101), 1981.)
Yesterdays Heroes/Justice/Get Out Of My Life (Secret Records (SHH 125), 1981.)
Low Life/Bread Or Blood (Secret Records (SHH 141), 1982.)
Turning the Past into the Present  – The 4-Skins, "Thanks For The Memories"/Evil Conduct, "The Way We Feel" (Clockwork Firm/Randale Records (655321 CF-001/RAN 47), 2009.)

Kompilacije s drugim sastavima
"Wonderful World", "Chaos"  – Oi! The Album (EMI, 1980.)
"1984", "Sorry"  – Strength Thru Oi! (Decca Records, 1981.)
"Evil"  – Carry On Oi! (Secret Records, 1981.)
"One Law for Them", "Yesterday's Heroes"  – The Secret Life of Punks (Secret Records, 1982.)
"On The Streets"  – Son of Oi! (Syndicate, 1983.)
"Clockwork Skinhead", "Plastic Gangster", "Summer Holiday"  - Lords Of Oi!  (Dressed To Kill, 1997.)
"Glory Days", "Chaos 2007" - Kings of Street Punk (G&R London, 2007.)

Izvori

Vanjske poveznice
(eng.) The 4-Skins na Allmusicu
(eng.) Diskografija 4-Skinsa na MusicBrainzu
(eng.) Diskografija na Discogsu
(eng.) The 4-Skins  fan site with bio, lyrics and discography.
(eng.) "Oi! – The Truth" history of Oi! with information about The 4-Skins
(eng.) 4-Skins interview from Rising Free zine
(eng.) 4-Skins profile at Nostalgia Central
(eng.) G & R London website
(eng.) MySpace

Britanski punk sastavi

The 4-Skins


A Série C do Campeonato Brasileiro de Futebol de 2001 foi uma competição equivalente à terceira divisão do futebol do Brasil. Contando como a 11.ª edição da história, foi disputada por 65 times divididos em dez grupos na primeira fase, classificando as equipes gradativamente até um quadrangular final, no qual os dois mais bem colocados ganharam acesso à Série B de 2002.

A competição foi vencida pelo Etti Jundiaí, que se qualificou para disputar a Série B em 2002, juntamente com o vice-campeão Mogi Mirim. Excepcionalmente, o Guarany de Sobral, terceiro colocado, também conquistou o acesso para a Série B, cerca de seis meses após o término da Série C de 2001, como substituto do Malutrom, que desistiu de participar da edição de 2002 da segunda divisão alegando problemas financeiros.

Regulamento
A Série C do Campeonato Brasileiro de 2001 foi disputada por 65 clubes, em três fases. Na primeira fase, as equipes foram divididas em dez grupos de sete ou seis clubes, jogando entre si em turno e returno dentro de cada grupo, classificando-se os dois melhores de cada chave para a fase seguinte. Na segunda fase, os clubes foram dispostos novamente em grupos, agora de cinco participantes, que se enfrentaram em turno único dentro da chave. Dessa vez, apenas o campeão de cada grupo avança de fase.

Assim, quatro times chegaram à fase final, formando um grupo único no qual as equipes se enfrentaram outra vez em turno e returno para definir o campeão e os promovidos para a Série B: os dois mais bem colocados desta chave conquistaram o acesso. Não houve rebaixamento na Série C, uma vez que os clubes se classificam para a competição através dos campeonatos estaduais.

Primeira fase
A primeira fase foi disputada entre os dias 8 de setembro e 28 de outubro.

Grupo A

Grupo B

Grupo C

Grupo D

Grupo E

Grupo F

Grupo G

Grupo H

Grupo I

Grupo J

Segunda fase
A segunda fase foi disputada entre os dias 3 e 17 de novembro.

Grupo 1

Grupo 2

Grupo 3

Grupo 4

Fase final
O quadrangular final foi disputado entre os dias 24 de novembro e 15 de dezembro.

Premiação

Ver também
 Campeonato Brasileiro de Futebol de 2001 - Série A
 Campeonato Brasileiro de Futebol de 2001 - Série B

Campeonato Brasileiro de Futebol de 2001
2001

Campeonato Brasileiro de Futebol de 2001 - Série C


Huerteales, biljni red iz razreda Magnoliopsida, koji je dobio ime po rodu Huertea iz Južne Amerike i Kariba. Opisao ga je A. B. Doweld 2001. godine, a pripada mu četiri porodica s devedesetak vrsta.

