Marie Wilhelmine Adolphine Jorns (geboren 28. März 1883 in Hannover; gestorben 1. Juni 1975 ebenda) war eine deutsche Kunsthistorikerin.

Leben
Marie Jorns wurde in der hannoverschen Nordstadt im Hause Im Moore 6 geboren. Sie war eine Tochter des aus Osterode am Harz stammenden Eigentümers eines Kupfer-Walzwerkes Gustav Adolph Jorns und die Schwester der Sozialpolitikerin Auguste Jorns. Die beiden Schwestern besuchten die Höhere Töchterschule I und II in Hannover, nahmen anschließend Privatunterricht und legten – seit 1901 Vollwaisen – ihre Reifeprüfung in Osterode ab. Gemeinsam begannen die Beiden ihr Studium erst im fortgeschrittenen Alter, anfangs an der Universität Freiburg, dann in Berlin. Nach längerer Unterbrechung und weiteren Studien an den Universitäten in Göttingen und Heidelberg erlangte Marie Jorns im Alter von 38 Jahren 1921 an der Philosophischen Fakultät in Heidelberg die Promotion mit einer Dissertation zum Thema Die mittelalterlichen Bruderschaften in Niedersachsen als Förderer der Kunst.

Seit dem 1. April 1925 wirkte Marie Jorns als einzige wissenschaftliche Mitarbeiterin von Carl Küthmann im  Kestner-Museum, doch beschäftigte sie sich schwerpunktmäßig mit dem Thema Autografen. Ihr Lebenswerk widmete sie der Erforschung des Lebens und Werkes von August Kestner und gipfelte in ihrer 1964 erschienenen Biographie August Kestner und seine Zeit 1777–1853.

Am 30. September 1949 wurde Marie Jorns in den Ruhestand versetzt.

Marie-Jorns-Ring
2011 wurde die Straße Marie-Jorns-Ring im hannoverschen Stadtteil Kirchrode nach der Wissenschaftlerin benannt.

Schriften
 August Kestner und seine Zeit. 1777–1853. Das glückliche Leben des Diplomaten, Kunstsammlers und Mäzens in Hannover und Rom. Aus Briefen u. Tagebüchern zusammengestellt, Hannover: Madsack, 1964
 Aus dem Leben Johann Christian Kestners und Lotte geborene Buff in Hannover, Vortrag, gehalten am Familientag Buff-Kestner, Wetzlar 5. Juni 1955, in der Reihe Bibliothek familiengeschichtlicher Arbeiten, Bd. 21, Neustadt an der Aisch: Degener, 1956
 Die mittelalterlichen Bruderschaften in Niedersachsen als Förderer der Kunst, zugleich Dissertation an der Universität Heidelberg 1921, Auszug in: Jahrbuch der Philosophischen Fakultät der Universität Heidelberg, 1920/21, Teil 1

Literatur
 Hiltrud Schroeder (Hrsg.): Sophie & Co. Bedeutende Frauen Hannovers. Biographische Portraits, Hannover: Fackelträger-Verlag, 1991, ISBN 3-7716-1521-6, S. 241
 Hugo Thielen: Jorns, (2) Marie. In: Hannoversches Biographisches Lexikon, S. 189 u.ö.; online über Google-Bücher
 Hugo Thielen: Jorns, (2) Marie. In: Stadtlexikon Hannover, S. 325.

Einzelnachweise

Kunsthistoriker
Wissenschaftlicher Mitarbeiter des Museums August Kestner
Nordstadt (Hannover)
Geboren 1883
Gestorben 1975
Deutscher
Frau

Marie Jorns


Kosmos 2419, ruski navigacijski satelit (globalno pozicioniranje) iz programa Kosmos. Vrste je GLONASS (Glonass br. 798, Uragan br. 798).
Lansiran je 25. prosinca 2005. godine u 05:07 s kozmodroma Bajkonura (Tjuratam) u Kazahstanu. Lansiran je u srednje visoku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Proton-K/DM-2 8K72K. Orbita mu je 19076 km u perigeju i 19183 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 64,86°. Spacetrackov kataloški broj je 28915. COSPARova oznaka je 2005-050-A. Zemlju obilazi u 675,71 minutu. Pri lansiranju bio je mase kg.

Još dva Glonassa lansirana su u ovoj misiji. Ovi su Glonassi pozicionirani na utoru 3. Više dijelova iz ove misije odvojilo se i kruže u srednjoj orbiti i visokoj, a jedan se vratio se u atmosferu.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
Glonass  (rus.)
Glonass Constellation Status (engl.)
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2419


The New International Encyclopedia යනු Dodd, Mead and Company මගින් 1902 දී මුල්වරට ප්‍රකාශයට පත් කළ ඇමෙරිකානු විශ්වකෝෂයකි. එය International Cyclopaedia (1884) පාදක කොටගෙන ලියැවුණ අතර 1906, 1914 සහ 1926 වර්ෂ වලදී යාවත්කාලින වීමට ලක්විය.

ඉතිහාසය
The New International Encyclopedia, International Cyclopaedia (1884) හි අනුප්රාප්තිකයා වේ. එය ප්‍රධාන කොටම British Chambers's Encyclopaedia නැවත මුද්‍රණයක් වූ Alden's Library of Universal Knowledge හි නැවත මුද්‍රණයක් විය. 1902 දී ග්‍රන්ථ නාමය The New International Encyclopedia ලෙස වෙනස් වූ අතර Harry Thurston Peck, Daniel Coit Gilman, සහ Frank Moore Colby සංස්කාරකවරු වූහ.

මෙම විශ්වකෝෂය ජනප්‍රිය වූ අතර 1904, 1905, 1907 (නිවැරදි කිරීම් වලට ලක්කොට වෙලුම් 20 ක් දක්වා පුළුල් විය), 1909 සහ 1911 වර්ෂ වලදී නැවත මුද්‍රණය සිදුවිය. දෙවන (2) සංස්කරණය 1914 සිට 1917 දක්වා ප්‍රකාශයට පත්වූ අතර එය වෙළුම් 24 කින් සමන්විත විය. Peck සහ Gilman ගේ වියෝවෙන් පසු Talcott Williams සංස්කාරකවරයෙක් ලෙස Colby හා එක්විය.

1923 දී තෙවන සංස්කරණය ප්‍රකාශයට පත් වූ නමුත් මෙම සංස්කරණය ප්‍රධාන වශයෙන්ම නැවත මුද්‍රණයක් විය.

1935 දී Funk & Wagnalls ලේබලය යටතේ අවසාන සංස්කරණය ප්‍රකාශයට පත්විය. මෙම සංස්කරණය සතුව Herbert Treadwell Wade විසින් රචිත යාවත්කාලීන වන අතිරේකයක් පැවතිණ. The New International වෙතින් ගත් සමහර දේ Funk සහ Wagnall ගේ Funk & Wagnalls Standard Encyclopaedia වැනි අනාගත පොත් වල අන්තර්ගත විය.

මූලාශ්‍ර

උපුටා දැක්වීම්

ප්‍රබව

භාහිර සබැඳි

වෙළුම්

2nd ed. at Princeton (1914-16; complete) on the HathiTrust website

20th-century encyclopedias
1902 non-fiction books
1906 non-fiction books
1914 non-fiction books
1926 non-fiction books
American encyclopedias
Dodd, Mead & Co. books
English-language encyclopedias
Reference works in the public domain

The New International Encyclopedia


Un écosystème aquatique est un écosystème dans et autour d'un plan d'eau. Il s'oppose aux écosystèmes terrestres qui sont ceux que l'on trouve sur terre. Des communautés d'organismes dépendants les uns des autres et de leur environnement vivent dans les écosystèmes aquatiques. Les deux principaux types d'écosystèmes aquatiques sont les écosystèmes marins et les écosystèmes d'eau douce.

Les écosystèmes d'eau douce peuvent être :
lentiques (eau à faible débit y compris les mares, les étangs et les lacs) ;
lotique (eau courante plus rapide, par exemple ruisseau et rivière) ;
les zones humides (zones où le sol est saturé ou inondé pendant au moins une partie du temps).

Les types

Écosystème marin
Les récifs coralliens forment des écosystèmes marins complexes avec une grande biodiversité.

Les écosystèmes marins sont les plus grands des écosystèmes aquatiques de la Terre et existent dans des eaux à forte teneur en sel. Ces systèmes contrastent avec les écosystèmes d'eau douce, dont la teneur en sel est plus faible. Les eaux marines couvrent plus de 70% de la surface de la Terre et représentent plus de 97 % de l'approvisionnement en eau de la Terre et 90 % de l'espace habitable sur Terre. L'eau de mer a une salinité moyenne de 35 parties par millier d'eau. La salinité réelle varie selon les différents écosystèmes marins. Les écosystèmes marins peuvent être divisés en plusieurs zones selon la profondeur de l'eau et les caractéristiques du littoral. La zone océanique est la vaste partie ouverte de l'océan où vivent des animaux comme les baleines, les requins et les thons. La zone benthique se compose de substrats sous l'eau où vivent de nombreux invertébrés. La zone intertidale est la zone entre les marées haute et basse. D'autres zones littorales (népotiques) peuvent comprendre des vasières, des herbiers marins, des mangroves, des systèmes intertidaux rocheux, des marais salés, des récifs coralliens, des lagunes. Dans les eaux profondes, des évents hydrothermaux peuvent se produire lorsque des bactéries de soufre chimio-synthétique forment la base du réseau trophique.

Écosystème côtier marin
Un écosystème côtier marin est un écosystème marin qui se produit là où la terre rencontre l'océan. Les écosystèmes marins côtiers comprennent de nombreux types d'habitats marins, tels que les estuaires et les lagunes, les marais salés et les mangroves, les prairies d'herbiers marins et les récifs coralliens et les forêts de varech. Directement et indirectement, ils fournissent une vaste gamme de services écosystémiques pour les humains, tels que la séquestration du carbone, le recyclage des éléments nutritifs et des éléments nutritifs, la création de pépinières et de zones de pêche pour la pêche commerciale, la prévention de l'érosion côtière et la modération des événements extrêmes, en plus de fournir des services récréatifs et de soutenir le tourisme.

Écosystème marin de surface
Les organismes qui vivent librement à la surface, appelés neuston, comprennent des organismes clés comme les algues dorées Sargassum qui composent la mer des Sargasses, des balanes flottantes, des escargots marins, des nudibranches et des cnidaires. De nombreuses espèces de poissons importantes sur les plans écologique et économique vivent ou dépendent de Neuston. Les espèces à la surface ne sont pas réparties uniformément; la surface de l'océan abrite des communautés et des écorégions neustoniques uniques à certaines latitudes et seulement dans des bassins océaniques spécifiques. Mais la surface est aussi en première ligne du changement climatique et de la pollution. La vie à la surface de l'océan relie les mondes. Des eaux peu profondes aux eaux profondes, en passant par l'océan, les rivières et les lacs, de nombreuses espèces terrestres et marines dépendent de l'écosystème de surface et des organismes qui s'y trouvent.

Écosystème d'eau douce
Les écosystèmes d'eau douce sont un sous-ensemble des écosystèmes aquatiques de la Terre, notamment les lacs, les étangs, les rivières, les ruisseaux, les sources, les tourbières et les terres humides. Ils peuvent être comparés aux écosystèmes marins, qui ont une plus grande teneur en sel. Les habitats d'eau douce peuvent être classés selon différents facteurs, notamment la température, la pénétration de la lumière, les nutriments et la végétation. Il existe trois types fondamentaux d'écosystèmes d'eau douce : le lentic (eau lente, y compris les mares, les étangs et les lacs), le lotic (eau plus rapide, par exemple les cours d'eau et les rivières) et les terres humides (zones où le sol est saturé ou inondé pendant au moins une partie du temps). Les écosystèmes d'eau douce contiennent 41 % des espèces de poissons connues dans le monde.

Écosystème lacustre (lacs)
Un écosystème lacustre comprend les plantes biotiques (vivantes), les animaux et les micro-organismes, ainsi que les interactions physiques et chimiques abiotiques (non vivantes). Les écosystèmes lacustres sont un excellent exemple d'écosystèmes lentiques (lentiques se réfère à l'eau douce stationnaire ou relativement calme, du latin lentus, qui signifie "léthargie"), qui comprennent des étangs, des lacs et des zones humides, et une grande partie de cet article s'applique aux écosystèmes lacustres en général. Les écosystèmes lacustres peuvent être comparés aux écosystèmes lotiques, qui impliquent des eaux terrestres telles que les rivières et les ruisseaux. Ensemble, ces deux écosystèmes sont des exemples d'écosystèmes d'eau douce.

Écosystème lotique (rivières)
Ce ruisseau dans les parcs nationaux et d'État de Redwood ainsi que son environnement peuvent être considérés comme formant un écosystème fluvial.

Les écosystèmes fluviaux sont des eaux qui drainent le paysage et comprennent les interactions biotiques (vivantes) entre les plantes, les animaux et les micro-organismes, ainsi que les interactions physiques et chimiques abiotiques (non vivantes) de ses nombreuses parties. Les écosystèmes fluviaux font partie de grands réseaux de bassins versants ou de bassins versants, où les petits ruisseaux d'amont s'écoulent dans des ruisseaux de taille moyenne, qui s'écoulent progressivement dans des réseaux fluviaux plus grands. Les principales zones des écosystèmes fluviaux sont déterminées par le gradient du lit de la rivière ou par la vitesse du courant. L'eau turbulente se déplaçant plus rapidement contient généralement des concentrations plus élevées d'oxygène dissous, ce qui favorise une plus grande biodiversité que l'eau des bassins se déplaçant lentement. Ces distinctions constituent la base de la division des rivières en rivières des hautes terres et des basses terres.

Les caractéristiques unifiantes suivantes rendent l'écologie des eaux courantes unique parmi les habitats aquatiques : le débit est unidirectionnel, il y a un état de changement physique continu, il y a un degré élevé d'hétérogénéité spatiale et temporelle à toutes les échelles (microhabitats), la variabilité entre les systèmes lotiques est assez élevée et le biote est spécialisé pour vivre avec les conditions d'écoulement.

Milieu humide
Un milieu humide est un écosystème distinct qui est inondé par l'eau, de façon permanente (pendant des années ou des décennies) ou saisonnière (pendant des semaines ou des mois). L'inondation entraîne des processus sans oxygène (anoxiques) qui prévalent, surtout dans les sols. Le principal facteur qui distingue les milieux humides des formes terrestres ou des plans d'eau est la végétation caractéristique des plantes aquatiques, adaptée aux sols hydriques anoxiques uniques. Les milieux humides sont considérés comme l'un des écosystèmes les plus diversifiés sur le plan biologique, abritant un large éventail d'espèces végétales et animales uniques. Des méthodes d'évaluation des fonctions des zones humides, de la santé écologique des zones humides et de l'état général des zones humides ont été élaborées pour de nombreuses régions du monde. Ces méthodes ont contribué à la conservation des zones humides, en partie en sensibilisant le public aux fonctions de certaines zones humides.

