Weimar Cumhuriyeti (Almanca: Weimarer Republik), Almanya'da, Philipp Scheidemann'ın 9 Kasım 1918 tarihinde cumhuriyetin kurulduğunu ilan etmesi ile başlayıp 30 Ocak 1933 tarihinde Adolf Hitler'in şansölye olmasına kadar süregelmiş döneme verilen isimdir. "Weimar Cumhuriyeti" adı tarih yazımı için kullanılan bir terimdir. Bu adın kaynağı, I. Dünya Savaşı'ndan yenilgiyle çıkılması sonucu lağvedilen Alman monarşisi yerine millî meclisin yeni anayasayı oluşturmak için 1919 yılında toplandığı Weimar kentidir. Parlamenter demokrasiye dayanan bir rejimin kurulmuş olduğu bu dönemde "Deutsches Reich" yani Alman İmparatorluğu adı muhafaza edildi. Almanya'da liberal demokrasi yerleştirmek için yapılan bu ilk girişim, yoğun sivil anlaşmazlıkların ve ekonomik sorunların olduğu bir dönem getirdi.

Kasım 1918'de monarşinin yıkılması ve Ocak 1919'daki anayasa yapıcı Alman Ulusal Meclisi seçimleri sonucunda İmparatorluk'tan Weimar Cumhuriyeti'ne geçişte devamlılık sağlandı. Hatta belirli bir ölçüde monarşi kurumu, değişik bir biçimde sürüyordu: Halk tarafından seçilen İmparatorluk Başkanı makamı öylesine kuvvetli yetkilerle donatılmıştı ki, daha o zamanlar bir "imparator yedeğinden" ya da bir "yedek imparatordan" söz ediliyordu. İmparatorluktan ahlaki olarak da bir kopma olmadı. Savaş suçu sorusuyla ilgili olarak ciddi bir hesaplaşma gerçekleşmedi, halbuki (veya çünkü) Alman kayıtları açık bir dille konuşuyorlardı: İmparatorluk yönetimi, 28 Haziran 1914'te Saraybosna'da Avusturya-Macaristan veliahtı Franz Ferdinand'ın öldürülmesinden sonra uluslararası krizi bilinçli olarak tırmandırmıştı ve böylece I. Dünya Savaşı'nın çıkmasında baş sorumluluğu taşıyordu. Yapılmayan savaş suçu tartışmasının devamında Almanya'nın savaşta suçsuz olduğu miti doğdu. Bu mit, hançerleme miti ile birlikte (buna göre, anavatandaki hainlik Almanya'nın yenilgisine neden olmuştu) ilk Alman demokrasisinin yasallığının alaşağı edilmesinde katkı sağladı. Almanya'nın 28 Haziran 1919'da imzalamak zorunda bırakıldığı Versay Barış Antlaşması neredeyse bütün Almanlar tarafından büyük haksızlık olarak algılandı. Bunun nedenleri, Alman İmparatorluğu ve müttefiklerinin savaş suçlusu oldukları gerekçesiyle dayatılan, özellikle yeni kurulan Polonya yararına olan toprak kaybında; tazminat şeklindeki maddi yüklerde; sömürgelerin kaybında ve getirilen askeri sınırlamalarda yatmaktadır. Avusturya'nın Almanya ile birleşmesinin yasaklanması da haksızlık olarak görülen maddeler arasındaydı. Habsburg Monarşisi'nin yıkılmasıyla büyük Almanya çözümünün gerçekleştirilmesi için ana engel kalktıktan sonra, Viyana ve Berlin devrim hükûmetleri her iki Almanca konuşan cumhuriyetin derhal birleştirilmesine karar vermişlerdi. Bu talebin popülerliğinden her iki taraf da emindi. Versay ve Saint Germain Antlaşmaları'ndaki birleşme yasağı büyük Almanya düşüncesinin tekrar kuvvetlenmesine engel olamadı. Bu düşünce, eski imparatorluk fikrinin bir rönesansı ile birleşti: Almanya tam da askeri olarak yenilmiş ve yenilginin sonuçları altında acı çekmekte olduğundan, geçmişin olduğundan güzel bir şekilde yansıtılmasına inanmaya müsaitti. Orta Çağ'ın Kutsal Roma İmparatorluğu bir ulusal devlet değil, evrensel iddiası olan uluslar üstü bir oluşumdu. 1918'den sonra bu mirasa öncelikle, siyasi sağdaki güçler göndermede bulunuyorlardı. Almanya için yeni bir ileti belirlemişlerdi: Almanya, Avrupa'da düzenleyici güç olarak Batı demokrasilerine ve Doğu Bolşevikliğine karşı öne çıkmalıdır. Parlamenter demokrasi olarak Weimar demokrasisi yalnızca 11 yıl yaşayabildi. 1930 Mart sonunda sosyal demokrat Hermann Müller başkanlığındaki son çoğunluk hükûmeti, işsizlik sigortasının iyileştirilmesiyle ilgili bir tartışmadan ötürü dağıldı. Şimdiye kadarki büyük koalisyonun yerine Katolik Merkez siyasetçisi Heinrich Brüning başkanlığında, 1930 yazından beri İmparatorluk Başkanı, Mareşal Paul von Hindenburg'un olağanüstü hal düzenlemeleri yardımıyla hükûmet eden bir burjuva azınlık hükûmeti geçti. 14 Eylül 1930'daki parlamento seçimlerinde Adolf Hitler'in Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi (NSDAP) en güçlü ikinci parti konumuna yükseldikten sonra, hâlâ daha en güçlü parti olan sosyal demokratlar (SPD), Brüning hükûmetini tolere etmeye başladı. Bu sayede İmparatorluk'ta sağa kayışın önüne geçilmesi ve SPD'nin, Brüning'in partisi Katolik Merkez ve burjuva demokratlarla birlikte iktidarda olduğu, en büyük tek devlet Prusya'da demokrasinin korunması amaçlanıyordu. İmparatorluk Parlamentosu, başkanlığa bağlı olağanüstü hal sistemine geçildiğinden beri, yasama organı olarak İmparatorluğun meşruti monarşisinde olduğundan daha az söz hakkına sahipti. Parlamentosuzlaştırma seçmenlerin giderek devre dışı bırakılması demekti ve işte bu, parlamento karşıtı sağ ve sol grupların güçlenmesine yol açtı. Bundan en fazla nasyonal sosyalistler yararlandı. Sosyal demokratlar Brüning'i düşürdüklerinden beri Hitler kendi hareketini, "Marksizm'in" gerek bolşevik ve gerekse reformist tüm oyun türlerinin halka uygun tek seçeneği olarak tanıtabilmişti. O, şimdi ikisine de çağrıda bulunabilecek durumdaydı: Bu arada gerçekten başarısız olan parlamenter demokrasiye karşı yaygınlaşmış çekinceli tutuma ve erken otuzlu yıllarda Brüning, Papen ve Schleicher hükûmetlerinin üçünün de politik etkisini kaybettirdiği, Bismarck zamanından beri tasdik edilen ve genel eşit seçim hakkı şeklinde vücut bulan halkın katılım hakkına. Böylelikle Hitler, Almanya'nın eş zamanlı olmayan demokratikleşmesinden; yani, demokratik bir seçim hakkının erken başlatılmasından ve hükûmet sisteminin parlamenter temele geç kavuşmasından en çok faydalanan kişi oldu.

Hitler'in yönetici olduğu dönemde 1919 tarihli Weimar Anayasası teknik olarak II. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar yürürlükten kaldırılmadı. Ancak 1933 yılında nasyonal sosyalist hükûmetin düzenlemeleri tipik "demokratik" sistemin mekanizmalarını tahrip etti, o yüzden 1933 yılı Weimar döneminin sonu olarak kabul edilir.

İsim ve semboller
Weimar Cumhuriyeti, anayasasını kabul eden Meclis 6 Şubat 1919'dan 11 Ağustos 1919'a kadar Weimar'da toplandığı için bu şekilde adlandırılmıştır, ancak bu isim ancak 1933'ten sonra yaygınlaşmıştır.

Weimar Cumhuriyeti, 1919 ile 1933 yılları arasında Alman devletine verilen isimdi. "Deutsches Reich" (Alman İmparatorluğu) terimi resmi olarak muhafaza edildi, ancak bu dönemde neredeyse hiç kullanılmadı. Katolik Merkez Partisi olarak da bilinen Zentrum partisi "Deutscher Volksstaat" (Alman Halk Devleti) terimini tercih ederken, Almanya Sosyal Demokrat Partisi "Deutsche Republik" (Alman Cumhuriyeti) terimini tercih etti. "Republik von Weimar" (Weimar Cumhuriyeti) terimi ilk kez 1929 yılında Adolf Hitler tarafından yapılan bir konuşma sırasında dile getirilmiş ve terimin yaygınlaşması 1930'ları bulmuştur. Tarihçi Richard J. Evans, "Deutsches Reich" teriminin orta Avrupa'daki tüm Almanca konuşanları kapsayan güçlü bir Alman devleti imajını çağrıştırdığını ve bunun da Nazi sloganı olan "tek Halk, tek İmparatorluk, tek Lider" ile örtüştüğünü belirtmektedir.

Bayrak ve arma
Eski siyah-kırmızı-altın üç renk Weimar Anayasası'nda ulusal bayrak olarak adlandırılmıştır. Nazi Partisi'nin iktidarı ele geçirmesinin ardından 1935 yılında kaldırılmıştır. Arma başlangıçta 1849 tarihli Paulskirche Anayasası tarafından getirilen ve Kasım 1911'de ilan edilen "Reichsadler "e dayanıyordu. 1928 yılında Karl-Tobias Schwab tarafından yapılan yeni bir tasarım ulusal arma olarak kabul edilmiş, 1935 yılında Nazi "Reichsadler"i ile değiştirilene kadar bu arma kullanılmış ve 1950 yılında Federal Almanya Cumhuriyeti tarafından yeniden kabul edilmiştir.

Tarih
I. Dünya Savaşı 28 Temmuz 1914 ile 11 Kasım 1918 tarihleri arasında gerçekleşti ve bu süre zarfında 70 milyondan fazla askeri personel seferber edildi; savaş 20 milyon askeri ve sivil ölümle sona erdi- milyonlarcasını oluşturan 1918 İspanyol gribi pandemisinden kaynaklanan ölümler hariç- bu da onu tarihteki en büyük ve en ölümcül savaşlardan biri haline getirdi.

Avrupa'da ve dünya çapında birçok cephede dört yıl süren savaşın ardından, Ağustos 1918'de son Müttefik taarruzu başladı ve Almanya ile Merkezi Güçler'in konumu kötüleşerek barış talep etmelerine yol açtı. İlk teklifler Müttefik Devletler tarafından reddedildi ve Almanya'nın durumu daha da umutsuz hale geldi. Yaklaşan askeri yenilginin farkındalığı 1918-1919 Alman Devrimi, 9 Kasım 1918'de cumhuriyetin ilanı, Kayzer II. Wilhelm'in tahttan çekilmesi, ve Almanya'nın teslim olması, İmparatorluk Almanyası'nın sonunu ve Weimar Cumhuriyeti'nin başlangıcını işaret eder.

Kasım Devrimi (1918–1919)
Ekim 1918'de Alman İmparatorluğu, seçilmiş parlamentonun yetkilerini arttıran bir anayasa reformu geçirdi. Aynı ayın 29'unda Kiel'de, 1917 Rus Devrimi'ndeki Sovyetler model alınarak İşçi ve Asker Konseyleri kurmaya başlayan denizciler arasında bir isyan patlak verdi. Devrim hızla Almanya geneline yayıldı ve katılımcılar çeşitli şehirlerde can kaybı olmadan askeri ve sivil güçlerin kontrolünü ele geçirdi.

O dönemde, esas olarak işçileri temsil eden sosyalist hareket iki büyük sol partiye bölünmüştü: acil barış görüşmeleri çağrısında bulunan ve Sovyet tarzı bir komuta ekonomisini savunan Almanya Bağımsız Sosyal Demokrat Partisi (USPD) ve savaş çabalarını destekleyen ve parlamenter sistemi tercih eden Almanya Sosyal Demokrat Partisi (SPD), aynı zamanda "Çoğunluk" Almanya Sosyal Demokrat Partisi (MSPD) olarak da bilinir. İsyan, konseylerin Sovyet tarzı istekleri nedeniyle yerleşik ve orta sınıflar arasında büyük korkuya neden oldu. Merkezci ve muhafazakar vatandaşlar için ülke komünist bir devrimin eşiğinde gibi görünüyordu.7 Kasım'a gelindiğinde devrim Münih'e ulaşmış ve Bavyera Kralı Ludwig III'ün kaçmasıyla sonuçlanmıştı. MSPD tabandaki desteğinden faydalanarak hareketin ön saflarında yer aldı ve Kayzer II. Wilhelm'in tahttan çekilmesini talep etti. Wilhelm reddedince, Baden Prensi Max bunu yaptığını açıkladı ve Hohenzollern Hanedanı'nın başka bir üyesi altında bir naiplik kurmaya çalıştı. MSPD'de kendi kendini atayan bir askeri uzman olan Gustav Noske, daha fazla huzursuzluğu önlemek için Kiel'e gönderildi ve Kiel kışlasındaki isyancı denizcileri ve destekçilerini kontrol etme görevini üstlendi. Devrimci mücadele konusunda deneyimsiz olan denizciler ve askerler onu deneyimli bir politikacı olarak karşıladı ve bir uzlaşma için pazarlık yapmasına izin vererek üniformalı devrimcilerin ilk öfkesini yatıştırdı.