U redu Huerteales postoji 10 ugroženih vrsta, među kojima 6 od 9 vrsta iz roda Leptolaena i četiri od osam vrsta iz roda Sarcolaena.

Porodice
 Dipentodontaceae Merr.
 Gerrardinaceae M.H. Alford
 Petenaeaceae Christenh., M.F. Fay & M.W. Chase
 Tapisciaceae Takht.

Izvori

Rosanae
Biljni redovi

Huerteales


VII. Haakon (d. Danimarka Prensi Carl; 3 Ağustos 187221 Eylül 1957) 1905'ten 1957'deki ölümüne kadar Norveç kralı.

Aslen bir Danimarka prensi olan Haakon, gelecekteki Danimarka kralı VIII. Frederick ve İsveç Prensesi Louise'nin oğlu olarak Kopenhag'da doğdu. Prens Carl, Danimarka Kraliyet Deniz Akademisi'nde eğitim gördü ve Danimarka Kraliyet Donanması'nda görev yaptı. 1905'te İsveç ve Norveç arasındaki birliğin dağılmasından sonra, Prens Carl'a Norveç tacı teklif edildi. Kasım ayında yapılan bir plebisitin ardından teklifi kabul etti ve Storting tarafından resmen Norveç Kralı seçildi. Eski Norsça bir ad olan Haakon'u aldı ve tahta VII. Haakon olarak çıktı ve 1387'den beri ilk bağımsız Norveç hükümdarı oldu.

Norveç, Nisan 1940'ta Nazi Almanyası tarafından işgal edildi. Haakon, Almanların Quisling rejiminin kukla hükûmetini meşrulaştırma taleplerini ve Büyük Britanya'ya sürgüne gittikten sonra feragat etmeyi reddetti. Bu nedenle Norveç ulusunu II. Dünya Savaşı sırasındaki işgal ve sonraki beş yıllık işgale karşı direnişinde birleştirmede çok önemli bir rol oynadı. Almanya'nın yenilgisinden sonra Haziran 1945'te Norveç'e döndü.

Haakon, yaklaşık 52 yıl hüküm sürdükten sonra Eylül 1957'de 85 yaşında öldü. Tahta V. Olav olarak çıkan tek oğlu, Haakon'un yerine geçti.

Kaynakça

1872 doğumlular
1957 yılında ölenler
Norveç kralları
Sürgündeki hükûmetler
İspanya Altın Post Nişanı şövalyeleri

VII. Haakon


Victor Gonzalez es un director de televisión estadounidense.

Comenzó su carrera como operador de cámara en la serie de ALF. Él continuó como operador de cámara durante muchos años en comedias como Roseanne, Married with Children, Home Improvement, That's So Raven y Reba.

Su debut como director en la cadena Telemundo con la comedia Los Beltrán en el año 2000. Después, pasó a episodios directos de Half & Half, George López, Los Hechiceros de Waverly Place, Par de Reyes, Estoy en la banda, A.N.T. Farm y Rules of Engagement.

Referencias

Enlaces externos

Guionistas de Estados Unidos

Victor Gonzalez (director)


Ferdinand de Rothschild, punim imenom Ferdinand Jakob Anselm von Rothschild (Pariz, Francuska, 17. prosinca 1839. – Waddesdon Manor, Ujedinjeno Kraljevstvo, 17. prosinca 1898.), austrijski barun, britanski bankar, političar i sakupljač umjetnina, židovskog porijekla, rođen u Francuskoj u austrijskoj lozi bogate bankarske obitelji Rothschildi.

Rodio se kao šesto od ukupno osmero djece te kao drugorođeni preživjeli sin u obitelji baruna Anselma Salomona von Rothschilda (1803. – 1874.) i Charlotte Rothschild (1807. – 1859.), iz britanske loze Rothschildovih. Djed mu je bio barun Salomon Mayer von Rothschild (1774. – 1855.), sin Mayera Amschela Rothschilda (1744. – 1812.), osnivača dinastije Rothschild.

