Reklam, "insanları gönüllü olarak belli bir davranışta bulunmaya ikna etmek, belirli bir düşünceye yöneltmek, dikkatlerini bir ürüne, hizmete, fikir ve kuruluşa çekmeye çalışmak, onunla ilgili bilgi vermek, ona ilişkin görüş ve tutumlarını değiştirmelerini veya belirli bir görüşü ya da tutumu benimsemelerini sağlamak amacıyla oluşturulan; iletişim araçlarından yer ya da süre satın almak yoluyla sergilenen ya da başka biçimlerde çoğaltılıp dağıtılan ve bir ücret karşılığı oluşturulduğu belli olan (diğer bir deyimle parasal destek sağlayan kişi ya da kuruluşların kimliği açık olan) "duyuru"dur.

Tarihçiler reklamcılığın MÖ 3000'li yıllara Mısır'da bir papirüs üstüne yazılan ve sahibinin, kaçan kölesine geri dönmesini bildiren duyurusunu ilk yazılı reklam saymalarını kabul ederler. Eski yunanda tellalların esir, sığır gibi satışlarında sokaklarda dolaşarak, mallarını duyuru şiirleriyle övmeleri ise ilk sözlü reklama örnek gösterilebilir.

Ancak modern reklamcılığın ve bugün geçerli olan pazarlama ilkelerinin 1920'li yıllarda var olmaya başladığını söyleyebiliriz. Endüstri üretimi arttıkça serbest piyasa rekabeti sıkılaştı ve firmalar kendileriyle aynı işi yapan rakiplerinin önüne geçip kitleye hitap edebilmek için reklamcılık çalışmalarına başladılar. En yaygın reklam türleri sokak reklamı, sosyal reklam, kurumsal reklam, iç mekan reklamı, radyo reklamı, televizyon reklamı, dijital reklam ve mobil reklam gibi reklam türleridir.

Özellikleri

Reklam, pazarlamanın dört bileşeninden biri olan tutundurmanın içinde yer alır. Pazarlamanın diğer bileşenleri ürün, fiyatlandırma ve dağıtımdır.

Günümüzde Philip Kotler sayesinde Satışa dayalı anlayışı (ürün-fiyat-yer-tanıtım), Kotler'in müşteriye odaklı anlayışı, 4C'ye (müşteri için değeri-müşteriye maliyeti-kolaylık-iletişim) kaymıştır.

Reklam, pazarlama ağı içinde belki de en geniş yere sahiptir. Ürünün doğumundan pazara sürülmesine kadar olan süreçte önemli rol oynar. Ürüne aşinalık kazandırılması, tanıtılması ve kullandırılması amaçlarını güder ancak ürün odaklı olması şart değildir. Reklam, markaya değer katmak, markayı konumlandırmak, marka farkındalığı yaratmak, kurumsal olarak izlenim, imaj ve itibar oluşturulmasına yardımcı olmak adına da kullanılabilir. İyi bir reklamın özellikleri;

 İlgi çekici,
 Şaşırtıcı,
 Özgün,
 Duyguları harekete geçiren,
 Bir kere kullanmaya yönlendirici,
 Müşteri-marka arasındaki ilişkiyi müşterinin istek ve ihtiyaçlarına göre yönlendirmeyi hedefleyen şeklinde sıralanabilir.

Reklamın yaratıcı ve ticari olmak üzere iki yönü vardır.

Reklamın inandırıcılığı

Reklam tasarımları, günümüzde, tüketicilerin etkilenmesi için, pek çok değişkeni kullanmaktadır. Değişken derken; mizah, ünlü kişilerin kullanılması, şaşırtıcı olaylar, eğlence, yüksek yaşam standartları, rahatlık, huzur, ileri teknoloji ve buna benzerleri kastedilmektedir. Bütün bunlar, tüketiciyi, markaların üretmiş olduğu, yeni veya zaten pazarlarda satılan ürün ve hizmetleri satın almaya ikna etmeye yöneliktir. Yapılan reklamın amacı, sadece satın alma davranışını göstermelerini sağlamak olmayabilmektedir. Birbirinden farklı amaçlara yönelik ama nihai hedef, her zaman daha fazla satış olmakla birlikte, genellikle, reklamın amaçları; tüketicinin zihnine markaları ve onların özelliklerini yerleştirmek, tüketicilerin markayı benimsemelerini, beğenmelerini, markanın diğer markalara tercih edilmesini sağlamak olabilmektedir. Bunlarla birlikte, firmaların sosyal sorumluluk adına veya kendileriyle ilgili çıkan herhangi bir düşünceyi savunmak veya reddetmek adına yapılabilmektedir. Bütün bunların tasarımı yapılırken, en fazla önem taşıyan konu, inandırıcı bir şekilde işlenmesidir. Kimi reklamlar, inandırıcı olmaktan uzaktır. Kimi konusundan dolayı, kimi işlenme biçiminden dolayı, kimi de seçilen tasarım türünden dolayı, insanları ikna etmekten uzak olmaktadır. İşlenme biçiminden dolayı inandırıcı olamayan reklamlarda sorun, kimi zaman kullanılan oyuncuların toplum içerisinde sahip olduğu konumla ilgili olabilirken kimi zaman karşılıklı diyaloglarda kurulan cümlelerin, oyuncuların mimik, davranış, hal ve hareketlerinin bundan uzak olmasıyla alakalı olabilmektedir. Karşılıklı diyaloglarla örülen tasarımların ikna etmekten uzak olmasının bir diğer nedeni de, tüketicilerle ilgilidir. İnsanın doğası gereği, söylenenlerden çok gördüklerine daha çok inanmaktadır. Bu yüzden bu tip reklam türleri, diğer türlere göre daha az ikna edicidir. Görüntülerden oluşan, ürün veya hizmetin özelliklerini göstererek anlatan, çok az cümle veya ifadelerin yer aldığı reklam türleri daha çok inandırıcı olmaktadır. Diğer türlerde ise, tüketicilere iletilmesi gereken mesajlar, oyuncuların veya kullanılan herhangi bir etki unsurunun gölgesi altında kalmasındandır. Diğer bir ifadeyle, daha güçlü bir etki yaratabilmek için, reklamlarda kullanılan mizah, eğlenceli haller, yüksek yaşam standartları, tüketicilere iletilen mesajların önüne geçmesindendir. Böyle durumlarda insanlar, etki unsuruna yoğunlaşmaktadır. Tüketicilerin en çok etkilendikleri, inandıkları, söze gerek bırakmadan kabul ettikleri reklam türleri, ürün veya hizmetin anlatıldığı, görüntülerin olduğu, fotoğrafların kullanıldığı, üretim biçiminin gösterildiği tasarım biçimleridir. Tüketiciler bu tip tasarımları izlerken hem etkilenmekte hem de gördükleri şeylere inanmaktadır. Yukarıda sözünü ettiğimiz etki unsurları aslında doğru seçilmektedir. Fakat burada sorun, onların kullanılma biçimi olmakla birlikte, seçilenler ile markanın uyumlu olmasıdır. Yani seçilen etki unsurunun markaya benzeyen, onunla ilişkilendirilebilen, onu çağrıştıran özelliklere sahip olması gerekmektedir. Ama genel olarak reklamlar inandırıcı olmak zorundadır. Bunun yanında başarılı bir reklam kurmanın ana kuralı hedef kitleye hitap etmek, bu hedef kitle ile empati kurarak kampanya yaratmak büyük pay sahibidir. Böylece hedef kitle(ler) markayı ve ürünü daha çok benimser ve ortaya bir kullanıcı sadakati çıkar (customer loyalty).

Reklamın ticari yönü

Reklamın başarısı ürün ya da hizmetin alıcısının çoğalmasıyla, bir başka deyişle satılmasıyla ölçülür. Bu da gerçek bir satıcı gibi düşünmeyi ve ona göre hareket etmeyi gerektirir. Medya, reklamın yapılması için bir yere ihtiyaç duyulan alanı sağlar. TV, radyo, internet, basılı mecralar, outdoor denilen açıkhava panoları ve diğer ilan yerleri medya kapsamı içinde bulunur. Ayrıca firmalar bazı reklam kampanyalarında Growth Stage denilen üretilen mal ve satışların arttığı dönemleri de belirterek; stratejik yönden ticari ve ikna etkenlerine de gözle görülür biçimde verimli hale getirir.

Reklamda 5M

Reklam için önemli beş terimin İngilizce adlarının baş harfleridir. Bu terimler;

 Money (Para)               : Reklam için harcamayı düşündüğümüz para
 Message (Mesaj)         : Reklamda vereceğimiz mesaj
 Mission (Misyon)          : Neden reklam yapıyoruz (Yeni ürün tanıtımı, pazara nüfuz etme, vs.)
 Measurement (Ölçüm) : Reklam etkinliğinin ölçümü
 Media (Medya)             : Medya kullanımı (TV, radyo, gazete, dergi, vs.)

Reklam bütçesini belirlemede, işverenin reklam giderlerini kısıtlamaması gerekir. Reklam bütçesi belirlemede aşağıdaki yöntemler kullanılmaktadır:

 Ayrılabilir fonlar yöntemi,
 Satış gelirlerinin yüzdesi yöntemi,
 Rakiplerin harcamalarını esas alma yöntemi,
 Cross Selling yöntemi (Bir bölüm çalışanının potansiyel alıcılara kendi ürünleri dışında diğer bölümlerden de ürünler satmaya çalışmasıdır.).

İnternet Reklam Paketi Uygulama Şekilleri

İnternet geliştirildiğinden bugüne kadar çeşitli amaçlarla kullanılmıştır. Günümüzde reklam amaçlı kullanımı oldukça yaygın bir hal almıştır. İnterneti reklam amaçlı kullanma yöntemleri şunlardır;

 Sosyal Medya Sponsorlu Paylaşım Reklamları
 Banner Reklamları
 Pay Per Click (Tıklama Başı Kazanç) Reklamları (Reklamport, Logro, Adtech, Medyanet, Reklamz)
 Cost Per Click (Tıklama Başı Maliyet)
 E-Mail Reklamları (elektronik posta reklamları)
 Pop-Up Reklamları (Innersitial - Supersitial)
 Affilliate (Satış Ortaklığı)
 İçerik Sponsorlukları
 Pay Per Impression (Gösterim Başına Kazanç)
 Tıkla Konuş

Ayrıca bakınız
 Halkla ilişkiler
 Karşılaştırmalı reklam
 Arama reklamcılığı
 Kamu diplomasisi
 Video oyunlarında reklam
 Reklamcılık Vakfı
 Reklamverenler Derneği
 Reklamcılar Derneği
 Türkiye Reklam Arşivi
 Örtülü Reklam
 Programatik reklamcılık
 Reklam engelleme
 Reklam tabelası
 Reklam sarmalı
 Reklam panosu
 Kamu diplomasisi
 Bilimsel reklamcılık
 Reklam yönetimi
 Reklam yazarlığı

Kaynakça

Tanıtım ve pazarlama iletişimi
İşletme modelleri
İletişim tasarımı

Reklam


Käsesahnetorte (auch Quark-Sahnetorte) oder österreichisch Topfentorte ist eine Sahnetorte mit einem Boden aus heller Biskuitmasse oder heller Wiener Masse. Ihre typische Füllung ist eine Sahnecreme mit Quark (öster. Oberscreme mit Topfen). Laut der Leitsätze für Feine Backwaren sind in Käsesahnetorten mindestens 20 Prozent Sahne enthalten. Ausnahmsweise ist die Bezeichnung als "Sahnekrem..." rechtlich nicht gefordert, was sonst für die Bezeichnung von Sahnetorten mit einem Sahneanteil von weniger als 60 Prozent der Fall wäre.

Die Holländische-Käse-Sahnetorte hat einen Boden aus Blätterteig und die Oberfläche ist mit Fondantglasur dekoriert.

Zubereitung
Normalerweise besteht eine Käsesahnetorte aus zwei Böden, dazwischen wird die Schlagsahnezubereitung eingestrichen, der obere Boden wird in Stücke geteilt, aufgelegt und mit Dekorpuder bestäubt.

Der Schlagsahnezubereitung wird üblicherweise Quark, Zucker, Zitronen- oder Rumaroma zugesetzt und man bindet sie mit Gelatine.

Einzelnachweise

Torte
Feine Backware (Biskuit)

Käsesahnetorte


Pratesi ist der Familienname folgender Personen:

 Alessandro Pratesi (1922–2012), italienischer Paläograph und Diplomatiker
 Franco Pratesi (* 1940), italienischer Wissenschaftler und Spiele-Historiker
 Maurizio Pratesi (* 1975), finnischer Basketballspieler
 Ottavio Pratesi (1889–1977), italienischer Radrennfahrer

Pratesi


Üretim faktörleri, bir ürünün ortaya çıkabilmesi için gerekli olan unsurlardır. Klasik endüstri teoreminde 3 tane olan faktörler, zamanla güncellenerek dördüncü faktör farklı bakış açılarına göre eklenmiştir. Bu bakış açıları arasında Marksizm, NeoKlasik ekonomik yaklaşım veya ekolojik ekonomi gibi kavramlar sayılabileceği gibi, yükselen bir trend olarak bilgi ekonomisi kavramı da sayılabilir.

Klasik Ekonomide Üretim Faktörleri
Klasik ekonomik yaklaşımda 3 temel üretim faktöründen bahsedilebilir. Bu ekonomik
 Toprak ve Doğal kaynaklar
 Sermaye
 Emek
Temel olarak üretime girdi olan faktörler, bir üretimin gerçekleşebilmesi için üretim ekonomisinde bulunan kaynaklardır. Üretim ekonomisinin temelini oluşturan bu yaklaşımda ana aktant fabrikadır. Örneğin bir fabrikada üretim yapılabilmesi için fabrikanın bir yere kurulu olması gerekir, bu kurulu alanın kendisi, fabrikada işlenecek olan tarım, hayvancılık veya doğal kaynaklardan elde edilen madenlerin tamamı üretimin birinci faktörü olan toprak ve doğal kaynaklar arasında sayılabilir. Fabrikanın kurulması, işletilmesi, çalışan maaşlarının ödenmesi, hammadde temini veya tedarik zincirinin çalışması gibi süreçler için sermaye ihtiyacı ve fabrikadaki üretimin sürdürülebilmesi için emek ihtiyacı bulunmaktadır ve dolayısıyla, Sermaye ve Emek de ikinci ve üçüncü üretim faktörlerini oluşturmaktadır.

Klasik Ekonominin Dönüşümü ve Yeni Üretim Faktörleri
Üretim ekonomisinde klasik olarak yer alan bu üç faktör, günümüzdeki gelişmelerle değişmektedir. Örneğin, endüstri 4.0 ile insan kaynağına ihtiyaç duyulmadan tamamen robotlar ve yapay zeka ile yapılan üretim süreçleri, klasik ekonominin 3 faktöründen birisi olan emek girdisini tartışmaya açmıştır. Benzer şekilde, gelişen teknoloji ile birlikte, üretimin verimliliğini, hızını, kalitesini belirleyen Teknolojik seviye de bir girdi olarak kabul edilmeye başlamış veya bütün üretim kaynaklarının orkestrasyonu, üretimin başlaması için alınması gereken riskler ve üretim sürecindeki yönetim göz önüne alınarak girişimcilik de bir faktör olarak değerlendirilmeye başlanmıştır.