9 Kasım'da MSPD üyesi Philipp Scheidemann Berlin'deki Reichstag binasında, monarşi mi yoksa cumhuriyet mi sorusunun ulusal bir meclis tarafından yanıtlanması gerektiğine inanan MSPD lideri Friedrich Ebert'in öfkesine rağmen "Alman Cumhuriyeti "ni ilan etti. İki saat sonra, komünist Spartakusbund'un (Spartaküs Birliği) eş lideri Karl Liebknecht tarafından Berliner Stadtschloss'ta "Özgür Sosyalist Cumhuriyet" ilan edildi. İmparatorluk Şansölyesi Baden Prensi Max yetkilerini gönülsüzce kabul eden Friedrich Ebert'e devretti. Ebert ve Hugo Haase liderliğinde üç MSPD ve üç USPD üyesinden oluşan "Halk Temsilcileri Konseyi" adında bir koalisyon hükûmeti kuruldu. Geçici bir bakanlar kurulu olarak hareket etmeye çalıştı, ancak iktidar sorunu cevapsız kaldı.

11 Kasım'da Compiègne'de Alman temsilciler tarafından bir ateşkes imzalandı ve Müttefikler ile Almanya arasındaki askeri operasyonlar fiilen sona erdi. Bu, Müttefikler tarafından herhangi bir taviz verilmeksizin Almanya'nın teslim olması anlamına geliyordu; deniz ablukası tam barış şartları kabul edilene kadar devam edecekti. Kasım 1918'den Ocak 1919'a kadar Alman siyaseti, farklı grupların kontrol ve güç için mücadele ettiği bir akış halindeydi.

Kriz yılları (1919–1923)
Birinci Dünya Savaşı sonrası Alman siviller için korkunçtu, çünkü ciddi gıda kıtlığı 1923'e kadar dört yıl boyunca devam etti. Haziran 1919'da deniz ablukasının kaldırılmasına rağmen, savaşın neden olduğu sıkıntılar on yıl boyunca devam etti. Alman yetkililer, ulusun giderek artan açlığıyla mücadele etmek için, 1915'te ülke çapında domuz katliamı (Schweinemord) gibi çoğu son derece başarısız olan aceleci kararlar aldı. 1922 yılında, Versay Antlaşması'nın imzalanmasından üç yıl sonra, ülkedeki et tüketimi savaş döneminden bu yana artmamıştı. Acı ve ıstırabın devam etmesi Weimar otoritesini olumsuz bir şekilde gösterdi ve kamuoyu başarısızlığının arkasındaki ana kaynaklardan biri oldu. Ekonomik kayıplar, Müttefiklerin Versay Antlaşmasına kadar Almanya'ya uyguladığı abluka ile de ilişkilendirilebilir, zira Müttefikler çoğu Almanın karşılayamayacağı düşük seviyelerde mal ithalatına izin vermişti. Antlaşma 28 Haziran 1919'da imzalandı ve kolayca dört kategoriye ayrıldı: toprak sorunları, silahsızlanma talepleri, tazminatlar ve suçun devredilmesi. Almanya, 1921 yılına kadar 20 milyar altın mark, yani yaklaşık 4,5 milyar dolar ödemeye ve tartışmalı "Savaş Suçluluğu Maddesini" kabul etmeye zorlanmıştır. Bu antlaşma, devam eden ekonomik krizle birlikte, kısa bir süre sonra Almanya'da aşırı milliyetçi hareketlerin yükselişine katkıda bulundu.

Rheinland'ın Müttefikler tarafından işgali 11 Kasım 1918'de Almanya ile yapılan Ateşkes'in ardından gerçekleşti. İşgalci ordular Amerikan, Belçika, İngiliz ve Fransız kuvvetlerinden oluşuyordu. 1920 yılında, Fransa'nın yoğun baskısı altında, Saar, Ren Eyaletinden ayrıldı ve 1935 yılında yapılan bir plebisite kadar Milletler Cemiyeti tarafından yönetildi ve bölge Alman İmparatorluğuna geri verildi. Aynı zamanda 1920'de Eupen ve Malmedy bölgeleri Belçika'ya devredildi. Kısa bir süre sonra Fransa, Rheinland'ı tamamen işgal ederek tüm önemli sanayi bölgelerini sıkı bir şekilde kontrol altına aldı.

Tazminatlar da savaş sonrası dönemde önemli bir konuydu. Almanya'nın ödemekle yükümlü olduğu gerçek tazminat miktarı 1921 Londra Programı'nda kararlaştırılan 132 milyar mark değil, A ve B Tahvillerinde öngörülen 50 milyar marktı. Tarihçi Sally Marks, 112 milyar marklık "C tahvillerinin" tamamen hayali olduğunu, Almanya'nın çok daha fazlasını ödeyeceğine dair kamuoyunu kandırmaya yönelik bir araç olduğunu söylüyor. Gerçekte 1920'den 1931'e kadar (ödemelerin süresiz olarak askıya alındığı dönem) yapılan toplam ödeme 20 milyar mark, yani yaklaşık 5 milyar ABD Doları ya da 1 milyar sterlindi. Bunun 12.5 milyarı nakitti ve çoğunlukla New York bankerlerinden alınan kredilerden geliyordu. Geri kalanı ise kömür ve kimyasal maddeler gibi mallardan ya da demiryolu ekipmanları gibi varlıklardan oluşuyordu. Tazminat faturası 1921'de Müttefiklerin talepleri temelinde değil, Almanya'nın ödeme kapasitesi temelinde belirlendi.

Hiperenflasyon, savaş sonrası yıllarda da önemli bir sorundu. Savaş sonrası ilk yıllarda enflasyon endişe verici bir oranda artıyordu, ancak hükûmet borçları ödemek için daha fazla para bastı. 1923 yılına gelindiğinde Cumhuriyet, Versailles Antlaşması'nın gerektirdiği tazminat ödemelerini artık karşılayamayacağını iddia etti ve hükûmet bazı ödemelerde temerrüde düştü. Bunun üzerine Fransız ve Belçikalı birlikler, Ocak 1923'te Almanya'nın o dönemdeki en verimli sanayi bölgesi olan Ruhr bölgesini işgal ederek çoğu madencilik ve imalat şirketinin kontrolünü ele geçirdi. Grev çağrısı yapıldı ve pasif direniş teşvik edildi. Bu grevler sekiz ay sürdü ve hem ekonomiye hem de topluma daha fazla zarar verdi.

Siyasi kargaşa: siyasi cinayetler ve iktidarı ele geçirme girişimleri

Weimar Cumhuriyeti hem soldan hem de sağdan muhalefetle karşılaştı. Almanya Komünist Partisi gibi gruplar tarafından temsil edilen radikal sol, iktidardaki Sosyal Demokratları komünist bir devrimi engelleyerek işçi hareketinin ideallerine ihanet etmekle suçladı ve Cumhuriyeti yıkmaya çalıştı. Öte yandan, çeşitli sağcı gruplar Alman İmparatorluğu gibi otoriter bir monarşiyi tercih ederek her türlü demokratik sisteme karşı çıktı. Bazı sağcılar, özellikle de eski subaylar, Almanya'nın Birinci Dünya Savaşı'ndaki yenilgisinden Sosyalistleri ve Yahudileri sorumlu tutuyordu.

Sonraki yıllarda merkezi hükûmet, Reichswehr'in desteğiyle Almanya'nın şehirlerinde patlak veren şiddet olaylarına sert bir şekilde müdahale etti. Sol, Sosyal Demokratları devrim ideallerine ihanet etmekle suçlarken, ordu ve hükûmet tarafından finanse edilen Freikorps grevci işçilere karşı şiddet eylemlerinde bulundu.

Weimar Cumhuriyeti'ne karşı ilk büyük meydan okuma 1919'da bir grup komünist ve anarşistin Münih'te Bavyera hükûmetini ele geçirmesi ve Bavyera Sovyet Cumhuriyeti'nin kurulduğunu ilan etmesiyle geldi. Ayaklanma, solcu güçleri bastırmak için para alan eski askerlerden oluşan bir grup olan Freikorps tarafından acımasızca bastırıldı.

1920'de Kapp Darbesi sırasında 12.000 Freikorps askeri Berlin'i işgal etti ve sağcı bir gazeteci olan Wolfgang Kapp'ı şansölye olarak atadı. Ulusal hükûmet, Kapp hükûmetinin sadece dört gün sonra çökmesine yol açan bir genel grev çağrısında bulundu.

Mart 1921'de Ruhr bölgesinde bir işçi ayaklanması başladı ve 50.000 kişi bir "Kızıl Ordu" oluşturarak eyaletin kontrolünü ele geçirdi. Düzenli ordu ve Freikorps isyanı bastırdı. SPD liderleri, sosyalist bir rejimin kurulmasından yana olan USPD destekçileri tarafından yönetilen isyanı desteklemedi.

Ağustos 1921'de Maliye Bakanı Matthias Erzberger ve Dışişleri Bakanı Walther Rathenau Konsolosluk Örgütü üyeleri tarafından öldürüldü. Bir Yahudi olan Rathenau, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti ile 1922 Rapallo Antlaşması yoluyla Almanya'nın izolasyonunu kırma çabaları nedeniyle de hedef alınmıştı. Buna karşılık hükûmet bir "Cumhuriyeti Savunma Yasası" çıkardı ve kurbanlar için halka açık büyük cenaze törenleri düzenledi. Ancak sağcı devlet suçluları faaliyetlerine devam etti ve imparatorluk muhafazakârlığından etkilenen yargıçlar tarafından verilen hafif cezalar Cumhuriyeti daha da zayıflattı.

Altın Dönem (1924-1929)

Gustav Stresemann 1923'te 100 gün boyunca Reichskanzler ve 1923'ten 1929'a kadar Goldene Zwanziger ("Altın Yirmiler") olarak bilinen Weimar Cumhuriyeti'nin göreceli istikrar döneminde dışişleri bakanı olarak görev yaptı. Bu süre zarfında ekonomi büyüdü ve sivil huzursuzluk azaldı. Stresemann, 1923'te Rentenmark'ın piyasaya sürülmesiyle Alman para birimini istikrara kavuşturmak için çalıştı ve bu da Weimar Cumhuriyeti ekonomisine olan uluslararası güveni daha da artırdı.

Almanya'nın tazminat yükümlülüklerini yerine getirmesine yardımcı olmak için 1924'te Dawes Planı oluşturuldu ve Amerikan bankalarının Alman bankalarına Alman varlıklarını teminat göstererek borç vermesini içeriyordu. Almanya ayrıca Rapallo Antlaşması aracılığıyla Sovyetler Birliği ile diplomatik ilişkiler kurdu ve Fransa, Belçika, İngiltere ve İtalya ile Locarno Antlaşması imzaladı. Bu, Almanya'nın uluslararası konumunu iyileştirdi ve 1926'da Milletler Cemiyeti'ne kabul edilmesine yol açtı.

Bu dönemde ticaret arttı ve işsizlik azaldı, ancak Stresemann'ın reformları Weimar Cumhuriyeti'nin altında yatan zayıflıkları tam olarak ele almadı. Siyasi durum, sık sık hükûmet değişiklikleri nedeniyle istikrarsızdı ve Amerikan finansına artan bağımlılık kısa ömürlü oldu. Büyük Buhran Almanya'yı özellikle derinden etkiledi.

1920'ler aynı zamanda Almanya'da Weimar kültürü olarak bilinen, edebiyat, sinema, tiyatro ve müzikte yaratıcılığın arttığı kültürel bir rönesansa sahne oldu. Özellikle Berlin'deki kültürel ortam, kapitalist aşırılıkların reddi ve devrimci değişim çağrısı ile damgasını vurdu.

Yenilenen kriz ve gerileme (1930-1933)

1930-1933 yılları arasındaki dönem Almanya için yeni bir kriz ve gerilemeye işaret ediyordu, zira ülke Büyük Buhran'ın başlangıcından ağır bir şekilde etkilenmişti. Almanya'da Gayri Safi Milli Hasıla ve fiyat endeksi bu dönemde ciddi bir deflasyon ve durgunluk yaşadı. İşsizlik oranı da yükselerek 1932'de %30,8'e ulaştı. Bu ekonomik çalkantı, Nazi Partisi'nin 1928'de toplam oyların %3'ünden 1933'te %44'üne yükselmesinin de gösterdiği gibi, birçok seçmenin radikalleşmesine yol açtı. Komünist Parti (KPD) de desteğini artırarak istikrarsız bir koalisyon sistemine ve artan siyasi şiddete yol açtı.

