Die Central Hockey League (CHL) war eine nordamerikanische Eishockey Minor League, welche 1931 gegründet und 1935 aufgelöst wurde.

Geschichte
Die Central Hockey League wurde 1931 gegründet und stand von Anfang an in Konkurrenz zur bereits fünf Jahre vorher gestarteten American Hockey Association, aus der sie die Minneapolis Millers und St. Paul Saints abwerben konnten. In der Saison 1934/35 folgte jedoch eine Annäherung beider Ligen, die einen gemeinsamen Spielplan entwickelten und Spiele zwischen den Mannschaften beider Wettbewerbe durchführten. Grund hierfür war, dass nur noch drei Mannschaften in der Central Hockey League übrig blieben. Zur Saison 1935/36 fusionierten schließlich die CHL und die AHA, wobei der Spielbetrieb unter dem Banner der American Hockey Association fortgesetzt wurde und auch die Mannschaften aus Minneapolis und St. Paul kehrten in die AHA zurück.

Teams
 Duluth Hornets (1933–1934)
 Duluth Natives (1932–1933)
 Eveleth Rangers (1931–1935)
 Hibbing Maroons (1931–1933; wurden Hibbing Miners)
 Hibbing Miners (1933–1934)
 Minneapolis Millers (1931–1935)
 St. Paul Saints (1931–1935)
 Virginia Rockets (1931–1932)

Meister
 1931/32: Minneapolis Millers
 1932/33: Eveleth Rangers
 1933/34: Minneapolis Millers
 1934/35: St. Paul Saints

Literatur

Weblinks
 Informationen zu den einzelnen Spielzeiten in der Hockey Database (englisch)

Eishockeyliga in Nordamerika

Central Hockey League (1931–1935)


Bendy Gunnar Pedersen (født 17. januar 1933 i Kerteminde, død 1. februar 2017 smst.) var en dansk cykelrytter, og senere mangeårig restauratør. Han var professionel rytter fra 1958 til 1961.

Pedersen har vundet landevejsløbet Fyen Rundt i 1956 og 1957. Efter landevejssæsonen i 1958 blev han professionel vinterbanerytter.

Bedste resultat ved et seksdagesløb kom i 1960, da han ved seksdagesløbet i Aarhus endte på tredjepladsen sammen med makker Hans Edmund Andresen, én omgang efter det belgiske vinderpar Rik Van Steenbergen og Emile Severeyns, og på omgangshøjde med Kay Werner og Palle Lykke som par nummer syv på andenpladsen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Restauratører fra Danmark
Mandlige cykelryttere fra Danmark
Personer fra Kerteminde

Bendy Pedersen


An Haworthia salina in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Karl von Poellnitz, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni M. Hayashi. An Haworthia salina in nahilalakip ha genus nga Haworthia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Haworthia

Haworthia salina


Mesehti era nomarca y sumo sacerdote en Asiut durante la dinastía XI, a comienzos del Imperio Medio del Antiguo Egipto (circa 2000 a. C.).

Es conocido por el ajuar de su tumba, que fue encontrado en 1894, durante unas excavaciones ilegales en la necrópolis de Asiut. La tumba fue desvalijada y parte de su contenido fue vendido al Museo Egipcio de El Cairo.

La tumba contenía dos ataúdes de madera. Decorados en su interior con textos religiosos, son una de las principales fuentes para este tipo de escritos. En la primera página muestra una lista de Décadas.

La tumba albergaba una serie de figuras de madera en dos grupos de cuarenta soldados pertenecientes a dos cuerpos de élite utilizados en el ejército y en la guardia fronteriza:
arqueros nubios, tropas usadas en la guardia fronteriza. Tienen la piel negra y visten shenti (faldellín) de colores sujeto a la cintura con una faja, diadema y tobilleras, y llevan un arco curvo en la mano derecha y tres flechas en la izquierda.
lanceros egipcios, de color marrón y vestidos con shenti blanco y un casco pequeño. Llevan una lanza en la mano derecha con punta de cobre y en el brazo izquierdo un escudo de madera forrado con piel de vaca de forma apuntada.
Las figuras son de diferentes alturas (5'5 - 6 cm), lo que añade realismo al conjunto, y todos marcan el paso, con la pierna izquierda adelantada.
 Nota

También se encontró la base de una estatua con el nombre y el cargo de Mesehti, herramientas, armas, joyas y un cetro sejem.

Referencias

 Fotos de los arqueros nubios.

Nomarcas del Antiguo Egipto

Mesehti


Fredegardus Jacobus Josephus (Jef) van de Wiele (Amberes, Bélgica; 20 de julio de 1903-Brujas, 4 de septiembre de 1979) fue un político nazi flamenco belga.

Nazismo
Van de Wiele fue un gran admirador de Adolf Hitler y, en 1935, fundó la Duitschen-Vlaamsche Arbeidsgemeenschap (Comunidad Laboral Germano-Flamenca, conocida popularmente como DeVlag) para hacer campaña a favor de la incorporación de Flandes en el Tercer Reich. Este grupo usaba el águila nazi y la esvástica combinadas con el león negro de Flandes como símbolo. Van de Wiele hizo contacto con los nazis antes de la invasión de Bélgica e incluso sostuvo que Hitler le había prometido que Flandes sería incorporada de acuerdo a sus deseos y que él tendría el cargo de Gauleiter.

Influencia durante la ocupación
Durante la ocupación nazi, disfrutó de alguna influencia, aunque la naturaleza complicada de la política belga significó que no ganó toda la influencia que buscó. Tuvo una buena amistad con el líder valón Léon Degrelle y lo acompañó a varios eventos públicos. En Bélgica debió luchar por ganar influencia en la fascista (aunque pro-independentista) Unión Nacional Flamenca y se enfrentó repetidamente con sus líderes Staf De Clercq y Hendrik Elias, quienes mantenía actitudes ambiguas hacia los nazis. No obstante, Van de Wiele trabajó de forma entusiasta con los nazis y abogo por la total movilización de la región. Incluso en 1943, confió la totalidad de su movimiento juvenil a las Juventudes Hitlerianas. Tras la liberación de Bélgica por las fuerzas aliadas, Van de Wiele huyó a Alemania y fue designado jefe de la teórica "Reichsgau Flandern" en diciembre de 1944.

Posguerra
Cuando terminó la Segunda Guerra Mundial, van de Wiele fue acusado de traidor por su entusiasta colaboración con los nazis y fue sentenciado a muerte en noviembre de 1946; sin embargo, la sentencia fue conmutada por prisión a perpetuidad y, tras 17 años, fue liberado. Luego de su liberación, trasladó su residencia a Alemania Occidental.

Referencias

Nacidos en Brujas
Fallecidos en Brujas
Personas de Amberes
Colaboradores belgas con la Alemania nazi
Nazis condenados a cadena perpetua

Jef Van de Wiele


Das Kunibertsviertel ist ein zentrumsnahes Veedel von Köln innerhalb des Stadtteils Altstadt-Nord. Seinen Namen erhielt das Viertel von der romanischen Basilika St. Kunibert. Es wird begrenzt von Rhein (Osten), Theodor-Heuss-Ring (Norden), Turiner Straße (Westen) und Hauptbahnhof (Süden). Im Kunibertsviertel leben rund 3.900 Menschen.

Das Viertel wird neben Hotels und Pensionen von der Hochschule für Musik und Tanz geprägt.

Wirtschaft

In der Servasgasse wurde am 31. März 1864 die Firma N. A. Otto & Cie. gegründet, der Vorläufer der heutigen Deutz AG; die erste Motorenfabrik der Welt. Der deutsche Handels- und Touristikkonzern REWE wurde am 1. Januar 1927 gegründet und hat seinen Sitz in der Domstraße.

Weitere Unternehmen (bzw. Unternehmensstandorte) im Kunibertsviertel:
 CA Immo Deutschland
 Institut der deutschen Wirtschaft
 PricewaterhouseCoopers
 Sparda-Bank West

Weblinks

 Lageplan bei stadt-koeln.de

Einzelnachweise

Ortsteil von Köln
Altstadt-Nord

Kunibertsviertel (Köln)


Chloé [] bzw. Chloé International S.A.S. ist ein international bekanntes französisches Damen-Modeunternehmen mit Firmensitz in Paris, das zum schweizerischen Luxusgüterkonzern Richemont gehört.

Die Gründerin des Unternehmens, Gaby Aghion, gilt mit ihren ersten Kollektionen in den 1950er-Jahren als Erfinderin der sogenannten Prêt-à-porter-Kleidung.

Unternehmensgeschichte
Das Unternehmen wurde 1952 von der jüdisch-ägyptischen Schneiderin Gaby Aghion (1921–2014), die 1945 von Alexandria nach Paris gezogen war, zusammen mit dem Unternehmer Jacques Lenoir gegründet. Aghion, die ihr Unternehmen nach einer Freundin benannte, machte sich mit weiblich-verspielter Prêt-à-porter-Mode aus weichen, fließenden und hochwertigen Stoffen schnell einen Namen. Im Jahr 1958 zeigte Aghion, die eine Gruppe von jungen Modedesignern angeheuert hatte, zu denen auch der damals aufstrebende Jung-Designer Karl Lagerfeld gehörte, ihre Entwürfe in einer Modenschau im Café de Flore. Im Jahr 1963 wurde Lagerfeld zum Chefdesigner von Chloé ernannt, wo er zunächst bis 1983 tätig war. Bereits in den 1960er-Jahren konnte Chloé prominente Kundinnen wie Brigitte Bardot, Grace Kelly, Maria Callas oder Jackie Kennedy vorweisen. In den 1970er-Jahren stieg Chlóe zu einer der führenden Damen-Modemarken in Europa auf. 1971 wurde die erste Chloé-Boutique in Paris eingeweiht.

Nachdem Lagerfeld die Firma im Jahr 1983 im Streit verlassen hatte, gingen die Umsätze unter dem neuen Designer und ehemaligen Byblos-Kreativdirektor Guy Paulin zurück, so dass 1985 die Alfred Dunhill, Ltd. das Modeunternehmen von Gaby Aghion übernahm. Nachdem die 1989 als Modeschöpferin angestellte Französin Martine Sitbon das Unternehmen verlassen hatte, rief Dunhill 1992 Karl Lagerfeld als Designer zu Chloé zurück, um der Marke wieder zum alten Glanz zu verhelfen, was allerdings nur mäßig gelang. Dunhill fusionierte 1993 mit Cartier zur Groupe Vendôme und wurde 1998 von dem schweizerischen Unternehmen Richemont gekauft, zu dem Chloé bis heute gehört.

Erst mit Stella McCartney, die von 1997 bis 2001 Chefdesignerin bei Chloé war und danach ihre eigene Modemarke gründete, erlebte das Unternehmen einen Aufschwung. Unter McCartney wurde 2001 auch die etwas preisgünstigere Zweitlinie See by Chloé ins Leben gerufen, die bis heute existiert. Von 2001 bis 2006 übernahmen McCartneys Assistentin Phoebe Philo, von 2006 bis 2008 der ehemalige Marni-Designer Paulo Melim Andersson aus Schweden, von 2008 bis 2011 die Philo-Assistentin Hannah MacGibbon und ab 2011 die ehemalige Pringle-of-Scotland-Designerin Claire Waight Keller die kreative Leitung bei Chloé. Auf Keller, die im Frühjahr 2017 zu Givenchy wechselte, folgte die ehemalige Louis-Vuitton-Designerin Natacha Ramsay-Levi. Ramsay-Levi wurde im Dezember 2020 durch die aus Uruguay stammende und in New York City lebende Designerin Gabriela Hearst, die mit einem Erben der Hearst Corporation verheiratet ist, ersetzt.

Besonders unter Philos Regie erfuhr Chloé eine Popularität bei jungen Frauen, wie sie das Unternehmen zuletzt in den 1970er-Jahren erlebt hatte. Philo erschuf unter anderem eine Handtaschenkollektion und kreierte die erfolgreiche Paddington-Handtasche. Ihre unmittelbaren Nachfolger konnten diesen Trend allerdings nicht aufrechterhalten. Claire Waight Keller verjüngte die Marke Chloé schließlich erfolgreich, schuf tragbare Kollektionen und weitete das profitable Accessoire-Geschäft aus.

Kollektionen
 Chloé – hochpreisige Hauptlinie für Damen mit Konfektionsbekleidung, Lederwaren (Handtaschen, Schuhe, Gürtel etc.) und Accessoires; präsentiert zweimal jährlich bei den Pariser Modewochen
 See by Chloé – etwas weniger hochpreisige Zweitlinie für junge Kundinnen mit Konfektionsbekleidung, Lederwaren und Accessoires; präsentiert ab 2012 via Online-Modenschau

Parfüm
1975 lancierte das Unternehmen in Zusammenarbeit mit IFF das blumige Parfüm Chloé, das sich sehr erfolgreich verkaufte. In den 1990er-Jahren brachte Chloé einige weitere erfolgreiche Damen-Düfte auf den Markt, bis schließlich 2005 Coty, Inc. die Chloé-Parfümlizenz von Unilever erwarb, welche diese wiederum von IFF übernommen hatte. Seither gibt es mit Chloé (2008) und Varianten davon sowie Love, Chloé (2010) und L'Eau de Chloé (2012) neue erfolgreiche Parfüms des Unternehmens.

Boutiquen
Verkaufsstandorte von Chloé finden sich unter anderem in Bal Harbour, Costa Mesa, Las Vegas, Santa Monica, New York City, Los Angeles, Peking, Shanghai, Shenzhen, Hongkong, Singapur, Kaohsiung, Taipeh, Bangkok, Paris, München, Porto Cervo, Moskau, Marbella, Istanbul, London, Tokio, Florenz, Nagoya, Kuwait, Beirut, Doha, Seoul, Dubai und Zürich.

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Unternehmen (Paris)
Produzierendes Unternehmen (Textilbekleidung)
Luxusgüterhersteller
Bekleidungsmarke
Gegründet 1952

Chloé (Unternehmen)


An Sobralia hawkesii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alfonse Henry Heller. An Sobralia hawkesii in nahilalakip ha genus nga Sobralia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Nicaragua. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sobralia

Sobralia hawkesii


Malteški nogometni savez (mal.: Assoċjazzjoni tal-Futbol ta' Malta) je glavno nogometno tijelo Malte.
Osnovan je 1900. i pridružuje se FIFA-i tek 1959. g., godinu dana nakon pridruživana FIFA-i, Malteški nogometni savez postaje član UEFA-e.

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Nogomet na Malti
Nacionalni nogometni savezi

Malteški nogometni savez


Die Hansa-Brandenburg W war ein Wasserflugzeug, das im Ersten Weltkrieg als Aufklärungs- und Schulflugzeug eingesetzt wurde.

Entwicklung
Ernst Heinkel entwickelte die Hansa-Brandenburg W für den Seeflugwettbewerb, der am 1. August 1914 in Warnemünde stattfinden sollte. Der Wettbewerb fiel jedoch wegen des Kriegsbeginns aus. Das Flugzeug konnte aber als Aufklärer verwendet werden. Die Marine übernahm 27 Maschinen, die sie als Mehrzweckflugzeuge einsetzte.