Brigu o obiteljskom bankarskom poslu prepustio je većinom najmlađem bratu Albertu Salomonu von Rothschildu (1844. – 1911.), kojem je u poslu donekle pomagao najstariji brat Nathaniel Mayer von Rothschild (1836. – 1905.).

Dana 7. srpnja 1865. godine vjenčao se s Evelinom de Rothschild (1839. – 1866.), kćerkom Lionela de Rothschilda (1808. – 1879.), koja je umrla na porodu, zajedno sa sinom. Unatoč tragičnoj supruginoj sudbini, Ferdinand je ostao živjeti u zemlji svoje supruge i svoje majke Charlotte te je 1874. godine kupio zemljište u Aylesbury Vale, gdje je 1883. godine podignuo ljetnikovac Waddesdon Manor, u kojem je sakupio impresivnu kolekciju umjetnina. Dosta vremena je provodio sa sestrom Alicom Charlottom (1847. – 1922.), kojoj je ostavio imanje u nasljedstvo.

Bio je zastupnik Donjeg doma Britanskog parlamenta od 1885. do svoje smrti, 1898. godine, kao predstavnik Liberalne stranke. Bio je blagajnik Židovskog vijeća od 1868. do 1875. godine, a 1892. godine bio je osnivač i meštar masonske lože Ferdinanda de Rothschilda.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Ferdinand James Anselm de Rothschild (1839-1898) - family.rothschildarchive.org

Bankari iz obitelji Rothschild (Ujedinjeno Kraljevstvo)
Bankari iz obitelji Rothschild (Austrija)
Austrijski masoni
Britanski masoni

Ferdinand de Rothschild


The KillerHertz er et dansk rockband, som blev stiftet i starten 2011 i Kastrup på Amager af barndomsvennerne Thomas Trold (vokal/guitar) og Kent KillerHertz (trommer).

Karriere
Bandet blev stiftet i Kastrup i foråret 2011.

I 2014 udgav bandet deres første studiealbum kaldet  A killer anthem, som blev optaget i Earplug Studio og senere mixet og masteret af producer Flemming Rasmussen, som er kendt for sit arbejde med blandt andet Metallica. Albummet blev tildelt tre stjerner af GAFFAs anmelder og mente, at bandet "spiller godt sammen, skriver nogle solide riff og har god forståelse for den helt basale kunst at skrive sange", samtidig med at guitararbejdet blev fremhævet. Til gengæld blev det påpeget, at albummet minder uforholdsmæssigt meget om Megadeth, men at de "[...] dog ikke [kan, red.] matche forbilledernes klasse".

I 2017 udgav The KillerHertz deres andet album A mirror's portrait, igen optaget i Earplug Studio og igen mixet og masteret af Flemming Rasmussen.

I slutningen af maj 2020 udgav bandet albummet Innocent Sinners på NoizGate Records.

Medlemmer
 Thomas Trold - Forsanger, rytmeguitar ( 2011–nu )
 Kent KillerHertz - Trommer, percussion ( 2011–nu )
 Jonas Roxx - Lead guitar ( 2019–nu )
 Jakob Nielsen - bas (2020-nu)

Tidligere medlemmer
 Tais Pedersen - Lead guitars (2011-14)
 Stefan "Staff" Sørensen - Bas (2012-2014)(2018-2020)
 Rune Gregersen - Bas (2014-2015)
 Phong Le Duc - Lead guitar (2014-2019)

Diskografi
 A killer anthem (2014)
 A mirror's portrait (2017)
 Innocent Sinners (2020)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Facebook

Rockgrupper fra Danmark
Musikgrupper fra 2011

The KillerHertz


Dysphanieae, tribus štirovki, dio potporodice Chenopodioideae.

Postoje 4 roda od kojih su 3 monotipična.,

Rodovi
 Teloxys Moq. (1 sp.)
 Neomonolepis Sukhor. (1 sp.)
 Suckleya Gray (1 sp.)
 Dysphania R. Br. (53 spp.)

Izvori

Lobodovke

Dysphanieae


Die Flagg Township ist eine von 24 Townships im Ogle County im Norden des US-amerikanischen Bundesstaates Illinois.

Geografie
Die Flagg Township liegt im Norden von Illinois rund 130 km westlich von Chicago. Die Grenze zu Wisconsin liegt rund 70 km nördlich; der Mississippi, der die Grenze zu Iowa bildet, befindet sich rund 95 km westlich.

