Fabrício Bevilácqua Furlan (Ribeirão Preto, 1 de dezembro de 1976) é um advogado e político brasileiro filiado a Rede Sustentabilidade (REDE).

Biografia
Natural de Ribeirão Preto, Fabrício veio para o Amapá juntamente com a família, quando era criança. Formou-se em direito na Universidade Federal do Pará em 1995, e juntamente com o irmão, Cristiano, abriu seu escritório de advocacia.
Furlan candidatou-se ao cargo de deputado estadual em 2006 e 2010, ficando como suplente em ambas as eleições. Nas eleições de 2014, filiado ao PSOL, é eleito deputado estadual com 4.294 votos.  Na ALAP, foi presidente da Comissão de Administração Pública. Em 2018, no PCdoB, obtém mais votos do que na eleição anterior (5.340 votos, ou 1.53% do total), porém, termina o pleito como suplente.

Naturais de Ribeirão Preto
Deputados estaduais do Amapá
Advogados do Amapá
Membros do Partido Socialismo e Liberdade
Membros do Partido Comunista do Brasil
Membros da Rede Sustentabilidade
Alunos da Universidade Federal do Pará
Membros do Progressistas
Membros do Progressistas do Amapá
Membros do Solidariedade (partido político)

Fabrício Furlan


El apellido Bertrán de Lis hace referencia a varios artículos en Wikipedia:

Personas

 Álvaro Marañón Bertrán de Lis, VII conde de Retamoso, empresario y alto ejecutivo español.
 Ana Torrent Bertrán de Lis, actriz española.
 Gregorio Marañón y Bertrán de Lis, II marqués de Marañón, empresario, abogado y escritor español
 Juan Miguel Osorio y Bertrán de Lis, XIX duque de Alburquerque, aristócrata, empresario, jinete y entrenador de caballos.
 Manuel Bertrán de Lis y Ribes, político español.
 Patricia Bertrán de Lis y Pidal, VI condesa de Retamoso.

Bertrán de Lis


Planina Meru (naziva se i Sumeru, Sineru ili Mahameru) je sveta, kozmološka planina s pet vrhova u hinduizmu, džainizmu i budizmu, te se smatra središtem fizičkog, metafizičkog i duhovnog svemira.

Mnogi poznati hramovi ovih religija su izgrađeni kako bi simbolički predstavljali planinu.

Prema mitu, kći planine je Menavati, supruga kralja Himavata te majka božice Parvati.

Hinduistička mitologija

Planina Meru


මහාචාර්ය පත්මජීව ගනේපොල (ඉංග්‍රීසි: Pathmajeewa Ganepola)  MRCP, MD යනු ඇමරිකානු එක්සත් ජනපදයෙහි නිව්යෝර්ක් නගරයෙහි  කොලොම්බියා විශ්වවිද්‍යාලයට සම්බන්ධිතව කටයුතු කරන ශ්‍රී ලංකාවේ උපත ලද මහාචාර්යයවරයෙකි.

ඔහු ජපානයේ කියෝතෝ විශ්ව විද්‍යාලයයෙන් උපාධිය ලද ප්‍රථම විදේශික ශිෂ්‍යයා වෙයි. තවද ඔහු ඇමරිකාවේ ශල්‍ය වෛද්‍ය විද්‍යාලයයේ පිළිගැනීමට හා ගෞරවයට පාත්‍ර වූ ප්‍රථම ශ්‍රී ලංකික වෛද්‍යවරයායි.

පත්මජීව ගනේපොල  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි. වසර 2010 දී ඔහු ඉගෙන ගත් නාලන්දා විද්‍යාලය ඔහුට නාලන්දාවේ වැදගත්ම ආදි සිසුවාට පිරිනමන නාලන්දා කීර්ති ශ්‍රී සම්මානය පිරිනැමුවේය.

ආශ්‍රිත
 පත්මජීව ගනේපොලයන්ගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු මහාචාර්ය වරුන්

 නාලන්දියයන්ගේ ආඩම්බරය - නාලන්දා කීර්තී ශී‍්‍ර ගෞරව සම්මානය

 නාලන්දා බෝදුහඞ

 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු ව්‍යෛද්‍යවරුන්

 ආදි නාලන්දයීය ව්‍යෛද්‍යවරුන්ගේ සංගමය

 Dr. Padmajeeva Ganepola | CO-PI & CLINICAL ADVISOR

 Nalanda College Astronomical Society

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
මහාචාර්යවරු - ශ්‍රී ලංකා

පත්මජීව ගනේපොල


Regionalna nogometna liga Zagreb - Sjever u sezoni 1988./89. je predstavljala ligu petog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Sudjelovalo je 18 klubova, a prvak je bio "Graničar" iz Kotoribe.

Ljestvica

 U slučaju neriješenog rezultata se izvodilo raspucavanje jedanaesterca te bi pobjednik dobio 1 bod, a poraženi u raspucavanju bi ostao bez bodova

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutarnje poveznice
 II. Hrvatska liga - Sjever 1988./89.
 Regionalna liga Zagreb - Jug 1988./89.
 Liga ZO Varaždin 1988./89.
 Međuopćinska liga – Sjever (Koprivnica) 1988./89.

Vanjske poveznice

Izvori
 library.foi.hr, "Varaždinske vijeti"
 library.foi.hr, "Varaždinske vijeti", br. 32 (2274), god. XLIV, objavljeno 18. kolovoza 1988., str. 11 (Sport), (uvod u sezonu), preuzeto 10. listopada 2019.
 Darko Barišić i dr.; "Osamdeset godina nogometa u Pitomači : 1921. – 2001. godine", Pitomača, 2002.,  (Croming), str. 162-164

1988-89 Sjever
Zagreb regija Sjever
1988-89 Zagreb

Regionalna nogometna liga Zagreb – Sjever 1988./89.


Nepolokivtsi () est une commune urbaine de l'oblast de Tchernivtsi, en Ukraine. Elle compte  en 2021.

Références

Commune urbaine dans l'oblast de Tchernivtsi

Nepolokivtsi


(12400) Katumaru es un asteroide perteneciente al cinturón de asteroides descubierto por Tomimaru Ōkuni el 28 de julio de 1995 desde el Observatorio Astronómico Civil de Nanyo, Japón.

Designación y nombre
Katumaru fue designado inicialmente como .
Más tarde, en 2002, se nombró en honor de Katumaru Okuni, hermano menor del descubridor.

Características orbitales
Katumaru orbita a una distancia media de 2,343 ua del Sol, pudiendo alejarse hasta 2,739 ua y acercarse hasta 1,947 ua. Tiene una excentricidad de 0,1689 y una inclinación orbital de 5,836 grados. Emplea en completar una órbita alrededor del Sol 1310 días. El movimiento de Katumaru sobre el fondo estelar es de 0,2748 grados por día.

Características físicas
La magnitud absoluta de Katumaru es 14,4 y el periodo de rotación de 2,61 horas.

Véase también
 Lista de asteroides del (12301) al (12400)
 Cuerpo menor del sistema solar

Referencias

Enlaces externos

Asteroides del cinturón principal
Objetos astronómicos descubiertos por Tomimaru Ōkuni
Objetos astronómicos descubiertos desde el Observatorio Astronómico Civil de Nanyo
Objetos astronómicos descubiertos en 1995
Wikiproyecto:Asteroides/Artículos de asteroides

(12400) Katumaru


Crkva sv. Ivana i temelji ranokršćanske crkve nalaze se na predjelu Bunta istočno od Sutivana na Braču.

Opis
Crkva sv. Ivana podignuta je na lokalitetu Mostir na temeljima ranokršćanske trikonhalne crkve iz 6. st. te koristi njen južni zid raščlanjen lezenama koji je sačuvan do krova. Jednobrodna crkvica s četvrtastom apsidom podignuta je u 16. stoljeću na mjestu starije crkve iz 11. stoljeća. Visoko na pročelju je natpis s grbom splitskog kanonika Jerolima Natalisa iz 1655. a nad njim kamena preslica sa zvonom. Unutrašnjost je presvođena bačvastim svodom s profiliranim vijencem na bočnim zidovima, a u pačetvorinastom svetištu je trodjelni drveni rezbareni oltar s urezanim inicijalima GNCS 1649 (Gieronimus Natalis canonicus Spalatensis 1649).

Zaštita
Pod oznakom Z-5001 zavedeni su kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Ivan
Ivan, Sutivan

Crkva sv. Ivana s ranokršćanskom crkvom kod Sutivana


O Campeonato das Nações Africanas de 2009, também conhecido como CHAN 2009, foi a primeira edição do Campeonato das Nações Africanas, torneio bianual organizado pela Confederação Africana de Futebol (CAF) e disputado por seleções africanas cujos jogadores atuam em clubes de de futebol do seu próprio país. Foi realizada entre 22 de fevereiro e 8 de março na Costa do Marfim.

A Seleção de Futebol da República Democrática do Congo sagrou-se campeã da primeira edição do novo torneio após derrotar a Seleção Ganesa de Futebol na grande final pelo placar de 2–0.

Seleções classificadas

Sedes oficiais

Fase de grupos

Critérios de desempate
As posições ocupadas por cada uma das seleções em seus respectivos grupos correspondem ao número de pontos marcados (3 pontos em caso de vitória, 1 ponto em caso de empate e 0 ponto em caso de derrota). Caso haja empate em número de pontos entre duas ou mais seleções, os seguintes critérios de desempate serão aplicados nessa ordem:

 Pontuação obtida no confronto direto;
 Saldo de gols no confronto direto;
 Número de gols marcados no confronto direto;
 Saldo de gols total;
 Número de gols marcados no total;
 Sorteio.

Grupo A

Jogos

|}

Grupo B

Jogos

|}

Mata-mata

CHAN
2009
!
CHAN

Campeonato das Nações Africanas de 2009


يوجين بول ويغنر (ب: Eugene Paul Wigner، وب: Wigner Jenő Pál) عالم فيزياء ورياضيات مجرياً أمريكي. ولد في  لعائلة يهودية، وتوفي في ، وكان قد حاز على الجنسية الأمريكية عام 1937.
تحصل يوجين ويغنر على جائزة نوبل للفيزياء عام 1963 عن أبحاثه في مجال نظرية النواة الذرية والجسيمات الأولية وعلى الأخص اكتشافه تطبيق مبدأ التناظر في الصياغة النظرية في ميكانيكا الكم.

حياته المبكرة

ولد ويغنر جينو بال في بودابست في النمسا-هنغاريا في 17 نوفمبر 1902 لأبوين يهوديين من الطبقة المتوسطة، والدته إليزابيث إينهورن ووالده أنتوني ويغنر الذي كان يعمل صابغًا للجلود؛ وكانت لديه أخت كبرى تدعى بيرثا وتعرف أيضًا باسم بيري، وأخت صغرى تدعى مارغريت وتعرف باسم مانسي والتي تزوجت لاحقًا عالم الفيزياء النظرية البريطاني بول ديراك. تلقى تعليمه في المنزل على يد معلم محترف حتى عمر التاسعة وعندها بدأ في المدرسة منذ الصف الثالث، وفي هذه الفترة نما اهتمام ويغنر بالمشكلات الرياضية؛ وفي عمر الحادية عشرة أصيب بما اعتقد أطباؤه أنه مرض السل، وأرسله والداه ليعيش مدة ستة أسابيع في مصحة في الجبال النمساوية قبل أن يكتشف الأطباء أن التشخيص خاطئ.

كانت عائلة ويغنر يهودية لكنها غير متشددة دينيًا، وكان طقس بلوغه علمانيًا؛ درس بين عامي 1915 و1919 في مدرسة القواعد الثانوية «فاسوري» التي ارتادها والده، وقد كان التعليم الديني إلزاميًا وحضر حصصًا في اليهودية علمها حاخام يهودي، ومن زملائه الطلاب كان فانوس فون نيومان، الذي كان يتبعه بصف؛ وكلاهما استفاد من تدريس أستاذ الرياضيات المعروف لاسزلو راتز؛ وفي عام 1919 هربت عائلة ويغنر من نظام بيلا كان الشيوعي لوقت قصير إلى النمسا، وعادوا إلى هنغاريا بعد سقوط كان. وكرد فعل جزئي لبروز اليهود في نظام كان تحولت العائلة إلى اللوثرية، وشرح ويغنر لاحقًا أن قرار عائلته بالتحول إلى اللوثرية «لم يكن في صميمه قرارًا دينيًا بل قرارًا مناهضًا للشيوعية»، وفيما يخص الاتجاه الديني كان ويغنر ملحدًا.