Beschreibung
Das Flugzeug war ein dreistieliger Doppeldecker in Holz-/Stoffbauweise, der von einfachen an Streben befestigten Schwimmern getragen wurde.

Bekannte Marinenummern

Technische Daten

Literatur
 H. Dieter Köhler: Die deutsche Luftfahrt Ernst Heinkel – Pionier der Schnellflugzeuge, Bernard & Graefe Verlag, ISBN 3-7637-6116-0
 AERO, Heft 91, S. 2544

Weblinks

Einzelnachweise

Flugzeugtyp (Kaiserliche Marine)
Schwimmerflugzeug
Militärisches Schulflugzeug
Aufklärungsflugzeug
Einmotoriges Flugzeug mit Kolbenmotor
Erstflug 1914

Hansa-Brandenburg W


El denominado síndrome del pequeño emperador (chino: 八零後) es un término compuesto usado para referirse a los hijos únicos chinos en general, a partir de algunos de los efectos a mediano y largo plazo generados por la política oficial homónima (la cual fue lanzada en 1979 por el entonces gobierno encabezado por Deng Xiaoping).

Atribuido con mayor frecuencia al incremento del poder adquisitivo dentro de la unidad familiar y al deseo de los padres de que sus hijos experimenten los beneficios económicos que les fueron negados a ellos mismos cuando eran niños, cuando comenzaba la apertura y modernización económica china, el síndrome resulta del hecho de que estos hijos únicos sean el centro de atención de sus padres y abuelos.

Descrito como un problema "tan agudo que está cambiando cómo funciona la sociedad [china]" el complejo del pequeño emperador ha generado un efecto colateral que "los arquitectos de la política de hijo único de China nunca podrían haber previsto".Andrew Marshall, Little emperors ("Pequeños emperadores"), The Times, Londres (Reino Unido), 29 de noviembre de 1997, página 44. Es una "bomba de tiempo de conducta"Louise Branson, China's brat pack; Generation of only-children ("El paquete [jauría] de malcriados de China; la generación de hijos únicos"), Sunday Times, Londres (Reino Unido), 19 de junio de 1988.

El fenómeno de los "pequeños emperadores" es básicamente urbano, ya que la política del hijo único no ha sido rigurosamente implementada en las regiones rurales (donde según el censo chino del 1° de noviembre de 2010 todavía vive el 50,32% de la población china, De hecho, muchas familias que ya tienen una hija buscan concebir un varón para que cuando crezca los ayude en las faenas del campo, máxime cuando la agricultura china todavía no es muy mecanizada. Por otro lado el pujante crecimiento económico chino de las últimas tres décadas no ha tenido un impacto tan grande fuera de los centros urbanos (los salarios medios en las ciudades suelen ser de entre 3 y 4 veces mayores que los ingresos rurales).

Implicaciones socioeconómicas
El crecimiento económico experimentado en China durante más de tres décadas ha elevado enormemente el ingreso per capita, sobre todo en las áreas urbanas (en las cuales suele ser de entre 3 y 4 veces mayor que en las rurales). Asimismo, a medida que has mujeres han comenzado a estar crecientemente representadas en la fuerza laboral, han surgido cada vez más familias con dos fuentes de ingresos.Blayne Cutler, China's little emperors ("Los pequeños emperadores de China"), American Demographics, marzo de 1988.

Este muy mejorado poder de compra junto al excesivo consentimiento de los hijos únicos es la causa del incremento de gastos en los niños. Desde juguetes hasta ropas, los padres visten a su hijo o hija de bienes materiales y suelen ceder a cada demanda de él o de ella, por lo que no es infrecuente que los niños sean los "miembros mejor vestidos de sus familias"

Incluso recientemente se ha vuelto común que casi la mitad del ingreso familiar sea gastado en el niño.Paul Herbig Shao y Alan T., Marketing implications of China's 'little emperors' ("Implicaciones de mercadotecnia de los 'pequeños emperadores' de China"), Review of Business 16.1: 16(5).

Este efecto se ha vuelto lo suficientemente considerable como para ser detectado a escala global, debido a que como casi un quinto de la población mundial vive en China, esta tiene un gran peso estadístico en términos demográficos y -sobre todo durante los últimos años- también económicos. Por ejemplo, algunos grupos especializados en mercadotecnia (marketing) atribuyen la casi duplicación de las ventas de joyería de platino a la "generación malcriada de China".Kenneth Gooding, Producers benefit from the 'spoiled brat' effect ("Los productores se benefician del efecto del 'diablillo malcriado' ", The Financial Times , 22 de junio de 1998.

Los pequeños emperadores también soportan el peso de las altas expectativas depositadas en ellos por sus respectivas familias. Los padres que sienten que perdieron sus respectivas posibilidades de mejora personal cuando eran muy jóvenes a causa del grave caos o desbarajuste económico causado por la Revolución Cultural de 1966-1976 (el denominado "síndrome de compensación"),) ponen una gran presión en estos niños para que tengan éxito y sean competitivos académicamente.

Desde una temprana edad los padres empujan a su único hijo hacia extremos educativos mientras consienten sus caprichos; "aunque muchos de estos niños precoces pueden recitar el alfabeto inglés o leer periódicos en caracteres chinos tradicionales para cuando tienen 10 [años] sus padres con frecuencia todavía realizan tareas básicas por ellos: arreglarles el cabello, atarles [los cordones de] los zapatos, limpiarles la cola".Lori Reese, Children's Palace: China Copes With the One-Child Policy, 1980 A Generation of Little Emperors ("Palacio de niños: China se enfrenta con la política del hijo único, 1980 una generación de pequeños emperadores), Time International, 27 de septiembre de 1999.

Los internados escolares, las clases particulares de inglés, lecciones de música y un abanico adicional de actividades extracurriculares se han vuelto algo común, aunque después de una dura competencia sólo un dos por ciento de los pequeños emperadores serán capaces de estudiar en una universidad.

Un factor frecuentemente asociado con este síndrome es el de una estructura familiar del tipo cuatro-dos-uno, la cual se refiere al desdoblamiento de la tradicionalmente grande familia china en 4 abuelos y 2 padres que contribuyen a dotar a un solo niño.

Más allá de la obvia canalización adicional de recursos hacia los caprichos y el potencial del hijo único, esta reconfiguración 4-2-1 de la estructura familiar ha tenido distintas ramificaciones para la familia china. Los pequeños emperadores surgidos como efecto colateral imprevisto de la política de hijo único, han distorsionado la familia tradicional china, tanto que se ha vuelto prácticamente irreconocible respecto de la histórica, ya que "en el pasado, el poder en un hogar partía del padre, quien regía sobre una multitud de hijos".

Actualmente las estructuras hogareñas giran enteramente alrededor del hijo único. Este cambio respecto de las anteriores estructuras que apoyaban la cultura de rectitud filial ha causado bastante preocupación; "tradicionalmente, una gran cantidad de hijos, particularmente varones, era visto como prueba del nivel de una familia y garantizaba la continuidad de las costumbres de honrar a los ancestros".

El tema más saliente se deriva de la preocupación acerca de quién cuidará a los ancianos. Aparte de un cambio potencialmente radical en las normas culturales relacionadas al trato de los mismos, esta nueva estructura familiar representa un problema problema demográfico, en el cual "la composición de la población [económicamente] dependiente está desplazándose de los niños hacia la población anciana".Athar Hussain, Demographic transition in China and its implications ("Transición demográfica en China y sus implicaciones"), World Development 30.10: 1823(12).

Implicaciones psicológicas
Se ha informado que la combinación de un extremo consentimiento con una inmensa presión para destacarse en su educación ha resultado en una limitación del crecimiento social y emocional.

El percibido desbarajuste de los pequeños emperadores es un tema exagerado en los medios y "el gobierno ha [tratado de] de lidiar con el problema del Pequeño Emperador a través de frecuentes historias precautorias en la prensa" Las historias más extremas muestran a niños ahorcándose después de que se les hubiese negado dulces o incluso casos de matricidios como respuesta por haber sido regañados o recibido tarde la cena.

La discusión acerca de los pequeños emperadores ha llegado a saturar el debate público y su relación a la política de hijo único, sobre todo dentro de los medios locales chinos. Sin embargo, algunos estudios psicológicos realizados al respecto no apoyan esta visión, o, en todo caso, ofrecen resultados mixtos. Los resultados de estudios más antiguos son inconsistentes con otros más nuevos, que sugieren que no hay diferencias consistentes entre los hijos únicos y aquellos que tienen uno o más hermanos.Wan y otros, Comparison of personality traits of only and sibling school children in Beijing ("Comparación de rasgos de personalidad de alumnos hijos únicos y con hermanos en Pekín"), Journal of Genetic Psychology, 155.4: 377(12).Jianping Shen y Bao-Jane Yuan Moral values of only and sibling children in mainland China ("Valores morales de hijos únicos y con hermanos en China continental"), The Journal of Psychology, 133.1: 115(11).

Referencias

Enlaces externos

Cultura de China
Demografía de China
Síndromes
Psicopatología infantil

zh:八零後

Síndrome del pequeño emperador


Le Centre d'entraînement naval de San Diego (en anglais : Naval Training Center San Diego ou NTC San Diego) (1923-1997) est une ancienne base navale de l'US Navy située à l'extrémité nord de la baie de San Diego, communément appelée "boot camp". Le site du centre d'entraînement naval est inscrit au registre national des lieux historiques (), et de nombreuses structures individuelles sont désignées comme historiques par la ville de San Diego.
La base a été fermée par la Base Realignment and Closure (BRAC) de 1993 à la fin de la Guerre froide. C'est maintenant le site de Liberty Station, une communauté à usage mixte réaménagée par la ville de San Diego.

Origines
Au milieu des années 1920, la ville de San Diego espérait renforcer ses liens économiques avec l'armée et offrit à la marine plus de  de terrain à Point Loma, à l'extrémité nord de la baie de San Diego, pour l'inciter à déplacer le centre de formation des recrues de San Francisco. , alors membre du Congrès, est accrédité pour favoriser l'établissement du centre d'entraînement naval et d'autres bases de la marine à San Diego. Le Congrès a autorisé le centre en 1919, la construction a commencé en 1921 et la base a été mise en service en 1923.

Construction et agrandissement

Tout au long de ses  d'histoire en tant que base militaire, la mission du Naval Training Center (NTC) de San Diego était de fournir une formation primaire, avancée et spécialisée aux membres de l'US Navy et de l'United States Navy Reserve. À l'appui de cette mission, le centre s'est agrandi pour inclure  avec près de . Lors de la conception des premiers bâtiments de la station de formation, l'architecte Frank Walter Stevenson a adopté le style Mission Revival. Les bâtiments initiaux (maintenant le noyau historique) étaient orientés selon deux axes principaux nord-sud. En quelques années, les améliorations du port ont approfondi le chenal et les mouillages de la baie de San Diego. Le développement de la base s'est déroulé par phases, souvent en réponse directe aux priorités de la défense nationale. En conséquence, il n'y avait pas de plan global pour le centre, et les bâtiments sont dispersés dans toute la base ou existent en petits groupes. La base s'est finalement étendue à près de .
Pendant la Seconde Guerre mondiale, la base abrita jusqu'à , dont 25.000 recrues. Dans la période d'après-guerre, la population de base est tombée à un minimum de ; mais la base a atteint un pic de population de 40.000 pendant la guerre de Corée. En 1952, un financement a été approuvé pour convertir six casernes de recrues en salles de classe et pour agrandir les installations de formation des recrues grâce à la construction d'un camp de recrues permanent sur la propriété non développée située au sud et à l'est de l'estuaire. Les six salles de classe des recrues sont entrées en service en 1953. La construction du nouveau camp, plus tard nommé Camp Nimitz, s'est achevée en 1955. Cette nouvelle base pour les recrues fournissait initialement 16 casernes pour 3.248 marins. Il y avait aussi une cuisine avec huit ailes de réfectoire différentes assez grandes pour accueillir 5.000 marins.

À la fin de 1965, une nouvelle demande de personnel à former pour équiper des navires supplémentaires et des cantonnements à l'étranger est mise en service pour la guerre du Vietnam, faisant grimper la population de recrues à plus de . Parallèlement, les plans et projets d'expansion se sont poursuivis avec la pose des fondations d'un nouveau mess de  adjacent à Bainbridge Court. De plus, un programme ambitieux étalé sur cinq ans prévoyait une modernisation et une construction de nouvelles salles de classe pour 31 écoles d'apprentis de classe «A» et avancées, des installations administratives et des casernes pour. Ces mises à niveau ont été achevées en 1970.

Au début des années 1990, San Diego abritait plus d'un sixième de l'ensemble de la flotte de la Marine. San Diego comptait plus d'une douzaine d'installations militaires majeures, représentant près de 20 % de l'économie locale avec plus de  du personnel en uniforme et 30.000 autres civils dépendant de l'armée pour leur subsistance.

Contribution à l'économie locale
Rien que dans la masse salariale annuelle du personnel militaire et civil, le centre naval a contribué près de  de dollars à l'économie de San Diego, selon le budget proposé par la Marine pour 1994. Chaque année, plus de  sont venus aux remises de diplômes, et 80% de ces visiteurs venaient de l'extérieur de la ville, contribuant près de  de dollars par an à l'économie locale. Au-delà de ces dépenses salariales et de visiteurs, la Marine a dépensé  de dollars supplémentaires pour les contrats de soutien aux opérations de base.

Caractéristiques uniques

La base abrite toujours un "non-navire", l', un modèle aux deux tiers enclavé d'un navire de guerre, une structure en béton construite directement dans le sol. Construit en 1949 et mis en service comme navire régulier à cette époque, il servait à enseigner les procédures de bord aux recrues. Il a été désarmé en 1967 mais a continué à servir de centre de formation. En 1982, il a été reconfiguré d'un modèle de destroyer-escorteur en une frégate de missiles guidés. Le Recruit, affectueusement surnommé l'USS Neversail, est maintenant inoccupé et se trouve sur le terrain de Liberty Station. Il a été proposé comme musée maritime, mais il n'y a actuellement aucun plan défini pour son avenir.

À l'extrémité nord de la base se trouve un parcours de golf de 9 trous, le Sail Ho Golf Course. Il a été construit dans les années 1920 en tant qu'installation de loisirs pour la base. Il est maintenant exploité de manière privée et ouvert au public. Une caractéristique inhabituelle du terrain de golf est une paire de tombes discrètes entre deux fairways, où un ancien commandant et sa femme sont enterrés.

Fermeture de base

La fin de la guerre froide a entraîné une réduction des effectifs militaires et la nécessité de fermer les bases excédentaires. En 1993, la Commission fédérale de réalignement et de fermeture de la base a prévu la fermeture du centre. Depuis 1994, la base navale des Grands Lacs dans l'Illinois est le seul centre de formation de base de la Marine.