Die Flagg Township liegt auf  und erstreckt sich über 92,5 km².

Die Flagg Township liegt im Südosten des Ogle County und grenzt im Süden an das Lee County. Innerhalb des Ogle County grenzt die Flagg Township im Südwesten an die LaFayette Township, im Nordwesten an die Pine Rock Township, im Norden an die White Rock Township, im Nordwesten an die Lynnville Township und im Osten an die Dement Township.

Verkehr
Durch den Südosten der Township führt die 88. Daneben treffen die Illinois State Routes 38 und 251 in Rochelle, dem Zentrum der Township, zusammen. Alle weiteren Straßen sind County Highways sowie weiter untergeordnete und zum Teil unbefestigte Fahrwege.

Rochelle ist ein wichtiger Eisenbahnknotenpunkt, weswegen in der Flagg Township mehrere Eisenbahnlinien der Union Pacific Railroad und der BNSF Railway zusammenlaufen.

Der nächstgelegene Flugplatz ist der in der Township gelegene Rochelle Municipal Airport; der nächstgelegene größere Flughafen ist der rund 35 km nördlich gelegene Chicago Rockford International Airport am südlichen Stadtrand von Rockford.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung im Jahr 2010 hatte die Township 13.562 Einwohner. Neben Streubesiedlung lebt die Bevölkerung in folgenden Siedlungen:

City
 Rochelle1

Village
 Hillcrest

Unincorporated Communities
 Flagg
 Flag Center

1 – teilweise in der Dement Township

Einzelnachweise

Weblinks
 Offizielle Website
 www.city-data.com - Flagg Township
 Histopolis - Flagg Township

Flagg Township


Als Kinderkombination wird eine standardisierte Bauform für Kindereinrichtungen in der DDR bezeichnet, in der Kinderkrippe und Kindergarten organisatorisch getrennt in einem Gebäude untergebracht sind. Die am weitesten verbreiteten Serienbauten waren die Typenserie 66 beziehungsweise der Typ WBS 70.

Geschichte
1955 fiel auf der ersten Baukonferenz der DDR der Beschluss zur Hinwendung zur industriellen Bauweise. Eine zentrale Stellung bei der Anwendung dieser Bauweise auf Kindergärten und Krippen nahm Helmut Trauzettel ein, der 1955 an der TU Dresden zur "Entwicklung zweckmässiger Typenentwürfe für Kindergärten" promoviert wurde. In seiner Habilitationsschrift schlug Trauzettel dann die Kinderkombination (Krippe und Kindergarten) vor. Ab 1960 wurde in der DDR die ganztägige Kinderbetreuung ausgebaut, so dass der Bedarf anstieg.

Die Gebäude besaßen getrennte Eingänge für Kindergarten und Krippe, die auch organisatorisch und personell voneinander getrennt waren. Die Kinderkrippen unterstanden dem Ministerium für Gesundheitswesen, während die Kindergärten zum Bereich des Ministeriums für Volksbildung gehörten.

Einzelnachweise

Bautyp (DDR)
Kindertagesstätte

Kinderkombination


Austrocheirus ist eine Gattung theropoder Dinosaurier aus der Gruppe der Abelisauroidea. Bislang ist lediglich ein sehr fragmentarisch überliefertes Exemplar bekannt, das aus der späten Oberkreide (Unteres Maastrichtium) von Argentinien stammt. Diese Gattung wurde 2010 von Ezcurra und Kollegen mit der einzigen Art Austrocheirus isasii wissenschaftlich erstbeschrieben.

Der Name Austrocheirus (von griechisch austros, "südlich", und von griechisch-lateinisch cheirus "Hand") bedeutet so viel wie "südliche Hand" und soll auf die Hand als herausstechendes Merkmal dieser Gattung hinweisen. Das Artepitheton, isasii, ehrt Marcelo Isasi für seine langjährige Arbeit als Präparator paläontologischer Funde sowie für die Entdeckung des Austrocheirus-Fossils.