1930'da Şansölye olarak atanan Heinrich Brüning, ekonomiyi istikrara kavuşturmak amacıyla bir deflasyon politikası uyguladı. Ancak Reichstag'da çoğunluğun desteğini alamaması, anayasanın Reichspräsident'e verdiği olağanüstü hal yetkilerini (Madde 48) kullanarak parlamentodan bağımsız bir şekilde yönetmesine yol açtı. Bu durum onu Reichspräsident Paul von Hindenburg'a bağımlı hale getirdi. Reichstag'ın Reich maliyesinde reform yapılmasını öngören bir tasarıyı reddetmesi, Reichstag'ın feshedilmesine ve Eylül 1930'da NSDAP'nin oyların %18,3'ünü kazanmasıyla Reichstag'da önemli bir değişimle sonuçlanan bir genel seçime yol açtı. Cumhuriyet yanlısı bir çoğunluğun oluşması imkansız hale gelmiş, bu da siyasi istikrarsızlığa ve nihayetinde Nazi lideri Adolf Hitler'in 1933'te iktidara yükselmesine yol açmıştır.

Weimar Cumhuriyeti'nin sonu
Weimar Cumhuriyeti'nin sona ermesi, 1933 yılında Hitler'in şansölyeliğinin yükselişine işaret ediyordu. Hitler, 30 Ocak 1933 sabahı kısa bir törenle Şansölye olarak yemin etti. Ancak iktidara gelmesinden sonraki bir hafta içinde hükûmet muhalefeti bastırmaya başladı. Sol partilerin toplantıları yasaklandı ve ılımlı partilerin üyeleri tehdit edildi ve saldırıya uğradı. Yasal görünümlü önlemler Şubat ortasında Komünist Parti'yi bastırdı ve Reichstag milletvekillerinin açıkça yasadışı bir şekilde tutuklanmasını içeriyordu.

27 Şubat 1933'te Reichstag binası yanarak yerle bir oldu ve bu olay başlangıçta Hollandalı konsey komünisti Marinus van der Lubbe tarafından gerçekleştirilen bir kundaklama eylemi olarak suçlandı. Ancak 2019 yılında, önde gelen bir Nazi dönemi Alman tarihçisi tarafından gizlenen bir yeminli ifade ortaya çıkarıldı. 1950'lerde Nazilerin paramiliter SA biriminin eski bir üyesi, Reichstag yangınının olduğu gece, Van der Lubbe'yi revirden Reichstag'a götüren SA grubunun bir parçası olduğuna ve burada "garip bir yanık kokusu ve odalardan yükselen duman bulutları" fark ettiklerine yemin ediyordu. Der Lubbe SA tarafından zorla oraya getirildiğinde yangının zaten çıkarılmış olması ve Nazi hükûmetinin bu olayı iktidarı ele geçirmek için hemen kullanması, birçok çağdaş tarihçinin SA'nın kundaklamada sahte bayrak saldırısı olarak rol oynadığını doğrulamasına yol açmıştır. Hitler yangından KPD'yi sorumlu tutmuş (Van der Lubbe parti üyesi olmamasına rağmen) ve Hindenburg'u ertesi gün Reichstag Yangın Kararnamesini yayınlamaya ikna etmiştir. Kararname, Weimar Anayasası'nın 48. maddesine atıfta bulunuyor ve sivil özgürlüklere ilişkin bir dizi anayasal korumayı "süresiz olarak askıya alarak" Nazi hükûmetinin siyasi toplantılara karşı hızla harekete geçmesine, Komünistleri tutuklamasına ve öldürmesine olanak tanıyordu.

Hitler ve Naziler, seçmenleri etkilemek için Alman devletinin yayın ve havacılık olanaklarından büyük ölçüde yararlandı, ancak bu seçim NSDAP-DNVP koalisyonu için 16 sandalyelik yetersiz bir çoğunluk sağladı. NSDAP, 5 Mart 1933'te yapılan Reichstag seçimlerinde 17 milyon oy aldı. Komünist, Sosyal Demokrat ve Katolik Merkez oyları sağlam kaldı. Bu, Weimar Cumhuriyeti'nin son çok partili seçimi ve 57 yıl boyunca tüm Almanya'da yapılan son çok partili seçim oldu.

Hitler, farklı çıkar gruplarına hitap ederek Weimar Cumhuriyeti'nin süregelen istikrarsızlığına kesin bir çözüm bulunması gerektiğini vurguladı. Artık Almanya'nın sorunlarından Komünistleri sorumlu tutuyor, hatta 3 Mart'ta onları ölümle tehdit ediyordu. Eski Şansölye Heinrich Brüning, Merkez Partisi'nin herhangi bir anayasal değişikliğe direneceğini ilan etti ve Reichstag yangınının soruşturulması için Cumhurbaşkanı'na başvurdu. Hitler'in başarılı planı, artık Komünistlerden arınmış olan Reichstag'dan geriye kalanların kendisine ve Hükûmete kanun hükmünde kararname çıkarma yetkisi vermesini sağlamaktı. Şimdiye kadarki Başkanlık Diktatörlüğü böylece kendisine yeni bir yasal biçim verecekti.

15 Mart'ta yapılan ilk kabine toplantısına Reichstag'da azınlığı temsil eden iki koalisyon partisi katıldı: Naziler ve Alfred Hugenberg liderliğindeki DNVP (288 + 52 sandalye). Nürnberg Duruşmalarına göre, bu kabine toplantısının ilk gündem maddesi, anayasanın izin verdiği ve %66 parlamento çoğunluğu gerektiren Yetki Kanunu aracılığıyla karşı devrimin nasıl gerçekleştirileceğiydi. Bu yasa Hitler'i ve NSDAP'yi sınırsız diktatörlük yetkileri hedefine götürecekti ve götürdü de.

Hitler 15 Mart'taki kabine toplantısında, kabineye Reichstag'ın onayı olmadan yasa çıkarma yetkisi verecek olan Yetki Kanunu'nu sundu. Bu arada Naziler için geriye kalan tek soru, Katolik Merkez Partisi'nin Yetki Kanunu'nu destekleyip desteklemeyeceğiydi. Onların da desteğiyle yasa 23 Mart 1933'te 444 lehte ve 94 aleyhte oyla kabul edildi ve Hitler ile Nazi hükûmetine diktatörlük yetkileri vererek Weimar Cumhuriyeti'nin resmen sonunu getirdi. Bu durum Hitler'in Reichstag'ın onayı olmadan yasalar çıkarmasına ve kendisini bir diktatör olarak kabul ettirmesine olanak tanıyarak siyasi muhaliflerin zulme uğramasına, ortadan kaldırılmasına ve Holokost'un başlamasına yol açtı.

Sonuçlar
1933 tarihli Yetki Kanunu yaygın olarak Weimar Cumhuriyeti'nin sonu ve Nazi döneminin başlangıcı olarak kabul edilir. Bu yasa kabineye Reichstag veya Başkan'ın onayı olmadan yasa yapma ve Weimar Anayasası'na aykırı yasalar çıkarma yetkisi veriyordu. Mart 1933 seçimlerinden önce Adolf Hitler, Paul von Hindenburg'u Reichstag Yangını Kararnamesi'ni Madde 48'i kullanarak yayınlamaya ikna etmişti; bu kararname hükûmete "habeas corpus haklarını [...] basın özgürlüğünü, örgütlenme ve toplanma özgürlüğünü, posta, telgraf ve telefon haberleşmesinin gizliliğini" kısıtlama yetkisi veriyor ve arama emirlerini ve müsadereyi "aksi belirtilmedikçe yasal sınırların ötesinde" yasallaştırıyordu. Bunun amacı Komünistlerin hükûmete karşı herhangi bir eylemde bulunmasını engellemekti. Hitler, Yetki Kanunu'nun hükümlerini diktatörlüğüne başka kaynaklardan gelebilecek olası muhalefeti önlemek için kullandı ve bunda çoğunlukla başarılı oldu: Yetki Kanunu'nun kabulünü takip eden aylarda NSDAP dışındaki tüm Alman partileri yasaklandı veya kendilerini feshetmeye zorlandı, tüm sendikalar feshedildi ve tüm medya Reich Halkı Aydınlatma ve Propaganda Bakanlığı'nın kontrolü altına alındı (Frankfurter Zeitung hariç). Reichstag daha sonra Hindenburg tarafından feshedildi ve Kasım 1933'te NSDAP'ye meclisin tam kontrolünü veren tek partili bir erken seçim çağrısı yapıldı.

1919 Anayasası hiçbir zaman resmen yürürlükten kaldırılmadı, ancak Yetki Kanunu'ndan sonra o ölü bir kelime olduğu anlamına geliyordu. Reichstag, Alman siyasetinde aktif bir oyuncu olmaktan fiilen çıkarıldı. İkinci Dünya Savaşı'nın sonuna kadar sadece ara sıra toplandı, hiçbir tartışma yapmadı ve sadece birkaç yasa çıkardı; tüm amaçlar için Hitler'in konuşmaları için sadece bir sahneye indirgendi. Alman parlamentosunun diğer meclisi (Reichsrat) Şubat 1934'te resmen lağvedildi; bu karar, yetkisi altında çıkarılan herhangi bir yasanın her iki meclisin kurumlarını etkileyemeyeceğini öngören Yetki Kanunu'nun açıkça ihlaliydi. Ancak o zamana kadar Naziler kendi kendilerinin yasası haline gelmişti ve bu eylemlere mahkemede hiçbir zaman itiraz edilmedi.

2 Ağustos 1934'te Hindenburg akciğer kanserinden öldü ve böylece Nazilerin tam hakimiyetinin önündeki tüm engeller ortadan kalktı; Hindenburg'un ölümünden bir gün sonra Hitler Kabinesi "Reich'ın En Yüksek Devlet Makamına İlişkin Kanun "u kabul ederek Cumhurbaşkanı'nın yetkilerini yeni "Führer ve Reich Şansölyesi" makamına devretti ve ona herhangi bir kontrol ve denge imkanı olmaksızın tüm Reich üzerinde tam güç verdi. Bu hamle daha sonra son derece demokratik olmayan bir referandum ile onaylandı. Bu, 1936'da Rheinland'ın yeniden askerileştirilmesi ile birlikte Weimar Cumhuriyeti'nin son kalıntılarını da ortadan kaldırdı.

Başarısızlık nedenleri
Weimar Cumhuriyeti'nin çöküşü, başarısızlığına katkıda bulunan birçok faktörle birlikte devam eden bir tartışma konusudur. Bazıları, ılımlı siyasi figürlerin bile desteklememesi ve hem sol hem de sağdaki aşırı uçların karşı çıkması nedeniyle, en başından beri başarısızlığa mahkum olduğunu savunmaktadır. Almanya'nın sınırlı demokratik gelenekleri ve Weimar demokrasisinin kaotik olarak algılanması da halk desteğinden yoksun kalmasına katkıda bulunmuştur. Buna ek olarak, Almanya'nın I. Dünya Savaşı'nda teslim olmasının hainlerin eylemlerinden kaynaklandığını savunan Dolchstoß (veya "arkadan bıçaklanma") teorisine olan inanç, hükûmetin meşruiyetine daha da zarar verdi.

Hiperenflasyon, kitlesel işsizlik ve yaşam standartlarındaki düşüş gibi ekonomik sorunlar da Weimar Cumhuriyeti'nin çöküşünde önemli faktörlerdi. Amerikan kredilerine olan bağımlılığı nedeniyle Almanya'yı özellikle etkileyen 1930'ların Büyük Buhranı bu sorunları daha da şiddetlendirdi. Ayrıca Versailles Antlaşması'nın getirdiği tazminat yükü Almanya'nın ekonomisine zarar vererek hiperenflasyona ve piyasa kredisi eksikliğine yol açtı.

Kurumsal sorunlar da Weimar Cumhuriyeti'nin çöküşüne önemli bir katkıda bulunmuştur. Reichspräsident pozisyonunun imparatorun yerine geçmesi ve parti siyasetinin rolünü azaltması nedeniyle 1919 anayasası kusurlu olarak görülmüştür. Federal Almanya Cumhuriyeti Temel Yasası olarak bilinen 1949 Batı Alman Anayasası bu kusurlara bir yanıt olarak hayata geçirilmiştir.

Sonuç olarak, hiçbir faktör Weimar Cumhuriyeti'nin başarısızlığını tam olarak açıklayamaz. Şansölye Heinrich Brüning'in ekonomi politikaları ve Adolf Hitler'in yükselişi gibi belirli bireylerin rolleri de çöküşünde önemli bir rol oynamıştır.

Miras
Nazi propagandasında "Sistem" (Das System) ya da "Sistem Zamanı" (Systemzeit) olarak da bilinen Weimar Cumhuriyeti, bir ihanet, yozlaşma ve yolsuzluk dönemi olarak tanımlanmıştır. Cumhuriyetin 1918'de kurulduğu aya atfen "Kasım suçluları" ya da "Kasım suçlularının rejimi" (Almanca: November-Verbrecher) olarak da anılmıştır. Bu olumsuz tasvire rağmen Weimar Cumhuriyeti tüm yetişkinler (kadınlar dahil) için oy hakkı, sekiz saatlik iş günü, medya ve teknolojide yenilikler ve LGBT bireyler için daha fazla özgürlük getirmiştir. Ancak bu ilerici politikalar, Nazi Almanyası'nın güçlü homofobik politikaları ve hem Batı hem de Doğu Almanya'daki hükûmetlerin muhafazakar tutumları tarafından geri alındı. Foreign Policy'ye göre Weimar Cumhuriyeti "faşizme teslim olan 'başarısız' bir demokrasinin en iyi bilinen tarihi örneği" olarak görülmektedir.