La Marine a progressivement fermé les installations du centre. Au fur et à mesure que les fonctions militaires de la base diminuaient, le budget de la Marine diminuait également. Craignant que le manque d'activité sur la base n'entraîne des problèmes de sécurité, la ville et la marine ont conclu un contrat de bail principal en 1995 permettant à la ville d'utiliser provisoirement  de la base. L'accord a ensuite été modifié pour inclure plus de la moitié de la propriété, avec environ  occupés par des utilisateurs provisoires. Ces bâtiments ont été sous-loués par la ville à diverses parties, notamment des sociétés cinématographiques, des organisations à but non lucratif, des services municipaux et de petites entreprises. De plus, la location provisoire a permis à la ville de maintenir les bâtiments et les zones paysagères à un niveau d'entretien plus élevé que ce qu'un budget en baisse pourrait fournir. La marine a officiellement fermé le NTC le 30 avril 1997 et toutes les opérations militaires ont cessé.

La partie la plus au sud de la base n'a pas été fermée mais a été conservée par l'armée sous le contrôle de la base navale de Point Loma. Les installations encore à usage militaire comprennent une clinique médicale, un petit magasin Navy Exchange et une station-service. En outre,  militaires ont été construits.

Dans la culture populaire
La base, avant et après la fermeture, a servi de décor à plusieurs films, dont Le Cri de la victoire, Voici la marine, Top Gun et le film d'Abbott et Costello Deux Nigauds marins (une chanson dont We're in the Navy Now , est devenu l'air d'entraînement officiel du Centre d'entraînement naval). L'émission télévisée Pensacola: Wings of Gold , bien que censée se dérouler à Pensacola, en Floride, a en fait été tournée dans la région de San Diego ; avec l'ancien bâtiment de commandement du NTC alors fermé et utilisé comme décor pour un quartier général de la Marine. Le parchemin d'ouverture de la sitcom télévisée  a été filmé au Naval Training Center.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Registre national des lieux historiques dans le comté de San Diego

San Diego
San Diego
Installation militaire fermée de l'United States Navy
Registre national des lieux historiques en Californie
San Diego


is a village located in Kunigami District, Okinawa Prefecture, Japan.

As of 2013, the village had an estimated population of 10,443 and a population density of 210 people per km². The total area is . Unlike other areas of Japan, Onna has had a sustained period of population growth in the post-war period. In 1965 the population of the village was 8,471, and by 2003 it had grown to over 10,000 residents.

Onna is the site of the Okinawa Institute of Science and Technology, a research institute turned graduate university.

History

Onna was first established as Unna Magiri (恩納間切) in 1673 by the Ryukyu Kingdom. Ryukyu was annexed by Japan in 1879. In 1908, the Japanese government dissolved Unna Magiri and replaced it with Onna Village.

The village is the site of the tomb of the Republic of China statesman Fang Chih, founder and Chairman of the Sino-Ryukyuan Cultural and Economic Association.

Geography

Onna is located in the central part of Okinawa Island, and occupies a long, narrow stretch of the western coast of the island. The village spans  from north to south but only  from east to west. The village is located in the rugged Sekiryo Mountains that run from the north to central Okinawa Island, with Mount Onna being the highest point in the village. Settlements in the village are located in the few flatter areas.

The coastal areas of Onna was declared part of Okinawa Kaigan Quasi-National Park in 1972 after the reversion of Okinawa Prefecture to Japan. Onna is noted for its coastal scenery, notably Cape Manzamō and Cape Maeda.

Neighboring Municipalities
Onna borders on six other municipalities in Okinawa prefecture.
 Nakadomari
 Nago
 City of Okinawa
 Uruma
 Kin
 Ginoza
 Yomitan

Economy
Since World War II Onna has been a small-scale center of sugarcane production but tourists from mainland Japan, China, Taiwan, S. Korea, Australia and many other countries stay in one of the many seaside resorts that have been built just before, and after, the beginning of the new millennium. In recent years pineapples and mikan, or satsuma mandarin, have been grown in the rugged hill areas of the village. Like other municipalities on Okinawa Island, cut flowers and greenhouse vegetables intended for the Japanese homeland have become important agricultural products.

Tourism also plays an increasingly important part of the Onna, Okinawa economy and has grown significantly in the last decade.
Resort hotels were built along the coastal areas in Onna after the reversion of Okinawa Prefecture to Japan in 1972, and tourism remains and important part of the economy of the village and the Onna prefecture.

Transportation

Roads

Onna is crossed by Japan National Route 58, which connects the village of Kunigami in the north of Okinawa to the prefectural capital of Naha in the south. Okinawa Prefectural Route 6 intersects Route 58 at Nakadomari Village and passes through the village before intersecting with 58 again at the north end of Nakadomari. Route 73 runs east–west through the narrowest portion of Okinawa and connects Nakadomari Village on the East China Sea (west) coast to Ishikawa on the Pacific (east) coast. Prefectural Routes 86 and 104 connect the north of Onna with the town of Kin.

Onna Road Map on Google Maps

Education
Schools include:
 Unna Junior High School (うんな中学校)

Notable people
Onna Nabe, ryuka poet

References

External links

 Onna-son Prefecture on Google Maps
 Onna official website

Villages in Okinawa Prefecture
Populated coastal places in Japan

Onna, Okinawa


Bernhard Kurt Roch (auch Bernhard Curt Roch; * 31. August 1847 in Dresden; † 2. Dezember 1922 ebenda) war ein deutscher Bildhauer.

Leben
Bernhard Kurt Roch studierte an der Kunstakademie Dresden und war Schüler bei Robert Diez. Anschließend arbeitete er freischaffend in Dresden, 1890 wurde der Bildhauer Peter Pöppelmann Mitarbeiter in seinem Atelier. Roch fertigte auch zahlreiche Kleinplastiken aus Bronze an.

Roch fertigte 1895 das Deckenrelief und mehrere barocke Bauplastiken der Englischen Treppe, dem Treppenhaus des Vestibüls des Dresdner Residenzschlosses, das von 2008 bis 2011 vom Dresdner Bildhauer Stefan Dürre rekonstruiert wurde.

Werke (Auswahl)
 Altaraufsatz, eine Christusdarstellung aus französischem Sandstein für die Gröditzer Kirche
 Modelle für Altar, Kanzel, Taufe und Lesepult, spätere Ausführung durch die Holzschnitzerfirma Johannes Ludwig, für die Lutherkirche in Radebeul
 1895: Deckenrelief und vier Kandelabergruppen als Symbole der vier Erdteile für die Englische Treppe, das Treppenhaus des Vestibüls des Dresdner Residenzschlosses

Literatur
 Dürre, Stefan: "Ein besonderes Schmuckstück des inneren Ausbaus". Die Stuckierung der "Englischen Treppe" im ehemaligen Dresdner Residenzschloss durch den Bildhauer Curt Roch. In: Denkmalpflege in Sachsen, , 2010, S. 30–34.
 Dürre, Stefan: Curt Roch, Königlich-Sächsischer Hofbildhauer – Ein Beitrag zur Erforschung des Späthistorismus in Sachsen. In: Denkmalpflege in Sachsen, , 2013, S. 70–76

Einzelnachweise

Bildhauer (Dresden)
Deutscher
Geboren 1847
Gestorben 1922
Mann

Bernhard Kurt Roch


Das Hügel-Salzkraut (Kali collinum) ist eine Pflanzenart in der Familie der Fuchsschwanzgewächse (Amaranthaceae), welches früher zu den Salzkräutern (Salsola) gehörte. Die osteuropäisch-asiatische Art kommt gelegentlich auch in Mitteleuropa vor und scheint sich hier einzubürgern.

Beschreibung

Vegetative Merkmale
Das Hügel-Salzkraut ist eine einjährige krautige Pflanze mit einer Wuchshöhe von 20 bis 60 (selten bis 100) cm. Der aufrechte, vom Grund an locker aufrecht verzweigte Stängel ist grünlich beige oder grün-rot gestreift und kahl bis steifhaarig.

Die wechselständigen Blätter erreichen eine Länge von 20 bis 105 mm und eine Breite von 0,5 bis 0,8 mm. Sie sind halbstielrund, fadenförmig und enden in einer 0,5 bis 1 mm langen dornigen Spitze. Die Blattbasis verbreitert sich halbstängelumfassend, ist hautrandig und kurz bewimpert. Die Art ist sehr variabel in Größe, Wuchsform, Blattlänge und Behaarung.

Blütenstände und Blüten
Die Blütenstände sind endständige, dichte, gedrängte Ähren. Die aufrechten Tragblätter sind deutlich von den Blättern verschieden, sie liegen zumindest im unteren Teil der Achse an und decken sich dachziegelartig, an der Spitze sind sie oft etwas nach außen gekrümmt. Die Trag- und Vorblätter besitzen eine fast konstante Länge von 3 bis 9 mm.

Die einzeln (selten zu zweit bis dritt genäherten) in den Achseln sitzenden zwittrigen Blüten werden durch die Tragblätter verdeckt. Die Blütenhülle besteht aus fünf elliptischen, kahlen Tepalen mit einer Länge von 1,5 bis 2,5 mm, die einnervig mit undeutlicher Mittelrippe sind und eine weiche, durchscheinende Spitze aufweisen. Es sind fünf Staubblätter mit schmal länglichen Staubbeuteln von 0,8 bis 1,2 mm Länge vorhanden. Der Fruchtknoten endet in langen fadenförmigen Narben.

Die Blütezeit reicht von Juni bis September, die Pflanze fruchtet bis zum Winter.

Früchte und Samen
Die Früchte (von der Blütenhülle umschlossene Frucht) sind gewöhnlich zwischen den Trag- und Vorblättern verborgen. Sie sind nur 1,5 bis 3,5 mm breit, meist ohne Flügel oder nur mit kurzen Anhängseln. Die Tepalenzipfel sind weich und zerknittert, selten kann einer mehr oder weniger fest sein. Es gibt noch einen weiteren Fruchttyp (Heterokarpie): Weiter unten am Stängel verwachsen die Früchte häufig an der Basis mit den umschließenden Trag- und Vorblättern und bilden mit diesen zusammen eine Ausbreitungseinheit.

Der Same steht vertikal, schräg oder selten auch horizontal.

Erkennungsmerkmale
Ähnlich ist Ruthenisches Salzkraut (Kali tragus), besonders Jungpflanzen sind leicht zu verwechseln. Das Hügel-Salzkraut unterscheidet sich vor allem durch die kleineren, kurzflügeligen Früchte und durch die basal der Achse eng anliegenden Trag- und Vorblätter.

Chromosomenzahl
Die Chromosomenzahl beträgt 2n=18.

Vorkommen
Das Hügel-Salzkraut ist in den sommerwarmen gemäßigten Regionen Osteuropas (südeuropäisches Russland) und Asiens heimisch.
Als Adventivpflanze hat sich die Art stark ausgebreitet. In der Ukraine gilt sie inzwischen als eingebürgert. Sie kommt unbeständig auch in Mitteleuropa vor und ist im Westen bis nach Spanien vorgedrungen.

In Nordamerika tauchte die Art etwa ab 1923 auf, ihre Verbreitung wird wohl noch unterschätzt. Dort wächst sie in Höhenlagen von 100 bis 2000 m.

In Pakistan ist sie in Höhenlagen von 1500 bis 3000 m zu finden. In ihrem natürlichen Verbreitungsgebiet in der Steppen- und der Halbwüstenzone besiedelt Kali collinum offene Standorte, beispielsweise bewegte Sandflächen, Flussufer, Schutthänge und Schotterflächen. Sie bevorzugt sandigen, meist salzarmen Boden. Sie dringt auch in offene Ruderalvegetation vor oder wächst als Ackerunkraut.

Nach Mitteleuropa ist Kali collinum vermutlich mit Getreidetransporten eingeschleppt worden. In Deutschland wurde sie erstmals 1900 am Hafen von Mannheim entdeckt. Seitdem ist sie an verschiedenen Orten unbeständig aufgetaucht, meist an Hafenanlagen, Verladeplätzen, Bahnhöfen und Eisenbahnlinien, oder auf Schuttplätzen, Trümmern und offenen Sandflächen. Sie scheint sich entlang von Flüssen und Bahnlinien auszubreiten. In den letzten drei Jahrzehnten sind verstärkt Vorkommen beobachtet worden, besonders in Berlin, Leipzig, Hamburg, Bremen, Schleswig-Holstein (Eckernförde) und Mecklenburg-Vorpommern (Nowawes, Eldena, Lubmin). Möglicherweise ist die Art dabei, sich in Mitteleuropa einzubürgern.

Systematik
Die Erstbeschreibung des Hügel-Salzkrauts erfolgte 1803 durch Peter Simon Pallas unter dem Namen Salsola collina  (in Illustrationes Plantarum 34, pl. 26). Später wurde die Art als eine Unterart des Kali-Salzkrauts betrachtet. Sie gehörte zur Sektion Salsola sect. Kali. Aufgrund phylogenetischer Untersuchungen teilten Hossein Akhani und Eric H. Roalson 2007 die Gattung Salsola auf und stellten die Art in die Gattung Kali, (in der unkorrekten Schreibweise Kali collina).

Synonyme von Kali collinum , die sich auf denselben Typus beziehen, sind Salsola collina  und Salsola kali subsp. collina . Als weitere Synonyme gelten Salsola erubescens  und Salsola ircutiana  In der Flora of China wird auch Salsola chinensis  genannt.

Wirtschaftliche Bedeutung

Heilpflanze und Inhaltsstoffe
In der Chinesischen Medizin wird das Hügel-Salzkraut (unter dem früheren Namen Salsola collina) als Heilpflanze zur Senkung von zu hohem Blutdruck verwendet. Dazu wird ein Tee aus der ganzen Pflanze zweimal täglich über 6 Monate eingenommen. Tee-Produkte sind im Internet erhältlich.

Auf der Suche nach den Wirkstoffen wurden mehrere Alkaloide identifiziert (N-Transferuloyl-3-Methyldopamin, 3-[4-(Beta-D-Glucopyranosyloxy)-3-Methoxyphenyl]-N-[2-(4-Hydroxy-3-Methoxyphenyl) Ethyl]-2-Propenamid sowie Salsolin A und Salsolin B). Als weitere Inhaltsstoffe wurden gefunden: n-Lignocerinsäure, Alkansäuren (n-Dotriacontansäure), Phytosterine (β-Sitosterin), Isoflavone (5,2'-Dihydroxy-6,7-Methylenedioxy-Isoflavon), Vanillinsäure, Glucoside ((-)Syringaresinol 4,4'-bis-O-Beta-D-Glucopyranosid) sowie Salizylsäure.

Sonstige Bedeutung
Die jungen Blätter und Stängel wurden in Notzeiten gekocht und gegessen.

In der Landwirtschaft bereitet das Hügel-Salzkraut sowohl in Asien als auch in Amerika Probleme als Unkraut.