Merkmale
Austrocheirus war ein mittelgroßer Theropode mit einer geschätzten Körperlänge von 7 bis 8 m. Während abgeleitete Vertreter der Abelisauridae, wie Majungasaurus, Aucasaurus und Carnotaurus, proportional sehr kurze, reduzierte Arme aufwiesen, waren die Arme von Austrocheirus nicht zurückgebildet. Damit handelt es sich bei Austrocheirus um den bisher einzigen bekannten mittelgroßen, spätkreidezeitlichen Abelisauroidea mit nicht verkürzten Armen. Die Forscher schließen daraus, dass die Reduktion der Arme bei abgeleiteten Abelisauriden nicht direkt mit ihrer größeren Körpergröße zusammenhängt, sondern dass es sich um eine Apomorphie dieser Gruppe handelt.

Anhand der Knochenstruktur des dritten Mittelhandknochens lässt sich das ungefähre Alter des Individuums abschätzen. So zeigt die äußerste Kortikalis einige sehr eng beieinanderliegende Linien verminderten Wachstums – dieses als External Fundamental System bekannte Merkmal zeigt an, dass es sich um ein ausgewachsenes Individuum handelte. Da die Kortikalis jedoch noch nicht vollständig durch sekundäre Osteonen umgebildet ist, handelte es sich wahrscheinlich nicht um ein sehr altes Individuum.

Diese Gattung lässt sich anhand einer Reihe einzigartiger anatomischer Merkmale von anderen Gattungen abgrenzen: Beispielsweise zeigt der dritte Mittelhandknochen (Metacarpale III) einen dorsoventral verschmälerten Schaft, während die Zehenknochen (Phalangen) einen longitudinalen Kamm aufweisen.

Systematik
Austrocheirus ist ein basaler (ursprünglicher) Vertreter der Abelisauroidea, einer Gruppe innerhalb der Ceratosauria. Eine von Ezcurra und Kollegen (2010) durchgeführte phylogenetische Analyse kann die genauen Verwandtschaftsbeziehungen zu anderen basalen Abelisauroidea jedoch nicht auflösen; in dieser Analyse bildet Austrocheirus eine Polytomie mit den Gattungen Noasaurus, Ligabueino, Masiakasaurus, Elaphrosaurus und der Gruppe Abelisauridae.

Fund
Der bisher einzige Fund wurde im März 2002 in der Fundstelle Hoyada Arroyo Seco entdeckt, nahe dem Westufer des Río La Leona im südwestlichen Santa Cruz. Der Fund stammt aus der Pari-Aike-Formation (Unteres Maastrichtium). Andere Dinosaurierfunde dieser Formation schließen den basalen Ornithopoden Talenkauen, den Titanosaurier Puertasaurus, sowie den basalen Tetanurae Orkoraptor mit ein.

Der Fund (Holotyp, Exemplarnummer MPM-PV 10003) besteht aus unvollständigen Schwanzwirbeln, einem linken dritten Mittelhandknochen, einem linken Fingerknochen des dritten Fingers, dem Unterende eines Schienbeins (Tibia) sowie dem fragmentarischen linken dritten Mittelfußknochen. Die Knochen wurden auf einer Fläche von 2 m² gefunden. Da sich die Knochen in ihrer Größe entsprechen und keine weiteren Überreste von Landwirbeltieren gefunden wurden, können alle Knochen einem einzigen Individuum zugeschrieben werden.

Literatur
  Martín D. Ezcurra, Federico L. Agnolin, Fernando E. Novas: An abelisauroid dinosaur with a non-atrophied manus from the Late Cretaceous Pari Aike Formation of southern Patagonia. In: Zootaxa. Nr. 2450, 2010, S. 1–25.

Einzelnachweise

Ceratosauria
Ceratosaurier

Austrocheirus


دانيال ستيل   (14 أغسطس 1947 -) كاتبة وروائية أمريكية الجنسية اشتهرت بكتابتها للروايات الرومانسية وأغلب رواياتها تتصدر قائمة الكتب الأكثر مبيعا حسب جريدة النيويورك تايمز وقد بيع إلى الآن 500 مليون نسخة من رواياتها وترجمت إلى أكثر من 28 لغة والسر في انتشار دانيال ستيل ورواياتها ووصولها ال العالمية هو البساطة في التعبير وسرد الأحداث دون تكلف وقد تحولت أكثر من 28 رواية من رواياتها إلى أعمال تلفزيونية.
تقيم الآن دانيال ستيل ما بين سان فرانسيسكو وباريس.