بعد تخرجه من الثانوية عام 1920 سجل ويغنر في جامعة بودابست للعلوم التقنية؛ ولم تعجبه المقررات فيها، وفي عام 1921 سجل في جامعة برلين التقنية، حيث درس الهندسة الكيميائية؛ كما حضر أيضًا مؤتمرات يوم الأربعاء بعد الظهر للجمعية الفيزيائية الألمانية، وقد استضافت هذه المؤتمرات بعض اللامعين مثل ماكس بلانك وماكس فون لو ورودولف لادينبيرغ وويرنر هيزنبرغ ووالتر نيرنست وولفغانغ باولي وألبرت أينشتاين؛ كما التقى ويغنر مرة بالفيزيائي ليو سزيلارد الذي أصبح صديقه المقرب. وكان لتجربة ثالثة في برلين أثر بنّاء؛ حيث عمل ويغنر في معهد كايسر ويلهيلم للكيمياء الفيزيائية والكيمياء الكهربائية (معهد فريتز هابر الآن) وهناك التقى ميشيل بولانياي الذي أصبح بعد لاسزلو راتز معلم ويغنر الأعظم، وقد أشرف ميشيل على رسالة دكتوراه ويغنر «تشكل وتفكك الجزيئات».

انظر أيضا
 مقال يوجين وينغر عن الفعالية غير المعقولة للرياضيات في العلوم الطبيعية
 لائحة اليهود الحاصلين على جائزة نوبل

مراجع

روابط خارجية

خريجو جامعة برلين للتكنولوجيا
أشخاص حصلوا على الجنسية الأمريكية
أشخاص مرتبطون بمشروع مانهاتن
أشخاص من بشت (بودابست)
أعضاء الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أعضاء الجمعية الفلسفية الأمريكية
أعضاء أجانب في الجمعية الملكية
أعضاء هيئة تدريس جامعة برنستون
أعضاء هيئة تدريس جامعة غوتنغن
أعضاء هيئة تدريس جامعة ويسكونسن-ماديسون
أمريكيون حازوا جائزة نوبل
أمريكيون من أصل يهودي مجري
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
حائزون على قلادة العلوم الوطنية الأمريكية
حائزون على وسام فرانكلين
رياضياتيو القرن 20
رياضياتيون مجريون في القرن 20
رياضياتيون نمساويون مجريون
زملاء الجمعية الفيزيائية الأمريكية
علماء الفيزياء الرياضية
علماء أمريكيون يهود
علماء ذرة مجريون
فائزون بميدالية ماكس بلانك
فيزيائيون أمريكيون
فيزيائيون أمريكيون في القرن 20
فيزيائيون مجريون
فيزيائيون مجريون في القرن 20
فيزيائيون نظريون
فيزيائيون يهود
لوثريون أمريكيون
متصوفون
مجريون حازوا جائزة نوبل
ملحدون أمريكيون
ملحدون مجريون
ملحدون يهود
مهاجرون مجريون إلى الولايات المتحدة
مواليد 1902
مواليد في بودابست
وفيات 1995
وفيات الالتهاب الرئوي في نيوجيرسي
وفيات في برينستون (نيو جيرسي)
يهود حازوا جائزة نوبل
يهود مجريون

يوجين ويغنر


Loch Lomond ist eine amerikanische Folk Music Band aus Portland, Oregon.
Ursprünglich wurde Loch Lomond 2003 als Solo-Projekt des Musikers Ritchie Young gegründet. Mit Hilfe des Produzenten Rob Oberdorder nahm Young das erste When We Were Mountains auf, das beim Label In Music We Trust Records veröffentlicht wurde.
In den ersten Jahren tourte Loch Lomond hauptsächlich durch Oregon und den Pazifischen Nordwesten der USA. Die Besetzung variierte in dieser Zeit zwischen Solo-Auftritten von Young und dem Zusammenspiel mit verschiedenen Gastmusikern.
In dieser Zeit entstanden auch zahlreiche Studioaufnahmen, von denen im Frühjahr 2006 ein Best-Of auf dem Album Lament for Children veröffentlicht wurde. Ende 2006 konstituierte sich Loch Lomond schließlich in der heutigen Besetzung. 2007 entstand das Album "Paper the Walls". 2008 war Loch Lomond mit der amerikanischen Folk-Rock Gruppe The Decemberists auf Tour. 2009 wurden die Alben Trumpets For Paper Children und Night Bats veröffentlicht.

Trivia
Größere Bekanntheit erlangte das Lied Wax and Wire durch die Verwendung im 2010 erschienenen Videoclip "Way Back Home" des Schottischen Bike-Trial-Profis Danny MacAskill, der auf Youtube mehr als 30 Millionen Mal aufgerufen wurde.

Diskografie

Alben
 When We Were Mountains, In Music We Trust Records, 2004
 Lament for Children, Hush Records, 2006
 Paper The Walls, Hush Records, 2007
 Little Me Will Start A Storm, Tender Loving Empire, 2011
 White Dresses, 2012
 Dresses, 2013
 Pens From Spain, 2016

EPs
 Trumpets For Paper Children, Hush Records, 2009
 Night Bats, Hush Records, 2009
 White Dresses EP, Chemical Underground 2012

Singles
 Blue Lead Fences, 2009
 Wax and wire, 2010

Weblinks
 Loch Lomond auf Myspace
 Loch Lomond auf Facebook

Quellen

Folkband
US-amerikanische Band

Loch Lomond (Band)


روسالكا  هي كائنات خرافية من الأرواح الدنيا من فئة حوريات البحر في الأساطير السلافية الشرقية، وهي كائنات شبيهة بالبشر تعيش في الماء، وهي مؤذية في أحيان كثيرة. وفي بحوث الفلكلور باللغة الإنكليزية تستخدم كلمة روسالكا للدلالة على حوريات البحر السلافية، بينما حوريات البحر في أوروبا الغربية فيشار إليها بكلمة حورية البحر وفي اللغة الروسية قد تشمل كلمة روسالكا جميع أنواع حوريات البحر. تختلف الروسالكا السلافية الشرقية عن حوريات البحر الأوربية الغربية بأن الأخيرة لها ذيل سمكة بدل الساقين، أما الروسالكا فتشبه المرأة تمامًا.

المنشأ
منشأ الروسالكا من فتيات غريقات أو الناس الذين يسبحون في أوقات غير مناسبة أو الناس الذين خطفهم الفوديانوي أو الأطفال غير المعمدين.

الوصف
الروسالكا في أغلب الأحيان امرأة، مع وجود قصص نادرة عن الروسالكات الرجال، وفي أغلب الأحيان تعيش في الماء، مع أنواع تعيش في الحقول أو على الأشجار. أحيانًا تتخذ دور الروح الواقية فتنقذ الغرقى، وفي أحيان أخرى تجلس في النهر أو البحيرة ليلاً وتغني فتغوي الرجال، فيسبحون نحوها فإما تغرقهم بسحبهم تحت الماء أو تدغدغهم حتى الموت. وفي أسبوع الروسالكي، وهو الأسبوع التالي ليوم العنصرة، تخرجن من الماء وتسرحن في المروج أو تجلسن على الأشجار، ويمكن أن يهاجمن الناس ويسحبنهم إلى الماء أو يقتلنهم بالدغدغة.

شكلهن في أغلب الأحيان على صورة فتيات جميلات حاسرات الرأس ذوات شعر طويل، أو عجائز بشعات عند الشعوب الشمالية.

مراجع

أرواح الماء
خرافات
شخصيات فلكلور روسي
تراث شعبي سلافي
مخلوقات أسطورية أنثوية
ناف

روسالكا


L'Adamsite-(Y) (d'ancienne référence IMA 1999-020) et de formule chimique NaY(CO3)2·6H2O est un carbonate de Sodium et d'Yttrium dont la dureté sur l'échelle de Mohs est de 3. Il est dédié à Frank Dawson Adams (1859–1942), professeur de géologie.

Références

 Mindat.org - Adamsite-(Y)
 Webmineral.com - Adamsite-(Y)

Sodium (minéral)
Yttrium (minéral)
Carbonate (minéral)
Minéral triclinique

Adamsite-(Y)


El escolar clavo o escolar rasposo o simplemente escolar (Ruvettus pretiosus) es una especie de pez perteneciente a la familia de los gempílidos y es la única representante dentro del género Ruvettus. En Chile se le conoce por los nombres comunes bacalao de Isla de Pascua, atún escofina y konso.

Descripción

Puede alcanzar una talla máxima de 300 cm (normalmente 150) y 63,5 kg de peso. Cuerpo de color marrón a oscuro con los extremos de las aletas pectorales y pélvicas negras. Los bordes de la segunda aleta dorsal y de la anal son blancos en los ejemplares jóvenes. Su superficie externa es muy áspera con escamas intercaladas con tubérculos óseos y espinosos. Tiene de 13 a 15 espinas y 15-18 radios tiene en la aleta dorsal y una espina y 15-18 radios tiene en la anal. Tiene 32 vértebras.

Alimentación

Es un cazador que preda sobre peces, crustáceos y calamares.

Depredadores

En Brasil es depredado por el Tetrapturus albidus.

Distribución y hábitat
Habita en las aguas templadas y tropicales de todos los mares y océanos. Es un pez pelágico, que habíta en los océanos, bentopelágico y de clima subtropical que vive entre 100 y 800 m de profundidad (normalment, entre 200 y 400) sobre la plataforma continental en general (en ocasiones, en aguas oceánicas se le encuentra a 800 m de profundidad) y entre las latitudes 55°N-43°S y 180°W-180°E.

Uso comercial

Según el Reglamento ( CE) n° 854/2004 en su Cap. 2 sobre controles oficiales de los productos de la pesca indica en el apartado sobre productos de la pesca venenosos, que se deberán realizar controles para garantizar que los productos de la pesca frescos, preparados, congelados y transformados pertenecientes a la familia Gempylidae, en particular el Ruvettus pretiosus (escolar) y el Lepidocibium flavobrunneum (escolar negro), sólo pueden comercializarse embalados o envasados y estén debidamente etiquetados para informar al consumidor sobre los modos de preparación o cocción adecuados y el riesgo relacionado con la presencia de sustancias con efectos gastrointestinales adversos.

La carne es muy grasa, y si se consume en exceso, tiene efectos laxantes, pues provoca una diarrea oleosa (que explica su nombre en inglés oil fish). También es apreciado como trofeo entre los aficionados a la pesca deportiva.

Según algunos autores, es venenoso para los humanos y, por tanto, incomestible.

Referencias

Bibliografía
 Alegre, M., J. Lleonart i J. Veny, 1992. Espècies pesqueres d'interès comercial. Nomenclatura oficial catalana. Departament de Cultura, Generalidad de Cataluña, Barcelona, España.
 Anònim, 2000. Base de dades de la col·lecció de peixos del J.L.B. Smith Institute of Ichthyology, Grahamstown, Sudáfrica. J.L.B. Smith Institute of Ichthyology, Grahamstown, Sudáfrica.
 Anònim, 2001. Base de dades de la col·lecció de peixos del National Museum of Natural History (Smithsonian Institution). Smithsonian Institution - División de Peces.
 Anònim, 2002. Base de dades de la col·lecció de peixos del American Museum of Natural History. American Museum of Natural History, Central Park West, NY 10024-5192, Estados Unidos.
 Bykov, V.P., 1983. Marine fishes: chemical composition and processing properties. Amerind Publishing Co. Pvt. Ltd., Nueva Delhi, India. 333 p.
 Coppola, S.R., W. Fischer, L. Garibaldi, N. Scialabba i K.E. Carpenter, 1994. SPECIESDAB: Global species database for fishery purposes. User's manual. FAO Computerized Information Series (Fisheries). Núm. 9. Roma, FAO. 103 p.
 Crespo, J., J. Gajate i R. Ponce, 2001. Clasificación científica e identificación de nombres vernáculos existentes en la base de datos de seguimiento informático de recursos naturales oceánicos. Instituto Español de Oceanografía, Madrid, España.
 IGFA, 2001. Base de dades de registres de pesca IGFA fins al 2001. IGFA, Fort Lauderdale, Florida, Estados Unidos.
 Museu Suec d'Història Natural. Base de dades de la col•lecció d'ictiologia. Secció d'Ictiologia, Departament de Zoología de Vertebrats. Estocolm, Suècia, 1999.
 Nakamura, I., 1986. Gempylidae. P. 825-829. A: M.M. Smith i P.C. Heemstra (eds.). Smiths' sea fishes. Springer-Verlag, Berlín.
 Nelson, J.S., E.J. Crossman, H. Espinosa-Pérez, L.T. Findley, C.R. Gilbert, R.N. Lea i J.D. Williams, 2004. Common and scientific names of fishes from the United States, Canada, and Mexico. American Fisheries Society, Special Publication 29, Bethesda, Maryland, Estados Unidos.
 Nomura, H., 1984. Dicionário dos peixes do Brasil. Brasilia: Editerra. 482 p.
 Ricker, W.E., 1973. Russian-English dictionary for students of fisheries and aquatic biology. Fisheries Research Board of Canada, Ottawa.
 Robins, C.R., R.M. Bailey, C.E. Bond, J.R. Brooker, E.A. Lachner, R.N. Lea i W.B. Scott, 1980. A list of common and scientific names of fishes from the United States and Canada. Am. Fish. Soc. Spec. Publ. (12)1-174.
 Wheeler, A., 1977. Das grosse Buch der Fische. Eugen Ulmer GmbH & Co. Stuttgart. 356 p.
 Wu, H.L., K.-T. Shao i C.F. Lai (eds.), 1999. Latin-Chinese dictionary of fishes names. The Sueichan Press, Taiwán-República de China.