Fonctions
Les écosystèmes aquatiques remplissent de nombreuses fonctions environnementales importantes. Par exemple, ils recyclent les nutriments, purifient l'eau, atténuent les inondations, recharge l'eau souterraine et fournissent des habitats à la faune. Les écosystèmes aquatiques sont également utilisés pour les loisirs humains et sont très importants pour l'industrie du tourisme, en particulier dans les régions côtières.

Caractéristiques biotiques (composants vivants)
Les caractéristiques biotiques sont principalement déterminées par les organismes présents. Par exemple, les plantes des zones humides peuvent produire des canopées denses qui couvrent de vastes zones de sédiments, ou des escargots ou des oies peuvent brouter la végétation en laissant de grandes vasières. Les milieux aquatiques ont des niveaux d'oxygène relativement faibles, forçant l'adaptation des organismes qui s'y trouvent. Par exemple, de nombreuses plantes des zones humides doivent produire un aerenchyme pour transporter l'oxygène jusqu'aux racines. D'autres caractéristiques biotiques sont plus subtiles et difficiles à mesurer, comme l'importance relative de la compétition, du mutualisme ou de la prédation. Il existe un nombre croissant de cas où la prédation par les herbivores côtiers, notamment les escargots, les oies et les mammifères, semble être un facteur biotique dominant.

Organismes autotrophes
Les organismes autotrophes sont des producteurs qui génèrent des composés organiques à partir de matières inorganiques. Les algues utilisent l'énergie solaire pour produire de la biomasse à partir de dioxyde de carbone et sont probablement les organismes autotrophes les plus importants dans les environnements aquatiques. Plus l'eau est peu profonde, plus la contribution de la biomasse des plantes vasculaires enracinées et flottantes est importante. Ces deux sources se combinent pour produire l'extraordinaire production des estuaires et des zones humides, car cette biomasse autotrophe est convertie en poissons, oiseaux, amphibiens et autres espèces aquatiques.

Les bactéries chimiosynthétiques sont présentes dans les écosystèmes marins benthiques. Ces organismes sont capables de se nourrir de sulfure d'hydrogène dans l'eau provenant de cheminées volcaniques. De grandes concentrations d'animaux qui se nourrissent de ces bactéries se trouvent autour des cheminées volcaniques. Par exemple, il existe des vers tubicoles géants ( Riftia pachyptila )  de long et palourdes ( Calyptogena magnifica )  de long.

Organismes hétérotrophes
Les organismes hétérotrophes consomment des organismes autotrophes et utilisent les composés organiques de leur corps comme sources d'énergie et comme matières premières pour créer leur propre biomasse.

Les organismes euryhalines sont tolérants au sel et peuvent survivre dans les écosystèmes marins, tandis que les espèces sténohalines ou intolérantes au sel ne peuvent vivre que dans des environnements d'eau douce.

Caractéristiques abiotiques (composants non vivants)
Un écosystème est composé de communautés biotiques structurées par des interactions biologiques et des facteurs environnementaux abiotiques. Certains des facteurs environnementaux abiotiques importants des écosystèmes aquatiques comprennent le type de substrat, la profondeur de l'eau, les niveaux de nutriments, la température, la salinité et le débit. Il est souvent difficile de déterminer l'importance relative de ces facteurs sans des expériences assez vastes. Il peut y avoir des boucles de rétroaction compliquées. Par exemple, les sédiments peuvent déterminer la présence de plantes aquatiques, mais les plantes aquatiques peuvent également piéger des sédiments et s'ajouter aux sédiments par la tourbe.

La quantité d'oxygène dissous dans une masse d'eau est souvent la substance clé pour déterminer l'étendue et les types de vie organique dans la masse d'eau. Les poissons ont besoin d'oxygène dissous pour survivre, bien que leur tolérance à un faible taux d'oxygène varie selon les espèces; dans les cas extrêmes de faible teneur en oxygène, certains poissons ont même recours à l'inhalation d'air. Les plantes doivent souvent produire un aerenchyme, tandis que la forme et la taille des feuilles peuvent également être modifiées. Inversement, l'oxygène est mortel pour de nombreux types de bactéries anaérobies.

Les niveaux de nutriments sont importants pour contrôler l'abondance de nombreuses espèces d'algues. L'abondance relative de l'azote et du phosphore peut en effet déterminer quelles espèces d'algues finissent par dominer. Les algues sont une source très importante de nourriture pour la vie aquatique, mais en même temps, si elles deviennent surabondantes, elles peuvent provoquer le déclin des poissons lorsqu'elles se décomposent. Une surabondance similaire d'algues dans des environnements côtiers tels que le golfe du Mexique produit, lors de la décomposition, une région d'eau hypoxique connue sous le nom de zone morte.

La salinité de la masse d'eau est également un facteur déterminant dans les types d'espèces présentes dans la masse d'eau. Les organismes des écosystèmes marins tolèrent la salinité, tandis que de nombreux organismes d'eau douce ne tolèrent pas le sel. Le degré de salinité dans un estuaire ou un delta est un contrôle important du type de zone humide (fraîche, intermédiaire ou saumâtre) et des espèces animales associées. Les barrages construits en amont peuvent réduire les crues printanières et l'accumulation de sédiments, et peuvent donc entraîner une intrusion d'eau salée dans les zones humides côtières.

L'eau douce utilisée à des fins d'irrigation absorbe souvent des niveaux de sel nocifs pour les organismes d'eau douce.

Des menaces
La santé d'un écosystème aquatique se dégrade lorsque la capacité de l'écosystème à absorber un stress est dépassée. Un stress sur un écosystème aquatique peut être le résultat d'altérations physiques, chimiques ou biologiques de l'environnement. Les altérations physiques comprennent les changements dans la température de l'eau, le débit d'eau et la disponibilité de la lumière. Les altérations chimiques comprennent des changements dans les taux de charge des nutriments biostimulants, des matériaux consommant de l'oxygène et des toxines. Les altérations biologiques comprennent la surexploitation d'espèces commerciales et l'introduction d'espèces exotiques. Les populations humaines peuvent imposer des contraintes excessives aux écosystèmes aquatiques.

Il existe de nombreux exemples de stress excessifs avec des conséquences négatives. L'histoire environnementale des Grands Lacs d'Amérique du Nord illustre ce problème, en particulier comment de multiples stress, tels que la pollution de l'eau, la surexploitation et les espèces envahissantes peuvent se combiner. Les Norfolk Broadlands en Angleterre illustrent un déclin similaire avec la pollution et les espèces envahissantes. Le lac Pontchartrain le long du golfe du Mexique illustre les effets négatifs de différents stress, notamment la construction de digues, l'exploitation forestière des marécages, les espèces envahissantes et l'intrusion d'eau salée.

Articles connexes
 Eau
 Océan
 Plantes aquatiques
 Hydrobiologie
 Hydrosphère

Notes et références

Eau
Plante aquatique
Écosystème
Écologie aquatique
Page utilisant le modèle Extrait
Pages avec des traductions non relues

Écosystème aquatique


An Cycnoches schmidtianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eric Alston Christenson ngan George Francis, Jr. Carr. An Cycnoches schmidtianum in nahilalakip ha genus nga Cycnoches, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cycnoches

Cycnoches schmidtianum


Olivier Monterrubio (født 8. august 1976 i Gaillac, Frankrig) er en fransk tidligere fodboldspiller (midtbane).

Bortset fra en enkelt sæson hos schweiziske FC Sion spillede Monterrubio hele sin karriere i hjemlandet, hvor han repræsenterede Nantes, Rennes, Lens og Lorient. I sin tid hos Nantes var han med til at vinde både det franske mesterskab og pokalturneringen Coupe de France. Han blev desuden kåret til Årets unge spiller i Ligue 1 i 1999.

Titler
Ligue 1
 2001 med Nantes

Coupe de France
 1999 og 2000 med Nantes

Trophée des Champions
 1999 og 2001 med Nantes

Coupe de Suisse
 2009 med Sion

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Frankrig
Fodboldspillere fra Stade Rennais FC
Fodboldspillere fra FC Sion
Fodboldspillere fra FC Nantes
Fodboldspillere fra FC Lorient
Fodboldspillere fra RC Lens

Olivier Monterrubio


Lost, Amerikan drama televizyon dizisidir. Program, Sidney, Avustralya'dan Los Angeles, Amerika Birleşik Devletleri'ne uçan bir yolcu uçağının kaza yapması sonucu Güney Pasifik'te gizemli bir adaya düşen kazazedelerin hikâyelerini konu edinmektedir. Her bölüm tipik olarak adada geçen ana hikâyenin yanı sıra, bir karakterin hayatındaki bir başka noktaya ilişkin ikinci bir hikâyeye sahiptir, yine de diğer zaman ile ilgili olaylar düzeni bu formülü sonraki bölümlerde değiştirmektedir. İlk bölüm, ilk kez 22 Eylül 2004'te yayınlandı ve altı sezon yayınlandıktan sonra 121. bölümü ile şov, 23 Mayıs 2010 tarihinde sona erdi. Dizi, Amerika Birleşik Devletleri'nde American Broadcasting Company (ABC) kanalında yayınlanmakla birlikte, birçok ülkede bölgesel kanallarda yayımlandı.

Geniş ansambl oyuncu kadrosu ve Oahu'daki çekimlerin maliyeti nedeniyle Lost, televizyon tarihinin en pahalı dizilerinden biridir. Damon Lindelof, J. J. Abrams ve Jeffrey Lieber tarafından yaratıldı ve ABC Studios, Bad Robot Productions ile Grass Skirt Productions tarafından yapımı gerçekleştirildi. Dizinin tema müziği ise Michael Giacchino tarafından bestelendi.

Olumlu eleştiriler alan ve popüler bir başarı elde eden Lost, ilk yılından itibaren ABC'de yayınlanan her bölümü ortalama 15,69 milyon kişi tarafından seyredildi. 2005 Emmy Ödülleri'nde "en iyi drama dizisi" dalında, 2005 Britanya Akademi Televizyon Ödülleri'nde "en iyi Amerikan ithalatı" dalında, 2006 Altın Küre Ödülleri'nde "en iyi drama" dalında, 2006 Screen Actors Guild Ödülleri'nde "en iyi drama dizisi" dalında ödüller alan dizi, birçok önemli endüstri ödülü kazandı. Sıkı hayran kitlesi elde etmesiyle diğer televizyon dizilerinde, reklamlarda, çizgi romanlarda, web çizgi romanlarında, komedi dergilerinde, bir video oyununda ve şarkı sözlerinde dizinin hikâyesine ya da bir unsuruna göndermeler yapılarak dizi Amerikan popüler kültürünün bir parçası haline geldi. Programın kurgusal evreni, bağlantılı romanlarda, forumlarda, video oyunlarında, alternatif reality oyunlarında, The Lost Experience ve Find 815'da araştırıldı.

Prodüksiyon

Konsept
Dizi, Ocak 2004'te dönemin ABC başkanı Lloyd Braun'un, Sineklerin Tanrısı romanı, Yeni Hayat filmi, Gilligan's Island televizyon dizisi ve popüler reality show Survivor'a dayandırdığı konseptine bağlı olarak bir ön metin yazılmasını Spelling Television'a sipariş vermesiyle gelişmeye başladı. Gadi Pollack diziye ilham veren bazı unsurların Myst adlı bilgisayar oyunundan alındığını belirtti. Ayrıca 2. Bölge'de satışa çıkan DVD'ler, iki sete ayrıldı: ilk set sezonun ilk on iki bölümünden oluşan geniş ekran dört disklik DVD kutu seti olarak 17 Temmuz 2006'da, ikinci set ise geri kalan bölümleri içeren dört disklik DVD kutu seti olarak 2 Ekim 2006'da piyasaya çıktı.

Üçüncü sezon, Lost: The Complete Third Season - Unexplored Experience adıyla DVD ve Blu-ray olarak 1. Bölge'de 11 Aralık 2007'de piyasaya çıktı. Birinci ve ikinci sezonda olduğu gibi üçüncü sezonda da bölümlerin sesli yorumları, silinmiş ada ya da flashback sahneleri gibi ekstralar DVD seti içinde yer aldı. Üçüncü sezon, 2. Bölge'de tek set olarak 22 Ekim 2007'de piyasaya çıktı.

Dördüncü sezon, Lost: The Complete Fourth Season - The Expanded Experience adıyla DVD ve Blu-ray olarak 9 Aralık 2008'de 1. Bölge'de, 20 Ekim 2008'de 2. Bölge'de satışa çıktı. Set, önceki DVD setleri gibi çeşitli ekstraları içinde barındırdı.

Lostun ilk üç sezonu, DVD olarak başarılı bir satış elde etti. Birinci sezon kutu seti, Eylül 2005'te DVD satış listelerine 2 numaradan giriş yaparken; ikinci sezon kutu seti, Eylül 2006'da DVD satış listelerine ilk haftasında 1 numaradan giriş yaptı ve TV DVD'leri arasında en yüksek girişi yapan ikinci DVD olduğu söylendi. İkinci sezonun DVD'leri ilk haftasında 500.000 kopya sattı. Üçüncü sezon kutu seti, ilk üç haftada 1.000.000 kopya sattı.

6. sezon kutu seti ile dizinin tüm bölümlerinden oluşan koleksiyon, "The New Man in Charge" adlı 12 dakikalık bir epilogu ekstradan içerdi. 6. sezon DVD satışları, yayınlandığı Eylül 2010'daki ilk haftasında bir numaraya yükseldi.

Oyuncu kadrosu ve karakterler

Oceanic Havayolları'nın 815 sefer sayılı uçuşunu gerçekleştiren yolcu uçağının yaptığı kaza sonucu 324 yolcusundan 71'i (biri köpek) üç parçaya ayrılan uçaktan kurtuldu. Açılış sezonu, dizide düzenli olarak yer alan 14 rol ile ön plana çıktı ve Desperate Housewives dizisinden sonra en geniş oyuncu kadrosuna sahip olan ikinci televizyon dizisi oldu. Dizinin maliyetini de artıran geniş oyuncu kadrosu sayesinde dizinin senaristleri öykü kararlarında daha esnek olabildiler. Dizinin yönetici yapımcısı Bryan Burk'e göre "Karakter arasında daha fazla etkileşime sahip olabilirsiniz ve daha farklı karakterler, daha fazla arka plan öyküleri, daha fazla aşk üçgenleri yaratabilirsiniz.".