رواياتها
لها أكثر من80 رواية يذكر منها:
 خمسة أيام في باريس
 الوعد
 العودة إلى البيت
 الآن وإلى الأبد
 نهاية صيف
 موسم الهوى
 لحظات ذهبية
 أن نحب ثانية
 المعجزة
 منزل في شارع الأمل
 القبلة
 غرايس المدهشة
 الأخوات
 الخروج
 عزاب سامـين
 البيت
 المستحيل
 الأصداء
 أبي
 امرأة طيبة (2008)
 مرفأ الأمان
 التغيير
 هموم القلب
 روابط عائلية
 الابن الضال
 لعب السلطة

روابط خارجية

المصادر

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سان فرانسيسكو (كاليفورنيا)
أمريكيون من أصل برتغالي
أمريكيون من أصل يهودي ألماني
خريجو كلية بارسونز ذا نيو سكول للتصميم
خريجو ليسيه فرانسيه بنيويورك
خريجو مدرسة تيش العليا للفنون
روائيات أمريكيات
روائيون أمريكيون في القرن 20
روائيون أمريكيون في القرن 21
روائيون من ولاية نيويورك
كاتبات أمريكيات في القرن 20
كاتبات أمريكيات في القرن 21
كتاب أدب أطفال أمريكيون
كتاب أمريكيون يهود
كتاب من سان فرانسيسكو
كتاب من مانهاتن
كتاب من مدينة نيويورك
مواليد 1947
مواليد في نيويورك

دانيال ستيل


Bulgariens kvindefodboldlandshold er det nationale fodboldhold for kvinder i Bulgarien. Det administreres af Bulgariens fodboldforbund.

Resultater

VM i fodbold for kvinder

EM i fodbold for kvinder

Referencer

Kvindefodboldlandshold
Kvindefodboldlandshold

Bulgariens kvindefodboldlandshold


Gelir dağılımı, bir ekonomide ortaya çıkan gelirin, oyunculara nasıl paylaştırıldığını gösteren ekonomik göstergedir. Ülkeler düzeyinde, gelirin sosyal sınıflar arasındaki dağılımıdır.

Bir ekonomideki bütün kişiler yaşamları boyunca üretim sürecine emek, sermaye veya servetleriyle katılarak yaşamlarını sürdürmek için yeterli bir gelir sağlamak durumunda olmayabilirler. Hastalık, sakatlık, yaşlılık, işsizlik gibi nedenlerle yeterli bir gelir elde edilemeyebilir ve yeterli servet stoklarına sahip olunamayabilir. Bu nedenle devlet, kendi kusurları olmaksızın geçimlerini tamamen ya da kısmen sağlayamayanların yeterli bir gelire kavuşmalarını mümkün kılan yeniden dağılım tedbirlerini almak zorundadır.

Ekonomik süreç içerisinde fonksiyonel gelir dağılımı ile ilk olarak ortaya çıkan gelir brüt gelirdir. Ekonomi teorisi brüt gelirle ilgilenir, buna faktör gelirlerinin dağılımı, birincil dağılım adı da verilmektedir. İkincil dağıtım ise, gelirin doğuşu ile kullanışı arasında geçen yeniden dağılımı ile ilgili konuları kapsamaktadır. Bu nedenle ikincil dağıtım devletin araya girerek sosyal ve etik nedenlerle birincil dağılımı düzenlemesi anlamına gelir. Böylece devletin müdahalesi sonucu ortaya çıkan gelir dağılımı ikincil gelir dağılımı olarak adlandırılır ve birincil dağılıma göre daha eşitçi olduğu kabul edilir.

Devletin gelirleri daha eşitlikçi bir düzeye sokma çabaları, gelirin yeniden dağılımı olarak adlandırılabilir. Bu amacı gerçekleştirmek için devletin elinde gelir dağılımının fonksiyonunu ve büyüklüğünü etkileyebilecek çok sayıda araç bulunmaktadır. Mali olmayan politika araçlarının başlıcaları: istihdam, ücret ve fiyat kontrolleridir. Temel maliye politikası araçları ise; vergi ve kamu harcamalarıdır

Ayrıca bakınız
 Lorenz Eğrisi

Makroekonomi

Gelir dağılımı


was a town located in Yama District, Fukushima Prefecture, Japan. The town was established as a village in 1875, and promoted to a town in 1954.

