Sansare (proviene de un árbol llamado «Sare») es un municipio del departamento de El Progreso, situado en la parte Centro-Oriente de la República de Guatemala.  Está al noreste de la Ciudad de Guatemala, a una distancia de setenta kilómetros, y a treinta y siete kilómetros de la cabecera municipal Guastatoya.

Tras la Independencia de Centroamérica en 1821, Sansaria —como se le llamó entonces— pasó a formar parte del circuito de Acasaguastlán del distrito N.°4 (Chiquimula) para la impartición de justicia.  Luego, tras la Reforma Liberal en 1871 fue asignado al departamento de Guatemala, pero este traslado fue efímero, ya que luego fue asignado al departamento de Jalapa, que se creó el 24 de noviembre de 1873.

Finalmente pasó al departamento de El Progreso cuando este fue creado el 13 de abril de 1908 por el gobierno del licenciado Manuel Estrada Cabrera para mejor la administración de la región por donde pasaba el Ferrocarril del Norte de Guatemala. Aunque el departamento fue desmantelado en 1920, Sansare fue reasignado al mismo cuando este fue creado nuevamente en 1934 por el gobierno del presidente Jorge Ubico.

Demografía
El Municipio de Sansare está dividido territorialmente por cinco microrregiones. La Cabecera municipal y Aldea los Cerritos se consideran las regiones de mayor importancia, porque alrededor de ellos gira la actividad productiva, económica y de servicios con los cuales cuenta el territorio.

Para el año 2022, la proyección de la población del municipio de Sansare era de 13,674 habitantes, compuesta por un 50.80% mujeres y el 49.20% por hombres; este municipio de caracteriza porque la mayoría de su población es relativamente joven.

Geografía física

Clima

La cabecera municipal de Sansare tiene clima tropical (Clasificación de Köppen: Aw).

Ubicación geográfica

Se encuentra a una distancia de 33 km de la cabecera departamental Guastatoya; sus colindancias son:

 Norte: Sanarate y Guastatoya, municipios del departamento de El Progreso
 Sur: Jalapa, municipio del departamento de Jalapa
 Este: San Pedro Pinula, municipio del departamento de Jalapa
 : Sanara te, municipio del departamento de El Progreso

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos.  Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetos a la legislación nacional y las principales leyes que los rigen desde 1985 son:

El gobierno de los municipios está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —ley ordinaria que contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal»; el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios y tradiciones, y se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes, mientras que los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Comité Municipal de Desarrollo organizan y facilitan la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Los alcaldes que ha habido en el municipio han sido:

 2012-2020: Pablo Aguilar Morales

Historia

Época colonial

Sansare era ya reconocido en el siglo , con el nombre de Sansaria. Su nombre se deriva de un árbol llamado Sare en donde los pobladores aseguraron ver la imagen de la Virgen de las Mercedes y por eso se le agregó el prefijo San. No se tiene una fecha específica de cuando se fundó el municipio realmente ya que es muy antiguo pero se asegura que en 1769 ya se le conocía.

Tras la Independencia de Centroamérica

El Estado de Guatemala fue definido de la siguiente forma por la Asamblea Constituyente de dicho estado que emitió la constitución del mismo el 11 de octubre de 1825: «el estado conservará la denominación de Estado de Guatemala y lo forman los pueblos de Guatemala, reunidos en un solo cuerpo.  El estado de Guatemala es soberano, independiente y libre en su gobierno y administración interior.»

«Sansaria» —como se llama antes Sansare— fue uno de los municipios originales del Estado de Guatemala fundado en 1825; estaba en el departamento de Chiquimula, cuya cabecera era el municipio del mismo nombre, y tenía a los municipios de Zacapa, Acasaguastlán, Sansaria, Esquipulas, Jalapa, y Mita.

La constitución del Estado de Guatemala promulgada el 11 de octubre de 1825 también estableció los circuitos para la administración de justicia en el territorio del Estado;  en dicha constitución se menciona que «Sansaria» pertenecía entonces al circuito de Jalapa en el distrito N.º 4 Chiquimula junto con Jalapa, Santo Domingo, Jilotepeque y Pinula.

Fundación del distrito de Jalapa

La República de Guatemala fue fundada por el gobierno del presidente capitán general Rafael Carrera el 21 de marzo de 1847 para que el hasta entonces Estado de Guatemala pudiera realizar intercambios comerciales libremente con naciones extranjeras. El 25 de febrero de 1848 la región de Mita fue segregada del departamento de Chiquimula, convertida en departamento y dividida en tres distritos: Jutiapa, Santa Rosa y Jalapa.  Específicamente, el distrito de Jalapa incluyó Jalapa como cabecera, Sanarate, Sansaria —como se le llamaba entonces a Sansare—, San Pedro Pinula, Santo Domingo, Agua Blanca, El Espinal, Alzatate y Jutiapilla, quedando separado del distrito de Jutiapa por el río que salía del Ingenio hasta la laguna de Atescatempa.

Tras la Reforma Liberal: creación del departamento de Jalapa

Tras el triunfo de la Reforma Liberal de 1871, el gobierno de facto del presidente provisorio Miguel García Granados en el decreto N.º 30 del 10 de noviembre de 1871 agregó al Departamento de Guatemala los pueblos de Sansare, Sanarate y Guastatoya.  Sin embargo, esta cambio fue efímero, ya que el 24 de noviembre de 1873 se estableció el nuevo departamento de Jalapa, por Decreto número 107, siendo presidente de la República de Guatemala el general Justo Rufino Barrios; Barrios creó el nuevo departamento debido a la gran extensión del departamento de Jutiapa, lo que dificultaba la vigilancia de las autoridades.  Sansare fue parte del nuevo departamento, junto con Jalapa, Guastatoya, Sanarate, Soledad, Alzatate, Ingenio de Ayarce, Monjas, Chaparrón, Agua Blanca, Jilotepeque, Pinula, Santo Domingo, Achiote, Jutiapilla, y Achiotes del Cerro de Jumay.

Departamento de El Progreso

El municipio de Sansare perteneció a Zacapa antes de que el decreto 683 del 13 de abril de 1908 del gobierno del licenciado Manuel Estrada Cabrera creara el Departamento de El Progreso.  El decreto de fundación decía que por la actividad comercial suscitada en los puntos por donde la vía férrea interoceánica pasaba se requería la más próxima vigilancia de las Autoridades no sólo para conservar el orden sino para encausar las diversas corrientes del adelanto á un fin común se creó el departamento de El Progreso comprendiendo los siguientes Municipios: Cabañas, Acasaguastlán, Morazán, Sanarate, San Antonio La Paz, San José del Golfo, Guastatoya, Sansaria y las aldeas que están al Noroeste de Chiquimula formando la mitad de dicho Municipio.

Tras el derrocamiento de Estrada Cabrera en abril de 1920, el departamento se suprimió por el decreto gubernativo No. 756 del 9 de junio de 1920 del gobierno de Carlos Herrera y Luna, por no llenar las aspiraciones que el gobierno tuvo en mira para su creación, volviendo los municipios que lo conformaban a los departamentos a que pertenecían, con excepción de Guastatoya que formó parte de Guatemala.

El gobierno del general Jorge Ubico emitió el decreto legislativo de 1965 del 3 de abril de 1934 por medio del cual se creó de nuevo el Departamento de El Progreso retornando nuevamente el municipio de Sansare al mismo.

Hasta el gobierno del coronel Jacobo Arbenz Guzmán (1951-1954), el principal medio de transporte en Guatemala era el ferrocarril interoceánico, el cual era administrado por la International Railways of Central America (IRCA), subsidiaria de la United Fruit Company. El último año que IRCA reportó una ganancia fue en 1957.  En 1959, la carretera al Atlántico desde la Ciudad de Guatemala hasta Puerto Barrios fue inaugurada, lo que dio como resultado que los camiones obligaran al tren a reducir sus tarifas, además de que perdió mucha clientela.

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2023
 Historia Territorial de Guatemala
 Organización territorial de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

 Página oficial de la Parroquia del municipio de Sansare

Departamentos y municipios originales de Guatemala
Municipios de El Progreso

Sansare


نيلز هنريك دافيد بور (بالدانماركية: Niels Henrik David Bohr) (ويُكتَب أحيانا ≪بوهر≫ ونُطقَها بالدانماركيّة ≪بوا≫) (7 أكتوبر 1885 - 18 نوفمبر 1962) فيزيائي دانماركي كان مسيحيًا ، ولد في كوبنهاغن أسهم بشكل بارز في صياغة نماذج لفهم البنية الذرية إضافة إلى ميكانيكا الكم وخصوصا تفسيره الذي ينادي بقبول الطبيعة الاحتمالية التي يطرحها ميكانيكا الكم، يعرف هذا التفسير بتفسير كوبنهاغن. سُمِّيَ على اسمه معهد نيلس بور بكوبنهاغن.

