Yağlı güreş, geleneksel bir Türk sporudur. Güreşçiler vücutlarına yağ sürerek güreştikleri için bu şekilde adlandırılır. Müsabakalar "Er Meydanı" denilen alanlarda yapılır. Güreşçilerin vücutlarının yağlanması nedeni ile birbirlerini tutmaları zorlaştığından, büyük güç ve ustalık gerektiren bir spordur.

Bugün resmî müsâbakalarda yer alan Serbest ve Greko-Romen güreş türlerinin dışında, Türk millî gelenekleri arasında yer alan yağlı güreş ise, Türklerin Anadolu'dan Rumeli'ye geçtikleri tarihten beri yapılagelen bir güreş türüdür. Bugün, Türkiye'de yağlı güreş, düğünlerin, panayırların, mola veren askerî birliklerin en önemli eğlencelerinden biridir. Her yıl, Edirne'nin Sarayiçi mevkiinde yapılan tarihî Kırkpınar güreşleri, Süleymân Paşa komutasında, bir gece Çanakkale Boğazı'nı geçerek, Gelibolu'ya çıkan ve Rumeli fetihlerine katılan Müslüman kırk Türk'ün hatırasını anmak amacıyla yapılmaktadır.

Osmanlı Devleti zamanında saray dışında yapılan güreş müsabakaları; panayırlarda, düğünlerde, bir hayır kurumu yararına veya bu işi meslek edinmiş kişilerin özel yer ve salonlarında yapılırdı. Ayrıca düğün ve Ramazan güreşleri adı altında düzenlenen etkinlikler de yapılmıştır. Buna örnek: Koca Yusuf, Büyük Cemre, vb.

Kırkpınar Yağlı Güreş Festivali, 2010 yılında UNESCO İnsanlığın Somut Olmayan Kültürel Miras Temsili Listesine Türkiye tarafından kaydettirilmek suretiyle tüm dünyaya duyurulmuştur.

Güreşlerin Gelenek ve Kuralları

Boy ve Kategorileri
Geleneksel organizasyonlarda boylar aşağıdaki gibi düzenlenir:
 Minik bir boy
 Minik iki boy
 Teşvik Bir Boy
 Teşvik iki Boy
 Tozkoparan boyu
 Ayak Boyu
 Deste Küçük Boy,
 Deste Orta Boy,
 Deste Büyük Boy,
 Küçük Orta Küçük Boy,
 Küçük Orta Büyük Boy,
 Büyük Orta,
 Başaltı,
 Baş

Sporcular ve turnuvalar çeşitli kategorilere ayrılır.

Organizasyonlar küçükten büyüğe doğru olmak üzere: Bayram şenlik ve düğün güreşleri; mahalli (piyasa) güreşleri; birinci sınıf güreşler ve geleneksel güreşler gibi farklı seviyelerde düzenlenir.

Yağlı Güreş Oyunları
Yağlı Güreşlerdeki oyunlar; ayakta yapılan oyunlar ve yerde yapılan oyunlar olarak maksatlarına göre, Elense, İç tırpan, dış tırpan, kazkanadı, ayakta güreşi bağlama, budama, paça, kazık, kepçe, ters kepçe, kılıç atma, payanda, kemane, kemane çekme, kol bastı, tilkikuyruğu, köpek kuyruğu, yerde sürüme, köstek, künde (oturak kündesi, ayak kündesi, şark kündesi, bel kündesi), boyunduruk,  kurt kapanı,  yanbaş ve kombine oyunlar paça kazık, ellerin kenetlenmesi, sarma, cezayir sarması gibi sıralanabilir.

Müsabaka Süresi Ve Kazanma Şartları
Yağlı güreşte müsabaka süresi genelde 40 dakikadır.Bu sürede galip gelen belli olmadığı takdirde süresiz olarak uzatmaya gidilir. İlk puanı alan güreşçi galip gelmiş olur.

Altın Kemer
Kırkpınar ve Elmalı'da dereceye girenlere madalya ve kupa verilir. Baş kategorisi birincisine ise madalya ve kupaya ek olarak altın kemer takılır. Başpehlivanlık unvanı olarak gelecek yıla kadar taşıması için emanet edilir. Kırkpınar'da ilk kemer uygulaması, Kurtdereli Mehmet Pehlivan'ın vefatı üzerine, 1939 yılında Beden Terbiyesi Genel Müdürlüğü'nün başpehlivanlığı kazanacak olan güreşçiye bir sene kalmak üzere bir "Kurtdereli kemeri" uygulaması ile başlamıştır. Kemerin halkalarına zincirlerle asılı on yazısız madalya mevcut olup bunlara her sene kazanan başpehlivanın adı yazılacaktır. Bu kemer on sene sonra en az üç defa ismini yazdırmağa muvaffak olan başpehlivana hediye edilmesi kararlaştırılmıştır. Bu kemeri 1939, 1940 ve 1941 yıllarında başpehlivan olan Tekirdağlı Hüseyin Alkaya almıştır. Ancak bu kemer altın dan değildir.

Geleneksel Tarihi Kırkpınar Yağlı Güreşlerinin en büyük ödülü olan Altın Kemer uygulaması ilk defa 1960 yılında Edirne Belediyesi tarafından hazırlanmış ve uygulamaya konulmuştur. Altın kemer bir pehlivanın güreş hayatının zirve noktasıdır. Kırkpınar yağlı güreş festivali için özel hazırlanmıştır. 22 ayar altından olup, yaklaşık 1,400 gr ağırlığındadır.

Üç yıl üst üste Türkiye'nin Başpehlivanlığı unvanını alan Başpehlivan Edirne Belediye Başkanlığının ortaya koyduğu yaklaşık 1.400 gr ağırlığındaki altın kemerin sahibi olmaktadır. Altın kemer ilk defa 1960 yılı başpehlivanı İbrahim Karabacak'a takılmıştır. Bugüne kadar bu kemere 1966, 1967 ve 1968 yılları başpehlivanı Ordulu Mustafa Bük, 1976 1977, 1978 yılları başpehlivanı Karamürselli Aydın Demir, 1982, 1983, 1984 yılları başpehlivanı Denizlili Hüseyin Çokal sahip olmuştur. Karamürselli Başpehlivan Ahmet Taşçı'da, 1990, 1991, 1992 ile 1995, 1996 ve 1997 yılları arasında üst üste iki dönem Başpehlivan olduğundan Altın Kemer'in iki defa daimi sahibi olmuştur.

Kıspet
Kıspet sözcüğü Arapça "kisvet" kelimesinden gelmekte olup belden aşağı giyilen giysi anlamına gelmektedir. Yağlı güreşe çıkan her pehlivanın güreş malzemesinin başında "Kıspet" gelir. Manda, dana, malak, keçi, sığır gibi hayvanların  derisinden yapılan, bel kısmı dört parmak genişliğinde ve kalın olan bir alt giysisidir.

Kıspet, kasnak, hazne, arka, oyluk, paça, şiraze, ayna bölümlerinden oluşmaktadır.

El sanatları alanında yaratıcılığın önemli bir simgesi olarak pehlivanların güreşlerde giydiği kispet; sağlıklı hayvanların derilerinden yapılan, belden diz altına kadar uzanan, dar paçalı kıyafetlerdir. Festivalde pehlivanlar tarafından özel olarak giyilen bu kıyafet, az sayıda ustanın el sanatı alanındaki inceliklerini sergilemektedir. Kispet yapımında derin bir bilgi ve beceriye sahip olan İrfan Şahin, 2012 yılında gerçekleştirilen ödül töreniyle Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından  "Yaşayan İnsan Hazinesi" ilan edilmiştir.

Geleneksel el sanatlarımız içinde yer alan kispet ve kispet ustalığı yağlı güreşlerin çok önemli bir boyutunu oluşturmaktadır. Türkiye'nin meşhur kispet ustaları arasında en eski olanı Nazif Usta'dır. Ondan sonra Yeşil Hafız, Telaşeli Mehmet Usta, Balıkesirli Hidayet Başsaraç ve çırağı Bigalı İrfan Şahin, İrfan Usta, Bigalı Mehmet Derse ve Samsunlu Uğur Kesen yer almaktadır.

Kırmızı Dipli Mum
Kırkpınar'ın davet simgesi Kırmızı Dipli Mum'dur. Kitle iletişim araçlarının yaygın olmadığı dönemlerde Kırkpınar Ağası tarafından kırmızı dipli mum Mart ayından itibaren kasaba ve köylere, pehlivanlara ve tanınmış kişilere gönderilir ve bu kişiler Kırkpınar'a davet edilirdi. Halk arasında sıkça kullanılan "kırmızı dipli mumla çağırmak" deyimi de buradan gelmektedir. Kırkpınar'ın olmazsa olmazlarındandır. Bugün sembol olarak kullanılmaktadır.

Günümüzde Edirne Belediye Başkanı, Edirne Valisi ve Kırkpınar Ağası ile birlikte devlet protokolünü Ankara'da makamlarında ziyaret ederek, kendilerini kırmızı dipli mum ile Kırkpınar Yağlı Güreşlerine davet etmektedir.

Kent esnafıda davul-zurna eşliğinde ziyaret edilerek kırmızıdipli mum ile Kırkpınar Yağlı Güreşlerine davet edilmektedir.

Zembil
Zembil, sadece kispet taşımak için kamıştan ve özel bir tezgâhta el ile yapılan çanta biçimli geleneksel bir el sanatı ürünüdür. Farsça bir kelimedir. "Küçük Sepet" anlamına gelmektedir. Güreş terminolojisinde "kındıra veya saz gibi su bitkilerinden pehlivanların kispetlerini taşımak ve muhafaza etmek için kullandığı çanta" demektir. Zembilcilerin piri, zembil örüp emeği ile geçinen Hz.Süleyman'dır.

Cazgır
Güreş terminolojisinde Cazgır; Güreşten iyi anlayan, oyunların sonuçlarını önceden tahmin edebilen, pehlivanların özelliklerini, yaptıkları oyunları, daha önce aldıkları başarıları bilen ve dua okuma kabiliyetine sahip görgülü kimseye denir.

"Salavatçı" da denilen "Cazgır", yağlı güreşlerdeki tüm pehlivanları adları, şanları, güreş oyunlarındaki hünerleri ile birlikte seyircilere uygun mısra ve dualarla tanıtan, izleyicileri coşturan, onları güreşe davet eden ve güreşleri başlatan kişidir.

Salavat, Yağlı güreşlerde cazgırın pehlivanları meydana salmadan söylediği manzum övgü ve ikaz dolu sözlere denir.

Cazgırın bütün pehlivanları yakından tanıması, eşleştirme (her bir güreşçinin rakibinin belirlenmesi) yaptığı sırasında dualarını okurken pehlivanların kuvvetli yönlerini söyleyerek rakibini uyarması, nasihat etmesi gerekir. Sesinin gür olması, dua kurallarına uygun mısralar düzmesi özelliklerinden başta gelenleridir.

Cazgır, meydanda birliği sağlamaya çalışır, pehlivanları ortak bir ruh etrafında tutmaya gayret eder. Konuşmaları, heyecan verici ve uyarıcı bir etki yapar. Cazgır, salavat denilen duaları müzikal bir biçimde seslendirerek pehlivanlar ve izleyiciler üzerinde coşturucu rol oynamaktadır. Cazgırlık bir meslek olarak görülür ve mutlaka usta - çırak ilişkisi ile cazgır olunur. Cazgırların da geleneksel giysileri vardır.

Yağcı
Kırkpınar güreşlerini diğer güreşlerinden ayıran, pehlivanların yağlanarak güreş yapıyor olmasıdır. Yağsız Kırkpınar düşünülemez. Yağlı güreşte rakibi tutmak ve kavramak için daha fazla güç sarf etmek gerekir. Dolayısıyla Yağlı güreşte başlıca unsur kaba kuvvet olmaktan çıkar, ustalık ve motivasyon önemli unsurlar olarak ön plana çıkar. Kırkpınar'da pehlivanların yağlanma işi, onlara yağ veren Yağcılar aracılığıyla yapılır.

Bezci
Yağlı güreşler esnasında, kızgın güneş altında gözlere yağ kaçması, pehlivanlar için zor bir durumdur. Çünkü gözleri yanan pehlivanlar, güreşe devam edemezler. İşte bu sırada alan çevresinde bekleyen "Bezciler", güreşçilerin imdadına yetişirler. Bunun için de bezcilerden bez istenir, önce tülbentlerden almak için de yine güreşmekte olduğu rakibin izni gerekir. Aksi yapıldığı takdirde bez alarak gözünü silmekte olan bir güreşçiye rakibi dalıp yere indirebilir. Hatta gücü yetiyorsa yenebilir ki, bu galibiyet geçerlidir.

Yağlı güreş turnuvaları
Türkiye Başpehlivanının belirlendiği güreş:

Kırkpınar Yağlı Güreşleri Edirne
Türkiye Yağlı Güreş Ligi kapsamında düzenlenen güreşler (2023 yılı):

 Manavgat Belediyesi Yağlı Güreşleri, Antalya
 Kurtdereli Mehmet Pehlivan Yağlı Güreşleri, Balıkesir
 Bursa Büyükşehir Belediyesi Softaoğlu Mehmet Pehlivan Yağlı Güreşleri, Bursa
 Şahinbey Belediyesi Yağlı Güreşleri, Gaziantep
 Sekapark Yağlı Güreşleri, Kocaeli
 Yuntdağı Yağlı Güreşleri, Manisa
 Ordulu Mustafa Aybastı Perşembe Yaylası Yağlı Güreşleri, Ordu

Düzenlenen diğer turnuvalar:
Alanya Gökbel Yağlı Güreşleri - Antalya
Aksu Yağlı Güreşleri - Antalya
Elmalı Yeşilyayla Yağlı Güreşleri Antalya
Feslikan Yağlı Güreşleri - Antalya
Kumluca Yağlı Güreşleri - Antalya
Serik Yağlı Güreşleri - Antalya
Havran Seyit Onbaşı Yağlı Güreşleri - Balıkesir
İvrindi Kayapa Yağlı Güreşleri - Balıkesir
Sındırgı Yağcıbedir Yağlı Güreşleri - Balıkesir
Mustafakemalpaşa Yalıntaş Yağlı Güreşleri - Bursa
Bayramiç Mehmet Akif Ersoy Yağlı Güreşleri - Çanakkale
Biga Kurtuluş Günü Yağlı Güreşleri - Çanakkale
Çan Yağlı Güreşleri - Çanakkale
Çardak Yağlı Güreşleri - Çanakkale
Osmancık Yağlı Güreşleri - Çorum
Beyağaç Hüseyin Çokal Yağlı Güreşleri - Denizli
Denizli Yağlı Güreşleri - Denizli
Kel Aliço Yağlı Güreşleri - Edirne
Bahçelievler Kocasinan Yağlı Güreşleri - İstanbul
Çatalca Nakkaşlı Eyüp Yağlı Güreşleri - İstanbul
Ulugazi Yağlı Güreşleri - İstanbul
Silivri Kavaklı Yenici Mehmet Yağlı Güreşleri - İstanbul
Şile Yağlı Güreşleri - İstanbul
Hergeleci İbrahim Yağlı Güreşleri - Kocaeli
Hünkar Çayırı Yağlı Güreşleri - Kocaeli
İshakçılar Yağlı Güreşleri - Kocaeli
Karamürsel Yağlı Güreşleri - Kocaeli
Taşköprü Yağlı Güreşleri - Kocaeli
Domaniç Yağlı Güreşleri - Kütahya
Akhisar Çağlak Yağlı Güreşleri -  Manisa
Kula Yağlı Güreşleri - Manisa
Turgutlu Yağlı Güreşleri - Manisa
Kavaklıdere Beşpınar Yağlı Güreşleri - Muğla
Köyceğiz Yağlı Güreşleri - Muğla
Seydikemer Yayla Seki Yağlı Güreşleri - Muğla
Vezirköprü Kunduz Yağlı Güreşleri - Samsun
Topçam Yağlı Güreşleri - Tokat
Fevziye Yağlı Güreşleri - Yalova
Sürmeli Yağlı Güreşleri - Yozgat
Alaplı Yağlı Güreşleri - Zonguldak

Aktif Güreşe Devam Eden Başpehlivanlar

Yıllara Göre Yağlı Güreş Müsabakaları
2023 Yılında Yapılan Yağlı Güreş Müsabakaları

2022 Yılında Yapılan Yağlı Güreş Müsabakaları

2021 Yılında Yapılan Yağlı Güreş Müsabakaları

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kırkpınar

Güreş

Osmanlı İmparatorluğu'nda spor
Türk dövüş sanatları
Türkiye'de güreş

Yağlı güreş


Keegan Bradley (* 7. Juni 1986 in Woodstock, Vermont) ist ein US-amerikanischer Profigolfer der US-PGA Tour. Sofort in seinem ersten Jahr auf der Tour erregte er mit dem Gewinn der 2011 PGA Championship großes Aufsehen. Neben der Tatsache, dass er erst der dritte Profispieler nach Ben Curtis und Francis Ouimet war, der bei seinem ersten Major-Auftritt gewinnen konnte, war er der erste, der dabei ein sog. Belly Putter benutzte. Infolge seiner Erfolge wurde er auch zum Rookie of the year 2011 der PGA Tour gewählt.