Belege
 Sabrina Rilke: Salsola collina Pall. (Chenopodiaceae) - Bemerkungen zum Adventivvorkommen in Deutschland und ihre Abgrenzung zu Salsola kali L. - Floristische Rundbriefe 31 (2), S. 99–111, Bochum 1997. PDF-Datei (Abschnitte Beschreibung, Chromosomenzahl, Vorkommen, Systematik)

Einzelnachweise

Weblinks
 Verbreitungskarte für Deutschland und für Eurasien, Abbildungen (PDF; 1,8 MB) in: Sabrina Rilke: Salsola collina Pall. (Chenopodiaceae) - Bemerkungen zum Adventivvorkommen in Deutschland und ihre Abgrenzung zu Salsola kali L. - Floristische Rundbriefe 31 (2), S. 99–111, Bochum 1997.
 Verbreitungskarte für Europa
 Foto bei Forestryimages.org

Fuchsschwanzgewächse

Hügel-Salzkraut


Siége Perilous este cel de-al treilea album de studio lansat de formația americană Kamelot. Acesta a fost lansat pe 4 august 1998, prin Noise Records. Este primul album cu solistul Roy Khan (ex-Conception) la voce și toboșarul Casey Grillo la baterie, și, de asemenea, ultimul, cu claparul David Pavlicko.

În legenda regelui Arthur, Siége Perilous (în traducere: "loc periculos") este scaunul de la Masa Rotundă rezervat pentru cavalerul care ar fi mers în căutarea Sfântului Graal.

Listă melodii
Toate melodiile sunt scrise de Thomas Youngblood și Daniel Elliot, cu excepția celor notate.

Personal
 Roy Khan – vocalist
 Thomas Youngblood – Chitară electrică, voce de fundal
 David Pavlicko – clape
 Glenn Barry – chitară bas
 Casey Grillo – baterie

Invitați
 Tore Østby - chitară acustică pe Siege

Informații despre album

Producția și altele
 Mixat de Tommy Newton la Area 51 Studios, Celle, Germania
 Proiectat de Mark Prator, Jim Morris, Tom Morris
 Management: KMI Divertisment
 Ilustrare de Derek Gores
 Producția grafică și design de Rachel Youngblood
 Fotografie de Kim Grillo

Referințe

Legături externe

Albume din 1998
Albume de Kamelot
Albume symphonic metal

Siége Perilous


El arroyo Capilla Vieja es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de  Paysandú perteneciente a la cuenca hidrográfica del Río de la Plata.

Nace en la Cuchilla de Haedo y desemboca en la río Queguay Grande tras recorrer alrededor de  28 km.

Referencias

Capilla Vieja
Capilla Vieja
Cuenca del río Queguay Grande

Arroyo Capilla Vieja


Baharat, bitkilerin kök, yaprak, tohum gibi kısımlarının bazen olduğu gibi tazeyken, bazen de kurutulup, toz haline getirilip, ufalanıp veya benzeri kimi işlemlerden geçirilip, muhafaza edilip kullanılan ve yemeklere, içkilere başka koku ve tatlar eklemeye yarayan gıda malzemelerinin genel adıdır.

Kullanımı
Baharatlar yemeklere, ait oldukları yemek kültürüne has birer kimlik verir; temelde aynı malzemelerden yapılan bir yemek yöreye özel bir baharatla yöresel bir karakter alır. Genç yaşta öğrenilen bu tatlar ileri yaşlarda özlenir aranır olur. Baharat kullanımının toplum hayatında müzik, dans, giyim, lehçe ve nezaket kurallarına benzer işlevleri vardır.
 aşçıların belli bir tadı tutturabilme yarışında ölçüşmelerine vesile olur,
 benzer kültürlerden kişilerin sofra başı birlikteliğini pekiştirir,
 değişik kültürlerden insanların birbirlerini oldukları gibi, damak tadı seçimleriyle birlikte kabul etmelerinin (ya da reddedip aşağı görmelerinin) simgesi olabilir.

Bazı baharatlar içindeki etkin maddelerden dolayı ilaç gibi etki yapar, bazen yemek içindeki karşı etkenleri dengeler. Buna örnek  Zencefil, tarçın, biberiye, limon suyu gibi tansiyon düşürücü malzemelerdir; Bunlar tuzun tansiyon yükseltici etkisini dengelerler. Yemek tuzu ise tat almayı arttırdığı için yemeğe katılır.

Bazı baharatlar başka etkenleri daha etkili yapar. Buna örnek kara biberin içindeki piperin etkin maddesinin, yemekteki zerdeçalın antikanserojen kurkumin etkin maddesinin kana karışımını kat kat arttırmasıdır.. Bu yüzden baharat karışımlarında bu ikisi hep birlikte kullanılır.

Türkiye'de en çok kullanılan baharatlar nane, karabiber, kekik, kimyon, pul biber olarak sayılabilir.

Ayrıca bakınız

 Hint baharatları listesi
 Köfte baharı
 Kakuk (baharat)
 Anason
 Hardal
 Safran
 Sarımsak
 Vanilya
 Köri
 Edviye
 Kajun
 Mahlep
 Hint cevizi
 Sukabağı
 Kekik
 Maydanoz (Petroselinum crispum)
 Acı biber
 Demirhindi
 Dere otu
 Fesleğen
 Kişniş
 Maydanoz
 Çemen otu
 Çörek otu

 Haşhaş Tohumu (Papaver somniferum)
 Acıağaç (Quassia amara)
 Ada çayı
 Salep
 Hint sümbülü (Nardostachys grandiflora)
 Isırgan
 Sumak
 Tarhun
 Vanilya
 Elsholtzia ciliata
 Wasabi (Wasabia japonica)
 Su teresi
 Kakule
 Karabiber
 Karanfil
 Kimyon
 Kişniş
 Rezene
 Tarçın
 Zencefil
 Zerdeçal

Kaynakça
Özel

Genel

Bitki ürünleri

Baharat


Geri dönüşüm terim olarak, kullanım dışı kalan geri dönüştürülebilir atık malzemelerin çeşitli geri dönüşüm yöntemleri ile ham madde olarak tekrar imalat süreçlerine kazandırılmasıdır.

Tüketilen maddelerin yeniden geri dönüşüm halkası içine katılabilmesi ile öncelikle ham madde ihtiyacı azalır. Böylece insan nüfusunun artışı ile paralel olarak artan tüketimin doğal dengeyi bozması ve doğaya verilen zarar engellenmiş olur. Bununla birlikte yeniden dönüştürülebilen maddelerin tekrar ham madde olarak kullanılması büyük miktarda enerji tasarrufunu mümkün kılar. Örneğin, yeniden kazanılabilir alüminyumun kullanılması alüminyumun sıfırdan imal edilmesine oranla %35'e varan enerji tasarrufu sağlamaktadır.

Atık malzemelerin ham madde olarak kullanılması çevre kirliliğinin engellenmesi açısından da önemlidir. Kullanılmış kâğıdın tekrar kâğıt imalatında kullanılması hava kirliliğini %74-94, su kirliliğini %35, su kullanımını %45 azaltabilmektedir. Örneğin bir ton atık kâğıdın kâğıt hamuruna katılmasıyla 8 ağacın kesilmesi önlenebilmektedir.

Geri dönüşümün tarihçesi

Geri dönüşüme olan ihtiyacın başlamasında savaşlar nedeniyle ortaya çıkan kaynak sıkıntıları etkili olmuştur. Büyük devletler, II. Dünya Savaşı sırasında ülke çapında geri dönüşümle ilgili kampanyalar başlatmışlardır. Vatandaşlar özellikle metal ve fiber maddeleri toplama konusunda teşvik edilmişlerdir. ABD'de geri dönüşüm işlemi yurtseverlik anlayışında çok önemli bir yer edinmiştir. Hatta, savaş sırasında oluşturulan kaynak koruma programları, doğal kaynakları kısıtlı bazı ülkelerde (Japonya gibi), savaş sonrası da devam ettirilmiştir.

Geri dönüşüm bilincini topluma yaymak için en önemli unsurlardan biri eğitimdir. Son dönemlerde eğitim programlarında geri dönüşüme dünyada önem verilmektedir. Geri dönüşümün dünyanın geleceğine sunacağı katkılar çevre duyarlılığı başlığı altında bu programlarda yer bulmuştur. Özellikle kâğıt, plastik şişe ve kavanoz gibi kolaylıkla dönüştürülebilecek maddeler, okullarda hayata geçirilen geri dönüşüm fikirlerinin ana maddeleridir.

Geri dönüşümün başarısını eğitim kadar etkileyecek bir diğer husus ise ekonomidir. Ancak yeterli satın alma gücüne sahip tüketiciler çevreye duyarlı seçeneklere yönelebilir. Bu durum da üreticileri ürünlerindeki geri dönüştürülmüş malzeme miktarını artırmaya teşvik edebilir. Ayrıca tüketiciye geri dönüştürülecek ürünü bu sürece dâhil etme konusunda açık yönergeler vermek de oldukça önemlidir.

Geri dönüşebilen maddeler
 Cam
 Kâğıt
 Alüminyum
 Plastik
 Piller
 Beton
 Organik atıklar
 Elektronik atıklar
 Demir
 Tekstil
 Ahşap
 Metal
 Solvent Bazlı Atıklar
 Köpük bardak-tabak

Geri dönüşüm sembolleri ve kodları
Bazı maddelere ait geri dönüşüm sembol ve kodları aşağıda verilmiştir. Bu semboller uluslararası olarak kullanılır.

Geri dönüştürme metotları

Geri dönüştürme metotları her malzeme için farklılık göstermektedir:
 Alüminyum: Atık alüminyum küçük parçacıklar hâlinde doğranır. Daha sonra bu parçalar büyük ocaklarda eritilerek, dökme alüminyum üretilir. Bu sayede atık alüminyum, saf alüminyum ile neredeyse aynı hâle gelir ve üretimde kullanılabilir. 1 ton metal atığın geri dönüştürülmesi sonucunda 1300 kg ham madde tasarrufu sağlanır. Örneğin; Türkiye'de yıllık olarak toplam 2 milyon tona ulaşmaktadır.
 Beton: Beton parçalar, yıkım alanlarından toplanarak kırma makinalarının bulunduğu yerlere getirilir. Kırma işleminden sonra ufak parçalar, yeni işlerde çakıl olarak kullanılır. Parçalanmış beton, eğer içeriğinde katkı maddeleri yoksa yeni beton için kuru harç olarak da kullanılabilir.
 Kâğıt: Kâğıt öncelikle kâğıt hamuru hazırlamak için su içerisinde liflerine ayrılır. Eğer gerekirse içindeki lif olmayan yabancı maddeler için temizleme işlemine tabi tutulur. Mürekkep ayırıcı olarak, sodyum hidroksit veya sodyum karbonat kullanılır. Daha sonra hazır olan kâğıt lifleri, geri dönüşmüş kâğıt üretiminde kullanılır. 1 ton kullanılmış kâğıt atığının geri dönüşümü sonucunda, 16 adet yetişmiş çam ağacı ve 85 metrekarelik ormanlık alan tahrip edilmeyecektir. Örneğin; Türkiye genelinde yılda 80 milyon çam ağacı ve 40.000 hektar ormanlık arazi korunmuş olabilecektir.
 Plastik: Plastik atıklar öncelikle cinslerine göre ayrılarak geri dönüşüm işlemine tabi tutulur. Cinslerine göre ayrılan geri dönüşebilir plastik atıklar, kırma makinelerinde kırılıp küçük parçalara ayrılır. İşletmeler bu parçaları doğrudan belli oranlarda, orijinal ham madde ile karıştırarak üretim işleminde kullanabildiği gibi; tekrar eritip katkı maddeleri katarak ikinci sınıf ham madde olarak da kullanabilir. 1 ton plastik ambalaj atığının geri dönüşümü sonucunda 14000 kWh enerji tasarrufu sağlanmış olur. Örneğin; Türkiye genelinde tasarruf edilebilecek enerji miktarı yıllık 4 Milyon Megawatt saattir (MWh).
 Cam: Cam atıklar (şişe, kavanoz vb.) toplama kutularında toplanır ve bu atıklar renklerine göre ayrılarak geri dönüşüm tesislerine verilir. Burada atık ve katkı maddelerinden ayrılır. Burada cam kırılır ve ham madde karışımına karıştırılarak eritme ocaklarına dökülür. Bu şekilde tekrar cam olarak kullanıma geçer. Kırılan cam, beton katkısı ve camasfalt olarak da kullanılmaktadır. Camasfalta %30 civarında geri dönüşmüş cam katılmaktadır. Cam bu şekilde sonsuz bir döngü içinde geri dönüştürülebilir, yapısında bozulma olmaz. 1 ton cam atığının geri dönüşümü sonucu 100 litre benzin tasarrufu sağlanmaktadır. Örneğin; Türkiye genelindeki cam atıkların geri dönüştürülmesinden yıllık 15 milyon litre benzin tasarruf edilebilecektir.
 Solvent Bazlı Atıklar: Solvent bazlı atıklar kaynama noktaları farkından yararlanılarak geri dönüşümleri sağlanmaktadır. Kirletici maddelerden solventi temizlemek için kaynama noktasına kadar solvent içeren kirleticili madde ısıtılarak solvent buharlaştırılır ve buhar tekrar soğutularak sıvı hâle getirilir. Bu sayede solvent kirletici diğer maddelerden temizlenmiş olur. İmalat sırasında açığa çıkan bu atık solventlerin geri dönüşümü sonsuz bir şekilde devam etmektedir. Çünkü arıtılıp temizlenen solventler eski özelliklerinden ayrılmadan tekrar saf hâllerine geri dönmektedirler.

Tüketici atıklarının geri dönüştürülmesi

Toplama

Genel atık akışından geri dönüştürülen maddeleri toplamak için, kamu yararı ile devlet kolaylığı ve masrafı arasındaki değiş tokuş yelpazesinde farklı yerleri işgal eden bir dizi sistem uygulanmıştır. Toplamanın üç ana grubu bırakma merkezleri, geri alım merkezleri ve kaldırım kenarında toplama şeklindedir. Geri dönüşüm maliyetinin yaklaşık üçte ikisi toplama aşamasında gerçekleşir.

Kaldırım kenarında toplama

Kaldırım kenarı toplama, çoğunlukla geri dönüştürülen malzemelerin işlem sırasında nerede sıralandığı ve temizlendiğine göre farklılık gösteren, pek çok farklı sistemi kapsar. Ana kategoriler, karışık atık toplama, karıştırılmış geri dönüştürülebilir maddeler ve kaynak ayırmadır. Bir atık toplama aracı genellikle atıkları alır.

Karışık atık toplamada, geri kazanılan atıklar geri kalan atıklarla karıştırılarak toplanır ve istenilen malzemeler ayrıştırılarak merkezi bir ayrıştırma tesisinde temizlenir. Bu, büyük miktarda geri dönüştürülebilir atığın (özellikle kağıt) yeniden işlenemeyecek kadar kirli olmasına neden olur, ancak avantajları da vardır: Kentin geri dönüştürülen atıkların ayrı toplanması için ödeme yapmasına gerek yoktur, halk eğitimine ihtiyaç yoktur ve belirli malzemelerin geri dönüştürülebilirliğindeki herhangi bir değişiklik, ayırma işleminin gerçekleştiği yerde uygulanır.