Marksist Yaklaşımda Üretim Faktörleri
Marksın yaklaşımına göre üretimin ana faktörü emektir. Marks emeği tanımlarken geniş bir tanımla konuya yaklaşmakta ve her türlü insan gücünü bu tanımın içerisine dahil etmektedir. Hatta, Marksa göre emek ve emek gücü kavramları ayrılmalıdır ve Marks tam olarak emek üzerinde durmaktadır. Buna göre Marksist yaklaşımda üretimin 3 faktörü aşağıdaki şekildedir:

 Emek
 Emeğin Konusu (Emek tarafından değişime uğrayan maddeler)
 Emeğin kullandığı üretim araçları

Bu yaklaşımda, merkezde emek olmakla birlikte, emeğin dönüştürdüğü her şey ve emeğin dönüştürürken kullandığı her şey üretimin faktörleri olarak görülebilir. Fabrika örneğine dönülecek olursa, fabrikanın girdisi kabul edilen hammaddeler birer emek konusu, fabrikada kullanılan bütün teknoloji ve makineler de birer üretim aracıdır.

NeoKlasik Yaklaşımda Üretim Faktörleri
Neoklasik yaklaşım, ana akım yaklaşım olarak görülebilir ve klasik ekonomide bulunan 3 faktörü (toprak, sermaye ve emeği) kabul ederek başlar ve bu faktörlere ilave olarak sıralanabilecek 4. ve hatta 5. faktörleri tartışır. Buna göre aşağıdakilerin her birisi ilave faktörler olarak görülmeye adaydır:

 Teknoloji: Üretim sürecinde teknolojinin etkisinden kaynaklı üretimin çıktılarının değişmesi söz konusudur. Burada iki farklı teknoloji girdi seviyesinden bahsedilebilir. Birincisi aynı çıktıyı etkileyen ve verimi, kaliteyi ve ekonomik değeri değiştiren teknoloji seviyesidir, ikincisi ise çıktıdaki paradigma değişimine sebep olan teknoloji seviyesidir. Örneğin günümüz motorlu arabalarının üretimi yapılan bir fabrikada, teknoloji seviyesi değiştikçe, yine araba üretilmekte ancak çok daha kaliteli, ucuza ve ekonomik değeri yüksek araba üretilebilmektedir. Bu birinci tip teknolojik girdiye örnek oluştururken, ikinci tip teknolojik etki için at arabasından motorlu araçlara geçiş düşünülebilir. Bu ikinci örnekte teknoloji etkisi ile çıktı olarak kabul edilen üründe paradigma değişimi yaşanmış, yine ulaşım için bir ürün üretilmekle birlikte teknoloji algıyı ve ürünün kendisini ve dolayısıyla üretim sürecini kökten değiştirmiştir.
 Girişim: Üretim faktörlerinin bir araya getirilmesi ve orkestrasyonunu sağlayan faktör olarak kabul edilebilir. Fabrika örneğinden devam edilecek olursa, bir fabrikanın kurulması için risk alan bir girişimci bulunur, sermayeyi bu fabrikanın kurulması için yatırıma dönüştürmek ve alternatif yatırımları arasında risk almak girişimcinin üretime ilk etkisi olarak görülebilir. Benzer şekilde liderlik başlığı da girişim altında incelenebilir. Örneğin çalışanlar (emek) veya yatırımcıları ikna ve motive etmek, teknolojik olarak yeni hayaller ve bu hayallerin üretim süreçlerinin tasarlanması girişimcilik altında incelenebilir. Bu anlamda, ampülün inovatif bir ekonomik varlığa dönüşmesi ve aslında teknolojik olarak mümkün olan ancak hiç üretilmeyen bir nesnenin üretimin konusu haline gelmesi örnek verilebilir. Girişimin devam eden üretim süreçlerinde, pazarlama, satış, lojistik, depolama, marka yönetimi gibi çok sayıda konuda senkronizasyon ve yönetim görevleri de bulunmaktadır. Bütün bu etkileri üretimin bir faktörü olarak düşünmek mümkündür ve girişimin gücüne göre üretim süreci ve üretimin çıktıları etkilenebilmektedir.
 Bilgi : toprak, üretim ve hizmet ekonomisinden sonra dördüncü seviyede sayılabilecek olan bilgi ekonomisi ile üretime dahil edilen bilginin etkisini de üretimin faktörleri arasında saymak mümkündür. Bilgi ekonomisi, üretimin konusunu değiştirmekte ve bilgiyi bir ürün olarak ortaya koymaktadır. Buna göre klasik fabrika üretiminin ötesinde mimari projeler, bilgiye dayalı avukatlık hizmetleri ve dosyaları, bilgisayar yazılımları, giysi tasarımları gibi çok sayıda somut olmayan ve ekonomik değeri olan üretimden bahsetmek mümkündür. Bu yaklaşımda emek kavramı, bilgi çalışanına dönüşmüş ve ekonomik model, bilgi ekonomisi olarak isimlendirilmiştir.

Kaynaklar

Faktör
Çalışma ekonomisi
Yapım, üretim ve imalat
Mikroekonomi
İş
Sermaye
İşletme

Üretim faktörleri


Olaylar
Müslüman Araplar, Bizans yönetimindeki Sicilya Adası'nı alarak burada Sicilya Emirliği'ni kurdu.

Doğumlar
 11 Haziran - II. Hişâm, iki kez Kurtuba halifesi olan Endülüs Emevi Devleti hükümdarı (ö. 1013)
 tarihi bilinmeyen
 İbn-i Heysem, Arap fizikçi, matematikçi ve filozof (ö. 1038 / 1040)

Ölümler
 4 Temmuz - V. Benedict, papa
 20 Ekim - İbn Hibbân, Müslüman alim, muhaddis, tarihçi (d. 890)
 tarihi bilinmeyen
 Josef Bringas, Bizans İmparatorluğu'nda önemli hadım yönetici, daha sonra etkili hükümdar naibi

965


Mihaela Stoica () este un fost deputat român, ales în 2012 din partea Partidului Democrat Liberal.

Note

Vezi și
 Legislatura 2012-2016 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Deputați români 2012-2016
Deputați români 2008-2012
Politicieni români în viață

Mihaela Stoica


macOS, (eski adları '"Mac OS X"' ve '"OS X"') Macintosh işletim sistemi ailesinin son sürümüdür ve Apple Inc. tarafından Macintosh bilgisayarları için tasarlanmış bir işletim sistemidir.

Mac OS X aslen BSD ve Mach mikro çekirdeği üzerine kurulu, açık kaynak bir işletim sistemi olan Darwin'e dayanır. Apple bu sistemi kendi amaçlarına göre geliştirdikten sonra Mac OS X kullanıcı arabirimi olarak Aqua'yı geliştirmiştir. Sistemin çekirdeği ve bazı bileşenleri açık kaynak olmasına rağmen, çoğu bileşeni açık kaynak değildir.

macOS Server ise her ne kadar mimari olarak masaüstü Mac OS X ile aynı olsa da, Apple sunucuları için hazırlanmış ayrı bir işletim sistemidir. Mac OS X'ten farklı olarak gelişmiş yönetim araçları içerir.

25 Temmuz 2012 yılında OS X Mountain Lion'un tanıtımında Mac OS X ismi OS X ismine değiştirildi. 13 Haziran 2016 tarihinde yapılan Dünya Geliştiriciler Konferansında (WWDC 2016) yeni macOS Sierra'nın tanıtımı zamanı OS X isminin, macOS olarak değiştirildiği duyuruldu.

Tarihçe
Mac işletim sisteminin onuncu sürümü olmasına rağmen, Mac OS X'in gelişimi çoğu alanda klasik Mac OS'ten bağımsızdır. Sistemin altyapısını NextStep'ten alınmış ve daha sonra Darwin adı altında açık kaynak olarak sunulmuş Mach mikro çekirdeği ve BSD oluşturur. Bu sebepten dolayı Mac OS X Unix tabanlı bir işletim sistemidir.

1985 yılında Apple "yeni nesil" bir işletim sistemi yaratmak için kolları sıvamıştı (bakınız: Taligent ve Copland). Başarısızlıkla sonuçlanan girişimden sonra NeXT'in işletim sistemi (o zamanki adıyla OPENSTEP) yeni Mac işletim sisteminin temeli olarak kararlaştırılmıştı. Bu kararı takiben NeXT Apple tarafından alındı ve Steve Jobs Apple'a geri dönmüş oldu.

Jobs geri döndükten kısa bir süre sonra şirket başkanlığını geri aldı ve yeni işletim sistemi üzerindeki çalışmaları yoğunlaştırdı. OPENSTEP'i yavaş yavaş geliştirerek Mac OS X yapmayı amaç edinen bu projeye Rhapsody adı verildi.
SH bilgisayarlarındaki donanım zorlukları, nesne tabanlı yeni bir yazılım mimarisi ve bazı ticari konulardaki anlaşmazlıklar yüzünden sancılı bir geçiş dönemi yaşanmış olsa da, Rhapsody Mac OS X adıyla 24 Mart 2001'de piyasaya sürüldü.

Ürün İsimleri
Mac OS X olarak başlayan serideki X harfi Mac OS 9'dan sonrasını ifade eder. Mac OS X 10.0 ile başlayan isim serisinde Kedigiller baz alınmıştır, fakat OS X Mavericks ile bu isimlendirme serisi sona ermiş, onun yerine ünlü yerlerin isimleri kullanılmaya başlanmıştır. Sierra'dan itibaren OS X adı yerini macOS'a bırakmıştır.

Mimari

MacOS'un çekirdeğinde, XNU çekirdeğinin üzerine Mgdgsgs kurulmuş, komut satırı arayüzünde standart Unix özellikleri bulunan POSIX uyumlu bir işletim sistemi bulunur. Apple bu yazılım ailesini Darwin adlı özgür ve açık kaynaklı bir işletim sistemi olarak piyasaya sürdü. Apple, Darwin'in üstünde, MacOS olan GUI tabanlı işletim sistemini tamamlamak için Aqua arayüzü ve Finder da dahil olmak üzere bir dizi bileşene katman yapmıştır.

Mac OS X olarak orijinal tanıtımı ile sistem, önceki sürümlerinden klasik Mac OS'den daha istikrarlı ve güvenilir bir platform sağlamak için yeni yetenekler getirdi. Örneğin, önleyici çoklu görev ve bellek koruması, sistemin birbirlerini kesmeden veya bozmadan aynı anda birden çok uygulamayı çalıştırma becerisini geliştirdi. MacOS mimarisinin birçok yönü, bir platformdan diğerine geçişi kolaylaştırmak için taşınabilir olacak şekilde tasarlanan OPENSTEP'den türetilmiştir. Örneğin NeXT, Apple'ın satın almasından önce orijinal 68k tabanlı NeXT iş istasyonlarından x86 ve diğer mimarilere taşınmış ve OPENSTEP daha sonra Rhapsody projesinin bir parçası olarak PowerPC mimarisine taşınmıştır.

MacOS High Sierra'dan önce ve katı hal sürücülerden (SSD'ler) başka sürücülerde varsayılan dosya sistemi klasik Mac OS'dan miras kalan HFS + 'dır. İşletim sistemi tasarımcısı Linus Torvalds, tasarımının "kullanıcı verilerini aktif olarak bozduğu" muhtemelen en kötü dosya sistemidir "diyerek HFS + 'yi eleştirdi. Apple, dosya sisteminin Unicode'u destekleyecek şekilde genişletildiğinde kötüleşen bir tasarımın dosya adlarının davaya duyarsızlığını eleştirdi. Başlangıçta, HFS Plus, big-endian 68K ve PowerPC sistemlerinde çalışan klasik Mac OS için tasarlandı. Apple, Macintosh'u little-endian Intel işlemcilere değiştirdiğinde, HFS + dosya sistemlerinde big-endian bayt sırası kullanmaya devam etti. Sonuç olarak, mevcut Mac'lerdeki macOS, dosya sistemi verilerini okurken bayt takas yapmalıdır. Bu endişeler macOS High Sierra'daki SSD'lerde dosya sistemleri için kullanılan yeni Apple Dosya Sistemi ile ele alınmaktadır.

MacOS'daki Darwin alt sistemi, Unix izinleri katmanını içeren dosya sistemi yönetiminden sorumludur. 2003 ve 2005'te iki Macworld editörü izin şemasını eleştirdi; Rob Roy Griffiths, bazı kullanıcıların izinleri her gün sıfırlamak zorunda kalabileceğini, 15 dakikaya kadar sürebilen bir işlemi önermişti: Ted Landau, yanlış yapılandırılmış izinleri "en yaygın hayal kırıklığı" olarak adlandırdı. Daha yakın zamanlarda, başka bir Macworld editörü olan Dan Frakes, izinlerin aşırı onarılması prosedürünü çok fazla kullandı. MacOS'un genellikle kullanıcı müdahalesi olmaksızın izinleri düzgün bir şekilde işlediğini ve sorunların ortaya çıktığı anda izinlerin sıfırlanmasının denenmesi gerektiğini savundu.

MacOS'un mimarisi katmanlı bir tasarıma sahiptir: katmanlı çerçeveler, ortak görevler için mevcut kodu sağlayarak uygulamaların hızlı gelişimine yardımcı olur. Apple kendi yazılım geliştirme araçlarını, en belirgin olarak Xcode adlı entegre bir geliştirme ortamı sağlamaktadır. Xcode, C, C ++, Objective-C ve Swift gibi çeşitli programlama dillerini destekleyen derleyicilere arabirimler sağlar. Apple-Intel geçişi için, geliştiriciler, uygulamalarını hem Intel tabanlı hem de PowerPC tabanlı Macintosh satırları ile uyumluluk sağlayan evrensel bir ikili olarak oluşturabilmeleri için değiştirildi. Birinci ve üçüncü parti uygulamalar, AppleScript çerçevesini kullanarak, klasik Mac OS'den veya programlama bilgisi gerektirmeyen önceden yazılmış görevler sunan yeni Automator uygulamasını kullanarak programlı olarak kontrol edilebilir.