كان رئيس لجنة الطاقة الذرية الدنماركية ورئيس معهد كوبنهاغن للعلوم الطبيعية النظرية، حصل على الدكتوراة في الفيزياء عام 1911، ثم سافر إلى كمبريدج حيث أكمل دراسته تحت إشراف العالم طومسون الذي اكتشف الإلكترون، وبعدها انتقل إلى مانشستر ليدرس على يد العالم إرنست رذرفورد مكتشف نواة الذرة، وسرعان ما اهتدى بور إلى نظريته عن بناء الذرة. ففي 1913 نشر بور بحثًا تحت عنوان: عن تكوين الذرة والجسيمات في المجلة الفلسفية، ويعتبر هذا البحث من العلامات في علم الفيزياء. تزوج بور عام 1912 وكان له خمسة أولاد.

تطبيقات النظرية

أدت هذه النظرية إلى إلغاء جميع النظريات التي سبقتها، مما جعل ألبرت أينشتين يبدي إعجابه بها واصفًا إياها بالتحفة الرياضية، ومن خلال هذه النظرية استطاع بور أن يصور ذرة الهيدروجين، فمن المعروف وقتها أن غاز الهيدروجين إذا ارتفعت درجة حرارته فإنه يضيء وهذا الضوء لا يشمل كل الألوان بل يتكون من لون له ذبذبات خاصة ومحددة. وبمنتهى الدقة استطاع بور ان يحدد طول الموجات لكل الألوان التي يطلقها غاز الهيدروجين، كما استطاع أن يفسر حجم الذرات لأول مرة. واكتشف أن في أثقل الذرات المعروفة يوجد سبع مستويات.

صعوبات

واجه نموذج بور عدد من الصعوبات وهي:
 اقتصاره على تفسير طيف خطى لذرة الهيدروجين أبسط نظام ذري ولم يستطع تفسير طيف الهيليوم.
 افترض بمعادلاته أن الإلكترون جسيم مادي سالب الشحنة، ولكن تم الاكتشاف فيما بعد أن له خواص موجية.
 افترض أنه يمكن تحديد موضع وسرعة الإلكترون في آن واحد وهو ما أثبت فيرنر هايزنبرج فيما بعد استحالته علمياً.

هذه المشاكل واجهت النظرية لكونها اقتصرت على تفسير ذرة الهيدروجين ولم تساعد العلماء على تفسير حركة الإلكترون في ذرات أثقل وزنا، ولم يستطع بور أن يجد حلاً، في عام 1925 اكتشف العالم الألماني فيرنر هايزنبرج وآخرون (لويس دي بروي وشرودنجر)الحل في النظرية الذرية الحديثة، مع العلم أن هؤلاء العلماء درسوا في كوبنهاغن وتناقشوا كثيرًا مع بور الذي شجعهم على المُضّي أكثر في أبحاثهم. وله محاورات في فلسفة الفيزياء مع آينشتاين وشرودنجر وهايزنبيرج.

جائزة نوبل

عام 1920 افتتح معهد الفيزياء النظرية في كوبنهاغن وعُيِّن بور مديرًا له فانضم له عدد من العلماء وأصبح مركزًا للأبحاث الجديدة في الفيزياء. تقدم بور بنظريته المعروفة حول التركيب الذري وتم قبول هذه النظرية من العلماء والتي استحق عليها جائزة نوبل في الفيزياء عام 1922.

بور والقنبلة الذرية

استمر بور في دراسة تركيب نواة الذرة، في عام 1930 كان أول من اكتشف أن النظائر المشعة التي ظهرت في فلق النواة هي اليورانيوم 235، مما كان لهذا الاكتشاف أثره الهام بعد ذلك. عندما احتل الألمان الدنمارك في عام 1940 واجه الكثير من الصعوبات حيث أنه كان معاد للنازية كما أن أمه كانت يهودية فاضطر للهرب عام 1943 إلى السويد، وساعد عددًا كبيرًا من اليهود على الهرب ثم سافر إلى إنجلترا ومنها إلى أمريكا وهناك ساعد في إنتاج القنبلة الذرية.

عند انتهاء الحرب عاد إلى كوبنهاغن ورأس معهد الفيزياء النظرية، وحاول جاهدًا أن يسيطر على استخدام الطاقة النووية دون أن ينجح، حتى توفي 1962. استطاع أحد أولاده آجى بور أن يحصل على نوبل في الفيزياء عام 1975. سيبقى بور من أعظم العلماء رغم أن نظريته قد تجاوزتها الفيزياء الحديثة ولكن جانبا منها ما زال صحيحًا حتى اليوم، كما أنها ساعدت على تطور الكثير من النظريات الأخرى.

وضعه مايكل هارت في كتاب الخالدون المئة في المرتبة المئة.

انظر أيضا

 معهد نيلس بور
 سؤال البارومتر

مصادر

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية يهود
لاعبو كرة قدم رجالية دنماركيون
أشخاص مرتبطون بسيرن
أشخاص مرتبطون بمشروع مانهاتن
أعضاء الأكاديمية الألمانية للعلوم في برلين
أعضاء الأكاديمية البابوية للعلوم
أعضاء الأكاديمية البروسية للعلوم
أعضاء الأكاديمية الملكية الهولندية للفنون والعلوم
أعضاء الجمعية الفلسفية الأمريكية
أعضاء أجانب في الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أعضاء أجانب في الجمعية الملكية
أعضاء أكاديمية لوبلدينا للعلوم الألمانية
أكاديميون من جامعة فيكتوريا في مانشستر
أكاديميون من جامعة فيكتوريا مانشستر
حاصلون على ميدالية ماتيوتشي
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
حائزون على وسام فرانكلين
حائزون على وسام كوبلاي
حراس مرمى كرة قدم رجالية
خريجو جامعة كوبنهاغن
خريجو كلية ترينيتي (كامبريج)
دنماركيون حازوا جائزة نوبل
دنماركيون في الحرب العالمية الثانية
دنماركيون مغتربون في الولايات المتحدة
دنماركيون مغتربون في إنجلترا
دنماركيون من أصل يهودي
زملاء الأكاديمية العلمية الوطنية الهندية الأجانب
علماء ذرة دنماركيون
علماء فيزياء الكم
علماء من كوبنهاغن
فلاسفة القرن 20
فلاسفة دنماركيون
فلاسفة دنماركيون في القرن 20
فلاسفة علوم
فلاسفة يهود
فيزيائيو القرن 20
فيزيائيون دنماركيون
فيزيائيون دنماركيون في القرن 20
فيزيائيون نظريون
فيزيائيون يهود
لاعبو اكيديمسك بولدكلوب
لاعبو كرة قدم دنماركيون
لاعبو كرة قدم يهود
ملحدون دنماركيون
ملحدون يهود
مواليد 1885
نيلس بور
وفيات 1962
يهود حازوا جائزة نوبل
يهود دنماركيون

نيلز بور


Malle Mõistlik (* 11. Juni 1943 in Tallinn; † 12. Januar 2005 ebenda) war eine estnische Badmintonspielerin.

Karriere
Malle Mõistlik war eine der Pionierinnen des estnischen Badmintonsports. Bei den ersten Titelkämpfen der damaligen Sowjetrepublik gewann sie die Damendoppelkonkurrenz und erkämpfte sich Bronze im Einzel und im Mixed. Zwei Jahre später gewann sie Silber im Doppel und Bronze im Einzel.

Sportliche Erfolge

Referenzen
http://www.spordiinfo.ee/esbl/biograafia/Malle_M%F5istlik

Badmintonspieler (Estland)
Badmintonspieler (Sowjetunion)
Estnischer Meister (Badminton)
Sportler (Tallinn)
Este
Sowjetbürger
Geboren 1943
Gestorben 2005
Frau

Malle Mõistlik


İbn Kesîr (1301 - 1373), Suriyeli muhaddis, müfessir ve tarihçi. İslam dünyasında kaynak bir eser olan El Bidaye ve'n Nihaye'yi yazmıştır.

Çocukluğu ve yetişmesi
İbn Kesir, Şam yakınlarındaki Busra'ya bağlı Micdel veya Mecdel köyünde 1301 (Hicri 701) yılında doğdu. Doğum adı Ebu'l-Fida İsmail İmadu'd-Din bin Ömer bin Kesîr İbn Davud bin Kesîr el-Dımaşkî el-Kureyşî'dir. Babası 1303'te vefat ettiği zaman kendisi üç veya dört yaşlarındaydı. Ailesi ile birlikte yedi yaşlarında Şam'a yerleşmiş, yetişmesinde ağabeyinin etkisi büyük olmuştur. İlk dini bilgileri aile yuvasında almış olan İbn Kesir, daha sonra Burhaneddin el-Fezari, Kemaleddin İbn Kadı Şihne, Kasım İbn Asakir, İshak İbn Amidî, Muhammed İbn Zinad, İbn er-Rabi ve İbn Teymiyye gibi devrinin ünlü bilginlerinden İslam dininin temel bilimleri olan fıkıh, tefsir ve hadis öğrenmiştir.