Frühes Leben

Keegan Bradley wuchs, für einen amerikanischen Golfprofi eher untypisch, im Bundesstaat Vermont auf.
Während der langen Winter in Vermont nahm er regelmäßig an Skirennen teil.
Doch als er bemerkte, dass ihm die Witterungsbedingungen beim Golf lieber waren als beim Skifahren,
entschied er sich mit 12 Jahren, sich ganz auf den Golfsport zu konzentrieren.
Einen großen Anteil daran hatte seine Tante Pat Bradley, welche sein frühes Vorbild war.
Pat hat 31 Turniere auf der LPGA Tour gewonnen und ist Mitglied in der World Golf Hall of Fame.

Karriere

Im Jahr 2008 entschied er sich dazu, Profi zu werden. Er startete auf der NGA Hooters Tour, wo ihm bei seinem fünften Antreten auch schon der erste Sieg gelang. Im Jahr 2009 gelang ihm ein weiterer Sieg auf dieser Tour und er machte erste Erfahrungen auf der Nationwide Tour, wo es ihm gelang, bei zwei Starts zweimal den Cut zu schaffen. Im Jahr 2010 spielte er durchgehend auf der Nationwide Tour. Nach zögerlichem Start gelangen ihm am Saisonende vier aufeinanderfolgende Top 5 Ergebnisse, welche ihm den 14. Platz in der Endabrechnung einbrachten und er sich somit die Spielerlaubnis auf der PGA-Tour sichern konnte. Schon im zweiten Turnier auf der PGA-Tour im Jahr 2011 gelang ihm ein Top-Ten Ergebnis bei den Bob Hope Classics. Und auch sein erster Sieg gelang ihm schon in seinem ersten Jahr bei den HP Bryon Nelson Championships im Playoff gegen Ryan Palmer.

2011 PGA Championship
Einige Wochen nach seinem ersten Sieg auf der PGA-Tour konnte er auch sein erstes Major spielen, die PGA Championship. Mit einer 64 am zweiten Tag übernahm er die Führung, welche er jedoch am dritten Tag an Jason Dufner um einen Schlag wieder abgeben musste. Am Finaltag, nachdem er am 15. Loch ein Triplebogey gespielt hatte, lag er bereits mit fünf Schlägen zurück. Jedoch gelangen ihm auf den Löchern 16 und 17 zwei Birdies und sein Gegner spielte die Löcher 15–17 Bogey, wodurch sie nach dem 17. Loch wieder gleichauf lagen. Das 18. Loch spielten beide Par, so musste der Sieger in einem Playoff ermittelt werden. Im 3-Loch Playoff spielte Bradley um einen Schlag besser als Dufner und gewann somit das Turnier.
Mit diesem Sieg kletterte er in der Weltrangliste von Platz 108 auf Platz 29.

2012
Bei den 2012 Northern Trust Open gelang ihm am letzten Loch ein langer Birdie Putt, welcher ihn in ein 3-Mann Playoff gegen Phil Mickelson und Bill Haas rettete. Er konnte das Playoff jedoch nicht gewinnen, da Bill Haas am 2. Extra Loch einen 15-Meter Putt versenkte und somit gewann.
Er war auch kurz davor, die 2012 WGC-Cadillac Championships zu gewinnen. Am zehnten Tee des letzten Tages hatte er die Führung inne, doch spielte er eine für ihn katastrophale 41 auf den letzten neun Löchern und fiel auf den geteilten achten Rang zurück.

Turniersiege (9)

PGA Tour (3)

NGA Hooters Tour Siege (2)
 2008: Southern Dunes
 2009: Texas Honing Open

Andere Siege (4)
 2011: PGA Grand Slam of Golf, Franklin Templeton Shootout (mit Brendan Steele)
 2015: CVS Health Charity Classic (mit Jon Curran)
 2016: CVS Health Charity Classic (mit Jon Curran)

Major Turnier

Gewonnen (1)

1 Besiegte Jason Dufner nach einem 3-Loch Playoff: Bradley (3–3–4=10) und Dufner (4–4–3=11)

Resultate bei Major Championships

LA= Bester Amateur
DNP = nicht teilgenommen
CUT = Cut nicht geschafft
"T" geteilte Platzierung
KT = Kein Turnier (Ausfall wegen Covid-19)
Grüner Hintergrund für Sieg
Gelber Hintergrund für Top 10.

Teilnahme an Mannschaftswettbewerben

 Ryder Cup: 2012
 Presidents Cup: 2013

Spielweise
Keegan Bradley praktiziert einige sehr auffällige und ungewöhnliche Rituale in seiner Pre-Shot-Routine. So pflegt er sich vor dem Schwung zur Identifikation der Schlagrichtung hinter den Ball zu stellen, dabei mit leicht versetzten Füßen leicht zu trippeln und währenddessen den auf dem Boden aufgesetzten Schläger in seiner rechten Hand zu drehen. Diese Drehbewegung führt er auch oft aus, während er sich am Ball ausrichtet. Gelegentlich führt er Probeschwünge am Ball aus, indem er den Schläger zuerst wie bei einem Schlag hinter dem Ball aufsetzt, dann aber an der ihm zugewandten Seite neben dem Ball die Probeschwünge mit Bodenberührung ausführt. Ebenfalls ungewöhnlich ist seine Methode, auf den Greens die Puttlinie zu identifizieren: Er dreht dabei den Kopf leicht nach links geneigt um etwa eine Vierteldrehung nach rechts und "schielt" gewissermaßen nach der Richtung.

Keegan Bradley verwendet einen Belly-Putter.

Er gehört tendenziell zu den "Long-Hittern" auf der PGA-Tour. Für das Jahr 2012 wurde er von der PGA auf Rang 16 (von 191 aufgeführten Spielern) in der Kategorie "Driving Distance" geführt, dabei wurde eine durchschnittliche Distanz von 302,7 yards gemessen.

Einzelnachweise

Weblinks
 Offizielle Website
 Spielerprofil bei der PGA Tour

 Statistiken der PGA-Tour: Driving Distance 2012

Golfer (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1986
Mann

Keegan Bradley


Crocus alatavicus ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Krokusse (Crocus).

Merkmale
Die Knolle hat einen Durchmesser von 1,2 bis 2 Zentimeter. Ihr Hülle ist häutig und gelblich braun. Die 6 bis 15 Blätter sind zur Blütezeit 8 bis 10 Zentimeter lang und ungefähr 2 Millimeter breit. Wenn die Pflanze fruchtet erreichen sie eine Länge von ungefähr 20 Zentimeter und eine Breite von 5 Millimeter. Die Blüten duften angenehm. Die Blütenhülle ist weiß, ihr Zentrum gelb. Sie ist abaxial grau oder blau gestreift oder gefleckt. Die Perigonröhre ist 2,5 bis 6 Zentimeter lang. Die Blütenhüllblätter sind beinahe verkehrtlanzettlich. Die äußeren messen ungefähr 2,5 Zentimeter × 6 bis 8 Millimeter, die inneren sind dagegen schmaler. Die Staubblätter sind ungefähr 2,5 Zentimeter groß. Die Staubbeutel sind orange-gelb. Die Griffel sind fadenförmig und an ihrer Spitze dreilappig. Ihre Lappen sind kurz und weiß bis tief gelb. Die Kapselfrüchte sind ungefähr 1,2 Zentimeter lang, 8 Millimeter breit und ellipsoid. Die hell bis rötlich braunen Samen sind eiförmig und besitzen weiße, schmale Anhängsel.

Die Chromosomenzahl beträgt 2n = 20.

Die Blütezeit reicht von Mai bis Juni, die Früchte reifen von Juli bis August.

Vorkommen
Crocus alatavicus kommt in Kasachstan, Kirgisistan, Usbekistan und dem Nordwesten des chinesischen Xinjiang vor. Die Art wächst an Berghängen und in Grünland an Gewässern in Höhenlagen von 1200 bis 3000 Meter.

Belege
 Yu-tang Zhao, Henry J. Noltie, Brian F. Mathew: Crocus alatavicus . In: Flora of China, Volume 24 (online)

Weblinks
 Illustration von Crocus alatavicus in der Flora of China

Schwertliliengewächse
Iridaceae

Crocus alatavicus


الباقر العفيف من الكتاب السودانيين الذين يكتبون في مجال الدراسات الاجتماعية وأزمة الهوية والحكم في السودان.

تعتبر الهوية السودانية والازمة المتعلقة بها من المواضيع التي تتداول بصورة كثيفة في الاوساط الفكرية السودانية وقد انبرى للتنظير في هذا المجال عدد من الكتاب السودانيين منهم الدكتور أبكر آدم إسماعيل والدكتور محمد جلال هاشم و الدكتور جون قرنق ومنصور خالد والخاتم عدلان وغيرهم.

العفيف ومشواره الحياتي
ولد ونشأ العفيف بمدينة (الحوش) التي تقع في جنوب وسط السودان وهي مدينة صغيرة درس العفيف بجامعة الخرطوم وعمل استاذا بجامعة الجزيرة ثم أكمل تعليمه فوق الجامعي بالمملكة المتحدة وهو ومنذ فترة يقيم ببريطانيا مع اسرته.

أثناء دراسته بجامعة الخرطوم تعرف العفيف بالفكرة الجمهورية وصار عضوا فاعلا في تنظيم الاخوان الجمهوريين الذي أسسه محمود محمد طه.

مناصب شغلها
منذ العام 2007 م يشغل إدارة مركز الخاتم عدلان للاستنارة والتنمية البشرية.
كما أنه ومنذ العام 1995 م يعد قياديا بارزا بحركة القوى الجديدة الديمقراطية حق وعضوا بهيئتها القيادية.

كما عمل العفيف المسئول الإقليمي للحملات بمنطقة للشرق الأوسط بالأمانة الدولية لـمنظمة العفو الدولية بلندن(2001-2005م)، وأيضا عمل خبيرا بمعهد السلام الأمريكي(2005-2006م).

عمل أستاذاً لعلوم الشرق الأوسط بجامعة (الميتروبوليتان) (the Manchester Metropolitan University) بمانشستر (1996-2001م).

عمل أستاذا للغة الإنكليزية  بـجامعة الجزيرة بودمدني (1988-1990م).

أفكاره ومؤلفاته وكتبه
ينطلق العفيف في أفكاره من رؤية أستاذه (محمود محمد طه)، ولكن وبعد 18 يناير 1985 م عام اغتيال مجمود محمد طه شهد تنظيم الاخوان الجمهوريين ثباتا طويلا خصوصا في المجال السياسي بالسودان وصار اعضائه يعملون بصورة منفصلة. ولم يشذ العفيف عن هولاء فقدم عددا من المحاضرات والندوات في مجالات الهوية وحقوق الإنسان وعلاقة الدين بالدولة وشارك بالكتابة في عدد من الدوريات العربية والمراكز الحقوقية فنشرت له مجلة رواق عربي، ومركز القاهرة لدراسات حقوق الإنسان ودعي لعدد من المؤتمرات العالمية التي تناقش قضايا حقوق الإنسان وتقارب الأديان.

يرى العفيف أن الأزمة السودانية ذات شقين، شق تشترك فيه مع الأزمة العربية الإسلامية في محاولاتها لرفض التجديد الديني وقمع الأفكار الحداثوية، وشق محلي يتمثل في تمظهر الأزمة الأولى في علاقة القبائل العربية مع صاحبتها الأفريقية. فالعفيف يرى أن تلك القبائل التي تدعي أنها عربية ما هي الا قبائل نوبية قد استعربت لعوامل سسيلوجية عديدة وهي تمارس استعلاء لا يجد حتى مبرره الشكلي إذ انه لا فرق بينهم وإخوتهم الا سنوات حسابية تمثل فترة انتقالهم من حالة وثقافة إلى حالة وثقافة جديدة. هذا الرأي يلاقي اعتراضا قويا في الأوساط الإسلامية وعند الاتجاهات القومية العربية إذ ترى هذه الأوساط أن الطريقة التي يعرض بها العفيف أفكاره هي محاولة لقطع السودان من المنظومة العربية الإسلامية.

للعفيف عددا من المقالات والدراسات والكتب والمحاضرات المسجلة(أنظر الهوامش أدناه)وكتب لعدد من الدوريات كما يعد كتابه (وجوه خلف الحرب) من آخر وأشهر ما كتب منذ تفتق أزمة دارفور الراهنة بالسودان. له أيضا:
 ما وراء دارفور: الهوية والحرب الأهلية في السودان/ الباقر العفيف/ ترجمة: محمد سليمان/ القاهرة/ مركز القاهرة لدراسات حقوق الإنسان / 132 صفحة.
 حقوق الإنسان في فكر الإسلاميين/ الناشر مركز القاهرة لدراسات حقوق الإنسان/ القاهرة سنة النشر	2000/عدد الصفحات115

أقوال منتقاة من كتبه
 إن السودانيين الذين يدعون أنهم عرب هم في الواقع من النوبة الذين استعربوا.
 يتعين التوكيد على لزومية حقوق الإنسان وعدم التنازل عنها، لأنها لازمة له كإنسان، سواء للمحافظة على البقاء أو لأداء دوره في الحياة. فالحقوق لصيقة بإنسانيته، وليس من المقبول التنازل عنها، لأنه حينئذ يكون التنازل عن حقوقه تخل عن طبيعته الإنسانية.
 إلى شعب السودان الرازح تحت رق الجبهة القومية الإسلامية.. إن ليل عبوديتك الطويل حتما سينجلي, وإنك لعلى موعد مع صبح الحرية"!
 إن تجاهل تعددية الهوية في السودان يمثل المعضلة الرئيسية ويؤطر كل الصراعات السودانية, منذ رفضت الطبقة الحاكمة الشمالية التي ورثت الحكم عن الاستعمار أن تقبل بمواطني الجنوب وجبال النوبة والأنقسنا كما هم.
 العرب الأصلاء لا يعترفون بعروبة أهل السودان ويعتبرونهم عبيدا, وهنا يأتي التناقض الأكبر عندما يعتبر أهل الشمال مواطنيهم من السود عبيدا بينما هم أنفسهم يسمون عبيدا من جانب الآخرين.
 تعليقات القرضاوي بشأن دارفور فارغة من أي تعاطف إنساني وتتسم باللامبالاة تجاه المعاناة الرهيبة لأهل دارفور التي بدت تافهة في اهتماماته الإستراتيجية بالمؤامرة الصهيونية على الإسلام

روابط
 أزمة الهوية في شمال السودان
 أزمة الهوية
 ماوراء دارفور
 لقاء في قناة الجزيرة
 دراسة
 ما وراء دارفور/استعراض بدر محمد بدر
  محطة pbs الأمريكية في برنامج newshour مع john lehner تستضيف دكتور الباقر في حوار مطوّل عن دارفور

المصادر والمراجع

ب
مفكرون سودانيون

الباقر العفيف


An Elodea granatensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alexander von Humboldt ngan Aimé Bonpland. An Elodea granatensis in nahilalakip ha genus nga Elodea, ngan familia nga Hydrocharitaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elodea

Elodea granatensis


«Just a Little More Love» es una canción realizada por el DJ y productor francés David Guetta. El nombre de la canción, le da nombre a su álbum debut, Just a Little More Love, siendo su primer sencillo. Incluye la participación del cantante estadounidense Chris Willis en las voces.

Just a Little More Love es su primer éxito comercial en Francia: este sencillo marca el comienzo de su carrera musical como productor. La canción ganó mayor notoriedad con la versión remix del DJ y productor español Wally López, editado en el 2003, convirtiéndose en uno de los himnos en las pistas de baile en Ibiza.

Contiene samples de "Hashim".

Video musical
La primera versión del videoclip está dirigida por Fabien Dufils, y en ella aparece David Guetta, actuando como barman.