Sürüm Bilgileri

Desteklediği Diller

İngilizce
Japonca
Fransızca
Almanca
İspanyolca
İtalyanca
Portekizce (Portekiz) -- yalnızca Mac OS X 10.5 veya üzeri
Felemenkçe
İsveççe
Norveççe (Bokmål)
Danca
Fince
Rusça—yalnızca Mac OS X 10.5 veya üzeri
Lehçe—yalnızca Mac OS X 10.5 veya üzeri
Çince (Basitleştirilmiş)
Çince (Geleneksel)
Korece
Arapça—yalnızca OS X Tiger 10.4 veya üzeri
Çekçe—yalnızca OS X Lion 10.7 veya üzeri
Macarca—yalnızca OS X Lion 10.7 veya üzeri
Türkçe—yalnızca OS X Lion 10.7 veya üzeri
Tayca—yalnızca OS X Lion 10.7.3 veya üzeri
Katalanca—yalnızca OS X Lion 10.7.3 veya üzeri
Hırvatça—yalnızca OS X Lion 10.7.3 veya üzeri
Yunanca—yalnızca OS X Lion 10.7.3 veya üzeri
İbranice—yalnızca OS X Lion 10.7.3 veya üzeri
Rumence—yalnızca OS X Lion 10.7.3 veya üzeri
Slovakça—yalnızca OS X Lion 10.7.3 veya üzeri
Ukraynaca—yalnızca OS X Lion 10.7.3 veya üzeri

Ayrıca bakınız
 .DS Store

Kaynakça

Dış bağlantılar
Apple resmî sayfası (Türkçe)
MacOS resmî sayfası (Türkçe)

Apple işletim sistemleri
Apple yazılımları
Mach (çekirdek)
İşletim sistemi aileleri
1999 yazılımları

MacOS


Xihe () var solgudinde i kinesisk mytologi, tilbedt af forskellige folkeslag i Kina og andre asiatiske lande. Hun var Solmoderen til de 10 solskiver, da i Kina og Asien troede man oprindeligt, at der var 10 sole.

Siden Shang-dynastiet fra 1250 år fvt. har man i Kina brugt en 10-dags uge til at beregne tiden med. 10-dags systemet var kaldt 'De Himmelske Stammer', hvor hver ugedag var symboliseret med en sol og havde sit eget navn. Derfor tilbad folket Xihe-gudinden som Solmoderen, der havde født 10 solskiver, som hun tog sig af hver dag. Ugen med 10 soldage var hermed basis for det kinesiske solare kalendersystem. Dette ugesystem kan sammenlignes med den oprindelige 9-dags uge i det antikke Romerrige, inden romerne gik over til sumerisk 7-dages uge, og med 9-dags ugen i hedenske Litauen.

Xihe optræder som par og pendant for den kinesiske månegudinde Changxi, der så var Månemoderen, som fødte 12 måner. De tolv måner var symbol for de 12 lunare måneder i et kalenderår og var del af 12 års systemet, kaldt De Jordiske Grene. De Jordiske Grenes 12 måneder sat sammen med De Himmelske Stammer 10 soldagesugen er det lunisolare kinesiske kalendersystem, brugt den dag i dag i Kina og andre asiatiske lande. De asiatiske 12 måneder har som "Jordiske Grene" pendant i 12-års systemet med de 12 dyr, som i Vesten er blevet berømt som den kinesiske dyrekreds, mens 10-dagesugen ikke er så kendt.

Hver dag i solugen ville en af solskiverne efter tur stige op fra Fusang morbærtræet og begive sig op til himmelen, kørt i en solvogn med sin solmoder XiHe som kusk. Solvognen var trukket af solgudindens dragehest Longma, symboliseret af en drage og hest hybrid, eller bare af en kinesisk drage.
Tilsvarende ville en enkel af de 12 måner vise sig om natten.
Hermed troede man i Kina, at både solgudinden Xihe og månegudinden Changxi havde opfundet sol-månekalenderen for at holde styr på, hvilke af deres talrige børn, der skulle frem den dag eller nat.

I Kina troede man også, at hver aften ville XiHe bade sine 10 solbørn i en flod for rituelt at rense og rengøre dem efter de samlede støv fra Jorden på deres omrejse.
Samme gjaldt for månegudinden Changxi, der også rituelt badede sine 12 månebørn i en flod.

Da de to gudinder optræder som par af modsætninger, symboliserer og hersker over den kinesiske sol-månekalender, var Xihe og Changxi også blevet opfattet som ypperste symboler for Yin og Yang. Hermed var Xihe yang som solgudinde og Changxi yin som månegudinde, når yin-yang konceptet blev udviklet med fremgang af daoismen i Kina.

XiHe og ChangXi var begge gift med den øverste himmelgud Di Jun. Hermed var Di Jun fader til XiHes 10 solbørn og til de 12 månebørn sammen med Changxi.

Solkrage mytologi

Solen er i Asien symboliseret af en trebenet krage. Treben og triskeler, sammen med de firbenede svastikaer, er siden stenalderen kendt i de fleste kulturer over hele jorden som symboler på bevægelse, især solens tilsyneladende bevægelse. Triskelen var brugt i Asien til stammebomærker, hvorved symbolet udvikledes til en sort, trebenet fugl.
I Kina var den mest populære solkrage kaldet for Gyldne Solkrage, Yangwu eller Jinwu, og var malet gylden eller rød, jævnfør ildfuglen Fønix i andre kulturer.

De 10 solkrager boede i et rødt morbærtræ, kaldet Fusang (), sammen med deres solmoder Xihe, i sagnslandet Fusang langt væk i østen, der hvor solen stiger op. Solskiverne med kragerne ville hænge i Fusangtræet, og hver dag ville en solskive stige helt op i træet, sættes på solvognen og trækkes i solvognen hele dagen, indtil solnedgang.
I vesten voksede et tilsvarende træ, kaldet Ruomu (若木) hvor solskiverne ville hvile efter solnedgang.

Solmyte om de 10 uvorne sole
En meget populær solmyte i Kina fortæller, at en dag omkring 2170 år fvt. var de ti solkrager blevet rigtig uvorne og kom ud på himlen alle ti. Det var meget kedeligt for dem at ride på himlen med solvognen hver dag, så de blev enige om at flyve ud alle sammen. Det blev til en katastrofe for Jordens befolkning og dyr, hvor der opstod tørkekatastrofe, skovbrande raserede, verden gik i brand, jorden tørrede ud og blev til ørken og folk blev forbrændte af solen. Di Jun blev alarmeret om hans 10 uvorne børn og sendte bueskytterguden Houyi for at få styr på dem.
Først truede Houyi solkragene med at skyde dem, hvis de ikke opførte sig ordentligt og tog hjem, så der kun var en sol tilbage på himlen. Kragerne var dog så næsvise, at de ville ikke høre efter og blev ved med at more sig på himlen alle ti. Så blev Houyi rigtig sur og begyndte at skyde solkragene ihjel med sine pile. Da han havde skudt ni af dem, fløj den sidste solkrage væk og gemte sig under jorden. Himmelguden Di Jun kom til undsætning og fik Houyi til at lade den sidste sol være, fordi verdenen havde stadig brug for solen. Så kom den sidste sol frem fra skjul og har siden opført sig ordentligt og altid stået op og gået ned i tide. Dette svarer til den græske forklaringsmyte om solen, hvor Helios gav sin uvorne og uerfarne søn Foibos lov til at køre solvognen, men den unge kusk kørte solskiven alt for tæt på jorden og derved opstod ørken i Afrika og tørke, afrikanere blev sorthudede, og Foibos blev slået ihjel for at stoppe tørkekatastrofen.

Myten om de 10 uvorne solkrager afbildet

Her på relief fra Wu Liang templet fra omk. år 200 kan man se en scene, hvor Xihe spænder hendes drage-hest Longma for sin solvogn, under Fusang træet, med solkragene flyvende omkring. Bueskytten HouYi sigter med buen på en af solkragene øverst i træet.

Kildehenvisninger

Litteratur

Eksterne henvisninger
Kinesiske myter (på engelsk)

Solguder
Kinas historie
Mytologi

Xihe


Web yazılımları, Web sitelerinin temelini oluşturan HTML işaretleme diline özellikler katmak için kullanılan yazılımlardır. Bu yazılımlar sayesinde web siteleri bir kişinin düzenlemesine ihtiyaç duyulmadan kendisini otomatik güncelleyebilir. Buna örnek vermek gerekirse bir web sitesindeki RSS beslemeleri gösterilebilir. Birçok web sitesinin RSS beslemesi kendisini otomatik günceller.

Benzer şekilde, kullanıcı tercihlerine göre görünümü ve içeriği filtrelemek, sayfaların statik bir yapı yerine dinamik hale gelmesi gibi özellikler web yazılımları tarafından sağlanır. Kullanıcının internet tarayıcısı ve cihaz özelliklerine göre sayfa içeriğinin uyumlu hale getirilmesi de web yazılımları tarafından yerine getirilmektedir.

Web Yazılımları
En popüler web yazılımları şunlardır:

 ASP
 .NET
 PHP
 JavaScript
 Flash
 Microsoft Silverlight

İnternet terimleri

Web yazılımı


කර්කාලී සටන හෝ කර්ජාලී සටන යනු, පළමුවන බෝල්කන් යුද්ධයෙහි කොටසක් වශයෙන් බල්ගේරියාවෙහි සහ ඕටමන් අධිරාජ්‍යයෙහි යුද්ධ හමුදා අතර සටන් වැදුනකි. එය සටන් වැදුනේ 1912 ඔක්තොම්බර් 21 දිනදී වන අතර, එහිදී බල්ගේරියානු හැස්කෝවො අණු ඛණ්ඩය විසින් යාවර් පාෂාගේ ඕටමන් කර්කාලී අණු ඛණ්ඩය පරාජය කොට කර්ජාලී සහ නැගෙනහිර රොඩෝපී ප්‍රදේශ බල්ගේරියාව වෙත ස්ථීර වශයෙන් එක් කෙරිණි. මෙම සිද්ධියෙහි සංවත්සරය සමරණු වස් සැම වසරකම ඔක්තොම්බර් 21 දින නගරයෙහි නිවාඩු දිනයක් වශයෙන් සැලකෙයි.

තනතුරු, ශක්තිය සහ සැලසුම්
බල්ගේරියාව සහ ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යය අතර යුද්ධයට ටික කලකට පෙර, 2 වන ත්‍රේසියානු පාබල සේනාංකයේ 2 වන බලසේනාව (28 සහ 40 පාබල රෙජිමේන්තු, 3 වන කාලතුවක්කු රෙජිමේන්තු විසින් ශක්තිමත් කරන ලද) හස්කෝවෝ අවට ප්‍රදේශයේ යොදවා ඇති අතර ප්ලොව්ඩිව් සහ ස්ටාරා සාගෝරා වෙත මාර්ග ආවරණය කිරීමට නියෝග ලබා දී ඇත. බල්ගේරියාව එක්සත් කිරීමෙන් පසු 1886 දී බල්ගේරියානු-ඔටෝමාන් දේශසීමා නිවැරදි කිරීමෙන් පසුව, ඔටෝමන්වරු කාර්ඩ්ෂාලි සහ ඒ අවට කඳු වැටි පාලනය කළහ. කලාපයේ ඔවුන්ගේ හමුදාව ප්ලොව්ඩිව් සහ හර්මන්ලි අතර දුම්රිය මාර්ගයට සහ නැගෙනහිර ත්‍රේස් වෙත ඉදිරියට යාමට නියමිත බල්ගේරියානු හමුදා කඳවුරට භයානක ලෙස සමීප විය. 2 වන යුධ හමුදාවේ අණදෙන නිලධාරී ජෙනරාල් නිකොලා ඉවානොව් ඩෙලොව්ට අණ කළේ ඔටෝමන්වරුන් අර්ඩා ගඟට දකුණට තල්ලු කරන ලෙසයි.

බල්ගේරියානු හස්කොවෝ කඳවුරේ කාලතුවක්කු 42ක් සහිත සොල්දාදුවන් 8,700ක් සිටියහ. ඔටෝමාන්වරු කර්කාලි රක්ෂිත අංශයට විරුද්ධ සිටි අතර බටහිරින් බල්ගේරියානු රොඩෝපෝ ඩිටාච්මන්ට්හි වම් කණ්ඩායම ඔටෝමාන් කර්කාලි ග්‍රාමාරක්ෂක අංශයට විරුද්ධ විය.යාවර් පාෂා යටතේ වූ ඔටෝමාන් කර්කාලි කඳවුරේ කොටස්, එය වඩා විශාල (24,000) නමුත් විසුරුවා හරින ලද සෙබළුන් සහ අඩු කාලතුවක්කු ප්‍රමාණයක් සහිත විය.

හස්කොවෝ කඳවුරේ දියුණුව
යුද්ධයේ පළමු දිනයේ, 1912 ඔක්තෝබර් 18 වන දින, ඩෙලොව්ගේ කඳවුර තීරු හතරකින් දේශ සීමාව හරහා දකුණට ඉදිරියට ගියේය. ඊළඟ දවසේ, ඔවුන් කෝවන්සිලර් (වර්තමානය: පචෙලරෝවෝ) සහ ගොක්ලෙමෙලර්(වර්තමානය: ස්ට්රෙම්ට්සි) ගම්මානවලදී ඔටෝමන් හමුදා පරාජය කර පසුව කාර්ඩ්ෂාලි වෙත ගමන් කළහ. යාවර් පාෂාගේ කණ්ඩායම අවුල් සහගතව නගරයෙන් පිටව ගියේය. ගුමුල්ජිනා දෙසට ගමන් කිරීමත් සමඟ හස්කොවෝ භට කණ්ඩායම ත්‍රේස් සහ මැසිඩෝනියාවේ ඔටෝමාන් හමුදා අතර සන්නිවේදනයට තර්ජනයක් විය. මේ හේතුව නිසා ඔටෝමාන්වරු, යාවර් පාෂාට අණ කලේ බල්ගේරියානුවන්ට කාර්ඩ්ෂාලි වෙත ළඟා වීමට පෙර ප්‍රතිප්‍රහාර එල්ල කරන ලෙස නමුත් ඔහුට යුධ බිම ශක්තිමත් කිරීමට අවශ්‍ය දේ එවා තිබුනේ නැත. මෙම නියෝගය අනුගමනය කිරීම සඳහා ඔහු සතුව ටැබෝර් 9 ක් සහ කාලතුවක්කු 8 ක් පමණි.

කෙසේ වෙතත්, බල්ගේරියානුවන් සතුරාගේ ශක්තිය ගැන නොදැන සිටි අතර ඔක්තෝබර් 19 වන දින බල්ගේරියානු මහ අණදෙන නිලධාරියා (ජෙනරාල් අයිවන් ෆිචෙව් යටතේ ක්‍රියාකාරී හමුදා මූලස්ථානය) ජෙනරාල් ඉවානොව්ට නියෝග කළේ එය අවදානම් ලෙස සලකන ලද නිසා හස්කෝවෝ කඳවුරේ ඉදිරි ගමන නතර කරන ලෙසයි. කෙසේ වෙතත්, 2 වන හමුදාවේ අණ දෙන නිලධාරියා ඔහුගේ නියෝග ඉල්ලා අස්කර නොගත් අතර ඩෙලොව්ට ක්‍රියා කිරීමේ නිදහස ලබා දුන්නේය. මෙම කඳවුර ඔක්තෝබර් 20 වන දින වන විට හොද තත්වයක් සමඟ දිගටම පැවතුනි. ධාරානිපාත වර්ෂාව සහ කාලතුවක්කු වල මන්දගාමී චලනය හේතුවෙන් ගමන මන්දගාමී වූ නමුත් ඔටෝමාන්වරුන් ප්‍රතිසංවිධානය වීමට පෙර බල්ගේරියානුවන් කාර්ඩ්ෂාලිට උතුරින් උසට ළඟා විය.