Çalışmaları
Genç yaşta eserler yazmaya başlayan îbn Kesir, Tehzîbü'l-Kemal adlı eserin müellifi el-Mizzî'nin derslerine devam etmiş ve onun kızıyla evlenerek damadı olmuştur. Daha sonra Karafi, Debbusi, Urani ve Huteni gibi bilginlerden icazet almıştır. Uzun yıllar Şam'ın ünlü medreselerinde dersler vermiş daha sonra Hecibiye Medresesi müderrisliğine tayin edilmiştir. Sübki'nin ölümünden sonra da meşhur Eşrefiyye Dâru'l-Hadis'i hocalığına geçmiştir. Yetiştirdiği sayısız öğrenciler arasında; İbn Hacer gibi büyük hadis bilginleri, Şihâbüddin îbn Hiccî, Hafız Ebu'l-Mehâsin el-Hüseynî gibi o devrin meşhur âlimleri de bulunmaktadır. El Bidaye ve'n-Nihaye adlı eseri "Büyük İslam Tarihi" adıyla çevrilmiş olup, İslam tarihindeki önemli şahsiyetlerin biyografilerini barındırması ve Muhammed Peygamber'in sîreti ve Dört Halife devrine ait kısımlar ile devrindeki olaylardan bahsetmesi açısından önemli eseri olarak kabul edilir.

Ölümü
Ömrünün sonlarına doğru gözlerini kaybetmiş olan İbn Kesir, 1373 (h. 26 Şaban 774) yılında 72 yaşında iken Şam'da ölmüştür.

Eserleri
İbn Kesir, yalnızca bir tarihçi değil, aynı zamanda büyük bir fıkıh ve hadis bilginidir. Bu bakımdan İslam düşüncesinin tarih, fıkıh, hadis ve tabakat konularında çok değerli ve orijinal eserler yazmıştır. Başlıca eserleri şunlardır:
 el Bidaye ve'n-Nihaye fi't-Tarih: Genel tarih niteliğinde olan bu eser, kainatın yaratılışından başlayarak İbn Kesir'in hayatının son günlerine kadar geçen olayları anlatır.
 el Bâisu'l-Hasis Şerh İhtisar Ulumi'l-Hadis: İbn Salah'ın Ulûmü'l-Hadîs isimli eserinin özetidir.
 et-Tekmîl fî Ma'rifeti's-Sikât ve'd-Duafâ ve'l-Mecâhîl: Hadisteki güvenilir, zayıf ve bilinmeyen ravîler ile ilgili önemli bir eserdir.
 el-Hedyü ve's-Sünen fi Ehadisi'l-Mesânîd ve's-Sünen: Câmiü'l-Mesânîd diye de bilinen bu eser, Ahmed İbn Hanbel'in Müsned'i, Bezzâr, Ebu Ya'lâ ve İbn Ebî Şeybe'nin eserleriyle Kütüb-i Sitte'yi birleştirerek bölümlere göre tanzim eder.
 Ehadisu't-Tevhid ve'r Redd Ala'ş-Şirk: Tevhîd ve şirk konusundaki hadisleri inceler.
 el-İctihad fi Taleb-i Fadaili'l-Cihad: Cihadla ilgili konuları incelemiştir.
 Tabakatu'ş-Şafiîye: Şafiî fakihlerin hayatlarından bahseder.
 Edilletü't-Tenbih fi Fıkhi'ş-Şafiîyye: Şafiî fıkhına dair konuları ele alır.
 Menakıb-u İmam eş Şafiî: İmam Şafiî'nin menakibinden bahseder.
 el-Ahkam ala Ebvabi't-Tenbih: Fıkhın ahkâmından bahseden bu eserini tamamlayamamıştır. Sadece hac bahsine kadar olan kısmı incelemiştir. Tefsîrinde bu eserine pek çok atıflar yapmaktadır.
 Müsnedu'ş-Şeyhayn: Halifeler Ebu Bekir ve Ömer'in müsnedlerini ele alır.
 Muhtasar İbnu'l-Hacib: İbn Hacib'in bir eserinin muhtasarıdır.
 Şerhu'l-Buhari: Tamamlanamamış olan bu eser, İmam Buharî'nin Sahîh'inin şerhidir.
 Fedailu'l-Kur'an: Kur'ân'ın faziletlerine dair olan bu eser, tefsirinin sonunda yer almakta olup, Kur'ân'm faziletlerini anlatmaktadır.
 Tefsiru'l-Kur'ani'l-Azim: Rivayet tefsirlerinin en muteberlerinden birisidir. İbn Kesîr, gerçek anlamda bir rivayet tefsiri olan bu eserine, zaman zaman dirayet tefsirlerinden alıntılar yapmış ve bazen kendi görüşlerini de eklemiştir.

Kaynakça

1301 doğumlular
1373 yılında ölenler
Suriyeli müfessirler
Suriyeli hadis âlimleri
İslam tarihçileri
Şafiiler

İbn Kesir


Das Telgter Hungertuch ist eines der bedeutendsten religiösen Kulturgüter Westfalens.

Das Fastentuch wurde 1623 – fünf Jahre nach Beginn des Dreißigjährigen Krieges – vom Burgmann Henrich Vos und seiner Ehefrau Catarina Droste gestiftet. Der Telgter Pfarrer Bitterus Willge, der in der untersten Bildreihe mit seinen Initialen vertreten ist, gab vermutlich die Initiative. Es ersetzte ein älteres Hungertuch, das 1621 dem Krieg zum Opfer gefallen war.

Die Filetstopfarbeit aus doppelt gezwirntem Leinengarn auf geknüpften Netzen wurde von adligen Damen der Ritterfamilien Vos, Droste, Bischopinck und von Münster ausgeführt; dies ist ebenfalls den Wappen in den Bildfeldern der untersten Bildreihe zu entnehmen.
Die ersten vier Reihen schildern den Leidensweg Christi, die fünfte Reihe zeigt die Symbole der Evangelisten und das "Lamm Gottes" als Sinnbild für Christus, die sechste Reihe zeigt Motive aus dem Alten Testament. Die Szenen gehen stilistisch auf gotische Vorbilder zurück. Mittelalterlich ist auch die Vorstellung, dass die bedeutenderen Figuren größer dargestellt sind. Häufig wurden Schablonen verwendet, so für die Figur von Christus, die Frauen oder die Schächer.

Bis 1905 wurde das Tuch in jedem Jahr während der Fastenzeit in der Pfarrkirche St. Clemens im ersten Chorbogen aufgehängt. Heute wird es im RELíGIO – Westfälisches Museum für religiöse Kultur in Telgte ausgestellt.
Das Telgter Hungertuch gehört zu der Gruppe von westfälischen Fastentüchern mit figürlichen Darstellungen. Dazu gehören auch die Tücher in Everswinkel, Alverskirchen, Vreden und Freckenhorst, die heute noch benutzt werden oder in den Kirchen ausgestellt sind.

Literatur
 Johannes H. Emminghaus: Die westfälischen Hungertücher aus nachmittelalterlicher Zeit und ihre liturgische Herkunft. Herausgegeben im Auftrag des Zittauer Geschichts- und Museumsverein e.V. von Rudolf Suntrup und Volker Honemann. Görlitz 2004, ISBN 3-932693-85-X.
 Paul Engelmeier: Westfälische Hungertücher vom 14. bis 19. Jahrhundert. Münster 1961.
 Rudolf Suntrup: Fastentücher als Zeugnisse spätmittelalterlicher Passionsfrömmigkeit: Gurk – Zittau – Telgte. In: Zittauer Geschichtsblätter, Sonderheft 1 (2002), S. 22–31.

Weblinks
 Das Teltger Hungertuch von 1623 auf der Webseite von RELíGIO – Westfälisches Museum für religiöse Kultur
 Telgter Hungertuch auf kirchensite.de
 Telgter Hungertuch auf medienwerkstatt-online.de
 Vredener Hungertuch

Einzelnachweise

Kultur (Telgte)
Christentum in Telgte
Fastentuch
Kunst (Nordrhein-Westfalen)

Telgter Hungertuch


Murmansk Oblast (, ; ) is a federal subject (an oblast) of Russia, located in the northwestern part of the country, with a total land area of . Its only internal border is the Republic of Karelia to the south, as well is bordered internationally by Finland to the west and Norway to the northwest and the Barents Sea lies to the north and White Sea lies to the south and east. Its administrative center is the city of Murmansk. As of the 2010 Census, its population was 795,409, but at the 2021 Census this had declined to 667,744.

Geography

Geographically, Murmansk Oblast is located mainly on the Kola Peninsula almost completely north of the Arctic Circle and is a part of the larger Sápmi (Lapland) region that spans over four countries. The oblast borders with the Republic of Karelia in Russia in the south, Lapland Region in Finland in the west, Troms and Finnmark County in Norway in the northwest, and is bounded by the Barents Sea in the north and the White Sea in the south and east. Arkhangelsk Oblast of Russia lies across the White Sea.

Much of the oblast's relief is hilly, with the Khibiny and Lovozero ranges rising as high as  above sea level and stretching from west to east. The highest point of Murmansk Oblast is Yudychvumchorr, a flat-topped peak of the Khibiny. The north of the oblast is mostly covered by tundra; forest tundra prevails further south, while the southern regions are in the taiga zone. There are over 100,000 lakes and 18,000 rivers in the oblast. The coast contains the Rybachy Peninsula and the Cape Svyatoy Nos peninsulas.