Ayrıca bakınız
 Wielkopolska Ayaklanması
 Weimar Cumhuriyeti döneminde kurulan Alman devletleri

Konuyla ilgili yayınlar
 Colin Storer. Weimar Cumhuriyeti'nin Kısa Tarihi, çev: Sedef Özge. İletişim Yayınları, 2021.
 Peter Gay. Weimar Kültürü, çev: Eren Buğlalılar. İletişim Yayınları, 2023.
 James Hawes. Kısa Almanya Tarihi, çev: Yavuz Alogan. Say Yayınları, 2021.

Kaynakça

Weimar Cumhuriyeti


Zengotitagane, Zengotitagana o Zengoitxagana es una  cumbre secundaria del macizo del Oiz de 812 metros de altitud. Es la cima más oriental del Oiz y se ubica sobre el puerto de Trabakua en la IB-3340 que une Berriz con Marquina-Jeméin en Vizcaya en el País Vasco (España).

Se ubica sobre el barrio de Zengontita, perteneciente al municipio de Berriz, de donde coge el nombre (literalmente "sobre Zengotita"). Sus laderas vierten por un lado a la cuenca del Ibaizabal y por el  otro a la del Deva.

Es una loma despejada y poco prominente coronada con una cruz. La separa de la cumbre del Oiz el collado de Zengotitagana a 790 metros de altitud y del collado de Trabakua, de 402 metros, lo une al monte Urko.

Accesos
Desde Trabakua se puede subir a la montaña por la ladera oriental denominada Belakometaburu tardando unos 45 minutos con un desnivel de 408 metros. Desde Zengotita se tarda aproximadamente una hora en cubrir los 382 metros de desnivel. Se accede por la parte sur y el collado de Zengititagana, al cual podemos llegar también desde el Oiz.

Referencias

Enlaces externos

Montañas de Vizcaya

Zengotitagane


التثليج عملية تستعمل دورة تثلج لتخفيض درجة الحرارة من إحدى الجهتين (بخلاف الهدف النقيض مضخة الحرارة). وأقرب التطبيقات لعامة الناس جهاز الثلاجة، وتتعدد تطبيقاتها.

عملية انتقال الحرارة تلك عادةً ما تتم عن طريق وسائل ميكانيكية، لكنها أيضًا من الممكن أن تتم عن طريق الحرارة أوالقوى الميغناطيسية أوالقوى الكهربية أوالليزر أوبأي وسيلة أخرى.

للتبريد تطبيقات متعددة منها -وليس على سبيل الحصر- : الثلاجات المنزلية، المجمدات الصناعية، كريوجينيكس "فيزياء درجات الحرارة المتدنية"، التكييفات.

المضخات الحرارية يمكنها أن تستخدم الحرارة الناتجة عن عملية التبريد، كما أنه من الممكن تصميمها بطريقةٍ تجعلها قابلة للعكس، ولكن من ناحية أخرى فهي تشبه وحدات التكييف. ولخاصية التبريد تأثير كبير على الصناعة، والمعيشة، والزراعة، والمستوطنات.

تعود فكرة الحفاظ على الغذاء إلى الأمبراطوريات الصينية والرومانية القديمة على الأقل، ومع ذلك فلقد تطورت تقنية التبريد الميكانيكي في القرن الماضي من تجميع الثلج حتى عربات السكك الحديد التي تسيطر عليها درجة الحرارة. كما ساهم إدخال عربات السكك الحديد المبردة تلك على التوسع من ناحية غرب الولايات المتحدة؛ مما أدى إلى السماح بالاستيطان في مناطق ليست موجودة على قنوات النقل الرئيسية كالانهار أو الموانئ أو مسارات الوادي.

المستوطنات النامية في الأجزاء المجدّبة من الريف، مليئة بالمصادر الطبيعية المستكشفة حديثًا، أنماط تلك المستوطنات الجديدة ساعدت بشكل كبير على إنشاء مدن كبيرة والتي قدرت على النماء في مثل تلك المناطق التي كان يُعتقد أنها غير صالحة للسُكنى، مثل هيوستن وتكساس ولاس فيغاس ونيفادا.
في البلدن المتقدمة تعتمد المدن بشكل كبير على التبريد في السوبرماركت للحصول على طعامهم للاستهلاك اليومي. أدت زيادة مصادر الغذاء إلى اعتماد نسبة المبيعات الزراعية بشكل أكبرعلى نسبة قليلة من المزارع الموجودة، المزارع اليوم تعطي للفرد إنتاجًا أكبر بكثير إذا ما قُورنت بإنتاجها خلال أواخر القرن الثامن عشر، وقد أدى هذا إلى إتاحة مصادر الغذاء الجديدة لجميع السكان، مما له كبير الأثر على التغذية في المجتمع.

هنالك بعض المعايير يجب أن تتحقق في السائل المستخدم في المضخات الحرارية والتبريد ودورات ORC، يتم استخدام العديد من السوائل الناتجة من خلال كل هذه التقنيات، الأمونيا هي أول ما استخدم كمادة مُبرِدة.

من الممكن تعريف التبريد: بأنه علم توفير درجة الحرارة والمحافظة عليها أقل من درجة حرارة الغلاف الجوي المحيط بها، وهذا يعني استمرارية سحب الحرارة من جسم درجة حرارته بالفعل أقل من درجة حرارة البيئة المحيطة.

آثاره على نمط الحياة والنظام الغذائي
في أواخر القرن التاسع عشر وحتى بداية القرن العشرين كانت الأطعمة المتاحة تتأثر بشكل كبير بتغير فصول السنة واعتمادًا على الأنواع التي يمكن زراعتها محليًا باستثناء السلع الغذائية الأساسية (السكر، الأرز، الفاصوليا) والتي لا تحتاج إلى تبريد، ولكن نظام التبريد قد أزال تلك القيود.

لعب التبريد دورًا كبيرًا في زيادة أهمية وبالتالي مدى شعبية السوبرماركت الحديث. الخضراوات والفاكهة التي تنمو في غير موسمها، أو التي تنمو في أماكن بعيدة أصبحت الآن متوفرة بسعرٍ أقل، وقد أدى نظام التبريد إلى زيادة هائلة في اللحوم ومنتجات الألبان كجزء من إجمالي مبيعات السوبرماركت.

بالإضافة إلى استبدال البضائع المشتراه، فإن القدرة على تخزين الناس للأطعمة لوقت أطول أدى إلى زيادة أوقات الراحة والفراغ. قبل ظهور الثلاجات المنزلية، كان الناس مضطرون إلى شراء مستلزمات وجباتهم يوميًا.

آثاره على التغذية
إن وجود التبريد سمح بالتعامل مع المواد القابلة للفساد وتخزينها بشكل صحي، كما أنه يعززمن إنتاج محاصيل في غير موسمها أو وقتها، ويساهم في تحسين الاستهلاك وتوافر الغذاء.

لقد تغيرت طرقنا في الحفاظ على الأطعمة، انتقالًا من استخدام الملح للتخزين إلى الحرص على مراقبة نسب الصوديوم في الأطعمة بشكل أدق، إن القدرة على نقل وتخزين المواد القابلة للفساد كاللحوم والألبان أدت إلى زيادة في معدل استهلاك الألبان بنسبة 1.3% وزيادة في اجمالي استهلاك البروتين بنسبة 1.25% سنويًا بالولايات المتحدة بعد عام 1890.

لم يقبل الناس على استهلاك هذه المواد سريعة التلف فقط لأنه أصبح من الأسهل عليهم تخزينها، ولكن لأن الابتكارات في مجال النقل والتخزين المبرد أدت إلى تقليل تلف تلك المواد وكذلك تخفيض تكلفة نقلها؛ مما أدى إلى انخفاض أسعار هذه المنتجات.

عمل التبريد على زيادة  بنسبة 5.1% على الأقل في تحسين ورفع وضع البالغين- في الولايات المتحدة- من خلال تحسين التغذية، وعند إضافة نسبة التأثيرات الغير مباشرة المتعلقة بتحسّن جودة الغذاء وانخفاض الأمراض فإن مجمل التأثير يصبح أكبر.

  أظهرت الدراسات الحديثة أيضًا وجود علاقة عكسية بين عدد الثلاجات في المنزل ومعدل الوفيات بمرض سرطان المعدة به.

المراجع

مصادر

تدفئة وتكييف
تقنيات التبريد
حفظ الأغذية
ديناميكا حرارية
صناعة
عمليات كيميائية

تثليج


نادي ريال أولمبيك تشارلروا مارتشين لكرة القدم  نادي كرة قدم بلجيكي يلعب في دوري الدرجة الثانية. تم تأسيس النادي في سنة 1912.

مراجع

تأسيسات سنة 1912 في بلجيكا
أندية كرة قدم في بلجيكا
أندية كرة قدم أسست في 1912
أندية كرة قدم في شارلوروا

أولمبيك تشارلروا


Sacré, est le quatrième album studio du rappeur français Georgio sorti le 7 mai 2021.

Présentation
L'album contient de nombreux featuring, dont notamment S.Pri Noir, Kalash Criminel, Sanka ou Zikxo. La réédition de l'album, intitulée Ciel enflammé - Sacré, sort le 10 décembre 2021 avec des featuring comme Cœur de Pirate, Doums, Mister V, Luv Resval et Sofiane Pamart.

Liste des titres

Réception

Critique
L'album est très bien reçu par la critique :

« Ce véritable hymne aux petits moments de la vie marque également les 10 ans de carrière du rappeur »

« Rempli d'images contrastantes, excessives et aussi paradoxales que vraies, Sacré est un bel aboutissement artistique de Georgio qui, encore une fois, a eu tant de choses à nous dire »

Commerciale
L'album réussi à faire le très bon score de 4 621 ventes en seulement 3 jours, lui permettant d'atteindre la  place du top albums.

Notes et références

Album musical sorti en 2021
Album de hip-hop français
Album de Georgio

Sacré (album)


Damned in Black šesti je studijski album norveškog black metal-sastava Immortal. Diskografska kuća Osmose Productions objavila ga je 27. ožujka 2000. Posljednji je album te skupine koji je objavio taj izdavač i prvi je album na kojem je bas-gitaru svirao Iscariah.

Popis pjesama

Osoblje

 Immortal

 Demonaz – tekstovi
 Abbath – vokal, gitara, produkcija
 Iscariah – bas-gitara
 Horgh – bubnjevi, produkcija

 Ostalo osoblje

 Peter Tägtgren – produkcija, mix
 Jean-Pascal Fournier – omot albuma

Izvori

Albumi sastava Immortal
Albumi iz 2000.

Damned in Black


Hønseministerens Besøg er en dansk stumfilm fra 1916, der er instrueret af Lau Lauritzen Sr. efter manuskript af Valdemar Andersen.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1916
Film instrueret af Lau Lauritzen Sr.
Stumfilm fra Danmark

Hønseministerens Besøg


Der Queen Maud Gulf ist ein arktisches Gewässer vor der Nordküste von Nordamerika. Es liegt in der Region Kitikmeot im kanadischen Territorium Nunavut.

Geographie
Der Golf befindet sich zwischen dem amerikanischen Festland im Süden, der King William Island im Nordosten und der Victoria Island im Nordwesten. Er ist nach Westen über die Dease Strait mit dem Coronation Gulf verbunden. Nach Osten führt die Simpson Strait zum Rasmussen Basin. Im Norden geht der Queen Maud Gulf in die Victoria Strait über.

Der Queen Maud Gulf ist reich an Inseln, Riffen und Untiefen. Im Norden, am Übergang zur Victoria Strait, befinden sich die Royal Geographical Society Islands, südlich davon, getrennt durch die Markham Strait, die Nordenskiöld Islands mit Amundsen Island. Südöstlich davon liegt Hat Island und direkt vor der Küste Klutschak-Halbinsel O'Reilly Island. Nordwestlich der Nordenskiöld Islands befindet sich Jenny Lind Island, noch weiter westlich Melbourne Island.

Am Eingang zur Dease Strait liegt auf Victoria Island die Siedlung Cambridge Bay.

Geschichte
1839 segelten Peter Warren Dease (1788–1863) und Thomas Simpson (1808–1840) durch den Queen Maud Gulf. Seinen Namen verdankt das Gewässer dem norwegischen Polarforscher Roald Amundsen, der es während der erstmaligen Durchfahrung der Nord-West-Passage im Jahre 1905 nach der ersten Königin des unabhängigen Königreichs Norwegen, Maud von Großbritannien und Irland, benannte. Im September 2014 wurde westlich von O'Reilly Island in nur elf Meter Tiefe die HMS Erebus gefunden, eines der beiden Schiffe der Franklin-Expedition. Das andere, die HMS Terror, wurde zwei Jahre später in der Terror Bay, einer Bucht des Queen Maud Gulf an der Südwestküste von King William Island lokalisiert.