Enlaces externos

 BioLib (en inglés)
 Barcodes of Life (en inglés)
 NCBI (en inglés)
 AQUATAB
 Animal Diversity Web (en inglés)
 Encyclopedia of Life (en inglés)
 World Register of Marine Species (en inglés)
 ITIS (en inglés)
  (en inglés)

Gempylidae
Animales descritos en 1833

Ruvettus pretiosus


Klupčasta oštrica (čvorasta oštrica; ) uobičajena je vrsta trave u rodu Dactylis. To je trajnica koja raste u većem dijelu Europe, umjerenoj Aziji i sjevernoj Africi.

Rasprostranjenost
Dactylis glomerata javlja se od razine mora na sjeveru svog areala, do čak 4000 metara nadmorske visine na jugu svog areala u Pakistanu. Široko se koristi za sijeno i stočnu hranu.

To je glavna vrsta u široko rasprostranjenoj zajednici staništa Nacionalne vegetacijske klasifikacije MG1 (Arrhenatherum elatius grassland) u Ujedinjenom Kraljevstvu, pa se može naći s Arrhenatherum elatius (lažna zobena trava).

Može se naći na livadama, pašnjacima, uz ceste i grubim travnjacima.

Unesena je u Sjevernu Ameriku, Novi Zeland i Australiju, a sada je široko naturalizirana. U nekim je područjima postala invazivna vrsta.

Opis
Klupčasta oštrica raste u gustim višegodišnjim kvrgama, visine 20–140 cm, sa sivo-zelenim lišćem duljine 20–cm i širine do 1.5 cm, s prepoznatljivim čupavim trokutastim cvjetnim glavicama dugim 10–50 cm, koje mogu biti zelene ili crvene do ljubičaste boje (obično zelene u sjeni, crvenije na suncu), postaju blijedo sivo-smeđe u zrelosti sjemena. Klasići su dugi 5–9 mm, obično sadrže dva do pet cvjetova. Ima karakterističnu spljoštenu bazu stabljike koja je razlikuje od mnogih drugih trava.

Cvjeta od lipnja do rujna.

Taksonomija
Neki autori smatraju Dactylis glomerata jedinom vrstom u rodu Dactylis,  dok drugi uključuju jednu do četiri vrste. Obično se dijeli na nekoliko regionalnih podvrsta, osobito kod onih autora koji prihvaćaju samo jednu vrstu:<ref name="FloraE" /

 Dactylis glomerata subsp. glomerata. Raširen; opisano iz Europe.
 Dactylis glomerata subsp. altaica. Srednja Azija.
 Dactylis glomerata subsp. himalajski. (sin. D. himalajski ). Zapadna Himalaja.
 Dactylis glomerata subsp. hispanica (sin. D. hispanica ). Mediteran, JZ Azija.
 Dactylis glomerata subsp. ibizensis. Balearski otoci.
 Dactylis glomerata subsp. judaica
 Dactylis glomerata subsp. juncinella. Španjolska.
 Dactylis glomerata subsp. lobata (sin. D. glomerata subsp. aschersoniana, D. aschersoniana, D. polygama ). Srednja Europa.
 Dactylis glomerata subsp. luzitanica. Portugal.
 Dactylis glomerata subsp. marina (sin. D. marina ). Regija Zapadnog Sredozemlja, Iberija, Kanarski otoci.
 Dactylis glomerata subsp. reichenbachii. Italija.
 Dactylis glomerata subsp. santai
 Dactylis glomerata subsp. slovenica. Srednja Europa.
 Dactylis glomerata subsp. smithii (sin. D. smithii ). Makaronezija.
 Dactylis glomerata subsp. woronowii (sin. D. woronowii ). Rusija.

Dactylis glomerata subsp. glomerata i subsp. hispanica su tetraploidni oblici s 28 kromosoma; neke druge podvrste, uključujući subsp. himalayensis i subsp. lobata su diploidni, sa 2 n = 14. Poznati su i heksaploidni oblici s 42 kromosoma, ali rijetki. Tetraploidni oblici su veći i grublji od diploidnih oblika.

Uzgoj i upotreba
ŠIroko se koristi kao trava za sijeno i za pašnjake zbog visokih prinosa i sadržaja šećera, što je čini slađom od većine drugih trava umjerenog pojasa. U suhim područjima kao što je veći dio Australije, sredozemne podvrste poput subsp. hispanica preferiraju se zbog bolje otpornosti na sušu. Zahtijeva pažljivo upravljanje ispašom; ako je nedovoljno pašena postaje gruba i neukusna.

U nekim područjima u koja je unesena je postala invazivna trava, osobito u nekim područjima istočnih SAD-a.

Kao i kod drugih trava, pelud kod nekih ljudi može izazvati alergijski rinitis (peludnu groznicu).

Trava se popularno uzgaja kako bi se zadovoljio poriv domaćih mačaka za žvakanjem trave, otuda i njen kolokvijalni naziv mačja trava.

Sjeme je prvi sakupio Rogers Parker u Hertfordshireu; ovo je zatim razvio poljoprivredni reformator Coke iz Norfolka. Parkerovo imanje, Munden, u blizini Bricket Wooda, naslijedio je botaničar George Hibbert.

Biljka za ishranu leptira
Gusjenice mnogih vrsta leptira hrane se ovom travom, uključujući:

 Maniola jurtina
 Lasiommata megera
 Pyronia tithonus
 Ochlodes venata
 Thymelicus lineola
 Thymelicus sylvestris
 Poanes zabulon
 Pararge aegeria

Izvori

Flora Sjeverne Afrike
Flora umjerene Azije
Dactylidinae

Klupčasta oštrica


فندق دار الإيمان أحد فنادق المدينة المنورة من فئة الخمس نجوم، ويقع في المنطقة المركزية بالمدينة مقابل المسجد النبوي مباشرة، ويحتوي على 13 طابق و 420 غرفة مجهزة بكافة وسائل الراحة والرفاهية، ويعتبر الفندق أحد ثلاثة فنادق بالمدينة كانت تحمل اسم "إنتركونيتننتال"، حيث يوجد فندق دار التقوى وفندق دار الهجرة.

انظر أيضًا
 فندق دار التقوى
 قائمة فنادق السعودية.

مراجع

وصلات خارجية

فنادق المدينة المنورة
مبان ومنشآت في المدينة المنورة

فندق دار الإيمان


Robert Bouthillier, né en 1952 à Chicoutimi, est un ethnologue, folkloriste, musicologue, chanteur, collecteur de chants francophones et spécialiste des chants traditionnels ainsi que du patrimoine oral québécois et normand. Il vit en Bretagne.

Biographie

Formation
Robert Bouthillier est né en 1952 à Chicoutimi au Québec. Son intérêt pour le chant traditionnel commence à la fin des années 1960, pendant ses années au Cégep. Cet intérêt devient plus prononcé lorsqu'il entend la voix du chanteur Benoît Benoît sur un disque 33 tours des Archives de folklore de l'Université Laval (AFEUL). Il entreprend ensuite des études à l'Université Laval où il obtient un diplôme de baccalauréat en Journalisme et information (1974), puis une Maîtrise en Art en histoire (programme Arts et traditions populaires, 1976).

Collecte ethnographique
Robert Bouthillier s'intéresse à l'ensemble du chant francophone issu des migrations entre l'Europe et l'Amérique depuis le . Il réalise des collectes de chansons au Québec, en Acadie et en France auprès de porteurs de cette tradition orale. Son travail de collecte plus important se passe surtout auprès des Acadiens du nord du Nouveau-Brunswick.

Avec Vivian Labrie, une ethnographe québécoise, il collecte un grand nombre de chants dans la péninsule acadienne (autour de Tracadie). Cette démarche, menée entre 1974 et 1979, constitue le corpus principal de son travail en tant que collecteur. L'équipe Bouthillier-Labrie accumule près de , dont plus de  et . La collection nommée Labrie-Bouthillier est actuellement déposée et accessible aux Archives de Folklore de l'Université Laval.

Parcours professionnel
De 1978 à 1984, Robert Bouthillier est professeur au programme d'arts et traditions populaires de l'Université Laval.

Entre 1987 et 1997, il occupe le poste de coordonnateur de l'association bretonne Dastum (un mot breton pour collectage). C'est principalement dans la région de la Haute-Bretagne qu'il participe à la relance et à l'animation de la collecte ethnographique directe.

De 2005 à 2009, il est directeur général du Conseil québécois du patrimoine vivant.

Depuis 2020, Bouthillier travaille avec l'association La Loure au sein du groupe Joli Gris Jaune qui met en avant le cousinage musical entre la France et l'Amérique du Nord depuis le .

Il est reconnu comme un des plus grands spécialistes du chant traditionnel francophone.

Prix
En 2017, Robert Bouthillier remporte le prix Mnémo pour son double disque de chant traditionnel Temporel/Intemporel.

Discographie

 Avec Serre L'Écoute (qu'il produit avec sa fille Gabrielle Bouthillier et Liette Remon):
 2002 Chansons des bords du Saint-Laurent
 2006 Fortunes et Perditions
 2009 Buveurs Philosophes
 2013 Parnasse des cœurs d'amour épris, Le

 2011Trio Cithel, avec le trio Cithel
 2017 Temporel / Intemporel
 2022 La Longue Errance, avec Joli Gris Jaune

Bibliographie

.

Références

Liens externes
 Capsule vidéo «Ethnologie, culture et tradition orale avec Robert Bouthillier» sur La Fabrique culturelle de Télé-Québec

Chanteur québécois francophone
Folkloriste
Ethnomusicologue canadien
Naissance en 1952
Étudiant de l'Université Laval

Robert Bouthillier


Aristarchus este un crater de impact pe fața vizibilă a Lunii. Uneori calificat drept "far al Lunii", Aristarchus este cea mai luminoasă din formațiunile selenare, cu un  albedo de două ori superior celorlalte.

Craterul este situat pe platoul Aristarchus, o zonă înaltă, care conține diverse formațiuni de origine vulcanică, cum sunt unele crevase sinuoase. Zona este, de asemenea, cunoscută pentru numărul mare de fenomene lunare tranzitorii documentate, cum ar fi emisiile recente de gaz radon măsurate de sonda Lunar Prospector.

Denumirea craterului
Craterul a fost observat, pentru prima oară în 1645 de astronomul Johannes Hevelius. Numele Aristarchus i-a fost dat de astronomul iezuit Giovanni Riccioli, în lucrarea sa Almagestum novum, publicată în 1651. Numele internațional Aristarchus (formă latină apoi engleză a lui Aristarh) a fost adoptat oficial de Uniunea Astronomică Internațională în 1935, cu referire la Aristarh din Samos (prin 310 î.Hr. - prin 230 î.Hr.).

Selenografie

Aristarchus este situat pe un relief stâncos cunoscut sub denumirea de platoul Aristarchus, în mijlocul formațiunii Oceanus Procellarum. Acest platou de nuanță brună (rezultat al erupțiilor piroclastice) este un bloc crustal înclinat de circa  diametru care se ridică la o altitudine maximă de  deasupra mării lunare în regiunea sa de sud-est. Aristarchus, crater tânăr (circa 450 de milioane de ani) deci foarte luminos (puțin supus eroziunii spațiale), este situat chiar la est de craterul Herodotus. Deasupra celor două cratere pleacă două mari falii care delimitează o regiune denumită Vallis Schröteri, râu sinuos de lavă ieșită dintr-un crater neregulat în formă de cap de cobră. Ejecțiile se propagă spre sud și sud-est, ceea ce sugerează că Aristarchus a fost format printr-un impact meteoritic oblic provenind dinspre nord-est.

Aristarchus este craterul selenar cel mai luminos, încât selenografii din secolul al XIX-lea îl utilizau pentru definirea scării lor de luminozitate: 0 = total negru, 10 = albul strălucitor al piscului central din Aristarchus.

Cratere satelite
Craterele satelite sunt mici cratere situate în proximitatea craterului principal. Ele au primit același nume ca și craterul principal, dar însoțit de o literă complementară (chiar dacă formarea acestor cratere este independentă de formarea craterului principal). Prin convenție, aceste caracteristici sunt indicate pe hărțile lunare plasând litera pe punctul cel mai apropiat de craterul principal.

Lista craterelor satelite ale lui Aristarchus:

Următoarele cratere au fost redenumite de către UAI:
 Aristarchus A — Vezi Väisälä.
 Aristarchus C — Vezi Toscanelli.