İlk sezonda 14 ana rol vardı. Naveen Andrews, eski bir Irak Cumhuriyet Muhafızı olan Sayid Jarrah'ı canlandırdı. Emilie de Ravin, Avustralyalı hamile Claire Littleton karakterini oynadı. Matthew Fox, sorunlu cerrah ve dizinin protagonisti Jack Shephard'ı canlandırdı. Jorge Garcia, talihsiz bir loto milyoneri olan Hugo "Hurley" Reyes karakterini oynadı. Maggie Grace, eski dans öğretmeni Shannon Rutherford'u oynadı. Josh Holloway, düzenbaz biri olan James "Sawyer" Ford'u canlandırdı. Yunjin Kim, Koreli zengin bir iş adamının kızı olan Sun-Hwa Kwon karakterini, Daniel Dae Kim ise Sun'ın kocası Jin-Soo Kwon'u oynadı. Evangeline Lilly, kaçak Kate Austen'ı canlandırdı. Dominic Monaghan, eski bir rock yıldızı olan Charlie Pace karakterini canlandırdı. Terry O'Quinn, gizemli John Locke'ı oynadı. Harold Perrineau, işçi Michael Dawson'u; çocuk oyuncu Malcolm David Kelley ise Michael'ın küçük oğlu Walt Lloyd karakterinin canlandırdı. Ian Somerhalder, annesinin evlilik organizasyonlarını yaptığı şirketinde müdür olan ve Shannon'ın üvey kardeşi Boone Carlyle karakterini canlandırdı.

İlk iki sezona kadar, yeni öyküleriyle yeni karakterlere yer açmak için bazı karakterlerin yazımı durduruldu. Boone Carlyle, ilk sezonun sonlarına yakın ölerek yazımı durdurulan ilk karakter oldu. Walt, birinci sezonun finalinden sonra dizide ara sıra görünen konuk karakter oldu. Shannon, ilk sezondan sonra ikinci sezonun ilk sekiz bölümünde de yer aldıktan sonra diziden ayrıldı. Daha sonraki bazı bölümlerde tekrar göründü. Dizinin ikinci sezonuna katılan ve ana kadroda yer alan oyuncular oldu. Adewale Akinnuoye-Agbaje tarafından canlandırılan Nijeryalı katolik papaz ve eski suçlu Mr. Eko, Michelle Rodriguez tarafından canlandırılan havaalanı güvenlik görevlisi ve eski bir polis memuru olan Ana Lucia Cortez ve Cynthia Watros tarafından canlandırılan klinik psikoloğu Libby yeni karakterler oldu. Ana Lucia ve Libby karakterlerinin yazımı ikinci sezonun sonlarında bırakıldı.

Üçüncü sezonda, Henry Ian Cusick, eski bir İskoç askeri olan Desmond Hume karakteriyle; Michael Emerson, Diğerleri'nin lideri Ben Linus (ilk olarak "Henry Gale" olarak kendini, kazazedelere tanıttı) karakteriyle, dizinin ana kadrosunda yer aldılar. Ayrıca, bu sezonda üç yeni oyuncu daha dizinin oyuncu ekibine girdi: kadın doğum uzmanı Diğerleri'nden biri olan Juliet Burke karakterini Elizabeth Mitchell; geri planda kalan kazazedelerden Nikki ve Paulo karakterlerini Kiele Sanchez ve Rodrigo Santoro canlandırdı. Eko karakterinin yazımı, sezonun ilk bölümlerinde durdurulurken Nikki ile Paulo'nun yazımı merkezde oldukları ilk bölümle birlikte bırakıldı. Charlie karakterinin yazımı ise üçüncü sezonun finalinde bırakıldı.

Dördüncü sezonda, Harold Perrineau, eski rolü Michael Dawson ile oyuncu kadrosuna tekrar dahil oldu. Perrineau ile birlikte diziye yeni oyuncular da katıldı. Adadaki ilginç deneylerle ilgilenen fizikçi Daniel Faraday karakteriyle Jeremy Davies; hayalet avcısı ve mistik güçleri olan Miles Straume karakteriyle Ken Leung; antropolog olan Charlotte Staples Lewis karakteriyle Rebecca Mader kadroya dahil olan oyuncular oldular. Sezonun sonlarına doğru Claire, ölen biyolojik babasıyla birlikte gizemli bir şekilde ortadan kayboldu ve karakter beşinci sezonda görünmedi fakat son sezon olan altıncı sezonda Claire karakteri, diziye geri dönecek. Dördüncü sezonun finalinde patlayan Kahana gemisiyle Michael karakterinin yazımı bırakıldı.

Beşinci sezonda ana kadroya dahil olan yeni oyuncular olmadı. Saïd Taghmaovi ve Zuleikha Robinson, Sezar ve Ilana karakterleriyle ana kadroda yer almalarına rağmen, sezon başlamadan evvel tekrarlanan karakter arasında yer aldılar. ABC, beşinci sezonda Rebecca Mader ve Daniel Dae Kim oyuncularını ana kadrodaki oyuncuların arasında göstermedi fakat Mader, sezon prömiyerinde yer aldı ve yönetici yapımcı Lindelof "[Kim], hâlâ dizide devamlı oyuncu." dedi. Kim, beşinci sezonun "The Little Prince" adlı dördüncü bölümünde gözüktü ve Mader'in canlandırdığı karakterin yazımı beşinci bölümle bırakıldı. Beşinci sezondan sonra Daniel ve Juliet karakterlerinin yazımı da durduruldu.

Altıncı sezonda, birkaç kast değişikliği yaşandı: üç eski yinelenen karakter, ana kadroya dahil oldu. Yeni değişikliklere, yaşlanmayan gizemli Diğerleri üyesi Richard Alpert rolüyle Nestor Carbonell, pilot Frank Lapidus rolüyle Jeff Fahey ve gizemli Ajira Havayolları 316 sefer sayılı uçuşundaki kazazede Ilana rolüyle Zuleikha Robinson dahildir. Eski kast üyelerinden Ian Somerhalder, Dominic Monaghan, Rebecca Mader, Jeremy Davies, Elizabeth Mitchell, Maggie Grace, Harold Perrineau ve Cynthia Watros'un altıncı sezonda tekrar görüneceği bildirildi.

Birçok yardımcı karakter, dizide düzenli bir şekilde yer aldılar. "Pilot" bölümünde imdat çağrısı duyulan ve adaya 16 yıl önce gemilerinin kaza yapmasıyla gelen bir bilim ekibinde yer alan Fransız Danielle Rousseau (Mira Furlan), adada doğum yaptıktan sonra Diğerleri tarafından kaçırılan kızı Alex Rousseau (Tania Raymonde) ile üçüncü sezonda karşılaşır. İkinci sezonda, uçağın farklı kısımlarının adanın farklı yerlerine düşmesiyle birbirlerinden ayrı kalan Rose Henderson (L. Scott Caldwell) ve Bernard Nadler (Sam Anderson), tekrar bir araya geldiler. Önemli bir iş adamı Charles Widmore (Alan Dale), Ben ve Desmond karakterleriyle bağlantılıdır. Desmond, Widmore'un kızı Penelope "Penny" Widmore'un (Sonya Walger) sevdiği adamdır. Adada yaşayan karakterlerden ise Diğerleri'nin üyeleri olarak Tom (M. C. Gainey) ve Ethan Rom (William Mapother) dizinin pek çok bölümünde göründüler. Jack'in babası Christian Shephard (John Terry), dördüncü sezonda birçok oyuncunun flashbacklerin göründü. Dördüncü sezonda Kevin Durand, Martin Keamy'i ve Jeff Fahey, pilot Frank Lapidus'u canlandırdı. Widmore tarafından adaya gönderilen ekibin lideri Naomi Dorrit (Marsha Thomason), 815 sefer sayılı uçağın adaya düşmesinden sonra adaya gelen ilk kişi oldu.

Oyuncu seçimi
İlk sezondaki rollerin çoğu, yönetici yapımcıların, çoğu aktörü beğenmesi sonucu oluştu. Ana karakter Jack, esasen pilot bölümde ölecekti ve Michael Keaton tarafından canlandırılacaktı fakat ABC yöneticileri, Jack'in yaşamasında ısrar ettiler. Jack'in yaşamasına karar verilmeden önce, Kate kazazedelerin lideri olacaktı ve daha çok Rose karakterine benzeyecekti. Dominic Monaghan, Sawyer rolü için düşünüldü. Yapımcılar, Monaghan'in performansını beğendiler ve orta yaşlarda eski bir rock yıldızı olan Charlie karakterini ona uygun buldular. Jorge Garcia da Sawyer karakteri için düşünüldü fakat Garcia için Hurley karakteri yazıldı. Josh Holloway, Sawyer karakteri için düşünüldü ve yapımcılar, Holloway'in karaktere getirdiği ruhu ve güneyli şivesini beğendiler, bu nedenle Sawyer karakterini Holloway'in performansına uygun olarak değiştirdiler. Yunjin Kim, Kate karakteri için düşünüldü fakat yapımcılar, onun için Sun karakterini ve Daniel Dae Kim tarafından canlandırılan Sun'ın kocası Jin karakterini yazdılar. Naveen Andrews tarafından oynanan Sayid, orijinal senaryoda yoktu. Locke ve Michael karakteri sonradan yazıldı. Claire, orijinal metinde ara sıra gözüken bir karakter olarak yazıldı. İkinci sezonda Michael Emerson, sadece üç bölümde Ben'i ("Henry Gale") canlandıracaktı. Emerson'ın gösterdiği performans sonucu oynayacağı bölüm sayısı sekize çıkarıldı ve ardından üçüncü sezonun tüm bölümlerinde ve sonraki sezonlarda oynadı.

Sezon özetleri

1. sezon (2004–2005)

24 bölümden oluşan ilk sezon, 22 Eylül 2004'te Amerika Birleşik Devletleri'nde yayınlanmaya başlandı ve çarşamba akşamları saat 20.00'da gösterildi. Oceanic Havayolları'nın 815 sefer sayılı uçağının gizemli bir adaya düşmesiyle adada mahsur kalan kazazedeler, hayatta kalma mücadelesi verir ve Jack'in önderliğinde birleşirler. Yaşamları, kutup ayıları, ormanın içinde dolaşan görünmeyen bir yaratık ile Diğerleri diye bilinen adanın kötü niyetli sakinleri gibi gizemli varlıklar tarafından tehdit altındadır. Diğerleri ilk başta Ethan'ın Claire ve Charlie'yi kaçırmasıyla ortaya çıkar. Ethan, diğerlerinden biridir. Ancak Charlie tarafından öldürülür. Adaya 16 yıl önce gemi kazası sonucu gelen Daniele Rousseau adında Fransız bir kadına rastlarlar ve yerin altına gömülü gizemli bir metal kapak bulurlar. Bazı kazazedeler ise yaptıkları sal ile adadan ayrılmaya çalışır. Sezon Finalinde Jack ve John Locke, Black Rock adındaki eski bir korsan gemisinden dinamitler alıp kapağı patlatırlar ve diğerleri saldaki kazazedelere saldırıp Michael'in oğlu Walter'ı kaçırırlar.

2. sezon (2005–2006)

24 bölümden oluşan 2. sezon, Birleşik Devletler'de ve Kanada'da 21 Eylül 2005'te yayınlanmaya başlandı ve çarşamba akşamları saat 21.00'da gösterildi. Kazadan sonraki 45 günden itibaren meydana gelen olaylar, sezonun konusu oldu. Hikâyenin çoğu kazazedeler ile Diğerleri arasındaki uyuşmazlıklardan oluştu ve çoğu bölümün teması, bilim ile inanç arasındaki çatışma oldu. Dizide, bazı gizemler aydınlanırken yeni sorular oluştu. Uçak kuyruğundaki kazazedeler ile adada önceden bulunan bazı karakterler diziye dahil oldu. Mr. Eko, Ana Lucia ve Bernard ana karakterler arasına katılmıştır. 1. sezon finalinde kapak patlatıldığında Desmond diye biriyle tanışmışlardı. Ayrıca uçağın kuyruk kısmındaki kazazedelerle uçağın gövde kısmındaki kazazedeler birleşip diğerleri ile savaşırlar. Sezon boyunca, ada mitolojisi ile kazazedelerin geçmişleri önceki sezona oranla daha çok açığa çıktı. Yerin altına gömülü olan ambar bulundu ve Dharma Girişimi ile onun parasal kaynağını sağlayan Hanso Foundation ortaya çıktı. Diğerleri'nin gizemi çözülmeye başladı, kazazedelerden Michael arkadaşlarına ihanet etti ve uçağın adaya düşme nedeni ise Desmond'tır. Sezon finalinde Ben Linus, Jack, Kate ve Sawyer'ı kaçırmıştır.

3. sezon (2006–2007)

23 bölümden oluşan 3. sezon, Birleşik Devletler ve Kanada'da 4 Ekim 2006'da yayınlanmaya başlandı ve çarşamba akşamları saat 21.00'da gösterildi. Dizi, verilen aradan sonra 7 Şubat 2007'den itibaren geri kalan bölümlerle saat 22.00'da gösterildi. Hikâyeye, kazadan sonraki 67. gün ile devam edildi. Yeni kazazedeler ile Diğerleri grubu, bu sezonda göründü. Kapak patladığından beri Mr. Eko daha sonra görülmüştür ve görünmeyen bir yaratık (Smoke Monster) tarafından öldürülmüştür. Kazazedeler, Diğerleri ve onların gizemli geçmişleri hakkında bilgi edindiler. Diğerleri'nden biri ile bir ada sakini, kazazedelerin arasına katılırken, kazazedelerden biri ise Diğerleri'ne katıldı. Kazazedeler ile Diğerleri arasında çatışma en uç noktaya çıktı ve kazazedeler, adanın yakınındaki gemi ile iletişime geçmeyi başardı.

4. sezon (2008)

Dördüncü sezon Writers Guild of America grevinden önce 31 Ocak 2008'de yayınlanmak üzere 16 bölüm olarak planlandı. Grevin çıkmasıyla grevden önce 8, grevden sonra 6 bölüm olmak üzere toplam 14 bölüm yayınlandı. 3. sezon finalinde Charlie'nin ölümünün ardından Kahana gemisine çağrı yollanır. Kazazedeler, adanın yakınlarındaki Kahana gemisinden gelenlerle antlaşmaya çalışır ve kazazedelerden altısı (Oceanic Six), adadan kurtulmayı başarır. Sezon boyunca adadan kurtulan altı kişinin adadan kurtulduktan sonraki yaşamları flashforwardlarla gösterildi. Kahana gemisinden dört kişi gelir. Bu kişiler, Daniel, Charlotte, Miles ve Frank. Bu dörtlü, kazazedelere yardım etmek isterler ancak John Locke'un önderliğindeki kazazede grubu Miles'ı esir alırlar. Sonra onların kazazedeleri kurtarmak için değil Ben Linus'ı almak için gelmişlerdir. Kahana gemisi Penelope Widmore (Desmond'ın sevgilisi)'nin babası Charles Widmore tarafından adayı ele geçirmek için gönderilmiştir. O gemide Michael'da Ben Linus'ın casusu olarak bulunmaktadır. Sezon Finalinde Kahana gemisi patlar ve Michael ölür. Flashforwardlarda ise Jack, John Locke'un cesedini bulur.