Su segunda versión está basada en la versión editada del remix de Wally López dirigido por Jean-Charles Carré. Muestra escenas en directo de las presentaciones de David Guetta por diversos clubs.

Listado de canciones

Posicionamiento en listas

Referencias

Enlaces externos
 Just A Little More Love en Discogs
 Just A Little More Love en MusicBrainz
 Just A Little More Love (Versión Remix) en YouTube

Sencillos debut de 2001
Sencillos de 2003
Sencillos de David Guetta
Sencillos de Chris Willis
Sencillos de música electrónica
Canciones de música electrónica

Just A Little More Love (canción)


Kolsrud Station (Kolsrud stoppested) var en jernbanestation på Bergensbanen, der lå i Flå kommune i Norge.

Stationen blev oprettet som holdeplads 15. marts 1914. Den blev nedgraderet til trinbræt 1. august 1953 men fik dog til gengæld læssespor i 1963. Betjeningen med persontog ophørte 23. maj 1982, og 3. juni 1984 blev stationen nedlagt.

Stationsbygningen blev opført efter tegninger af Harald Kaas. Den var af samme type som på Rallerud, Ørgenvika, Bergheim og Liodden. Stationsbygningen blev senere revet ned, og sporskifterne taget op.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Bergensbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1914
Ophørt i 1984
Jernbanestationer i Viken

Kolsrud Station


Thomas Hagelskjær (født 4. februar 1995 i København) er en dansk fodboldspiller, der spiller for Aarhus Fremad, hvortil han kom fra Vejle Boldklub som målmand. Han har spillet over 20 kampe på de forskellige ungdomslandshold.

Hagelskjær er uddannet jurist og arbejder på fuldtid som advokatfuldmægtig.

Klubkarriere
Hagelskjær spillede i Hjortshøj-Egaa Idrætsforening (HEI), indtil han i 2009 skiftede til AGF.

AGF
Thomas Hagelskjær kom til AGF i 2009 og har spillet i ungdomsrækkerne siden. Hans sidste kontrakt gik til sommeren 2018. Han nåede dog aldrig at få officiel debut for AGF's førstehold.

Hagelskjær var til prøvetræning i tyske Werder Bremen i 2012, engelske Everton F.C. i 2013 og franske AS Monaco i 2015.

Vejle Boldklub
Tre dage efter at Hagelskjær var vendt hjem fra U21-EM, offentliggjorde Vejle Boldklub, at klubben havde købt Hagelskjær og skrevet en to-årig kontrakt med ham.

Han fik sin første ligakamp for klubben, da han den 24. april 2018 blev skiftet ind med ni minutter igen af topkampen mod Esbjerg fB. Førstemålmanden Pavol Bajza fik rødt kort, og Hagelskjær erstattede ham og medvirkede dermed til, at Vejle holdt fast i føringen på 1-0. Han spillede de efterfølgende to kampe og opnåede dermed tre ligakampe i sæsonen 2017/2018 for Vejle Boldklub, som sluttede med at rykke op i Superligaen.

Da han i efteråret 2020 ikke længere var sikker på spilletid i Vejle, blev han udlejet til 2. divisionsklubben Aarhus Fremad.

Aarhus Fremad
Samtidig med at lejemålet udløb i sommeren 2021, udløb også hans kontrakt med Vejle, og han fik derpå kontrakt med Fremad. Denne blev i foråret 2022 forlænget, så den løb til sommeren 2023.

Landsholdskarriere
Thomas Hagelskjær har spillet på alle de danske ungdomslandshold. Han har haft flest kampe på U/17-landsholdet (ni). Han var udtaget som reserve til OL-landsholdet ved OL i Rio 2016 og rejste med truppen til Brasilien, men kom ikke i kamp. Han var ligeledes med ved U/21-EM i 2017, men kom heller ikke her på banen.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Thomas Hagelskjær  på AGF.dk

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra AGF
Fodboldspillere fra Vejle Boldklub
Fodboldspillere fra Aarhus Fremad
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 2016
Jurister fra Danmark

Thomas Hagelskjær


Maianthemum dilatatum es una especie de planta con rizoma de la familia de las asparagáceas. Es originaria del  Hemisferio Norte.

Descripción
Alcanza un tamaño de hasta 20-45 cm de altura. Tiene rizomas simpodiales, con ramificación,  de 8.20 cm x 1-1,5 mm, las raíces restringidas a los nodos. Tiene los tallos erectos, de 1.5-3.5 dm × 4.2 mm. Las hojas son solitarias de los brotes estériles, y con 2-3 sobre los brotes fértiles, pecioladas, cordadas, de 10.6 × 5.8 cm, base lobulada,  ápice abruptamente agudo; las hojas proximales corto pecioladas,  pecíolo 4-7 cm, hoja profundamente cordadas, pecíolo de 7-10 cm. La inflorescencia es racemosa, compleja, con 15-40 de flores. Los frutos en forma de bayas verdes con manchas de color rojo cuando es joven, y transparentes de color rojo, globosas, 4-6 mm de diámetro cuando maduran. Semillas 1-2, globosas, de 2-3 mm.

Distribución y hábitat
La floración se produce en la primavera. Es abundante en los bosques de coníferas y de hoja caduca, sobre todo en los márgenes del bosque, a una altitud de 0 - 800 metros en Yukon, Alaska, California, Idaho, Oregón, Washington; Asia (península de Kamchatka, Rusia y Japón).

Taxonomía
Maianthemum dilatatum fue descrita por (Alph.Wood) A.Nelson & J.F.Macbr. y publicado en Botanical Gazette 61(1): 30, en el año 1916.
Citología
El número de cromosomas es de: 2n = 36.
Sinonimia
Convallaria bifolia var. kamtschatica J.F.Gmel.
Convallaria bifolia var. kamtschaticum S.G.Gmel.
Maianthemum bifolium var. dilatatum Alph.Wood
Maianthemum bifolium subsp. kamtschaticum (J.F.Gmel.) A.E.Murray
Maianthemum bifolium var. kamtschaticum (J.F.Gmel.) Trautv. & C.A.Mey.
Maianthemum bifolium var. kamtschaticum (S.G. Gmel.) Jeps.
Maianthemum kamtschaticum (J.F.Gmel.) Nakai
Smilacina bifolia var. kamtschatica (J.F.Gmel.) Ledeb.
Smilacina dilatata (Alph.Wood) Nutt. ex Baker
Unifolium bifolium subsp. kamtschaticum (J.F.Gmel.) Piper
Unifolium dilatatum (Alph.Wood) Greene
Unifolium dilatatum (Alph. Wood) Howell
Unifolium kamtschaticum (J.F.Gmel.) Gorman

Referencias

Enlaces externos

 Flora of North America: Maianthemum dilatatum

dilatatum
Plantas descritas en 1916
Plantas descritas por Alph.Wood
Plantas descritas por A.Nelson
Plantas descritas por J.F.Macbr.

Maianthemum dilatatum


La DeLorean Alpha 5 est un show-car de voiture de sport 100 % électrique, proche de la série, réalisé par le constructeur automobile américain DeLorean Motor Company en 2022.

Présentation
La DeLorean Alpha 5 est dévoilée le . Elle est présentée au concours d'élégance de Pebble Beach en août 2022.

Elle annonce un modèle de série 100 % électrique 40 ans après le lancement de la DMC-12, star de la trilogie cinématographique Retour vers le futur. Cette dernière devait atteindre  pour se projeter dans le temps, et le constructeur indique (avec ironie) qu'il faut  à l'Alpha 5 pour atteindre cette vitesse.

Design
L'Alpha 5 fait référence à son aînée avec sa lunette arrière dotée de persiennes et ses portes papillon. Ce coupé est dessiné par Italdesign. Il reçoit une bande lumineuse sur toute sa largeur à l'arrière, et le logo DeLorean est aussi éclairé.

Caractéristiques techniques

Motorisation

Batterie

Notes et références

Annexes

Liens externes
 Site officiel
 Site officiel DeLorean DMC-12

Articles connexes
 DeLorean Motor Company
 DeLorean DMC-12

DeLorean Alpha 5
Automobile des années 2020
Coupé GT
Automobile électrique
Véhicule à portes papillon
Véhicule néo-rétro

DeLorean Alpha 5


Galterud Station (Galterud stasjon) var en jernbanestation, der lå i området Galterud i Sør-Odal kommune på Kongsvingerbanen i Norge.

Stationen blev oprettet som holdeplads 2. maj 1864, to år efter banens åbning. Den blev opgraderet til station i 1913. Den blev fjernstyret 21. maj 1966 og gjort ubemandet 23. maj samme år. Stationen blev nedlagt 9. december 2012 i forbindelse med indførelsen af en ny køreplan for togtrafikken i Østlandsområdet, efter at den i de sidste år kun havde været betjent af lokaltog.

Stationsbygningen er opført i 1903 efter tegninger af Paul Armin Due.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Kongsvingerbanen
Etableret i 1864
Ophørt i 2012
Jernbanestationer i Hedmark

Galterud Station


Godwin Karol Marian von Brumowsky (26 de julho de 1889 – 3 de junho de 1936) foi o ás de caça de maior sucesso da Força Aérea Austro-Húngara durante a Primeira Guerra Mundial . Ele foi oficialmente creditado com 35 vitórias aéreas (incluindo 12 compartilhadas com outros pilotos), com outras 8 não confirmadas porque ficaram atrás das linhas aliadas . Pouco antes do fim da guerra, von Brumowski assumiu o comando de toda a aviação de caça de seu país lutando contra a Itália na frente de Isonzo .

Vida antes da entrada no serviço aéreo
Godwin von Brumowski nasceu em uma família militar em Wadowice, Galiza (na atual Polônia). Ele freqüentou a Academia Técnica Militar Imperial e Real em Mödling, perto de Viena, e formou-se como tenente comissionado no 29º Regimento de Artilharia de Campanha em 18 de agosto de 1910.

Ele servia na 6ª Divisão de Artilharia como ajudante regimental e tinha acabado de completar 25 anos quando a guerra foi declarada contra a Sérvia em 28 de julho de 1914. Ele serviu na Frente Oriental contra a Rússia, ganhando medalhas de bronze e prata por bravura antes de se transferir para o serviço aéreo nas Tropas de Aviação Imperial e Real ( kuk Luftfahrtruppen ).

Serviço aéreo
Ele foi colocado no Fliegerkompagnie 1 (Flik 1) em Czernowitz, comandado por Hauptmann Otto Jindra, em julho de 1915; von Brumowski foi inicialmente designado como observador aéreo na Frente Russa. Seu registro de vôo o descreve como 1,77 metros (5 pés 10 polegadas) de altura, com olhos azuis e cabelos loiros claros.

Em 12 de abril de 1916, Jindra e von Brumowski tripularam um dos sete aviões austro-húngaros que participaram do bombardeio de uma revista militar com a presença do czar Nicolau II. No processo, eles derrubaram dois dos sete russos Morane-Saulnier Parasol de dois lugares que tentaram expulsá-los.

Em 3 de julho de 1916, von Brumowski tornou-se piloto do Flik 1, apesar da visão defeituosa em seu olho direito que ele corrigiu com um monóculo. Em novembro, ele foi transferido para o Flik 12 na Frente Italiana. Ele ajudou a derrubar um bombardeiro italiano Caproni em 3 de dezembro. Em 2 de janeiro, ele se tornou um ás ao vencer um italiano Farman de dois lugares enquanto pilotava um Hansa-Brandenburg CI . É notável que von Brumowski se tornou um ás enquanto ainda voava em aeronaves de dois lugares basicamente inadequadas para combate ar-ar.

No mês seguinte, quando o Flik 41J foi estabelecido na Frente Italiana como o primeiro esquadrão de caça dedicado da Austro-Hungria, von Brumowski foi escolhido para comandá-lo. Ele passou nove dias em março voando em quatro surtidas com os alemães do Jagdstaffel 24 para aprender táticas de caça alemãs, antes de assumir seu comando. Enquanto aqui ele conheceu o Barão Vermelho, Manfred von Richthofen ; von Brumowski mais tarde copiaria o esquema de pintura da aeronave do barão para seu próprio avião.

Brumowski continuou acumulando vitórias até maio, terminando o mês com um total de oito. A essa altura, ele pilotava um caça monoposto, o Hansa-Brandenburg DI . Embora mais adequado para combate ar-ar do que o C.1, ainda sofria de três grandes desvantagens: a visão do piloto era parcialmente obstruída; a única metralhadora não estava sincronizada para disparar através do arco da hélice, e era uma embarcação difícil de voar porque era fácil girar em qualquer altitude. Mirar e disparar um canhão montado acima e à frente do piloto era mais difícil do que simplesmente apontar o avião para o inimigo e disparar um canhão sincronizado.

Como era habitual nas unidades austro-húngaras, o Flik 41j tinha uma variedade de tipos de aeronaves disponíveis. Em junho de 1917, von Brumowski voou em um Aviatik DI sem sucesso em combate. Os Fliks austro-húngaros também foram prejudicados por uma doutrina que os prendia à escolta de aeronaves de reconhecimento, em vez de liberá-los para vagar e caçar à moda alemã.

Em julho de 1917, o Flik 41J perdeu onze dos caças DI em acidentes; o apelido de Hansa-Brandenburg tornou-se "o caixão voador".

Em agosto de 1917, von Brumowski obteve uma notável seqüência de vitórias, sendo creditado com 12 mortes confirmadas e 6 não confirmadas entre 10 e 28 de agosto. Duas dessas vitórias, nos dias 19 e 20, foram resultado de uma transição parcial para um caça mais novo, um alemão Albatros D.III com dois canhões sincronizados. No dia 20 marcou uma vez pelo Albatros e duas vezes pelo Hansa-Brandenburg DI . No final de agosto, a transição estava completa; ele usaria o Albatros para marcar o resto de suas vitórias.

Em 9 de outubro de 1917, ele abateu e queimou um balão de observação para sua 22ª vitória; foi o primeiro dos cinco balões que ele derrubaria. Seu Albatros naquele dia foi todo pintado de vermelho, imitando von Richthofen, com a adição de caveiras cor de mostarda em ambos os lados da fuselagem. Este esquema de pintura se tornaria característico de sua aeronave até o fim da guerra.

Em 1º de fevereiro de 1918, von Brumowski se envolveu em uma luta com oito caças inimigos. Algumas das 26 balas que atingiram seu Albatros incendiaram o tanque de combustível embutido na asa superior. Ele conseguiu pousar em seu campo sem ferimentos graves, tornando-se um raro sobrevivente de um incêndio em uma embarcação. O fogo comeu o tecido da asa superior e as partes internas da asa inferior, deixando apenas as longarinas e suportes das raízes das asas.

Três dias depois, enquanto voava em outro Albatros, ele lutou contra oito caças ingleses e levou vários tiros de metralhadora. Com as asas quebradas, ele ainda conseguiu pousar, mas o Albatros capotou e foi totalmente destruído.

Brumowski lutou até 23 de junho de 1918, quando recebeu ordem de licença prolongada. Sua última luta bem-sucedida foi em 19 de junho; ele conquistou sua 35ª vitória e sofreu 37 rebatidas em seu avião. Ele voou 439 surtidas de combate, mas sua carreira de combate foi encerrada.

Também em 23 de junho, ele foi convidado pelo Generaloberst (Coronel-General) Ferdinand para fazer o pedido obrigatório de costume para a mais alta condecoração da Áustria-Hungria, a Cruz de Cavaleiro da Ordem Militar de Maria Teresa . Resposta de Brumowski:
O principal ás de caça da Áustria-Hungria nunca recebeu o maior prêmio de seu país.

Em 11 de outubro, embora ainda fosse apenas um Hauptmann (capitão), foi nomeado para comandar todos os esquadrões de caça austro-húngaros na Frente Isonzo. A Primeira Guerra Mundial terminou um mês depois.
O fim da guerra deixou von Brumowski em pontas soltas. Depois de um período em Viena, ele cultivou as terras de sua sogra viúva na Transilvânia por dez anos. Como morador da cidade, sem o domínio da língua húngara para se comunicar com os trabalhadores de sua fazenda, ele sofria de sérias deficiências. Ele teve pouco sucesso.

Brumowski levou muito a sério a dissolução do Império Austro-Húngaro. Ele se entregava a perseguições perigosas, buscando a emoção do perigo correndo com automóveis nas estradas locais pobres, cavalgando até a exaustão, caçando nas montanhas. Ele deu festas, dançou, nadou, patinou no gelo para se distrair. Ele finalmente deixou sua esposa e filha e começou uma escola de aviação em Viena em 1930, e se casou novamente.