Karıştırılmış veya tek-akışlı sistemde, geri dönüştürülebilir maddeler karıştırılır ancak geri dönüştürülemeyen atıklardan ayrı tutulur. Bu, toplama sonrası temizlik ihtiyacını büyük ölçüde azaltır, ancak hangi malzemelerin geri dönüştürülebilir olduğu konusunda halk eğitimi gerektirir.

Kaynak ayrımı
Kaynak ayırma, her malzemenin toplamadan önce temizlendiği ve sıralandığı diğer uç noktadır. En az toplama sonrası sıralama gerektirir ve en saf geri dönüşüm ürünlerini üretir. Ancak, her bir materyali toplamak için ek işletme maliyeti'leri gerektirir ve geri dönüşümden kontaminasyon kaçınmak için kapsamlı halk eğitimi gerektirir. Oregon, ABD'de, Oregon DEQ çok aileli mülk yöneticileriyle anket yaptı; yaklaşık yarısı, geçiciler gibi izinsiz kişilerin toplama alanlarına erişmesi nedeniyle geri dönüştürülebilir maddelerin kontaminasyonu da dahil olmak üzere sorunlar bildirdi.

Kaynak ayırma, harmanlanmış (karışık atık) toplamanın yüksek maliyeti nedeniyle tercih edilen yöntemdi. Ancak, ayırma teknolojisindeki ilerlemeler bu ek yükü önemli ölçüde azalttı ve kaynak ayırma programları geliştiren birçok alan, "karışık toplama" (ing:co-mingled collection) olarak adlandırılan şeye geçiş yaptı.

Geri alım merkezleri

Geri alım merkezlerinde, ayrılmış, temizlenmiş geri dönüşüm ürünleri satın alınır, bu da kullanım için açık bir teşvik sağlar ve istikrarlı bir tedarik yaratır. Sonradan işlenmiş malzeme daha sonra satılabilir. Karlıysa, bu, sera gazı emisyonunu korur; kârsızsa, emisyonlarını arttırır. Geri alım merkezlerinin uygulanabilir olması için genellikle devlet sübvansiyonlarına ihtiyacı vardır. ABD Ulusal Atık ve Geri Dönüşüm Derneği tarafından hazırlanan 1993 tarihli bir rapora göre, 30 dolara yeniden satılabilen bir ton malzemeyi işlemek ortalama 50 dolar tutar.

ABD'de, karışık geri dönüştürülebilir maddelerin ton başına değeri 2011'de 180$, 2015'te 80$ ve 2017'de 100$'dı.

2017 yılında, ana bileşeni olan kumun düşük maliyeti nedeniyle cam esasen değersizdi. Benzer şekilde, düşük petrol maliyetleri plastik geri dönüşümünü engelledi.

2017'de Napa, Kaliforniya'ya geri dönüşüm maliyetlerinin yaklaşık %20'si geri ödendi.

Bırakma merkezleri
Bırakma merkezleri, atık üreticisinin geri dönüştürülen maddeleri merkezi bir konuma (kurulu veya mobil toplama istasyonu ya da yeniden işleme tesisinin kendisi) taşımasını gerektirir. Oluşturulması en kolay toplama türüdür, ancak düşük ve öngörülemeyen verimden muzdariptirler.

Dağıtılmış geri dönüşüm
Plastik gibi bazı atık malzemeler için, recyclebot  geri dönüşüm robotu'ları (ing:recyclebot)  adı verilen yeni teknik cihazlar, dağıtılmış geri dönüşüm biçimini mümkün kılar. Başlangıç yaşam döngüsü analizi (ing:life-cycle analysis) (LCA), kırsal bölgelerde 3D yazıcılar için filament yapmak üzere HDPE'nin bu tür dağıtılmış geri dönüşümü, ham reçine kullanmaktan veya ilgili nakliyeleri ile birlikte geleneksel geri dönüşüm süreçlerini kullanmaktan daha az enerji tükettiğini gösterir.

Ayrıştırma

Karıştırılmış geri dönüşüm ürünleri toplanıp bir malzeme geri kazanım tesisine teslim edildikten sonra, malzemelerin ayrılması gerekir. Bu, birçoğu otomatik süreçleri içeren bir dizi aşamada gerçekleştirilir ve bir kamyon dolusu malzemenin bir saatten kısa sürede tamamen ayıklanmasını sağlar. Bazı tesisler artık malzemeleri otomatik olarak ayrıştırabilir; bu tek-akışlı geri dönüşüm olarak bilinir. Otomatik sıralamaya robotik ve makine öğrenimi yardımcı olabilir. Fabrikalarda kağıt, farklı plastik türleri, cam, metaller, yiyecek artıkları ve çoğu pil türü dahil olmak üzere çeşitli malzemeler ayrılır. Bu tesislerin bulunduğu alanlarda geri dönüşüm oranlarında %30'luk artış görülmüştür. ABD'de 300'den fazla malzeme geri dönüşüm (inb: recovery) tesisi vardır.

İlk olarak, karıştırılmış geri dönüşüm ürünleri toplama aracından çıkarılır ve tek bir katmana yayılmış bir konveyör bandına yerleştirilir. oluklu mukavva ve plastik torbaların büyük parçaları, daha sonra makinelerin sıkışmasına neden olabileceğinden, bu aşamada elle çıkarılır.

Daha sonra, disk ekranlar (ing:disk screens) ve hava sınıflandırıcılar (ing:air classifiers) gibi otomatik makineler, geri dönüştürülen maddeleri ağırlığa göre ayırarak, daha hafif kağıt ve plastiği daha ağır cam ve metalden ayırır. Karton, karışık kağıttan çıkarılır ve en yaygın plastik türleri—PET (#1) ve HDPE (#2)—toplanır böylece bu malzemeler uygun şekilde toplama kanallarına yönlendirilebilir. Bu genellikle elle yapılır; ancak bazı sınıflandırma merkezlerinde, spektroskopik tarayıcılar, absorbe edilen dalga boylarına göre kağıt ve plastik türleri arasında ayrım yapmak için kullanılır. Kimyasal bileşim'deki farklılıklar nedeniyle plastikler birbirleriyle uyumsuz olma eğilimindedir; polimer molekülleri yağ ve su gibi birbirini iter.

Demir, çelik ve teneke kutu gibi demirli metal'leri ayırmak için güçlü mıknatıslar kullanılır.

Demir içermeyen metal'ler manyetik girdap akımı'larınca (ing: eddy current) atılır: Dönen bir manyetik alan indükler alüminyum kutuların etrafında elektrik akımı oluşturarak, kutuların içinde büyük bir manyetik alan tarafından itilen bir girdap akımı oluşturarak kutuları akıştan çıkarır.

Dış bağlantılar

Yönetmelik ve tüzükler
 Ambalaj Atıklarının Kontrolü Yönetmeliği 2011

Konu ile ilgili sivil toplum örgütleri ve kuruluşlar
 Bilişim Sanayicileri Derneği - TÜBİSAD
 Atık Kağıt ve Geridönüşümcüler Derneği - AGED
 Çevre Koruma ve Ambalaj Atıkları Değerlendirme Vakfı - ÇEVKO
 Temiz Dünya Ekoloji Derneği
 Ambalaj Sanayicileri Derneği
 Tüketici ve Çevre Eğitim Vakfı - TÜKÇEV
 Plastik Sanayicileri Derneği - PAGDER

Kaynakça

Enerji dönüşümü
Su koruması
Atık yönetimi

Geri dönüşüm


හසන් මහමුද් (බෙංගාලි: হাসান মাহমুদ; උපත 1999 ඔක්තෝබර් 12) බංගලාදේශ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. ඔහු 2020 මාර්තු මාසයේදී බංග්ලාදේශ ක්‍රිකට් කණ්ඩායම වෙනුවෙන් ජාත්‍යන්තර තරගයට පිවිසියේය.

යොමු කිරීම්

හසන් මහමුද්


İnegöl Spor Kulübü, İnegöl'de 1954'te kurulmuştur. Futbol şubesi 2. Ligde mücadele eden takımın renkleri Bordo-Beyazdır. 1968'den bu yana iç saha maçlarını, İnegöl İlçe Stadyumu'nda oynamaktadır.

Tarihçe
1923'te İdmanyurdu Spor Kulübü, 1947'de Demir Spor Kulübü ve 1954'te İnegöl Spor Kulübü'nün kurulması sonrası 1984 yılında birleşmesi ile profesyonelliğe geçmiştir. Kulübün amblemindeki 3 yıldız, kurucu takımları ve onların renklerini temsil etmektedir.

İlk Kulüp Başkanı Hasan Bilge olmuştur. Aynı yıl 3. Profesyonel Lige dahil edilen İnegölspor büyük başarıya imza atarak profesyonel olduğu ilk yılda şampiyon olmuş ve 2. Profesyonel Futbol Ligi'ne yükselmiştir. İki kez Birinci Lig'e yükselme maçlarında final oynayıp kaybetmiştir. Ön önemli dönemi ise 1987-88 sezonunda Süper Lig'i son maçta 1 puanla kaybetmesidir. Bu sezondan sonra 3 yıl üst üste Play-Off oynamıştır. Bir sezonda Türkiye millî futbol takımına 3 Futbolcu veren İlk ve Tek İlçe Takımı olma unvanını almıştır. 1992-1993 sezonunda 8 sezon oynadığı 2. Profesyonel Futbol Ligi'nden 3. Lige düşmüştür.

1995-1996 Sezonunda 3. Profesyonel Futbol Ligi'nde Şampiyon olan takım 2. Profesyonel Futbol Ligi'ne yükseldi. Aynı sezon küme düşerek tekrar 3. ligde oynamaya başlayan takım 2001 yılına kadar burada oynadı.

2000-2001 Sezonunda 3. Ligde grubunu 3. sırada bitiren İnegöl, 2. Lige yükselme başarısı gösterdi. 2004-05 sezonunda 2. ve yükselme grubunda ise son maçta 1. Lig'i kaybetmiştir. 2006-2007 sezonunda tekrar yükselme grubuna kalma fırsatını son maçta kaybetmiştir. 2005-06 ve 2006-07 sezonlarında Eskişehirspor, Kasımpaşa, Bucaspor, Türkiye Kupası'nda Sivasspor, Bursaspor, Kocaelispor, Hacettepe, Elazığspor, Beşiktaş, gibi üst liglerde mücadele eden birçok takımı yenme başarısını göstermiştir.  7 sezon bu ligde mücadele eden takım 2007-2008 sezonunda 2. Ligden 3. Lige düştü.

2011-12 sezonun Taşkın Güngör önderliğinde 3. Ligde Şampiyon olarak tekrar 2. Lig'e yükselmiştir.

2012-13 sezonunda 2. Ligde grubunu 2. sırada tamamlayarak 1. Lige yükselmek için Play Off oynamaya hak kazandı. Play Off çeyrek final maçında Fethiyespor'a yenilerek şansını yitirdi.

2014-15 sezonunda 2. Ligde grubunu 4. sırada tamamlayarak 1. Lige yükselmek için Play Off oynamaya hak kazandı. Play Off çeyrek finalinde Hatayspor, yarı finalinde Bandırmaspor'u geçen takım, Alanya'da oynanan final maçını penaltılar sonucu 1461 Trabzon'a kaybederek 1. Ligin kapısından döndü.

2019-2020 sezonunda 2. Lig Beyaz Grupta mücadele eden takım sezonu 5. sırada tamamlayarak 1. Lige yükselmek için Play Off oynamaya hak kazandı. Play Off çeyrek final maçında Manisa FK'ya 3-0 yenilerek yarı finale yükselemedi.

Güncel Kadro

Kadro en son 28 Kasım 2020 tarihinde güncellenmiştir.

Güncel kadroda yoktur

Altyapı
İnegölspor Altyapısı Türkiye'nin en iyi 25 Altyapı takımı arasında gösterilmektedir. Uzun yıllardır katıldıkları turnuvalar, şampiyonalarda yapmış oldukları başarılarla önemli bir yer edinmiştir. Türkiye futboluna futbolcu ticareti yapan bir kulüp olarak gösterilen İnegölspor Altyapısı'nın şu an da birçok sporcusu Süper Lig, 1. Lig'de top oynamış ve hala oynayanlar bulunmaktadır. 1954'ten bu döneme yaklaşık 300'ün üzerinde profesyonel sporcu yetiştirmiştir. Menajerler ve kulüpler için genç yetenek bulma yeri olarak adlandırılan İnegölspor Altyapısında Kültür, medeniyet ve kişilik eğitimi de verilmektedir.

Ayrıca 1987-88 sezonunda 1. Lig'de oynayan İnegölspor, Türkiye millî futbol takımına bir sezonda 3 futbolcu yollayan ilk ve tek ilçe takımı unvanına sahiptir.

Stadyum

1968 yılında İlçe Spor Tesisi olarak kurulmuştur. İlçe Gençlik Hizmetleri Müdürlüğü bünyesinde bulunan stadyumun kullanımı 2008 yılında 1 TL'lik sembolik bir bedelle İnegöl Belediyesi'ne devredilmiştir.

1985 yılında kapalı tribünü, 1993'te çatısı, 2007'de diğer bir kapalı numaralı tribünü yapılmıştır. 1995 yılında ise stadyumun sulanması ve fazla suyun dışarı atılmasıyla alakalı drenaj sistemi kurulmuştur. 1995 yılında yapılmış drenaj sistemi bugüne kadar kullanılmıştır.

300 Bin TL para ile 2012-2013 sezonu için yenilenen İnegöl Şehir Stadyumu'nun saha zemini, İnegöl Belediyesi tarafından, Galatasaray Türk Telekom Stadyumu'nun çim zemini ile aynı özelliklerle yapılmıştır. Avrupa standardına uygun şekilde yenilenen Stadyum sahası Türkiye Futbol Kulüplerinin çoğunda olmayan özelliği ve yeniliği taşımaktadır. Ayrıca 41 noktaya yerleştirilen, hidrolik ve sensörle çalışan rotor başlıklı spring sulama sistemi ile farklı bir drenaj modeli uygulanmıştır.

Stadyumun son haline göre 4.500 kişilik koltuklu numaralı tribünü vardır. Bu numaralı tribüne sadece Kombine sistemi ile girilmektedir. Stadyum kapasite ise 8.000 kişi civarındadır.

Taraftar Grupları
250.000 nüfusu aşkın bir ilçe olan İnegöl'de takıma destek ve sahip çıkma üst seviyededir. İlçenin birçok bölgesi Bordo-Beyaz renklere bürünmüş haldedir. Takımın yıllarca Bursa'dan soyutlanması ve başka bir şehir görülmesi İnegöl halkının desteğini arttırmasına sebep olmuştur. "İnegöl'de İnegölspor Tutulur, Biz İnegöllüyüz İnegölsporluyuz" sloganı ile her geçen gün daha büyük destek bulan İnegölspor'un karşılaşmalarında büyük bir potansiyel sağlayan halk gittiği deplasmanlarla da nam salmıştır. Bilinen birkaç önemli deplasman ise (100 Otobüslük Kütahya, 90 Otobüslük Yalova, 60 Otobüslük Çanakkale, 50 Otobüslük Ankara, 50 Otobüslük İstanbul, 40 Otobüslük Sapanca, 30 Otobüslük Antalya) deplasmanlarıdır.