5. sezon (2009)

17 bölümden oluşan beşinci sezon, Birleşik Devletler'de ile Kanada'da 21 Ocak 2009'da yayınlanmaya başlandı ve çarşamba akşamları saat 21.00'de gösterildi. Beşinci sezonda kazazedelerin hikâyelerine, iki zaman çizgisi üzerinden devam edildi. Adanın zamanda geçmişe ve geleceğe gitmesiyle başlayan ve sonunda 1974 yılında duran ilk zaman çizgisinde adada kalan kazazedeler, birer Dharma üyesi olarak çalıştılar. İkinci zaman çizgisi de adadan ayrılanların Ajira Havayolları'nın 316 sefer sayılı uçuşuyla adaya dönmeye çalıştıkları 2007 yılı idi. Kazazedeler, Dharma Girişiminde çalışmaya başlarlar. Jack bir hidrojen bombası patlatır ve bu sırada Juliet ölür. Daha sonra ikinci bir zaman çizgisi meydana gelir.

6. sezon (2010)

Lost'un altıncı sezonu, 2 Şubat 2010 tarihinden itibaren ABD ve Kanada'da saat 21.00'de yayınlandı. Final bölümü ise 23 Mayıs 2010 tarihinde gösterildi. Smoke Monster, John Locke'un kılığına girmiştir. Altıncı sezon, iki zaman çizgisinden oluşmaktadır, her iki çizgi de beşinci sezon finalinde hidrojen bombasının patlamasıyla oluştu. İlk zaman çizgisi, 815 sefer sayılı uçağın kaza yapmadan inişini gösteren bir alternatif zamanı göstermekte olan "flash sideway"lerden oluşmaktadır. Kate, Claire'ı bulmuştur. Ancak artık eskisi gibi değildir. İkinci zaman çizgisinde ise, kazazedeler, günümüz yılına (2007) gitmekte ve kazazedelerin, Man in Black yani Smoke Monster (Canavar) tarafından öldürülen Jacob'ın ölümüyle başa çıkmaya çalıştılar. Bu sırada kazazedeler bir tapınağa yerleştiler. Çünkü Smoke Monster'ın gelemediği tek yer orasıdır. Bu sırada Sayid ölür ve geri gelir. Ancak eskisi gibi olmaz hatta Smoke Monster'a hizmet etmeye başlar. Charles Widmore adaya geri döner ve Jin'i esir alır. Daha sonra ise Desmond adaya geri döner ve o da esir alınır. Flashsidewaylerde ise Jack, John Locke'u iyileştirmeye çalışır. Ancak Smoke Monster Charles'ın bütün askerlerini öldürür ve kazazedeleri adadan yollamaya çalışır. Bu sırada bir denizaltı patlatır hatta Jin, Sun ve Sayid ölür. Daha sonra Jacob ve Smoke Monster'ın geçmişini gösteren bir bölüm yayınlanır. Dizi Finalinde ise Jack adadaki ışığı yok ettikten sonra Smoke Monster'ı öldürür. Ancak ölmeden önce Smoke Monster, Jack'i öyle bir yaralamıştır ki Jack de ölmüştür. Kate, Claire, Richard, Miles, Sawyer, Ben ve Frank uçağı tamir edip adayı terk etmişlerdir. Flashsidewaylerde ise kazazedelerin hepsi bir kiliseye giderler ve orada zaman çizgileri birleşir ve herkesin ölü olduğu ortaya çıkar.

Mitoloji

Lost'un bölümleri, karakterlerinin gelişimine paralel olarak, bilimkurgu ya da doğaüstü fenomenlere atıfta bulunan bir dizi gizem unsurunu içinde barındırmaktadır. Dizinin yaratıcıları, bu unsurların, dizinin mitolojisini ve fan spekülasyonlarının temelini oluşturduğunu belirtmektedirler. Adada dolaşan bir "canavar"; kazazedeler tarafından "Diğerleri" olarak adlandırılan adada yaşayan gizemli bir grup; adada birçok izleme istasyonu kuran "Dharma Girişimi" adında bir organizasyon; karakterlerin geçmişlerinde, şu anki ve gelecekteki yaşamlarında farkında olmadan birbirleriyle olan iletişimleri ya da karşılaşmaları, şovun mitolojik unsurlarını oluşturmaktadır.

Dizinin merkezinde, çeşitli çözülmemiş soruların doğmasına neden olan karmaşık ve gizemli bir öykü mevcuttur. Genellikle dizinin hayranlarıyla çevrimiçi iletişim içinde olan Lost'un yazarlarının ve oyuncularının özendirmesiyle, izleyiciler ve televizyon eleştirmenleri, gizemleri çözmeye çalışmak için birbirine benzer yaygın teoriler ortaya atmaktadırlar. Teoriler genellikle adanın doğası, "canavarın" kökeni, "Diğerleri", sayıların anlamları ve bazı kazazedelerin kurtulması ve kazanın nedenleri ile ilgilidir. Genel fan teorilerinin çoğu, dizinin yaratıcıları tarafından tartışıldı ve reddedildi. En yaygın teori ise kazazedelerin öldüğü veya arafta oldukları ile ilgili olandı. Bu, J. J. Abrams tarafından yalanlandı. Ayrıca, Lindelof, uzay gemileri ya da yaratıkların adadaki olaylara tesir ettiklerini veya görünen her şeyin, birilerinin zihninde kurgulanmış gerçekçi bir mekân olduğunu iddia eden teorileri kabul etmedi. Carlton Cuse, adanın bir reality televizyon showu ve oyuncuların, ev arkadaşlığı yaptığının farkında olmayan ev arkadaşları olduğunu öne süren teorileri reddetti ve Lindelof, çoğu kez, canavarın, Michael Crichton tarafından yazılan Av romanındakine benzer bir nanobot bulutu olduğunu belirten teorileri yalanladı.

Tekrarlanan unsurlar

Hikâyenin kendisi ile direkt bir bağlantısı olmayan fakat dizinin edebî ve felsefî alt metnini açıklayan birçok tekrarlanan unsur ve motif, Lost'ta yer almaktadır. Bu unsurlar: karakter ve durumlarda var olan düalizmi yansıtan siyah ve beyaz renklerinin sık sık yer alması; karakterlerin çoğunda-özellikle Kate'de-var olan isyankârlık; disfonksiyonel aile yapıları (özellikle, çoğu karakterin babasının etrafında dönenler), neredeyse tüm ana karakterin yaşamlarında rol oynaması gibi; Desmond'ın, dünyanın sonunun önlemek için bir butona sürekli basması, Valenzetti Denklemi'nin parametrelerini girerek, DHARMA Girişimi'nin amacına gitmesini sağlaması ve insanlığını sonunun engellemesi dahil kıyamet referansları; Locke ile Mr. Eko karakterlerinde ortaya çıkan rastlantıya karşı kadere inanış; Jack ile Locke arasındaki liderlik rekabetiyle ortaya çıkan kader ile bilim arasındaki çekişme; diziye özgü romanlarda tartışılan ve bahsedilen, birçok edebi çalışmalara yapılan göndermeler. Birçok ünlü tarihî düşünürlere ve yazarlara, karakterlerin isimleriyle gönderme yapılmaktadır; örneğin, John Locke (filozofa atfen) ve takma adı "Jeremy Bentham" (filozofa atfen), Danielle Rousseau (Jean-Jacques Rousseau'ya atfen), Desmond Hume (filozof David Hume'a atfen), Juliet Burke (filozof Edmund Burke'e atfen), Mihail Bakunin (anarşist filozofa atfen), Daniel Faraday (fizikçi Michael Faraday'e atfen), Eloise Hawking (fizikçi Stephen Hawking'e atfen), George Minkowski (matematikçi Hermann Minkowski'ye atfen), Richard Alpert (spiritüel öğretmen Ram Dass'in doğum adına atfen) ve Charlotte Staples Lewis (yazar C. S. Lewis'a atfen).

Etki

Reytingler
ABC'de yayınlanan Lost dizisinin ABD'de aldığı izlenme oranları (tekrarları da kapsayan bu tablo, ortalama izleyici sayısını göstermektedir).

Pilot bölüm, 18.6 milyon kişi tarafından seyredilerek 9/8 merkezî zaman aralığında birinci oldu ve ABC'nin 2000 yılında yayınlanan Who Wants to Be a Millionaire? yarışmasından itibaren aldığı en yüksek rating oldu fakat sonraki ay yayınlanan Desperate Housewives dizisi tarafından bu izlenme oranı geçildi. Variety'e göre, "ABC elbette bir dramanın yaptığı patlamayı kullanabilir; zira The Practice'den bu yana gerçekten sükse yapan bir draması olmadı. Lost, kanalın on sekiz ila kırk dokuz yaş grubunda 1999'daki Once and Again'den ve toplam seyircide 1995'teki Murder One'dan bu yana, bir dramadaki en iyi başlangıcını temsil ediyor."

Birinci sezonunda Lost, ortalama 16 milyon izleyici sayısıyla prime timeda yayınlanan programlar arasında 14. oldu ve 18–49 yaş aralığındaki izleyicilerde 15. oldu. İkinci sezonunda aynı başarıyı göstererek Lost, ortalama 15.5 milyon izleyici ile tüm kişilerde 14. oldu fakat 18–49 yaş aralığındaki sıralaması yükseldi ve 8. oldu. İkinci sezonun prömiyeri, 23 milyon kişi tarafından seyredilerek ilk sezonun prömiyerindeki izlenme oranını geçti ve bir dizi rekoru kırdı. Üçüncü sezonun prömiyeri, 18.8 milyon kişi tarafından izlendi. Üç aylık bir aradan sonra yayınlanan sezonun yedinci bölümünün izlenme oranı, 14.5 milyon kişiyle düştü. Bahar sezonunun sonlarına doğru izlenme oranı 11 milyona düştü fakat sezon finali 14 milyon izleyiciyle oran tekrar yükseldi. Ratinglerin düşmesi, Nielsen'in DVR ratinglerini açıklamasıyla kısmen açıklandı: Lost, televizyonda en çok kaydedilen dizi oldu. Fakat ratinglerin düşmesine rağmen Lost, kendi saatinde 18–49 yaş aralığındaki izleyicilerde birinci oldu ve bu sezon, tüm kanallarda 22.00 zaman aralığındaki tüm programlarda 18–49 yaş aralığındaki izleyicilerde en yüksek izlenme oranını elde etti. Dördüncü sezon prömiyeri, 16.1 milyon izleyici ile bir önceki bölüme göre ratingini artırdı, sekizinci bölüm 11.461 milyon kişi tarafından seyredilerek bir diziye göre düşük bir izlenme oranı elde etti. 2006'da, Informa Telecoms and Media tarafından yirmi ülkede yapılan bir araştırmada, Lost, bu ülkelerde CSI: Miami'den sonra en popüler ikinci şov oldu. Altıncı sezon prömiyeri, 12.1 milyon kişi tarafından seyredilerek ikinci sezondan sonra izlenme oranlarında ilk kez yükseliş yaşandı.

Ödüller

Başarılı ilk sezonuyla Lost, "En İyi Drama Dizisi" dalında Emmy Ödülü kazandı ve J. J. Abrams, pilot bölümündeki yönetmenliğiyle Eylül 2005'te bir Emmy Ödülü'ne aday gösterildi. Terry O'Quinn ve Naveen Andrews, "Drama Televizyon Dizisinde En İyi Yardımcı Aktör" kategorisinde aday oldular. Lost, "Dramatik Televizyon Dizisinde En İyi Senaryo" dalında 2005 Writers Guild of America Ödülü, "En İyi Prodüksiyon" dalında 2005 Producers Guild Ödülü, "Dramatik Televizyon Programında En İyi Yönetmen" dalında 2005 Director's Guild Ödülü ve "En İyi Kadro" dalında 2005 Screen Actors Guild Ödülü kazanarak 2005 yılındaki dernek ödüllerini topladı. Üç defa "En İyi Televizyon Drama Dizisi" dalında Altın Küre Ödülleri'ne aday oldu (2005–2007) ve 2006'da ödülü kazandı. 2005'te Matthew Fox ve Naveen Andrews, sırasıyla "Drama Dizisinde En İyi Aktör" ve "En İyi Yardımcı Aktör" dallarında Altın Küre adaylığı elde ettiler ve 2007'de Evangeline Lilly, "Televizyon Drama Dizisinde En İyi Kadın Oyuncu" dalında adaylık aldı. Lost, "En İyi Amerikan İthalatı" dalında 2005 Britanya Film ve Televizyon Akademi Ödülü kazandı. 2006'da Jorge Garcia ve Michelle Rodriguez, sırasıyla "Televizyon Dizisinde En İyi Yardımcı Aktör" ve "Aktris" dallarında ALMA Ödülleri'ne sahip oldular. Lost, 2005 ve 2006'da "En İyi Televizyon Dizisi" dalında Satürn Ödülü kazandı. 2005'te Terry O'Quinn, "Drama Dizisinde En İyi Yardımcı Aktör" ve 2006'da Matthew Fox, "En İyi Aktör" dalında Satürn Ödülü aldılar. Lost, art arda "En Başarılı Drama" dalında ilk ve ikinci sezonuyla iki Television Critics Association Ödülü kazandı. Ayrıca 2005 ve 2006'da "Yayınlanan Programlarda En İyi Yardımcı Görsel Efekt" dalında iki Visual Effects Society Ödülü aldı. Malcolm David Kelley, 2006'da Walt rolüyle Genç Artist Ödülü kazandı. 2005'te Lost, Entertainment Weekly'nin "Yılın Eğlencesi" olarak seçildi. Show. "Pilot", "House of Rising Sun" ve "The Moth" bölümlerindeki Charlie'nin uyuşturucu hikâyesiyle 2005 Prism Ödülü kazandı. Lost, 2007'de Writers Guild Ödülü ile Producers' Guild Ödülü'ne aday oldu fakat ödülleri kazanamadı. Haziran 2007'de Monte Carlo Televizyon Festivali'nde "En İyi Drama" ödülü dahil olmak üzere dünya genelinde birçok ülkede, televizyon showu dalında yirmi adaylık elde etti. Eylül 2007'de Michael Emerson ve Terry O'Quinn ikilisi, "Drama Dizisinde En İyi Yardımcı Aktör" dalında Emmy'e aday gösterildiler ve ödülü, O'Quinn kazandı. Mobisode'lar, daha sonra Lost: Missing Pieces olarak yeniden adlandırıldı ve 7 Kasım 2007'den 28 Ocak 2008'e kadar yayınlandı.

Lisanslı ürünler

Diziyle bağlantılı romanların yanı sıra oyuncak ve oyunlar gibi başka ürünler de satış için lisans aldı. Bir video oyunu, Lost: Via Domus, Gameloft'un cep telefonları ve iPodlar için bir Lost oyunu geliştirdiği sırada, oyun konsolları ve ev bilgisayarları için Unisof tarafından geliştirildi ve satışa sunuldu. Cardinal Games, 7 Ağustos 2006'da bir Lost tahta oyununu piyasaya sundu. TDC Games, parçaları yerine yerleştirildiğinde Lost'un mitolojisinin ipuçlarını ortaya çıkaran 1000 parçalık dört adet yap-boz ("The Hatch", "The Numbers", "The Others" ve "Before The Crash") yayınlandı. Inkworks, iki set olarak Lost ticari kartları piyasaya sundu ve Lost: Revelations setinin yayınlanması planlanmaktadır. Mayıs 2006'da McFarlane Toys, karakter aksiyon figürlerini set olarak yayınlayacağını duyurdu ve ilk seti Kasım 2006'da, ikinci seti Temmuz 2007'de yayınladı. Ayrıca, ABC, giyim, takı ve başka koleksiyon ürünleri gibi sayısız Lost ticari ürünü satmaktadır. Titan Magazines, Lost: The Official Magazine adında resmî bir dergi yayımladı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmî ABC Lost websitesi

 Official Lost 1. Sezon websitesi
 Birleşik Krallık'taki resmî Sky Lost websitesi
 The Fuselage, J. J. Abrams tarafından karşılanan bir forum.