Durante o início da década de 1930, von Brumowski pilotou aeronaves em nome da milícia conservadora Heimwehr . Durante a breve Guerra Civil Austríaca em 1934, ele voou várias missões de reconhecimento, bem como uma única surtida de combate.

Em 3 de junho de 1936, ele morreu em um acidente de avião enquanto dava aulas a um estudante holandês no Aeródromo de Schiphol, na Holanda. Sua vida foi assim resumida por sua filha: "Ele era uma pessoa muito única e interessante, ou muito amado, ou odiado, e até mesmo considerado louco por muitos."

Prêmios e condecorações

 Ordem da Coroa de Ferro, 3ª classe, com condecoração de guerra
 Cruz de Cavaleiro da Ordem de Leopoldo com Condecorações de Guerra e Espadas
 Medalha de Bravura de Ouro e Prata para Oficiais
 Medalha de Mérito Militar de Prata
 Medalha de Mérito Militar de Bronze
 Cruz de Ferro de 1914, 2ª classe

Bibliografia

Aviadores mortos em acidentes aéreos
Monárquicos da Áustria
Mortos em 1936
Nascidos em 1889
Ases da aviação

Godwin von Brumowski


James Finlay dit aussi Jim Finlay (Édimbourg, 1852 - Guildford, 1930) est un joueur international écossais de rugby.

Il fait partie de l'équipe d'Écosse qui affronte l'Angleterre dans ce qui constitue le tout premier match international de rugby de l'histoire, en 1871.

Biographie
James Fairbairn Finlay naît le  à Édimbourg.

James Finlay joue pour les Edinburgh Academical, qui est alors l'un des meilleurs clubs de rugby d'Écosse.

Il est aussi appelé dans l'équipe du  pour le tout premier match de rugby provincial de Grande Bretagne, le  contre . Il en est le capitaine lors de la confrontation du .

James Finlay fait partie de la toute première équipe d'Écosse lors du tout premier match international de rugby de l'histoire. Celui-ci se conclut par une victoire des Écossais .

Finlay joue en tout quatre matchs internationaux entre 1871 et 1876 (pour un essai), tous contre l'Angleterre ; il s'agit aussi des quatre premiers premiers matchs internationaux de l'histoire. Il est le frère d' et , qui ont également été sélectionnés pour l'Écosse. Ils jouent tous ensemble une fois en 1875, lors du match nul 0-0 contre l'Angleterre à Raeburn Place : tandis que James joue sa quatrième et dernière sélection, Arthur et Ninian y obtiennent leur première.

James Finlay meurt à Guildford le , à l'âge de .

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Liens externes

Joueur international écossais de rugby à XV
Joueur de l'Edinburgh Academical Football Club
Naissance en avril 1852
Naissance à Édimbourg
Décès en janvier 1930
Décès à 77 ans
Décès à Guildford

James Finlay


Monoraphidium, rod zelenih algi iz porodice Selenastraceae. Opisan je 1969. godine.

Vrste

 Monoraphidium affixum Hindák
 Monoraphidium capricornutum (Printz) Nygaard
 Monoraphidium caribeum Hindák
 Monoraphidium carybeum Hindák
 Monoraphidium circinale (Nygaard) Nygaard
 Monoraphidium contortum (Thuret) Komárková-Legnerová
 Monoraphidium convolutum (Corda) Komárková-Legnerová
 Monoraphidium dybowskii (Woloszynska) Hindák & Komárkova Legnerová
 Monoraphidium flexuosum Komárek
 Monoraphidium fontinale Hindák
 Monoraphidium griffithii (Berkeley) Komárková-Legnerová - tip
 Monoraphidium indicum Hindák
 Monoraphidium intermedium Hindák
 Monoraphidium irregulare (G.M.Smith) Komárková-Legnerová
 Monoraphidium komarkovae Nygaard
 Monoraphidium litorale Hindák
 Monoraphidium littorale Hindák
 Monoraphidium longiusculum Hindák
 Monoraphidium lunare Nygaard, J.Komárek, J.Kristiansen & O.M.Skulberg
 Monoraphidium minutum (Nägeli) Komárková-Legnerová
 Monoraphidium mirabile (West & G.S.West) Pankow
 Monoraphidium nanum (Ettl) Hindák
 Monoraphidium neglectum Heynig & Krienitz
 Monoraphidium obtusum (Korshikov) Komárková-Legnerová
 Monoraphidium pseudobraunii (J.H.Belcher & Swale) Heynig
 Monoraphidium pusillum (Printz) Komárková-Legnorová
 Monoraphidium saxatile Komárková-Legnerová
 Monoraphidium subclavatum Nygaard
 Monoraphidium terrestre (Bristol) Krienitz & Klein
 Monoraphidium tortile (West & G.S.West) Komárková-Legnerová

Izvori

Vanjske poveznice

Rodovi Selenastraceae

Monoraphidium


Halloween er det amerikanske ord for "Allehelgensaften"

Halloween kan også referere til:
 Halloween (film fra 1978), film fra 1978
 Halloween II, film fra 1981
 Halloween III, film fra 1982
 Halloween 4, film fra 1988
 Halloween 5, film fra 1989
 Halloween: The Curse of Michael Myers, film fra 1995
 Halloween: H20 - tyve år senere, film fra 1998
 Halloween: Resurrection, film fra 2002
 Halloween (film fra 2007), film fra 2007
 Halloween II (film fra 2009), film fra 2009
 Halloween (film fra 2018), film fra 2018
 Halloween Havoc, et pay-per-view-show inden for wrestling
 Plys' Hafferlaf Halloween, en animeret Peter Plys film fra 2005

Halloween (flertydig)


فيركنيي باسكونتشاك  هي مدينة في مقاطعة أستراخان أوبلاست في روسيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 8408 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة أستراخان

فيرخنيي باسكونتشاك (مقاطعة أستراخان)


Presnel Kimpembe (født 13. august 1995 i Beaumont-sur-Oise, Frankrig) er en fransk fodboldspiller (midterforsvarer/venstre back). Han spiller for Paris Saint-Germain i Ligue 1.

Klubkarriere
Kimpembe blev indrullet i Paris Saint-Germains ungdomssystem allerede i 2005, og spillede de følgende mange år på klubbens ungdomshold. Han blev rykket op i seniortruppen i 2013, og debuterede for klubbens førstehold 17. oktober 2014 i en Ligue 1-kamp mod Lens.

Landshold
Kimpembe står (pr. maj 2018) noteret for én kamp for det franske landshold, som han debuterede for 27. marts 2018 i en venskabskamp mod Rusland. Han var en del af den franske trup til VM 2018 i Rusland.

Kimpembe spillede desuden i årene 2015-16 11 kampe for det franske U/21-landshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Frankrig
Fodboldspillere fra Paris Saint-Germain
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2020

Presnel Kimpembe


Mesijanski Židovi, skupina su Židova koji su prihvatili Isusa Krista za spasitelja, a mnogi i za Sina Božjega tj. Boga.

Mnogi Mesijanski Židovi ujedno su i etnički Židovi.

U SAD-u su okupljeni u Američki savez Mesijanskih Židova.

Izvori

Vanjske poveznice
 Riječ Života – Wendy Griffith: »Mesijanski Židovi« (2008.)
 Eferrit.com – Jack Zavada: »Uvjerenja i prakse mesijanskih Židova«

Židovi

Mesijanski Židovi


النبي هوري والتي تعرف أيضا بـ (مدينة كورش) تقع شمال شرق مدينة عفرين بنحو 45كم، وتبعد عن مدينة حلب 70كم، يمر إلى الشرق منها نهر الصابون، ويوجد في الموقع قلعة النبي هوري.

التسمية
للموقع تسميات عديدة، وهو يعرف اليوم «بنبي هوري» أو قلعة النبي هوري، أما الاسم اليوناني للمدينة فهو «سيروس»، كما سميت «أجيابولس» أي مدينة القديسين كوزما ودميانوس وقد بُنيت كنيسة ٌحول قبريهما، وكنيسة سمعان الغيور التي بناها ودفن فيها بعد موته.

المؤرخون العرب كتبوا اسمها «قورش» وأحياناً «كورش» نسبة إلى الملك الفارسي «كورش» حيث تعود المدينة القديمة إلى أيامه، وتقول بعض المصادر إلى أن التسمية اليونانية «سيروس» هو لفظ لأسم الملك «كورش»، أما المعجم الجغرافي السوري فيقول أنه من اسم مدينة سير هوس في مقدونيا. وتقول رواية أخرى بأن اسمها يعود إلى أوريا بن حنان أحد قادة النبي داوود الذي قتل في معركة جرت في الألف الأولى ق.م ودفن فيها.

الموقع
تقع المدينة في الزاوية الشمالية الشرقية من منطقة عفرين. وتبعد عن الحدود الدولية مع تركيا 2كم. وتصل المسافة بينها وبين مدينة عفرين نحو45 كم، وعلى بعد 10كم من بلدة بلبل. وتتموضع على بعد 70كم إلى الشمال الغربي من مدينة حلب، يمر نهرالصابون بجوار منحدرها الشرقي منها بنحو 1.5كم. ويمتاز موقع المدينة بأنه محصن جغرافيا.

الوصف المعماري
يتألف الموقع الجغرافي الذي تقع فيه مدينة النبي هوري من هضبتين، وتليه منطقة سهلية تمتد نحو الوادي والنهر، وشيدت المدينة على الهضبة الأقل ارتفاعا، وتقسم إلى قسمين: المدينة المنخفضة، والمدينة المرتفعة التي تضم القلعة، ويحيط بها بالكامل سور يعود للعصر البيزنطي، وتخترق السور أربع بوابات من الجهات الأربعة، ويتكون الجهاز الدفاعي من أسوار وأبراج وحصن إسلامي يتوضع في الجزء المرتفع من المدينة- المدفن الذي يتوضّع في الجهة الجنوبية من الموقع، ويعرف حالياً من قبل أهالي المنطقة بضريح النبي هوري، وهي التسمية الحالية للموقع، وتاريخ المدفن يعود إلى القرن الثاني أو بداية القرن الثالث الميلادي، ويعود إلى قائد روماني ثم إلى أحد رجال الدين المسيحيين، ففي العهد البيزنطي تحولت هذه المدينة إلى مدينة مسيحية بيزنطية ضمت عشر كنائس وأسقفية.

المدينة عبر التاريخ

مدينة سيروس (النبي هوري) خلال

الفترة اليونانية (312-64) ق.م
لا يعرف تاريخ بناء المدينة بدقة، حيث تنسب إلى فترة حكم سلوقس نيكاتور (312-280) ق.م. ونظرالأهمية موقع المدينة، فقد تمركزت فيها قوات عسكرية كبيرة لا يعرف تبعيتها لمدينة ما، وربما كانت مستقلة بذاتها. وفي تلك الفترة كان يضرب فيها النقود، وأيضا كانت مركزا هاما لعبادة الإلهين أثينا حامية البلاد العظيمة، وزيوس (إله الصاعقة). ويعتقد أن معبد زيوس كان على قمة الجبل المجاور للمدينة. وأصبحت سيروس مدينة حدودية بعد انسلاخ آسيا الصغرى عن الدولة السلوقية، إثر معاهدة أفاميا عام 188 ق.م، مما أفقدها أهميتها المدنية، وأصبحت مركزا لتجميع الجيوش، وتأمين الجنود الأشداء لملوك أنطاكية. وفي عام 83 ق.م، سيطر عليها ملك أرمينيا (تيكران) الكبير، فعمت الفوضى منطقتها، إلى أن استردها الرومان في عام 69 ق.م.

الفترة الرومانية
عند دخول القائد الروماني (بومبيوس الكبير) إلى سوريا عام 64 ق.م. أصبحت ولاية رومانية. وكانت سيروس في بداية العصر الروماني مسرحا لمعارك كبيرة بين الرومان والبارسيين (الفرس)، الذين اجتاحوا سوريا في عام 40 ق.م، وفي بداية سيطرة الرومان على مناطق سوريا استخدم الرومان سيروس وبصورة مؤقتة مركزا لقوة عسكرية كبيرة هي الفرقة العاشرة، وظلت كذلك في الثلثين الأولين من القرن الأول الميلادي. وبعد اتساع حدود الدولة الرومانية نحو الشرق، لم تعد سيروس منطقة حدودية، بل أصبحت مركزا لإحدى المناطق الإدارية الثلاث في سوريا، وعرفت بـ (سيروستيك) أو (قورستيكا) نسبة إلى عاصمتها مدينة سيروس، وكانت مدينة بيروا (حلب) تابعة لها.

وازدهرت منطقة سيروس في أيام الحكم الروماني البيزنطي، وخاصة في الفترة التي تسمى بالسلم الروماني، حتى أصبحت مفتاح منطقة الرافدين، وصلة وصل بين أنطاكية وتسويجما (مدينة نزب) في تركيا شرقي عنتاب، وسكت فيها العملة. وفيما بعد تم إنشاء الطريق الروماني المعبد بين بيروا ومدينة منبج، وتحول المركز الإداري لمقاطعة سيروستيكا إلى منبج، وأصبحت سيروس تابعا إداريا لها، ولكن أهميتها التجارية استمرت، وبقيت عقدة اتصال هامة في المنطقة طوال القرنين الثاني والثالث الميلاديين، وكان يتفرع من سيروس ست طرق رئيسية إلى الأقاليم المجاورة.

بعد استلام الأسرة الساسانية عرش المملكة البارسية سنة 227 م، غزا الفرس سوريا واحتلوا سيروس وأنطاكية سنة 257 م لفترة قصيرة، ولكن سرعان ما استعادها الرومان. ورغم أحداث الحرب، وظروف الاحتلال، بقيت سيروس مزدهرة، ومركزا دينيا مسيحيا، وسياسيا هاما حتى نهاية العصر الروماني. فقد كانت كنيسة (ديونيسيوس) في سيروس والمدينة، في عهد القيصر أناستاس ملجأ للهاربين دون أن يصابوا بأذى.

العصر البيزنطي (القرن الرابع الميلادي وحتى مجيء الإسلام)
جرى الانفصال السياسي بين بيزنطة وروما عام 330 م، وتشكلت على أثرها الدولة البيزنطية التي اعتنقت المسيحية. ويعود الفضل في معرفة المعلومات عن أحوال مدينة سيروس في هذه الفترة إلى كتاب التاريخ الديني، الذي ألفه أسقف سيروس المسمى تيودور أو تاودوره (رزق الله)، الذي استلم أسقفيتها اعتبارا من عام 423م. فقد ذكر تاودوره في كتابه أن منطقة سيروس كانت أبرشية تضم 800 كنيسة، أما إداريا، فقد كانت جزءا من ولاية الفرات. وأصبحت منطقة كبيرة طولها 80 كم، وعرضها 50 كم، تحيط بها أربع أبرشيات، هي: أنطاكية وعنتاب ومنبج وحلب. وكانت إداريا تضم: جبل الأكراد، وشيخ خوروس، وميدانكي وأعزاز، وكلز، وجبرين أعزاز، واكده، نيارا، وشيخ ريح، إضافة إلى العاصمة سيروس. وغيرها العديد من القرى. أما قلعة المدينة وسورها والعديد من الأبنية العامة، فقد بنيت بفضل الإمبراطور جوستينيان. في هذه الفترة أصبحت سيروس مقرا لفرقة عسكرية بيزنطية كبيرة.

وفي النصف الأول من القرن السادس للميلاد، تعرضت المدينة إلى غارات الفرس، وانتهت العمليات العسكرية بتوقيع معاهدة سلام بينهم وبين الإمبراطور جوستينيان في عام 532 م. إلا أن الفرس خرقوا المعاهدة بعد عدة سنوات وهاجموا سوريا مجددا، واحتلوا حلب وأنطاكية، واستمرت حالة الحرب والسلم بين الفرس والبيزنطيين حوالي قرن من الزمن، تبادلوا خلالها السيطرة على هذه المناطق من شمال سوريا، إلى أن طرد الإمبراطور البيزنطي (هرقل) طرد الفرس منها نهائيا في عام 630 م. ونتيجة للحروب السابقة، تعرضت سيروس للخراب مرتين في أعوام 540 و574 م. ونتيجة لذلك ضعفت أهميتها التجارية، ولكنها حافظت على أهميتها الدينية، وسميت في القرن السادس الميلادي (آجيا بوليس) المدينة المقدسة أو القديسين.