ඔක්තෝබර් 21 වන දින උදේ යාවර් පාෂා නගරයෙන් පිටත බල්ගේරියානුවන් සමඟ සම්බන්ධ විය. ඔවුන්ගේ උසස් කාලතුවක්කු සහ බයිනෙත්තු ප්‍රහාර හේතුවෙන් හස්කෝවෝ ඩිටාච්මන්ට් හි සොල්දාදුවන් ඔටෝමාන් ආරක්ෂක වළල්ල ඉක්මවා ගිය අතර ඔවුන් බටහිරින් පිටතට ගෙන ඒමට ගත් උත්සාහයන් වලක්වනු ලැබීය. ඔටෝමන්වරු එකම දිශාවකින් ඉවතට පැනීමේ අවදානමට ලක් වූ අතර දෙවන වරටත් ආඩා ගඟේ දකුණට පසුබැසීමට සිදු වූ අතර විශාල ආයුධ සහ උපකරණ විශාල ප්‍රමාණයක් ඉතිරි කළහ. 16:00 පැයට බල්ගේරියානුවන් කාර්ඩ්ෂාලි වෙත ඇතුළු විය.

පසු විපාක
සටනේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ජනගහනයෙන් වැඩි පිරිසක් නගරය හැර ගියහ. බල්ගේරියානු ඉදිරි ගමනේදී ප්‍රදේශයේ තුර්කි වැසියන් පලා ගියහ.

පරාජිත ඔටෝමන්වරු මෙස්ටන්ලි (වර්තමානය: මොම්චිල්ග්‍රෑඩ්) වෙත පසුබැස ගිය අතර, හස්කෝවෝ ඩිටාච්මන්ට් අර්ඩා දිගේ ආරක්ෂාව සූදානම් කළේය. මේ අනුව, ඇඩ්‍රියානෝපල් සහ කොන්ස්තන්තිනෝපල් දෙසට ගමන් කරන බල්ගේරියානු හමුදාවන්ගේ දෙපස සහ පසුපස කොටස ආරක්ෂා විය. කාර්ඩ්ෂාලි වැටීමෙන් පසු බල්ගේරියානුවන් සලෝනිකා සහ ඩෙඩෙගාච් අතර දුම්රිය මාර්ගය කපා හරිනු ඇතැයි කනස්සල්ලට පත් වූ ඔටෝමාන් අණ දෙන්නන් බල්ගේරියානුවන්ගේ අවධානය වෙනතකට යොමු කිරීමට තීරණය කළේය. නැඟෙනහිර හමුදාවේ ප්‍රතිප්‍රහාර සඳහා එහි කඩිමුඩියේ දුන් නියෝග කිර්ක් කිලිස්සේ සටනේදී ඔටෝමන්වරුන්ගේ දරුණු පරාජයට හේතු විය. කාර්ඩ්ෂාලිගේ වැටීමෙන් පසු බල්ගේරියානු විධානය ඉදිරියට ගියේ නැත. ගුමුල්ජිනා අල්ලා ගැනීම වෙනුවට, ඔක්තෝබර් 23 වන දින හස්කෝවෝ ඩිටාච්මන්ට් හි ප්‍රධාන හමුදාවන්ට නැගෙනහිරට ගොස් ඇඩ්‍රියානොපල් වටලෑමට සහභාගී වන ලෙස නියෝග කරන ලදී. කාර්ඩ්ෂාලිහි ඉතිරිව සිටියේ කුඩා කණ්ඩායමක් පමණි.

යොමු කිරීම්

කර්කාලී සටන


«Masterpiece» es una canción interpretada por la cantante estadounidense Madonna, incluida en la banda sonora de la película W.E. y posteriormente en el duodécimo álbum de estudio de la cantante, MDNA. La canción fue enviada únicamente a las radios del Reino Unido el 2 de abril de 2012 como el tercer sencillo del álbum en ese país, tras «Give Me All Your Luvin'» y «Girl Gone Wild».

Información general

A principios del año 2012, «Masterpiece» salió a la luz debido a que se anunció que se incluiría en la banda sonora de la película W.E.; finalmente, se publicó únicamente en el Reino Unido el 2 de abril de 2012 como el tercer sencillo de MDNA en ese país. La canción ganó un premio Globo de Oro en la categoría mejor canción original. Cuando el disco salió a la venta, la marca de vodka Smirnoff puso a la venta una remezcla del tema titulado «Masterpiece (Kid Capri's Remix)», junto con otras canciones de MDNA, en formato digital.

Véase también
 Discografía de Madonna.
 Sencillos de Madonna.
 Anexo:Premios y nominaciones de Madonna.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial de Madonna

Canciones de 2012
Sencillos de 2012
Canciones de Madonna
Sencillos de Madonna
Canciones compuestas por Madonna
Canciones producidas por Madonna
Canciones producidas por William Orbit
Baladas pop
Temas musicales de películas
Canciones ganadoras del premio Globo de Oro a la mejor canción original

Masterpiece (canción de Madonna)


An Melica schafkatii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni O.N. Bondarenko. An Melica schafkatii in nahilalakip ha genus nga Melica, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Melica

Melica schafkatii


Optik Karakter Tanıma ya da kısaca OKT (İngilizce: , kısaca ), bilgisayar ortamında bulunmayan yazılı dokümanların özel tarayıcılar veya normal olarak taranmış resimlerinin FineReader ve OmniPage gibi bazı özel programlar arayıcılığıyla bilgisayar ortamına düzenlenebilecek sayısal halde aktarılmasıdır. Okunmuş resim veya doküman metin dosyası olarak saklanabilir.

Uygulamalarından biri otomatik plaka tanımadır. Yoldan geçen araçların plaka fotoğrafları çekilir ve anında OKT uygulamasından geçirilerek sisteme girilir.

Optik karakter tanıma


الاتحادات الصناعية (industry consortia)

هي شكل من اشكال التجارية الإلكترونية التي تقوم بين شركة إلى شركة

وهي مساحة تسويقية عمودية مملوكة صناعياً، تخدم صناعات محدده كصناعة السيارات، صناعة الطائرت، صناعة المواد الكيميائية، وصناعة الحطب وكل ما يتعلق بها.

المساحة التسويقية العامودية تزود عدد أقل من الشركات بمنتجات وخدمات ذات علاقة بصناعتها، بشكل مغاير للمساحة التسويقية الافقية التي تبيع منتجات وخدمات محددة إلى نطاق اوسع من الشركات. غالباً ما تكون الاتحادات الصناعية مدارة بطرف ثالث (third-party) وتكون برعاية أشخاص ذو نفوذ في عالم الصناعة.

مميزاتها وعيوبها
مميزاتها:
 قاعدات امداد أوسع.
 تكاليف بحث ومعاملات منخفضة.

عيوبها:
 الأسعار غالبا ما تكون ثابتة ومتفق عليها.

أهداف الاتحادات التجارية
تهدف الاتحادات الصناعية إلى:
 التأكيد على تعاقد شرائي طويل الامد.
 تطوير علاقات مناسبة.
 تقوية السلوك الشرائي التقليدي.

من أمثلتها Exostar : موردي شركات الطيران والفضاء.

توفر Exostar نقظة اتصال واحدة لتحقيق الأمن الإلكتروني، التجارة والتعاون للمصانع العالمية ومنظمات الدفاع والطيران.

مراجع

 e-commerce business technology society 5th edition
 E;ectronic Commerce By Gray Schneider
 Exostar About

تجارة إلكترونية

اتحادات صناعية


Villanova Truschedu (sardisk: Biddanòa Truschèdu) er en by og en kommune (comune) i provinsen Oristano i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 56 meters højde og har 305 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 16,61 km² og grænser til kommunerne Fordongianus, Ollastra, Paulilatino og Zerfaliu.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Oristano

Villanova Truschedu


Agave maculosa ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Agaven (Agave) in der Unterfamilie der Agavengewächse (Agavoideae). Das Artepitheton maculosa stammt aus dem Lateinischen, bedeutet 'gefleckt' und verweist auf die marmorierten Laubblätter.

Beschreibung
Agave maculosa wächst mit aufrecht-übergebogenen, linealisch-lanzettlichen Laubblätter die tief rinnig sind. Die dunkelgrüne Blattspreite ist 14 bis 44 Zentimeter lang und 1,2 bis 2,7 Zentimeter (in Kultur bis 3,9 Zentimeter) breit. Sie ist ungefleckt oder mit heller grünen und braunen oder grünen Flecken besetzt. Die Flecken sind rund bis elliptisch und manchmal glauk. An den Blatträndern befinden für gewöhnlich kleine, voneinander entfernt stehende Zähne.

Der "ährige" Blütenstand erreicht eine Höhe von 60 bis 140 Zentimeter (in Kultur von bis zu 180 Zentimeter). Der blütentragende Teil ist 14 bis 22 (selten 7,5 bis 29) Zentimeter lang (in Kultur bis 48 Zentimeter) und trägt sieben bis 29 (selten bis 41) ausgebreitete Blüten. Der Fruchtknoten ist 9 bis 16 (selten bis 19) Millimeter lang. Die Perigonröhre weist eine Länge von 6 bis 16 Millimeter auf. Ihre innen gelbgrünen oder mahagonibraunen Perigonzipfel sind 9 bis 13 (selten 6 bis 16) Millimeter lang. Der Griffel ist bis zu 4 Millimeter  länger oder bis zu 10 Millimeter kürzer als die Perigonröhre.

Die kugelförmigen bis länglichen Früchte sind 1,6 bis 1,9 (selten bis 2,5) Zentimeter lang und 1,3 bis 1,6 Zentimeter breit. Sie enthalten Samen von 4 bis 5 Millimeter Länge und 3 bis 4 Millimeter Breite.

Systematik und Verbreitung
Agave maculosa ist in den Vereinigten Staaten im Süden des Bundesstaates Texas sowie in den mexikanischen Bundesstaaten Nuevo León, Hidalgo, Puebla, San Luis Potosí, Tamaulipas und Veracruz im trockenen Chaparral, an Hängen oder zwischen Felsen, aber auch in feuchten Eichenwäldern in Höhenlagen von 10 bis 1830 Metern verbreitet.

Die Erstbeschreibung durch William Jackson Hooker wurde 1859 veröffentlicht.

Nomenklatorische Synonyme sind Manfreda maculosa  (1903) und Polianthes maculosa  (1966). Weitere Synonyme sind Agave maculata  (1859, nom. illeg. ICBN-Artikel 53.1), Agave maculosa var. minor  (1868), Agave maculosa var. brevituba  (1875) und Agave maculata var. brevituba  (1896, unkorrekter Name ICBN-Artikel 11.4)

Die Art gehört in die Untergattung Manfreda und wird dort der Manfreda-Gruppe zugeordnet.

Nachweise

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

 Herbarbelege von Agave maculosa

Agaven
Maculosa

Agave maculosa


Ținutul Ekaterinodar (în ) a fost o unitate administrativ-teritorială (otdel) din regiunea Kuban a Imperiului Rus, constituită în 1869. Centrul administrativ al ținutului a fost orașul Ekaterinodar (actualmente Krasnodar). Populația ținutului era de 245.173 locuitori (în 1897).

Istorie
Ținutul Ekaterinodar a fost creat în 1869, ca parte a regiunii Kuban. În 1924, "otdel-ul" a fost desființat prin includerea sa în regiunea Kuban-Marea Neagră.

Geografie
Ținutul Ekaterinodar ocupa o suprafață de 6.551 km² (6.143 de verste). În nord se învecina cu ținutul Kavkaz, în est cu ținutul Maikop, în sud cu gubernia Mării Negre, iar în vest cu ținutul Taman.

Populație
La recensământul populației din 1897, populația ținutului, inclusiv centrul administrativ – Ekaterinodar (pop. 65.606) era de 245.173 de locuitori, dintre care:

Diviziuni administrative
În anul 1913, Ținutul Ekaterinodar cuprindea 5 voloste (ocoale), 32 de stanițe, 10 auluri și 3 hutore.

Referințe

Bibliografie
Екатеринодарский отдел // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.

Fondări în 1869
Ținuturile regiunii Kuban
Kuban
Istoria ținutului Krasnodar
Desființări în 1924

Ținutul Ekaterinodar


Satoshi Ōmura (大村 智, født 12. juli 1935 i Nirasaki) er en japansk biokemiker. Han er kendt for sine opdagelser og udvikling af forskellige lægemidler, der stammer fra mikroorganismer.

Karriere
Satoshi Ōmura tog afgangseksamen fra Yamanashi Universitet og kandidateksamen fra Tokyo University of Science i 1963. Herefter erhvervede han sig en ph.d. i farmakologi fra Tokyo Universitet i 1968 og en ph.d. i kemi fra Tokyo University of Science i 1970.

Han var forskningsassistent ved Yamanashi Universitet 1963-1965, hvorefter han kom til Kitasato Universitet, først som forsker, inden han endte som rektor for universitetet i 1990. Han er nu professor emeritus fra universitetet samt fra Wesleyan University i USA. Blandt hans indsatser kan nævnes opdagelsen af, at en art af bakterien Streptomyces avermitilis producerer det anti-parasitiske stof avermectin, hvoraf William C. Campbell udviklede lægemidlet Ivermectin, der anvendes mod flodblindhed, elefantiasis og andre parasitiske infektioner. I 2015 blev han sammen med Campbell tildelt halvdelen af Nobelprisen i fysiologi eller medicin for "deres opdagelser i forbindelse med en nyskabende terapi mod infektioner forårsaget af rundorme-parasitter", se Avermectin; den anden halvdel gik til Youyou Tu.

I 2010 modtog han Tetrahedron Prize

Noter

Links
 Professor Satoshi Omura
 Satoshi Ōmura | People | THE KITASATO INSTITUTE
 Nirasaki Omura Art Museum

Nobelprismodtagere i medicin
Nobelprismodtagere fra Japan
Biokemikere
Mikrobiologer

Satoshi Ōmura


Tettenhall est un village de la banlieue de Wolverhampton, en Angleterre. Comme le reste du borough métropolitain de Wolverhampton, il relève du comté métropolitain des Midlands de l'Ouest après avoir fait historiquement partie du Staffordshire.

Géographie

Tettenhall se situe dans la région des Midlands de l'Ouest, à environ  au nord-ouest du centre-ville de Wolverhampton. Il est traversé par la  qui traverse toute l'Angleterre du sud-est au nord-ouest et relie Londres à Birkenhead.

Toponymie

Tettenhall provient du vieil anglais et désigne un terrain d'angle () appartenant à un individu nommé *Tēotta, avec la terminaison en -n du génitif. Ce toponyme est attesté sous la forme Teotanheale au début du . Dans le Domesday Book, compilé en 1086, le village s'appelle Totenhale.