As of 2003, the town had an estimated population of 4,092 and a density of 26.20 persons per square kilometer. The total area was 156.21 km2.

On January 4, 2006, Yamato, along with the town of Shiokawa, and the villages of Atsushiokanō and Takasato (all from Yama District), was merged into the expanded city of Kitakata.

External links
Yamato official website in Japanese

Dissolved municipalities of Fukushima Prefecture
Kitakata, Fukushima

Yamato, Fukushima


මානව විද්‍යාව මානව වර්ගයා පිළිබඳ ශාස්ත්‍රීය අධ්‍යයනය වෙයි.

විෂය ක්ෂේත්‍රයක් ලෙසින් මානව විද්‍යාව මුලින්ම අර්ථදැක්වුනු එක්සත් ජනපදයෙහි, ක්ෂේත්‍රය සාම්ප්‍රදායික ලෙසින් උප-ක්ෂේත්‍ර සතරකට බෙදෙයි: සංස්කෘතික මානව විද්‍යාව, පුරා විද්‍යාව, වාග්විද්‍යාත්මක මානව විද්‍යාව, සහ ජීවවිද්‍යාත්මක මානව විද්‍යාව.

උපක්ෂේත්‍රයන්
එක්සත් ජනපදයෙහිදී, සාම්ප්‍රදායික ලෙසින්, මානව විද්‍යාව උපක්ෂේත්‍රයන් සතරකට බෙදෙන අතර ඒ එක එකක් අමතර ශාඛා සහිත වෙයි: ජීවවිද්‍යාත්මක හෝ භෞතික මානව විද්‍යාව, සාමාජීය මානව විද්‍යාව හෝ සංස්කෘතික මානව විද්‍යාව, පුරා විද්‍යාව සහ මානව විද්‍යාත්මක වාග්විද්‍යාව. මෙම ක්ෂේත්‍රයන් නිරොතුරුවම උපරිපතනය වන මුත් විවිධ ක්‍රමවේදයන් හා ශිල්ප ක්‍රම භාවිතා කිරීමට ප්‍රවණතාවයක් දක්වති.

සංස්කෘතික මානව විද්‍යාව
සංස්කෘතික මානව විද්‍යාව යන්න සමාජ-සංස්කෘතික  මානව විද්‍යාව හෝ සමාජ මානව විද්‍යාව (විශේෂයෙන්ම එක්සත් රාජධානියෙහිදී) හෝ ලෙසින්ද හැඳින්වෙයි. එය වනාහී සංසකෘතිය පිළිබඳ අධ්‍යයනය වන අතර, ප්‍රධාන වශයෙන්  මානව වංශ ශාස්ත්‍රය මත පදනම් වෙයි. මානව වංශ ශාස්ත්‍රය යන්න ක්‍රමවේදයක් ලෙසින් හා  පර්යේෂණයක, එනම් ඒක විෂය කෘතියක හෝ ග්‍රන්ථයක, ප්‍රතිඵලයක් ලෙසින් යන දෙක ලෙසින්ම සැලකිය හැකිය. සමාජ සංස්කෘතික මානව විද්‍යාව යනු කිසියම් ජන කොට්ඨාශයක සංස්කෘතිය හා සමාජ සංවිධානය, එනම් භාෂාව, ආර්ථික හා දේශපාලන සංවිධාන, නීතිය හා ගැටුම් නිරාකරණය, පරිභෝජන හා හුවමාරු රටාවන්, ඥාතීත්වය සහ පවුල් ව්‍යුහය, ස්ත්‍රී  පුරුෂ සම්බන්ධතාවය, දරුවන් ඇති දැඩි කිරිම සහ සමාජය, ආගම, මිථ්‍යා කථා සංකේත වාදය ආදිය දීර්ඝ කාලීන සුක්ෂම ක්ෂේත්‍ර අධ්‍යයනයක් මගින් විමර්ශනයට ලක් කිරිමයි. (ඇමෙරිකානු විශ්ව විද්‍යාල බොහෝවිට සංස්කෘතික මානව විද්‍යාව යන පදය යොදයි. බ්‍රිතන්‍ය  විශ්ව විද්‍යාල එම ක්ෂේත්‍රය සමාජ  මානව විද්‍යාව යනුවෙන් හැදින්විමට පුරුදුව සිටි අතර 20 වැනි සියවසේ වැඩි කාලයක් තුළදී සංස්කෘතික සංකේතවාදයට වඩා සමාජ සංවිධානය විග්‍රහ කිරිම පිළිබදව අවධාරණය කළහ) සමහර යුරෝපීය රටවල සමාජ සංස්කෘතික මානව විද්‍යාව, 'මානව වංශ විද්‍යාව' ලෙස හැදින්වේ. (එම පද වර්ෂ 1783 දී 'ඇඩම් එෆ් කොලාර්' විසින් ප්‍රබන්ධ කොට නිර්වචනය කළ අතර එය ඉංග්‍රීසි භාෂාව කථා කරන රටවල්වල සමාජ සංස්කෘතික මානව විද්‍යාවේ  සංසන්දනාත්මක පැතිකඩ ඇඟවීමට ද යොදා ගැනේ) එහි උප ක්ෂේත්‍රයන් හා සම්බන්ධිත ක්ෂේත්‍රයන් අතර මානසික විද්‍යාත්මක මානව විද්‍යාව, ජන කථා, ආගමෙහි මානව විද්‍යාව, මානව වංශ පිළිබඳව  අධ්‍යයනයන්, සංස්කෘතික අධ්‍යනයන්, මධ්‍යයේ සහ සයිබර් අවකාශයේ මානව විද්‍යාව සහ සමාජ පුරුදු සහ සංස්කෘතික හැඩතල පැතිරියාම පිළිබද අධ්‍යයනය ද වේ.