Fenomene lunare tranzitorii
Regiunea platoului aristarhian este cunoscută ca un sit în care au fost detectate numeroase fenomene lunare tranzitorii. Acest tip de evenimente se manifestă în diverse moduri, incluzând obscurarea și schimbarea culorii suprafeței lunare; catalogarea lor arată că mai mult de o treime din evenimentele cele mai fiabile provin din acest crater.În 1971, când Apollo 15 a trecut la 110 km deasupra platoului Aristarchus, a fost detectată o creștere semnificativă a emisiei de particule alfa, care se presupune că se datorează decăderii radonului 222, gaz radioactiv cu un timp de înjumătățire de numai 3,8 zile. Sonda prospectorului lunar a confirmat ulterior această ipoteză. Observarea fenomenelor tranzitorii ar putea fi explicată atât printr-o difuzie lentă și imperceptibilă de radon pe suprafața craterului, cât și prin evenimente explozive distincte.

Note

Bibliografie
Lucrări de referință pentru craterele de pe Lună:
  L. E. Andersson, E. A. Whitaker, NASA Catalogue of Lunar Nomenclature, NASA RP-1097, 1982.
  .
  .

  .
 .
  .
  .
 .

Vezi și
 Listă a craterelor de pe Lună
 Selenografie
 Cucerirea Lunii
 Circul Hipparchus

Legături externe

  Căutare de fotografii, hărți și documente privitoare la Aristarchus pe: .
  (site cu licență Creative Commons, Vd. Geody).
  Fotografii ale sitului pe: .
  Site al NASA despre toate formele de relief al Lunii: .
  Fișe și hărți geologice ale reliefului Lunii pe site-ul guvernamental U.S.A. de geologie : .

Cratere pe Lună

Aristarchus (crater)


Enerji seviyesi, atom çekirdeğinin etrafında katman katman biçiminde bulunan kısımların her biridir. Bu yörüngelerde elektronlar bulunur.
Yörüngenin numarası; 1, 2, 3, 4, ... gibi sayı değerlerini alabilir. Yörünge numarasına baş kuantum sayısı da denir ve "n" ile gösterilir. Yörünge numarası ile yörüngenin çekirdeğe uzaklığı doğru orantılıdır.

Bir yörüngede kaç elektron bulunduğunu hesaplamak için 2•n2 parametresi kullanılır.

n, burada "yörünge numarası" veya "baş kuantum sayısı" adıyla anılır.

Kuantum mekaniği sistemi veya bağlanmış (uzayda hapsedilmiş) parçacığı, sadece bazı özel enerji değerleriyle ilgilenir. Bu herhangi bir enerji alabilen klasik parçacıklarla çelişir. Bu farklı değerlere enerji seviyeleri denir. Bu terim genel olarak çekirdeğin elektrik alanıyla bağlanmış molekül ve atomların içindeki elektronların enerji seviyeleri için kullanılır. Ama çekirdeğin enerji seviyelerine veya moleküllerdeki titreşimsel ve dönmeli enerji seviyelerine işaret eder. Böyle özel enerji seviyeleriyle olan enerji yelpazesi sistemine de nicelikleşmiş denir.

Eğer potansiyel enerji molekül veya atomik çekirdekten sonsuz mesafede sıfırlanırsa, bağlanmış elektron durumu, negatif potansiyel enerji durumu vardır.

Eğer bir atom, molekül ya da iyon mümkün olan en düşük enerji seviyesinde ise elektronların temel seviyede olduğu söylenir. Eğer daha yüksek enerji seviyelerinde ise elektronların uyarılmış seviyede olduğu söylenir. Eğer birden fazla kuantum mekanik durumu aynı enerjideyse enerji seviyeleri yozlaşmıştır (bozulmuştur). O zaman bunlara yozlaşmış enerji seviyeleri denir.

Açıklama

Nicelleşmiş enerji seviyeleri parçacığın enerjisi ve dalga uzunluğu arasındaki ilişkiden doğar.  Atomun elektronlarındaki gibi hapsolmuş parçacık için, dalga işlevi duran dalgalar şeklindedir. Sadece (enerjili durgun durumlar) dalga uzunlukları integral rakamlarıyla ilişkili enerjili durgun durumlar var olur. Diğer durumlarda dalgalar yıkıcı olarak müdahale eder, bu da sıfır olasılık yoğunluğu ile sonuçlanır. Matematik olarak enerji seviyelerinin  nasıl oluştuğunu gösteren temel örnekler, kutuda parçacık ve kuantum uyumlu titreştiricidir.

Tarihçe
Atomdaki nicelleleşmenin ilk kanıtı 1800'lerin başında Joseph von Fraunhofer ve William Hyde Wollaston tarafından Güneş'ten gelen ışınlardaki spektrum çizgilerinin gözlemlenmesiydi. Enerji seviyeleri fikri Danimarkalı fizikçi Niels Bohr tarafından 1913'te Bohr Modeli'nde ortaya atılmıştır. Enerji seviyelerinin Schrödinger Denklemi terimleri ile açıklandığı modern kuantum mekaniksel teori Erwin Schrödinger ve Werner Heisenberg 1926'da geliştirilmiştir.

Atomlar

İçsel Enerji Seviyeleri

Yörünge durumu enerji seviyesi:çekirdek+ bir elektronlu atom/iyon

Farklı seviyelerdeki elektronların enerjisinin formülleri,  elektron atomdan tamamen ayrıldığı zaman enerji için sıfır noktası oluşur, i.e elektronun temek kuantum sayısı  olduğu zaman.
Farz et ki hidrojen benzeri atomun (İON) atomik ekseninde bir elektron var. Durum enerjisi çoğunlukla çekirdek(pozitif) ile elektronun(negatif)  elektriksel etkileşimi ile çoğunlukla belirlenir.

Çekirdeğin etrafındaki bir elektronun enerji seviyeleri:

(tipik olarak 1 eV ve 103 eV arasında),
 Rydberg sabitidir,  atom numarasıdır,  temel kuantum sayısı,   Planck sabiti, ve   ışık hızıdır .  Hidrojen gibi atomlar(iyonlar) için, the Rydberg seviyeleri temel kuantum sayısına  bağlıdır.

Bu denklem hidrojen gibi herhangi bir element için Rydberg formülü (aşağıda gösterilen) ile  birleştirerek elde edilir. Baş kuantum sayısı  yukarida =   Rydberg formündeki ve  (bir foton yaydıktan sonra elektronun enerji seviyesinin temel kuantum sayısı iner). Rydberg formülü deneysel emisyon spektrumu verisinden türetilir.

Öz değerler olarak enerji seviyelerini elde etmek için özgün işlev gibi dalga işlevi kullanarak zamandan bağımsız Schrödinger denklemi ile kinetik enerji Hamiltonian öperatöründen eş bir formül mekanik olarak türetilebilir.

Bir elektronun diğer elektronlarla elektriksel etkileşimini içeren birden çok elektron atomları

Eğer atomun etrafında birden fazla elektron varsa elektron-elektron etkileşimleri enerji seviyesini yükseltir. Eğer elektron dalga fonksiyonlarının uzaysal üst üste gelmesi zayıf ise bu etkileşimler genelde ihmal edilir.

Birden çok elektronlu atomlar için atomlar arası etkileşim önceki denklemin,  ile gösterilen atom numarasında olduğu gibi artık geçerli olmamasına neden olur. Bunu anlamak için basit bir yol(tamamlanmamış olmasına rağmen) dıştaki elektronların indirgenen elektronun etkili bir çekirdeğini gördüğü kalkan etkisidir  çünkü içteki elektronlar çekirdeğe sıkıca bağlıdır ve taraflı olarak yükünü sıfırlar. Bu yaklaşık olarak   nin, yüksekçe temel kuantum numarasına bağlı olan  ile sembol edilenetkili çekirdek yükü ile değişmesine neden olur.

Bu tür durumlarda yörüngesel türler (azimuthal kuantum   ile belirlenen)  molekülde seviyelerinin etkisinin yanı sıra  ve bu yüzden ayrıca farklı atomsal elektron enerji seviyelerini etkiler. Elektron guruplaşması için elektronları ile dolu bir atomun Aufbau ilkesi, bu farklı enerji seviyelerini de hesaba katar. Temel seviyede elektronları ile dolu bir atom için en düşük enerji seviyelerinin ilki doludur ve Pauli çıkarma ilkesi, Aufbau ilkesi ve Hund kuralı ile tutarlıdır.

İnce yapı parçalanması
İnce yapı, Darwin ifadesi, (atomun içindeki elektronların temas etkileşimleri) ve göreli kinetik enerji düzeltmelerinden (elektronun spini ve hareketi ile çekirdeğinin elektrik alanı arasındaki elektrodinamik etkileşim) kaynaklanır.

Hyperfine (aşırı ince) yapı

Temel metin: Aşırı ince yapı

Bu daha ince yapı,  10−4 eV büyüklüğünde tipik bir sıra ile enerji seviyelerinde tipik bir değişime neden olan elektron çekirdek spin-spin etkileşiminden dolaydır.

Dış alanlardan dolayı enerji seviyeleri

Zeeman etkisi

Temel metin: Zeeman etkisi

Elektronik yörüngesel açısal momentumdan kaynaklanan  manyetik dipole (ikiz kutuplu) moment

ile ilişkisi etkileşim enerjisi vardır, aşağıdaki formül ile

ile
.

İlaveten, elektron spininden kaynaklanan manyetik momentumu işin içine katarak.

Göreli etkiler yüzünden (Dirac denklemi), elektron spininin etkisi ile manyetik bir momentum vardır,  .
,

  ile elektron spini g-faktörü (fizik) (yaklaşık 2), toplam manyetik momentumuna neden olan, ,

.

Bu yüzden enerji etkileşimi aşağıdaki formüle dönüşür;
.

Katı etkisi

Temel metin: Katı etki

Moleküller

Molekülde atomlar arası kimyasal bağlanma söz konusu atomlar için durumu daha istikrarlı duruma soktuğu için oluşur, bu genellikle şu demektir: moleküllerdeki söz konusu atomların toplam enerji seviyesi atomların bağlanmamış durumundan daha düşüktür. ayrı atomlar kovalent yapışma için birbirlerine yaklaştıkça, eksenleri yapışma ve anti-yapışma moleküler eksenleri oluşturmak için birbirlerinin enerji seviyelerini etkilerler. Bağlanma ekseninin enerji seviyesi daha düşük, anti-yapışma ekseninin enerji seviyesi daha yüksektir. Yapışmanın stabil olması için kovalent yapışmalı elektronlar aşağı enerji yapışma eksenimsisi işgal eder ki bu da duruma göre σ ya da πsembolleriyle gösterilir. Eş karşı bağ yörüngeleri yıldız işareti eklenerek elde edilen σ* veya π* yörüngeleri ile gösterilebilir. Moleküldeki bağ yapmayan yörünge, bağ yapımına katılmayan ve enerji seviyesi bileşen atom ile aynı olan dışarıdaki elektron kabuklu bir yörüngedir. Bu tür yörüngeler  n yörüngeleri olarak gösterilebilir. N yörüngesindeki elektronlar tipik olarak yalnız çiftlerdir . Çok atomlu moleküllerde ayrıca farklı titreşimsel ve dönel enerji seviyeleri vardır.
Kabaca molekülsel bir enerji durumu, i.e  Hamiltonian molekülsel bir özgün durum, titreşimsel, elektronik, dönel, çekirdeksel ve ötelenme bileşenlerinin toplamı,

, elektronik molekülsel Hamiltonian bir öz durumdur. (potansiyel enerji yüzeyinin değeri)
Molekülsel enerji molekülsel ifade sembolleri ile sınıflandırılır.
Bu bileşenlerin özel enerjileri özel enerji durumu ve madde ile değişiklik gösterebilir.
Kuantum kimyası ve Moleküler fizikte  bir enerji seviyesi,  bağlı bir kuantum mekanik durumunun nicelleştirilmiş bir enerjisidir.

Enerji seviyesi diyagramları
Bir moleküldeki atomlar arasında bağların enerji seviyesi diyagramlarının çeşitli türleri vardır.
Örnekler
Molekülsel yörünge diyagramları , Jablonski diyagramları , ve Franck–Condon ilkesi diyagramları.

Enerji seviyesi dönüşümleri

Fazla bilgi: atomsal elektron değişimi, Jablonski diyagramları ve Franck-Condon diyagramları.

Atomlar ve moleküllerdeki elektronlar, enerjisi tamı tamına iki seviyeleri arasındaki enerji farkına eşit olması gereken bir fotonu emerek ya da dışarı vererek enerji seviyelerini değiştirebilirler. Elektronlar, ayrıca iyon, molekül ya da atom gibi özel bir kimyasal türlerinden çıkarılabilirler. Bir elektronun bir atomdan tamamen kurtuluşu iyonlaşmanın bir formudur. (pratikte geriye kalan atom(iyon) üzerinde bir etkiye sahip olmaması için bir etkide, sonsuz bir temel kuantum sayısına sahip yörüngenin dışına doğru ekili biçimde elektron göndererek)

Atomların çeşitli türleri için 1., 2.,3. gibi iyonlaşma enerjileri vardır; orijinal olarak temel enerji seviyesindeki atomdan başlayarak en yüksek enerjili elektronların 1. sonra 2. sonra 3. vb çıkarımı. Eş karşıt niceliklerdeki enerji, ayrıca ortaya çıkabilir; bazen elektronlar pozitif yüklü iyonlara ya da atomlara eklendiğinde foton enerjisi halinde salıverilir. Moleküller ayrıca titreşimsel ya da dönel enerji seviyeleri değişimine uğrayabilirler. Enerji seviyesi dönüşümleri ayrıca ışınımsal olamayabilir, bir fotonun emilimi ya da soğurulması gerçekleşmeyebilir.