العهد الإسلامي
استسلمت مدينة سيروس إلى القائد الإسلامي عياض بن غنم عام 637م دون قتال، مقابل دفع الجزية. ونظرا لوقوعها على الحدود البيزنطية، فقد كانت لها أهمية عسكرية خاصة في أيام الأمويين والعباسيين. وقد أمر الخليفة الأموي الوليد بن عبد الملك، بنقل حجارة كنيسة سيروس، لاستعمالها في بناء جامع زكريا بحلب، فدفع الإمبراطور البيزنطي أموالا طائلة لقاء استرداد ثلاثة أعمدة من أعمدة الكنيسة، التي يقول عنها ابن الشحنة: أنها كانت من عجائب الدنيا السبع، ولكن الوليد رفض طلبه. وفي عهد الخليفة العباسي هارون الرشيد، كانت سيروس من جملة العواصم السبع، وفيها حامية عسكرية كبيرة تابعة إداريا لمنبج.

ثم استولى البيزنطيون على سيروس مجددا في عام 905 م، وبقيت في حوزتهم. إلى أن استولى عليها الصليبيون وأطلقوا عليها اسم (كوريسي)، وجعلوها من الإقطاعيات التابعة لكونتيسة إيديسا (رها الحالية).

وقد لعبت مدينة سيروس دورا هاما في الربط بين إمارتي أنطاكية والرها في الفترة الصليبية. وفي عام 1150م، بعد أن تم أسرالقائد البيزنطي جوسلين على يد مجموعة من سكان المنطقة المسلمين، سيطر نورالدين زنكي على سيروس، كما سقطت بيده قلاع وحصون الفرنجة في تلك الأنحاء، مثل أعزاز وراوندان، إلا أن نورالدين أمر بتدمير سيروس، والانسحاب منها عام 1157 م خوفا من عودة سقوطها بيد الفرنجة. كما أن زلزالا كبيرا حدث في عام 1140م كان قد أضر بالمدينة كثيرا.

المعالم الأثرية المتبقية
بعد زلزال عام 1140 المدمر هجّرت المدينة تماماً وتحولت إلى إطلال مندثرة إلى أن قام مدير المعهد الفرنسي للآثار في لبنان «هنري سرينغ» في العام (1952) بالتنقيب فيها لسبع مواسم متتالية وكشف النقاب عن المعالم الأساسية وبعض أبنيتها.

من أبرز المعالم الأثرية الباقية لمدينة سيروس، هو المسرح الروماني الذي يعتبر أجمل مدرج روماني، ويعود بناؤه إلى القرنين الثاني والثالث الميلاديين، إضافة إلى شارعها الرئيسي والحمامات والمدافن التي بنيت عل قدر من الإبداع. وفيها قبر لقائد روماني على شكل برج مسدس الشكل لا يزال يحتفظ بكامل هيكله، يقع على الطرف الجنوبي الغربي للمدينة، في الغرفة الصغيرة تحت البرج مقام (قبر رمزي) مؤرخ لعام 703 للهجرة، وقد بني بجانب المدفن مسجد يعرف بـ (جامع النبي هوري)مؤرخ في عام 1276 للهجرة يؤمه المصلون المسلمون من القرى المجاورة في إقامة صلاة الجمعة والعيدين.

يزورها سنوياً الآلاف من سكان المنطقة نفسها ومن السياح العرب والأجانب للتعرّف على آثارها، والتمتع بمناظرها الخلابة.

الآثار في الموقع الذي يعود لعصور تاريخية قديمة، أما سبب التسمية فيعود إلى وجود دير قدم في المنطقة يقال أن أحد الرجال الصالحين (حوري) أقام فيه وتحول الاسم إلى هوري، وتاريخيا بعد ذلك أصبح المكان مركزا أساسيا لاستراحة القوافل التجارية في هذه المنطقة في سوريا.

معرض صور

مصادر

 كتاب الدر المنتخب في تاريخ مملكة حلب.

مراجع

أماكن مأهولة سابقا في سوريا
مواقع أثرية في سوريا
مواقع أثرية في محافظة حلب
مواقع إغريقية في سوريا

النبي هوري


Patricia Helen Heaton (Bay Village, 4. ožujka 1958.), američka televizijska, kazališna i filmska glumica, najpoznatija po ulozi Debre Barone u sitcomu Svi vole Raymonda za koju je dobila i dvije nagrade Emmy.

Rođena je kao četvrto od petero djece u obitelji oca športskog novinara i majke domaćice. Majka joj je umrla od aneurizme kad joj je bilo dvanaest godina. Odgojena je u katoličkom duhu. Ima tri sestre i brata.

Diplomirala je dramsku umjetnost na Sveučilištu države Ohio. Nakon diplome preselila se u New York, gdje je pohađala dodatne satove glume, a kasnije i nastupala na Broadwayu.

Udana je za britanskog glumca Davida Hunta s kojim ima četiri sina. Istaknuta je pro-life aktivistica te se protivi pobačaju, eutanaziji i smrtnoj kazni. Poznata je i kao podupirateljica LGBT osoba. Članica je Republikanske stranke.

Izvori

Američki filmski glumci
Američki televizijski glumci
Američki kazališni glumci
Dobitnici Emmyja
Američki pro-life aktivisti

Patricia Heaton


Messinianul este o vârstă care începe acum 7,246 milioane de ani și se termină aprox acum 5,333 milioane de ani. Messinianul este precedat de Tortonian și urmat de Zanclean, prima vârstă a Pliocenului. Este a șasea și ultima vârstă a Miocenului. În Europa de Est acestei vârste geologice îi corespunde Sarmațianul.

Bibliografie
 International Commission on Stratigraphy
 International Commission on Stratigraphy - Tabelul stratigrafic internațional actual

Miocen

Messinian


Hanoch Bartov () (13 de agosto de 1926 - 13 de dezembro de 2016) foi um escritor e jornalista israelense.

Ao longo dos anos, Bartov publicou nove romances, seis coleções de histórias, três livros de viagem, uma biografia, livros de ensaios, novelas e histórias documentais. Suas obras foram traduzidas para o inglês, francês, espanhol, russo e grego. Duas peças que ele escreveu foram apresentadas no palco do teatro israelense. Seu último livro, Blind Reading, foi publicado em 2013 pela nova biblioteca.

Bartov ganhou o Prêmio Yitzhak Sadeh de Literatura Militar em 1978 por seu livro Dado - 48 Anos e Outros 20 Dias. Ganhou o Prêmio Agnon de Literatura em 2006, por seu livro From End to End. E o Prêmio Buchman de Literatura em nome do Yad Vashem. Em 2007 ele ganhou o Prêmio do Primeiro-Ministro para a criação. Em 2008 ganhou o ACUM Prize for Lifetime Achievement e em 2010 ganhou o Prêmio Israel na área de literatura para autores.

Biografia
Hanoch Helfgott (Bartov) nasceu em Petah Tikva em 1926, um ano depois que seus pais imigraram da Polônia. Frequentou uma escola religiosa e depois o ginásio Ahad Haam. Depois de trabalhar por dois anos no polimento e soldagem de diamantes, alistou-se em 1943, aos 17 anos, no Regimento Palestino do Exército Britânico. Ele passou três anos na Brigada Judaica, primeiro na Palestina e depois na Itália e na Holanda, onde serviu como médico, cuidando de sobreviventes do Holocausto em campos de refugiados.

Após a Segunda Guerra Mundial, Bartov estudou história judaica e geral na Universidade Hebraica de Jerusalém. Durante a Guerra da Independência, ele serviu em unidades do exército de campanha e nas Forças de Defesa de Israel em Jerusalém. Ele viveu por quatro anos no Kibutz Ein Hahoresh, trabalhando como lavrador e professor. De 1966 a 1968, Bartov atuou como consultor cultural na embaixada israelense em Londres.

Carreira literária
Bartov publicou sua primeira história em 1945, quando era um soldado de 19 anos na Europa. Em seus escritos, como jornalista e romancista, Bartov descreve seus primeiros contatos com sobreviventes do Holocausto. A Brigada é um relato ficcional da operação da Brigada Judaica. Sobre seu tempo na Brigada e o Holocausto, Bartov comentou:

Prêmios
Entre os vários prêmios recebidos por Bartov por seu trabalho estão os seguintes:

 Em 1985, o Prêmio Bialik literatura;
 Em 2006, o Prêmio Agnon;
 Em 2010, o Prêmio Israel, de literatura.

Livros publicados em inglês

 The Brigade (1967), tradução de Pitzei Bagrut (1965)
 Everyone Had Six Wings (1974), tradução de Shesh Kenafaim Le-Echad (1954)
 An Israeli at the Court of St. James (1971), tradução de Arba Yisraelim Be-Hatzer Saint James (1969)
 Whose Little Boy Are You? (1978), tradução de Shel Mi Ata Yeled (1970)
 Dado, 48 years 20 days (1981), tradução de Dado, 48 Shanim Ve-Od 20 Yom (1978). Nota: Uma edição atualizada e ampliada deste livro foi publicada em hebraico em 2002, mas ainda não foi traduzida para o inglês.

Ver também

 Lista de destinatários do Prêmio Israel
 Brigada Judaica

Referências

Jornalistas de Israel
Romancistas de Israel
Alunos da Universidade Hebraica de Jerusalém
Judeus de Israel
Mortos em 2016
Nascidos em 1926

Hanoch Bartov


عبدِ التَّوَّاب يوسف أحمد يوسف أديب ومُؤلف مصري ومترجم وناشر للمطبوعات الصادرة في المدرسة والجامعة، وُلد في قرية شنرا بمدينة الفشن بمحافظة بني سويف في مصر في 1 أكتوبر عام 1928. حصل على بكالوريوس علوم سياسية من جامعة القاهرة. ثم عمل مشرفًا على برامج الإذاعة المدرسية بوزارة التربية، بعد تخرجه في الجامعة، ثم رأس قسم الصحافة والإذاعة والتليفزيون بهما؛ إلى أن تفرغ للكتابة للأطفال منذ عام 1975. هو صاحب فكرة إصدار أول مجلة إسلامية للأطفال تحت اسم  عام 1969، وهو من أقام أول مؤتمر لثقافة الطفل عام 1970. وأنشأ جمعية ثقافة الأطفال، كما إنه أول من قدم عملًا إذاعيًا للأطفال. وتخصص في أدب الأطفل واحتل مكانة بارزة في هذا المضمار، وعُد واحدًا من أبرز رواد أدب الأطفال والمؤلفين ذوي الإنتاج الأدبي القياسي في الوطن العربي في القرنين العشرين والحادي والعشرين. ألف 595 كتابًا للأطفال، تم طباعتهم في مصر؛ و125 كتابًا للأطفال، تم طباعتها في البلاد العربية؛ و40 كتابًا للكبار؛ إضافة إلى كتابين عن ، حيث طُبع منه 7 مليون نسخة؛ إضافة إلى  والذي طُبع منه 3 مليون نسخة. ومن بين مؤلفاته  و و و و و و و. وفي سلسلة  صدرت له ثمانية كتب تشمل رحلات تعريفية للأطفال في كل من باريس وروما ولندن وبرلين ومدريد وجنيف وصوفيا وستوكهولم. وفي سلسلة  صدرت له كتب تشمل معجزات الأنبياء، وفي سلسلة ، صدر له  و و و و.

اتسمت كتاباته بعذوبة الأسلوب ورصانته ودقة المعلومات. وقد تميز بثقافته الواسعة والحرص على تقديم كل ما هو مفيد. وطبعت من كتب عبد التواب حوالى 25 مليون نسخة بين مصر وبيروت والعراق والكويت وقطر ومسقط. وقد تُرجمت بعض كتبه إلى الإنجليزية والفرنسية والألمانية والفارسية والإندونيسية والصينية والماليزية. فيما ترجم يوسف أعمالًا للأطفال منها  للكاتب والشاعر الدنماركي هانس كريستيان أندرسن.

ومن أبرز الجوائز التي حصل عليها جائزة معرض بولونيا الدولي لكتب الأطفال 2000 عن كتاب ؛ جائزة الدولة في أدب الأطفال عام 1975؛ وجائزة الدولة التقديرية في ثقافة الطفل عام 1981؛ وجائزة الملك فيصل العالمية في الأدب العربي عام 1991؛ وجائزة القوات المسلحة عن أدب أكتوبر عام 1992؛ والجائزة الأولى في مسابقة أحسن كاتب للأطفال عام 1998؛ وجائزة سوزان مبارك في عامي 1999 و2000؛ مع وسام العلوم والفنون من الطبقة الأولى؛ جائزة الدولة التقديرية في أدب الأطفال عام 1981؛ ووسام الجمهورية من الطبقة الثانية؛ جائزة اليونسكو العالمية في محو الأمية عام 1975؛ والميدالية الذهبية من اتحاد الإذاعات العربية. وتُوفي يوم 28 سبتمبر 2015.

حياته

ولادته وطفولته وصباه

وُلد عبد التواب يوسف بقرية شنرا بمدينة الفشن بمحافظة بني سويف في 1 أكتوبر عام 1928. تلقى تعليمه الابتدائي والثانوي في مدينة بني سويف. عاش طفولته في قرى مصر وعبَّر عن ذلك في قصصه وأعماله الإبداعية، حيث أنه كان يستأجر الروايات والكتب ليقرأها ثم يُعيد حكايتها على أصدقائه من الأطفال. وهو السبب الذي أدى إلى تفرده، لاحقًا، في طريقة كتابته للأطفال، حيث كان يتصور نفسه بين الأطفال ويتحدث إليهم، الأمر الذي يجعل القارئ مشاركًا بالتفكير والرأي في القصة التي يقرأها.

انتقل إلى القاهرة عام 1945 ليبدأ دراسته الجامعية في كلية الاقتصاد والعلوم السياسية بجامعة القاهرة حتى حصل على شهادة البكالوريوس عام 1949. وبعد ستة أشهر من تخرجه في يناير 1950، تُوفي والده، وهو الأمر الذي شكل تحديًا كبيرًا له في حياته، حيث قرر الانتقال إلى القاهرة مع والدته وشقيقاته الثلاثة، ما بين أعمار السادسة والعاشرة من عمرهن، للعيش وكسب العيش وتعليم شقيقاته. وحصل على الماجستير عام 1953.

زواجه
في عام 1956، تزوج من نتيلة إبراهيم راشد، رئيسة تحرير مجلة سمير وكتب الهلال للأطفال سابقًا والحاصلة على جائزة الدولة في أدب الأطفال عام 1978 وعلي وسام العلوم والفنون من الطبقة الأولى. وأنجبا أولادهما الثلاثة لبنى عام 1957، وهي أستاذ بقسم اللغة الإنجليزية بكلية الآداب بجامعة القاهرة ووكيلة الكلية لشؤون الدراسات العليا؛ وهشام عام 1959، وهو دبلوماسي وكان المتحدث الرسمي ورئيس مكتب الأمين العام للجامعة العربية والآن هو رئيس وحدة الإغاثة في منظمة التعاون الاسلامى في جدة في المملكة العربية السعودية؛ وعصام عام 1965، حيث كان عضوًا منتدبًا للشركة المصرية الدولية لحماية البيئة ويعمل حاليًا كمدير عام لشركة مونتانا ستوديوز للإنتاج السينمائي، ومُؤلف روايتي ربع جرام عام 2008 واثنين ضباط عام 2014.

سنوات العمل
كانت برامج الأطفال بالإذاعة هي نقطة البداية في حياته العملية، حيث اكسبته خبرة بالمجال الصوتي والسمعي، واجتهد في كتابة أعمال تجمع بين المتعة ومواكبة الظروف والأحداث والمناسبات، وكان هذا في عقد الستينات. أذيع له أول عمل للأطفال من خلال برنامج  في 19 ديسمبر عام 1950. ومنذ ذلك الحين، قام بكتابة آلاف البرامج للأطفال، حيث قُدمت في كافة الإذاعات العربية. وعمل مشرفًا على برامج الإذاعة المدرسية بوزارة التربية والتعليم بعد تخرجه في الجامعة في الفترة من عام 1950 وحتى عام 1960. ثم ترأس قسم الصحافة والإذاعة والتليفزيون بهما في الفترة من عام 1960 وحتى عام 1971؛ ثم ترأس قسم الثقافة في الفترة من 1971 وحتى 1975. وفي مطلع السبعينات، كانت أولى رحلاته إلى العالم الخارجي إلى أوروبا، وفي هذه الرحلة تعرف على أبعاد جديدة في مجال أدب الأطفال، ثم زاد اهتمامه بالأبعاد الجديدة عندما أقيم معرض القاهرة الدولي للكتاب، والذي أتاح له التعرف على مختلف المدارس والاتجاهات التي تهتم بالطفل والكتابة له في مختلف مراحله العمرية. واختار أن يكتب في كل مجالات المعرفة مثل الجانب الديني، والقومي، والقيم الوطنية، والمحاولات التربوية، والعلم ومجالاته، واللغة العربية وعراقتها وقديمها وحديثها، والاتجاهات الإنسانية، الترويح والترفيه، والكتابة للطفل وعن الطفل والطفولة. إلى أن تفرغ للكتابة للأطفال منذ عام 1975، بعد تعطله لمدة خمس سنوات في العمل السياسي. وعلى الرغم مما كتبه عبد التواب عن الأطفال، إلا أنه يعتبر نفسه قارئًا أكثر من كونه كاتب، فقد صرح في أحد حواراته الصحفية، قائلًا:  وقد تسببت كثرة كتب الأطفال التي اقتناها لأعظم كتاب الأطفال في العالم، في اضطرار يوسف إلى أن شراء شقة أودع بها 30 ألف كتاب للأطفال، وترك بمنزله 10 آلاف كتاب، وأودع في مكتبة ابنه 5 آلاف كتاب.