Resmî bağlantılar
 The Hanso Foundation: Dharma Girişimi'nin arkasındaki hayalî kuruluş.
 Oceanic Airlines: 815 sefer sayılı uçuşu kazayla sonuçlanan hayalî havayolu.
 Octagon Global Recruiting
 Ajira Airways: beşinci sezonda yer alan hayalî havayolu.

2004'te başlayan Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizileri
2010'da sona eren Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizileri
Amerika Birleşik Devletleri dramatik televizyon dizileri
Amerika Birleşik Devletleri bilimkurgu dizileri
Fantastik televizyon dizileri
Zamanda yolculuk dizileri
En İyi Drama Dizisi Altın Küre Ödülü sahipleri

Lost (dizi)


Vaccinul antirubeolic este un vaccin utilizat pentru a preveni rubeola. Eficacitatea acestuia se manifestă la aproximativ două săptămâni de la administrarea unei singure doze și apare la 95% dintre persoanele cărora le-au fost administrate. Țările cu rate mari de imunizare nu mai prezintă cazuri de rubeolă sau ul congenital rubeolic. Atunci când există rate mici de imunizare a copiilor dintr-o populație specifică, este posibil ca ratele de rubeolă congenitală să crească deoarece multe femei ajung la vârsta maturității sexuale fără a fi vaccinate sau expuse la boală. Din acest motiv este important ca mai mult de 80% din populație să fie vaccinată.

Organizația Mondială a Sănătății (OMS) a recomandat ca vaccinul anti-rubeolic să fie inclus în  de rutină. Dacă nu toți oamenii sunt imunizați, măcar femeile care au ajuns la vârsta la care pot da naștere să fie imunizate. Nu ar trebui administrat persoanelor  sau celor cu funcție imunitară scăzută. În timp ce o doză este, de obicei, de ajuns pentru protecție pe toată perioada vieții, adeseori sunt administrate două doze.

Efectele secundare sunt în general ușoare. Acestea pot include febră, iritație, dar și durere și roșeață la zona injectată. Femeile pot raporta dureri articulare în decurs de una și până la trei săptămâni de la vaccinare.  severe sunt rare. Vaccinul anti-rubeolic este disponibil sub formă de vaccin de sine stătător sau combinat cu alte vaccinuri. Pot exista combinații cu  anti-oreion și  ( ROR) sau cu   anti-varicelă, anti-oreion și anti-rujeolă ( RORV).

Un prim vaccin anti-rubeolic a fost acreditat prima dată în anul 1969. Acesta se află pe , ce prezintă cea mai importantă medicație necesară într-un  de bază. Începând din anul 2009, peste 130 de țări l-au inclus în rutina de imunizare.

Note

Rubeolă
Medicamente esențiale listate de OMS

Vaccin anti-rubeolic


Victor D'Hondt (Gent, 20. studenog 1841., Gent, 30. svibnja 1901.)

Victor Joseph Auguste D'Hondt, belgijski pravnik, bio je profesor općeg i građanskog prava na Sveučilištu u Gentu. Poznat je po tome što se zalagao za uvođenje metode raspodjele glasova u zastupnička mjesta koja se njemu u čast naziva D'Hondtova metoda.

D'Hondt je 1881. s istomišljenicima osnovao društvo za promjenu izbornog sustava u Belgiji. Glavnu su polemiku vodili s pristašama metode najvećih ostataka. Pri toj metodi mogu se dogoditi neugodne anomalije, primjerice da lista s natpolovičnim brojem glasova nema natpolovičan broj mandata. Uspjeli su koncem 1889. kada je D'Hondtova metoda zakonski usvojena u belgijskom izbornom sustavu. Vremenom su je prihvatili u većini europskih zemalja i u mnogim zemljama svijeta.

D'Hondt je objavio nekoliko radova u kojima je opisao tu metodu, njena svojstva i primjene.  U tim radovima ima nekih elemenata matematike pa se D'Hondta često smatra i matematičarom.

Izvori

Vanjske poveznice
 https://www.ugentmemorie.be/personen/dhondt-victor-1841-1901

Belgijski znanstvenici
Pravnici
Matematičari

Victor D'Hondt


Doğantepe, Amasya ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Zara olarak geçmektedir. 20 Ağustos 1971'de belediye statüsü alarak beldeye dönüşen köyün belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.

Beldenin güneybatısında antik bir Hitit yerleşimi vardır. Buradaki höyükte, 1962 yılında tesadüfen Hitit Fırtına Tanrısı Teşup'a ait, Hitit İmparatorluk Dönemi'nden kalma (MÖ 1400 ila 1200) bir bronz heykel bulundu. Heykel hâlen Amasya Müzesi'nde sergilenmektedir.

Coğrafya
Köy, Amasya il merkezine 27 km uzaklıktadır.

Nüfus

Yönetim

Belediye başkanlığı

Kaynakça

Dış bağlantılar

6360 sayılı yasaya göre kaldırılan belediyeler
Amasya merkez belde ve köyleri

Doğantepe, Amasya


Château Le Pin, ou simplement Le Pin, est un vin de Bordeaux de l'appellation Pomerol. Ce domaine de  est situé sur la rive droite de l'estuaire de la Gironde, sur la commune de Pomerol, dans le hameau de Catusseau, et son vin est souvent l'un des vins rouges les plus chers du monde.

Histoire
Madame Laubie, dont la famille possédait la parcelle depuis 1924, a vendu le vignoble d'un hectare en 1979 au Belge Jacques Thienpont pour 1 million de francs. Le vignoble fut développé par Jacques Thienpont, dont la famille possède comme voisin , et le vin était produit en petites quantités dans le sous-sol d'une ferme. La propriété s'appelait déjà Le Pin en raison d'un pin solitaire qui pousse près de la cave. En 2011, un nouveau chai, conçu par le cabinet d'architectes belge Robbrecht en Daem architecten, est inauguré, utilisant de petites cuves d'acier inoxydable et un système gravitaire pour les transferts du vin.

Château Le Pin est considéré par certains comme un précurseur des « vins de garage », bien que cette idée soit rejetée par beaucoup, y compris par les propriétaires, sur la base des mérites du terroir, et de l'absence de mesures extrêmes pour compenser des raisins médiocres.

Parfois le vin le plus cher du monde, recevant continuellement des  de la part des critiques de vin et produit en très petit nombre, les bouteilles du Pin sont présentes de façon constante sur le marché des enchères de vin.

La cave est actuellement gérée par Jacques Thienpont, et de nouvelles parcelles ont été acquises.

Production
Le vignoble s'étend sur  sur un sol argilo-graveleux et sablo-graveleux avec des traces ferriques, et avec comme seul cépage du merlot ; les vignes ont en moyenne 38 ans d'âge. En général,  bouteilles sont produites par an, bien qu'en 2003 aucun vin n'ait été produit en raison de la sécheresse et de la canicule cette année-là.

Références

Voir aussi

Bibliographie
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Article connexe
 Vignoble du Libournais

Liens externes

 .
 .
 .
 .
 .

Vignoble de Pomerol
Domaine viticole en Gironde

Château Le Pin


වෙරල අද්දර වැවෙන ශාකයකි. අනුරාධපුර ප්‍රදේශයේ දැකිය හැක. Tribulus lanuginosus

සෙම්බු නෙරෙන්චි


Henrik Stampe de Dompierre de Jonquières (født 10. april 1890 på Frederiksberg, død 27. februar 1963 i København) var en dansk amtmand og departementschef.

Han var søn af overpræsident, kammerherre Frederik de Jonquières og hustru Jeanina født baronesse Stampe, blev student fra Odense Katedralskole 1908, sekondløjtnant i Den Kongelige Livgarde og cand. jur. 1915. Jonquières blev assistent (sekretær) i Indenrigsministeriet 1916, fuldmægtig 1921, var i Socialministeriet fra 1924 til 1926 og desuden konstitueret amtmand i Thisted Amt fra 1925 til 1926, i Sundhedsministeriet fra 1926 til 1929, blev kontorchef i Socialministeriet 1929 og endelig departementschef i dette ministerium fra 1933 til 1942. I 1942 blev han udnævnt til amtmand over Holbæk Amt, hvilket han var til 1960. Han var kammerherre, Kommandør af 1. grad af Dannebrogordenen og Dannebrogsmand.

Jonquières var desuden sekretær i Overformynderiet 1918-29 og ved Arbejdsrådet 1925-33; deltog som sekretær, rådgiver eller regeringsdelegeret i internationale arbejdskonferencer i Genua og Genève; var generalsekretær for den danske afdeling på den sociale udstilling i Helsingfors 1928; indtil 1942 formand for Socialministeriets arbejdsudvalg, for Beskæftigelsesudvalget, for Arbejdsfordelingsnævnet, for Mødrehjælpens fællesråd og for redaktionen af Socialt Tidsskrift samt medlem af Beskæftigelsesrådet.

Han var formand for bestyrelsen for Odsherreds Jernbane, for Høng-Tølløse Jernbane og for den danske komité for nordisk filantropisk samarbejde; næstformand i kontrolkomitéen i Livsforsikringsselskabet Hafnia; medlem af bestyrelsen for A/S De forenede Vagtselskaber, for Holbæk Amts Sparekasse og for Nordvestsjællands Elektricitetsværk; formand for Voldgiftsrådet for Sygekasser og Læger; forligsmand 1948.

Han blev gift 3. januar 1919 med Ragna Koefoed (født 29. marts 1897 i København, død ?), datter af generaldirektør Michael Koefoed og hustru Inger født Thorsen.

Han er begravet på Vestre Kirkegård.

Kilder
 Kraks Blå Bog 1957 Online-udgave

Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)
Henrik
Jurister fra Danmark
Departementschefer i Socialministeriet
Danskere i 1900-tallet
Kommandører af 1. grad af Dannebrog
Personer fra Frederiksberg
Kammerherrer fra Danmark
Officerer fra Danmark

Henrik de Jonquières


31 Mart Vakası (Kalkışması, İsyanı, Ayaklanması, Olayı yahut Hadisesi), II. Meşrutiyet'in ilanından sonra İstanbul'da yönetime karşı yapılmış büyük bir ayaklanma ve darbe teşebbüsüdür. Rumi takvime göre 31 Mart 1325'te (13 Nisan 1909) başladığı için bu adla anılmıştır.

On üç gün süren ayaklanma, II. Meşrutiyet döneminin en önemli olaylarından biri olarak kabul edilir. Askerî bir isyan olarak ortaya çıkmasına rağmen isyana dâhil olan softaların propagandaları sonucu sonradan dinî bir hâl almıştır. Sebepleri tam olarak belirlenemeyen bu olayın planlı ve bilinçli bir hareket olup olmadığı kesinlik kazanmamıştır. İsyanın ilk günü hükûmet istifa etmiş, isyancı askerler yedi gün süre ile İstanbul'a hâkim olmuştur.

Bir milletvekili, bir nazır ve tespit edilemeyen sayıda asker ve sivilin hayatını kaybettiği isyan, Selânik'te bulunan Üçüncü ve Edirne'de bulunan İkinci Ordulara mensup askerlerin oluşturdukları, Rumeli halkının gönüllü katıldığı "Hareket Ordusu"nun İstanbul'a gelmesi ile bastırıldı. Üç gün süren çarpışmaların ardından sıkıyönetim ilan edildi, Padişah II. Abdülhamit tahttan indirilip yerine V. Mehmed Reşad tahta çıktı. İsyana katılanlar ve destekleyenler yargılanarak 70 kişi idam edildi, 420 kişi ise çeşitli hapis cezalarına çarptırıldı.

Olay kimi arşiv belgelerinde "hareket-i irtica", "hadise-i irtica", kimi belgelerde de "hadise-i ihtilaliye", "hareket-i ihtilaliye", "harekât-ı iğtişaşiye" ve "vakıa-i ihtilaliye" tabirleri ile ifade edilmektedir. Türk siyasi tarihine irtica kavramının, bu olay ile birlikte girdiği kabul edilir. Ancak kimi araştırmacılar olayı bir irtica ayaklanmasından ziyade amacına ulaşamayan bir askerî darbe girişimi olarak değerlendirilir.

31 Mart Vakası'nda ölenlerin anısına İstanbul'da Abide-i Hürriyet adıyla bir ulusal anıt inşa edilmiştir.

Arka plan
1908 yılında II. Meşrutiyet'in ilanı ile birlikte Osmanlı Devleti'nde yeni bir siyasal yapılanma ve yeni bir zihniyet yapısının yanı sıra, bu yeni zihniyetten rahatsızlık duyan bir kesim ortaya çıkmış, gerek sivil toplumda gerekse ordu içinde artan kutuplaşma ve gerginlikler isyan ortamı doğurmuştur.

Meşrutiyeti ilan etmiş olmasına rağmen iktidarı tam olarak ele geçirememiş olan ve hükûmet üzerinde dolaylı bir denetim kuran İttihat ve Terakki Cemiyetinin devlet kademelerinde kadrolaşması politik istikrarsızlığa yol açmıştı. Cemiyet ile ters düşen memurların görevlerinden uzaklaştırılmaları, cemiyete girdiğini ispat için yemin etmeyenlerin tutuklanması, farklı siyasi oluşumlara hayat tanınmaması huzursuzluk nedeniydi. İttihat Terakki ve hükûmeti eleştiren gazetelere hatta bu gazeteleri satan bayilere baskı uygulanması isyan ortamını doğuran uygulamalardandı.

Bu ortamda Meşrutiyetin İlanı'ndan birkaç ay sonra İstanbul'da irtica yanlısı bir takım küçük ayaklanmalar meydana geldi, ancak kısa sürede bastırıldı. 7 Ekim 1908'de Fatih Camisi'nde Kör Ali ve İsmail Hakkı adlarında iki hocanın arkasına takılan halkın Yıldız Sarayı'na kadar gidip Meşrutiyet aleyhine gösteri yapmaları bu isyanlardandır.

Henüz tam egemen olamadıkları Kâmil Paşa kabinesine karşı ellerini güçlendirmek isteyen İttihatçıların eylül ayı sonlarında Selânik'te 3. Ordu'dan getirilip Taşkışla'ya yerleştirdikleri üç Avcı Taburu, bir gerginlik konusu idi. Bu taburlara o günlerde cemiyetin destekçisi olarak bakılıyordu. Cemiyet, Bulgar tehdidini öne sürerek İstanbul'daki Avcı Taburlarının sayısını arttırmak isterken Kâmil Paşa hükûmeti kendisine karşı bir ihtilalde kullanılacakları endişesi ile taburların bir an önce gitmesini istiyordu.