The climate is harsh and unstable, due to the proximity of the Gulf Stream on one side and Arctic cold fronts on the other. Sharp temperature changes, high winds, and abundant precipitation are common throughout the year, with the heating season lasting for ten straight months. However, the waters of the Murman Coast in the south remain warm enough to remain ice-free even in winter.

There is also a large number of islands belonging to the oblast, the main ones being (west to east) the Aynovy Islands, Bolshoy Oleny Island, Kildin Island Malyy Oleniy Island, Kharlov Island, Vesknyak Island, Litskiye Island, Nokuyev Island, Vitte Island, Lumbovskiy Island, Goryainov Island and Sosnovets Island.

Lakes
Lake Yurkhyamyayarvi

Climate

Most areas of the Kola Peninsula are subarctic climate (Köppen climate classification: Dfc). The nearby islands usually belong to tundra (Köppen climate classification: ET).

History

The Saami, now a very small minority, are the indigenous people of the region.  Russians started exploring the shores of the White Sea as early as in the 12th century, and in 1916 founded the Russian city of Murmansk, now home to  or nearly 40% of the oblast's population. Many Finns also immigrated to Murmansk during the Finnish famine, around the year 1860.

The oblast was established on May 28, 1938 from Murmansk Okrug of Leningrad Oblast (comprising the city of Murmansk, Kirovsky, Kolsky, Lovozersky, Polyarny, Saamsky, Teribersky, and Tersky Districts) and Kandalakshsky District of the Karelian ASSR.

The area of Pechengsky District (Petsamo in Finnish), which was ceded to Finland by the 1920 Treaty of Tartu and gave Finland access to the Barents Sea, was recaptured by the Soviet Union in 1940. After the Paris Peace Treaties of 1947, the local Saami population was given the choice either of staying in Soviet Russia or resettling in Finland. Most of them chose the second option. On 30 October 1997, Murmansk, alongside Astrakhan, Kirov, Ulyanovsk, and Yaroslavl signed a power-sharing agreement with the government of Russia, granting it autonomy. The agreement would be abolished on 31 May 2003.

Politics

During the Soviet period, the high authority in the oblast was shared between three persons: The first secretary of the Murmansk CPSU Committee (who in reality had the biggest authority), the chairman of the oblast Soviet (legislative power), and the Chairman of the oblast Executive Committee (executive power). Since 1991, CPSU lost all the power, and the head of the Oblast administration, and eventually the governor was appointed/elected alongside elected regional parliament.

The Charter of Murmansk Oblast is the fundamental law of the region. The Legislative Assembly of Murmansk Oblast is the province's standing legislative (representative) body. The Legislative Assembly exercises its authority by passing laws, resolutions, and other legal acts and by supervising the implementation and observance of the laws and other legal acts passed by it. The highest executive body is the Oblast Government, which includes territorial executive bodies such as district administrations, committees, and commissions that facilitate development and run the day to day matters of the province. The Oblast administration supports the activities of the Governor who is the highest official and acts as guarantor of the observance of the oblast Charter in accordance with the Constitution of Russia.

Governors of Murmansk Oblast

Chairmen of the Murmansk Oblast Duma

Source:

Administrative divisions

Demographics
Population:

The indigenous people of the area, the Saami, are only a tiny minority today. As of the 2002 Census, 92.2% of the oblast's population live in urban areas. The most populous city is the Oblast's administrative center, Murmansk, with 270,000 inhabitants in 2021.  Other large cities and towns include Severomorsk, Apatity, Kandalaksha, Monchegorsk, and Kirovsk.

According to the 2010 Census, the ethnic composition of the oblast was as follows:
 Russians: 89%
 Ukrainians: 4.8%
 Belarusians: 1.7%
 Tatars: 0.8%
 Azeris: 0.5%
 Mordvins: 0.2%
 Karelians: 0.2%
 Komi: 0.2%
 Saami: 0.2%
 others: 2.4%
 73,484 people were registered from administrative databases, and could not declare an ethnicity. It is estimated that the proportion of ethnicities in this group is the same as that of the declared group.

Vital statistics for 2022:
Births: 5,682 (7.9 per 1,000)
Deaths: 8,777 (12.1 per 1,000)

Total fertility rate (2022):
1.47 children per woman

Life expectancy (2021):
Total — 68.29 years (male — 63.72, female — 72.85)

In 2009, the urban areas were marked by natural population decline (−0.16% per year) and the rural areas were marked by natural population growth (+0.35% per year).

Religion

According to a 2012 survey 41.7% of the population of Murmansk Oblast adheres to the Russian Orthodox Church, 3% are unaffiliated generic Christians, 1% are Orthodox Christian believers who do not belong to any church or are members of other (non-Russian) Orthodox churches, 1% are adherents of Islam, 0.4% are adherents of Rodnovery (Slavic native faith) and other indigenous folk religions, and 1% are members of the Catholic Church. In addition, 28% of the population declares to be "spiritual but not religious", 12% is atheist, and 12.5% follows other religions or did not give an answer to the question.

Economy
The Murmansk Oblast is very rich in natural resources and has deposits of over 700 minerals. The main industries of the region are in the sphere of raw material extraction and basic processing. The largest industries are metallurgy (36,6%), electric power-production (22,9%) and food-industry, including fishing (13,7%). The icefree port of Murmansk plays an important role in marine transportation in Russia, and the oblast has a 41% share of the total Russian marine transport market. The fishing industry is among the most profitable in the region, supplying 16% of Russia's total fish production. Murmansk is a key base for three fishing fleets, including Russia's largest, the Murmansk Trawl Fleet.

The economy of the region is export-oriented. Main export items are nickel products, apatite concentrate, copper and copper products, aluminium and ferrous metals. The Murmansk Region produces almost 100 percent of Russia's apatite concentrate (3.7 million tons in 1998), 43 percent of nickel, 15 percent of copper, 12 percent of iron ore and iron ore concentrate (17.7 million and 6.4 million tons in 1998), and 40 percent of cobalt.

The largest companies of the region – constituting 90% of the oblast's production – are Pechenganickel, Olcon, the Kola Nuclear Power Plant, Sevrybkholodflot, Murmanrybprom, Murmansk Trawl Fleet and Murmansk Shipping Company.

Large oil and gas resources have been discovered on the shelf of the Barents sea, including the massive Shtokman field – one of the world's largest gas fields with estimated reserves of 3.8 trillion cubic meters. Prospective oil fields could potentially yield up to 40 million tons in the next 10–15 years. However, the development of the oil and gas resources will require considerable investment.

In 2006, the Murmansk Oblast's gross regional product was 141.9 billion rubles, which amounts to about 0.4% of the Russian GDP. Unemployment in 2006 was 3,4%. GRP pro capita in 2007 was 225 044 rubles. Regional automobile code is 51.

Transport
 Airports in Murmansk (international), Kirovsk, Kandalaksha, Severomorsk (military), Lovozero (military), Ponoy, and Krasnoshchelye (small planes and choppers).
 Strategic Oktyabrskaya Railway which connects Murmansk with Saint-Petersburg and central Russia. Main stations are Murmansk, Olenegorsk, Kandalaksha. There is also important shoulder to Nikel, the Murmansk-Nikel Railway.
 Local one-way railways
 Sea routes to small military towns and naval bases on Murman Coast (Ostrovnoy, Svyatoy Nos).
 Automobile roads

Military
The Murmansk Oblast plays an important role for the Russian Navy, the Northern Fleet having its headquarters in Severomorsk, 25 km north of Murmansk. The Navy has several other bases and shipyards in the Murmansk Oblast.

The 200th Separate Motor Rifle Brigade is stationed at Pechenga.

See also
 Barents Region
 Lake Chudzyavr
 Lake Kildinskoye

References

Notes

Sources

 Wm. O. Field, Jr. The Kola Peninsula. Gibraltar of the Western Arctic. The American Quarterly on the Soviet Union. July 1938. Vol. I, No. 2.

External links

 Official website of Murmansk Oblast
Directory of organizations in Murmansk

States and territories established in 1938
Fennoscandia
1938 establishments in Russia

Murmansk Oblast


Bewilderbeast er en kortfilm fra 2011 instrueret af Balder Skånström-Bo efter manuskript af Tommy Oksen og Balder Skånström-Bo.

Handling
Mads keder sig i sit trygge og forudsigelige liv, indtil det pludselig tager en uventet drejning. Familiens vanvittige læge opfordrer ham til at stikke af fra idyllen, realisere sig selv og finde sin passion. Det gør han med skræmmende entusiasme.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2011

Kortfilm fra Danmark

Bewilderbeast


Alexander Hay "Alex"  MacDowall (* 22. Januar 1991 in Carlisle, England) ist ein britischer Autorennfahrer.