Kulübün Resmi Olarak, Efsane Maraton, Hooligans Crew isimleri altında 2 ana Taraftar Grubu bulunmaktadır.

1986 yılında 46'lılar ismi ile Maraton tribünde kurulan tek bir grup oluşumu bulunmaktadır. İnegölspor Taraftarlar Derneği bünyesinde toplanıp İçerideki ve dışarıdaki maçlarda yoğun bir atmosfer yaşatmasıyla bilinen bu grup yüksek sayılarda gittikleri deplasmanlarıyla göze çarpıştır. Milenyum'lu yıllara gelindikçe grup sorumlularının tribünlerden etkisini çekmesi ve şehrin birkaç yıl içinde binlerce göç alması yeni insanların oluşuma katılmasını sağlamış ve bu durum grubu parçalamaya, fikir ayrılıklarına götürmüştür. 2003-2004 sezonunda İnegölspor - Eskişehirspor karşılaşmasında çıkan büyük çaplı olaylar, göz altıları ve grup içi sorunları sonrasında grup bölünme ve feshetme dernek ise kapanma kararı almıştır. (16.5) ve Biz İnegöllüyüz davasını savunma altında İrriducibili ve Hooligans Crew grupları kurulmuştur. Diğer tarafta ise başka bir düşünceyle Efsane grubu kurulmuştur.

Efsane Maraton Grubu, 2005 yılında Efsane ismiyle kurulmuştur. Maraton tribünlerin efsanesi olarak bilinen 46'lılar'ın hatırasını canlandırmak adına 2007 yılında isimlerini Efsane Maraton değiştirmişlerdir. Kurulduğu günden bu yana İnegölsporluların vazgeçilmezi maraton tribünde aktif tribün hayatlarını devam ettirmektedirler. İçinde Hooligans Crew, Üninegöl, Ultras İnegöl gruplarını barındırmaktadır. 81 ile deplasman yapması ve Türk futbolunun önemli tribün gruplarıyla dostlukları ve bağlantılarıyla nam salmışlardır. Şehrini ve vatanını savunan bir kimliğiyle birlikte, İnegöl'de senenin 12 ayı sosyal, çevre, millî bütünlük, yardımlaşma, kutlama gibi etkinlik ve organizasyonlar hazırlamaktadırlar. Liderliğini 1995 yılından bu yana İnegölspor Amigoluğu yapan Tevfik Taşkın yapmaktadır.

Hooligans Crew, 2007 yılında kurulmuştur. İrriducibili grubu ile aynı davayı yürütmeleri ve dostluları uzun bir dönem aynı tribün bölümünde yer almalarını sağlamıştır. 2016 yılında İrriducibili Tribün Lideriyle aralarında geçen pankart krizi sonrası beraber yürüttükleri tribün hayatını ve çalışmalarını feshetmişlerdir. Bu kararın yarattığı etki sonrası İrriducibili tribün hayatını sonlandırmıştır. Bu grup İnegölspor taraftarlarından ve Sadece İnegöllülüğü kabul eden bir kesimden oluşmaktadır. Ağırlıklı olarak liseli ve üniversite öğrencilerinin de içinde yer aldığı, bununla birlikte grup sol politik yönleri ve beklenmedik tavırlar takınan, İnegölspor ve taraftarları adına çoğu sosyal projeyi yöneten, İnegölspor ürünlerini, pankartlarını hazırlayan ve organizasyonlarını üstlenen bir kimliktedir. Etkin yeri ve aktif yönetimi İnegöl'ün kalesi olarak bilinen Süleymaniye'dir. Bu taraftar grubunun liderliğini ise kurulduğu günden bu yana Bedirhan Alat yapmaktadır.

İrriducibili Grubu, 2005 yılında Danger Gençlik ismiyle kurulmuştur. 2005'te ise (inatçı, bezmez, boyun eğmez) anlamına gelen İrriducibili ismini felsefe edinerek yeni bir isme geçiş yapmışlardır. 1986'da kurulan 46'lılar'ın ve İnegölspor Taraftarlar Derneği yönetici ve eski birçok liderinden oluşturulmuştur. 2008'de Bordo-Beyaz İnegölspor Taraftarlar Derneği'ni kurup organizasyonlarını bu dernek bünyesinde ayarlayıp toplanan, deplasmanlara sıklıkça giden bir kimlikteydi. 2008 yılının ağustos ayında Hem İnegölspor hem de İrriducibili Tribün Lideri olan Rossi lakaplı Fatih Kaçar adındaki liderlerini kaybetmişlerdir. Bu yaşanan talihsiz vefatın ardından grupta liderlik problemleri başlamış, bunun akabinde de gruptan Süleymaniyeliler, Bordo Bereliler, Zincir Koparan tayfaları fesih kararlarıyla ayrılmışlardır. 2016 yılına kadar tribün hayatını Hooligans Crew grubuyla sürdürdükten sonra iki grubun arasında geçen anlaşmazlık ile Hooligans Crew ayrılmış, İrriducibili ise tribün hayatını sonlandırmıştır.

Dostlukları ve Rekabetleri
İnegölspor Kulübü ve taraftarlarının Gebzespor, Karagümrük ve Samsunspor camiaları ve taraftarlarıyla ebedi kardeşliği bulunmaktadır. Ayrıca Hatayspor, Sarıyer, Sakaryaspor ve Bandırmaspor gibi kulüplerle de güzel dostluk ilişkileri bulunmaktadır.

İnegölspor, Ankaragücü, Göztepe ve Eskişehirspor kulüpleriyle sıkıntılı ve ezeli bir rekabet içindedir. Aralarında oynanan karşılaşmalara ayrı bir ilgi gösterilmektedir. Saha içi ve saha dışı sporcular veya taraftarlar fark etmeksizin çıkan büyük çaplı olay ve gerginlikler bu rekabetin en iyi özetidir.

Bursaspor kulübü ile yıllardır bitmeyen ezeli derbi rekabeti bulunmaktadır. İnegölspor Bursa'nın ikinci büyük kulübüdür. Bursa ve ülke halkının Bursa şehrindeki çok sayıda profesyonel ve amatör kulüplerine rağmen sadece İnegölspor-Bursaspor karşılaşmalarını derbi olarak adlandırılmaktadır.

Maskot
Bordo Dinozorlar diye kendilerine hitap etmektedirler. Bursaspor ile aralarındaki ezeli rekabet sonucu böyle bir ismi kendilerine yakıştırmışlardır. İnegölspor'un Bursaspor kulübünden daha önce kurulmuş olması, daha önce profesyonel liglere katılması ve (1985-95)'li yıllar arasında takım taraftarları olarak daha büyük bir potansiyele sahip olması aralarındaki rekabet ve sorunları büyütmüştür.

Bursasporluların Yeşil Timsahlar maskotu üzerine İnegölsporlular da Bordo Dinozorlar ismiyle kendilerini belirtmişlerdir. Timsah soyunun Dinozor soyundan gelmesinden esinlenerek bu isme baş vurmuşlardır.

Başarıları

 2. Lig

Play Off Final (1) : 2014-2015

Play Off Çeyrek final (2) : 2012-2013, 2019-20

 3. Lig

Şampiyonluk (3) : 1984-1985, 1995-1996, 2011-2012

Üçüncü Olarak 2. Lige Yükselme (1) : 2000-2001

Play Off Final (2) : 1993-1994, 2008-2009

Lig Mücadeleleri

 2. seviye (1. Lig/2.FL): 9 Sezon

1985-1993, 1996-1997

 3. seviye (2. Lig/3. FL): 24 Sezon

1984-1985, 1993-1996, 1997-2008, 2012-

 4. seviye (3. Lig): 4 Sezon

2008-2012

 Amatör Lig: 30 Sezon

1954-1984

Geçmiş Sezon Performansları

Teknik direktörler

Başkanlar

Kuruluşundan bugüne kadar İnegöl kulübünde başkanlık yapmış kişiler aşağıda gösterilmiştir.

Oyuncu İstatistikleri

*İstatistikler maçkolikten alınmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 İnegölspor Resmi Web Adresi

1954'te kurulan futbol kulüpleri
Türkiye'deki futbol kulüpleri

İnegölspor


القلعة التركية هي قلعة بنيت في فترة الحكم التركي لليبيا، وكانت قائمة بجانب ميناء بنغازي في المدينة، وكانت أهم مقرات الأتراك في مدينة بنغازي، كما كانت أول جزء يحتله الإيطاليون في مدينة بنغازي.

هدمت القلعة في أوائل القرن العشرين وتم بناء مسرح مدينة بنغازي محلها«لاحقا سينما البرينتشي أو دار عرض بنغازي» بشارع عمر المختار حاليا.

شهدت هذه القلعة مذبحة الجوازي المشهورة في 5 سبتمبر 1817م حين قامت قوات عثمانية بارتكاب مجزرة ضد هذه القبيلة راح ضحيتها أكثر من عشرة آلاف فرد من قبيلة واحدة بينهم نساء وأطفال.

معالم بنغازي
قلعة تركية
قلاع في ليبيا

القلعة التركية (بنغازي)


An Axonopus brasiliensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Spreng., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni João Geraldo Kuhlmann. An Axonopus brasiliensis in nahilalakip ha genus nga Axonopus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Axonopus

Axonopus brasiliensis


Gözüküçüklü, Antalya ilinin Alanya ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya iline 163 km, Alanya ilçesine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Alanya'nın mahalleleri

Gözüküçüklü, Alanya


Malvik Station (Malvik stasjon) var en jernbanestation på Meråkerbanen, der lå ved byområdet Malvik i Malvik kommune i Norge.

Stationen åbnede som holdeplads, da Meråkerbanen mellem Trondheim og Storlien i Sverige blev taget i brug 17. oktober 1881. Den blev nedgraderet til station i 1900. 1. maj 1942 overgik dens funktion med ekspedition af tog til Midtsandan og Vikhammer, fordi der var lidt for langt fra Malvik til Ranheim (7 km) og Hommelvik (8,5 km), til at man kunne få en tæt toggang. Malvik blev så i stedet nedgraderet til holdeplads i juni 1942. 1. april 1958 blev den nedgraderet til trinbræt, hvorefter den kun blev betjent af lokaltog. Betjeningen med persontog ophørte 2. juni 1985, da lokaltrafikken i Trondheimregionen blev omlagt, og en række mindre stationer mistede betjeningen. Stationen blev nedlagt 31. maj 1987. Tyve år efter nedlæggelsen, 6. januar 2008, overgik strækningen mellem Trondheim og Hell, hvor stationen lå, formelt fra Meråkerbanen til Nordlandsbanen.

Stationsbygningen blev opført i 1882 efter tegninger af Peter Andreas Blix. Den blev revet ned omkring 1977. I dag er der kun få spor af, at der engang lå en komplet station på dette sted.

Litteratur

 Jernbanestasjoner i Malvik

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Meråkerbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Jernbanestationer i Trøndelag
Etableret i 1881
Ophørt i 1987

Malvik Station


A streak camera is an instrument for measuring the variation in a pulse of light's intensity with time. They are used to measure the pulse duration of some ultrafast laser systems and for applications such as time-resolved spectroscopy and LIDAR.

Mechanical types
Mechanical streak cameras use a rotating mirror or moving slit system to deflect the light beam. They are limited in their maximum scan speed and thus temporal resolution.

Optoelectronic type
Optoelectronic streak cameras work by directing the light onto a photocathode, which when hit by photons produces electrons via the photoelectric effect. The electrons are accelerated in a cathode ray tube and pass through an electric field produced by a pair of plates, which deflects the electrons sideways. By modulating the electric potential between the plates, the electric field is quickly changed to give a time-varying deflection of the electrons, sweeping the electrons across a phosphor screen at the end of the tube. A linear detector, such as a charge-coupled device (CCD) array is used to measure the streak pattern on the screen, and thus the temporal profile of the light pulse.

The time-resolution of the best optoelectronic streak cameras is around 180 femtoseconds. Measurement of pulses shorter than this duration requires other techniques such as optical autocorrelation and frequency-resolved optical gating (FROG).

In December 2011, a team at MIT released images combining the use of a streak camera with repeated laser pulses to simulate a movie with a frame rate of one trillion frames per second. This was surpassed in 2020 by a team from Caltech that achieved frame rates of 70 trillion fps.

See also
 Photo finish, which uses a much slower but 2-dimensional version of a camera mapping time into a spatial dimension
 Femto-photography

References

Optical metrology

Streak camera


1492 puede referirse a:

 El número 1492.
 El año 1492 d. C.
 El año 1492 a. C..
 1492: La conquista del paraíso, una película dirigida por Ridley Scott.
 Cónclave de 1492, en el cual se eligió a Alejandro VI como pontífice de la Iglesia Católica.

1492 (desambiguación)


Proba feminină de săritură în înălțime de la Jocurile Olimpice de vară din 2016 a avut loc în perioada 18–20 august la Stadionul Olimpic.

Recorduri
Înaintea acestei competiții, recordurile mondiale și olimpice erau următoarele:

Rezultate

Calificări
Baremul de calificare: 1,94 m (Q) sau printre primele 12 săritoare (q)

Finală

Legendă

RA Record african | AM Record american | AS Record asiatic | RE Record european | OCRecord oceanic | RO Record olimpic | RM Record mondial | RN Record național | SA Record sud-american | RC Record al competiției | DNF Nu a terminat | DNS Nu a luat startul | DS Descalificare | EL Cea mai bună performanță europeană a anului | PB Record personal | SB Cea mai bună performanță a sezonului | WL Cea mai bună performanță mondială a anului

Note

Legături externe
  High Jump, Women la Olympedia

Atletism la Jocurile Olimpice de vară din 2016

Atletism la Jocurile Olimpice de vară din 2016 - Săritura în înălțime (feminin)


أكشاي كومار ؛ (9 سبتمبر 1967) هو ممثل في الأفلام الهندية. وقد ظهر في أكثر من100 فيلم هندي. كان يوصف كومار خلال التسعينات في المقام الأول بأنه بطل الأكشن من بوليوود،  يقوم بالتمثيل في أفلام الأكشن الناجحة مثل خيلادي (1992)، مهرة (1994)، وسابسي بادا خيلادي (1995)، وبصفة خاصة فانه اشتهر «لسلسلة خيلادي». ومع ذلك، وقال فانه كان معروف أيضا لأدائه في الأفلام الرومانسية مثل يه ديلاجي (1994)، ونبض القلب (2000) وأيضا الأفلام المثيرة مثل إيك ريشتا (2001).