Eğer bir atom, molekül ya da iyon mümkün olabilecek en düşük enerji seviyesinde ise kendinin ve elektronların temel seviyede olduğu söylenilir. Eğer daha yüksel bir enerji seviyesinde ise uyarılmış denilir, ya da temel seviyeden yüksek enerjiye sahip olan elektronlar uyarılmıştır. Bu tür bir grup, enerjisi seviyeleri arasındaki enerji farkına eşit olan herhangi bir fotonu emerek daha yüksek enerji seviyesine uyarılabilir. Tersine uyarışmış bir grup, enerji farkına eşit bir foton salarak daha düşük enerji seviyesine inebilir. Bir fotonun enerjisi Planck sabiti () çarpı frekans a eşittir ve bu yüzden () frekansi ile orantılıdır, ya da dalga boyu ile() ters orantılıdır.

,

 , ışık hızı olduğu için,  a eşittir.

Buna bağlı olarak spektroskopinin (tayf ölçümü) birçok türleri analize edilen materyaldeki bilgi sağlayan emilen ya da salınan fotonların dalga boyu ya da frekansını belirlemeye dayanır. (spektrum ile analize edilerek elde edilen materyallerin elektronik yapısı ve enerji seviyesi üzerine bilgi içeren)

Yıldız işareti genelde uyarılmış durumu göstermek için kullanılır. Bir molekülde enerji dönüşümü yani temel seviyeden uyarışmış seviye geçişi şu şekilde gösterilebilir: σ → σ*, π → π*, ya da  n → π*  elektronun uyarılmasının bir σ bağından σ karşıbağına,  bir π bağından bir π karşıbağ yörüngesine ya da  bir n karşıbağından bir π karşıbağ yörüngesine.
Her tür uyarılmış moleküller için ayrıca temel seviyelerine geçmeleri mümkündür; σ* → σ, π* → π, veya  π* → n ile gösterilebilir.

Yüksel sıcaklık sıvı atom ve moleküllerin öteleme enerjilerini arttırarak daha hızlı hareket etmelerine neden olur ve termal olarak uyarılmış moleküllere daha yüksek ortalama titreşimsel ve dönel genişlik değerleri kazanmasına neden olur. (molekülü daha yüksek iç enerji seviyelerine uyarır)Bunun anlamı sıcaklık arttıkça molekülsel ısı kapasitesine titreşimsel, dönel ve öteleme katkıları, moleküllerin daha fazla ısı emmesini ve içsel enerjilerini daha fazla tutmalarını sağlar. Isı iletimi tipik olarak, moleküller ya da atomlar birbirleri arasında ısı iletmek için çarpışımı ile oluşur. Daha yüksek sıcaklıklarda elektronlar termal olarak atom veya moleküllerde daha yüksek enerji seviyelerine uyarılabilir. Bir elektronun sonraki enerji seviyesine düşüşü  belki renkli bir parıltıya neden olan foton çıkarımı yapabilir.

Çekirdekten uzak bir elektron çekirdeğe yakın olan bir elektrondan daha fazla potansiyel enerjiye sahiptir fakat çekirdeğe daha az bağlıdır çünkü potansiyel enerjisi negatiftir ve çekirdekten uzaklığına ters orantılı bir şekilde bağlıdır.

Kristal materyaller

Enerji seviyelerine ek olarak kristal katılar enerji bantlarına sahiptir. Elektronlar dolu olmayan bir banttaki herhangi bir enerjiye tutunabilir. İlk başta enerji seviyeleri gerekliliği için bir istisna olarak görülebilir. Fakat kuşak kuramında gösterildiği üzere enerji kuşakları aslında çözülmek için birbirlerine çok yakın farklı enerji seviyelerinden oluşur. Bir banda seviyelerin numarası, kristaldeki atomların numarasının sınıfıdır. Bu yüzden elektronlar aslında bu enerjilere kısıtlı olsa da süreç değerlerine tutunabildikleri görünür. Kristaldeki önemli enerji seviyeleri,  değerlik bandının tepe noktası, Fermi seviyesi, eksik durumların enerji seviyeleri ve boşluk seviyesi ve iletim bandının dibidir.

Ayrıca bakınız

 Atomik orbital

Kaynakça

Atom fiziği

Enerji seviyesi


Sokaku Takeda (武田 惣角; Fukushima, 10. listopada 1859. – Aomori, 25. travnja 1943.), obnovitelj, a po nekima utemeljitelj daito-ryu aiki-ju-jutsu.

Životopis

Sokaku Takeda je rođen je 10. listopada 1859. godine, u obiteljskom zamku Ise, u prefekturi Fukushima, u Japanu. Bio je izravni potomak samurajske obitelji Minamoto – Takede. Otac mu je bio šinto svećenik Sokichi Takeda. Od ranog djetinjstva je Sokaku pokazivao interes za borilačke vještine, zbog čega ga otac polako počinje uvoditi u tajne mačevanja, rukovanja kopljem i štapom. Kenjutsu, bojutsu, sumo i daito-ryu-aiki-ju-jutsu naučio je od svog oca. Otac ga potom šalje najboljim majstorima borilačkih vještina.

Prvi majstor mačevanja Toma Shibuya, podučava Sokakua stilu Ono-ha itto-ryu. Godine 1873. odlazi kod drugog velikog majstora Sakakibara Kenkichi. On ga podučava rukovanju mačem. U tom dojou pored Jikishinkage-ryu stila izučava i bo, shuriken i yari, ali i Takeda-ha Hozoin-ryu so-jutsu.

Kada je svladao ove borilačke vještine, obilazi škole diljem Japana. Upušta se u duele s najboljim učenicima kako bi usavršio svoje borilačko umijeće. Godine 1875. upoznaje Tanomoa Saigoa (1830. – 1903.) koji ga je trebao obučiti za šinto svećenika. Nakon smrti njegovog starijeg brata mjesto klanovskog svećenika ostaje upražnjeno. Međutim, Sokakua religija ne zanima. Ubjeđuje Saigoa da ga uputi u tajne oshikiuchi vještine, kojima ga je otac površno podučavao. Sticajem okolnosti 1877. godine odlazi vježbati kod Shunzo Momonoija (1826. – 1886.). Tamo stječe nadimak Aizu no Kotengu.

Početkom 1877. godine Takamori Saigo (1828. – 1877.) organizira pobunu protiv cara Meijija (1852. – 1912.). Sokaku se želi pridružiti pobuni, ne mareći za činjenicu, da je jedan od posljednjih nasljednika obitelji Takeda. Od te ideje, Sakakibara Kenkichi ga pokušava odgovoriti. Ne uspjeva u tome, pa mu nalaže da ode u Osaku i odnese pismo njegovom starom prijatelju, majstoru mačevanja Shunzu Momonoiju. U pismu izlaže situaciju i moli Momonoija da nekako zadrži tvdoglavog mladića. Shunzo nije pokušavao utjecati na Sokakua, već mu je predložio da ostane na obuci i usavrši se prije nego što se pridruži pobunjenicima. Sokaku pristaje i počinje iz mjeseca u mjesec odlagati odlazak sve dok pobuna nije bila okončana. Sokaku se ponovno vraća starom Tanomou Saigou, koji ga počinje uvoditi u tajne bojutsua i aiki-ju-jutsua. Putovao je do otoka Okinawa i upoznao se s lokalnim stanovništvom, te njihovom vještinom udarca Okinavate. Odmjerio je snage s najpoznatijim borcima. Pobjeđivao ih je zahvaljujući brzim pokretima propuštanja protivnika. Shvatio je da su udarci koji lome drvo i ciglu opasni za pariranje i blokiranje, te da ih je najbolje izbjegavati. Na taj način će se smanjiti mogućnost povrede. Godine 1880. Tanomo Saigo odlučuje na Sokakua prennijeti sva tajna znanja borilačkih vještina aiki-ju-jutsu i oshikiuchi, te ga proglasiti nasljednikom obiteljske škole. Sokaku Takeda taj prijedlog odbija. Smatra da nije dostojan te časti. Pokraj toga, nije htio u potpunosti posvetiti se vještini samoobrane.

Tijekom narednih nekoliko godina Sokaku putuje po Japanu, usavršava svoje znanje. Godine 1898. je shvatio da je sazrio kao borac, da je najzad spreman primiti kompletno nasljeđe borilačkog umijeća Aizu klana. Pronašao je Tanomoa Saigoa u samostanu Ryozen u Fukushimi, te započeo s izučavanjem posljednjih tajnih tehnika vještina oshikiuchi i aiki-ju-jutsu. Dana 12. svibnja 1898. godine, službeno je proglašen za nasljednika vještine. Posvećuje se širenju i promoviranju iste.

Počeo je prenositi obiteljsku vještinu i na one koji nisu pripadali samurajskom staležu. Broj njegovih učenika stalno se uvećavao. Nikada nije imao stalni dojo, jer je uvijek bio na putu. Vodio je evidenciju o ljudima koje je podučavao. Po nekim procjenama imao je više od 30.000 učenika. Mnogi od njih su bili na visokim položajima. Najpoznatiji među njima su admiral Isamu Takeshita, Ryuho Okuyama, Sagava Yukiyoshi, Hisa Takuma, Kotaro Yoshida i Morihei Ueshiba.

Sokaku Takeda je utvrdio ime vještine. Daito, u prijevodu "Veliki istok". To je ime dvorca njegovog pretka začetnika vještine, Minamoto no Yoshitsune. Ryu označava školu, dok je karakter aiki preuzeo od djeda Soemona, koji je vještinu nazvao aiki-in-yo-ho. Njenu praktičnu stranu definirao karakterom ju-jutsu. Tako dolazi do konačnog naziva vještine Daito-ryu aiki-ju-jutsu. Podučavao ju je čitavog života.

Godine 1910. Sokaku se odlučio skrasiti na otoku Hokkaido. Ovaj najsjeverniji japanski otok će ostati mjesto njegovog službenog prebivališta do kraja života. U razdoblju od 1905. do 1935. godine Sokaku Takeda putuje Japanom podučavajući ljude Daito-ryu stilu. Uglavnom je držao desetodnevne seminare vojno-policijskim strukturama. Od 1935. do 1939. najviše podučava u novinskoj agenciji "Asahi". U agenciji podučava osoblje sigurnosti, a sebe najavljuje kao "učitelj Moriheija Ueshibe". Na zahtjev čelnika Asahija vodi seminare zatvorenog tipa na kojima je upoznao Takuma Hisu i dao mu zvanje Menkyo Kaidena (kompletno učenje).

Sokaku je poznavao mnoge moćne ljude iz policijsko-sigurnosnih struktura toga doba. Njegove pristalice su se nalazile na ključnim mjestima državnog aparata. Jigoro Kano mu je slao svoje učenike na usavršavanje. Tako se Kenji Tomiki usavršavao kod Sokakuovog asistenta Moriheija Ueshibe.

Iz mnogih je duela Sokaku izlazio kao pobjednik, jer je njegov dar za borilačko umijeće bio nenadmašan. Sokaku je zaslužan za prenošenje drevne vještine aiki-ju-jutsu na buduće generacije, posredstvom svojih najboljih učenika, od kojih su najpoznatiji Morihei Ueshiba (osnivač aikida), Choi Yong-sool (osnivača hapkida) i njegov sin nasljednik Tokimune Takeda.

Sokaku je proveo većinu posljednjih godina svog života na otoku Hokkaido. Podučavao je sve do smrti 25. travnja 1943. godine. Umro je u prefekturi Aomori tijekom jednog od svojih uobičajenih posjeta podučavanju.

Izvori

Vanjske povezice
 Daito-ryu Aikijujutsu
 Biography of Sokaku Takeda

Džiju-džicuke

Sokaku Takeda


Made in Milan est un film américain réalisé par Martin Scorsese, sorti en 1990.

Synopsis
Ce documentaire s'intéresse au styliste Giorgio Armani, ses inspirations, son rapport à la ville de Milan et son rapport au cinéma.

Fiche technique
 Titre : Made in Milan
 Réalisation : Martin Scorsese
 Scénario : Jay Cocks
 Musique : Howard Shore
 Photographie : Néstor Almendros
 Montage : Thelma Schoonmaker
 Production : Barbara De Fina
 Société de production : Emporio Armani
 Pays :
 Genre : Documentaire
 Durée : 20 minutes
 Dates de sortie :
 :

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1990
Court métrage américain
Film documentaire américain
Court métrage documentaire
Film documentaire sur une personnalité de la mode
Film réalisé par Martin Scorsese
Film se déroulant à Milan

Made in Milan


En varmestue er et værested og fristed for socialt udsatte mennesker, der er hjemløse eller har sociale eller psykiske problemer. Bl.a. Kirkens Korshær driver varmestuer, der også har folkekøkken og yder hjælp til praktiske forhold samt specifik rådgivning. Brugerne kan her uforpligtende møde ligestillede til snak og samvær. Personalet er i almindelighed frivillige og ulønnede.