Histoire

En 910, la bataille de Tettenhall oppose les Vikings du Danelaw aux Anglo-Saxons du Wessex et de Mercie. Elle se solde par la victoire des seconds.

Références

Liens externes

Wolverhampton

Tettenhall


Friedrich Hermann Loew () a fost un entomolog german care s-a specializat în studiul dipterelor. A descris multe specii și a fost primul specialist care a lucrat la Diptera of the United States.

Insecte numite după Loew

 Trichosoma loewii Zeller
 Albulina loewii
 Scymnus loewii Mulsant
 Aleuropteryx loewii Klapálek
 Acrotelus loewii Reuter
 Damioseca loewii Carvalho
 Phytomyza loewii Hendel
 Meromacrus loewii
 Trapezostigma loewii
 Pterophorus loewii
 Plejus loewii
 Argyra loewii Kowarz
 Ocnaea loewi Cole
 Campiglossa loewiana
 Loewiella Williston
 Loewia Egger
 Muscina angustifrons

Lucrări

 1837: Dipterologische Notizen. In: Wiener Entomologische Monatsschrift. Band 1, S. 1–10, Wien 1837.
 1840: Über die im Großherzogtum Posen aufgefundenen Zweiflügler [Reprint: Bemerkungen über die in der Posener Gegend einheimischen Arten mehrerer Zweiflügler-Gattungen. Posen, 1840, S. 1–40]. In: Isis. S. 512–584, Jena 1840.
 1844: Beschreibung einiger neuer Gattungen der europäischen Dipterenfauna. In: Stettiner entomologische Zeitung. Band 5, S. 114–130, 154–173, 165–168, Szczecin (= Stettin) 1844.
 1844: Dioctria hercyniae, eine neue Art. In: Stettiner entomologische Zeitung. Band 5, S. 381–382, Szczecin (= Stettin) 1844.
 1847: Dipterologisches. In: Stettiner entomologische Zeitung. Band 8, S. 368–376, Szczecin (= Stettin) 1847.
 1847: Über die europäischen Raubfliegen (Diptera, Asilica). In: Linnaea entomologica. Band 2, S. 384–568, 585–591, Szczecin (= Stettin) und Berlin 1847.
 1847: Nomina systematica generum dipterorum, tam viventium quam fossilium, secundum ordinem alphabeticum disposita, adjectis auctoribus, libris in quibus reperiuntur, anno editionis, etymologia et familiis ad quas pertinent. In: Agassiz: Nomenclator zoologicus. Solothurn 1847, Fasc. 9/10
 1848: Ueber die europäischen Arten der Gattung Eumerus. In: Stettiner entomologische Zeitung. Band 9, S. 118–128, Szczecin (= Stettin) 1848.
 1848: Ueber die europäischen Raubfliegen (Diptera, Asilica). In: Linnaea entomologica. Band 3, S. 386–495, Szczecin (= Stettin) und Berlin 1848.
 1849: Ueber die europäischen Raubfliegen (Diptera, Asilica). In: Linnaea entomologica. Band 4, S. 1–155, Szczecin (= Stettin) und Berlin 1849.
 1850: Ueber den Bernstein und die Bernsteinfauna. In: Programm K. Realschule zu Meseritz 1850. S. 1–4, 1–44, Berlin 1850.
 1851: Bemerkungen über die Familie Asiliden. In: Programm K. Realschule zu Meseritz 1851. S. 1–22, Berlin 1851.
 1851: Nachträge zu den europäischen Asiliden. In: Linnaea entomologica. Band 5, S. 407–416, Szczecin (= Stettin) und Berlin 1851.
 1852: Diagnosen der Dipteren von Peter's Reise in Mossambique. In: Bericht über die Verhandlungen der Königlichen Preussischen Akademie der Wissenschaften zu Berlin 1852. S. 658–661, Berlin 1852.
 1853: Neue Beiträge zur Kenntnis der Dipteren. Erster Beitrag. In: Programm K. Realschule zu Meseritz 1853. S. 1–37, Berlin 1853.
 1854: Neue Beiträge zur Kenntnis der Dipteren. Zweiter Beitrag. In: Programm K. Realschule zu Meseritz 1854. S. 1–24, Berlin 1854.
 1855: Vier neue griechische Diptera. In: Stettiner entomologische Zeitung. Band 16, S. 39–41, Szczecin (= Stettin) 1855.
 1856: Diptera. In: Rosenhauer: Die Thiere Anadalusien nach dem Resultate einer Reise zusammengestellt. Blaesing, Erlangen 1856.
 1856: Neue Beiträge zur Kenntnis der Dipteren. Vierter Beitrag. In: Programm K. Realschule zu Meseritz 1856. S. 1–57, Berlin 1856.
 1857: Dipterologische Mittheilungen. In: Wiener Entomologische Monatsschrift. Band 1, S. 33–56, S. 36–37, Wien 1857.
 1857: Dipterologische Notizen. In: Wiener Entomologische Monatsschrift. Band 1, S. 1–10, Wien 1857.
 1857: Dischistus multisetosus und Saropogon aberrans, zwei neue europäische Dipteren. In: Stettiner entomologische Zeitung. Band 18, S. 17–20, Szczecin (= Stettin) 1857.
 1858: Bericht über die neueren Erscheinungen auf dem Gebiete der Dipterologie. In: Berliner entomologische Zeitschrift. Band 2, S. 325–349, Berlin 1858.
 1858: Beschreibung einiger japanischer Dipteren. In: Wiener Entomologische Monatsschrift. Band 2, S. 100–112, Wien 1858.
 1858: Bidrag till kännendomen om Afrikas Diptera. In: Öfvers. Svenska Vet. — Akad. Förhandl. Band 14(9), 1857, S. 337–383 (342–367).
 1859: Bidrag till kännendomen om Afrikas Diptera. In: Öfvers. Svenska Vet. — Akad. Förhandl. Band 15, 1858, S. 335–341 (337–339).
 1859: Ueber die europäischen Helomyzidae und die in Schlesien vorkommenden Arten derselben. In: Linnaea entomologica. Band 13, 1859, S. 3–80. (online)
 1860: Die Dipteren-Fauna Südafrikas. Erste Abtheilung. In: Abhandlungen des Naturwissenschaftlichen Vereins für Sachsen und Thüringen. Band 2, 1858–1861, S. 56–402, S. 128–244, Halle.
 1860: Drei von Herrn Dr.Friedr.Stein in Dalmatien entdeckte Dipteren. In: Wiener Entomologische Monatsschrift. Band 4, S. 20–24, Wien 1860.
 1861: Diptera aliquot in insula Cuba collecta. In: Wiener Entomologische Monatsschrift. Band 5, S. 33–43, Wien 1861.
 1861: Die europäischen Arten der Gattung Stenopogon. In: Wiener Entomologische Monatsschrift. Band 5, S. 8–13, Wien 1861.
 1862: Diptera Americae septentrionalis indigena. In: Berliner entomologische Zeitschrift. Band 6, S. 185–232, S. 188–193, Berlin 1862.
 1862: Diptera In: Zweiflügler In: Wilhelm C. H. Peters: Reise nach Mossambique auf Befehl Sr Maj. des Königs Friedrich Wilhelm IV. in den Jahren 1842–1848 ausgeführt. 5. Insecten u. Amphibien. Reimer, Berlin 1862.
 1862: Ueber einige bei Varna gefangene Dipteren. In: Wiener Entomologische Monatsschrift. Band 6, S. 161–175, Wien 1862.
 1862: Ueber griechische Dipteren. In: Berliner entomologische Zeitschrift. Band 6, S. 69–89, Berlin 1862.
 1863: Enumeratio dipterorum quae C.Tollin ex Africa merdionali (Orangestaat, Bloemfontein) misit. In: Wiener Entomologische Monatsschrift. Band 7, S. 9–16, Wien 1863.
 1865: Ueber einige bei Kutais in Imeretien gefangene Dipteren. In: Berliner entomologische Zeitschrift. Band 9, S. 234–242, Berlin 1865.
 1866: Diptera Americae septentrionalis indigena. In: Berliner entomologische Zeitschrift. Band 10, S. 1–54, S. 15–37, Berlin 1866.
 1868: Cilicische Dipteren und einige mit ihnen concurrirende Arten. In: Berliner entomologische Zeitschrift. Band 12, S. 369–386, Berlin 1868.
 1869: Beschreibungen europäischer Dipteren. Systematische Beschreibung der bekannten europäischen zweiflügligen Insecten von Johann Wilhelm Meigen. Band I. Halle 1869, S. 61–121.
 1870: Diptera. In: L. von Heyden: Entomologische Reise nach dem südlichen Spanien der Sierra Guadarrrama und Sierra Morena, Portugal und den Cantabrischen Gebirge mit Beschreibung der neuen Arten. Berlin 1870, S. 211–212.
 1870: Lobioptera speciosa Meig. und decora nov.sp.. In: Zeitschrift für die gesamte Naturwissenschaft. Band 35, S. 9–14, Braunschweig, Berlin-Dahlem 1870.
 1870: Ueber die von Herrn Dr.G.Seidlitz in Spanien gesammelten Dipteren. In: Berliner entomologische Zeitschrift. Band 14, S. 137–144, Berlin 1870.
 1871: Beschreibungen europäischer Dipteren. Systematische Beschreibung der bekannten europäischen zweiflügligen Insecten von Johann Wilhelm Meigen. Band II. Halle 1871, S. 70–196.
 1872: Diptera Americae septentrionalis indigena. In: Berliner entomologische Zeitschrift. Band 16, S. 49–115, S. 62–74, Berlin 1872.
 1873: Bemerkungen über die von Herrn F. Walker im 5. Bande des Entomologist beschriebenen ägyptischen und arabischen Dipteren. In: Zeitschrift für die gesamte Naturwissenschaft. Band 42, S. 105–109, Braunschweig, Berlin-Dahlem 1873.
 1873: Beschreibungen europäischer Dipteren. Systematische Beschreibung der bekannten europäischen zweiflügligen Insecten von Johann Wilhelm Meigen. Band III. Halle 1873, S. 120–144.
 1874: Diptera nova a Hug.Theod.Christopho collecta. In: Zeitschrift für die gesamte Naturwissenschaft. Band 43, Neue Folge Band 9, S. 413–420, Braunschweig, Berlin-Dahlem 1874.
 1874: Neue nordamerikanische Dasypogonina. In: Berliner entomologische Zeitschrift. 18, S. 353–377, Berlin 1874.
 1874: Ueber die Arten der Gattung Blepharotes Westw. In: Zeitschrift für die gesamte Naturwissenschaft. Band 10, 44, S. 71–75, Braunschweig, Berlin-Dahlem 1874.
 1881: Stein: Die Löw'sche Dipteren-Sammlung. In: Stettiner Entomologische Zeitung. Band 42, S. 489–491, Szczecin (= Stettin) 1881.

Referințe

 Anonim 1878–1879 [Loew, FH] Ber. Senckenb. Naturf. Ges. Frankf.aM 1878–79: 7.
 Anonim 1879 [Biographien] Zool. ANZ. 2: 336.
 Anonim 1879 [Loew, FH] Revista lunară a entomologului (3) 16: 46.
 Anonim 1879 [Loew, FH] Ent. NAChR. (F. Karsch) 5: 146.
 Anonim 1879 [Loew, FH] Naturaliste Canada. 1: 63.
 Anonim 1969 [Loew, H.] Ann. Natal Mus. 19.
 Carus Sterne 1879 [Loew, FH] Dtsch. ent. Ztschr. 23: 419–423.
 Essig, EO 1931 O istorie a entomologiei. New York, Compania Macmillan   : VI + 1–1029, 691–694, Portr.
 Evenhuis, NL 1992 Publicarea și datarea articolelor școlare-program Diptera a lui Hermann Loew. Arhivele de istorie naturală 19 (3): 375–378.
 Evenhuis, NL 1997 Litteratura taxonomica dipterorum (1758–1930). Volumul 1 (A – K); Volumul 2 (L – Z). Leiden, Backhuys Publishers 1; 2 VII + 1–426; 427–871 2: 486–496, Portret.
 Hesselbart, G., Oorschot, H. van & Wagener, S. 1995 Die Tagfalter der Türkei unter Berücksichtigung der angrenzend en Länder. Bocholt, Selbstverlag S. Wagener. 99.
 Kowarz, F. 1879: [Loew, FH] Verh. kk zool.bot. Ges. Wien, Sitzungsber. 29: 45–47.
 Kraatz, G., 1879 Loew's Fliegensammlung Deutsche entomologische Zeitschrift 1879: 23–24.
 Krause, E. 1879 [Loew, FH] Dt. ent. Z. 23: 419–423.
 Musgrave, A. 1932 Bibliografia entomologiei australiene 1775–1930. Sydney
 Nonveiller, G. 1999 Pionierii cercetării asupra insectelor din Dalmația. Zagreb, Hrvatski Pridodoslovni Muzej, 390 pp.
 Osborn, H. 1937 Fragmente din istoria entomologică, inclusiv unele reculecări personale ale bărbaților și evenimentelor. Columbus, Ohio, publicat de autor.
 Osborn, H. 1952 O scurtă istorie a entomologiei, inclusiv timpul demostenelor și Aristotel până în timpurile moderne cu peste cinci sute de portrete. Columbus, Ohio, The Spahr & Glenn Company.
 Osten-Sacken, CR 1884 [Loew, FH] Verh. kk zool.bot. Ges. Wien, Sitzungsber . 34: 455–464.
 Osten-Sacken, CR 1903 Înregistrare despre viața și munca mea în entomologie. Cambridge (Mass.) 29–35, 44–45, 99–137.144–153, 158–164.
 Speiser, P. 1907: [Loew, FH] Ent. Wochenbl. 24: 129-130.
 Piatra, A. 1980 Istoria Dipterologiei Nearctice . în Griffiths, GCD (Ed.). Muștele regiunii Nearctic . Stuttgart, Schweizerbart 1 (1) XIII + 1–62, 36–37.
 van Rossum, AJ 1908 Hermann Löew Lerdacht. Ent. Berichten 2: 217.
 Zeller, P. 1847 Verzeichnis der vom Profesor Dr. Loew in der Türkei und Asien gesammelten Lepidoptera Isis von Oken 1: 3–39.

Note

Legături externe

 Systema Dipterorum  oferă o bibliografie  completă a Friedrich Hermann Loew Diptera
 EOL Enciclopedia vieții Introduceți Loew în caseta de căutare
 Lucrări digitalizate de BHL de Hermann Loew la Biblioteca Patrimoniului Biodiversității

Nașteri în 1807
Decese în 1879
Entomologi germani
Luterani germani
Biologi din secolul al XIX-lea

Hermann Loew


Das Sommertheater Winterthur war ein Freilichttheater in Winterthur. Es bestand von 1865 bis 2022 und war damit bis zu seiner Schliessung das älteste Theater der Stadt. Spielzeit ist war jeweils von Juni bis September.