كان عبد التواب يوسف عضوًا في مجلس إدارة جمعية حماة اللغة العربية منذ إنشائها ولجنة ثقافة الأطفال بالمجلس الأعلى للثقافة منذ إنشائها، حيث كان نائب مقررها ولجنة الأسرة والطفل بالمجلس الأعلى للشؤون الإسلامية ومؤسس اتحاد كتاب مصر وعضو مجلس إدارة لمدة عشرين عامًا. وشغل منصب الأمين العام ثلاث سنوات وشهد ندوة الاتحاد الخاصة بأدب الأطفال في كل من دمشق وبغداد وبني غازي. ويُعد الكاتب صاحب أرقام قياسية في إنتاجه الأدبي حيث قدم 595 كتابًا للأطفال، طُبعت في مصر و125 كتابًا للأطفال، تم طباعتها في البلاد العربية و40 كتابًا للكبار.

أسلوبه الأدبي
كان لقرائته في سن مبكرة دورًا كبيرًا ومؤثرًا في تشكيلة مرجعته، حيث قرأ في الفكر والأدب العالمي مما جعله يتجاوز سنه، ويُخرج هذا الذخر الأدبي، لاحقًا، في صورة أدب وقصص للأطفال، حيث عدَّ العناية بهذا النوع من الأدب بمثابة سمة حضارية تعني التعامل مع علم المستقبل والتخطيط له. يُعد الإنتاج الأدبي للكاتب بمثابة انعكاسًا لنشأته، فقد عاش يوسف طفولته في قرى مصر وتحدث عنها، وعبّر عن ذلك في أعماله الأدبية بشكل واضح، وكان يروى أنه في طفولته كان يستأجر الروايات والكتب ليقرأها ثم يعيد حكايتها على أصدقائه من الأطفال ما جعله حكاء وقصاص بارع.

تفرد عبد التواب، بأسلوب ابتكره لنفسه في الكتابة للأطفال، ولم يسبقه إليه أحد، وهو أن يتصور نفسه بين الأطفال ويتحدث إليهم، الأمر الذي يجعل القارئ مشاركًا بالتفكير والرأي في القصة التي يقرأها. وقد لعب المناخ الأسري، الذي تربى فيه دورًا آخرًا في أسلوبه الأدبي، حيث نشأ في طبقة وسطى جعلت كتاباته تتأثر بالقصص الديني الذي قدمه في شكل أحاديث للأطفال. وارتأى عبد التواب أن افتقار بعض كتاب أدب الأطفال للإبداع هو العائق الذي يقف أمام كثرة الإنتاج الأدبي، فبعض الكتاب يكتفون بإعادة صياغة جديدة لحكايات قديمة وحسب.

اتخذ يوسف في الكتابة منهجًا مستقلًا، حيث أبرز التركيز على القيم الإسلامية وعمل على الدمج بين المعلومة العلمية والدينية في آن واحد. ويقول في ذلك: .

علاقته بأنيس منصور
في عام 2002، كتب يوسف رسالة إلى الراحل أنيس منصور يعرفه فيها بنفسه وبأدبه، ويلفت الانتباه إلى شخوصه الكارتونية ويصحح خطًأ ما وقع فيه. ونشر منصور رسالته في عموده ، الذي كان يكتبه في الأهرام، ورد عليه قائلا: اعذرني يا أيها الصديق فأنا لست متابعًا تمامًا لكتب الأطفال وعالمهم، ففي أسرتنا أطفال أراهم بعض الوقت وأنشغل بهم لحظات. ويعود كل شيء إلى ما كان عليه، وأعود أنا إلى عالمي من الكتب والقراءة والتوالد المستمر لعلامات الاستفهام والتعجب التي تلتف وتطير حول دماغي وتفسد النوم والطعام وتشوشر البال وتطلق دخانًا أسودًا في عيني وطنينًا في أذني.

إنتاجه الأدبي
أدرك عبد التواب، في وقت مبكر، أن الأطفال هم الأمل والباب الأوسع والطريق الأهم إلى مستقبل الأمة، فلم يتوانَ لحظة عن أن يقدم لهم حياته كاتبًا ومفكّرًا، حيث ترك إرثًا مليئًا بالأعمال الإبداعية في مجال أدب الطفل، حيث عُد من أبرز المعنيين بالكتابة عنه في الوطن العربي، الذين تركوا بصمات واضحة ومؤثرة فيما قدموه للأطفال. وأدرك عبد التواب أن التعرض للكتابة للطفل يتطلب وعيًا خاصًّا بالطفل وعالمه وطريقة تفكيره وفهمه لما يرى ويسمع من كلام وفهمه لدلالات الألفاظ ومستوى التراكيب اللغوية وما يطرب له ويقبل عليه وما ينفر منه. وقد اتسم كتابات الأديب بالتنوع، فاستلهم الفلكلور العالمي والتراث الديني والتاريخ العربي. كما وظف الثقافة العربية والبيئات العربية في إنتاجه. وقد أثرى المكتبة العربية بمجمل 951 عملًا أدبيًا؛ 595 كتابًا للأطفال تم طباعتهم في مصر؛ و125 كتابًا للأطفال تم طباعتها في البلاد العربية؛ و40 كتابًا للكبار؛ إضافة إلى كاتبين عن حياة محمد في عشرين قصة، حيث طُبع منه 7 مليون نسخة؛ إضافة إلى  والذي طُبع منه 3 مليون نسخة.

وبلغ مجموع الإنتاج الفكري للكاتب 1266 عملًا؛ وصدر في أشكال مختلفة، وتُمثل الكتب أكثر الأشكال حيث بلغ عددها 951 كتابًا بنسبة 75.1%، أي ما يزيد عن ثلاثة أرباع إنتاجه الفكري؛ ثم مقالاته بالدوريات والبالغ عددها 249 مقالة بنسبة قدرها 19.7%؛ ثم تأتي أعمال المؤتمرات في المرتبة الثالثة حيث تبلغ 66 بحثًا بنسبة 5.2%. وقد امتد عطاء الكاتب الفكري لأكثر من أربعين سنة، فقد صدر له أول كتاب  عام 1962، وهو كتاب مترجم عن اللغة الإنجليزية، أما أول مؤلفاته وهو كتاب ، فقد صدر عام 1969. وتُعد فترة التسعينيات، أخصب فترات الإنتاج في حياته؛ إذ شهدت أعلى إنتاجية له فقد نشر فيها 356 كتابًا بما يعادل 37.4% من الإنتاج. وتناول الإنتاج الأدبي له جميع قطاعات المعرفة البشرية، وقد شكل إنتاجه في مجالي الآداب والديانات ثلاثة أرباع الإنتاج الكلي من الكتب.

من أبرز أعماله للكبار والصغار والأطفال

أعمال جديدة

سلسلة أركان الإسلام 5 × 5

سلسلة لغة السلام للأطفال والنشء

سلسلة قصص معجزات الأنبياء

سلسلة هيا نتثقف

سلسلة أحلى رحلة

سلسلة بطولات فلسطينية

سلسلة حكايات الشعوب
 تل النمل.. وحكايات أخرى من أندونسيا.
 توكينارو وحكايات أخرى من اليابان.
 الفراشة الصفراء.. وحكايات أخرى من إفريقيا.
 الطاووس الأبيض وحكايات أخرى من إسبانيا.
 من يفوز وحكايات أخرى من السُّلاف.
 حضرة العمدة وحكايات أخرى من السُّلاف.

الجوائز
حصل عبد التواب يوسف على العديد من الجوائز والأوسمة مثل: جائزة معرض بولونيا الدولي لكتب الأطفال 2000 عن كتاب حياة محمد في عشرين قصة؛ جائزة الدولة في أدب الأطفال عام 1975؛ وجائزة اليونسكو العالمية في محو الأمية 1975؛ وجائزة الدولة التقديرية في ثقافة الطفل عام 1981؛ وجائزة الملك فيصل في الأدب العربي 1991؛ وجائزة القوات المسلحة عن أدب أكتوبر عام 1992؛ والجائزة الأولى في مسابقة أحسن كاتب للأطفال عام 1998؛ وجائزة سوزان مبارك في عامي 1999 و2000؛ ووسام العلوم والفنون من الطبقة الأولى؛ ووسام الجمهورية من الطبقة الثانية؛ والميدالية الذهبية من اتحاد الإذاعات العربية.

جهوده بالوطن العربي
زار عبد التواب يوسف دولة الإمارات العربية المتحدة 3 مرات لمتابعة جهود محو الأمية للارتقاء بعقل الطفل العربي، بالإضافة إلى مشاركاته في ندوات وأنشطة لمحو أمية الأطفال في أكثر من بلد عربي؛ والشارقة لحضور فاعليات مهرجان ثقافة الأطفال وحضور ندوة دبي حول أدب الأطفال عام 2004. وزار قطر مبعوثًا من هيئة اليونسكو 3 مرات ومثلها للمشاركة في ندوات تتعلق بالطفولة؛ وزار الكويت أكثر من 10 مرات؛ وزار البحرين 6 مرات وأيضًا دمشق والسودان وليبيا وتونس و10 رحلات للسعودية وزيارة واحدة لكل من المغرب والجزائر كما زار إنجلترا وفرنسا وإيطاليا وسويسرا وبلغاريا وتشيكوسلوفاكيا وأمريكا وكندا وقام برحلات لأقطار الوطن العربي 117 رحلة بجانب 40 رحلة إلى أمريكا وكندا وأوروبا والشرق الأقصى وأسس ورأس جمعية ثقافة الأطفال منذ عام 1968.

قالوا عنه

يُطلق على الكاتب لقب ، إلا أنه دومًا ما كان يرفض ذلك، معللًا بذلك .

أما بالوطن العربي، أُطلق عليه ، وقد أشاد به الكثيرون من المثقفين والشخصيات العربية والعالمية؛ حيث قالت عنه سهير القلماوي: . بينما قال عنه ديسان رول، رئيس الهيئة الدولية لكتب الأطفال: .

من أقواله

وفاته
قال الكاتب المصري عصام يوسف أن أباه كاتب الأطفال عبد التواب يوسف قد تُوفي بعد ظهر يوم الاثنين 28 سبتمبر 2015 عن عمر ناهز السابعة والثمانين إثر أزمة صحية ألمت به في أغسطس من نفس العام، تاركًا أكثر من ألف كتاب للأطفال، ليُحقق بذلك رقم قياسي لكاتب في مصر والعالم. وأضاف يوسف في اتصال مع رويترز أن أباه عانى بعض الأمراض في الأشهر الأخيرة وأنه فقد الحماس لكل شيء منذ توقف عن الإمساك بالقلم منذ نحو ستة أشهر. وقد أقيم العزاء في مسجد الحصري بمدينة السادس من أكتوبر.

مصادر

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي
 تحميل وقراءة جميع كتب المؤلف عبد التواب يوسف.
 حوار مع الأديب عبد التواب يوسف.
 أشرف عبد الغفور وعفاف شعيب ينتهيان من تسجيل المسلسل الإذاعي .

أشخاص من بني سويف
حائزون على جائزة الملك فيصل العالمية في اللغة العربية والأدب
خريجو كلية الاقتصاد والعلوم السياسية جامعة القاهرة
روائيون مصريون
كتاب أدب أطفال مصريون
كتاب عرب
كتاب مصريون في القرن 20
كتاب مصريون في القرن 21
مترجمون عرب
مترجمون مصريون
مصريون حازوا جائزة الملك فيصل العالمية
مصريون حائزون على جائزة الدولة التشجيعية
مصريون حائزون على وسام الجمهورية
مصريون حائزون على وسام العلوم والفنون
مواليد 1347 هـ
مواليد 1928
مواليد في محافظة بني سويف
وفيات 1436 هـ
وفيات 2015
وفيات في القاهرة

عبد التواب يوسف


Olimpiyat Oyunları veya kısaca Olimpiyatlar, Yaz ve Kış Olimpiyat Oyunları olmak üzere iki ayrı kategoride, dört yılda bir düzenlenen uluslararası çok sporlu etkinlik. 200'ün üzerinde ülkeyi temsil eden sporcuların katıldığı etkinlikler, dünyanın en kapsamlı spor etkinliği konumundadır.

Temelleri MÖ 8. yüzyılda Olimpiya'da gerçekleştirilen antik oyunlara dayansa da modern oyunların ilki 1896 yılında, Pierre de Coubertin'in Uluslararası Olimpiyat Komitesini (kısaca IOC) kurması sonrasında gerçekleştirildi. 1924 yılında, kış sporları etkinliklerinin yer aldığı Kış Olimpiyatları düzenlenmeye başlandı. I. Dünya Savaşı sebebiyle 1916'daki oyunlar, II. Dünya Savaşı sebebiyle ise 1940 ve 1944'teki oyunlar gerçekleştirilemedi. Her iki etkinlik son olarak 1992'de aynı yıl içerisinde gerçekleştirildi ve 1994'te düzenlenen Kış Olimpiyatları ile birlikte iki etkinlik arasında ikişer yıllık fark oluştu.

Olimpiyat Oyunları kapsamında, toplamda 13.000'in üzerinde sporcu 400'den fazla kategoride mücadele etmektedir. Gerçekleştirilen mücadeleler sonunda, belli bir kategoride en iyi sırayı elde eden sporcu altın madalya ile ödüllendirilirken, ikinci ve üçüncü sıradaki sporcular sırasıyla gümüş ve bronz madalyanın sahibi olur.

Antik Olimpiyatlar

Antik olimpiyat oyunlarının ilk olarak nerede ve ne zaman başladığına ilişkin kesin bir bilgi yoktur; ancak sayısız efsane vardır. Bunlardan birine göre oyunlar, Olimpia kralı ve Peloponnisos'a adını veren kahraman olan Pelops'a kurbanların sunulduğu süre boyunca doğmuştur. Hristiyan Yunan düşünürü Titus Flavius Clemens'e göre ise bu oyunlar Pelops'un ruhuna sunulan armağanlardan başka bir şey değildir.

Bir başka söylenceye göre ise mitolojik kahraman Herakles'in Olimpiya'da bu tip bir oyuna katılarak kazanmasının sonucunda bu oyunların her dört yılda bir geleneksel olarak yinelenmesi istediği yönündedir. Bir başka efsane bunun Zeus tarafından Titan Kronos'a karşı aldığı yenilgi sonrasında koyulduğunu söyler. Değişik kaynaklarda bunun Elis Kralı İfitos'un MÖ 9. yüzyılda halkını büyük bir savaşın içine düşmekten kurtarması için Pythia'ya giderek ona danıştığını, kâhinin ise ona tanrılar onuruna oyunlar düzenleyerek tanrıların memnuniyetini kazanmasını önerdiği geçer. Bunun sonucunda İfitos bu oyunları düzenlemeye başlar ve Spartalı düşmanları bu oyunlar süresince onlara saldırmayı durdurur. Oyunlar tanrıların yaşıyor olduğuna inanılan Olimpos Dağı'nda düzenlenir ve adını da bu dağda düzenlenmesinden ötürü alır. Ancak kökeni ne olursa olsun olimpiyat oyunlarının Antik Yunanistan'da Eleusis Gizemleri'nin yanında düzenlenen en büyük iki dinsel törenden biri olduğu kesindir.