Velgørenhed

Varmestue


Robotniczy Klub Sportowy Raków Częstochowa , ou simplesmente Raków Częstochowa, é um time polonês de futebol profissional da cidade de Częstochowa, Silésia (voivodia), que joga na Ekstraklasa, a primeira divisão da liga polonesa.

História

O clube desportivo "Racovia" foi fundado em 1921 na aldeia de Raków. O clube foi dissolvido em 1925 por falta de registro. Em 1927, o clube foi reativado sob o nome de Robotniczy Klub Sportowy (Clube Esportivo dos Trabalhadores) Raków. Um ano depois, a aldeia tornou-se distrito de Częstochowa. O clube operava sob o patrocínio do Partido Socialista Polonês e era apoiado financeiramente pela siderúrgica Częstochowa. Em 1937 o clube foi promovido à classe A. Durante a ocupação alemã, o clube não funcionou. Nos anos 1951-1955 foi construído um estádio de futebol com pista de atletismo. Nos anos 1962-1966 o time de futebol jogou na segunda liga. Em 9 de julho de 1967, Raków perdeu por 0 a 2 com o Wisła Kraków na final da Copa da Polônia. Em 1972, os jogadores de Raków chegaram às meias-finais da Taça da Polónia, que perderam para o Legia Varsóvia. Nos anos de 1978-1980, 1981-1984 e 1990-1994 o clube jogou na segunda liga. Em 1993, a equipe júnior ficou em 2º lugar no Campeonato Júnior de Futebol da Polônia. Em 1994, pela primeira vez na história do clube, o Raków foi promovido à primeira liga. Ele jogou na primeira divisão por quatro temporadas até ser rebaixado em 1997-98. O clube sofreu rebaixamentos consecutivos em 1999-2000 e 2000-01, caindo para a IV liga. O clube finalmente conseguiu voltar à segunda divisão polonesa, I liga, em 2016.

Acesso e Futebol Europeu

O clube venceu a I liga em 2018–19, ganhando a promoção para a Ekstraklasa antes da temporada 2019–20 pela primeira vez em 21 anos. Na mesma temporada, eles impressionaram na Copa da Polônia de 2018-19, chegando às semifinais da competição ao derrotar Lech Poznań nas oitavas de final e Legia Varsóvia nas quartas de final. Eles terminaram em 10º lugar na temporada 2019-20, sua primeira temporada na Ekstraklasa em 21 anos.

Na temporada 2020-21, Raków Częstochowa terminou em segundo lugar na liga. Esta foi a sua posição mais alta na história da liga e garantiu seu lugar nas recém-formadas eliminatórias da UEFA Europa Conference League para a temporada 2021-22, sua primeira aparição no futebol europeu. Mais sucesso se seguiu quando Raków conquistou seu primeiro grande troféu em 2 de maio de 2021, derrotando o Arka Gdynia, da I liga, na final da Copa da Polônia por 2 a 1. Em 17 de julho de 2021, Raków Częstochowa derrotou o atual detentor do título Ekstraklasa Legia Varsóvia nos pênaltis na Supercopa da Polônia.

Sua primeira aparição no futebol europeu foi na segunda pré-eliminatória da UEFA Europa Conference League de 2021-22, enfrentando a equipe lituana Sūduva, com o jogo terminando 0-0 (3-4 pênaltis) após as duas partidas. Eles enfrentaram o Rubin Kazan, da Premier League russa, na terceira pré-eliminatória, vencendo-os por 1-0 no placar agregado. Na fase de qualificação final, eles enfrentaram os belgas Gent, que venceram por 1 a 0 na primeira partida, mas perderam por 3 a 0 na segunda mão, perdendo por 3 a 1 no total, eliminando-os da concorrência.

Em 27 de maio de 2023, a equipe conseguiu o seu primeiro título da Ekstraklasa, após empatar em casa com o Zagłębie Lubin por 1 a 1.

Títulos

Ligações externas

   Página oficial
  Raków Częstochowa (90minut.pl)

Clubes de futebol da Polônia
Clubes de futebol fundados em 1921

Raków Częstochowa


John Russell, 6th Duke of Bedford,  (6 July 1766 – 20 October 1839), known as Lord John Russell until 1802, was a British Whig politician who notably served as Lord Lieutenant of Ireland in the Ministry of All the Talents. He was the father of Prime Minister John Russell, 1st Earl Russell.

Background
Bedford was a younger son of Francis Russell, Marquess of Tavistock, eldest son and heir of John Russell, 4th Duke of Bedford. His mother was Lady Elizabeth, the youngest child of Willem van Keppel, 2nd Earl of Albemarle and Lady Anne Lennox.

Political career
Like most Russells, Bedford was a Whig in politics. He sat as Member of Parliament for Tavistock from 1788 to June 1790 and from December 1790 to 1802, when he was automatically elevated to the Lords on the death of his brother. He served as Lord Lieutenant of Ireland during the Whig government of 1806–1807. He became, as did many of his party who were strong followers of Bonapartism, opposed to the Peninsular War, believing that it neither could nor should be won. He funded, along with his son, many anti-war publications. Bedford was sworn of the Privy Council in 1806 and appointed a Knight of the Garter in 1830.

Family
Bedford married firstly the Hon. Georgiana Byng, daughter of George Byng, 4th Viscount Torrington, in 1786. The marriage lasted 15 years and they had three sons:

Francis Russell, 7th Duke of Bedford
Lord George William Russell
Lord John Russell, Prime Minister of the United Kingdom and grandfather of philosopher Bertrand Russell.

After Georgiana's early death in October 1801, Bedford married secondly Lady Georgiana, daughter of Alexander Gordon, 4th Duke of Gordon, in 1803. They had ten children, including:

 Reverend Lord Wriothesley Russell (11 May 1804 – 6 April 1886), married Elizabeth Russell, his first cousin, and had issue
 Admiral Lord Edward Russell (24 April 1805 – 21 May 1887), married Mary Ann Taylor and died without issue
 Lieutenant-Colonel Lord Charles James Fox Russell (10 February 1807 – 29 June 1894), married Isabella Davies and had issue
 Lady Georgiana Elizabeth Russell (23 June 1810 – 22 March 1867), married Charles Romilly and had issue
 Lady Louisa Jane Russell (8 July 1812 – 31 March 1905), married James Hamilton, 1st Duke of Abercorn and had issue.
 Lord Cosmo Russell (1817–1875)
 General Lord Alexander Russell (16 September 1821 – 10 January 1907), married Anne Holmes and had issue
 Lady Rachel Evelyn Russell (1826 – 21 February 1898), married Lord James Butler and had issue.

The Duchess of Bedford was a great patroness of the arts, and had a longstanding relationship with the painter Sir Edwin Landseer, a man twenty years her junior. The Bedfords' marriage was nevertheless considered to be a very happy one.

Bedford Lodge
In 1823 the 6th Duke of Bedford was looking for a house in London and took the lease of one of the seven houses designed and built by John Tasker on Campden Hill, Kensington, for the sum of £5,250. The lodge, previously occupied by General Sir John Fraser and then a Major Colegrave, was a simple Regency villa. The Duke employed his architect Jeffry Wyatt, who had worked for him on Woburn Abbey, to enlarge the villa. After these developments were completed, for several years Bedford Lodge was valued more highly for rating purposes than Holland House. After the Duke's death in 1839, the Dowager Duchess continued to live at Bedford Lodge and made it a famous centre for social gatherings. Duchess of Bedford's Walk in Kensington is named in her honour. Shortly after her death in 1853, it was taken by the eighth Duke of Argyll, who renamed the house Argyll Lodge and kept it until his death in 1900.

Footnotes and references
Notes

Citations

External links

|-

1766 births
1839 deaths
Lords Lieutenant of Ireland
406
Garter Knights appointed by William IV
Russell, John
Russell, John
Russell, John
Russell, John
Russell, John
Russell, John
Bedford, D6
John
Parents of prime ministers of the United Kingdom

John Russell, 6th Duke of Bedford


Linien - Lyset er en film instrueret af Rikke Rørbech.

Handling
4. maj 1995 kl. 22-24 fejrede Danmark 50-året for 2. verdenskrigs afslutning ved en stor kunstbegivenhed, en laserlys-linje fra Skagen til den tyske ø Sild. Det kunstneriske koncept var udviklet af den danske billedkunstner Elle-Mie Ejdrup Hansen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1995
Dokumentarfilm fra Danmark

Linien - Lyset


The music of Canada's Maritime provinces has included many artists from both the traditional and pop genres, and is mostly European in origin.  The traditional genre is dominated by the music brought to the region by the European settlers, the most well known of which are the Scots & Irish celtic and Acadian traditions.  Successful pop acts from all genres have had degrees of national and international success since the beginning of recorded music period.  Performers as diverse as Hank Snow, Stan Rogers, Anne Murray, the Rankin Family, Barachois, The Men of the Deeps and April Wine have all experienced tremendous success as popular music acts with considerable national and international tours and record sales.

While closely related to the three Maritime provinces, Newfoundland and Labrador is culturally and politically separate. However, the two areas share a regional awards show, the East Coast Music Awards, and a common musical heritage.

Traditional music

The Maritime provinces are best known for the strong influence of Scottish and Irish settlers on the sound of the region's traditional music.  This Celtic derived music is most strongly expressed on Cape Breton Island, which is especially well known for the Scottish influx in the late 18th century and early 19th century.  Scottish-style fiddle music, sometimes accompanied by the piano, was popular at the time, and these traditions survive today. In some cases, like Cape Breton Island, Scottish folk traditions are better-maintained than in Scotland itself.

The work of Helen Creighton and Louise Manny is particularly noted for documenting the traditional ballads and sea shanties of the region.  The most notable of these songs being Farewell to Nova Scotia. The Miramichi Folksong Festival preserves the lyrics and music of northeastern New Brunswick, especially ballads from 19th and early 20th century lumber camps.

The last two decades of the 20th century saw a revival in Maritime (Celtic music), spurred by a wave of similar roots revivals in Quebec and the rest of Canada, Scotland, Ireland and the United States. The first wave of Maritime traditional music was led by folk artist John Allan Cameron in the 1970s . By the late 1980s, Cape Breton had produced two crossover acts, the multi-platinum selling The Rankins and the less successful but critically acclaimed Barra MacNeils, Ashley MacIsaac, Natalie MacMaster, Lennie Gallant, and Slainte Mhath.  Other modern performers have continued to add new influences to traditional Maritime music, including Gaelic lyrics in Mary Jane Lamond's Suas e!, Western classical music in Puirt a Baroque's Bach Meets Cape Breton and Middle Eastern musical influences in Laurel MacDonald's  Chroma.

New Brunswick has seen a roots revival of their own Acadian traditions, dating back to before they were expelled to from Acadia. In south-eastern New Brunswick, Acadians or creole Chiac play mostly a style of Zydeco music, while other Acadians play a form of Western music and Bluegrass. Barachois is probably the leading band of this revival, while The Gallants and The Arsenaults are two of the most famous Acadien musical families of the East Coast.

Halifax, Nova Scotia has become a centre for black music in the Maritime provinces, both in the continuation of the traditions of the freed slave and loyalist blacks especially gospel music, and also with music arriving with African immigrants. Gospel groups have included the Gospel Heirs and the Nova Scotia Mass Choir.

Popular music
The region has made considerable contribution to national and international popular music, primarily by performers from Nova Scotia, though both New Brunswick and Prince Edward Island have made contributions as well. The conscious hip hop movement in The East coast was started in 2010 by a female artist named Amber Aquarius, she shook up the city and was also one of the first female artists there, she created such a buzz and chaos in the male oriented rap scene that she will forever be immortalized in East Coast Hip Hop history.
Amber Aquarius also worked at one of the only hip hop radio stations in Halifax, 88.1 CKDU located at Dalhousie university.

Heavy metal
The Maritime provinces are a haven for many heavy metal acts with support for the genre especially strong in New Brunswick. Many new acts are of the death metal/black metal sub-genres, one example being Obscene Eulogy, although all styles are represented.

See also
Music of Nova Scotia
Music of New Brunswick
Music of Prince Edward Island
Cape Breton fiddling
East Coast Music Awards

References

Mathieson, Kenny.  "Cape Breton". 2001.  In Mathieson, Kenny (Ed.), Celtic music, pp. 96–109.  Backbeat Books.

Canadian folk music

Music of the Maritimes


José Carlos Millás Hernández (La Habana, 22 de enero de 1889 - Miami, 28 de noviembre de 1965) fue un ingeniero, capitán de corbeta, meteorólogo, y climatólogo cubano. Es conocido por sus estudios de temporadas de huracanes en el Atlántico, como uno de los "padres de la meteorología tropical".