Geschichte
Seit 1865 spielt wurde in der Nähe der Stadthausstrasse Fleilichttheater gespielt, auch wenn zuerst nicht im Garten des Restaurant Strauss, sondern auf dem Platz vor dem Casino. Zur Gründungszeit waren es vor allem Wandertheater-Gruppen wie jene von Theodor Kolbe die dort spielten, zuletzt verfügte das Sommertheater jedoch über ein festes Ensemble. 1881 verlegte Carl Heuberger das Theater in den Garten des Restaurant Strauss und führte während dreier Saisons unter dem Namen «Heubergers Volkstheater» dort Stücke auf. Auf ihn folgte eine Spielsaison unter einem Direktor Schrutz.

1890 übernahm Wilhelm Möller die Bühne übernahm und läutete damit die ununterbrochene Geschichte des Sommertheaters als Institution ein, in der jeden Sommer gespielt wurde. Nach drei Jahren wurde Eugen Otto Schmitt neuer Theaterleiter, er führte vor allem Lustspiele im Garten des Restaurant Strauss auf. Nach seinem Tod übernahm Theo Schmidt-Porten für fünf Saisons und Gisa Krasensky während eines Sommers.

Ab 1935 begann die Ära von Markus Breitner als Direktor des Theaters, er holte viele damals noch junge Theaterleute wie Voli Geiler, Walter Morath, Elsie Attenhofer oder Stephanie Glaser ans Sommertheater, die später schweizweit bekannt wurden. 1952 wurde dem Theater von der Stadt eine jährliche Defizitgarantie in der Höhe von 4'000 Franken zugesprochen, seit 1964 wird es auch subventioniert. 1973 musste die Bühne nach einem Brank neu aufgebaut werden. Der Kanton Zürich unterstützt das Theater seit 1974.

1982 übernahm dann Hans Heinrich Rüegg die Theaterleitung von Breitner, auch er war wie Rüegg zuvor bereits am Theater tätig. Er führte jeden Sommer rund sechs bis sieben Stücke, vorwiegend in der Stilrichtung des gehobenen Boulevards auf. 1989 bis 1991 wurde der ganze Gebäudekomplex rund um das Restaurant Strauss renoviert und umgebaut. Seit 2002 kann der Zuschauerbereich jedoch überdacht werden.

2022 wurde das Theater durch Rüegg aus Altersgründen geschlossen, nachdem der potenzielle Nachfolger unvermittelt abgesprungen ist.

Leiter des Theaters
 1881–1884: Carl Heuberger
 1885–1885: Schrutz
 1885–1890: kein Spielbetrieb
 1890–1893: Wilhelm Möller
 1893–1928: Eugen Otto Schmitt
 1928–1933: Theo Schmidt-Porten
 1934–1934: Gisa Krasensky
 1935–1981: Markus Breitner
 1982–2022: Hans Heinrich Rüegg

Für ihr Engagement beim Sommertheater wurde Markus Breitner (1965) sowie Hans Heinrich Rüegg (1995) der Kulturpreis der Stadt Winterthur verliehen.

Infrastruktur
Im Garten des Restaurants Strauss besteht eine permanente Freilichtbühne, die sieben Meter breit, 6 Meter tief und 3,5 Meter hoch ist. Die Kapazität beträgt rund 350 Zuschauer. Während den Aufführungen wurde die Stadthausstrasse jeweils für den Autoverkehr gesperrt.

Im Schlechtwetterfall gäbe es im Innern des Restaurants eine Ausweichbühne mit einer Platzkapazität für rund 200 Zuschauer, jedoch kann auch der Zuschauerbereich im Garten überdacht werden.

Literatur

Weblinks

 Offizielle Website des Sommertheaters

Einzelnachweise

Ehemaliges Theater
Theater (Winterthur)
Freilichtbühne
Gegründet 1881
Aufgelöst 2022

Sommertheater Winterthur


Bamy ist der Familienname folgender Personen:

 Erick Bamy (1949–2014), französischer Sänger
 Maddly Bamy (Hélène Bamy; * 1943), französische Schauspielerin und Autorin

Bamy


Eduard Pütsep (n. 21 octombrie 1898 – d. 22 august 1960) a fost un luptător eston. El a concurat la probele de lupte greco-romane de la Jocurile Olimpice din 1920, 1924 și 1928 și a câștigat o medalie de aur la categoria de greutate muscă în 1924, devenind primul campion olimpic la lupte greco-romane din Estonia. În 1928 s-a clasat al șaselea la proba dedicată aceleiași discipline și al nouălea în proba de lupte libere.

Pütsep s-a apucat de lupte greco-romane în timpul Primului Război Mondial, clasându-se în 1917 pe locul al treilea în campionatul rus. La prima sa competiție internațională, Jocurile Olimpice din 1920, a pierdut în semifinale în fața celui care avea să câștige medalia de argint, Heikki Kähkönen. În anul următor a terminat al patrulea la campionatele mondiale, iar în 1922 a câștigat o medalie de argint. S-a retras din competiții în 1933 și a participat la Jocurile Olimpice de vară din 1936 ca antrenor al echipa de lupte greco-romane a Letoniei. În timpul celui de-al Doilea Război Mondial s-a mutat în Finlanda și a continuat să antreneze luptători. Începând cu anul 1977 se ține în cinstea lui un turneu anual internațional la Võru, Estonia.

Pütsep putea purta conversații în opt limbi. Pe lângă cariera sa de luptător, a jucat în mai multe filme mute, și a fost poreclit "Chaplin al Estoniei". În 1924, el a jucat în Õnnelik korterikriisi lahendus, în regia lui Konstantin Märska, iar în 1925 a jucat în Tšeka komissar Miroštšenko.

Note

Legături externe
 Eduard Pütsep în arhiva de film a Estoniei

Nașteri în 1899
Sportivi estoni
Decese în 1960

Eduard Pütsep


Castillejos es un municipio de la provincia de Zambales.

Barangayes
Castillejos se divide políticamente en 14 barangayes.

 Balaybay
 Buenavista
 Del Pilar
 Looc
 Magsaysay
 Nagbayan
 Nagbungâ
 San Agustín
 San José (Población)
 San Juan (Población)
 San Nicolás
 San Pablo (Población)
 San Roque
 Santa María

Localidades portuarias de Filipinas
Castillejos

Castillejos (Zambales)


Bahçe, çeşitli bitkilerin yetiştirildiği yerdir.

Bahçe ayrıca şu anlamlara gelebilir:

Yerleşim yerleri
 Bahçe, Osmaniye - Osmaniye ili ilçesi
 Bahçe, Tutak - Ağrı ili Tutak ilçesine bağlı köy
 Bahçe, Ahlat - Bitlis ili Ahlat ilçesine bağlı köy
 Bahçe, Bismil - Diyarbakır ili Bismil ilçesine bağlı mahalle
 Bahçe, Silvan - Diyarbakır ili Silvan ilçesine bağlı mahalle
 Bahçe, Horasan - Erzurum ili Horasan ilçesine bağlı mahalle
 Bahçe, Koyulhisar – Sivas ili Koyulhisar ilçesine bağlı köy
 Bahçe, Malazgirt - Muş ili Malazgirt ilçesine bağlı köy

Bahçe (anlam ayrımı)


Dacia Spring je električni automobil rumunjske tvrtke Dacije. Predstavljen je 2021. godine.

Po dimenzijama (dugačak 3,73 metra, visok 1,52 metra, a odignut je 15 cm od tla) spada u gradske automobile i SUV podklasu. Cijena s osnovnom opremom Comfort Plus je oko 22.000 € pa je to jedan od najjeftinijih električnih automobila na tržištu.

Spring je na Autobestu 2022. primio nagradu "The Best Buy Car of Europe in 2022." (prevedeno: Najbolji prodavan automobil u Europi 2022. godine). Denis Le Vot, vodeći šef Dacije, rekao je:

"Od predstavljanja, Dacia Spring velik je uspjeh. Željeli bi se zahvaliti Autobestu za ovu nagradu koja potvrđuje apetit koji naši kupci imaju za naše modele. Dacia Spring čini električne automobile dostupnima svima svojom nevjerojatnom cijenom i atraktivnim izgledom. Ukratko, sa Springom Dacia demokratizira električnu mobilnost."

Spring pokreće elektromotor od 45 KS (snaga kao u Yugu 45) s 125 Nm. Litij-ionska baterija kapaciteta od 27,4 kWh nudi pristojan doseg od 230 km (prema tvrdnjama proizvođača). Brzi punjač za 56 minuta digne kapacitet baterije na 80 % (za razliku od kućnoga koji to obavi za 13,5 sati). Za 6 s uhvati 50 km/h, a najveća je brzina tek 125 km/h. Osnovna oprema Comfort Plus (slabije opremljen paket Comfort se kratko nudio kao osnovna oprema) sadržava infotaiment TFT zaslon od 3,5 inča na kojem se prikazuju instrumenti, ručnu (umjesto električne) kočnice, automatski (bezstupanjski) mjenjač, klimu, (prednja) dnevna LED svjetla, maglenke, stražnje parking-senzore i kameru te krovne nosače. Priključnk za punjenje baterije nalazi se iza značke na prednjoj maski.

Izvori

Automobili
Rumunjska kopnena vozila

Dacia Spring


أحمد خالد عبد الله الفوزان، نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي.

خاض انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1963 في الدائرة السادسة، وحصل على 565 صوت وحل بالمركز الرابع وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1967 في الدائرة السادسة، وحصل على 312 صوت وحل بالمركز التاسع وخسر بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1971 في الدائرة السادسة، وحصل على 399 صوت وحل بالمركز السابع.

ترأس نادي كاظمة من أكتوبر 1964 وحتى أكتوبر 1965.

مراجع

أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1963
صفحات تحتاج تصنيف سنة الوفاة
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة

أحمد الفوزان


Dünyalar Savaşı (İngilizce özgün adıyla War of the Worlds), yönetmenliğini Steven Spielberg'in yaptığı, H. G. Wells'in Dünyaların Savaşı (The War of the Worlds) adlı romanından uyarlanan, bilimkurgu, felaket ve gerilim türlerindeki 2005 yapımı Amerika Birleşik Devletleri filmi. Senaristliğini Josh Friedman ile David Koepp'un üstlendiği filmin başrollerini Tom Cruise, Dakota Fanning ve Justin Chatwin paylaşmaktadır. Film, Dünya'ya gerçekleşen bir Uzaylı saldırısı sonrasında bir ailenin başından geçenleri konu almaktadır.

Çekim aşaması 73 gün süren filmin ve çekimleri Amerika Birleşik Devletleri'nin Kaliforniya, Connecticut, New Jersey, New York ve Virginia eyaletlerindeki çeşitli yerlerde gerçekleştirildi. Çalışmaların bilinçli olarak gizlice yürütülmesi nedeniyle yayınlanması öncesinde film hakkında detaylı bilgiler basına yansımadı. Amerika Birleşik Devletleri'nde 29 Haziran 2005'te, dünyanın farklı bölgelerinde ise farklı tarihlerde vizyona girdi. Dünya çapında elde ettiği 591 milyon $'ın üzerindeki hasılatla yılın en çok hasılat elde eden dördüncü filmi oldu. Film, En İyi Görsel Efekt, En İyi Ses Miksajı ve En İyi Ses Kurgusu dallarında üç Akademi Ödülü adaylığı kazandı.

Konusu
Filmin açılış anlatımında, Dünya'nın muazzam bir zekaya sahip ve merhametsiz dünya dışı varlıklar tarafından gözlemlendiğini açıklıyor.
İnsan, kuşkusuz bir damla suda bulunan mikroorganizmaların sürüsü gibi dünyaya hükmettiği için, bu varlıklar her şeyi bizden almak için komplo kurmuşlardır.

Karısından boşanmış olan liman işçisi Ray Ferrier (Tom Cruise), New York, Brooklyn,'de bir rıhtımda vinç operatörü olarak çalışmaktadır ve çocukları 10 yaşındaki kızı Rachel ve genç oğlu Robbie'den uzaklaşmıştır. Ray'in hamile eski karısı Mary Ann, Boston'daki ailesini ziyarete giderken iki çocuğunu da Bayonne, New Jersey'deki evine bırakır. Daha sonra, yakındaki bir kavşağın ortasına birden çok kez yıldırım düştüğü ve neredeyse tüm elektronik cihazları anında kızartan elektromanyetik darbeye neden olan garip bir fırtına meydana gelir. Bir müddet sonra "tripod" şeklinde devasa bir savaş makinesinin yerin altından çıkıp yükselir ve bölgeyi yok etmek için güçlü enerji silahları kullanır. Halk panik halinde kaçışırken, Ray'de kalabalığa katılır, kaçışan insanların çoğu ateşlenen silahlardan gri bir kül haline getirilmektedir.

Ray çocuklarını toplar, kasabaya gitmeden önce ona nasıl tamir edileceği konusunda tavsiyede bulunan yerel tamirciden bir minibüs çalar ve güvenli bir yere sığınmak için eski karısı Mary Ann'in New Jersey banliyösündeki boş evine gider. O gece bodrum katına sığınırlar, ancak çok geçmeden garip bir kükreme sesi ve ardından evi yok eden bir patlama duyarlar. Ertesi sabah Ray ve Robbie, bir Boeing 747'nin mahallenin ortasına düştüğünü görürler. Ray, yiyecek bulmak için enkazı toplayan gezgin bir TV haber ekibiyle tanışır ve ona birden fazla tripodun dünyanın dört bir yanındaki büyük şehirlere saldırdığını açıklarlar. Tripodların insan saldırısından korunmak için güç kalkanları olduğunu ve tripodların pilotlarının, binlerce yıldır yeraltında gömülü olduğu varsayılan makinelerine girmek için şimşek fırtınaları ile yeraltına indikleri bilgisini verir.

Ray, çocukları anneleriyle birlikte olmaları için Boston'a götürmeye karar verir, ancak çaresizlik içinde olan bir insan kalabalığı, araçlarını terk etmeye zorlayarak onları dışarı çıkarmaya zorlar. Sonunda bir Hudson Nehri feribotuna ulaşırlar, aniden ortaya çıkan savaş tripodları, mültecilerin çoğunu ya katleder ya da kaçırır, ancak Ray'in ailesi kaçmayı başarır. ABD Deniz Piyadelerinin bazı tripodlarla savaşa girdiğine tanık olurlar. Ray ve Rachel hızla olay yerinden kaçarken, Robbie sonunda uzaylılara karşı beyhude savaşa katılır. Deniz Piyadeleri, Robbie'nin onlarla birlikte öldürüldüğü varsayılarak yok edilir. Kısa bir süre sonra, çifte Harlan Ogilvy adlı dengesiz bir adam tarafından yakındaki bir bodrum katında barınmaları teklif edilir.