Karriere
MacDowall begann seine Motorsportkarriere 2005 im Tourenwagensport in der Herbstserie der T Cars. 2006 absolvierte er eine Saison in den T Cars und wurde Gesamtsiebter. 2007 ging MacDowall im britischen Renault Clio Cup an den Start und wurde 32. in der Fahrerwertung. In der anschließenden Winterserie dieser Meisterschaft wurde er mit einer Podest-Platzierung Dritter. Außerdem nahm er in diesem Jahr an zwei Rennen des britischen Seat Cupra Cups teil. 2008 blieb MacDowall im britischen Renault Clio Cup und verbesserte sich auf den siebten Gesamtrang. In der Winterserie wiederholte er die dritte Gesamtplatzierung. 2009 absolvierte MacDowall seine dritte Saison im britischen Renault Clio Cup. Er gewann vier von zwanzig Rennen und wurde mit 445 zu 561 Punkten Vizemeister hinter Phil Glew. Außerdem nahm er in diesem Jahr an einigen Rennen des belgischen Renault Clio Cups sowie der spanischen Seat Leon Supercopa teil.

2010 erhielt MacDowall ein Cockpit in der British Touring Car Championship (BTCC) bei dem von RML Group betriebenen Chevrolet-Rennstall Silverline Chevrolet. Während sein Teamkollege Jason Plato den Meistertitel gewann, beendete MacDowall die Saison mit einem zweiten Platz als bestes Ergebnis auf dem elften Platz der Fahrerwertung. Mit seiner ersten Pole-Position wurde er zum jüngsten Fahrer dieser Serie, der ein Rennen von der Pole-Position begann. Darüber hinaus absolvierte er in diesem Jahr für Chevrolet Testfahrten in der Tourenwagen-Weltmeisterschaft (WTCC). 2011 bestritt MacDowall seine zweite BTCC-Saison für Silverline Chevrolet. Ein zweiter Platz war erneut seine beste Platzierung. In der Meisterschaft verbesserte er sich auf den neunten Platz. Er wurde teamintern erneut durch Plato, der Dritter wurde, geschlagen.

2012 wechselte MacDowall in die Tourenwagen-Weltmeisterschaft. Er pilotiert in der WTCC für bamboo-engineering einen Chevrolet Cruze 1.6T. Nach dem zweiten Rennwochenende belegte er den elften Gesamtrang.

Statistik

Karrierestationen

Le-Mans-Ergebnisse

Weblinks

 Offizielle Website von Alex MacDowall
 Karrierestatistik von Alex MacDowall (englisch)

Einzelnachweise

Rennfahrer (Vereinigtes Königreich)
Brite
Geboren 1991
Mann
Langstrecken-WM-Rennfahrer
Rennfahrer des 24-Stunden-Rennens von Le Mans

Alex MacDowall


L' de l'université d'Oxford en Angleterre a été fondé en 1991 .

Description
En 2013/14, il dispose d'un budget de recherche de 4,7 millions de livres sterling, de 50 projets actifs, 350 partenaires et 60 chercheurs travaillant dans 40 pays.

La recherche à l'ECI est interdisciplinaire, à la fois dans sa perspective et dans son approche. L'Institut a travaillé sur les problématiques du climat, de l'énergie et des écosystèmes et développe une expertise sur l'alimentation et l'eau.

L'ECI est impliquée dans plusieurs projets de recherche à long terme, y compris le UK Climate Impacts Program (UKCIP). Le personnel de l'institut a dirigé des programmes de consortium au sein de l'UE, notamment Impressions, visant à étudier les impacts et les risques du changement climatique extrême. Il a aussi coordonné GEM, un programme mondial de surveillance écologique dans des régions forestières éloignées d'Amérique du Sud, d'Afrique et d'Asie.

L'ECI gère également une maîtrise en gestion et changement de l'environnement (ECM).

L'Institut a été dirigé par le professeur  de 2011 à septembre 2018. Il est remplacé par Friederike Otto qui est actuellement directeur par intérim.

Recherches
Les recherches de l'ECI s'organisent autour de cinq thèmes principaux sur le climat, les écosystèmes, l'énergie, l'alimentation et l'eau.

Il dispose d'équipes d'experts dans les domaines suivants :
 Biodiversité et adaptation climatique
 Impacts climatiques et adaptation
 Dynamique des écosystèmes et services écosystémiques
 Gestion de la demande énergétique
 Attribution des événements climatiques extrêmes
 La sécurité alimentaire
 Systèmes d'infrastructures durables
 Forêts tropicales et dynamique du carbone
 Sécurité de l'eau

Références

Organisme fondé en 1987
Université d'Oxford

Environmental Change Institute


Resident Evil 2 Remake je horor videoigra preživljavanja iz 2019. godine koju je razvio i objavio Capcom. Remake istoimene igre iz 1998. godine, objavljena je za Windows, PlayStation 4 i Xbox One 25. siječnja 2019. Igrači kontroliraju policajca novaka Leona S. Kennedyja i studenticu Claire Redfield dok pokušavaju pobjeći kroz Racoon City tijekom zombij invazije.

Capcom je prvi put razmišljao o prepravljanju Resident Evil-a 2 nakon objavljivanja remake-a prvog Resident Evil-a 2002. godine, ali je odgođen jer kreator serije Shinji Mikami nije želio skrenuti razvoj s tada nadolazećeg Resident Evil-a 4 (2005). Capcom je najavio remake Resident Evil 2 u kolovozu 2015. i objavio prvu najavu i gameplay snimke na E3 2018.

Resident Evil 2 Remake dobio je priznanje kritike, uz pohvale za prezentaciju, igranje i vjernost originalu, te je nominiran za nekoliko nagrada, uključujući i igru godine. Od ožujka 2021. igra je prodana u više od 8,1 milijuna primjeraka, nadmašivši izvornika.

Igra
Resident Evil 2 je remake istoimene igre iz 1998. Za razliku od originala, koji koristi kontrole spremnika i fiksne kutove kamere, remake sadrži "preko ramena" igranje iz trećeg lica slično Resident Evil 4 i novijim igrama u seriji koje igračima omogućuju mogućnost kretanja dok koriste oružje slično Resident Evilu 6.

Režimi potpomognutih i standardnih poteškoća odstupaju od izvornika jer sadrže automatska spremanja i omogućavaju igračima da štede onoliko često koliko žele u sigurnim sobama. Ako igrač odluči igrati na poteškoći "Hardcore", igrači će morati sakupiti i upotrijebiti konačan broj vrpci s tintom kako bi spasili napredak igre, slično kao u originalnoj igri.

Dok istražuju policijsku postaju, igrači mogu pronaći i pokupiti predmete koji im mogu pomoći da prežive i pobjegnu. Određeni predmeti poput bilja i puška u prahu mogu se kombinirati kako bi se stvorili ljekoviti predmeti, odnosno streljivo. Predmeti se također mogu pregledati ima li tragova koji imaju pristup određenim područjima ili predmetima skrivenim tijekom igre i mogu se odbaciti nakon upotrebe.

Ukupna borba varira ovisno o poteškoći. Poteškoće uz pomoć omogućavaju pomoć u cilju i oporavak zdravlja, zajedno sa slabijim neprijateljima, dok jake poteškoće imaju jače neprijatelje i imaju rijetko streljivo koje igrači mogu pronaći. Borba će se također razlikovati ovisno o tome protiv kojih se igrača bori. Neprijatelji će općenito dolaziti nakon igrača nakon što ih uoče i mogu biti ubijeni ili osakaćeni kako bi ih usporili. Zombiji će pokušati provaliti u stanicu kroz prozore, ali mogu se zaustaviti ako su prozori prethodno obloženi daskama. Moraju se boriti protiv određenih neprijatelja da bi se napredovalo kroz igru i ne može ih se izbjeći.

Iako će Leon i Claire na početku svojih scenarija početi s pištoljima, svaki od njih ima različito oružje koje se može dobiti tijekom igre. Oružje se također može prilagoditi pronalaženjem i opremanjem dijelova pištolja koji će poboljšati njegove performanse. Pod oružje poput noževa i granata također se može naći i opremiti te koristiti za odbijanje neprijatelja koji se uhvate za igrača.

U određenim točkama u svakom scenariju, igrači će naići na Tiranina, B.O.W-a kojeg je Umbrella poslao da eliminira sve preživjele u policijskoj postaji i pokušat će ubiti igrača kad naiđe. Tiranina nije moguće ubiti, iako ga oružje može omamiti ili usporiti. Iako igrači mogu izbjeći tiranina, on će neprestano pretraživati stanicu, osim sigurnih soba i određenih područja policijske postaje.

Kao i u igri iz 1998. godine, remake Resident Evil 2 nudi mogućnost igranja glavne kampanje kao Leon S. Kennedy, početnički policajac prvog dana, ili Claire Redfield, studentica i sestra originalnog protagonista Chrisa. Ovisno o igračevom izboru, glavna priča doživjet će se s varijacijama podzapleta, pristupačnih područja, dostupnih predmeta, oružja i posljednje bitke sa šefom. Također kao i original, obje kampanje imaju sporedni lik koji se može igrati za jedan dio igre. Igrači kontroliraju misterioznu Adu Wong u Leonovoj priči, čiji segment uključuje hakiranje elektroničkih uređaja, i mladu djevojku Sherry Birkin u Claireinoj priči, čiji se segment usredotočuje na nevidljivost.