Síntesis biográfica

Millás Hernández se graduó como ingeniero civil por la Universidad de La Habana. Luego tomó cursos de postgrado en la Universidad de Chicago. En 1913, fue nombrado director adjunto del Observatorio Nacional de Cuba,
y en 1921 fue designado director del Observatorio, posición que mantendría durante cuarenta años, hasta su jubilación.

En los años treinta, mucho antes de la existencia de radares y refinados seguimientos de huracanes, Millás colaboró con R. W. Gray y Grady Norton en el Weather Bureau para plotar cursos de ciclones tropicales.

Se casó con Isolina de Velasco Frales, y tuvieron un hijo, Rolando Millás Velasco.

En 1959, tras la Revolución cubana, el nuevo Gobierno lo ratificó en su cargo como director del Observatorio Nacional,
y la Marina de Guerra le otorgó el grado militar de capitán de corbeta (equivalente a comandante).

En 1959 había un solo sistema de radar, situado en La Habana. Para cuando Millás se jubiló, dos años después ―a mediados de 1961, con 72 años de edad―
había siete radares meteorológicos en toda la extensión de la isla.
A fines de ese año (1961) Millás se mudó con su esposa a Estados Unidos
e ingresó en la Universidad de Miami, donde trabajó un año como profesor asistente
y continuó sus proyectos de investigación histórica sobre ciclonología tropical
hasta su muerte, cuatro años después, el 28 de noviembre de 1965, en la ciudad de Miami.

En 2003, la Sociedad Meteorológica de Cuba le otorgó, post mortem, el Premio Nacional de Meteorología.

Algunas publicaciones

Libros

 1926: Iniciación de los estudios aerológicos en Cuba. Con Hermano León. Editor Imprenta y papelería de Rambla, Bouza y Cia. 28 pp.
 1933: Memoria del huracán de Camagüey de 1932. La Habana: Seoane y Fernández. 64 pp.
 1936: El problema más interesante de la astronomía moderna. La Habana: Publicaciones del Observatorio Nacional, 37 pp.
 1937: Hidrología y climatología médicas. Con Víctor Santamarina. La Habana: La Propagandista S. A. 296 pp.
 1943: La lluvia en la Habana. La Habana: O'Reilly, 34 pp.
 1962: The hurricanes of the Caribbean Sea and adjacent regions at the end of the fifteenth century. Preliminary report to U.S. Weather Bureau, Contract Cwb-10279, 15 de octubre de 1961 al 30 de junio de 1962. Miami: Institute of Marine Science University of Miami, 130 pp.
 1963: The hurricanes of the Caribbean Sea and adjacent regions during the sixteenth century. Preliminary report to U.S. Weather Bureau, Contract Cwb-10467, 1 de julio de 1962 al 30 de junio de 1963. Miami: Institute of Marine Science University of Miami, 180 pp.
 1965: The hurricanes of the caribbean sea and adjacent regions during the eighteenth century. Miami: Defense Technical Information Center, 277 pp.
 1968: Hurricanes of the Caribbean and adjacent regions, 1492-1800. Con Leonard Pardue. Miami: Academy of the Arts and Sciences of the Americas, 328 pp.

Honores

Condecoraciones
 Orden Nacional de Mérito Carlos Manuel de Céspedes (Cuba).
 Orden del Águila Azteca (México).

Miembro de
 Sociedad Económica de Amigos del País (Cuba), llegando a ser su presidente.

Referencias

Climatólogos de Cuba
Meteorólogos de Cuba
Alumnado de la Universidad de La Habana
Alumnado de la Universidad de Chicago
Catedráticos de la Universidad de Miami
Orden Carlos Manuel de Céspedes
Orden del Águila Azteca
Nacidos en La Habana

José Carlos Millás


ශ්‍රීමත් දොන් බාරොන් ජයතිලක (දෙමළ:டொன் பரோன் ஜயதிலக,ඉංග්‍රීසි:Don Baron Jayatilaka; 13 පෙබරවාරි 1868 - 29 මැයි 1944) ලෙසින්ද හඳුන්වනු ලබන්නේ ''ඩී.බී. ජයතිලක යනු ශ්‍රී ලාංකික සිංහල අධ්‍යාපනඥයෙක්, දේශපාලනඥයෙක් සහ තානාපති විය.ඔහු ලංකාවේ ව්‍යවස්ථාදායක සභාවේ උප සභාපති විය; ස්වදේශ කටයුතු අමාත්‍ය සහ ලංකා රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවේ සභානායක; සහ නවදිල්ලියේ ලංකා රජයේ නියෝජිත. ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රීමත් දොන් බාරොන් ජයතිලක බෞද්ධ අධ්‍යාපනයේ විශිෂ්ට  ආරක්ෂකයෙකු ලෙස ද සැලකේ.

මුල් ජීවිතය
කැලණිය වරාගොඩදී උපත ලද ඔහු, රජයේ සේවකයකු වූ දොන් ඩැනියෙල් ජයතිලකගේ සහ ඔහුගේ බිරිඳ වන වේරහේනේ ප්‍රාචීන විශාරද දොන් අන්දිරිස් ද සිල්වා බටුවන්තුඩාවේගේ දියණිය වන ලියනගේ දෝන එලිසියාන පෙරේරා වීරසිංහගේ වැඩිමහල් පිරිමි දරුවා විය. ඔහුට සහෝදරයන් දෙදෙනෙකු සහ සහෝදරියන් දෙදෙනෙකු සිටි අතර ඔවුන් දෙදෙනාම කුඩා කල මිය ගියේය.

අධ්‍යාපනය
ඔහුට වයස අවුරුදු හතේදී ජයතිලක විද්‍යාලංකාර පිරිවෙන වෙත යවන ලද අතර එහිදී ඔහු රත්මලානේ ශ්‍රී ධර්මාලෝක හිමියන් විසින් සිංහල, පාලි සහ සංස්කෘත ඉගෙන ගන්නා ලදී. ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙන් ඉංග්‍රීසි සහ අනෙකුත් විෂයයන් හැදෑරීම සඳහා ඔහු ප්‍රාදේශීය ක්‍රිස්තියානි පාසලකට යවන ලද අතර එතැන් සිට ඔහුව කොළඹ වෙස්ලි විද්‍යාලයට ඇතුළත් කරන ලදී. එහිදී ඔහු කනිෂ්ඨ සහ ජ්‍යෙෂ්ඨ කේම්බ්‍රිජ් විභාග සමත් වූ අතර, දිනපතා කැලණිය සිට කරත්තයෙන් ගමන් කළේය.වෙත පිටකොටුව. ඔහු රජයේ සේවයේ ලිපිකරු තනතුරක් සඳහා ඉල්ලුම් කළ නමුත් උසස් අධ්‍යාපනය ලැබීමට උනන්දු විය. ජයතිලක කල්කටා විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ලතින් සහ ඉංග්‍රීසි විෂයයන් ඉදිරිපත් කරමින් 1896 දී ශාස්ත්‍රවේදී උපාධිය ලබා ගත්තේය.

ගුරු වෘත්තිය
ශ්‍රී ලංකාවට ආපසු පැමිණි ඔහු, කොළඹ වෙස්ලි විද්‍යාලයේ සහ පසුව ධර්මරාජ විද්‍යාලය ගුරු මණ්ඩලයට බැඳෙමින් ඉගැන්වීමට යොමු විය. 1898 දෙසැම්බර් මාසයේදී ඔහු ආනන්ද විද්‍යාලයේ විදුහල්පති ලෙස පත් කරන ලදී.

දොන් බාරොන් ජයතිලක


O NPaOc Araguari (P-122) é um navio de patrulha oceânica da classe Amazonas pertencente a Marinha do Brasil. Araguari (P-122) foi construído pela BAE Systems Maritime em 2010 como parte de uma classe de navios projetados com base na classe River da Marinha Real Britânica.

Nome
O homônimo de seu nome é a cidade de Araguari localizada no estado de Minas Gerais. É o quarto navio a ostentar esse nome na Marinha do Brasil.

Missão
Em tempos de paz, fiscalizar os recursos do nosso mar territorial, da zona contígua e da zona econômica exclusiva (ZEE), fiscalizar as plataformas de petróleo impedindo ações de sabotagem, realizar operações de Busca e Salvamento (SAR), ao longo da extensa área marítima sob a responsabilidade do Brasil e reprimir as atividades ilícitas tais como: pesca ilegal, contrabando, narcotráfico e poluição do meio ambiente marinho contando com 2 lanchas Pacific 24 para auxiliar essas operações.

Em caso de conflito, os navios de patrulha destinam-se ao patrulhamento das águas jurisdicionais brasileiras, efetuando patrulha para a vigilância e defesa do litoral, de áreas marítimas costeiras e das plataformas de exploração de petróleo e defesa dos portos.

Histórico de Serviço
Do dia 25 de março de 2014 a 1° de abril 2014 o "Araguari" realizou a 400ª comissão de apoio - expedição cientifica ao Arquipélago de São Pedro e São Paulo.

Representou a Marinha do Brasil no "OBANGAME EXPRESS 2016" realizado na Africa.

Participou do "OBANGAME EXPRESS 2019" realizado na Africa com a participação de 29 países.

Do dia 13 a 27 de setembro de 2021, realizou a comissão de apoio à Estação Cientifica do Arquipélago de São Pedro e São Paulo.

Navios de 2010
Navios construídos na Inglaterra
Navios da Marinha do Brasil

NPaOc Araguari (P-122)


يقدم المسلسل نماذج للفتاة المصرية التي تعشق أسرتها ومجتمعها فنجد الابنة الأولى «شاهندة»، متفوقة في مجال البحث العلمي وترفض الارتباط حتى تحصل على الدكتوراه والثانية «هناء» فتاة طموحة تقف بجوار من تحبه حتى يصبح من كبار رجال الأعمال والثالثة «سهير»، على الرغم من جمالها الا أنها حريصة على التفوق وبعد تخرجها تعمل في المحافظة وتقاوم الفساد أما الرابعة «منة»، فهي مدللة وتتزوج من ثري لكنها عندما يصاب زوجها في حادث تقف بجواره حتى يجتاز محنته.

الممثلون

بالإضافة إلى: - محمد القصبى - محمد محمود - مروة الخطيب - أنور عبد المنعم - إبراهيم أبو العطا - حمدي شرف الدين - عبد الرحمن حامد - يوسف العسال - عبد السلام الدهشان - روزانا

فريق العمل

مصادر

مسلسلات تلفزيونية مصرية بدأ عرضها في 2003

البنات (مسلسل)


Anatol Yusef (20 de julio de 1978) es un actor de cine, teatro y televisión británico, más conocido por su papel como Meyer Lansky en la serie de televisión Boardwalk Empire.

Biografía
Nació en Barking, Londres, Inglaterra, en una familia turcochipriota. De adolescente, consiguió sus primeros papeles en shows televisivos como Jeeves and Wooster, Grange Hill y The Young Indiana Jones Chronicles. Más tarde asistió a clases de actuación en el Bristol Old Vic Theatre School. Mientras estudiaba, trabajó en la serie Thief Takers, y fue finalista en el Carleton Hobbs Radio Award de la BBC. Se graduó en 2000.

Después de graduarse, consiguió un papel en la película Last Orders de Fred Schepisi, donde interpretó a la versión más joven del personaje Ray (interpretado por Bob Hoskins), y trabajó junto a los actores Michael Caine, Helen Mirren, Ray Winstone, David Hemmings y Tom Courtenay.

Se transformó en miembro de la Royal Shakespeare Company. En la obra de El rey Lear, el crítico del Evening Standard Nicholas de Jongh dijo: "Anatol Yusef es un Cornwall tremendo, el mejor que he visto". Como Mercutio en Romeo y Julieta de Bill Bryden, Anatol fue descrito como "brillante". Continuó trabajando en el teatro, cine y televisión del Reino Unido.

En 2008, interpretó a Richard III en la producción del mismo nombre Off-Off-Broadway, y fue descrito por Backstage como "un actor inigualable" y "magnético". Desde ese entonces, Anatol permaneció en la ciudad de Nueva York. Interpretó a Thomas Hopkins Gallaudet en la obra A Movement of the Soul, para la cual tuvo que aprender la lengua de signos estadounidense.

En 2010 se unió a la serie de HBO Boardwalk Empire para interpretar al gánster Meyer Lansky. Apareció primero en "Home", el séptimo episodio de la primera temporada, y continuó como personaje recurrente por el resto de las cuatro temporadas de la serie.

Referencias

Enlaces externos

Actores de cine de Inglaterra
Actores de teatro de Inglaterra
Actores de televisión de Inglaterra
Actores de Londres
Nacidos en Londres

Anatol Yusef


Kristina Habuš (Zagreb, 1978.), hrvatska operna pjevačica i glasovna glumica. Klasično pjevanje učila je kod profesorice Dubravke Krušelj Jurković, a diplomirala na Sveučilištu Jurja Dobrila u Puli, u klasi hrvatske operne pjevačice Lidije Horvat Dunjko. Članica je opernog ansambla Zagrebačkog gradskog kazališta Komedija od 2002. godine.