Bir arama sondası ve bir grup uzaylı bodrumu keşfeder fakat itinayla ses çıkarmadan saklanırlar ve günlerce fark edilmeden orada kalırlar. Yakın bir yerde uzaylıların hızla yayılan manzara boyunca kırmızı renkli bir bitki örtüsü yetiştirmeye başladıklarını keşfederler ve grup, uzaylıların Dünya'yı terraforme ettiği ve potansiyel olarak kırmızı bitki örtüsünü bir gıda kaynağı olarak kullandıkları sonucuna varır. Ertesi sabah Ogilvy, uzaylı bitki örtüsünü döllemek için insan kanını ve dokusunu toplayan tripodlara tanık olduktan sonra zihinsel bir çöküntü yaşar. Ogilvy'nin çılgınca bağırmasının uzaylıları uyaracağından korkan Ray, isteksizce onu öldürür. İkinci bir tripod sondası daha sonra Ferrier ailesini uyurken yakalar ve Rachel'ın kaçmasına ve tripod tarafından kaçırılmasına neden olur. Ray daha sonra Rachel'ı kurtarmak için kasıtlı olarak uzaylıların dikkatini tripoda girmek için çeker; Diğer kaçırılanların yardımıyla Ray, tripodu el bombalarıyla içeriden yok eder.

Birkaç gün sonra Ray ve Rachel Boston'a vardıklarında uzaylı bitki örtüsünün solduğunu ve tripodların anlaşılmaz bir şekilde çöktüğünü görürler.
Birden hâlâ aktif durumda olan fakat yalpalayan bir tripod görünür, Ray üzerine kuşların konduğunu fark eder ve bu, güç kalkanlarının devre dışı bırakıldığını gösterir. Ray, kaçan kalabalığa eşlik eden ve Güdümlü tanksavar füzesi kullanan askerleri uyarır. Askerler tripod'a füzelerle ateş eder,  tripod devrilir, bir kapak açılır ve içinden solgun, hastalıklı bir uzaylı sarkar, son nefesini vererek ölür. Ray ve Rachel sonunda Mary Ann'in ebeveynlerinin evine ulaşırlar ve burada bir şekilde hayatta kalan Mary Ann ve Robbie ile tekrar bir araya gelirler.

Filmin kapanışında, Anlatıcı, uzaylıların ölümlerinin, bağışıklık sistemlerinin Dünya'da yaşayan sayısız mikropla başa çıkamamasından kaynaklandığını açıklar; bu, "Tanrı'nın bilgeliğiyle" diğerleriyle doğal olarak bir arada var olan insanları korumak için gezegene yerleştirilmiştir.

Oyuncular
Tom Cruise - Ray Ferrier
Dakota Fanning - Rachel Ferrier
Justin Chatwin - Robbie Ferrier
Miranda Otto - Mary Ann Ferrier
Tim Robbins - Harlan Ogilvy
Rick Gonzalez - Vincent
Yul Vázquez - Julio
Lenny Venito - Tamirci Manny
Lisa Ann Walter - Sheryl
Ann Robinson - Büyükanne (1953 yapımı Dünyalar Savaşı filminde Sylvia van Buren rolünü oynadı)
Gene Barry - Büyükbaba
David Alan Basche - Tim
Roz Abrams - Kendisi
Camillia Sanes - Haber Yapımcısı
Amy Ryan - Toddler ile Komşu
David Harbour - Rıhtım İşçisi
Danny Hoch - Polis
Morgan Freeman - Anlatıcı (ses)
Dee Bradley Baker - Uzaylı Vokaller (Oyuncu)
Columbus Short - Asker
Channing Tatum - Kilise Sahnesindeki Çocuk (sahneleri çıkarıldı)

Dış bağlantılar

2005 çıkışlı filmler
2000'lerde aksiyon filmleri
2000'lerde bilimkurgu filmleri
2000'lerde gerilim filmleri
2000'lerde macera filmleri
Steven Spielberg'in yönettiği filmler
Amerika Birleşik Devletleri macera filmleri
Bilimkurgu romanlarından uyarlanan filmler
Film, 2005
Apokaliptik filmler
Amblin Entertainment filmleri
Kaliforniya'da çekilmiş filmler
Connecticut'ta çekilmiş filmler
New Jersey'de çekilmiş filmler
New York eyaletinde çekilmiş filmler
Virginia'da çekilmiş filmler
Konusu Massachusetts'te geçen filmler
Konusu New Jersey'de geçen filmler
Konusu New York'ta geçen filmler
Konusu New York eyaletinde geçen filmler
H.G.Wells'in romanlarından uyarlanan filmler
Paramount Pictures filmleri
Kathleen Kennedy'nin yapımcısı olduğu filmler
John Williams'ın müziğini yaptığı filmler
Amerika Birleşik Devletleri bilimkurgu aksiyon filmleri
Kurgusal Marslılar
2000'lerde İngilizce filmler
Dünyalar Savaşı filmleri
Newark, New Jersey'de çekilmiş filmler
Amerika Birleşik Devletleri bilimkurgu savaş filmleri
Uzaylı istilası ile ilgili filmler
Uyarlama filmler
Edebiyat uyarlamaları

Dünyalar Savaşı (film)


Bingöl (eski adı: Çapakçur,  Zazaca: Çolik/Çolig, Kürtçe: Çewlîg, Ermenice: Ճապաղջուր romanize: Chapaghjur), Bingöl ilinin merkezi olan şehirdir. Doğu Anadolu Bölgesi'nin Yukarı Fırat Bölümü'nde doğusunda Solhan, güneyinde Genç, kuzeyinde Adaklı kuzeydoğusunda Karlıova, kuzeybatısında Kiğı ilçeleri, batısında ise Elazığ ili ile çevrilidir.

Bingöl merkez ilçe nüfusu 2021 istatistiklerine göre 168.953 kişidir.

Etimoloji
Bingöl'ün bilinen en eski adı Cebel-cur olup Cebel dağ, Cur ise akan anlamına gelmektedir. Bu ismin zamanla "Çapakçur" ismiyle telaffuz edildiği düşünülmektedir. Çapakçur ismi de akan temiz su anlamına gelmektedir. Osmanlı seyyahı Evliya Çelebi, seyahatnâmesinde bu ismi Makedon Kralı, Büyük İskender tarafından verildiğini belirtmektedir. Seyahatnâmede; Büyük İskender'in vücudundaki dayanılmaz ağrılar için 'Ab-ı Hayat' suyunu aramaya başladığı ve nihayet kaynağın kendisi olmasa da ondan beslenen bir pınardan içip ağrılarından kurtulduğundan söz eder. İskender, bu suya Makdis lisanı üzerine cennet suyu anlamına gelen 'Çapakçur' adını verir ve burada kendi adına bir kale yapılmasını ve adının Çapakçur konulmasını istemiştir. Bazı kaynaklarda "Mingöl" olarak yani "göller bölgesi" olarak geçmektedir. Mingöl, isminin zamanla halk tarafından Bingöl şeklinde telaffuz edilmiş olup bin tane göl anlamına geldiği öne sürülmektedir. Orta Asya'da Bingöl ismine benzer Mink Köl kullanımlarına  rastlanılmaktadır. Bingöl, için  kullanılmakta  olan diğer bir isim ise Çevlik, Çorlik veya Çolik'tir. Bingöl'ün yerleşim alanı Çapakçur kale ve çevresi sarp kayalıklar üzerine inşa edildiği için iskâna elverişli olmadığından, dere yatağındaki Çorlik'e nakledilmiştir. Çevlik veya Çolik bağ ve bahçe anlamında olup bu isimler günümüzde hala ahali tarafından kullanılmaktadır. 1944'e kadar Çapakçur ismi resmi olarak kullanılmıştır. Devlet Şurası İkinci Dairesi'nin  10.9.1944 tarihli ve 2490/1783 sayılı ve Umumi Heyetinin 28.8.1944 tarihli  ve  44.148.143 sayılı mütalaalarını havi mazoştalar İcra Vekilleri Heyetince 13.12.1944 tarihinde tetkik edilerek; adı geçen  vilayet merkezi  olan Çapakçur adının "Bingöl" olarak değiştirilmesi, 1580 sayılı Belediye Kanununun 9. maddesine kabul olunmuştur.

Tarihçe
Bingöl eski adıyla Çapakçur, ilkçağlarda Urartuların sınırı içinde olduğu bilinmektedir. Tarihi Urartu Yolu da şehirden geçmektedir. Şehir, daha sonra sırasıyla Asurlular, Persler ve Büyük İskender'in hâkimiyetine geçmiştir.

651 yılında, Halife Osman zamanında İslâm orduları  hâkimiyetine girdi. Bu hâkimiyet, Bizans ile Müslümanlar arasında sık sık el değiştirdi. Malazgirt Zaferiyle, Büyük Selçuklu İmparatorluğu hâkimiyetine altına giren Çapakçur, Daha sonra; Eyyûbîler, Celâleddin Harezmşah, Timur, Safevîler'in hâkimiyetine geçti. 9. Osmanlı padişahı I. Selim döneminde Çapakçur, Osmanlı İmparatorluğu topraklarına katıldı. Vital Cuinet; 19. yüzyılın sonlarında Çapakçur'un 450 hane, 8 dükkân, 1 fırına sahip, üzüm bağları ve meyve bahçeleriyle çevrilmiş 1075 kişilik nüfusuyla küçük bir yerleşim yeri olduğunu ve şayak ismi verilen dokuma üretilerek çevre yerlere gönderildiğini belirtmektedir.

I. Dünya Savaşı'nda 1915-1917 yıllarında Ruslar'a karşı yapılan Çapakçur Muharebelerine sahne olan şehir, 1924 yılında sancaklar vilayet olarak dönüştürülürken Genç sancağı da il oldu ve Çapakçur ilçe merkezi olarak buraya bağlandı. Daha sonra 1927'de Genç vilâyeti lağvedilince Çapakçur Elazığ'a bağlı bir kaza merkezi oldu.  4 Ocak 1936 tarihinde Bingöl iline merkez olmuştur.

Coğrafya

Bingöl, Doğu Anadolu Bölgesi'nin Yukarı Fırat Bölümünde yer alır. Bingöl il Merkezi, denizden 1151 m. yükseklikte Çapakçur Ovasının kuzeybatı köşesinde Murat Nehrine Genç ilçesi civarında kavuşan Göynük suyunun bir koluna hakim olan düzlük üzerinde kurulmuştur. İran transit yolu üzerinde yer alan Bingöl, daha önceden burada vadi içinde kurulu durumda iken şehrin 1950'li yılardan sonra hızla gelişmesi sonucu üzerine hakim olan düzlüğe taşınır. İl merkezi, Diyarbakır-Bingöl-Erzurum yol güzergahında da bulunmaktadır. Bingöl ilinin yüz ölçümünün yüzde 22.82'si merkez ilçeye aittir.

Depremler
22 Mayıs 1971 tarihinde merkez üssü Bingöl merkeze 10 km mesafedeki Göynüksuyu Vadisi ile Çapukçur Ovası'nın kesiştiği yerde 6,8 Ms büyüklüğünde deprem meydana geldi. Depremde 878 kişi öldü, 700 kişi yaralandı, 9111 bina hasar gördü veya yıkıldı.
1 Mayıs 2003 tarihinde Merkezi Bingöl olan yerel saatle 03.27'de (00:27 UTC) gerçekleşen, Türkiye'nin doğusunu etkileyen, 6,4 büyüklüğündeki deprem meydana gelmiştir. Depremden etkilenen bölgede en az 176 kişi öldü, 625 bina çöktü veya ağır hasara uğradı. 8 Mart 2010'da merkez üssü Bingöl'ün 45 km (28 mil) batısındaki Elazığ ilinin Karakoçan ilçesi olmak üzere 5.9 büyüklüğünde bir deprem daha yaşadı.

Nüfus

Ekonomi

Tarım ve hayvancılığın ön planda olduğu şehirde Sütaş'ın kurduğu dördüncü entegre tesisleri bulunmaktadır. Bingöl, Türkiye'de arıcılığın yapıldığı önemli illerdendir. 84.269 adet kovandan 1263 ton bal elde edilir. 14,9 kg ile kovan başına verim Türkiye ortalamasının (14,5 kg) az üzerindedir. Türkiye'deki kovan sayısı ve bal üretiminin %1,5'ini Bingöl gerçekleştirir. Bingöl balı 120 ülkeden 600 yarışmacının katıldığı 45. Apimondia Uluslararası Arıcılık Kongresinde, Dünya 2.'si seçilmiştir. Bingöl Üniversitesi bünyesinde  arı ölümlerine sebep olan hastalık ve zararlar için Arı ve Doğal Ürünler Uygulama ve Araştırma Merkezi ve Veterinerlik Fakültesine bağlı Hayvan Hastanesi de bulunmaktadır.

Eğitim

2007 yılında kurulan Bingöl Üniversitesi 10 fakülte, 5 enstitü, 1 yüksekokul, 6 meslek yüksekokulu, 3 rektörlüğe bağlı bölüm, 24 araştırma ve uygulama merkezi ile faaliyetlerini sürdürmektedir. Fakülteler merkez kampüs içerisinde yer almaktadır. İlk ve orta seviyede eğitim-öğretim, Millî Eğitim Müdürlüğüne bağlı okullarda yapılmaktadır.  Yaygın eğitim ise Halk Eğitim Merkezi aracılığıyla yürütülmektedir.

Ulaşım

Karayolları
Bingöl D 300 karayolu üzerinde bulunan bir ildir D 300 karayolu İstanbul, İzmir İran arası uluslararası bir yoldur  şehirlerarası otobüs terminalinden Türkiye'nin çoğu iline seferler yapılmaktadır.

Demiryolları
TCDD'ye ait Genç Tren İstasyonu şehir merkezine 20 km. mesafededir.

Havayolları
Bingöl Havalimanı Haziran 2013 tarihinden itibaren uçuşlara açıktır. İstanbul ve Ankara'ya direkt uçuşlar mevcuttur. Ayrıca Elazığ, Erzurum, Diyarbakır Havaalanı veya Muş Havaalanı üzerinden ulaşmak da mümkündür. Bu havaalanlarından otobüs yolculuğu yaklaşık 2 saat sürer.

Kardeş şehirler

  Gümüşhane, Türkiye (2017)
  Malatya, Türkiye (2023)

Spor

Bingöl şehir merkezini futbolda Bölgesel Amatör Lig'de 12 Bingölspor temsil etmektedir.
2020-2021 sezonu Voleybol Efeler Liginde mücadele eden maçlarını Bingöl Karşıyaka Spor Salonunda oynayan Solhanspor, ligi 9. sırada tamamlamıştır.

Büyük Bingöl Spor Kulübü, 2014 yılından beri Futsal Liginde mücadele etmektedir.

Bingöl'ün önemli spor tesisleri: Bingöl Şehir Stadyumu (3.000), Merkez Karşıyaka Spor Salonu (5.000), Merkez Kapalı Yarı-Olimpik Yüzme Havuzu (500), Çok Amaçlı Spor Salonu, Sporcu Eğitim Merkezi, Atletizm Sahası, Hesarek ve Yolçatı Kayak merkezleri.