Ekim 1908'de ordu içinde "alaylı" ve "mektepli" subaylar meselesinden doğan hoşnutsuzluklar arttı. Eski sisteme göre yetişmiş alaylı subayların kısa süre içinde ordudan tasfiye edileceği söylentileri, alaylı subayların mekteplilerle ilişkilerini her geçen gün biraz daha bozdu. Ordudaki disiplinsizliğin en önemli sebebini ibadet bahanesiyle talimden kaçmak olarak gören Cemiyetin ibadete karşı politikaları ise askeri, din propagandasına açık hâle getirdi.

Bu dönemde Volkan ve Mizan gibi gazetelerin yayınlarında kullandıkları kışkırtıcı üslup, İttihat ve Terakki'nin uygulamalarından zarar görenler üzerinde etkili oldu. Özellikle Derviş Vahdeti'nin çıkardığı Volkan gazetesi 31 Mart Olayı'nda önemli rol üstlendi. İngilizler tarafından finanse ve himaye edilen ve yer yer Prens Sabahattin'in ademimerkeziyetçi görüşlerine de yer veren Volkan gazetesi, alaylı subaylar ve asker kesimi arasında taraftar kazanmış İttihad-ı Muhammedi Cemiyetinin yayın organı hâline gelmişti.

Askerlerin hoşnutsuzlukları ordu içinde çeşitli isyan hareketlerine yol açtı. 31 Mart öncesindeki en önemli askeri isyan, Taşkışla Olayı idi. Askerlik sürelerini doldurarak terhis olmayı bekleyen 87 eratın, askerlik sürelerinin tekrar uzatılması üzerine Ekim 1908'de Taşkışla'da ayaklanması, kanlı bir şekilde bastırıldı. Aralık 1908'de bir tiyatro oyununda oyunun erlere yasak edilmesi ikinci bir ayaklanmaya sebep oldu. Erlerin "bize yasaksa subaylara da yasak olmalıdır" diyerek tiyatroyu basması sonucu şiddetli çarpışmalar gerçekleşti. Askeri kesimdeki ayaklanmalar, 23 Ocak 1909'da Harp Okulu öğrencilerinin ayaklanması ile devam etti. Öğrenciler, Okul Nizamnamesi'nin aşırı sertliği ve yabancı dil öğrenmekte güçlük çekmekten şikayetçi idi; olay, 60 öğrencinin okuldan kovulması ile sonuçlandı. Mart 1909'da ise Abdülhamit'in özel muhafız alayının bir bölümünü oluşturan Arnavut ve Arap asıllılardan oluşan Zuhaf Alayı'na, geleneklere aykırı şekilde, Türk askerlerinin katılmak istenmesi sırasında olaylar yaşandı. Bütün bu olaylarda hep Selânik'ten getirilmiş olan avcı taburlarının ayaklanan birliklere karşı kullanılmış olması Birinci Ordu içerisinde avcı taburlarına karşı genel bir düşmanlık duygusunun doğmasına yol açtı.

Toplumdaki bir başka çatışma konusu, "asker-medreseliler" çatışması idi. Medreselilerin askerlik hizmetinden muaf tutulmasını haksızlık olarak değerlendiren Harbiyeliler, muaflığın devamı için medrese mensuplarının hiç olmazsa basit bir okuma yazma sınavına tabi tutulmalarını istiyordu. Şeyhülislamlık ile Harbiye Nezareti arasındaki pazarlık sonucu medreselilerin birkaç satır yazı yazmalarını, birkaç basit cümle okumalarını, namaz ve oruç bahislerinden sorular içeren bir sınava tabi tutulmaları kabul edildi. Bu karar, medreselilerde Harbiye Nazırı'na karşı büyük öfke doğurdu.

İttihat ve Terakki ile çatışan Kâmil Paşa Hükûmetinin 4 Şubat 1909'da Meclis'in vermiş olduğu "âdem-i itimad" oyları ile düşürülmesinden sonra sadarete Hüseyin Hilmi Paşa'nın getirilmesi ile İttihat ve Terakki Cemiyeti, hükûmeti resmen ele geçirmiş oldu.

Toplumda artan kutuplaşmalar ve tahammülsüzlüklerin sonucu olarak çeşitli siyasi cinayetler işlendi. 7 Nisan 1908 Çarşamba günü Serbesti gazetesi başmuharriri Hasan Fehmi bir köprü üzerinde arkadaşı Ertuğrul Şakir'le yürürken öldürülmesi bu cinayetlerdendi. Hasan Fehmi'nin öldürülmesinde İttihat ve Terakki'nin parmağının olduğu iddia edilmiş, bu cinayetten sonra Cemiyete karşı oluşan olumsuz hava, kimi İttihatçıların partiden istifasına yol açmıştır. Oldukça hareketli fikir ve eylem ortamı Serbesti gazetesi başyazarı Hasan Fehmi'nin öldürülmesi ile şiddete dönüştü.

İsyanın ortaya çıkışı
Rumeli'den İstanbul'a getirilip Taşkışla'ya yerleştirilmiş olan 4. Avcı Taburu, 12-13 Nisan 1909 gece yarısı (Rumi takvimle 30 Mart'ı 31'e bağlayan gece) başlarında çavuşları olmak üzere ayaklanmış ve kışladaki komutayı ellerine geçirerek bazı subayları hapsetmiştir. Sabaha doğru askerle kışladan çıkıp Ayasofya Meydanı'na ilerlerken isyan diğer kışlalara da yayıldı. Sayıları 5-6 bini bulan askerler, "Şeriat isteriz! Padişahım, çok yaşa!" sözleriyle meydanda toplandılar. Onlara katılan yüzlerce hoca ve medrese öğrencisi de gelerek mektepli subayların orduyu Frenkleştirmeye çalıştıkları, bütün bunların İttihat ve Terakki Cemiyetinin başı altından çıktığı, din hükümlerinin ayaklar altına alındığını ifade eden konuşmalar yaptılar.

Ayaklanmacılar, kalabalığın artmasından sonra meydana yakın bir mesafedeki Meclis binasını kuşattılar. Hükûmetten Harbiye Nazırının ve Mahmut Muhtar Paşa'nın görevlerinden alınmasını, eski Harbiye Nazırı Nâzım Paşa'nın yeniden göreve getirilmesini istediler. Şeyhülislam Ziyaettin Efendi'yi aracı kıldılar. Kısa bir süre içinde İstanbul'un tüm semtleri isyancı erler tarafından kontrol altına alındı. İsyancıların isteklerinin kabul edildiği kararını alan Osmanlı kabinesi bunu isyancılara ulaştırmaya çalışırken isyancılar kuşattıkları Meclis binasını işgal ettiler. Adliye Nazırı Nâzım Paşa, Ahmed Rıza Bey'e benzediği için; Lâzkiye Milletvekili Emir Arslan Bey de Hüseyin Cahit Bey sanılarak öldürülürken Bahriye Nazırı Rıza Paşa ağır yaralandı. Milletvekillerinin öldürülmesi, Şura-yı Ümmet ve Tanin basımevlerinin yağma edilmesi üzerine Padişah'ın isteği ile kabine istifa etti. İsyancıların görüşleri doğrultusunda 14 Nisan 1909'da Tevfik Paşa Kabinesi kuruldu ve göreve başladı.

İsyancılar tarafından "Aff-ı Şahâne" adı verilen genel af ilan edildi ancak umulduğu gibi isyancıların zorbalığı sona ermedi. Aralarında Şerif Sadık Paşa ve Katibi Esat Bey, Süvari Teğmeni Selâhattin Mümtaz ve Üsteğmen Yusuf Nurettin'in bulunduğu bazı subaylar öldürüldü. İsyancıların İstanbul içerisinde küçük gruplar hâlinde dolaşarak silah atmaya, Türk kadınlarının Beyoğlu'na çıkmasına engel olmaya, Frenk gömleği giyen kimseleri tartaklamaya başladıkları görüldü. Asâr-ı Tevfik Zırhlısı Kaptanı Deniz Binbaşılarından Ali Kabuli Bey'in, kendi gemisinin erleri tarafından sokaklarda sürüklenip Yıldız Sarayı'na kadar götürülerek Abdülhamit'in gözleri önünde öldürülmesi, isyancıların en vahşi eylemlerindendi.

Yıldız yağması
31 Mart İsyanı sırasında Selânik'ten gelen Hareket Ordusu'nun (Selânik Ordusu) Yıldız Sarayı'nı yağmalamasına Yıldız yağması denmiştir. Meşhur 31 Mart ayaklanmasını bastırmak üzere İstanbul'a yürüyen Hareket Ordusu'ndaki askerler Yıldız Sarayı'nı basıp giyecek ve yiyecek çalmışlar, sarayda tahribata yol açmışlardır.
Tahsin Demiray "Yıldız yağması" başlıklı de şu bilgiyi vermektedir:
İttihatçılar, Abdülhamit'i Yıldız'dan ani olarak uzaklaştırmaz. Sarayın mücevher, zümrüt, yakut altın, inci vesaire kıymetli her nesi varsa oradan aldırmışlardır. Değeri milyonlar tutan ve aynı zamanda tarihî hazine teşkil eden küçük parça eşya büyük sandıklara doldurulup hemen Harbiye Nezaretine getirilip orada büyük dış kapının yanlarındaki -bugün biri rektörlük, diğeri Türkiyat Enstitüsü olan- binaların alt katlarına yerleştirilmişlerdir.

Bu nakil işine nezaret eden Şehremini Ebubekir H. N. Tepeyran hatıralarında: Bizzat mühürlediğim kapılar sonradan açılmıştır." diyor ve talanı anlatıyor.
<br
Memduh Paşa da:. ... Yıldız Sarayı'nda hizmetle mevki tutmuş olanlar, halden bir gün evvel kuvve-i müsellaha (Silahlı güç, Ş.A) ile çıkarılıp hırpalanmış ve tevkif hücrelerine sokulmuşlardır. Kadınefendiler, şehzadelerle sultanlar ve cariyeler ayrıca çıkarıldıklarından sarayın hazinesinde mevcut cevahir ve nukut (Nakit paralar, Ş.A) memurini askeriye vasıtası ile ahz ve nakledilmiştir." demektedir.

İsyanın bastırılması
Selânik, İstanbul'daki isyandan Jandarma Yüzbaşısı İsmail Canbulat Bey'in ilettiği "Meşrutiyet mahvoldu." ibareli telgrafıyla haberdar oldu. Selânik'te isyana karşı büyük bir miting tertip edildi. Serez'de ve diğer Makedonya şehirlerinde de isyana büyük tepki doğdu. Padişah, Sadaret ve Meclis-i Mebusan'a protesto telgrafları çekildi.

Selânik'teki İttihatçılar arasında İstanbul üzerine bir kuvvet yollamak konusunda bir fikir birliği meydana gelmişti. 14 Nisan günü Selânik'te genel seferberlik ilan edilerek Selânik Redif Tümeni'nin bütün taburları silahaltına alındı. Bu birliklere Edirne'de bulunan İkinci Ordu Birlikleri ve Selânik çevresinde sivil gönüllüler de katıldı. "Özgürlük kahramanı" olarak tanınan Resneli Niyazi Bey de Resne'de bir araya getirdiği gönüllülerle birlikte bu hareketin içinde yer aldı. Toplanan bütün kuvvetlerin başına Selânik IX. Redif Fırkası (tümeni) Kumandanı Hüsnü Paşa getirildi, Kurmay Başkanlığına da Kolağası Mustafa Kemal Bey atandı. Mustafa Kemal Bey, Selânik'ten İstanbul'a hareket eden orduya "Hareket Ordusu" adını verdi.

Hareket Ordusu, 14 Nisan akşamı trenle İstanbul'a hareket etti. İstanbul önlerine geldikten sonra 19 Nisan'da İstanbul halkına ordunun amacını açıklayan bir beyanname yayımladı. Hüseyin Hüsnü Paşa'nın imzasıyla yayımlanan beyannameyi Mustafa Kemal kaleme almıştı. Beyanname, telgrafla Erkân-ı Harbiye-yi Umumîye'ye iletildi ve sokaklarda halka dağıtıldı.

Hareket Ordusu, İstanbul'a girme hazırlığında iken komuta değişikliği yapıldı; ordunun komutanlığına Mahmut Şevket Paşa atandı. Hareket Ordusu Kurmay Başkanlığı Binbaşı Enver'e verildi. Mahmut Şevket Paşa 23 Nisan'ı 24 Nisan'a bağlayan gece orduya İstanbul içlerine ilerleme emri verdi. İsyancıların en yoğun direnme noktaları Taşkışla, Davutpaşa ve Taksim Kışlaları'nda olmuş ve kanlı çarpışmalar gün boyu sürmüştü. Hareket Ordusu İstanbul'daki isyanı bastırdıktan sonra birliklerini Yıldız Sarayı'na yönlendirdi. İki günlük kuşatmadan sonra 27 Nisan'da Hareket Ordusu saraya girerek denetimi ele geçirdi.

İsyanın bastırılmasından sonraki gelişmeler

Hareket Ordusu'nun İstanbul'da duruma tamamen hâkim olmasıyla birlikte Padişah II. Abdülhamit'in tahttan indirilmesi konusu gündeme gelmiştir. Ayaklanmanın tamamen bastırılmasıyla kendisini güvende hisseden Meclis-i Mebûsan, 25 Nisan'da Yeşilköy'den Ayasofya yakınındaki kendi binasına geri döndü ve 27 Nisan 1909'da bu konuyu görüşmek üzere toplandı. Sultan Abdülhamit'in hilafet ve tahttan indirilmesi oy birliği ile kabul edildi. Abdülhamit'in yerine kardeşi Veliaht Mehmet Reşat Efendi'yi getiren Meclis, bu kararı Abdülhamit'e bildirmek üzere dört kişilik bir kurul oluşturdu. Abdülhamit, Selânik'te sürgüne gönderildi. Osmanlıların birlikteliklerinin devam etmekte olduğunu göstermek maksadıyla dört kişilik kurulda Ermeni ve Yahudi milletvekillerine yer verilmişti ancak bu ileride İttihatçıların şiddetle eleştirilmelerine, siyonistlikle suçlandırılmalarına sebep olmuştur.

Olayların sona ermesiyle İstanbul'da sıkıyönetim ilan edilmiş, isyana karışanların tespiti yapılmış ve geniş çapta tutuklamalar başlamıştır. Suçluların yargılanarak cezalandırılması amacıyla üç Divan-ı Harp; tutuklananların ilk sorgulamalarını yapmak üzere Tahkik Heyetleri, halkın bu olaylara karışan kimseler hakkında bildiklerini haber verebilmesi için Tedkikât Heyetleri oluşturuldu. Yargılamalar sonunda 70 kişi idama, 420 kişi müebbet ve 6 aydan başlayan çeşitli hapis, yüzlerce kişi de süresiz sürgün cezalarına çarptırıldı. İdama mahkûm olanların cezaları Beyazıt ve Ayasofya meydanlarında, Köprübaşı'nda, Kasımpaşa'da darağaçları kurularak infaz edildi. Ege'den yabancı bir ülkeye kaçmak için trenle İzmir'e gitmeye çalışırken yakalanan Derviş Vahdeti'nin yargılanması bir aydan fazla sürdü. Akıl sağlığının bozuk olduğu yönündeki savunmasına itibar edilmedi, 19 Temmuz 1909'da Ayasofya Meydanı'nda asılarak idam edildi.