Naturschutz
An der Südküste befindet sich seit 1961 das Vogelschutzgebiet Queen Maud Gulf Migratory Bird Sanctuary. Es ist mit einer Fläche von 62.928 km² das größte föderale Naturschutzgebiet Kanadas und anerkanntes Feuchtgebiet von internationaler Bedeutung nach der Ramsar-Konvention. BirdLife International weist es als Important Bird Area (NU009) aus.

Literatur

Einzelnachweise

Geographie (Nunavut)
Becken in Kanada
Bucht in Kanada
Bucht in Nordamerika
Bucht (Arktischer Ozean)
Meerenge in Kanada
Maud von Großbritannien und Irland als Namensgeber

Queen Maud Gulf


බහු බෝග ගොවිතැන හෙවත්  බහු බෝග වගාව () යනු සම්ප්‍රදායික ගොවිතැනේ දක්නට ලැබෙන එකම ඉඩෙහි තනි වැවීම් කාලයක් තුලදී එක්වර බෝග දෙකක් හෝ කිහිපයක් වගා කිරීමේ ක්‍රමයයි. එය බහුවගා ආකාරයකි. එයට පළමු බෝගයෙහි ඵලදාව නෙලීමෙන් පසු දෙවන බෝගය වගා කිරීමේ ද්විත්ව වගා කිරීමේ ආකාරය හෝ පළමු බෝගයේ ඵලදාව නෙලීමට පෙර දෙවන බෝග‍ය ආරම්භ කිරීමේ පිලිවයන වගා කිරීමේ ආකාරය ගත හැක. මීට සම්බන්ධ ක්‍රියාවක් වන සහය වගා කිරීම සමහරක් විට උද්‍යාන කරණයේදී හා එළවළු හා පළතුරු කඩිනම් වගාකිරීම් වලදී යොදා ගැනේ. බහු වගාකිරීමට එක් උදාහරණයක් වන්නේ තත්කාලි + ලූණු + මැරිගෝල්ඩ්. මැරිගෝල්ඩ් මගින් තත්කාලි වල සමහරක් පලිබෝදකයන් පලවා හරිනු ලබයි.

බහු වගාකිරීම් බොහෝමයක් කෘෂිකාර්මික සම්ප්‍රදායන්වල දැක ගත හැකිය. ඉන්දියාවේ ග්‍රාවල් හිමාලයාහි බරණාජා ලෙස හදුන්වන ක්‍රියාවකට එකම පාත්තියක ශාකවර්ග 12 ක් හෝ ඊට වඩා වගා කිරීම අයත් වන අතර එම බෝග වලට විවිධ බෝංචි, මුං ඇට හා මෙනේරි අයත්වන අතර විවිධ අවස්ථා වලදී ඒවා වගා කරයි.

වී ගොවිතැනේදී බහු වගා කිරීම සදහා විශේෂයෙන් වියළ සෘතුවක් පවතින ප්‍රදේශ වලට කාර්යක්ෂම ජල යෝජනා ක්‍රමයක් අත්‍යවශ්‍යවෙයි. තෙත් කාලය තුළදී ඇද හැලෙන වර්ෂාව එම කාලය තුළදී සහල් වගා කිරීමට අවශ්‍ය තත්ත්වය ලබාදෙන නමුත් වසරෙහි අනෙක් භාගය අතරතුරදී වාරිමාර්ග පද්ධතියකින් තොරව කුඹුරු වෙත ජලය යැවීමට නොහැකි වෙයි. ආසියාවෙහි හරිත විප්ලවය අධි ඵලදාවකින් යුත් සහල් ප්‍රභේද නිෂ්පාදනයට මග පෑදු අතර ඒවාට දින 100 ක කුඩා වැවීම් කාලයක් පමණක් අවශ්‍ය විය. නමුත් සාම්ප්‍රදායික ප්‍රභේද සදහා 150 – 180 දින ප්‍රමාණයක් අවශ්‍ය වේ. මේ හේතුව නිසා බහු වගා කිරීම ආසියානු රටවල වඩාත් ප්‍රචලිත විය.

බහු වගා කිරීමේ එක් ආකාරයක් වන්නේ අන්තර් වගා කිරීමයි. මෙහිදි ප්‍රධාන බෝගය අතර ඉතිරිවී ඇති අවකාශ වල අතිරේඛ බෝගයක් වගා කරනු ලැබේ.

ආශිත
 නයිට්‍රජන් තිර කිරීම

ගොවිතැන

බහු බෝග ගොවිතැන


Christopher Cornelius "Chris" Byrd () este un fost boxer american care a fost activ într-e 1993 și 2009. Este de două ori campion mondial la categoria grea, câștigând primul titlu WBO în anul 2000 învingându-l pe Vitali Klitschko. În prima sa apărare a titlului mai târziu în acel an, a fost învins de fratele lui Vitali, Wladimir Klitschko. În 2002, Byrd l-a învins pe Evander Holyfield câștigând titlul IBF la categoria grea. A apărat titlul de 4 ori înainte de a-l pierde în 2006 într-o revanșă cu Wladimir Klitschko. Vărul lui Byrd, Lamon Brewster, are o istorie comună cu Wladimir Klitschko: Brewster l-a învins în 2004, dar a pierdut într-un rematch din 2007.

Ca amator, Byrd a reprezentat Statele Unite la Jocurile Olimpice de vară din 1992 și a câștigat o medalie de argint la categoria mijlocie. El este, de asemenea, campion național de amatori de trei ori, câștigând titlul la categoria semimijlocie în 1989 și titlul la mijlocie în 1991 și 1992.

Carieră profesională

1993–1998
Byrd a devenit profesionist pe 28 ianuarie 1993, câștigând prin KO 10 dintre primii 13 adversari ai săi.

1999: Byrd vs. Ibeabuchi, victorii de revenire
În 1999, seria neînvinsă a lui Byrd a ajuns la sfârșit după ce a fost învins de neînvinsul nigerian Ike Ibeabuchi.

2000: primul titlu mondial, împotriva fraților Klitchko
În ultima săptămână din martie 2000, lui Byrd i-sa oferit șansă de a fi înlocuitorul lui Donovan Ruddock pentru a lupta cu campionul mondial neînvins Vitali Klitschko în Berlin. Avea decât 7 zile la dispoziție pentru a se pregăti pentru meci. În meci, Byrd pierdea la puncte după 9 runde. În schimb, Klitchko s-a accidentat grav la umăr și nu a putut continua după al nouălea round. Accidentarea lui Klitchko a necesitat o intervenție chirurgicală și o pauză de 7 luni. În ciuda faptului că Klitchko era câștigătorul celor trei judecători, Byrd a fost ales câștigător prin knockout tehnic din cauza accidentării lui Vitali.

Șase luni mai târziu, Byrd s-a întors în Germania pentru a-și apăra titlul împotriva lui Wladimir Klitschko, fratele mai tânăr și mai agil a lui Vitali. Doisprezece runde mai târziu, Byrd a pierdut printr-o decizie unanimă centura WBO după ce a fost doborât de două ori.

Rezultate în boxul profesionist

Legături externe

Campioni mondiali la box
Boxeri americani
Boxeri la Jocurile Olimpice de vară din 1992
Sportivi afro-americani
Sportivi americani în viață
Sportivi americani din secolul al XX-lea
Sportivi americani din secolul al XXI-lea
Sportivi din statul Michigan

Chris Byrd


The Victorian Legislative Assembly is the lower house of the bicameral Parliament of Victoria in Australia; the upper house being the Victorian Legislative Council. Both houses sit at Parliament House in Spring Street, Melbourne.

The presiding officer of the Legislative Assembly is the Speaker. There are presently 88 members of the Legislative Assembly elected from single-member divisions.

History
Victoria was proclaimed a Colony on 1 July 1851 separating from the Colony of New South Wales by an act of the British Parliament. The Legislative Assembly was created on 13 March 1856 with the passing of the Victorian Electoral Bill, five years after the creation of the original unicameral Legislative Council. The Assembly first met on 21 November 1856, and consisted of sixty members representing thirty-seven multi and single-member electorates. On the Federation of Australia on 1 January 1901, the Parliament of Victoria continued except that the colony was now called a state.

In 1917, the Nationalist government in Victoria introduced compulsory preferential voting before the 1917 state election. This enabled the factions in the party to field competing candidates without splitting the vote by keeping preferences within the party.

Membership and elections
The Legislative Assembly presently consists of 88 members, each elected in single-member electoral districts, more commonly known as electorates or seats. This is done using preferential voting, which is the same voting system used for the federal lower house, the Australian House of Representatives. Members represent approximately the same population in each electorate.

Since 2006, members of the Legislative Assembly are elected for a fixed term of 4 years, with elections occurring on the last Saturday of November every 4 years. There are no limits to the number of terms for which a member may seek election. Casual vacancies are filled at a by-election.

Current membership

Current distribution of seats

 45 votes as a majority are required to pass legislation.

Officials

Speaker
At the beginning of each new parliamentary term, the Legislative Assembly elects one of its members as a presiding officer, known as the Speaker. If the incumbent Speaker seeks a new term, then the House may re-elect him or her merely by passing a motion; otherwise, a secret ballot is held. In practice, the Speaker is usually a member of the governing party or parties, who have the majority in the House. The Speaker continues to be a member of their political party, but it is left to their individual discretion as to whether or not they attend party meetings. The Speaker also continues to carry out their ordinary electorate duties as a member of Parliament and must take part in an election campaign to be re-elected as a member of Parliament.

A Deputy Speaker is also elected by the Assembly, who supports and assists the Speaker in the execution of their duties.

Non-member officials
The Legislative Assembly is also supported by a department of civil servants who provide procedural and administrative advice on the running of the Assembly, and performs other functions. The head of the department is the Clerk of the Assembly, who is assisted by a deputy clerk, an assistant clerk committees and an assistant clerk procedure.

The Assembly is also assisted by a serjeant-at-arms, who at present also holds the position of assistant clerk procedure.

2022 Victorian election

Results

|}

Procedure
Most legislation is initiated in the Legislative Assembly. The party or coalition with a majority of seats in the lower house is invited by the Governor to form government. The leader of that party subsequently becomes Premier of Victoria, and their senior colleagues become ministers responsible for various portfolios. As Australian political parties traditionally vote along party lines, almost all legislation introduced by the governing party will pass through the legislative assembly.

Committees
 Privileges Committee
 Standing Orders Committee
 Economy and Infrastructure Committee
 Environment and Planning Committee
 Legal and Social Issues Committee

See also
2018 Victorian state election
List of members of the Victorian Legislative Assembly
List of elections in Victoria
List of Victorian state by-elections
Parliaments of the Australian states and territories

Notes

References

External links
VLA Hansard
Assembly Members List
Elections since 1856
Roles

Parliament of Victoria
Victoria
1856 establishments in Australia

Victorian Legislative Assembly


Anker Heegaards Gade er en gade på Vesterbro i København, der går fra Niels Brocks Gade til Rysensteensgade. Gaden blev navngivet i 1907 efter ejeren af Blågårds Jernstøberi og legatstifteren Anker Heegaard (1815-1893). Gaden er en del af kvarteret mellem Tivoli og Politigården, hvor en række gader er blevet opkaldt efter københavnske forretningsmænd, der også fungerede som legatstiftere eller mæcener.

Gaden er omgivet af ældre og nyere etageejendomme. Kampmanns Gård i nr. 3-7 blev opført i 1925 efter tegninger af Hack Kampmann. Ejendommen er opført i nyklassicistisk stil med en stilren facade i røde tegl og med lodrette murede fremspring. Den tilstødende hjørneejendom i nr. 1 er opført i historicistisk stil med røde tegl og kampestenssokkel. Oprindeligt var ejendommene beregnet til det bedre borgerskab og med butikker i stueetagen. Senere blev de imidlertid indrettet til kontorer for Københavns Politi. Efter at de rykkede ud, blev ejendommene atter omdannet til boliger af Freja Ejendomme omkring 2015. Der blev dog opført en brandvæg mellem nr. 5 og 7, så de blev til to selvstændige bygninger. Nr. 1-5 kunne så sælges til en privat udvikler, mens nr. 7 blev overtaget af Folketinget. Her blev der indrettet 41 lejligheder til medlemmer fra provinsen.

Overfor ligger et kompleks af kontorbygninger fordelt på Anker Heegaards Gade 4-8 og Otto Mønsteds Plads 7-9. I nr. 4-6 er der en høj stueetage med søjler og stuk i loftet. Desuden har både denne og den nyere nr. 8 tagterrasser. Hovedindgangen er fra Otto Mønsteds Plads 9, populært kaldet Elefanthuset.

Eksterne henvisninger
 Anker Heegaards Gade på Kend København.