وحصل في عام 2002 على أول جائزة فيلم فير في فئة أفضل شرير، لأدائه في أجنبي (2001). انه كان على استعداد لتغيير صورته المتصلبة، ففي وقت لاحق غامر كومار أكثر في الأفلام الكوميدية. أدائه في الأفلام الكوميدية مثل هيرا فيري (2000)، موجهسي شادي كاروجي (2004)، جارام ماسالا (2005)، وجان اي مان (2006) مع اشادة من النقاد. وارتفع نجاحه إلى المزيد في عام 2007، عندما قام ببطولة أربعة عروض تجارية متتالية. بعد أن فعل ذلك فانه قد أنشأ لنفسه مرتبة على أنه واحد من الممثلين البارزين في صناعة السينما الهندية بعدما ابدى اداءا في سلسة خيلادي التي مهدت له طريق الشهرة من التسعينات إلى اخر جزء سنة 2012.
في عام 2008، ان جامعة وندسور في اونتاريو، كندا قد منحته درجة الدكتوراه الفخرية في القانون لكومار كتقدير لمساهمته في السينما الهندية. حصل على بادما شري في عام 2009 من قبل حكومة الهند.

بداية حياته

أكشاي كومار ولد في امريتسار بالبنجاب  لعائلة بنجابية. والده كان يعمل في الحكومة. وقد لوحظ كمؤد من سن مبكرة جداً وخاصة كراقص.
ونشأ كومار في دلهي في حي تشاندنى تشوك قبل أن ينتقل إلى مومباي. وفي مومباي انه عاش في كوليوادا، التي كانت منطقة آخرى يسيطر عليها البنجابية. اوكان يدرس في مدرسة دون بوسكو ثم كلية خالسا، حيث تولى اهتماما في الألعاب الرياضية.

بعد أن حصل على الحزام الأسود في التايكواندو في الهند، ذهب ليدرس فنون الدفاع عن النفس في بانكوك ودرس المواي تاي وكان يعمل كطاهيا. ثم انه عاد إلى مومباي، حيث بدأ تدريس فنون الدفاع عن النفس. وصادف أن واحد من طلابه كان مصور فأوصاه للعمل كعارض أزياء. وقام الطالب بمنحه مهمة عارض أزياء لشركة صغيرة. وحصل على 5,000 روبي لمدة ساعتين أمام الكاميرا بالمقارنة مع راتبه السابق 4,000 روبي في شهر واحد. كان ذلك أحد الأسباب الرئيسية لاختياره ان يكون عارض أزياء. بعد بضعة أشهر كعارض أزياء، فقد تم العرض على كومار أخيرا أن يقوم بدور قيادي من قبل المنتج برامود شاكرافارثي لفيلم ديدار.

حياته المهنية

كومار قام ببداية البوليوود للتمثيل بفيلم سوجاندا لعام 1991، الذي لم يلاحظه أحد. أول نجاح كبير له كان في عام 1992 لفيلم الرعب خيلادي. وفي عام 1993 قد شهد انخفاضا لأن العديد من أفلامه لم تحقق نجاحاً. ومع ذلك فان عام 1994 أثبت أن يكون عاما جيدا بالنسبة لكومار وهو يتابع نجاحه مع خيلادي مع أفلام الأكشن خيلادي الرئيسية تو أناري ومهرة التي كانت من بين الأفلام التي حققت أعلى الأرباح لهذا العام. في وقت لاحق من ذلك العام، فان ياش شوبرا جعله يوقع لفيلم رومانسي يه ديلاجي الذي حقق أيضاً نجاح. وحصل على تقدير لأدائه في هذا الفيلم، حيث لعب دور رومانسي الذي كان مختلفا بالمقارنة مع أدواره في أفلام الأكشن. وانه بالتالي سوف يحصل على ترشيحاته الأولى لجائزة أفضل ممثل في فيلم فير واحتفالات نجم الشاشة. وحقق كومار نجاح في خلال نفس العام لأفلامه مثل سوهاج وفيلم الأكشن ايلان الذي كانت ميزانيته منخفضة. كل هذه الإنجازات ساعدت في تعزيز كومار باعتباره واحد من أكثر الممثلين الذين حققوا نجاحا لتلك السنة.

وبجانب من نصيبه في الأفلام الغير ناجحة في عام 1995، فقام بتمثيل دور البطولة في فيلمه الثالث في سلسلة خيلادي، سابسي بادا خيلادي، الذي حقق نجاح كبير. وانه ثبت نجاحه بسلسلة خيلادي، وكما في العام التالي قام ببطولة فيلمه الرابع الذي حقق نجاح والذي كان يحمل في عنوانه على خيلادي، خيلاديان كا خيلادي أمام ريخا ورافينا تاندون. وأصبح الفيلم واحدا من الأفلام التي حققت أعلى الإيرادات لهذا العام.

انه قام بظهور موسع كضيف في ياش شوبرا الفيلم الناجح ديل تو باجال هاي في عام 1997، الذي جعله يحصل على ترشيح لجائزة الفيلم فير لأفضل ممثل مساعد. وفي نفس العام فانه شرع لدور كوميدي في فيلمه الخامس في سلسلة خيلادي، السيد والسيدة خيلادي. على عكس أفلامه السابقة التي تحمل خيلادي في العنوان، فإن الفيلم فشل تجاريا. وكما لقى هذا الفيلم الفشل فان أفلامه التالية لإصدارات خيلادي في السنوات التالية لقت الفشل أيضاً في شباك التذاكر. وتلقى كومار في عام 1999 اشادة من النقاد لأدواره في أفلام سانغارش وجانوار. بينما الفيلم المذكور أولاً لم يحقق أرباحا في شباك التذاكر، بينما الفيلم المذكور الثاني فقد حقق نجاح.

قام ببطولة الفيلم الكوميدي هيرا فيري (في عام 2000) الذي حقق كلا من النجاح النقدي والتجاري، ، وأظهرت قدرته على القيام بأدوار الكوميديا مثلما فعل في أدواره الأكشن والرومانسية. كما أنه لعب دور البطولة في الفيلم الرومانسي نبض القلب في وقت لاحق من ذلك العام، والذي حصل أيضا على أرباح معقولة في شباك التذاكر. ان كومار في عام 2001 لعب دورا سلبيا في فيلم أجنبي. وفاز الفيلم بالكثير من المديح وكذلك حصل على جائزة الفيلم فيلا وهي كانت الأولى له كأفضل وغد. وكان لكومار نقد بالتقدير لدوره كرجل أعمى في آنخن الذي حقق نجاح في شباك التذاكر لهذا العام.

بعد نجاح هيرا فيري فان كومار قام بدور البطولة في عدد من الأفلام الكوميدية، بما في ذلك أوارا باجال دييوانا (2002)،  موجهسي شادي كاروجي (2004) وجارام ماسالا (2005). الأفلام نجحت في شباك التذاكر، وأدائه في الفيلم الأخير حصل له على جائزته الثانية من جوائز الفيلم فير لأفضل كوميديان.

فضلاً عن أعماله في أدوار الأكشن، الكوميديا والرومانسية، فقام كومار بعرض ميله لذوق الأدوار الدرامية في أفلام مثل إيك ريشتا (2001)، آنخن (2002)، بيوافاء (2005)، ووقت: السباق ضد الساعة (2005).

في عام 2006 قام ببطولة فيلم مكمل لهيرا فيري بعنوان فير هيرا فيري وحقق الفيل نجاحاً كما حقق الفيلم السابق نجاحاً كبيرا في شباك التذاكر. في وقت لاحق من ذلك العام قام ببطولة جنبا إلى جنب مع سلمان خان في فيلم رومانسي موسيقي جان اي مان.الفيلم كان إصداره من المنتظر وبالرغم من النقد الإيجابي من النقاد لكنه لم يحقق النجاح المتوقع في شباك التذاكر. على الرغم من أن الفيلم كان الأداء فيه أقل لكن الدور الذي قام به كطالب خجول يذاكر كثيراً ومحبوب تم المدح فيه. وانه أنهى العام بالفيلم الكوميدي بهاجام بهاج، والذي كان ناجحاً.
وفي تلك السنة فانه قاد جولة عامية هيت 2006 برفقة زملائه النجوم سيف علي خان، بريتي زينتا، سوشميتا سين وسيلينا جايتلي.

2007 ثبت أن عام 2007 هو أنجح عام بالنسبة لكومار خلال مسيرته في هذه الصناعة، وكما وصفها محللون شباك التذاكر، «وربما أفضل معدل سجله فنان في أي وقت مضى، مع أربعة أعمال ناجحة بدون أي فشل». أول إصدار له ناماستي لندن فانه كان ناجحاً نقديا وتجاريا، وحصل له أدائه على ترشيح أفضل ممثل في الفيلم فير. وكتب الناقد تاران أدارش عن أدائه في الفيلم «انه متأكدأنه سيكسب قلوب الملايين من رواد السينما مع تصوير رائع في هذا الفيلم.»  وان أفلامه التالية هيي بابي، وبهول بهالايا كذلك حققوا نجاحات في شباك التذاكر. وان فيلم كومار الأخير من السنة مرحبا يعد انه كان جيد للغاية في شباك التذاكر، وتلقى مركز ناجح جدا في وقت واحد مع تحقيق نجاح لفيلمه للمرة الخامسة على التوالي. جميع أفلام كومار التي أصدرت في تلك السنة كذلك حققت نجاح في السوق الخارجي.

ان فيلم كومار الأول لعام 2008 طاشان كان علامة لعودته إلى أفلام ياش راج الناجحة بعد 11 عاما. على الرغم من أن الجمهور كان متوقع كثيراً،  لكن الفيلم كان فاشلا نقدياً وتجارياً. ان فيلمه الثاني سينغ از كينج كان حقق نجاحا كبيرا في شباك التذاكر وحطم الرقم القياسي في الاسبوع الأول في جميع أنحاء العالم وكان أعلى من الرقم السابق لفيلم أوم شانتي أوم. وفيلمه التالي كان فيلم الرسوم المتحركة جامبو.

وفي عام 2009 ظهر كومار أمام ديبيكا بودكون في فيلم تشاندنى تشوك إلى الصين وكان إنتاج وارنر برازر -- روهان سيبي. وإخراج نيخيل أدفاني، والفيلم كان فاشلا نقدياً وتجارياً في شباك التذاكر.

وكان أول ظهور له على الشاشة الصغيرة مع شانيل كولورز كمقدم لبرنامج فيير فاكتور - خاترون كي خيلادي.وحاليا انه يقدم الموسم الثاني
وكان الإصدار التالي بوس أنتوني دي سوزا جنبا إلى جنب مع شيف بانديت وأديتي راو Hydari. الفيلم تلقى متوسط إلى مراجعات جيدة [164] [165] [166] ولكن اتضح أن فشل في شباك التذاكر محققا 54 كرور صاف محليا جاء [167] كومار يعود بقوة مع عطلة: الجندي لا يتوقف أبدا عن واجب. حصل هذه الدراما العمل النجاح على حد سواء نقديا وتجاريا دخول 100 مليار روبية نادي النخبة وأصبح أعلى إجمالي عام 2014. [168] الفيلم تلقى اشادة من النقاد وهو فيلم كومار الثالث لالإجمالي أكثر من ₹ 1000000000 (15 مليون $) في المربع المكتب. [169] [170] [171] [172] كومار وقد غنى أغنية لفيلمه الأخير انها الترفيه. وقد تم تحميل صنع الأغنية على موقع يوتيوب، وكان [173] فيلمه الأخير من عام 2014 Shaukeens. ظهر على النحو نفسه وإنتاجه. [174] ولعب دور البطولة في فيلم الطفل وجبار هو العودة. [175] [176] ل تعاون كومار مع كاران جوهار، وأطلق سراح الإخوة في 14 آب عام 2015. [177] صاحب كان الإصدار التالي سينغ صدر بلينغ في 2 أكتوبر 2015 والتي تنتجها رعي الماعز صور. [178] واعتبارا من أكتوبر عام 2015، وإطلاق النار على النقل الجوي، [179] وHousefull 3. [180] Namastey لإنجلترا، تتمة لNamastey ل وقد أعلنت لندن. [181] مشروعه القادم هو رستم إلى أن يتم إنتاجها من قبل نيراج باندي، [182] وفيلم بلغة التاميل 2.0، من إخراج س. شانكار. [183]

حياته الشخصية
خلال السنوات التي قضاها في بوليوود، كان كومار مرتبط عاطفيا مع عدد من رفيقاته من الممثلات النجمات مثل عائشة جهولكا، بوجا باترا، رافينا تاندون، وشيلبا شيتي. بعد أن تمت خطبته مرتين من الممثلة توينكل خانا، ابنة الممثلين المحنكين راجيش خانا ودمبل كاباديا، وانه في النهاية تزوجها في 14 يناير 2001. وابنهما اسمه آراف ولد في 15 سبتمبر 2002.

إحدى الصحف الشعبية الرائدة في مومباي في عام 2007، نشرت قصة تقول ان كومار وزوجته قد اختلفوا وأن كومار انتقل إلى خارج منزله، ويقيم في فندق. في 26 يوليو 2007 قام الزوجين بارسال اخطارا قانوني إلى الصحيفة الشعبية معلنا أن الشائعات كاذبة. قال كومار:

تم تسجيل FIR من قبل شرطة فولكا في أبريل 2009 ضد أكشاي كومار وتوينكل خانا تحت Setion 294 من قانون العقوبات الهندي عن فعل خلال أكمي أسبوع الموضة الذي أحلت فيه توينكل أزرار الجينز الخاص بأكشاي.

الجوائز والترشيحات
جائزة مدنية

 2009 – بادما شري، رابع أعلى جائزة مدنية هندية من الحكومة الهندية.

دكتوراه فخرية

 2008 – دكتوراه فخرية في القانون من قبل جامعة وندسور في أونتاريو، كندا لعمله المتميز في صناعة السينما ومساهمته في العمل الاجتماعي.

 الشرف الوطني

 2004 – جائزة راجيف غاندي لإنجازاته المتميزة في بوليوود.
 2009 – IIFA-, "جائزة الترفيه الأكثر قوة في العقد' لمساهمته في السينما الهندية.

 The Asian Awards

 Asian Film Awards

 جوائز السينما الوطنية
The جوائز السينما الوطنيةهو أبرز حفل توزيع جوائز الفيلم في الهند. أنشئ في عام 1954، ويديرهمهرجان الفيلم الدولي الهندي وإدارة المهرجانات السينمائية الهندية بالحكومة الهندية. يتم تقديم الجوائز من قبلرئيس الهند. نظرًا لمقياسها الوطني، فإنها تعتبر معادلة لـجائزة الأوسكار.

جوائز فيلم فير

 Screen Awards

 IIFA Awards

 Stardust Awards

 Dadasaheb Phalke Academy Awards

 BIG Star Entertainment Awards

 Apsara Film & Television Producers Guild Awards

 Zee Cine Awards

 جوائز ستار بوكس أوفيس

جوائز Star Box Office هي تعاون بين ستار بلس و Box Office India. يكرم حفل جوائز ستار بوكس أوفيس إنجازات الأفلام الهندية بشكل موضوعي، بناءً على أدائها في شباك التذاكر.