31 Mart şehitleri için yaptırılan ve açılışı 23 Mayıs 1911 tarihinde gerçekleşen Abide-i Hürriyet'e 2 subay ve 42 askerin cenazesi yerleştirildi.

Kaynakça

Osmanlı İmparatorluğu'nda siyaset
Osmanlı tarihinde isyanlar
1909'da Osmanlı İmparatorluğu
Osmanlı İmparatorluğu'ndaki askerî darbeler

31 Mart Vakası


Margaret Ann "Peggy" Hamburg (nascida em 12 de julho de 1955, Chicago, Illinois) é uma médica estadunidense e administradora de saúde pública, que está servindo como presidente do conselho da Associação Americana para o Avanço da Ciência (AAAS) e co-presidente da InterAcademy Partnership (IAP). Ela serviu como a 21ª Comissária da Food and Drug Administration dos EUA, de maio de 2009 a abril de 2015.

Infância e educação
Hamburg é filha de Beatrix Hamburg e David A. Hamburg, ambos médicos. Sua mãe foi a primeira mulher afro-americana auto-identificada a ser aceita no Vassar College e a se formar na Escola de Medicina da Universidade de Yale. Seu pai é presidente emérito da Carnegie Corporation de Nova York e também atuou como presidente da AAAS em 1984.

Hamburg se formou no Harvard College, em 1977, e obteve seu MD da Harvard Medical School, em 1983. Ela completou seu treinamento de residência médica no New York Hospital-Cornell Medical Center e é Certificada em Medicina Interna.

Hamburg é casada com Peter Fitzhugh Brown, cientista da computação e especialista em inteligência artificial, desde 23 de maio de 1992. Brown é a diretora executiva da Renaissance Technologies. Os funcionários da Renaissance Technologies foram coletivamente os principais doadores da campanha do presidente Donald Trump, em 2016, e coletivamente os terceiros maiores doadores de Hillary Clinton, doando US$ 15,5 milhões e US$ 16,5 milhões, respectivamente. O casal tem dois filhos juntos.

Hamburgo foi classificada na lista das 100 mulheres mais poderosas do mundo três vezes - ficando em 21º lugar em 2011, 61º em 2012, e 59º em 2013.

Carreira
Após sua formação médica, Hamburg mudou-se para Washington, DC, para iniciar sua carreira no serviço público. Ela atuou em várias funções, começando com um cargo no Escritório de Prevenção de Doenças e Promoção da Saúde do Departamento de Saúde e Serviços Humanos dos EUA. Ela também trabalhou como instrutora clínica na Escola de Medicina da Universidade de Georgetown, de 1986 a 1990.

De maio de 1989 a maio de 1990, ela trabalhou como diretora assistente do Instituto Nacional de Alergia e Doenças Infecciosas, Institutos Nacionais de Saúde sob Anthony Fauci. Nesta posição, ela participou do desenvolvimento e pesquisa de políticas de HIV/AIDS.

Em 1991, Hamburgo foi nomeada comissária do Departamento de Saúde e Higiene Mental da cidade de Nova York, onde atuou por seis anos, trabalhando primeiro para o prefeito David Dinkins e o então prefeito Rudy Giuliani. Durante seu mandato, ela trabalhou em serviços aprimorados para mulheres e crianças, um programa de troca de seringas para reduzir a transmissão do HIV, um programa para reduzir o ressurgimento e disseminação da tuberculose e o primeiro programa de preparação para o bioterrorismo de saúde pública do país.

Em 1997, o presidente Bill Clinton nomeou Hamburgo como Secretária Adjunta de Planejamento e Avaliação do Departamento de Saúde e Serviços Humanos dos EUA. Ela atuou nessa função política até 2001, quando se tornou a vice-presidente fundadora de Programas Biológicos e, mais tarde, a Cientista Sênior da Nuclear Threat Initiative, uma fundação criada por Ted Turner, dedicada a reduzir a ameaça à segurança pública de armas nucleares, químicas e biológicas. Nesse papel, Hamburgo liderou os esforços para prevenir, detectar e responder a ameaças biológicas naturais e deliberadamente causadas. Ela trabalhou em reformas para reduzir os perigos associados ao bioterrorismo moderno e a doenças infecciosas como a gripe pandêmica.

Em junho de 2001, Hamburgo participou do exercício Operação Dark Winter, na Base Aérea de Andrews, simulando um evento de bioterrorismo envolvendo varíola armada.

Hamburg é membro da Equipe de Consultoria Médica da Sidwell Friends School, onde também atuou no conselho de administração, de 2004 a 2009. Em 13 de julho de 2005, ela foi anunciada como consultora do Projeto de Nanotecnologias Emergentes, pelo Pew Charitable Trusts e pelo Woodrow Wilson International Center for Scholars.

Administração de Alimentos e Medicamentos dos EUA

Em março de 2009, Hamburgo foi nomeada pelo presidente Barack Obama para se tornar Comissária da Food and Drug Administration, e foi confirmada por unanimidade em maio de 2009. Como comissária da FDA, ela era conhecida por promover a ciência regulatória, simplificar e modernizar os caminhos regulatórios da FDA e a globalização da agência, bem como a implementação da Family Smoking Prevention and Tobacco Control Act (2009), a Food Safety Modernization Act (2011), e uma revisão do sistema de avaliação e aprovação de dispositivos médicos.

Hamburgo foi a comissária da FDA com trajetória mais longa desde David A. Kessler, bem como a segunda mulher a ocupar o cargo. Ela renunciou ao cargo em 28 de março de 2015.

Durante o mandato de Hamburgo na FDA, a agência foi criticada por acelerar as aprovações em detrimento da segurança, enquanto algumas vozes da indústria indicaram que o ritmo era "justificado". A FDA, sob a liderança de Hamburgo, aprovou 51 medicamentos somente em 2014, o que foi apontado como "a maioria em mais de 20 anos" aos quais Hamburgo atribui "abordagens inovadoras".

Academia Nacional de Medicina
Em abril de 2015, Hamburgo foi nomeada secretária de Relações Exteriores da Academia Nacional de Medicina. Em dezembro de 2016, Hamburgo foi nomeada presidente eleita da Associação Americana para o Avanço da Ciência. Ela serviu um mandato de três anos como diretora e membro do Comitê Executivo do Conselho de Administração da AAAS a partir de fevereiro de 2017.

Em 2018, ela participou do exercício de pandemia do Clade X, que modelou um ataque fictício de bioterrorismo parainfluenza projetado para reduzir a população global. Ela desempenhou o papel de Secretária de Saúde e Serviços Humanos. O evento foi realizado pelo Johns Hopkins Center for Health Security. Hamburgo ingressou no conselho de administração da Alnylam Pharmaceuticals em 2018.

Em 2020, Hamburgo participou do desenvolvimento da estrutura estratégica para o Grande Desafio sobre Mudanças Climáticas, Saúde Humana e Equidade. Outros participantes notáveis incluíram Peter Daszak da EcoHealth Alliance, Jeremy Farrar da Wellcome Trust, e representantes do National Institutes of Health, Rockefeller Foundation, London School of Hygiene & Tropical Medicine, ExxonMobil, University of Hong Kong, Burroughs Wellcome Fund, World Health Organization., Banco Africano de Desenvolvimento, Fundação Robert Wood Johnson, Administração Nacional Oceânica e Atmosférica e várias universidades.

Além disso, Hamburgo foi nomeada pelo Conselho de Relações Exteriores para servir em sua Força-Tarefa Independente para Melhorar a Preparação para Pandemia, copresidida por Sylvia Mathews Burwell e Frances Fragos Townsend. Naquele ano, ela também atuou no Painel de Alto Nível do CSIS - LSHTM sobre Confiança e Desinformação de Vacinas em meio à pandemia de COVID-19, copresidido por Heidi Larson e J. Stephen Morrison.

Hamburgo participou de um exercício de mesa na Conferência de Segurança de Munique de março de 2021, modelando um surto internacional fictício de varíola. O exercício foi liderado pela Nuclear Threat Initiative e financiado pela Open Philanthropy. No cenário de exercício, o surto hipotético estava programado para começar em 15 de maio de 2022. Em 18 de maio de 2022, um caso real confirmado de varíola dos macacos foi relatado em um viajante americano que viajou recentemente para o Canadá.

Prêmios e reconhecimento

Hamburgo é membro da Associação Americana para o Avanço da Ciência e do Colégio Americano de Médicos, bem como membro do Conselho de Relações Exteriores e da Academia Nacional de Medicina, onde agora atua como Secretária de Relações Exteriores.

Hamburgo recebeu vários prêmios, entre eles o Prêmio Trompetista da Liga Nacional de Consumidores em 2011 e o Prêmio Herói de Políticas de Pesquisa em Saúde de 2011 do Centro Nacional de Pesquisa em Saúde. Ela também recebeu o prêmio Nathaniel T. Kwit Memorial Distinguished Service do American College of Clinical Pharmacology (ACCP), a Medalha da Academia de Medicina de Nova York por Contribuições Distintas em Políticas de Saúde, o Radcliffe Alumnae Award e o Prêmio Breath of Life da American Lung Association. Hamburgo recebeu em 2017 o Harvey W. Wiley Lecture Award da FDAAA por sua liderança excepcional no avanço da saúde pública.

Ela é uma ilustre membro sênior do Centro de Estudos Estratégicos e Internacionais e possui vários graus honorários.

A Forbes a nomeou várias vezes como uma das 100 mulheres mais poderosas do mundo, mais recentemente em 2014 (posição número 51).

Em 2022, Hamburgo recebeu o Prêmio AAAS Philip Hauge Abelson, que homenageia o trabalho inovador de indivíduos nas áreas de serviço público, realizações científicas ou serviços notáveis à comunidade.

Outras atividades

Conselhos corporativos

 Alnylam Pharmaceuticals, membro do conselho de administração (desde 2018)

Organizações sem fins lucrativos

 Museu Americano de História Natural, membro do conselho de administração
 AmfAR, The Foundation for AIDS Research, membro do conselho de administração (antigo)
 Fundação Bill e Melinda Gates, membro do Global Health Scientific Advisory Committee
 Comissão Bipartidária de Biodefesa, comissário
 Broad Institute, membro do conselho de administração
 Centro de Estudos Estratégicos e Internacionais (CSIS), Membro da Comissão para o Fortalecimento da Segurança Sanitária da América (desde 2017)
 Coalition for Epidemic Preparedness Innovations (CEPI), presidente do Grupo de Coordenação Conjunta
 Commonwealth Fund, membro do conselho de administração
 Centro de Excelência Regulatória (CoRE), Duke-NUS Medical School, membro do conselho consultivo
 Departamento de Saúde Global, Universidade de Washington, membro do conselho consultivo externo
 GAVI Alliance, membro do conselho
 Harvard Medical School, membro do conselho de bolsistas
 Universidade de Harvard, membro do conselho consultivo global
 Nuclear Threat Initiative (NTI), membro do conselho de administração
 Simons Foundation, membro do conselho consultivo científico da Autism Research Initiative
 Instituto Urbano, membro do conselho de administração
 Wellcome Trust, membro do Conselho Consultivo Estratégico sobre Vacinas e Infecções Resistentes a Medicamentos
 Conselho Mundial de Demência, membro do conselho

Hamburgo atuou anteriormente nos conselhos da Fundação Rockefeller, da Universidade Rockefeller, da Fundação Nathan Cummings, da Conservation International e da Henry Schein Inc. Ela participou como membro do Conselho de Ciência da Inteligência da Agência Central de Inteligência.

Ela também é membro do Conselho Consultivo Nacional para a Colaborativa COVID.

Hamburgo é afiliada ao Fórum Econômico Mundial. Em 6 de abril de 2021, ela participou como palestrante em um evento do WEF intitulado "The Next Frontier: Synthetic Biology".

Questões legais
Em 2016, Hamburg e seu marido, junto com a Johnson & Johnson e outros, foram citados em um processo; a queixa alegando que a Dra. Hamburg, a Renaissance Technologies, LLC conspirou com a Johnson & Johnson na supressão de informações de segurança sobre o medicamento Levaquin. O processo afirma ainda que "a nomeada pelo governo Obama, a ex-comissária da FDA, Dra. Margaret Hamburg, está no centro desse escândalo..." que, com seu marido, "lucrou enormemente" com as ações da J&J, fabricante do Levaquin. Os principais argumentos do caso são que (1) Hamburg, como comissária da FDA, tinha um conflito de interesses com a J&J como resultado dos investimentos da firma de seu marido na firma farmacêutica; e (2) que o trabalho de Hamburg como Comissária da FDA beneficiou a J&J, enquanto prejudicou os consumidores devido a problemas de segurança com o medicamento Levaquin. Os advogados de defesa afirmaram que o processo é "claramente falso, imprudente e ofensivo". Os queixosos do processo pedem US$ 800 milhões em danos dos réus, por "ocultar os efeitos colaterais" da droga. A ação, movida pelo ativista Larry Klayman, foi arquivada em 2017 por um juiz federal do Distrito de Columbia.

Publicações selecionadas

Referências

Democratas de Nova Iorque
Membros da Academia Nacional de Medicina dos Estados Unidos
Alunos da Escola de Medicina Harvard
Alunos do Harvard College

Margaret Hamburg


الغُبَيْرَاء  جنس من النباتات الشجرية من الفصيلة الوردية. وهي شجرة برية أو زراعية يبلغ ارتفاعها 12-16 متر، أفنادها وأفنانها وأوراقها خملية، وهي ذات
أوراق مركبة وتربة التجميع، وريقاتها سنانية مسننة الحافة عددها من 11-17 وريقة، أزهارها ذات رائحة كريهة ثلاثية أو رباعية البتلات،
وثمارها أرجوانية كروية يبلغ قطرها 10 ملم.