Noter

Gader på Vesterbro

Anker Heegaards Gade


Fairchild Systems était une entreprise des États-Unis du secteur de la défense qui fait maintenant partie de BAE Systems Electronics, Intelligence & Support. Descendant de Fairchild Camera and Instrument, le San Francisco Chronicle a décrit Fairchild Systems comme « l'un des noms légendaires de la Silicon Valley » et qu'à « la fin des années 1960, [ses] opérations dans la région de la baie de San Francisco ont été le terrain d'entraînement des ingénieurs qui ont ensuite fondé Intel et d'autres grandes sociétés de semi-conducteurs ».

Historique
Fairchild Weston Systems a été acquise par Loral Corporation au milieu de 1989. Le groupe a été renommé « division Loral Fairchild Systems de Loral Corp ».

Le 22 avril 1996, Lockheed Martin a finalisé l'acquisition des activités d'électronique de défense et d'intégration de systèmes de Loral Corporation, qui comprenaient Fairchild, pour 9,1 milliards de dollars. La société est devenue Lockheed Fairchild Systems.

En 2000, Lockheed Martin a regroupé Fairchild avec Sanders Associates et Lockheed Martin Space Electronics & Communications sous la division Lockheed Martin Aerospace Electronic Systems. BAE Systems a accepté d'acquérir la division en juillet 2000 et a finalisé son acquisition le 27 novembre .

Notes et références

Entreprise d'électronique ayant son siège aux États-Unis
Entreprise de l'armement ayant son siège aux États-Unis
Entreprise fondée en 1982
Entreprise disparue en 2000
Entreprise ayant son siège dans la région de la baie de San Francisco

Fairchild Systems


Buenos Aires es una localidad y un balneario ubicado en la costa norte peruana en el distrito Víctor Larco de la ciudad de Trujillo. Esta localidad se subdivide en tres zonas: Buenos Aires Sur que se extiende hasta el límite con el Distrito de Moche, Buenos Aires Centro y Buenos Aires Norte que se extiende hasta el límite con el Distrito de Huanchaco. En la zona norte de esta localidad se encuentra ubicada la sede de la municipalidad del Distrito de Víctor Larco Herrera.

Historia
Ubicado en la parte sur oeste de la ciudad de Trujillo (Perú) se formó como balneario desde fines del . Apreciado por su paisaje y clima fresco y benigno, fue bautizado con el nombre de Buenos Aires por don Víctor Larco Herrera, ilustre benefactor del distrito que hoy lleva su nombre, quién en 1915 estableció el ferrocarril (y posteriormente una doble pista) entre Trujillo y el balneario de Buenos Aires, facilitando el transporte de las personas que allí vivían.

Según relatan antiguos moradores el Concejo Provincial de Trujillo regalaba los terrenos a las familias que deseaban poblar el balneario de Buenos Aires. Corrían los años 1920 y 1930 aproximadamente cuando Buenos Aires fue poblándose con las primeras familias que llegaban a veranear; terminaba el verano y luego abandonaban sus viviendas hasta el año siguiente.

En ese mismo año Santiago Morillas construyó el casino que le dio lustre al balneario hasta el cierre en el año 2001. Anexado desde 1919  a la jurisdicción del distrito de Trujillo (Ley Regional N° 41), el crecimiento de Buenos Aires se aceleró llegando a ocupar una extensa área en la ribera del mar. Posteriormente, Con un área de 40 km² aproximadamente, por iniciativa de un grupo de moradores representados por el diputado liberteño Alfredo Pinillos Goicochea; quien logró que el Congreso de la República propusiera la Ley N.º 9781 que luego fue promulgada por el entonces presidente Manuel Prado Ugarteche, el 21 de enero de 1943,con lo cual se creó un nuevo distrito en la provincia de Trujillo con el nombre de Buenos Aires abarcando la extensión del actual distrito de Víctor larco.

El 16 de marzo de 1945, siendo presidente del país el General Manuel Odría  se promulgó la Ley N.º 12218, que sustituye el  nombre del distrito  de Buenos Aires por el de Víctor Larco Herrera, en memoria del filántropo trujillano que con sus bienes apoyó a los primeros moradores del distrito por lo cual actualmente Buenos Aires  es  una localidad costanera ubicada  a lo largo la ribera del litoral del distrito de Víctor Larco.

Población
Actualmente para el año 2011, este balneario de Trujillo tiene una población aproximada de más de 20.000 habitantes distribuidos en sus tres zonas: Buenos Aires Sur, Buenos Aires Centro y Buenos Aires Norte.

Vías principales

Avenidas principales
Algunas de las vías o avenidas más importantes de esta localidad son;
Avenida Larco (Trujillo)
Toma su nombre del ilustre filántropo trujillano Víctor Larco Herrera, nace a pocos metros del Océano Pacífico y es una avenida importante en esta localidad del distrito así como también en la ciudad de Trujillo; une al balneario de Buenos Aires con la localidad de Vista Alegre  y es de las más comerciales y visitadas; la avenida concentra diversos negocios e instituciones, a su paso también alberga residenciales.

Avenida Manuel Seoane, se extiende desde la avenida Huamán y se prolonga hasta el balneario de Buenos Aires.

Avenida Dos de mayo, nombre que toma en esta localidad la vía de evitamiento, antes denominada carretera industrial, es el límite hacia el este con la localidad de Vista Alegre.

José Faustino Sánchez Carrión, esta vía nace en la avenida Huamán y se prolonga hasta el océano Pacífico en el balneario de Buenos Aires.

Malecón Colón, ubicado frente al mar en los últimos años ha sufrido los estragos de la erosión costera.

Avenida Bolivia, paralela a la avenida Dos de Mayo.Avenida Santa Rosa''', recorre la localidad de sur a norte.

Véase también
Víctor Larco
Vista Alegre
Trujillo
Huanchaco
Salaverry
Moche
Santiago de Huamán

Referencias

Enlaces externos
Mapa de ubicación de Buenos Aires

Localidades del departamento de La Libertad
Capitales de distrito del Departamento de La Libertad
Balnearios del departamento de La Libertad
Trujillo Metropolitano (Perú)
Turismo en Trujillo (Perú)

Buenos Aires (Trujillo)


Den anden side kan henvise til:

 Den Anden Side –  album fra den danske musikduo Ukendt Kunstner
 Den anden side (dokumentarfilm) – dansk dokumentarfilm fra 2017 af Pernille Rose Grønkjær.
 Den anden side (film) – svensk film fra 2020 af Tord Danielsson og Oskar Mellander

Den anden side


Heteroliza (denumită și rupere heterolitică) este procesul chimic în care un compus chimic se descompune formând doi ioni, un anion și un cation.

Ruperea heterolitică se produce aproape întotdeauna la legăturile simple, astfel încât din acest proces se obțin două specii chimice. Reacțiile heterolitice sunt cele care conțin și etapa de heteroliză, precum: adiția electrofilă, adiția nucleofilă, etc.

Vezi și
 Homoliză
 Electrofil
 Nucleofil

Referințe

Reacții chimice

Heteroliză


An Phloeophila similis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Phloeophila similis in nahilalakip ha genus nga Phloeophila, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phloeophila

Phloeophila similis


Wolfgang Neugebauer (né le  à Berlin) est un historien allemand.

Biographie
Wolfgang Neugebauer étudie l'histoire, les sciences politiques, le droit et l'économie et obtient son diplôme en 1978 avec un Magister Artium. Il obtient son doctorat en 1983 sous la direction d'Otto Büsch et travaille ensuite à la Commission historique de Berlin. En 1991, il termine son habilitation à l'Université libre de Berlin. En 2000, il obtient une chaire d'histoire moderne à l'Université de Wurtzbourg. De 2010 à 2018, il occupe la chaire  pour l'histoire de la Prusse à l'Université Humboldt de Berlin. Aujourd'hui, Neugebauer est retraité, son ancienne chaise est fermée.

Neugebauer est membre à part entière de l'Académie des sciences et des lettres de Berlin-Brandebourg et y dirige le centre « Prusse-Berlin ». Depuis 2004, il dirige le projet d' académie Prusse en tant qu'État culturel. Avec Frank-Lothar Kroll, Neugebauer publie la revue historique , l'organe de la . Il est membre de l'.

Travaux (sélection)
 Absolutistischer Staat und Schulwirklichkeit in Brandenburg-Preußen. de Gruyter, Berlin / New York  1985 (zugleich: Diss.).
 Politischer Wandel im Osten. Ost- und Westpreußen von den alten Ständen zum Konstitutionalismus. Steiner, Stuttgart 1992 (zugleich: Habil.-Schrift 1991).
 Das preußische Kabinett in Potsdam. Eine verfassungsgeschichtliche Studie zur fürstlichen Zentralsphäre in der Zeit des Absolutismus. In: Jahrbuch für brandenburgische Landesgeschichte, 44, 1993, S. 69–115.
 Die Hohenzollern. Kohlhammer, Stuttgart 1996–2003.
 Bd. 1: Anfänge, Landesstaat und monarchische Autokratie bis 1740. 1996.
 Bd. 2: Dynastie im säkularen Wandel, 2003.
 Gustav Schmoller, Otto Hintze und die Arbeit an den Acta Borussica. In: Jahrbuch für brandenburgische Landesgeschichte, 48, 1997, S. 152–202.
 Residenz – Verwaltung – Repräsentation. Das Berliner Schloß und seine historischen Funktionen vom 15. bis 20. Jahrhundert. Verlag für Berlin-Brandenburg, Potsdam 1999.
 Zentralprovinz im Absolutismus. Brandenburg im 17. und 18. Jahrhundert. Berlin-Verlag Spitz, Berlin 2001.
 Geschichte Preußens. Hildesheim u. a. 2004 (TB-Ausgabe, Piper, München / Zürich 2006).
 Preußen in der Historiographie. Epochen und Forschungsprobleme der Preußischen Geschichte. In: Handbuch der Preußischen Geschichte. Bd. 1, Berlin / New York 2009, S. 3–109.
 Brandenburg-Preußen in der Frühen Neuzeit. Politik und Staatsbildung im 17. und 18. Jahrhundert. In: Handbuch der Preußischen Geschichte. Bd. 1, Berlin / New York 2009, S. 113–408.
 Friedrich als Risiko? Friedrich der Große in der Sicht von Untertanen und Geschichtsschreibern. In: , 56, 2010.
 Wozu preußische Geschichte im 21. Jahrhundert? (= Lectiones Inaugurales, Band 2). Duncker & Humblot, Berlin 2012  (mit einem Verzeichnis seiner wissenschaftlichen Veröffentlichungen).
 Otto Hintze. Denkräume und Sozialwelten eines Historikers in der Globalisierung 1861–1940. Schöningh, Paderborn 2015.
 Preußische Geschichte als gesellschaftliche Veranstaltung. Historiographie vom Mittelalter bis zum Jahr 2000. Schöningh, Paderborn 2018 .

Éditions
 Schule und Absolutismus in Preußen. Akten zum preußischen Elementarschulwesen bis 1806. Berlin / New York 1992 (= Veröffentlichungen der Historischen Kommission zu Berlin, Band 83).
 Handbuch der Preußischen Geschichte. Bd. 3. de Gruyter, Berlin / New York 2001.
 Das Thema "Preußen" in Wissenschaft und Wissenschaftspolitik des 19. und 20. Jahrhunderts. Duncker & Humblot, Berlin 2006.
 Handbuch der Preußischen Geschichte. Bd. 1. de Gruyter, Berlin / New York 2009. Auszüge
 Kulturstaat und Bürgergesellschaft. Preußen, Deutschland und Europa im 19. und frühen 20. Jahrhundert. Akademie-Verlag, Berlin 2010.
 Oppenheim-Vorlesungen zur Geschichte Preußens an der Humboldt-Universität zu Berlin und der Berlin-Brandenburgischen Akademie der Wissenschaften. Duncker & Humblot, Berlin 2014 .

Liens externes

 Liste des publications

Historien allemand
Professeur à l'université Humboldt de Berlin
Professeur à l'université de Wurtzbourg
Membre de l'Académie des sciences de Berlin-Brandebourg
Naissance en mai 1953
Naissance à Berlin

Wolfgang Neugebauer (historien, 1953)


Reverse transcriptase (RT) යනු RNA template එකකින් reverse transcription ක්‍රමවේදය හරහා complementary DNA (cDNA) නිපදවීමේදී භාවිතාවන එන්සයිමයක් වේ.

ඉතිහාසය
University of Wisconsin–Madison හි Howard Temin විසින් reverse transcriptases සොයාගත් අතර  1970 දී MIT හි David Baltimore සිදුකරන ලද ස්වාදීන පර්යේෂණයක දී RNA tumour වෛරස දෙකක් වන murine leukemia virus සහ Rous sarcoma virus වලින් reverse transcriptase වෙන් කර ගන්නා ලදී. එම සොයාගැනීමට 1975 දී ඔවුන් දෙදෙනා හට Nobel Prize in Physiology or Medicine (Renato Dulbecco සමඟ) හීමිවිය.

ආශ්‍රිත

cDNA library
DNA polymerase
msDNA
Reverse transcribing virus
RNA polymerase
Telomerase
Retrotransposon marker

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 animation of reverse transcriptase action and three reverse transcriptase inhibitors
 Molecule of the month  (September 2002) at the RCSB PDB
 HIV Replication 3D Medical Animation. (Nov 2008). Video by Boehringer Ingelheim.