Predstave
"Đerdan" kao Boja (Zagrebačko gradsko kazalište Komedija; 2010.)
"Monty Python's Spamalot" kao članica zbora (Zagrebačko gradsko kazalište Komedija; 2013.)
"Don Giovanni" kao Zerlina (HNK Osijek; 2015.)
"Talijanski slamnati šešir" kao gost na svadbi (Zagrebačko gradsko kazalište Komedija; 2017.)
"Zaljubljeni Shakespeare" kao Molly (HNK Varaždin, Zagrebačko gradsko kazalište Komedija; 2019.)
"Jesus Christ Superstar" kao narod (Zagrebačko gradsko kazalište Komedija; 2019.)

Sinkronizacija

Disney uloge
"Soy Luna" kao Jimena "Jim" Medina (2018.)
"Snježno kraljevstvo: Olafova pustolovina" (2017.)
"Zootropola" (2016.)
"Violetta" kao Matilda (2016.)
"Doktorica Pliško" kao Janja (2015. – 2018.)
"Kim Svemoćna" - sporedne uloge (2015.)
"Sofija Prva" kao Princeza Vivian (1. sezona i 3. sezona (EP4)), Sunčica (1. sezona) i Mia (2. sezona) (2013. – 2018.)
"Snježno kraljevstvo" kao kraljica Iduna i ostali likovi (2013.)

Ostale uloge
"Hotel Transilvanija: Transformanija" (2022.)
"Psići u ophodnji: Film" kao Skye (2021.)
"Kuća obitelji Glasnić" kao Luan Glasnić (2016.)
"Super špijunke" kao Clover (2013.)
"Victorious" kao Trina Vega

Izvori

Hrvatski operni pjevači
Životopisi, Zagreb

Kristina Habuš


Årre Kirke er sognekirke i Årre Sogn, beliggende lige nord for byen Årre, 13 kilometer øst for Varde. Den er opført omkring år 1100 - 1250.

Historie
Selve kirken blev bygget i romansk stil. I 1758 blev klokketårnet ombygget i sengotisk stil af Tøger Reenberg Teilmann fra Endrupholm, som på dette tidspunkt ejede kirken. Teilmannslægten ejede kirken indtil 1930, hvor den blev købt af Årre menighedsråd. Derefter gennemgik kirken en omfattende restaurering, og fik sit nuværende udseende.

Prædikestolen er fra 1618, mens altertavlen kom til i 1931.

Eksterne henvisninger

 Nationalmuseet – Danmarks Kirker: Årre Kirke
 Årre Kirke hos KortTilKirken.dk

Kirker i Varde Kommune
Kirker i Ribe Stift
Kirker i Ribe Amt

Årre Kirke


Zip drive je uređaj za pohranu podataka na diskete koji je krajem 1994. predstavila tvrtka Iomega. Diskete su izvorno bile kapaciteta 100 MB, a poslije 250 i 750 MB.

Pogon ima sve pogodnosti klasičnog disketnog pogona od 3,5 inča (iako nije podudaran s njim), ali mnogo većeg kapaciteta i poboljšanih performansi. U odnosu na klasične diskete, kućišta za Zip diskove mnogo su deblja.

Sučelja
Zip pogoni proizvedeni su u više sučelja:

 IDE True ATA (vrlo rani ATA interni Zip pogoni uglavnom prodavani OEM kanalima)
 ATAPI (sve Zip generacije)
 USB 1.1 (Zip 100 MB i 250 MB)
 USB 2.0 (Zip 750 MB; unatrag kompatibilan s USB 1.1 sustavima)
 IEEE 1284 (paralelni priključak) s prolazom pisača (Zip 100 MB i 250 MB) (Vidi NB 3)
 IEEE 1394 (FireWire) (Zip 250 MB i 750 MB)
 SCSI (Zip 100 MB i 250 MB; interne i eksterne varijante; eksterne ograničene na ID 5 i 6)
 "Plus" (Zip 100 MB eksterni pogon sa SCSI i IEEE 1284 priključcima; SCSI ID ograničen na ID 5 i 6).

Podrška upravljačkih programa
 DOS (zahtijeva minimalno 80286 ili procesor)
 Microsoft Windows (paralelni pogoni nisu podržani u sustavu Windows 7 i novijim)
 Neki Linux / BSD itd. (nije univerzalno)
 Oracle Solaris 8, 9, 10, 11
 IBM OS/2
 Macintosh sustav 6.x, (vidi NB 1) 7.1–7.5 i Mac OS 7.6–9.2
 Mac OS X
 RISC OS zahtijeva !zip upravljačke programe.
 AmigaOS 3.5 ili noviji
 IRIX 6.4 ili noviji (samo SCSI)

Napomena 3: zahtijeva upravljački program stariji od 5.x.

Izvori

Sklopovlje

Zip drive


10161 Nakanoshima este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10161 Nakanoshima este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Ōizumi de Takao Kobayashi. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,39 ua, o excentricitate de 0,04 și o înclinație de 4,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

10161 Nakanoshima


La Banda de Tlayacapan es considerada como una de las bandas más antiguas de México.

Orígenes
La Banda de Tlayacapan® tiene su origen a mediados de 1870. Es una de las bandas más antiguas del país . No es una Banda de viento común, cuenta con un amplia participación familiar y comunitaria que se viene transmitiendo de generación en generación.

Por iniciativa de Vidal Santamaría , quien integró a un grupo de amigos y familiares, surgió esta tradición musical. Al estallar la Revolución la Banda acompañó al General Emiliano Zapata. El director en esa época fue Cristino Santamaría, hijo del Vidal, quien participó en la lucha armada con el grado de teniente coronel zapatista.

Posteriormente el grupo crece y se fortalece con la batuta de su hijo Brígido Santamaría, a quien se debe la notación musical de la danza de Chinelos, de los sones y jarabes para los toros, y de la música fúnebre, tradiciones que se conservan fuertemente en Tlayacapan.

Don Brígido fue un músico talentoso, formó bandas de música en distintos pueblos del norte del Estado de Morelos, al mismo tiempo que transmitía sus conocimientos musicales a sus propios hijos y sobrinos.

Integrantes
La Banda de Tlayacapan® actualmente está coordinada por los 5 hijos restantes de don Brigido; es un conjunto que sigue siendo familiar, está integrada por 35 elementos en su mayoría jóvenes; cuenta con un repertorio amplio en el que pueden distinguirse varios sectores: marchas, valses, canciones rancheras, sones, danzones, pasodobles, boleros, popurrís, polkas, oberturas, abajeños, sonecitos y pirekuas, etc., arreglos musicales de sus propios integrantes.

Discografía
La Banda de Tlayacapan® cuanta con 10 producciones discográficas que contienen una gran variedad de música tradicional y popular. Además ha participado con temas en otras producciones de música mexicana. Ha grabado música para cine y televisión entre las que destacan: "En el país de no pasa nada" de Ma. del Carmen Lara; "Zapata" de Alfonso Arau; "La milpa" de Patricia Rigen; "La niña en la piedra" de Maryse Sistach y José Buil; y "The legend of Zorro" de Martín Campbell entre otras.

Discos oficiales
 1969 "La Banda de Tlayacapan, Morelos"
 1992 "Bailes Populares"
 1992 "Danza de Chinelos, Sones y Jarabes para los toros"
 1997 "La Banda de Tlayacapan... Morelos"
 1998 "Banda de Tlayacapan"
 2000 "Premio Nacional de Ciencias y Artes 1998"
 2002 "Un paso al frente"
 2006 "¿Quién ha visto a un quetzal en cautiverio"
 2010 "Tecorrales"
 2013 "Antología" vol.1
 2015 "Más de un siglo de tradición"

Discos colectivos
 "Feria, Primer Encuentro Nacional de Bandas"
 "Primer Encuentro Nacional de Músicos del IIDDM" (LP)
 "Primer Encuentro Nacional de Músicos del IIDDM" (KCT)
 "Encerrona con Oscar Chávez vol.1"
 "Encerrona con Oscar Chávez vol.2"
 "Encerrona con Oscar Chávez vol.3"
 "Encerrona con Oscar Chávez vol.4"
 "La música de Tlayacapan: Entre el valle y la montaña"
 "No morirán mis cantos"
 "2º Festival Ferial del Barro, Tlayacapan 2001"
 "Así canta México: Música del Bicentenario"
 "Las músicas que nos dieron patria"

Trayectoria
A través de los años, La Banda de Tlayacapan® se ha consolidado como una de las instituciones culturales más representativas del estado de Morelos, encargada de preservar, promover y difundir la música tradicional, realiza intensas actividades de difusión participando en eventos especiales, foros diplomáticos, congresos, museos, universidades, programas de radio, cine, televisión, fiestas y ferias en la República Mexicana y en eventos internacionales.

Gracias a este trabajo, su trayectoria, su historia, su solidez y su tradición, la han llevado a ser merecedora con la Venera "José María Morelos y Pavón", reconocimiento otorgado por el Gobierno del Estado de Morelos en 1997 y el "Premio Nacional de Ciencias y Artes 1998" que es el máximo reconocimiento que la Presidencia de la República otorga con la intención de promover el desarrollo cultural, científico y tecnológico mexicano, el Doctorado Honoris Causa entregado por la Universidad Autónoma del Estado de Morelos de manos del rector Alejandro Vera Jimenez en 2014 por su loable labor de preservar y difundir la música tradicional morelense a nivel estatal, nacional e internacional, en entre muchos otros.

Presentaciones
 En 1995 en la República de Cuba realizaron conciertos en la Plaza de Armas, el Teatro Julio Mella de la Habana Vieja y en la Embajada de México teniendo como invitado de honor al Comandante Fidel Castro.

 En 1998 participan en Orlando y Miami Florida USA, los parques temáticos de Walt Disney World, en programas de televisión de la Cadena Univisión y en las instalaciones de la NASA, en Cabo Kennedy.

 En 1998 recibieron el Premio Nacional de Ciencias y Artes, máximo reconocimiento que se entrega en México.
 En 1999 realizan conciertos en Dallas Tx, y participan en programas de televisión de la cadena TeleAmérica Spanish Network.
 En 2000 realizan conciertos en la Universidad Dominicana de San Francisco, CA; en Disneylandia, Anaheim; el Museo de Arte Latinoamericano y en la Plaza Olvera, los Estudios Universal y entrevistas en Canal 22 Foro Hispano, de los Ángeles, CA.

 En la Expo Hannover 2000, Feria que convocó a 194 países del mundo en Alemania, inauguraron el Día Internacional dedicado a México y musicalizaron la película ¡Qué Viva México! del cineasta Ruso Sergei Einsestein. en este proyecto La Banda de Tlayacapan contó con la guía y asesoramiento del Maestro Nicolás Echeverría prestigiado y admirado. En este evento representaron a México: Lila Downs, Julieta Venegas, el Ballet Folklórico de Colima, el tenor Ramón Vargas, Horacio Franco, Grupo Chuchumbé, el Mariachi 2000, la Sonora Santanera, Café Tacuba, Eugenia León, Alejandro Fernández
 En 2001 el ataque terrorista al World Trade Center (Las Torres Gemelas) impidió a la Banda realizar una gira en Manhathan, quedando pendientes los conciertos en el Lincoln Center, el Central Park y en la casa Puebla-Mexico, en Nueva York.
 En 2002 en París musicalizaron la película ¡Qué Viva México! en el Teatro La Maison de la Mutualité
 En 2003 realizaron su tercera gira a Europa ofreciendo una serie de conciertos en distintas plazas y foros diplomáticos: Barcelona, Madrid, Toledo y San Sebastian, en País Vasco y España; Burdeos, Rouen, en el Foro Social Europeo y la Sede de la Unesco, en París, Francia. Stuttgart en Alemania; en la OMI-Organización Mundial de Iglesias y en la OIT-Organización Internacional del Trabajo con Sede en Ginebra, Suiza; finalmente en Lieja y Bruselas, capital del Parlamento Europeo en Bélgica.
 En 2006 participaron en el Festival Internacional Cervantino.
 En 2008 en el Festival Internacional Ollin Kan en Portugal.
 En 2010 en el Festival Internacional Fiestas de Santa Lucía, en Monterrey Nuevo León.
 En 2010 Desfile del Bicentenario, Paseo de la Reforma, en la CDMX.
 En 2010 En el marco del Coloquio "Las músicas que nos dieron patria" en Querétaro, Qro.
 En 2013 presentaron su libro biográfico La Banda de Tlayacapan ¿Quién ha visto un quetzal en cautiverio? en el marco del X Congreso Internacional de Músicos Tradicionales realizado en el Auditorio Jaime Torres Bodet en el Museo Nacional de Antropología e Historia.
 En 2014 la Universidad Autónoma del Estado de Morelos otorgó a la Banda de Tlayacapan el Doctorado Honoris Causa.

Referencias

Bandas de música
Grupos de música de Morelos

Banda de Tlayacapan