වාග් විද්‍යාත්මක මානව විද්‍යාව වාචික සහ වාචික නොවන මානව සංවේදනය, කාලය හා අවකාශය හරහා භාෂාවේ විචල්‍යතාව, භාෂාවේ සමාජ භාවිතයන් සහ භාෂාව හා සංස්කෘතිය අතර ඇති සම්බන්ධතාව පිළිබද ක්‍රියාවලීන් තේරුම් ගැනීමටත් උත්සාහ කරයි. එය භාෂාමය ආකෘතින් හා ක්‍රියාවලීන්, සමාජ සංස්කෘතික ක්‍රියාවලීන් හා සම්බන්ධ කරමින් වාග් විද්‍යාත්මක ක්‍රම මානව විද්‍යාත්මක ගැටළලු කෙරෙහි බලපාන අන්දම විග්‍රහ කරනු ලබන මානව විද්‍යාවේ ශාඛාවයි. වාග් විද්‍යාත්මක මානව විද්‍යාඥයින් බොහෝවිට මානව විද්‍යාත්මක වාග් විද්‍යාව, සමාජ වාග් විද්‍යාව, ප්‍රායෝගිකතාවය, ඥානාත්මක වාග් විද්‍යාව, ලක්ෂණ විමංසාව , අනුශාසනා විශ්ලේෂණය සහ ආඛ්‍යාත විශ්ලේෂණය වැනි ඊට සම්බාධිත ක්ෂේත්‍රයන්ගෙන් කරුණු උකහා ගනී.

ආශ්‍රීත

මානව විද්‍යාව

මානව විද්‍යාව


Adrian Voinea (n. 6 august 1974, Focșani) este un fost jucător de tenis român.

Carieră
Voinea a început cariera profesională în 1993. În anul 1999 are cel mai mare succes în cariera sa la turneul ATP de la Brighton, unde câștigă în fața austriacului Stefan Koubek. În 1996, în finala de la ATP de la Palermo, cu Karim Alami a trebuit să se retragă.
Cel mai bun rezultat la un turneu de Grand Slam l-a realizat în 1995 la French Open, unde a ajuns până în sferturile de finală. Cel mai bun loc l-a avut pe 15 aprilie 1996, unde a ajuns pe locul 36 în lume.

Între 1995 și 2003 a jucat în total la 12 competiții în Cupa Davis pentru România, înregistrând zece victorii din 18 partide.

Realizări

Simplu

Victorii

Finală

Legături externe

Jucători de tenis români
Focșăneni
Nașteri în 1974

Adrian Voinea