Modern Olimpiyatlar
1892'de Paris Sorbonne Üniversitesi'ndeki bir konuşması sırasında Fransız Baron Pierre de Coubertin uluslararası spor organizasyonu fikrini öne sürdü. Coubertin, 1870-71 yıllarındaki Fransa-Almanya savaşında Fransa'nın yenilgi nedenini ülkede fiziksel eğitimin verilememesi olarak görüyordu. Spor eğitimini ve spor kurumlarını güçlendirerek ülkede sporu yaygınlaştırmak ve spordaki rekabetin ve iletişimin gerçek savaşları önleyebileceğini savunuyordu. 23 Haziran 1894'te Coubertin önderliğinde Uluslararası Olimpiyat Komitesi 13 ülke ve 79 temsilci ile ilk kez toplandı ve Olimpiyat Oyunlarının yeniden düzenlenmesine ve ilk olimpiyatların 1896'da Atina'da düzenlenmesine karar verdi.

1896 Olimpiyatları

İlk modern olimpiyatlar Uluslararası Olimpiyat Komitesi himayesinde Atina'da 1896'da gerçekleştirildi. Bu olimpiyatlara 14 ülkeden 241 sporcu katıldı ve 43 yarışta mücadele ettiler. Yunan hükûmeti oyunların gerçekleşebilmesi için Zappas ve kuzeni Konstantinos Zappas'a güveniyordu ve bu güveni olimpiyat oyunlarını finanse ederek kullandılar. İş insanı George Averoff da Panathinaiko Stadyumu restorasyonu masraflarını üstlendi. Yunan hükûmeti ise biletler ve hatıra pulları satışından gelir elde etmiştir.

Yunan halkı ve hükûmeti olimpiyatların gerçekleşmesinden memnundular ve Olimpiyat oyunlarının kalıcı olarak Atina'da gerçekleşmesi görüşü birçok sporcu tarafından paylaşıldı. Uluslararası Olimpiyat Komitesi ise bu isteği kabul etmedi ve organizasyonun uluslararası bir bir kimlik kazanması amacıyla ikinci olimpiyatların Paris'te düzenlenmesine karar verdi.

Yaz Oyunları

1896 Olimpiyatları'nın ardından olimpiyatların sürekli olup olamayacağı tartışma konusu oldu. Olimpiyat Oyunları 1900'de Paris Exposition'da, 1904'te ise St. Louis, ABD'de gerçekleştirildi. Paris oyunları stadyum olmadan gerçekleştirildi, ancak bu oyunlarda ilk kez kadın sporcular da yarıştı. 1904 oyunlarından 2 yıl sonra Atina'da 1906 Olimpiyatları (ya da "1906 Ara Olimpiyatlar") gerçekleşti, ancak bu oyunlar resmi olarak düzenlenmediği için Uluslararası Olimpiyat Komitesi tarafından tanınmamaktadır ve bu olimpiyattaki dereceler sayılmamaktadır. Yine de 1906 Olimpiyatları halkın büyük ilgi göstermesi ve katılımcı sayısının yüksek olması nedeniyle Olimpiyatların popülerliğinin artmasını sağlamıştır. 1908 Yaz Olimpiyatları modern tarzda inşa edilen ilk stadyum olan White City Stadyumu'nda düzenlendi. Stadyumdaki tribünlerin bir kısmı kapalıydı, maraton pisti ve 50 bin üzerinde seyirci kapasitesi vardı.

2014 yılının Aralık ayında Meksika'da düzenlenen 114. IOC toplantısı'nda "Olimpiyatlarda temsil edilecek spor branşlarının sayısının 28 ile sınırlandırılması" kuralı kaldırılmıştır. Bunun yerine sınırlama 10.500 sporcu ve madalya dağıtılan 310 etkinlikle sınırlandırılmıştır.

Kış Oyunları

Yaz Olimpiyatları'nda kar ve buz sporu yarışmaları düzenlemenin imkânsız olması nedeniyle ve başarılı geçen Yaz Olimpiyatlarının ardından Kış Olimpiyatları da düzenlenmeye başladı. Artistik buz pateni 1908 ve 1920, Buz hokeyi 1920 Yaz Olimpiyatları'nda yer almıştı. Uluslararası Olimpiyat Komitesi diğer kış sporlarını da kapsayacak şekilde spor listesini genişletmek istiyordu. IOC tarafından 1921'de Lozan'da gerçekleştirilen Olimpiyat Kongresi'nde Yaz Olimpiyatlarının yanında Kış Olimpiyatlarının da düzenlenmesine karar verildi. 1924'te Fransa'nın Chamonix bölgesinde sadece kış sporlarını kapsayan 11 gün süren ilk Kış Olimpiyatları düzenlendi. 1992 Kış Olimpiyatları'na kadar Yaz ve Kış Olimpiyatları aynı yıl içinde yapılıyordu. Yaz ve Kış Olimpiyatlarının iki yıl arayla yapılması amacıyla bir sonraki Kış Olimpiyatları 1994'te düzenlendi ve günümüzde Yaz ve Kış Olimpiyatları 2 yıl farkla yapılmaktadır. Kış Olimpiyatları da Yaz Olimpiyatları gibi dört yılda bir yapılmaktadır.

2014 yılının Aralık ayında Meksika'da düzenlenen 114. IOC toplantısı'nda katılacak sporcu sayısı 2.900 ile sınırlandırılmıştır.

Paralimpik oyunları

1948'de Ludwig Guttmann II. Dünya Savaşı'ndan dönen askerlerin rehabilitasyonu amacıyla 1948 Yaz Olimpiyatları ile aynı tarihlerde çeşitli hastaneler arasında çoklu spor etkinlikleri düzenledi. Ludwig Guttmann'ın yarışmaları her yıl düzenlenmeye başladı ve 12 yıl boyunca sportif etkinlikler rehabilitasyon amacıyla kullandı. Guttmann'ın çabasıyla, "Paralel Olimpiyatlar" olarak anılan Paralimpik Oyunlara 1960 Yaz Olimpiyatları'na (Roma) 400 sporcu katıldı. Bu yıldan itibaren her olimpiyatlar sırasında Paralimpik Oyunları da düzenlenmeye başladı. 1982'de "Uluslararası Dünya Engelliler Spor Organizasyonları Koordinasyon Komitesi" (ICC) kuruldu ve beş yıl sonra bu komitenin yerini Uluslararası Paralimpik Komitesi (IPC) aldı.

Gençlik Olimpiyatları

2010'dan itibaren 14-18 yaşları arasındaki gençlerin katıldığı Gençlik Olimpiyatları yapılmaya başlandı. Gençlik Olimpiyatları yapılması fikri 2001'de IOC başkanı Jacques Rogge tarafından ortaya atıldı 2007'deki 119. IOC kongresinde Gençlik Olimpiyatları yapılmasına karar verildi. İlk Yaz Gençlik Olimpiyatları 2010'da Singapur'da 14-26 Ağustos tarihleri arasında düzenlendi. 2012'de ise Avusturya'nın İnnsbruck kentinde ilk Kış Gençlik Olimpiyatları düzenlendi.

Uluslararası Olimpiyat Komitesi

Olimpik hareketin 3 temel unsuru bulunmaktadır: Uluslararası Olimpiyat Komitesi (IOC), uluslararası spor federasyonlarıve Ulusal Olimpiyat Komitesi (NOC). Her ülke Ulusal Olimpiyat Komitesi ile Olimpiyatlara katılır .Dünyada IOC'a üye 205 Ulusal Olimpiyat Komitesi bulunmaktadır.

Olimpiyatların maliyeti

Bütçe
Olimpiyatlar pahalı ve masraflı organizasyonlardır. Masrafların en büyük kısmını inşa edilen tesisler oluşturmaktadır. Oyunların yapılacağı ve sporcuların yarışacakları tesisler, spor alanları ve olimpiyat köyleri ve her olimpiyatlarda artan katılımcı sayısı olimpiyatların şimdiye kadar sadece gelişmiş ülkelerde yapılmasına neden olmuştur. Örneğin ekonomik gelişmişlik bakımından geri olan Afrika ülkelerinin hiçbirinde olimpiyat yapılmamıştır. Olimpiyatlar tarihinde ilk defa 1984 Yaz Olimpiyatları kâr etme başarısını gösterdi.

Pazarlama ve ticarileşme
Olimpiyatların önemli gelirleri spor turizmi, yayın gelirleri, bilet gelirleri ve reklam, sponsorluk faaliyetleridir.

Berlin'deki 1936 Yaz Olimpiyatları sadece yerel izleyicilerle sınırlı olsa da televizyonda yayınlanan ilk olimpiyatlardır. 1956 Kış Olimpiyatları uluslararası yayınlanan ilk olimpiyat oyunlarıdır. 1960'taki olimpiyatlarda ise ilk defa olimpiyatların yayın hakları satıldı ve Amerikalı CBS kanalı bunun için 394.000 dolar, Avrupa Yayın Birliği (EBU) ise 660.000 dolar ödedi. Soğuk Savaş ortamında olimpiyatların televizyon yayınları ve her olimpiyatta bu yayınlara artan ilgi birçok ülke tarafından siyasi propaganda amacıyla da kullanıldı. Olimpiyatların televizyonda yayınlanması, yayın gelirleri yanında reklam gelirlerinin ve daha çok izleyiciye ulaşılması sayesinde toplam gelirin artmasını sağladı.

1988 Yaz Olimpiyatları'nda televizyon yayın gelirleri olimpiyatlardan üç yıl önce 140 ülkeden 227 yayın kuruluşuna satıldı ve 407 milyon dolar gelir sağlandı.

Semboller

Olimpik hareketin ideallerinin temsili için semboller kullanılır. En çok bilinen olimpiyat sembolü iç içe geçmiş farklı renklerdeki halkalardır. Beş iç içe halka 5 kıtayı (Amerika, Afrika, Asya, Avustralya, Avrupa) temsil eder. 5 kıtadan ülkelerin katıldığı ilk olimpiyat ise 1912 Yaz Olimpiyatları'dır. Seçilen bu renklerden en az biri her ülkenin bayrağında bulunmaktadır. Dolayısıyla sanılanın aksine bayraktaki renklerin herhangi bir kıtayı temsil etmemektedir, ülkeleri temsil etmektedir. Olimpiyat bayrağı 1914'te kabul edildi ve 1916'daki olimpiyatlarda kullanılması kararlaştırıldı. Ancak 1916 Olimpiyatları I. Dünya Savaşı nedeniyle iptal edilince, bayrak ilk olarak 1920 Yaz Olimpiyatları'nda kullanıldı.

Olimpiyatların sloganı üç kelimelik latince ifadedir: Citius, Altius, Fortius. "Daha hızlı, Daha yüksek, Daha güçlü." anlamına gelen ifade sporcunun birinci olmayı değil, elinden gelenin en iyisini yapmasını öğütler. Sloganın bir diğer anlamı da şudur: "En önemlisi kazanmak değil, katılmaktır". Slogan Pierre de Coubertin'in önerisiyle 1894'te Uluslararası Olimpiyat Komitesi'nin kuruluşuyla beraber kabul edildi.

Her olimpiyat öncesinde törenle Olimpiyat Ateşi yakılır ve kapanışa kadar yanar. Olimpiyat meşalesi Antik dönemde olduğu gibi günümüzde de Yunanistan'ın Olimpos dağında mercek yardımıyla Güneş ışığı kullanılarak yakılır. Yakılan meşale olimpiyatların düzenleneceği yere kadar ülke ülke dolaştırılır ve olimpiyatlar açılış törenindeki Olimpiyat ateşi bu meşale ile yakılır. Olimpiyat Ateşi ilk olarak 1936 Yaz Olimpiyatları'nda kullanıldı.

Olimpiyat maskotu, ev sahibi ülkenin kültürel değerlerini yansıtır ve genellikle bir hayvan ya da insan figürüdür. Olimpiyat Maskotu ilk olarak 1968 Yaz Olimpiyatları'nda kullanıldı. Olimpik maskotlararasında en ünlüsü 1980 Yaz Olimpiyatları'nda kullanılan Misha'dır.

Törenler

Açılış töreni

Oyunlar öncesinde olimpik kurallar gereği açılış töreni düzenlenir. Tören genellikle ev sahibi ülke ulusal marşının okunması ve bayrağının göndere çekilmesi ile başlar. Daha sonra genellikle müzik, dans ve görsel sanatlardan oluşan etkinlikler sunulur. Açılış törenleri günümüzde yüksek maliyetlerle düzenlenmektedir. 2008 Yaz Olimpiyatları açılış töreni yaklaşık 100 milyon dolara mal olmuştur.

Açılış töreni sırasında bütün sporcular ve hakemler olimpiyat yemini ederler. Bu yemin ev sahibi ülkenin seçtiği bir sporcu tarafından tüm sporcular adına okunur. İlk sporcu yemini 1920 Yaz Olimpiyatları'nda Victor Boin tarafından okundu.

Kapanış töreni

Madalya töreni

Her olimpiyat yarışından sonra bir madalya töreni düzenlenmekedir. Kazanan en yüksekte olmak üzere üç sıralı bir kürsüde yarışı ilk üç sırada bitirenlere madalya verilmektedir. Kazanana altın, ikinciye gümüş ve üçüncüye bronz madalya verilir. IOC üyesi tarafından verilen madalyalardan sonra ulusal bayrakların altında kazanan kişinin ülkesinin millî marşı çalınır. Bu madalya töreni yarış sonunda veya en geç bir gün sonra düzenlenmektedir.

Altın ve gümüş madalyalar kaplamadır. Madalyanın bir yüzünde 1928'den beri elinde zafer çelengi tutan zafer tanrıçası Nike kabartması, diğer yüzünde olimpiyatın düzenlendiği ülke ile ilgili yerel motifler bulunmaktadır.

Olumsuzluklar

Boykotlar
Ülkelerin çeşitli protestolarını göstermek için Olimpiyatlara katılmayı boykot etmesi oyunları özellikle Soğuk Savaş döneminde oldukça etkilemiştir. Boykotların oyunların gücüne en büyük etkisi ise 1980 ve 1984'te peşpeşe yapılan Moskova ve Los Angeles'deki oyunlarda görülmüştür. 1979 yılında Sovyetler Birliği'nin Afganistan'ı işgal etmesini protesto eden ve ABD'nin başını çektiği 64 ülke Moskova'yı protesto etti. Oyunlara sadece 80 takım katıldı.

Dört sene sonra bu defa ABD'de yapılan olimpiyatları Doğu Bloku ülkeleri boykot etti. SSCB'nin önderliğinde aralarında Doğu Almanya ve Küba'nın bulunduğu 13 ülke olimpiyatlara katılmadı.

Ancak olimpiyatlar tarihinde ilk boykot 1956 yılında Hollanda, İspanya ve İsviçre tarafından Macaristan'daki ihtilali protesto için yapıldı. Bunun yanında Kamboçya, Mısır, Irak ve Lübnan, Süveyş Bunalımı (Savaşı) olarak da bilinen Arap-İsrail Savaşı'nın protesto için bu olimpiyatlara katılmadı.

1968 ve 1972'de pek çok Afrikalı ülke Yeni Zelanda, Zimbabwe (Rodezya) ve Güney Afrika'nın Olimpiyatlara katılması engellenmesi nedeniyle IOC'nin karar almasını istemiş ve boykotla tehdit etmişlerdir. Son olarak 1976 Montreal Olimpiyatları'na Yeni Zelanda Rugby takımının ırkçı yönetimi nedeniyle sportif ambargo uygulanan Güney Afrika Cumhuriyeti'nde bir turnuvaya katıldıktan sonra olimpiyatlara kabul edilmesini protesto etmek için bu oyunlara katılmamıştır. 22 ülke oyunları boykot etmiştir.

1988'de Kuzey Kore Seul'deki (Güney Kore) oyunlara katılmadı. Bu oyunlara Küba, Etiyopya ve Nikaragua da katılmadı.

1972 Münih Olimpiyatları'nda, oyunlar tarihinin ilk ve en önemli silahlı saldırısı gerçekleşmiştir. Kara Eylül örgütüne bağlı Filistinli 8 eylemci İsrail adına yarışan 11 sporcuyu esir almıştır. İki sporcuyu hemen öldüren saldırganlar diğer 9 sporcuyla beraber Almanya'yı terk etmek üzere havaalanına geldiklerinde Alman güvenlik güçlerinin operasyon hazırlığında olduğunu fark etmiş, 9 sporcuyu öldürüp çatışmaya girmişlerdir. Toplam 18 saat süren olayda 11 sporcunun yanı sıra bir Alman polis ve 5 eylemci de ölmüştür.