Slično značajci "Scenarij B" u originalnoj igri, pobjedom u glavnoj kampanji prvi put se otključava opcija igranja kroz "2. pokretanje" kao drugi protagonist. 2. pokretanje varijacija je glavne kampanje koja dodaje dodatni sadržaj za uokvirivanje drugog prolaska koji se istodobno događa s prvim prolaskom. Na primjer, glavni junak u 2. pokretu ući će u policijsku postaju s drugog ulaza i pronaći nekoliko vrata koja je glavni junak već otključao iz prvog prolaska. Završetak drugog trčanja također je potreban da biste doživjeli istinski kraj glavne kampanje. Odabir scenarija "Nova igra" za odabrani lik omogućava igračima da započnu sa zadanim učitavanjem predmeta s predmetima koje su prvi put igrali u igri.

Remake vraća minigame "The 4th Survivor" i "The Tofu Survivor" prisutne u originalu iz 1998. godine, a otključavaju se nakon završetka načina 2. pokretanja. "Četvrti preživjeli" prati operativca Umbrella Corporation Hunka i zahtijeva da igrači putuju iz kanalizacije u vanjsku stranu policijske uprave dok se suočavaju s velikim brojem neprijatelja. "Preživjeli tofu" prikazuje isti scenarij, ali zamjenjuje Hunka antropomorfnim tofuom naoružanim samo noževima. Verzija remakea "The Tofu Survivor" također dodaje likove koji se mogu otključati Konjac, Uirō-Mochi, Flan i Annin Tofu, koji svi imaju jedinstveno učitavanje predmeta.

Radnja

Početak
Igra je smještena u Raccoon City-u u rujnu 1998, dva mjeseca nakon događaja Resident Evil. Većina građana pretvorena je u bezumne zombije, zbog izbijanja virusnog bio oružja poznatog kao T-virus, kojeg proizvodi Umbrella Corporation. Igra započinje na benzinskoj crpki izvan grada, gdje policajac novak Leon S. Kennedy (glas Nicka Apostolides) upoznaje studenticu Claire Redfield (glas Stephanie Panisello), koja traži svog brata Chrisa.

Nakon razdvajanja nakon prometne nesreće, Leon i Claire dogovore se da se nađu u gradskoj policijskoj upravi. Zgrada je napadnuta zombijima i drugim čudovištima, uključujući "Tiranina", koji je poslan da lovi i ubije preživjele. Bića i razne prepreke sprečavaju Leona i Claire da se stvarno ponovno okupe jer su prisiljeni pronaći način da pobjegnu iz grada. Leon i Claire stići će na stanicu u različito vrijeme, ovisno o scenariju.

Clairein scenarij
U Strojevima, Claire susreće Sherry Birkin (Eliza Pryor), mladu djevojku koju progoni monstruozno stvorenje. U garaži policijske postaje, korumpirani šef policije Brian Irons (Sid Carton) otima Sherry i zaključava je u napušteno sirotište. Claire uskoro dobiva poziv od Ironsa da zamijeni Sherry za privjesak koji joj je pao tijekom otmice, prijeteći da će ubiti djevojčicu ako se Claire ne povinuje. Claire nevoljko pristane to učiniti.

Sherry pokušava sama pobjeći, no Irons je ubrzo stjera u kut. Prije nego što joj Irons može naštetiti, vraća se stvorenje koje je progonilo Sherry i ugrađuje joj G-embrij. Kad Claire stigne spasiti Sherry, ličinka izbije iz prsa Ironsa i ubije ga. Dok Claire i Sherry pokušavaju otići, tiranin stiže i tjera njih dvojicu u dizalo, ali stvorenje koje uhodi Sherry ubija ga. Tada stvorenje pokušava napasti Claire i Sherry dok mutira, ali slučajno uzrokuje da dizalo padne u kanalizaciju. Claire ostane bez svijesti, a Sherry je prisiljena napustiti kako bi pobjegla.

Claire pronalazi Annette (Karen Strassman), Sherryna majka, koja otkriva da je stvorenje nakon Sherry William (Terence J. Rotolo), njezin suprug i Sherryin otac. Birkins su razvili G-virus za Kišobran; međutim, William ga je planirao prodati američkoj vojsci. Kišobran je poslao svoju paravojnu silu da mu oduzme rad, što je dovelo do toga da je William smrtno streljan. Da bi izbjegao smrt, William si je ubrizgao G-virus. Dok se William osvećuje vojnicima kišobrana, kanalizacijski štakori zaraženi razbijenim bočicama T-virusa prenose svoju infekciju u Raccoon City. Sada bezumna mutirajuća zvijer, G-virus tjera Williama da zarazi Sherry, budući da je najbliža genetska podudarnost s Williamom, a time i najprikladniji domaćin za širenje zaraze.

Claire pronalazi Sherry zarobljenu u kompaktoru smeća od strane Annette. Došavši do nje, međutim, Sherry se razboli. Annette shvati da je William već zarazio Sherry i da je Claire odvede u kišobranski laboratorij zvan NEST, gdje se čuva cjepivo. Kad je tamo, Claire koristi Sherryjev privjesak za otključavanje cjepiva, ali William napada nakon ponovne mutacije. Claire šalje Annette da primijeni cjepivo dok se ona bori protiv Williama. Nakon što ga je naizgled ubila, Claire se ponovno sastaje s Annette, koja je uspjela izliječiti Sherry prije nego što je umrla od unutarnjih ozljeda. Sherry suzno oprašta majku. Dok objekt provodi protokol samouništenja, Claire i Sherry kreću do vlaka za evakuaciju. William se ponovno vraća, sada mutiran u puno veće čudovište, i Claire ga pobjeđuje baš kad se vlak priprema za polazak. Nakon ukrcaja, Claire tamo otkriva i Leona.

Leonov scenarij
Leona od zaraženog psa spašava agentica FBI-a Ada Wong (Jolene Andersen) u Parking garaži. U ćelijama za zadržavanje pronalaze izvjestitelja Bena Bertoluccija; zatvorio Irons zbog istrage Kišobrana. Dok Ben pokušava uvjeriti Leona da ga pusti, tiranin ubija Bena. Pokušavajući pobjeći iz policijske postaje, Leona presretne Tiranin, ali ga opet spasi Ada. Leon se obvezao da će pomoći Adi doći do uzorka G-virusa kako bi dokazao Umbrellinu korupciju.

U kanalizaciji Annette Birkin zaseda par i puca na Adu; Leon uzme metak i onesvijesti se. Ada progoni Annette, ali je sruše u kompaktor smeća. Leon je spasi i oni se žičarom spuštaju u NEST, gdje Ada ljubi Leona.

Ozlijeđena Ada traži da Leon uzme uzorak G-virusa. U Birkinovom laboratoriju Leon dobiva uzorak, ali ga napada sada mnogo smrtonosniji William. Annette ga pokušava ubiti, ali je smrtno ranjena. Leon pobjeđuje Williama i naginje Annette, koja tvrdi da je Ada plaćenica i da će virus prodati najvišoj ponudi.

Leon se suočava s Adom kako započinje protokol samouništenja u laboratoriju, gdje ona priznaje da je plaćenica. Ada zahtijeva uzorak G-virusa od Leona puškom, ali Annette puca u Adu prije nego što je podlegla ozljedama.

Izvori

Akcijske videoigre
Resident Evil

Resident Evil 2 (videoigra 2019.)


A quadrat is a frame, traditionally square, used in ecology, geography, and biology to isolate a standard unit of area for study of the distribution of an item over a large area. Modern quadrats can for example be rectangular, circular, or irregular.  The quadrat is suitable for sampling plants, slow-moving animals, and some aquatic organisms.

A photo-quadrat is a photographic record of the area framed by a quadrat. It may use a physical frame to indicate the area, or may rely on fixed camera distance and lens field of view to automatically cover the specified area of substrate. Parallel laser pointers mounted on the camera can also be used as scale indicators. The photo is taken perpendicular to the surface, or as close as possible to perpendicular for uneven surfaces.

History

The systematic use of quadrats was developed by the pioneering plant ecologists R. Pound and F. E. Clements between 1898 and 1900. The method was then swiftly applied for many purposes in ecology, such as the study of plant succession. Botanists and ecologists such as Arthur Tansley soon took up and modified the method.

The ecologist J. E. Weaver applied the use of quadrats to the teaching of ecology in 1918.

Method

A quadrat is used to methodically count organisms within a smaller area in order to extrapolate to a larger habitat. Quadrats are designed to sample plants or slowly moving animals (such as snails). A suitable size of a quadrat depends on the size of the organisms being sampled. For example, to count plants growing on a school field, one could use a quadrat with sides 0.5 or 1 metre in length. Choice of quadrat size depends to a large extent on the type of survey being conducted. For instance, it would be difficult to gain any meaningful results using a 0.5m2 quadrat in a study of a woodland canopy.

It is important that sampling in an area is carried out at random, to avoid bias. For example, if one sampled from a school field, but for convenience only placed quadrats next to a path, this might not give a sample that was representative of the whole field. It would be an unrepresentative, or biased, sample. One way one can sample randomly is to place the quadrats at coordinates on a numbered grid.