من أنواعها الأصيلة في الوطن العربي
 الغبيراء الأوروبية  في بلاد الشام وتركيا والقوقاز وأوروبا
 الغبيراء الخيمية  في بلاد الشام وتركيا والقوقاز وشرق أوروبا
 غبيراء كوزنتزوف  في بلاد الشام وتركيا والقوقاز
 الغبيراء الممغصة  في بلاد الشام والمغرب العربي وأوروبا
 الغبيراء اليونانية  في بلاد الشام والمغرب العربي وأوروبا

من أنواعها الأخرى
 الغبيراء الأرانية
 الغبيراء الآرية
 الغبيراء الأمريكية
 الغبيراء الإنكليزية
 الغبيراء البادنية
 الغبيراء البريستولية
 الغبيراء التورنغنية الكاذبة
 غبيراء جار الماء
 الغبيراء الصخرية
 الغبيراء الصغيرة
 الغبيراء العالية
 الغبيراء العريضة الأوراق
 الغبيراء الفنلندية الكاذبة
 الغبيراء القليلة التفصيص
 الغبيراء الكاليفورنية
 الغبيراء الكشميرية
 الغبيراء اللانكاسترية
 الغبيراء المختلطة
 الغبيراء المروحية الأوراق
 الغبيراء المستأنسة
 الغبيراء النمساوية
 الغبيراء الهجينة
 الغبيراء الوسيطة

المصادر

غبيراء
أجناس الوردية
أجناس نباتية
أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
لوزاوات

غبيراء


Almindelig rødært (Lycogala epidendrum) er en slimsvamp som typisk lever i rådne træstubbe hvorpå den danner ærtestore kugler (sporangier) som i begyndelsen er lyserøde, men som ved modenhed bliver grå eller brunlige og indeholder gråviolette sporer. Almindelig rødært er almindeligt forekommende i Danmark.

På trods af udseendet og navnet er der hverken tale om svampe eller planter, idet slimsvampe hører til svampedyrene som igen hører til riget protozoer.

Kilder

Svampedyr

Almindelig rødært


مأمون محمد سلامة (10 يوليو 1936 -2009) حقوقي مصري، ورئيس جامعة القاهرة الأسبق. عمل مستشارًا ثقافيًا لجمهورية مصر العربية لدى فرنسا، وقد توفي عن عمر يناهز 73 عاما.

التاريخ العلمي
حصل على ليسانس حقوق عام 1956 بتقدير جيد جداً مع مرتبة الشرف

حصل على دبلوم التعمق في القانون الجنائى من جامعة روما عام 1962 (معادلة الدكتوراه)

الأعمال

عين مدرسا بقسم القانون الجنائى عام 1965

عين أستاذ مساعد عام 1971

عين أستاذ للقانون الجنائى عام 1976

عين وكيلآ للكلية لشئون الدراسات العليا والبحوث ثم وكيلآ لشئون التعليم والطلآب

نائبا لرئيس الجامعة لشئون فرع الخرطوم

عين رئيسا لجامعة القاهرة عام 1 سبتمبر 1989 - 31 أغسطس 1993

أستاذ متفرغ بقسم القانون الجنائى بكلية الحقوق بجامعة القاهرة ورائدا للجمعية للبحث الجنائى بالكلية.

الجوائز والأوسمة

 وسام العلوم والفنون من الدرجة الأولى، عام 1983.
 جائزة الدولة التقديرية في العلوم الاجتماعية من المجلس الأعلى للثقافة، عام 2003.

مصادر
 موقع المجلس الأعلى للثقافة

أعضاء هيئة تدريس جامعة القاهرة
خريجو جامعة روما
محامون مصريون
مصريون حائزون على جائزة الدولة التقديرية
مواليد 1355 هـ
مواليد 1936
مواليد في القاهرة
وفيات 2009
مصريون حائزون على وسام العلوم والفنون

مأمون سلامة


Proba de individual feminin de la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 de la Pyeongchang, Coreea de Sud a avut loc în zilele de 21 și 23 februarie 2018 la Gangneung Ice Arena în Gangneung.

Program
Orele sunt orele Coreei de Sud (ora României + 7 ore).

Rezultate

Programul scurt
Programul scurt a avut loc pe 21 februarie 2018.

Programul liber
Programul liber a avut loc la 23 februarie 2018.

* Evgenia Medvedeva a terminat pe un loc superior din cauza scorului mai bun obținut la compoziția programului

Total
Locurile au fost stabilite conform scorului la total.

Referințe

Patinaj artistic la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018

Patinaj artistic la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 - Individual feminin


සමුපකාර ගීතය ( Cooperative Song )
මහජන දියුණුව සැලසෙන්නේ

පදනම සහයෝගය වෙමිනේ
සමගි බලේ // / යොදවමිනේ

සිරිලක නිදහස රැුකදෙන්නේ

ජය වේවා සිරිදේවා - සමුපකාරය පැතිරේවා

උස්මිටිකම් අමතක කරදා

දුර හැර ආගම් කුල බේදා
අලස නොවී /// දිරිය යොදා

ලක්මව සුරකිමු අපි සැමදා
ජයවේවා - සිරිදේවා - සමුපකාරය පැතිරේවා

තම තමනට දෙන ආධාරේ
විලස ගැනේ සම උපකාරේ

දිළිඳු දනා /// පෙළ අතරේ

සේවය වෙයි සිරිලක් අඹරේ

ජය වේවා - සිරිදේවා - සමුපකාරය පැතිරේවා

සිය රට ගොඩමඩ ගොවිතැනෙහි

වෙළහෙළදාමෙහි අත්තමෙහි
දියුණුවටා /// මතු දිනෙහි

පිහිටයි සමුපකාරයෙහි
ජය වේවා - සිරිදේවා - සමුපකාරය පැතිරේවා

ජාතික ධනය ද සුදුසු ලෙසේ

පොදු ජනයා හට බෙදන ලෙසේ

සමවාසී /// ලැබෙන ලෙසේ

සමුපකාරයෙන් ඉඩ සැලසේ

ජය වේවා - සිරිදේවා - සමුපකාරය පැතිරේවා

සමුපකාරය බලය යොදා

රට තොට උවදුරු නැති කරදා

අසරණයා // දුකින් මුදා

සැමටම සුබසෙත කරමු උදා

ජය වේවා - සිරිදේවා සමුපකාරය පැතිරේවා

සමුපකාර ගීතයේ ප‍්‍රබන්ධය -  සරණගුප්ත අමරසිංහ මහතා
1934 මැයි මස 20 වැනි දින භාරතීය මහා කවි රවීන්ද්‍රනාත් තාගෝර්තුමන් අතින් මුල්ගල තබා ආරම්භ කරන ලද 'ශ්‍රීපාලිය' එදා මෙදා තුර මෙරට සෞන්දර්ය කලා විෂයයන් සඳහා ලබාදුන් දායකත්වය අතිමහත්ය. කලාභවනෙහි සංගීත ඉගැන්වීම සඳහා මුලින්ම පැමිණි ආචාර්යවරයා වූයේ සරණගුප්ත අමරසිංහ මහතා ය.

නිල් අහස් තලේ අගෙයි නෑ වළාකුළු

ලස්සනයි පුරාහඳේ රැස් විහිදීලා //

මල් විසිරිලා වාගෙයි තාරකා සිරි

ලස්සනයි පුරාහඳේ රැස් විහිදීලා //

විල් නෙළුම් නිදා වැටෙයි මානෙල් මල් පිපී

ලස්සනයි පුරාහඳේ රැස් විහිදීලා //

රැල් සිසිල් සුළං සැපයි මේ රැයේ වැදී

ලස්සනයි පුරාහඳේ රැස් විහිදීලා //

SW  14 අංකය යටතේ 1943 වර්ෂයේදී තැටිගත කෙරුණු "නිල් අහස් තලේ" ගීතය LANKA FILM COMPANY LTD. තැටි ලේබලයෙන් නිකුත් වුණු "ළමා ගීත ශ්‍රේණියේ" එක ගීතයක් විය. තැටි ලේබලයේ "CHILDERN'S SONG SERIES" යනුවෙන් සටහනක් ද යෙදුණි . ගීතය ගායනා කළේ යූ .ජී.පී ද සිල්වා නම් මහත්මයෙකු විසිනි. ගීතයේ තනුව ද යූ .ඩී. පෙරේරා මහතා විසිනි. සංගීතය සැපයුවේ සරණගුප්ත අමරසිංහ මහතා සහ ඔහුගේ වාද්‍ය මණ්ඩලය විසිනි. සරණගුප්ත අමරසිංහ මහතා එවකට LANKA FILM COMPANY LTD.  තැටි ලේබලයේ ප්‍රධාන ගායකයෙකු මෙන්ම සංගීත අධ්‍යක්ෂකවරයෙකු ද විය.

කුඩා කාලයේදී ඇසුනු සරණගුප්ත අමරසිංහ ගායනා කළ "පායනා කාලෙදී" ගීතයේ තනුව බොහෝ දෙනාට නිතැතින්ම මතකයට ඒයි.

රෑ දවල් මහන්සි වී කන්න දේ රැස් කරත් කූඹියෝ

සීතෙනුත් වැස්සෙනුත් බේරිලා ඉන්නවා ගේ සදන් එක්වෙලා කූඹියෝ

උන් ඉතා ඉක්මනින් යන්නෙ මේ සන්තොසින් කම්මැලී නෑ කිසිත් කූඹියෝ

දැන් අපත් ඒ වගේ ඉන්නවා නම් හොදයි කම්මැලී නෑ වගේ කූඹියෝ

සමුපකාර ගීතයේ තනු නිර්මාණය - ජේ. කේ. සෙබස්තියන් පෙරේරා මහතා

සමුපකාර ගීතය සඳහා පහත සබැදිය වෙත පිවිසෙන්න.
https://uvacooperative.blogspot.com/p/blog-page_27.html

සමුපකාර කොඩිය (Cooperative Flag)

සර්වකාලීන හා සියළු ජාතීන් නියෝජනය කරන දේදුන්නේ පැහැය මෙම ධජයට ගෙන ඇත. සමුපකාර කොඩිය සෑම රටකටම එකසේ බලපවත්වයි. මෙම කොඩිය ජාත්‍යන්තර සමුපකාර සංධානයේ මැදිහත් වීමෙන් පිළිගන්නා ලද්දකි. මෙහි නිර්මාතෘ වන්නේ ප‍්‍රංශ ජාතික සමුපකාර විද්වතෙකු වූ චාල්ස්ගයිඞ් මහතාය. මෙයින් පිළිබිඹු කරන්නේ අනාගත මානව දයාවේ විශ්වාසනීයත්වය බව චාල්ස්ගයිඞ් මහතා ප‍්‍රකාශ කර ඇත. මෙය ප‍්‍රථමයෙන් ප‍්‍රදර්ශනය කර ඇත්තේ 1923 පැවැත් වූ පළමු ජාත්‍යන්තර සමුපකාර දිනයේදීය.

සමුපකාර කොඩියේ සඳහන් වර්ණ 07 න් කියවෙන්නේ පහත සඳහන් අදහස්ය.
රතු පාට        :   උට්ඨාන වීර්ය
රඹ පාට        :   හරි දැක්ම වෙනුවෙන් කැපවීම

කහ පාට       :   අභියෝගයන්ට ඥාණාන්විතව මුහුණ දීම.

කොල පාට   :   සමුපකාරක හරයන් මැනවින් අවබෝධ කර ගැනීම හා සාමාජිකත්ව  වර්ධනය

ලා නිල් පාට :  සමස්ථ මිනිස් වර්ගයාගේ එකමුතුකම හා සහජීවනය.

දම් පාට         :  මිත‍්‍රත්වය හා ප‍්‍රබෝධමත් බව.

1923 සිට පිලිගත් ශඩ්වර්ණ ( දේදුනු වර්ණ) සමුපකාර කොඩිය ජාත්‍යන්තර සමුපකාර සංධානය විසින් 2014 සිට වෙනස් කර ඇත. ඒ අනුව මේ වන විට දේදුනු වර්ණ කොඩිය වෙනුවට පහත දැක්වෙන කොඩිය සමුපකාර කොඩිය ලෙස ශ්‍රි ලංකාවේද පිළිගෙන ඇති අතර 2017 ජුලි පළමු සෙනසුරාදා පැවති ජාත්‍යන්තර සමුපකාර දිනයේ සිට නව කොඩිය ශ්‍රි ලංකාවේ භාවිතා වේ.

නව සමුපකාර කොඩිය සඳහා පිවිසෙන්න.
http://www.crwflags.com/fotw/flags/int-ica.html

ශ‍්‍රී ලංකාවේ නිල සමුපකාර ලාංජනය The official logo of Sri Lanka Co-operative
ශ‍්‍රී ලංකාවේ නිල සමුපකාර ලාංජනය නිර්මාණය කරන ලද්දේ  ඕවන් වීරක්කොඩි මහතාය. මෙයින් පිළිබිඹුවන්නේ, කාර්මික, කෘෂිකාර්මික සහ සේවා ක්‍ෂෙත්‍රයේ සංකලනය සහ සහයෝගීත්වය සහ සංවර්ධනයයි

ශ‍්‍රී ලංකාවේ නිල සමුපකාර ලාංජනය සඳහා පිවිසෙන්න..

https://uvacooperative.blogspot.com/p/blog-page_27.html

සමුපකාරය නිර්වචනය හා ප්‍රතිපත්ති

සමුපකාරය පිලිබඳ නිල නිර්වචනය

1995 දී ජාත්‍යන්තර සමුපකාර සංධානය මැන්චෙස්ටර් සම්මේලනයේදි සම්මත කරගත්  සමුපකාරය පිලිබඳ නිල නිර්වචනය සමුපකාරය යන්න පිළිබදව  විශ්විය නිර්වචනය වේ. එය1995 දි   "සමුපකාර අනන්‍යතා ප්‍රකාශනය" නැමති ලියවිල්ල ඔස්සේ  ප්‍රකාශයට පත්කරන ලදි.

"සමුපකාරය"" යන්න සඳහා ලබා දී ඇති නූතන සමුපකාර ව්‍යාපාරය පිලිබඳ නිල නිර්වචනය.

 A co-operative is an autonomous association of persons united voluntarily to meet their common economic, social, and cultural needs and aspirations through a jointly-owned and democratically-controlled enterprise.

සමුපකාරය යනු සාමුහික අයිතියක් ඇතිව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදි පාලනයක් ඇති ව්‍යවසායකයක් මගින් තම පොදු ආර්ථික සමාජිය හා සංස්කෘතික අවශ්‍යතා සහ බලාපොරොත්තු අභිලාශයන්  ඉෂ්ඨ කර ගැනිම සදහා ස්වේච්චාවෙන් එක්වු ස්වාධින පුද්ගල සංවිධානයකි.

සමුපකාර ප්‍රතිපත්ති

සමුපකාර සංධානය 1995 දි මැන්චෙස්ටර් සම්මේලනයේදි දීර්ඝ කතිකාවකින් පසු සම්මත කරගත් සමුපකාර ප්‍රතිපත්ති 07 කි.

1,    Voluntary and Open Membership              ස්වේච්ඡා හා විවෘත සාමාජිකත්වය

2.     Democratic Member Control                     ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සාමාජික පාලනය

3.     Member Economic Participation               සාමාජික ආර්ථික සහභාගිත්වය

4.     Autonomy and Independence                   ස්වයංපාලනය හා ස්වෛරීභාවය

5.     Education, Training and Information         අධ්‍යාපනය,පුහුණුව හා තොරතුරු

6.     Co-operation among Co-operatives          සමුපකාර අතර සහයෝගීතාවය

7.     Concern for Community                            ප්‍රජාව පිලිබඳ සැලකිලිමත් වීම

සමුපකාරය