Yine 1972 Olimpiyatları'nda kapanışın yapılacağı 11 Eylül günü Stuttgart'tan bir uçak kaçırıldığı ve eylemcilerin törene bomba atacağı haber alındı. Yetkililer kaçırılan uçağı iki adet savaş uçağı ile takip ettiklerini ve ve Münih'e yaklaşması halinde düşüreceklerini açıklamıştı. Ancak bir süre sonra takip edilen uçağın başka bir sivil uçak olduğu ortaya çıktı. Kaçırılan uçak ise bir daha bulunamadı. Yıllardır bu olayla ilgili bazı konular hâlâ açıklığa kavuşmamıştır.

1996 Atlanta Olimpiyatları'nda Olimpiyat Parkı'nda bir bomba patladı. Patlama sonucu bir seyirci öldü ve 100'den fazla kişi yaralandı. Melih Uzunyol adlı TRT kameramanı ise olayı çekmek üzere koşarken kalp krizi sonucu öldü. Soruşturmaların sonucunda bombayı Eric Robert Rudolph adlı bir ABD vatandaşının koyduğu ortaya çıktı.

Doping Skandalları
Olimpiyatların ruhuna en çok zarar veren etkenlerin başında son yıllarda kullanımı gittikçe artan doping etkisi olan ilaç kullanımı gelmektedir. Özellikle 2004 Atina Olimpiyatları'nda başta halter gibi güce dayalı sporlar olmak üzere pek çok doping vakası ile karşılaşıldı ve alınmış pek çok madalya iade edildi. Aslında ilk olimpiyatlarda doping etkili ilaç kullanımı yasak değildi. Hatta 1904 Yaz Olimpiyatları'nda maratonu kazanan Thomas Hickss'e yarış içinde dahi antrenörü tarafından güçlendirici ilaçlar verildi. Ancak zaman içinde bunun spor ruhuna aykırı olması ve ileri safhalarda sağlık problemleri yaratması sebebiyle yasaklanması söz konusu oldu. İlk olarak 1956 Melbourn'da konu gündeme geldi.

Olimpiyat tarihinin dopinglerle ilgili en dramatik olayı ise 1960 Yaz Olimpiyatların'da gerçekleşti. Danimarkalı bisikletçi Knut Enemark Jensen yarış sırasında bisiklettten düşerek öldü. Daha sonra ölümünün kullandığı dopingli ilaçlardan kaynaklandığı ortaya çıktı. Bu olay üzerine 1963 yılında Avrupa Komisyonu'nda doping konusu ele alındı ve ilk kontroller yetersiz de olsa, 1964 Tokyo Olimpiyatları'nda yapılmaya başladı.

Ancak pek çok spor federasyonun koyduğu dopingli sporcuya men cezasını uygulama kararını IOC ilk olarak 1967'de verdi. Ve Olimpiyatlar tarihinde ilk doping testi pozitif çıkan sporcu 1968 yılında İsveçli atlet Hans-Gunnar Liljenwall oldu. Sporcu kazandığı bronz madalyayı alkol kullanımı nedeniyle kaybetmiş oldu.

Olimpiyatların en bilinen doping olayı ise 100 metre yarışında 1988 Yaz Olimpiyatları'nda ortaya çıktı. Kanadalı sprinter Ben Johnson yarışı rekor kırarak kazanmış ve bu oyunların belki de en önemli madalyalarından birini kazanmıştı. Ancak doping testleri sonucu pozitif çıkınca madalyayı iade etmek zorunda kaldı ve 2 yıl men cezası aldı.

Son yıllarda oldukça artan dopingli ilaç kullanımı ile uluslararası Anti Doping Kurumu (WADA) kuruldu ve denetimler oldukça sıklaştırıldı. Ben Johnson olayında olduğu gibi madalyanın verilip sonra alınması ve doping kullanmayan sporcuların hakkı olan dereceyi o sahada alamaması oldukça tartışıldı. Bu yüzden artık sporcular oyunlara katılmadan önce, hatta kendi ülkelerindeki baskınlar ile, testler yaparak dopingi önlemeye ve ilaç kullanan sporcuların oyunlara katılması engellenmeye çalışılıyor.

Olimpik sporlar

Yaz Olimpiyatları programında 26 spor dalında 20 farklı disiplin ve 300'e yakın yarış bulunmaktadır. Örneğin güreş'te iki disiplin vardır: Grekoromen ve serbest stil. Kış Olimpiyatları'nda ise 15 spor bulunmaktadır. Olimpiyat Oyunları'ndaki tüm sporlar Dünyada yaygın olan sporlardır. Örneğin ABD'de yaygın olan beyzbol olimpiyat programına dahil değildir. Çünkü bir olimpik sporun en az 25 ülkede oynanıyor olması gerekmektedir.

Sporcular
Sporcunun Olimpiyatlarda yarışabilmesinin ilk şartı "Olimpik liyakat"a sahip olmasıdır. Olimpik liyakat kurallarının tespiti farklı sporlara göre değiştiğinden ve zor olduğundan bu yetki Uluslararası Spor Federasyonları'na bırakıldı. Bir sporcunun olimpik liyakata sahip olup olmadığını ülkenin Ulusal Olimpiyat Komitesi ve Ulusal Spor Federasyonu belirler. Sportif yeterlilik yanında sporculardan ahlaki liyakata sahip olması da beklenir: Fair play kurallarına saygı göstermek, Doping testlerine katılmayı kabul etmek ve yasaklı maddeleri kullanmamak gibi.

Ev sahibi ülkeler

Notlar

 Oyunlara Chicago'nun ev sahipliği yapması kararlaştırılsa da, Louisiana Satın Alma Fuarı kapsamında düzenlenmesi için St. Louis'ye taşındı.
 Oyunlara Roma'nın ev sahipliği yapması belirlense de, Vezüv Yanardağı'nın harekete geçmesi sebebiyle ardından Londra'da gerçekleştirildi.
 Binicilik etkinlikleri İsveç'in başkenti Stockholm'de gerçekleştirildi. Binicilik etkinlikleri için ayrı bir başvuru gerçekleştiren Stockholm'de de, diğer oyunlarda olduğu gibi ayrı bir Olimpiyat ateşi yakıldı, açılış ve kapanış törenleri gerçekleştirildi.
 Rusya/Sovyetler Birliği sınırları hem Asya hem de Avrupa'da bulunmaktadır. Rusya Olimpiyat Komitesi Avrupa Olimpiyat Komitelerine bağlı olduğundan hem Moskova hem de Soçi Avrupa'da kabul edilmektedir.
 Binicilik etkinlikleri Çin'e bağlı Hong Kong'da düzenlendi. Although Hong Kong's separate NOC conducted the equestrian competition, it was an integral part of the Beijing Games; it is not conducted under a separate bid, flame, etc., as was the 1956 Stockholm equestrian competition. The IOC website lists only Beijing as the host city.
 Günümüzde resmî olarak kabul edilmeyen 1906'daki oyunlar, daha önceleri resmî bir değer taşımaktaydı.

Ayrıca bakınız
 Delfi Oyunları
 Olimpiyat sembolleri

Kaynakça

 Milliyet ilgili haber

Dış bağlantılar

Yunan icatları
1896'da kurulan yinelenen spor etkinlikleri
Çok sporlu etkinlikler

Olimpiyat Oyunları


Where the Storm Meets the Ground er debutalbummet af den danske rockgruppe The Storm, der udkom i januar 2008 på gruppens eget selskab WR Production.

GAFFAs anmelder gav albummet 2/6 stjerner, og det debuterede som #2 på Hitlistens albumliste, som var den højeste placering det nåede inden det røg ud efter 20 uger. "Drops In The Ocean" toppede som #5 på Tracklisten og "Lullaby" nåede #20.

Spor
 "Drops In The Ocean" - 5:21
 "Lullaby" - 3:32
 "Hold This Heart Together" - 4:34
 "Beauty Of Small Things" - 4:15
 "The Table's Turning" - 5:13
 "Friendly Advise" - 3:53
 "Caught Sleeping" - 5:10
 "Everchanging" - 5:26
 "Where The Storm Meets The Ground" - 3:18
 "Lay Down Your Head" - 6:22
 "Tired Of Waiting" - 4:02
 "Sweet Remarque" - 3:56

Referencer

Eksterne henvisninger

Debutalbum fra 2008
The Storm-album

Where the Storm Meets the Ground


Nemanja Radonjić (în , ; ) este un fotbalist sârb care joacă pentru Olympique de Marseille.

Cariera pe echipe

Primii ani
Născut la Niš, Radonjić a jucat în academia de tineret a clubului local Radnicki în primii ani ca fotbalist. Inițial a jucat pentru echipele locale Medijana și Železničar, unde a învățat abecedarul fotbalului. Fiind unul dintre copiii cei mai talentați din academie, Radonjić s-a transferat la Partizan, unde a petrecut mai mulți ani, dar s-a declarat ulterior ca fiind fanul rivalei Steaua Roșie Belgrad. Apoi a petrecut câteva luni la Academia de Fotbal Gheorghe Hagi din România, înainte de a semna un contract de cinci ani cu AS Roma în 2014, care l-a împrumutat la Empoli pentru un sezon. La începutul anului 2016, Radonjić s-a întors în Serbia, fiind împrumutat la Čukarički. A marcat un gol la debutul său pentru Čukarički din Superliga Serbiei. În meciul următor, împotriva lui Jagodina, a marcat un gol de la aproximativ 30 de metri distanță și a dat o pasă de gol. Jucând cu Čukarički, Radonjić a adunat 31 de meciuri cu 4 goluri în toate competițiile până la sfârșitul sezonului 2016-2017.

Steaua Roșie Belgrad
La 21 iulie 2017, Radonjić s-a transferat la Steaua Roșie Belgrad. El a semnat un contract pe cinci ani cu noul său club fiind împrumutat în mod oficial până în vara anului 2019, când contractul său cu AS Roma s-ar fi terminat. El a ales să poarte tricoul cu numărul 49 la noul său club. Radonjić și-a făcut debutul pentru Steaua Roșie Belgrad în turul celei de-a treia runde de calificare pentru UEFA Europa League 2017-2018, în locul lui Ricardo Cavalcante Mendes în minutul 61 al meciului cu Sparta Praga, jucat la 27 iulie 2017. Radonjić a marcat primul său gol pentru club în returul play-offului pentru UEFA Europa League, în victoria cu 2-1 împotriva lui FC Krasnodar. Radonjić a jucat primul său derby etern pe 27 august 2017, înlocuindu-l pe Aleksandar Pešić în minutul 67 al meciului. Radonjić a marcat al doilea gol pentru Steaua Roșie în meciul încheiat la egalitate, scor 1-1, cu BATE Borisov la 14 septembrie 2017. Radonjić a suferit o fractură la osul metatarsal în timpul meciului împotriva lui Rad la 18 noiembrie 2017. A devenit al treilea jucător din echipă care s-a accidentat în același fel de la începutul campaniei 2017-2018, după Branko Jovičić și Vanja Vučićević. Întorcându-se pe teren, Radonjić a marcat primul său gol în campionat pentru Steaua Roșie Belgrad în derbiul cu Partizan, jucat la 14 aprilie 2018. Mai târziu, Radonjić a marcat patru goluri în cinci meciuri jucate până la sfârșitul sezonului, inclusiv în ultimul meci de campionat împotriva lui Vozdovac, când a câștigat primul trofeu din carieră. În mai 2018, Radonjić a fost ales în echipa sezonului din Superliga Serbiei 2017-2018, stabilită prin voturile căpitanilor și antrenorilor din campionatul sârb. La 25 iulie 2018, Radonjić a marcat de două ori în turul celei de-a doua rundă de calificare pentru sezonul de UEFA Champions League 2018-2019, după care a fost numit, de asemenea, omul meciului în victoria cu 3-0 obținută în fața lui Sūduva. Marcând în prelungirile meciului împotriva lui Spartak Trnava la 14 august 2018, echipa lui Radonjić și-a asigurat locul în Europa League 2018-2019 după ce a pierdut în play-offul Ligii Campionilor împotriva lui Red Bull Salzburg. La 29 august 2018, Steaua Roșie a l-a cumpărat de la Roma, semnând un contract cu Radonjić până în iunie 2021.

Marseille
La 30 august 2018, Radonjić a semnat cu echipa franceză Olympique de Marseille, după ce a ajutat-o pe Steaua Roșie Belgrad să se califice în grupele Ligii Campionilor. El a primit tricoul cu numărul 7 la noul său club. Suma de transfer a fost de aproximativ 12 milioane de euro plus 2 milioane în bonusuri. Radonjić și-a făcut debutul pentru club pe 16 septembrie 2018 în victoria cu 4-0 acasă asupra lui Guingamp din Ligue 1, înlocuindu-l pe Dimitri Payet în minutul 84.

Cariera la națională

La echipa națională a Serbiei sub 17 ani, Radonjić a marcat 5 goluri în 6 meciuri între 2012 și 2013, inclusiv un hat-trick într-un meci cu Belarus. A făcut parte și din loturile echipelor naționale sub 18 ani și sub 19 ani. Radonjić a fost chemat în echipa națională a Serbiei sub 20 de ani în noiembrie 2016 de antrenorul Nenad Lalatović, când a debutat pentru echipa într-un meci împotriva Muntenegrului. Ca antrenor al echipei Serbiei sub 21 de ani, Nenad Lalatović l-a convocat pentru Campionatul European sub 21 de ani din 2017. În noiembrie 2017, Radonjić a fost chemat la echipa națională de fotbal a Serbiei pentru un turneu în Asia de către antrenorul interimar Mladen Krstajić. El a debutat pentru Serbia într-un meci amical cu Coreea de Sud la 14 noiembrie 2017, înlocuindu-l pe Andrija Živković în minutul 81 al meciului.

În iunie 2018, antrenorul Serbiei, Mladen Krstajić, a fost inclus de Radonjić în lotul definitiv de 23 de jucători care a făcut deplasarea la Campionatul Mondial din 2018. Acolo a jucat în doua meciuri, împotriva Elveției și Braziliei.

Statistici privind cariera

Club

La națională

 Până în data de 22 martie 2019

Titluri

Club
Steaua Roșie Belgrad

 Superliga Serbiei: 2017-2018
 Echipa sezonului în Superliga Serbiei: 2017-2018

Referințe

Legături externe

Fotbaliști internaționali sârbi
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2018
Sârbi expatriați în Franța
Fotbaliști ai lui Olympique de Marseille
Fotbaliști ai lui AS Roma
Fotbaliști sârbi
Oameni în viață
Nașteri în 1996

Nemanja Radonjić


ග්‍රැන්විල් නිශ්ශංක ද සිල්වා (උපත 1955 මාර්තු 12, කොළඹ ) යනු 1983 සහ 1985 අතර එක්දින තරඟ හතරකට ක්‍රීඩා කළ ශ්‍රී ලාංකික හිටපු ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි .

බාහිර සබැඳි

 ග්‍රැන්විල් ද සිල්වා ගැන ක්‍රික් ඉන්ෆෝ ලිපිය
ජීවමාන ජනයා
1955 උපත්

ග්‍රැන්විල් ද සිල්වා


"2. općinska nogometna liga Virovitica" za sezonu 1974./75. je bila liga sedmog stupnja nogometnog prvenstva SFRJ.
Sudjelovalo je ukupno 7 klubova, a prvak je bila "Mladost" iz tadašnjeg Majkovca Podravskog.

Ljestvica

 "Bilogora II" Špišić Bukovica – igrali van konkurencije
 Majkovac, skraćeno za Majkovac Podravski – danas dio naselja Žlebina

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 1. općinska liga Virovitica 1974./75.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, "Virovitički list
 library.foi.hr,  "Virovitički list" - tjednik SSRN općine Virovitica, br. 925 (66/1975), god. XXIII, objavljeno 23. svibnja 1975, str. 8 (posljednje kolo i završna ljestvica), preuzeto 30. srpnja 2021.
 library.foi.hr,  "Virovitički list" - tjednik SSRN općine Virovitica, br. 898 (31/1974), god. XXII, objavljeno 6. rujna 1974, str. 8 (najava lige), preuzeto 30. srpnja 2021.

1974-75 2 OL
Virovitica-2

2. općinska nogometna liga Virovitica 1974./75.


"Thank You " é uma canção da banda de rock americana Sevendust . A música foi lançada como single principal de seu décimo primeiro álbum de estúdio, intitulado Kill the Flaw em 27 de julho de 2015. A música inclui um grupo de crianças como vocais de fundo. "É uma daquelas coisas em que pode ser muito legal ou muito Nickelodeon", diz Clint Lowery. A canção foi indicada para Melhor Performance de Metal no Grammy Awards de 2016 .

Lista de faixas

Paradas

Referências

Canções de 2015
Singles de 2015

Thank You (música do Sevendust)