Long-term studies may require that the same quadrats be revisited months or even years after initial sampling. Methods of relocating the precise area of study vary widely in accuracy, and include measurement from nearby permanent markers, use of total station theodolites, consumer-grade GPS, and differential GPS.

See also

Stand level modelling

References

External links
Ecological Sampling Methods

Ecology terminology
Environmental statistics
Environmental Sampling Equipment

Quadrat


Die Kirche St. Albertus Magnus ist eine katholische Pfarrkirche in Saarbrücken.

Lage
Die Kirche liegt im Stadtteil Rodenhof an der Ecke Obersteiner Straße/Heinrich-Köhl-Straße.

Geschichte
Die erste 1938/39 nach Plänen des Architekten Reinhard Güthler errichtete Backsteinkirche war eine einschiffige Halle mit Dachreiter und fiel 1944 einem Bombenangriff zum Opfer. Nur die Krypta samt Tabernakel und einem Bronzekreuz blieben erhalten. Zwischen 1944 und 1949 dienten die Krypta, Privatwohnungen und ein Pfarrheim als Notkirche. Das Pfarrheim hatte man aus den Steinen der ersten Kirche erbaut. 1952 wurde die Krypta dann endgültig als Notkirche genutzt.

1950 legten die Architekten Dominikus und Gottfried Böhm einen Entwurf für eine neue Kirche vor, der zwischen 1952 und 1954 realisiert wurde. Zwischen 1982 und 1985 erfolgte eine umfangreiche Restaurierung der Kirche. Von 1994 bis 1999 wurde Dach und Fassaden instand gesetzt und 2005 der Innenanstrich originalgetreu erneuert.

Architektur
Der Baukörper der Kirche besteht aus drei Elementen: dem Kirchenbau selbst, einem vorgelagerten Campanile und einem Atrium. Die Bauform des Kirchengebäudes ist nicht gleichmäßig elliptisch, sondern eiförmig und besteht aus 70.000 Ziegeln der Vorgängerkirche. Über dem Bau thront eine Glaskuppel, die von massiven Strebepfeilern aus Beton gehalten wird.

Im Zentrum des nahezu runden Kircheninneren steht ein Altar auf einer Insel unter der Glaskuppel. Der Boden ist mit schwarzen Steinfliesen gestaltet, die Wände in einem warmen Lachsfarbton gestrichen. In den Ausbuchtungen einer wellenförmig angelegten Wand schuf man Nischen, in denen Heiligenfiguren stehen. In der Taufkapelle unter dem Glockenturm steht ein Taufbrunnen aus rotem Sandstein. Die Kunstwerke stammen überwiegend aus den 1950er Jahren.

Die Sakramentskapelle stammt aus den Jahren 1951/52. Die aus Trümmersteinen der Vorgängerkirche geschaffene Abschlussmauer trägt Inschriftenfragmente der alten Kirche.

Auf dem Gelände der Kirchengemeinde stehen ein Pfarrhaus und ein Gemeindehaus. Die Kirche ist samt Nebengebäuden und Garten als Beispiel sakraler Nachkriegsarchitektur denkmalgeschützt.

Orgel

Hauptorgel
Die Orgel der Kirche wurde 1956 durch Michael Weise (Plattling) erbaut. Das Instrument verfügt über 30 Register, verteilt auf drei Manuale und Pedal und ist an der Wand links neben dem Altar aufgestellt. Die Spiel- und Registertraktur ist elektrisch.

 Koppeln: II/I, III/I, III/II, I/P, II/P, III/P
 Spielhilfen: Handregister, drei freie Kombinationen, freies automatisches Pianopedal auf II und III

Kryptaorgel
Seit ca. 1998 befindet sich in der Krypta eine Orgel, die vom damaligen Organisten der Kirche angekauft und leihweise dort aufgestellt wurde. Bei dem Instrument handelt es sich um eine Hausorgel unbekannter Herkunft, die um 1900 erbaut wurde. Die Windladen sind pneumatisch.

Anmerkungen

Glocken
Der freistehende, etwa 30 Meter hohe Glockenturm beherbergt eines der größten offen hängenden Geläute im Saarland. 1958 schuf Meister Wolfgang Hausen-Mabilon in seiner Saarburger Glockengießerei fünf Bronzeglocken. Die feierliche Einweihung der Glocken erfolgte noch im gleichen Jahr. Die Jochaufhängung ist aus Stahl angefertigt. Wegen der offenen Hängung hat das Geläut eine große Lautstärke; aus diesem Grund läutet das volle Geläut nur an den höchsten kirchlichen Feiertagen wie Weihnachten, Ostern und Pfingsten.

Literatur
 Oranna Dimmig: Katholische Pfarrkirche St. Albert Saarbrücken. (= Kunstlexikon Saar, Architektur und Raum.) Institut für aktuelle Kunst, Saarbrücken 2015, ISBN 978-3-9817447-0-5. (online als PDF; 2,63 MB)
 Bastian Müller: Architektur der Nachkriegszeit im Saarland. (= Denkmalpflege im Saarland, Band 4.) Saarbrücken 2011, S. 147.

Einzelnachweise

Weblinks

 Vollgeläut der katholischen Pfarrkirche St. Albert in Saarbrücken-Rodenhof
 Pfarrkirche St. Albert Saarbrücken – Website der Pfarrgemeinde St. Albert
 Straße der Moderne – St. Albert, Saarbrücken
Videobeitrag zu den Glasfenstern der Kuppel

Albert
Albert
Pfarrkirche des Bistums Trier
Erbaut in den 1950er Jahren
Albertus-Magnus-Kirche
Dominikus Böhm
Gottfried Böhm
Ovalkirche
Disposition einer Orgel

St. Albert (Saarbrücken)


Kakuichi Mimura (født 16. august 1931, død 19. februar 2022) var en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1955||4||0
|-
!Total||4||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Kakuichi Mimura


An Philodendron appendiculatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Marcus A. Nadruz ngan Simon Joseph Mayo. An Philodendron appendiculatum in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Philodendron

Philodendron appendiculatum


Karin von der Recke født Karin Eloisa Larsson (8. april 1891 - ) var en dansk forfatter, oversætter og journalist.

Recke var oprindeligt uddannet fægterlærer hos Leonce Mahaut i 1919. Hun underviste blandt andet i Studinernes Fægteklub i Studenterforeningen. Sideløbende studerede hun sprog og litteratur og opbyggede særligt en interesse for engelsk kultur. I 1924 giftede hun sig med direktør Adolph von der Recke og opgav sin fægterkarriere.

I 1929 skrev Recke et skuespil for børn med musik af Fini Henriques Mor Huldas Drenge. Hun oversatte desuden flere engelske bøger til dansk og skrev for reportager fra Danmark til adskillige engelsksprogede aviser. Hendes måske største bedrift er imidlertid hendes dagbog fra Vestre Fængsel, hvor hun hensad nogle måneder under 2. Verdenskrig som mistænkt for hjælp til illegale transporter, og som hun udgav i 1948 under titlen I Vestre Fængsel: Dagbogsblade og Episoder fra Kvindegangen (Hagerup, København 1946)

Fægtere fra Danmark
Kvindelige forfattere i det 20. århundrede
Oversættere fra Danmark
Tjek fødsels- og dødsår

Karin von der Recke


Dolmabahçe Saat Kulesi, Bezmi Alem Valide Sultan Camii ile Dolmabahçe Sarayı'nın Saltanat Kapısı arasında yer alan saat kulesi. 1890-1895 yılları arasında Sultan II. Abdülhamid tarafından  yaptırılan saat kulesi 1.210.550 kuruşa mal olmuştur.

Mimarisi

Saray mimarı Sarkis Balyan tarafından Neobarok ve Ampir tarzında yapılmıştır. 27 metre yüksekliğinde ve 4 katlı olan kulenin 94 basamağı vardır. Merdiven sahanlıklarının zemini renkli taşlarla, geometrik şekiller verilerek yapılmıştır. 12 x 12 m ölçülerindeki mermer platforma, kule sütunları ile 8,50 x 8,50 m abadındaki yapı oturur. Kulenin her kenarında altışar basamaklı merdiven ve köşelerde iki katlı birer fıskiye bulunur.

 Zemin kat cephelerinin üçünde pencere, diğerinde ise kapı vardır ve her yüzeyde kemer kavislerin içinde barometre bulunur. Kapı ve pencerelerin iki yanında çifte sütunlar bu katı süsler.
 7,40 x 7,40 m ebadındaki birinci katın cepheleri çok süslüdür. Saat kulesinin deniz ve kara tarafındaki cephelerde Sultan II. Abdülhamit'in tuğrası bulunur.
 İkinci kat (6,00 x 5,00 m), birinci kata nazaran daha sadedir. Üçüncü kata parmaklıklı balkonla geçiş sağlanmıştır.

Her bir cephesinde saat bulunur. Saatler Fransız imalatıdır. Deniz tarafındaki saat ayrı kurulurken, diğer üçünün kurulması birlikte olur. Saatçibaşı Johann Meyer tarafından takılan Paul Garnier markalı saat 1979'da kısmen elektronik sisteme çevrilmiştir ve çalışır durumdadır.