 PDBe-KB provides an overview of all the structure information available in the PDB for Human immunodeficiency virus Reverse transcriptase

Genetics
EC 2.7.7
Molecular biology
Viral enzymes
Telomeres
1970 in biology
RNA reverse-transcribing viruses

Reverse transcriptase


عائشة بنت الحسين (23 أبريل 1968 في عمّان)، أميرة أردنية، شقيقة ملك الأردن عبد الله الثاني بن الحسين والأخت التوأم للأميرة زين بنت الحسين وابنه الملك الحسين بن طلال.

التعليم
تلقت تعليمها في الأردن حتى سن الثامنة، ثم ذهبت بعدها إلى الولايات المتحدة وتابعت تعليمها لمدة عشرة سنوات. تخرجت من مدرسة «دانا هول» في «ويليسلي» بولاية ماساتشوستس عام 1986. بعد ذلك إلتحقت بأكاديمية ساندهيرست العسكرية الملكية في المملكة المتحدة، وأصبحت أول إمراة في الشرق الأوسط تلتحق بهذه الأكاديمية، أكملت دورة الضباط التدريبية في أبريل من عام 1987. ثم حصلت على الدرجة الجامعية في السياسة والتاريخ الحديث للشرق الأوسط من «كلية بيمبروك» بأكسفورد.

وفي شهر أكتوبر عام 2007، منحت درجة الدكتوراه الفخرية من الجامعة الهاشمية تقديراً لمساهماتها في الارتقاء بمستوى الرعاية الصحية والطبية لعموم الأردنيين وللمرأة الأردنية بشكل خاص. كما منحت أيضاً في شهر مارس 2009 درجة الدكتوراه الفخرية في التمريض من جامعة الحسين بن طلال.

الخدمة العسكرية
التحقت بأكاديمية ساندهيرست العسكرية الملكيّة في المملكة المتحدة، حيث أنهت متطلبات دورة تدريب الضباط في شهر أبريل عام 1987، لتكون بذلك أول أميرة تتخرج من هذه الأكاديمية، وهي أيضا أول امرأة في الشرق الأوسط تحصل على شارة طيار بعد أن أتمت خمسة قفزات بمظلات الطيران العسكري. وحصلت على جناح المظليين بعد مشاركتها بدورة المظليين. ، وفي عام 1988 حصلت على أولى ميدالياتها للتدلي من مروحية مع أفراد من القوات الخاصة خلال استعراض جوي لموكب عسكري للملك الراحل الحسين بن طلال.

بعد تخرجها من أكاديمية ساندهيرست، خدمت في صفوف القوات الخاصة وأنهت بنجاح عدة دورات في القفز المظلي. وفي عام 1995 تقلدت منصب مدير إدارة الشؤون العسكرية للنساء في القوات المسلحة الأردنية. أتمت بنجاح العديد من الدورات، كدورة الأمن والحماية لدى الحرس الملكي الأردني، ودورة الإدارة العليا في الدفاع الدولي من الكلية البحرية للدراسات العليا التابعة لمعهد إدارة الموارد الدفاعية في مونتيري بولاية كاليفورنيا، إضافة إلى دورة الغوص في المياه المفتوحة في كلية الغوص الدولية في نيوجرسي.، ودورة (CAT) الدولية من جامعة الدفاع الوطني في واشنطن.

النشاطات والمبادرات
الأميرة عائشة مهتمة على الدوام بحقوق المرأة وتكرس جهودها نحو زيادة تمكين المرأة وتعليمها وتوفير الفرص لها في الأردن. وعملت في مجال الرعاية الصحية للنساء العسكريات والنساء من عائلات العسكريين.

تعمل كخبيرة أردنية في مجموعة المهام رقم 140 التي تهتم بالعوامل البشرية والبحث الطبي، وتتبع هذه المجموعة لحلف الناتو وتتكون من كوادر دولية، وتهتم أيضا بالجوانب النفسية والتنظيمية والثقافية للإرهاب، في كافة الشؤون العسكرية والمدنية.

الحياة الخاصة
الأميرة عائشة هي ابنة الملك الحسين بن طلال ثالث ملوك المملكة الأردنية الهاشمية ووالدتها هي الأميرة منى الحسين، أشقائها هم: الملك عبد الله الثاني ملك الأردن، والأمير فيصل، والأميرة زين.

في عام 1990 تزوجت من زيد سعد الدين جمعة في عمّان وهو من أصل كردي لكنهما انفصلا لاحقا.، أنجبت الأميرة عائشة:

 عون (مواليد 27 مايو 1992).
 منى (مواليد 18 يوليو 1996).

وفي 27 من يناير 2016، تزوجت للمرة الثانية من  ، ولكنهما انفصلا بعد 6 أشهر من الزواج.

الأوسمة والجوائز

 وسام الكوكب الأردني بالوشاح الكبير.
 وسام الاستحقاق العسكري- من الدرجة الرابعة والفئة الأولى.
 ميدالية الكفاءة الإدارية والفنية.
 شارة الكفاءة القيادية.
 وسام النهضة بالوشاح الكبير.
 شارة الكفاءة التدريبية.
 وسام الاستقلال للضباط.
 شارة الخدمة الطويلة وحسن السلوك.
 ميدالية الحسين للجدارة من الدرجة الأولى، تقديرها لحصولها على المركز الأول في دقة التصويب من طائرة إم-16 في دورة الحرس الملكي للحماية.
 وسام التاج النفيس بالوشاح الكبير، الذي منحها إياه إمبراطور اليابان.
 وسام الكرامة من الدرجة الأولى الذي منحه إياها سلطان بروناي.
 وسام فيلق الشرف، الذي منحه إياها الرئيس الفرنسي السابق نيكولاي ساركوزي.

المصادر

أردنيون من أصل إنجليزي
الأسرة الهاشمية الأردنية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مدينة عمان
أميرات أردنيات
بنات ملوك
حاصلون على وسام الاستحقاق العسكري الأردني
خريجو جامعة الدفاع الوطني الأمريكية
خريجو ساندهيرست
خريجو كلية بمبروك جامعة أكسفورد
مواليد 1388 هـ
مواليد 1968
مواليد في مدينة عمان
هاشميون

عائشة بنت الحسين


Imparidentia, nadred školjkaša u infrarazredu Euheterodonta.

Redovi i natporodice

 A) Ordo Adapedonta Cossmann & Peyrot, 1909
 Superfamilia Edmondioidea King, 1850
 Superfamilia Hiatelloidea J.E. Gray, 1824
 Superfamilia Solenoidea Lamarck, 1809
 B) Ordo Cardiida Ferussac, 1822
 Superfamilia Cardioidea Lamarck, 1809
 Superfamilia Tellinoidea Blainville, 1814
 C) Superfamilia Chamoidea Lamarck, 1809
 Familia Chamidae Lamarck, 1809
 D) Superfamilia Cyamioidea Sars, 1878
 Familia Cyamiidae G.O.Sars, 1878
 Familia Galatheavalvidae Knudsen, 1970
 Familia Sportellidae Dall, 1899
 E) Superfamilia Gaimardioidea Hedley, 1916
 Familia Gaimardiidae Hedley, 1916
 F) Superfamilia Galeommatoidea J.E. Gray, 1840
 Familia Basterotiidae Cossmann, 1909
 Familia Galeommatidae Gray, 1840
 Familia Lasaeidae Gray, 1842
 G) Superfamilia Gastrochaenoidea Gray, 1840
 Familia Gastrochaenidae Gray, 1840
 H) Superfamilia Grammysioidea S. A. Miller, 1877 †
 Familia Grammysiidae S.A.Miller, 1877
 Familia Sanguinolitidae S.A.Miller, 1877
 I) Ordo Hippuritida  Newell, 1965 †
 Subordo Hippuritidina Newell, 1965
 Subordo Requieniidina Skelton, 2013
 J)  Superfamilia Kalenteroidea Marwick, 1953 †
 Familia Kalenteridae Marwick, 1953
 K) Ordo Lucinida Gray, 1854
 Superfamilia Lucinoidea J.Fleming, 1828
 Superfamilia Thyasiroidea Dall, 1900
 L) Superfamilia Mactroidea Lamarck, 1809
 Familia Anatinellidae Deshayes, 1853
 Familia Cardiliidae P.Fischer, 1887
 Familia Mactridae Lamarck, 1809
 Familia Mesodesmatidae Gray, 1840
 M) Ordo Megalodontida Starobogatov, 1992 †
 Superfamilia Mecynodontoidea Haffer, 1959
 Superfamilia Megalodontoidea Morris & Lycett, 1853
 N) Ordo Modiomorphida  Newell, 1969 †
 Superfamilia Modiomorphoidea S.A.Miller, 1877
 O) Ordo Myida Stoliczka, 1870
 Superfamilia Dreissenoidea Gray, 1840
 Superfamilia Myoidea Lamarck, 1809
 Superfamilia Pholadoidea Lamarck, 1809
 Superfamilia Pleuromyoidea Zittel, 1895
 P) Superfamilia Sphaerioidea Deshayes, 1855 (1820)
 Familia Neomiodontidae R.Casey, 1955
 Familia Sphaeriidae Deshayes, 1855
 Q) Superfamilia Ungulinoidea Gray, 1854
 Familia Ungulinidae Gray, 1854
 R) Ordo Venerida Gray, 1854
 Superfamilia Anthracosioidea Amalitzky, 1892
 Superfamilia Arcticoidea Newton, 1891
 Superfamilia Cyrenoidea Gray, 1840
 Superfamilia Glossoidea J.E.Gray, 1847
 Superfamilia Hemidonacoidea Scarlato & Starobogatov, 1971
 Superfamilia Palaeanodontoidea Modell, 1964
 Superfamilia Prilukielloidea Starobogatov, 1970
 Superfamilia Veneroidea Rafinesque, 1815

Izvori

Vanjske poveznice
 Families of Imparidentia present in the Neogene of the Southeastern United States (sa slikama)
Školjkaši

Imparidentia


Teoman Öztürk (nacido el 5 de diciembre de 1967 en Berlín, Alemania)  es un exjugador de baloncesto alemán. Con 2.08 de estatura, jugaba en la posición de pívot.

Equipos
1987-1988  TuS Lichterfelde
1988-1997  ALBA Berlín
1997-1999  Galatasaray
1999-2000  Ülkerspor
2000-2004  ALBA Berlín

Palmarés
Liga de Alemania: 4
Alba Berlín: 1996-1997, 2000-2001, 2001-2002, 2002-2003
Copa de Alemania: 4
Alba Berlín: 1997, 2002
Copa Korać: 1
Alba Berlín: 1994-95

Enlaces externos
 Ficha en la web de la liga turca

Baloncestistas de Alemania
Baloncestistas de la selección de Alemania
Baloncestistas del TuS Lichterfelde
Baloncestistas del ALBA Berlín
Baloncestistas del Galatasaray
Baloncestistas del Ülkerspor
Nacidos en Berlín

Teoman Öztürk


Début

MCreator est un logiciel open-source (depuis le 5 septembre 2020) pour créer des modifications sur Minecraft avec une interface visuelle.

MCreator offre des outils visuels pour construire des modifications Minecraft: Java Edition & Minecraft: Bedrock Edition, plugins, data packs et addons. Lors de l'utilisation de l'outil, MCreator génère automatiquement le code Java et JSON en utilisant des modèles FreeMarker. MCreator offre aussi un éditeur de procédures intégré qui utilise l'API Blockly utilisant une génération basée sur des blocs.

Des plugins externes peuvent aussi être ajoutés pour étendre ses fonctionnalités.

Histoire

MCreator Link
MCreator Link est une API open source et un mod permettant aux utilisateurs de faire un mod en utilisant MCreator et de le connecter à des appareils comme Arduino ou Raspberry Pi utilisant l'API modée de Minecraft, Minecraft Forge.

Mods MCreator et Mods de la Semaine
MCreator annonce un concours appelé "Mod of the Week" (Mod de la Semaine) sur leur site officiel, où le mod ayant le plus de votes positifs de la communauté est choisi chaque semaine. Le mod gagnant est placé sur l'écran d'accueil de MCreator et est labellé avec une bannière commémorative sur sa page.

De nombreux mods MCreator sont devenus populaires parmi la communauté de modding Minecraft parmi lesquels:

 Stalwart Dungeons par Furti_Two
 Nef's Medieval decoration par neoelfe0
 Dead Guys Untitled Deep Dark par deadguystuffs
 Mushroom Quest par Ryukusu
 Comfortable Nether par TheRealZonko
 Kobolds! par Jusey1z
 Oh The Biomes You'll Go par AOCAWOL (réécrit en Java)

Sources

Minecraft

MCreator


Aminta Granera Sacasa (født den 18. september 1952 i León) er tidligere politichef i Nicaragua. Som ung var hun aktiv i den sandinistiske revolution, som i 1979 væltede diktatoren Anastasio Somoza.