 Indian Television Awards

 'Hello! Hall Of Fame' Awards

 Star's Sabsey Favourite Awards

 Other awards
 2002 – جوائز فيلم Sansui Viewers 'Choice Movie: أفضل ممثل في دور شرير غن الفيلم أجنبي
 2003 – Bollywood Fashion Awards: Celebrity Style Male
 2006 – Bollywood People's Choice Awards: Best Comic Performance
 2006 – Best Action Actor at AXN Action Awards
 2010 – Best Action Actor in a Negative Role at AXN Action Awards Blue
 2008 – Asia's Sexiest Man Alive
 2015 – Filmfare Glamour & Style Awards: Most Glamorous Star (Male).
 2015 – GQ Awards: Ulitimate Man Of The Year Award.
 2018 – GQ India Style Awards: GQ Legend award.

Honours and recognitions
 2008 –أطلقت عليه مجلة الشعب (الهند) اسم «الرجل الأكثر جاذبية على قيد الحياة».
 2009 – حصل على أعلى وسام ياباني من «كاتانا» والحزام الأسود من الدرجة السادسة في Kuyukai Gojuryu Karate.
 2009 – كان أحد المشاهير الدوليين الـ15 الذين تمت دعوتهم للمشاركة في مسيرة حاملي شعلة الأولمبياد إلى كندا.
 2012 –افتتح مهرجان السينما الدولي 43 للهند فيغوا.
 2013 – Named "Reader's Choice Style Icon".
 2017– Won the title of the biggest satyromaniac in Bollywood.

أفلامه

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
بنجابيون
حائزون على جوائز فيلم فير
حائزون على وسام بادما شري للفنون
رياضيون من أمريتسار
لاعبو تايكوندو كنديون
لاعبو ولاعبات تايكوندو هنود
ماهاراشترا
مقاتلو ومقاتلات موياي تاي كنديون
مقاتلون فنون قتالية كنديون
ممارسو فنون قتالية من بنجاب (الهند)
ممارسو فنون قتالية من دلهي
ممارسو فنون قتالية هنود
ممثلو أداء صوتي كنديون
ممثلو أداء صوتي هنود
ممثلو أفلام كنديون
ممثلو أفلام هنود
ممثلون في السينما الهندية
ممثلون كنديون مغتربون في الهند
ممثلون كنديون من أصل هندي
ممثلون من امريتسار
ممثلون من دلهي
ممثلون هنود
منتجو أفلام هندية
مواليد 1967
مومباي
هندوس كنديون
هندوس هنود

أكشاي كومار


Aa microtidis, vrsta orhideje u rodu Aa. Bolivijski je endem koji raste na visinama od 3 300 do 3 800 metara

Izvori

Aa
Endemska flora Bolivije

Aa microtidis


أتسوكو تاناكا (田中敦子 تاناكا أتسوكو) هي مؤدية أصوات يابانية ولدت في 14 نوفمبر 1962 في مايه-باشي, غونما.

أدوارها في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 المحقق كونان - ميري سيرا
 ناروتو شيبودن - كونان
 روك لي وأصدقائه النينجا - كونان
 برج درواغا 〜the Sword of URUK〜 - آمينا
 الفرقة المتنقلة المدرعة: ستاند ألون كومبليكس - موتوكو كوساناغي
 الفرقة المتنقلة المدرعة: ستاند ألون كومبليكس سكند غيغ - موتوكو كوساناغي
 ديفل ماي كراي - تريش
 فيت/ستاي نايت - كاستر
 فيت/ستاي نايت: Unlimited Blade Works - كاستر
 وولفز راين - جاغوارا
 كوينز بليد: المحاربة المتجولة - كلوديت
 كوينز بليد: وريثة العرش - كلوديت
 عندما تبكي النوارس - كيريي أوشيروميا، كاسومي سوماديرا
 بلاك كات - إكيدنا باراس
 هاتاراكي مان - مايكو كاجي
 بيرسونا ترينيتي سول - ميتشيو كايانو
 كاوبوي بيبوب - كوفي
 جوشين إنبو - كوي
 ترايجان - كلير
 بيرسيرك - سلان
 إيكي توسن XTREME XECUTOR - موكاكو
 رايلغان معينة خاصة بالعلم - هارومي كياما
 كامينوميزو شيرو سيكاي - يوري نيكايدو
 كامينوميزو شيرو سيكاي 2 - يوري نيكايدو
 كامينوميزو شيرو سيكاي: الحارسات - يوري نيكايدو
 بوكيمون بلاك/وايت - لينورا
 بليد - تارا
 مغامرة جوجو الغريبة - ليزا ليزا
 حرب السحر - فايوليت نورث
 غلاسليب - ميواكو أوكيكورا
 خليلة (مؤقتة) - شيزوكو تودو
 الوحوش الطفيلية: ثوابت النجاة - ريوكو تاميا/ريكو تامورا
 غريت تيتشر أونيزوكا - والدة ناناكو ميزوكي
 معرض الفن المزيف - فيكوي
 غود إيتر - تسوباكي أماميا
 آيدولماستر سندريلا جيرلز - المديرة ميشيرو
 بطولات أرسلان - تاهاميني
 كذبتك في أبريل - يوريكو أوتشياي
 البدلة المتنقلة جاندام: أيتام الدم الحديدي - أميدا آركا
 فرسان سيدونيا - ساماري إيتان
 فرسان سيدونيا: معركة الكوكب التاسع - ساماري إيتان
 فالكيريا كرونيكلز - إليانور فاروت
 أكا: قسم التفتيش الخاص بالقطاع 13 - موف

أنمي الإنترنت
 نينجا سلاير فروم أنيميشن - شي نينجا
 ديفل مان: الطفل الباكي - سيريني
 وجبة الغداء في منزل إميا - كاستر
 الفرقة المتنقلة المدرعة SAC_2045 - موتوكو كوساناغي

أوفا أنمي
 إكس إكس إكس هوليك: رو - شينو دوميكي

أفلام أنمي
 الفرقة المتنقلة المدرعة - موتوكو كوساناغي
 الفرقة المتنقلة المدرعة 2: إينوسنس - موتوكو كوساناغي
 الفرقة المتنقلة المدرعة: ستاند ألون كومبليكس: سوليد ستيت سوسايتي - موتوكو كوساناغي
 فيت/ستاي نايت: Unlimited Blade Works - كاستر
 فيلم خيميائي الفولاذ: نجم ميلوس المقدس - والدة جوليا كرايتون
 بايونيتا: بلادي فايت - بايونيتا
 الخادم الأسود Book of the Atlantic - فرانسيس ميدفورد
 باتمان النينجا - بويزون آيفي

أدوارها في ألعاب الفيديو
 ديسيديا: فاينل فانتسي - ألتيميسيا
 ديسيديا 012: فاينل فانتسي - ألتيميسيا
 ديسيديا: فاينل فانتسي NT - ألتيميسيا
 مارفل فرسس كابكوم 3 - تريش
 ألتيميت مارفل فرسس كابكوم 3 - تريش
 تيلز أوف إينوسنس - إينانا، ماثيوس
 غود إيتر - تسوباكي أماميا
 غود إيتر بورست - تسوباكي أماميا
 نير - كايني
 جوجوز بيزار أدفنتشر: أول ستار باتل - ليزا ليزا
 جوجوز بيزار أدفنتشر: آيز أوف هيفن - ليزا ليزا
 ناروتو شيبودن: ألتيميت نينجا ستورم ريفولوشن - كونان
 ناروتو شيبودن: ألتيميت نينجا ستورم 4 - كونان
 بروجكت X زون 2 - هيبانا
 زيرو إسكيب: فيرتشوز لاست ريوارد - أليس
 فيلوسوما - ميشو
 فالكيريا كرونيكلز - إليانور فاروت
 سلسلة ألعاب ستريت فايتر
 ستريت فايتر III: ثيرد سترايك - تشن لي، بويزون
 ألترا ستريت فايتر IV - بويزون
 سوبر سماش برذرز فور نينتندو 3دي إس و وي يو - بايونيتا
 سوبر سماش برذرز ألتميت - بايونيتا

أدوارها في الدبلجة اليابانية
 ترانسفورمرز أنيميتد - سليبستريم
 حكاية لعبة 3 - دولي
 فريندز - فيبي بوفيه

وصلات خارجية

مراجع

 ويكيبيديا اليابانية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مايه-باشي
أعلام نينتندو
ممثلات أداء صوتي من محافظة غونما
ممثلات أداء صوتي يابانيات
ممثلات ألعاب فيديو يابانيات
ممثلات يابانيات في القرن 20
ممثلات يابانيات في القرن 21
مواليد 1962
مواليد في مايه-باشي

أتسوكو تاناكا


An Oberonia santapaui in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Zarir Jamasji Kapadia. An Oberonia santapaui in nahilalakip ha genus nga Oberonia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oberonia

Oberonia santapaui


é o próximo filme de animação japonês produzido pelo estúdio Wit. O filme é dirigido por Tetsuro Araki e escrito por Gen Urobuchi e apresenta desenhos de personagens de Takeshi Obata e música composta por Hiroyuki Sawano. O filme terá exibições iniciais no Festival Internacional de Cinema de Berlim em fevereiro de 2022. Ele será seguido por seu lançamento mundial na Netflix no dia 22 de abril de 2022 antes de ser lançado nos cinemas no Japão no dia 13 de maio.

Ligações externas

Filmes do Japão de 2022
Filmes de anime de 2022
Filmes em língua japonesa
Filmes distribuídos pela Netflix
Filmes da Warner Bros.

Bubble (filme)


Ioana Mihalache () este o actriță română, model și participantă la concursuri de frumusețe care a fost încoronată ca Miss Univers România 2017 și a reprezentat România la concursul .

Concursuri
Înainte de succesul ei în cadrul Miss Univers România 2017, Mihalache a fost  la Miss Univers România 2012, și a reprezentat România la Miss Earth 2013 din Filipine.

Note

Legături externe
 Profil pe IMDB

Nașteri în 1990
Oameni în viață
Miss România
Actrițe române din secolul al XXI-lea
Constănțeni

Ioana Mihalache


Ova stranica sadrži popis vitezova Reda zlatnoga runa.

Vitezovi za vrijeme burgundske dinastije (1430. – 1477.)

Vitezovi za vrijeme habsburške dinastije (1478. – 1700.)

1478. – 1500.

XVI. stoljeće

XVII. stoljeće

Vitezovi španjolske grane Reda

XVIII. stoljeće

XIX. stoljeće

XX. stoljeće

XXI. stoljeće

Vitezovi austrijske grane Reda

XVIII. stoljeće

XIX. stoljeće

XX. stoljeće

XXI. stoljeće

Izvori

Bibliografija
 Liste nominale des chevaliers de l'ordre de la Toison d'or, depuis son institution jusqu'à nos jours, u: Das Haus Österreich und der Orden vom Goldenen Vlies. izd. Ordenskanzlei. Leopold Stocker Verlag, Graz/Stuttgart 2007., , S. 161–198. [Najnoviji tiskani popis članova Reda]
 Les chevaliers de l'ordre de la Toison d'or au XVe siècle: notices bio-bibliographiques, izd. Raphael de Smedt, (Kieler Werkstücke, D 3), 2., dopunjeno izdanje, Frankfurt 2000., . [Biografije članova između 1430. i 1491. godine na francuskom jeziku, s opširnim bibliografskim referencama.]
 Livre du toison d'or, online [Rukopis s kraja 16. stoljeća o članovima između 1430. i 1586., na francuskom jeziku]
 Sonja Dünnebeil (izd.): Die Protokollbücher des Ordens vom Goldenen Vlies, Sv. 1: Herzog Philipp der Gute (1430–1467), (Instrumenta 9) Thorbecke, Stuttgart 2002. (); Sv. 2: Das Fest im Jahr 1468 unter Herzog Karl dem Kühnen, (Instrumenta 12) Ostfildern 2003. (); Sv. 3: Das Fest im Jahr 1473 in Valenciennes unter Herzog Karl dem Kühnen (Instrumenta 19) Ostfildern 2009. ().

!

Popis vitezova Reda zlatnoga runa


Væksthusmellus (Trialeurodes vaporariorum) er et insekt i mellus-familien som lever i tempererede områder. De lever på og af blade og regnes som skadedyr ved dyrkning af mange frugter, grønsager og prydplanter. De findes ofte i drivhuse, polytunneller og andre beskyttede havemiljøer. De bliver 1-2 mm lange med gullige kroppe og 4 voksdækkede vinger som holdes næsten parallelt til bladoverfladen. I Danmark er de almindelige i drivhuse hvor de især angriber tomatplanter, men også mange andre planter som f.eks. chili, agurkeslægten, bønner, roser og aubergine.

Livscyklus

Hunnerne er i stand til at parre sig mindre end et døgn efter at de har forladt puppen og begynder at lægge æg, typisk på undersiden af blade. Æggene behøver ikke at være befrugtede. Der kommer kun hanner af ubefrugtede æg, mens befrugtede æg bliver til både hanner og hunner. Æggene er først lysegule og bliver grå før de klækker efter 4-5 dage. De nyklækkede larver finder et sted hvor de kan suge plantesaft. Det er kun i det første larvestadium at larverne er mobile. I det andet, tredje og afsluttende puppelignende fjerde larvestadium flytter de sig ikke.

Udviklingstiden fra æg til voksen er ca. 3-4 uger, og de voksne væksthusmellus lever typisk 4 uger. En hun kan nå at lægge op til 300 æg i sin levetid..

Skader på planter

I alle livsstadier, bortset fra æg og det sidste puppelignende larvestadium, suger væksthusmellusen plantesaft ved at indsætte en lang stik- og sugebørste i plantens årer. De kan således, hvis der er mange nok, forårsage næringsmangel og forkrøbling af blade. Mellusens sukkerholdige ekskrementer som kaldes honningdug kan også være en alvorlig kilde til planteskader. Honningduggen giver næring til sort svampevækst på blade og frugter, og den tiltrækker myrer og snyltehvepse. Endelig kan væksthusmellus overføre virussygdomme mellem planter.

Bekæmpelse

Mellus' naturlige fjender er bl.a. snyltehvepse, tæger og svampesygdomme.

Det kan være vanskeligt at bekæmpe mellus med gift fordi de er immume overfor mange insekticider, ligesom æg og det puppe-lignende larvestadium ofte ikke er sårbare.

Man kan sprøjte med visse olier som lægger sig i et lag omkring æg og larver og kvæler dem.

I gartnerier er der i mange år brugt biologisk bekæmpelse med den 1 mm store mellussnyltehveps (Encarsia formosa). Mellussnyltehvepsen lægger sine æg i melluslarver i andet eller tredje larvestadie, og spiser plantesaft som de suger fra melluslarver i første eller andet stadie. De voksne mellus angribes ikke, så det kan tage lang tid at bekæmpe dem med snyltehveps hvis der først er etableret en stor bestand. Snyltehvepsen er ikke så effektiv på agurkeplanten som på tomat, idet de generes af hårene på agurkeblade.

Referencer

Bladlus og bladlopper
Skadedyr

Væksthusmellus