Kaynakça

Dış bağlantılar
Bingöl Ağzı ve Folkloru üzerine bir İnceleme

Bingöl


Nacionalno-liberalna stranka je jedna od glavnih stranaka u Rumunjskoj i ujedno najstarija politička stranka u zemlji.

Pod tim imenom osnovana je 24. svibnja 1875. Od 87 vlada Rumunjske, 30 su vodili liberalni premijeri. Ime i povijest Nacionalno-liberalne stranke vezani su uz najvažnije događaje u modernoj povijesti Rumunjske: uspostavu ustavne monarhije (1866.), stjecanje državne neovisnosti (1877.), podizanje Rumunjske na rang kraljevstva (1881.), integracijski rat i stvaranje Velike Rumunjske (1918.), donošenje Ustava 1923. te gospodarski oporavak nakon krize 1929. – 1933. Kroz to razdoblje liberalizam je postao ideološki temelj na kojem je izgrađena moderna Rumunjska.

Politika Rumunjske
Političke stranke

Nacionalno-liberalna stranka (Rumunjska)


Die Boddington-Bauxitmine befindet sich in der Darling Range in Western Australia und wurde 1957 entdeckt. Seit den späten 1970er Jahren wird dort im Tagebau Bauxit abgebaut. Das Volumen des abgebauten Boddington-Bauxits am Mount Saddleback beträgt jährlich etwa 12 Millionen Tonnen. Der Abbau findet etwa 12 Kilometer von der Ortschaft Boddington entfernt statt. Betrieben wird es in einem Gemeinschaftsunternehmen von BHP Billiton (86 %), Japan Alumina Associates (Australia) (10 %), Sojitz Alumina (4 %).

Dieses Bergwerk zählte 2010 zu den fünf größten Bauxitbergwerken Australiens.

Geologie

Das Bauxiterz überlagert den 135 bis 128 Millionen Jahre alten Bunbury basalt, der im Vulkanismus im Süden von Western Australia entstand. Seismische Untersuchungen unter dem Kontinent zwischen Perth und Bunbury belegen, dass Basalt in einem Tal bis an die Grenze des Kontinentalschelf floss. Das Bauxitvorkommen wird auf 400 Millionen Tonnen geschätzt.

Abbau

Boddington-Bauxit kommt vor allem in einer 2 bis 12 Meter mächtigen harten Gesteinsschicht vor und wird durch Bohrungen mit anschließenden Sprengungen zertrümmert. Es wird mit Radladern aufgenommen und auf LKWs verladen. Das gewonnene Gestein wird in zwei Stufen formatiert, in einer ersten Stufe kleiner als 18 cm und in der zweiten Stufe kleiner als 3 cm, bevor das Bauxit zur weiteren Verarbeitung auf einem 51 Kilometer langen Förderband nach Worsley transportiert wird, um dort in der Worsley-Aluminiumoxidraffinerie zu Aluminiumoxid verarbeitet zu werden.

Nach der Bauxit-Gewinnung wird das Gebiet, entsprechend den Angaben der Betreiber, wieder mit 90 unterschiedlichen Pflanzen rekultiviert.

Siehe auch
 Bauxitbergbau in Australien

Einzelnachweise

Bauxitbergwerk in Australien
Aktives Bergwerk
Geologie Australiens
Geographie (Western Australia)
Bergwerk in Australien und Ozeanien

Boddington-Bauxitmine


Three Rivers Medical Center (Originaltitel: Three Rivers) ist eine US-amerikanische Dramaserie, die von CBS Television Studios produziert und von CBS ausgestrahlt wurde. Die Serie spielt in Pittsburgh im US-Bundesstaat Pennsylvania in einem fiktiven Krankenhaus, das sich auf Transplantationen spezialisiert hat. In der Hauptrolle des berühmten Transplantationschirurgen Dr. Andy Yablonski ist Alex O'Loughlin zu sehen. In den USA lief die Serie ab dem 4. Oktober 2009 bei CBS. Die deutschsprachige Erstausstrahlung erfolgte ab dem 13. April 2012 auf sixx.

Handlung
Three Rivers zeigt das emotionale komplexe Leben der Organspender, der Empfänger und den Chirurgen in dem herausragendsten Transplantationskrankenhaus im ganzen Land, dem Three Rivers Medical Center, und deren Kampf gegen die Zeit. Leiter des hiesigen Transplantationsteams ist Dr. Andy Yablonski, der hoch qualifizierte Workaholic, dessen gutmütige Persönlichkeit und sarkastischen Witz ihn bei seinen Patienten und Kollegen beliebt macht. Ebenfalls zum Team gehören Ryan Abbott, Pam Acosta, die Ärzte Dr. Miranda Foster und Dr. David Lee, sowie die gemeinsame Vorgesetzte Dr. Sophia Jordan. Während es Ryans Aufgabe ist, die Spender von der Notwendigkeit einer Spende zu überzeugen, ist Pam Andys Assistentin.

Produktion
Da sich die langlebige NBC-Krankenhausserie Emergency Room – Die Notaufnahme 2009 dem Ende zuneigte, war CBS auf der Suche nach einer neuen Medizinerserie um die Lücke zu füllen. Carol Barbee wurde daraufhin beauftragt, zusammen mit Hilfe des früheren Transplantationschirurgen Steve Boman eine Pilotfolge für eine Dramaserie über ein Transplantationskrankenhaus zu entwickeln. Barbee entschloss, die Serie aus drei Perspektiven – die der Spender, der Empfänger und der Ärzte – zu erzählen. Der Handlungsort Pittsburgh wurde auf Grundlage dessen gewählt, dass die University of Pittsburgh Medical Center (UPMC) das weltweit führende Transplantationszentrum ist. Der Zufall, dass nahe dem Krankenhaus die Flüsse Allegheny und Monongahela River in den Ohio River münden dient als Allegorie auf die drei Perspektiven, aus denen die Serie erzählt wird. Barbee machte ihre Nachforschungen für die Serie in der Cleveland Clinic mit Dr. Gonzalo Gonzalez-Stawinski, der auch dem Hauptdarsteller Alex O'Loughlin als Mentor zur Seite stand. Dr. Robert Kormos, Kodirektor der Herztransplantationsstation des UPMC, war ebenfalls an der Serie beteiligt. Thomas E. Starzl, ein Pionier der Transplantationsmedizin, der das Set besuchte, dient als Inspiration für den fiktionalen Transplantationspionier, der sich als Vater von Dr. Miranda Foster herausstellt.

Die Pilotfolge wurde im März und April 2009 in Western Pennsylvania gedreht, wobei für die Innenaufnahmen das geschlossene Brownsville Tri-County Hospital und das David L. Lawrence Convention Center diente. Nachdem die Pilotfolge gedreht und dem Sender vorgelegt wurde, erhielt sie zunächst eine Serienbestellung von dreizehn Episoden. Bereits kurze Zeit später wurden Recasts vorgenommen, so wurden Julia Ormond und Joaquim de Almeida gegen Alfre Woodard und Amber Clayton ausgetauscht. Letztendlich wurde die ursprünglich gedrehte Pilotfolge fallengelassen und eine neue Episode als Premierenfolge gedreht. Für die Notaufnahme und die Intensivstation wurde auf dem Studiogelände von Paramount Pictures in Los Angeles ein hochtechnisches Krankenhausset aufgebaut, wo später die Innenaufnahmen gemacht wurden, während die Außenaufnahmen weiter in Pittsburgh stattfanden.

Besetzung und Synchronisation
Die deutsche Synchronisation entstand unter der Dialogregie von Stephan Hoffmann durch die Synchronfirma EuroSync.

Ausstrahlung

 Vereinigte Staaten
Nachdem die Serie im Mai 2009 bestellt wurde, startete sie schließlich beim Sender CBS am 4. Oktober 2009 nach einer neuen Ausgabe der Reality-Show The Amazing Race. Die Premierenfolge erreichte knapp 9,2 Millionen Zuschauer bei einem Rating von 2,0 in der werbelrelevanten Zielgruppe. Aufgrund des verhältnismäßig schlechten Zielgruppenratings galt die Serie somit schon nach nur einer ausgestrahlten Episode als absetzungsgefährdet. Der ausstrahlende Sender hielt an ihr für sieben weitere Folgen bis Ende November 2009 fest, bevor die Serie aus dem Programmplan genommen wurden. Die restlichen fünf Episoden wurden im Sommer zwischen dem 5. Juni und dem 3. Juli 2010 gesendet.

 Deutschland
In Deutschland hatte sich bereits 2009 die ProSiebenSat.1 Media die Rechte an der Ausstrahlung gesichert, aber es kam zunächst zu keiner Ausstrahlung. Der Sender sixx zeigte die Serie vom 13. April bis 3. Juli 2012 in einem Medizinerserien-Block am Freitagabend und erreichte damit sehr gute Einschaltquoten im Bereich und oberhalb des Senderschnittes. Im Durchschnitt hatte eine Folge der Serie 111.000 Zuschauer, der Marktanteil lag bei 0,4 Prozent; 70.000 Zuschauer der werberelevanten Zielgruppe der 14- bis 49-Jährigen brachten einen Marktanteil von 0,7 Prozent.

 Österreich
In Österreich wird die Serie seit dem 18. November 2012 auf dem Sender Puls 4 ausgestrahlt.

Episodenliste

Weblinks

 Three Rivers Medical Center bei Fernsehserien.de

Einzelnachweise

Fernsehserie (Vereinigte Staaten)
Fernsehserie der 2000er Jahre
Fernsehserie der 2010er Jahre
Arzt-/Krankenhausfernsehserie
Fernsehserie (Columbia Broadcasting System)

Three Rivers Medical Center


Die Kapelle zum Hl. Geist ist eine denkmalgeschützte () römisch-katholische Kapelle in der Fraktion Bichl der Tiroler Gemeinde Prägraten am Großvenediger (Österreich). Die barocke Kirche stammt im Kern aus dem 17. Jahrhundert.

Geschichte
Die Kapelle geht auf einen Bau aus dem 17. Jahrhundert zurück, der 1752 durch einen Beschluss der Nachbarschaft zu Bichl erweitert wurde. Die Weihe der Kapelle erfolgte am 21. August 1759. Als 1786 im Zuge der Josephinischen Reformen zahlreiche Kirchen und Kapellen geschlossen wurden, konnte eine Schließung der Kapelle zum Hl. Geist verhindert werden. Eine Renovierung der Kapelle wurde zwischen 1992 und 1994 von Wilfried Waltl durchgeführt.

Bauwerk
Die Kapelle befindet sich auf einem kleinen Hügel innerhalb der Ortschaft Bichl inmitten einer Wiese. Die Häuser der Fraktion gruppieren sich im Abstand von rund 50 Metern um die Kapelle. Das Bauwerk wurde über einem rechteckigen Grundriss errichtet und besitzt einen polygonalen Schluss. Die Außenwände sind weiß verputzt und besitzen eine gelbe rahmende Gliederung, wobei sich in den Längswänden und in den Chorschrägen jeweils ein schmiedeeisenvergittertes Rundbogenfenster befindet. Die Kapelle ist durch ein schindelgedecktes steiles Satteldach geschützt, über dem eingangsseitig ein hölzerner verschindelter Dachreiter ragt. Der Dachreiter besitzt rundbogige, durch Holzläden geschützte Schallfenster und ein leicht geschwungenes Pyramidendach, das von Kugel, Kreuz und Wetterhahn bekrönt ist. Das eingangsseitige Portal wurde flachbogig ausgeführt und wird von einem schmiedeeisenvergitterten Sichtfenster flankiert. Darüber befindet sich im Giebelfeld ein Rundbogenfenster.

Die Decke wurde als flaches Tonnengewölbe mit breiten Gurtbändern über profiliertem Gesims ausgeführt, wobei die Deckenmalerei 1905 von Josef Weiskopf geschaffen wurde. Das Deckengemälde zeigt im Zentrum die IHS-Initiale von Strahlenkranz mit Puttenköpfen umgeben und den vier Evangelisten flankiert. Im Chor befinden sich zwei mit Blattdekor verzierte Kartuschen, die König David sowie die heilige Cäcilia zeigen. Der Fußboden der Kapelle ist aus Holz gefertigt, wobei der Altarraum um eine Stufe erhöht wurde.

Die Ausstattung der Kapelle besteht aus einem qualitätvollen, barocken Inventar. Der hölzerne Altar mit grünblauer Marmor- und blauer Lüsterfassung wurde um 1750 gefertigt. Das Altarblatt zeigt die Ausgießung des heiligen Geistes, wobei Maria von den Jüngern umgeben dargestellt wird, über denen die Taube des Hl. Geistes schwebt. Im Auszug befindet sich ein Ovalmedaillon mit Relief, das die Marienkrönung durch den heiligen Geist zeigt. Die hölzernen Figuren in den Säulenstellungen stellen den heiligen Antonius (links) und den heiligen Petrus (rechts) dar.

Das hölzerne Gestühl der Kapelle stammt aus dem 18. Jahrhundert, der Kreuzwegbilder in Öl auf Leinwand aus dem dritten Viertel des 18. Jahrhunderts. Des Weiteren befinden sich in der Kapelle Statuen des heiligen Blasius, des heiligen Benedikt sowie eine Kreuzigungsgruppe sowie im Betraum eine Hl.-Geist-Taube, eine Marienfigur und eine Figur des Guten Hirten. Zudem gehören Gemälde, die Christus am Ölberg bzw. den Schmerzensmann, den heiligen Florian sowie eine thronende Maria mit Kind zeigen, zur Ausstattung. Die Glocken der Kirche wurde während der beiden Weltkriege eingeschmolzen und jeweils wieder ersetzt.

Literatur
 Bundesdenkmalamt (Hrsg.): Die Kunstdenkmäler des politischen Bezirkes Lienz. Teil III. Iseltal, Defereggental, Kalsertal, Virgental (= Österreichische Kunsttopographie, Band LVII). Verlag Berger, Horn 2007, ISBN 978-3-85028-448-6.

Heiliggeistkapelle
Heilig-Geist-Kirche
Kapelle in der Diözese Innsbruck
Dekanat Matrei in Osttirol
Kirchengebäude in Tirol
Barockbauwerk in Tirol
Barocke Kirche
Erbaut im 17. Jahrhundert
Baudenkmal (Tirol)

Kapelle zum Hl. Geist (Bichl)


25811 Richardteo este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
25811 Richardteo este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Rock Finder de William Kwong Yu Yeung. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,93 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 1,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 25001-26000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

25811 Richardteo


O CT Greenhalgh (D-24)  foi um contratorpedeiro  da Marinha do Brasil que operou de 1941 a 1965 e tinha esse nome em homenagem ao Guarda-Marinha Greenhalgh, que morreu na Batalha Naval do Riachuelo ao retomar a bandeira do Brasil que havia sido tomada por soldado inimigo. participou da força brasileira na Segunda Guerra Mundial.

CT Greenhalgh (D-24)