Biografi
Granera studerede sociologi, filosofi og teologi ved Georgetown University i USA, hvorefter hun besluttede sig for at blive nonne. Hun var novice hos Assumptionssøstrerne i Guatemala City, men afsluttede noviciatet i 1976 for at deltage i den sandinistiske revolution mod diktatoren Anastasio Somoza. Som revolutionær deltog hun i en kristen byguerillagruppe. Efter Somozas fald i 1979 blev hun rekrutteret af politiet, hvor hun hjalp med at oprette en specialstyrke mod vold og andre forbrydelser mod kvinder og børn. Hun arbejdede også aktivt mod korruption inden for politiet. Den 5. september 2006 blev hun af præsident Enrique Bolaños udnævnt til chef for politiet i Nicaragua, og hun begyndte med at udskifte en række af de højere politichefer. I  2011 blev hun udnævnt til en yderligere femårsperiode af præsident Daniel Ortega. Under sit lederskab har hun arbejdet for at øge antallet af kvindelige betjente med en målsætning om at nå 50 procent. Granera og det nicaraguanske politi har haft et nært samarbejde med Skandinavien.

Granera er gift med økonomen Oswaldo Gutiérrez. De har tre børn sammen.

Referencer

Personer fra Nicaragua
Politifolk
Revolutionære

Aminta Granera


Vandforsyning er en dansk dokumentarfilm fra 1942 instrueret af Tage Larsen efter eget manuskript.

Handling
Det moderne samfunds store vandforbrug. Københavns vandforsyning: Boringer i stadig større afstand fra byen skal tages i brug, for at kunne imødekomme behovet. Teknisk-biologisk-kemisk gennemgang.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1942

Vandforsyning (dokumentarfilm)


Muzeul de Preistorie din  Valencia, numele oficial al Muzeului de  Preistorie din Valencia, este un muzeu al orașului Valencia (Spania), care expune materiale arheologice care acoperă,aria din perioada paleolitica până la a vizigotilor.

Ocupă din 1982 o parte din vechea Casa de Caritate, construit în anul 1841 clădire  în care se află biserica de stil bizantin în 1881.

In anul 1995 a fost inaugurat restaurarea completă a clădirii, realizată de arhitectul Rafael Rivera. Casa de Caritate, în prezent Muzeul de Preistorie este format din parter și două etaje, aranjate în cinci curți. La parter se gaseste magazinul , cantina, două expoziții temporare, ateliere educaționale, depozite și laboratoare de restaurare, fauna cuaternara, precum și birouri și Spații ale Cercetării Preistorice, în timp ce Biserica devine Sala de Reprezentări . La primul etaj sunt Biblioteca, și camerele permanente dedicate paleoliticului, neoliticului și epocii bronzului. La etajul al doilea se găsesc camerele permanente dedicate culturii Iberică și lumea romană.

Serviciul de Investigare Preistorică

Serviciul de Investigare Preistorice al Consiliului Provincial Valencia și Muzeul său de preistorie sunt fondate în 1927, la cererea lui Isidro Ballester Tormo ca o instituție științifică dedicată cercetării, conservarea și difuzarea de patrimoniul arheologic din Valencia. Au lucrat în  ea unii dintre cei mai notabili arheologi din Spania: Lluis Pericot, Domingo Fletcher și Enrique Pla, care a condus SIP sau Miquel Tarradell, Milagros Carmen Gil-Mascarell sau Carmen Aranegui, care a lucrat îndeaproape cu acest serviciu. Încă de la începuturile sale, SIP-ul dezvoltă un câmp de lucru intens în situri arheologice, cum ar fi Bastida de les Alcuses din Mogente, Cova Negra  din  Játiva, Cova Parpalló din Gandia sau Tossal de Sant Miquel de Liria. Materialele obținute din aceste săpături au format în curând un fond a cărui valoare științifică și patrimonială au  transformat SIP-ul și Muzeul într-una dintre cele mai importante din Spania.

În prezent, proiectele de cercetare care acoperă toate etapele de Preistorie și Antichitate din Valencia, cu cercetări  importante, cum au fost dezvoltate in Pestera Bolomor din Tabernes de Valldigna, unde au fost descoperite  cele mai vechi ramasite umane din Valencia. Săpăturile au fost, de asemenea, făcute în așezăminte din eneolític  in Fuente Flores și Cinto Mariano (Requena), în situl din epoca bronzului din Lloma de Betxi (Paterna) în orașele iberice ale Bastida de les Alcuses și Los Villares (Caudete de las Fuentes) și orașul ibero-roman Carencia (Turis).

Biblioteca Serviciului de Investigație  Prehistorică
 Biblioteca SIP-ului  a fost creată paralel cu Muzeul de  Preistorie din Valencia în 1927. Este o bibliotecă specializată, care are  își are  începuturile  bibliografice în donări si achiziții . În timpul formării Bibliotecii, s-au făcut achiziți de monografíi luând în considerare o serie de cerințe precum sunt: opere generale sau de referință, altele care se adresează studiilor de Preistorie și arheologie înainte de întemeierea SIP-ului și altele în care urmează să fie tratate cele mai recente progrese în arheologie. În mod similar, de la început a apărut necesitatea de a crea o rețea de schimburi de publicații, în scopul de a crește numărul de copii și de a face publice lucrările proprii ale instituției . Inițial s-a planificat să se facă prin intermediul "Arhiva de Preistorie Levantină ", deși din cauza dificultăților economice ale SIP-ului, a durat 16 ani, între publicarea primului și al doilea volum. Ca urmare, schimbul bibliografic a fost realizat cu ajutorul Memoriei Anuale.

Publicații
Cercetarea și studiul SIP-ului ar trebui să se concretizeze în difuzarea acestor rezultate prin publicare rezultatelor științifice,obținute  în urma cercetărilor astfel luînd naștere revista SIP-ului, Arhiva Preistorică Levantină, și seria de monografii Seria de Lucrări Diferite, în plus față de cataloage de expoziție efectuate de SIP, și broșuri educative, monografii, etc.

Camerele de la primul etaj
Expoziția permanentă începe cu o cameră dedicată începuturilor arheologice preistorice în Valencia, activitatea desfășurată de Juan Vilanova și Piera în secolul al XIX-lea și recrearea unei săpături arheologice. Urmează Sala a II-a dedicat Paleoliticului Inferior și  Mijlociu (cu industria si fauna din Cova de Bolomor, Petxina, El Salt y Cova Negra) iar camera III-a (paleoliticul superior), cu resturi de Parpalló, Malladetes, Cova de les Cendres, Volcán del Faro  si Ratlla de Bubo. Mențiune specială are camera IV-a dedicată  plachetelor taxabile și pictate din Cova de Parpalló, călătorind de la Auriñaciense până la Magdaleniense. .

Camere V-a, este cunoscută sub numele de perioada Epipaleolític, cu evenimentele industriale și artistice ale ultimilor vânători-culegători. Sala aceasta prezintă exemple de instrumente   și forme geometrice caracteristice microliticului care aparțin  acestei cronologii: Cueva de la Cocina y Covacha de Llatas.

Neoliticul incepe in camera VI-a, care arată vizitatorilor apariția unei noi culturi de material din regiunea Valencia de la 5500 î.Hr. cu două elemente de bază: ceramică și piatră șlefuită. Așezămintele cheie ale acestei perioade,sunt prezentate în vitrinele din sălile care sunt: Cova de l'Or (Beniarrés) și Cova de la Sarsa (Bocairent).

Sala VII-a este o sinteză a celor trei stiluri artistice postpaleolític realizate pe plachete, straturi și  pereți ceramice: a Macroschematiclui, Levantin și Schematic. Sunt prezentate imagini ale picturilor rupestre de la Pla de Petracos (Castell de Castells), la Sarga (Alcoi), la Barranc de Valltorta (Tírig, Albocàsser și Coves de Vinromà), al Barranc de Gasulla (Ares del Maestrat) și  Cuevas de la Araña (Bicorp).

Următoarea cameră (VIII) ne introduce în Eneolític, adică începutul epocii metalelor din al treilea mileniu î.Hr. Vitrinele acestei camere au noi materiale care dau dovada socială, economică și ideologică, la fel ca în Ereta del Pedregal (Navarrés), Rambla Castellarda (Llíria) și Cova de la Pastora (Alcoi)  cu prezența idolilor, cazuri  de cranii găurite, vase ceramice în formă de clopot, pumnale, topoare, cupru etc.

În cele din urmă, sala IX-a, ultima cameră de la primul etaj al muzeului, corespunde  Bronzului Valencian din al doilea mileniu î.Hr., cu materiale de Muntanyeta de Cabrera (Torrente), Mas de Menente (Alcoi),la Mola Alta : Serelles (Alcoi), la Lloma de Betxi (Paterna) și Muntanya Assolada (Alzira).

Expoziția industriei litică si paleolitică: dezvoltare și producție
In camera II-a se găsește o vitrină  cu  un bogat conținut educațional  pentru vizitatori ,  ce explică, prin reproduceri experimentale și într-o manieră vizuală, tehnici de fabricație diferite de unelte de piatră în timpul paleoliticului: de la primele unelte de acum  aproximativ 2,5 milioane de ani  (  de Homo Habilis) până la sfârșitul perioadei Paleoliticului, în jur de 10.000 BP.

Această vitrină de prezentare este împărțită în 8 părți ale tehnicii industriale litice: piese sculptate nesofisticate arhaice inferioare Paleoliticului, tăieri discoide,´´bifaz´´ ,tăieri Levallois de tip Musterian, sculptură laminară din Paleoliticul Superior, retusuri Solutrean și în cele din urmă industria microlitică.

Este un exemplu foarte explicativ în sine al evoluției tehnologiei în 2 milioane de ani, oferind o imagine de ansamblu a acesteia și a implicațiilor cognitive implicate.

Informații Utile
 Orarul muzeului: deschis în fiecare zi, cu excepția zilei de  luni, de la 10 la 20h, intrare gratuită  în zilele de sâmbătă, duminică și de sărbători

 Intrare generală: 2 €; Preț redus(pensionari, studenți, familie mare ...): 1 €; intrarea libera pentru copii sub 7 ani, cu handicap, grupuri școlare, șomeri și membri ai unor asociații culturale.
 18 mai (Ziua Internațională a Muzeelor)  intrare gratuită.
 Activitățile educaționale  ale muzeului sunt organizate de marți până vineri de la 10am la 14pm. și marți și joi de la 16 la 18h.
 Biblioteca SIP-ului este deschis în zilele de marți și joi de la 8.30 la 18.30 și în zilele de luni, miercuri și vineri până 8.30-14.30.

Legături externe
 Wikimedia Commons conține materiale media Muzeul de Preistorie din Valencia.
 site-ul oficial

Muzee din Spania
Valencia

Muzeul de preistorie din Valencia


Abu al-'Abbas Ahmad ibn Abd al-Aziz (en arabe : أبو العباس أحمد بن عبدالعزيز), connu sous son nom regnal d'al-Mustansir, était un sultan mérinide régnant sur le Maroc de 1374 à 1384.

Notes et références

Histoire du Maroc
Monarque du XIVe siècle en Afrique

Ahmad ibn Ibrahim al-Mustansir


Yodrak Salakjai (fædd í Phichit í Taíland 9. febrúar 1956 - dó  í Bangkok í Taíland 8. ágúst 2008), er Taílenska popp-söngvari, sem fæddist Taphan Hin, Phichit. Þekktustu lög hans eru líklega Samsip Yang Jaew og Long Ruea Har Rak. Hann lést úr lifrarkrabbameini 52 ára að aldri.

Útgefið efni
 Jod Mai Jak Neaw Na (จดหมายจากแนวหน้า)
 Sam Sib Yang Jeaw (สามสิบยังแจ๋ว)
 Aao Nae (เอาแน่)
 Long Luea Ha Rak (ล่องเรือหารัก)
 Kha Tha Ma Ha Ni Yom (คาถามหานิยม)
 Ar Ray Koe Koo (อะไรก็กู)
 Khob Khun Fan Pleang (ขอบคุณแฟนเพลง)

Tenglar

Taílenskir söngvarar

Yodrak Salakjai


Shabtai Sheftel Horowitz (Schabbatai der Ältere; geboren 1565; gestorben 1619) war ein jüdischer Gelehrter und Kabbalist in Prag.
Er war ein Neffe von Jesaja Horovitz und Cousin von Shabbethai Horowitz.
Sein Vater war Akiba Scheftel Horowitz, sein Großvater Abraham Horowitz.

Werke
 Nishmat Shabbethai ha-Lewi. kabbalistischer Aufsatz über die Natur der Seele, Prag 1616.
 Schefa Tal. Kabbalistischer Kommentar zum Iggeret Ha-Ta'amin von Aharon Abraham aus Karitene, Prag 1612, nachgedruckt: Frankfurt am Main 1719.

Insbesondere das Schefa Tal wird von seinem Cousin Shabbethai Horowitz in dessen Testament wärmstens zur Lektüre empfohlen.

Weblinks
 Shabtai Sheftel Horowitz in der Jewish Encyclopedia, New York 1901–1906, abgerufen 18. Mai 2012.

Kabbalist
Rabbiner (Prag)
Geboren 1565
Gestorben 1619
Mann

Shabbethai Sheftel Horowitz