Kültürel etkileri
Safranbolu'da bulunan ve 2012'de açılan Zamanın Tanığı Saat Kuleleri Parkı'nda Dolmabahçe Saat Kulesi'nin bir maketi de yer alır.

Görüntüler

Kaynakça

Dış bağlantılar
 T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı web sitesi Dolmabahçe Sarayı sayfası
 İstanbul Büyükşehir Belediyesi web sitesi Sütunlar ve Kuleler sayfası
 Uzaydan Dolmabahçe Saat Kulesi

Saat Kulesi
Türkiye'deki Osmanlı saat kuleleri
Sarkis Balyan eserleri
İstanbul'daki saat kuleleri
Türkiye'deki Neobarok yapılar
1895'te tamamlanan yapılar
Vişnezade

Dolmabahçe Saat Kulesi


Em geometria plana, uma lúnula () é a região côncavo-convexa delimitada por dois arcos circulares. Ela tem uma porção de limite para a qual o segmento de conexão de quaisquer dois pontos próximos se move para fora da região e outra porção de limite para a qual o segmento de conexão de quaisquer dois pontos próximos fica inteiramente dentro da região. Uma região convexa-convexa é chamada de lente.

Formalmente, uma lúnula é o complemento relativo de um disco em outro (onde eles se cruzam, mas nenhum é um subconjunto do outro). Alternativamente, se  e  são discos, então  é uma lúnula.

Quadratura da lúnula
No século 5 aC, Hipócrates de Chios mostrou que a Lúnula de Hipócrates e duas outras lúnulas poderiam ser tornadas quadradas (convertidas em um quadrado com a mesma área) por régua e compasso . Em 1766, o matemático finlandês Daniel Wijnquist, citando Daniel Bernoulli, listou todas as cinco lúnulas quadradas geométricas, somando-se àquelas conhecidas por Hipócrates. Em 1771, Leonard Euler deu uma abordagem geral e conseguiu certa equação para o problema. Em 1933 e 1947 foi provado por Nikolai Chebotaryov e seu aluno Anatoly Dorodnov que essas cinco são as únicas lúnulas quadratáveis.

Área
A área de uma lúnula formada por círculos de raios a e b ( b>a ) com distância c entre seus centros é:

onde  é a função inversa da função secante, e onde

é a área de um triângulo de lados a, b e c .

Ver também

 Arbelos
 Crescente
 Teorema de Gauss-Bonnet
 Lente

Referências

Ligações externas

 As Cinco Lúnulas Quadradas em MathPages
Matemática
Curvas algébricas
Geometria

Lúnula (geometria)


Požega, Osmanlı döneminde: Pojega (, ), Hırvatistan'ın Požega-Slavonija bölgesinde yer alan şehir. 2011 sayımına göre nüfusu 26.403 kişidir. Požega-Slavonija bölgesinin idari merkezidir.

Tarihçe
1537 yılında Osmanlılar tarafından fethedilen şehir ilk önce Bosna Eyaleti' nin sancağı oldu, Kanije Eyaleti' nin kurulmasına müteakip bu eyalete bağlandı. 1687 yılında Habsburglar tarafından işgaline kadar Osmanlı sancağı olarak kaldı.

Ayrıca bakınız
 Hırvatistan'daki şehirler listesi

Dış bağlantılar

 Požega resmi web sitesi

Kaynakça

Hırvatistan'daki şehirler
Požega-Slavonia
Slavonya

Pojega


Les Pseudoudoteaceae sont une famille d'algues vertes de l'ordre des Bryopsidales.

Étymologie
Le nom vient du genre type  Pseudoudotea, composé du préfixe pseudo-, faux, et -udotea qui fait référence au genre Udotea (algue verte de la famille des Udoteaceae) en référence à la  ressemblance de cette algue avec le genre Udotea.

Liste des genres
D'après AlgaeBase (7 janvier 2022) :
 Pseudoudotea O.Dragastan, D.K.Richter, B.Kube, M.Popa, A.Sarbu, & I.Ciugulea, 1997

Notes et références

Liens externes

Famille d'algues vertes (nom scientifique)
Bryopsidales

Pseudoudoteaceae


Baskılı devre kartı (kısaca BDK, İngilizce kısaltması PCB), elektronik devre elemanlarını monte etmek için yüzeyinde iletken (örneğin bakır) yollar ve adalar, yüzeyler arasında ise içi lehim kaplı delikler içeren değişik yalıtkan materyallerden yapılmış plakalardır.

Delik içi kaplama, içi kaplanmış delik (İngilizce via), kartın katmanları arasında elektrik akımını taşıyan yollar arasında bağlantı sağlayan deliklerdir. Karta monte edilen bacaklı devre elemanları bu deliklere takılır veya sadece katmanlar arası iletim sağlamak için de yapılabilir. Yüzey montaj teknolojisinde elemanların üzerinde duracağı düz bir yüzey halinde olan bakırdan veya üzeri lehim kaplanmış adalar bulunur. Bazı iletken bakır bölgeler su yolları ile birbirlerine bağlantılıdır. Su yolları akımı geçirir. Çok fazla akım taşıyacak su yolları kalın tutulur az akım taşıyacaklar ince yapılır.

BDK (PCB) çizimi genelde bilgisayar programları ile yapılır. En bilinen BDK (PCB) tasarım programlarına OrCad, Proteus (ISIS ve ARES) ve Protel, PCAD örnek verilebilir. PCB çiziminde, yol aralıkları, via genişlikleri, bypass kondansatörlerinin yerleştirilmesi, radyo frekans yayan parçalar var ise bunların mümkün olduğunca entegre devre elemanlarını etkilemeyecek şekilde yerleştirilmesi, aksi halde Faraday kafesi ile yalıtılması, dijital ve analog şaselerin (toprak-ground) ayrıştırılması gibi konulara dikkat edilir.

Fiber vb malzemelerin üzerine ince film tabakası halinde bakır yapıştırılmış malzemeler bakırlı pertinaks olarak isimlendirilir. Bu malzeme üzerine, devre şeması (değişik şekillerde) hazırlanarak aktarılır. Aktarma işleminde bir çeşit boya ile akım taşıyacak yollar plakete çizilmiş olur. Daha sonra bu plaket özel bir asit karışımına atılır. Bu asit karışımı, boyalı yüzeylere etki edemezken, boyanmamış yüzeydeki bakırları eritir. Asitten çıkarılan plaket yıkanarak üzerindeki boya tabakası da kaldırıldığında devre hazır hale gelmiş demektir.

Malzemeler

Katmanlardaki iletken yollar ince bakır folyo tabakası şeklindedir.

 CFR-2 (Fenol türevli selülozik kâğıt)
 FR-3 (Selülozik kâğıt ve epoksi)
 FR-4 (Dokunmuş camyünü ve epoksi)
 FR-5 (Dokunmuş camyünü ve epoksi)
 FR-6 (dokunmamış camyünü ve polyester)
 G-10 (Dokunmuş camyünü ve epoksi)
 CEM-1 (Selülozik kâğıtve epoksi)
 CEM-2 (Selülozik kâğıtve epoksi)
 CEM-3 (Dokunmuş camyünü ve epoksi)
 CEM-4 (Dokunmuş camyünü ve epoksi)
 CEM-5 (Dokunmuş camyünü ve polyester)

Bazı uygulamalarda teflon, poliamidler ve seramik de kullanılabilmektedir.

Dış bağlantılar
 Baskı Devre Kartları ve Üretim Teknikleri
 Ütü ile Kolay Baskı Devre (pcb) Hazırlama  Ütü ile Kolay Baskı Devre (pcb) Hazırlama
 Ütü ile baskı devre (pcb) hazırlama video  Ütü ile baskı devre (pcb) hazırlama video

Kaynakça

Elektrik mühendisliği
Elektronik mühendisliği
Elektronik üretim
Elektronik devre elemanları
Elektronik terimleri

Baskılı devre kartı


La estación de Collioure es una estación ferroviaria francesa de la línea Narbona - Portbou, situada en la comuna de Collioure, en el departamento de los Pirineos Orientales, en la región de Languedoc-Rosellón. Por ella transitan tanto trenes de larga distancia como trenes regionales.

Situación ferroviaria
La estación se sitúa en el PK 495,822 de la línea férrea Narbona - Portbou. Tiene la particularidad de situarse entre los túneles de la Croix-de-Force (562 metros) y Saint-Elme (842 metros).

Historia
La estación fue inaugurada en 1878 con la apertura del tramo Perpiñán-Portbou por la Compañía de Ferrocarriles del Mediodía. En 1935, la compañía que disponía de la concesión inicial fue absorbida por la Compañía de Ferrocarriles de París a Orléans dando lugar a la Compañía PO-Mediodía. Dos años después, la explotación pasó a manos de la SNCF. La electrificación data de 1982.

La estación
Posee un clásico edificio de viajeros de dos plantas y zonas anexas de menor altura. Se compone de dos andenes laterales y de dos vías. Permanece abierto todos los días de la semana y dispone de taquillas y de máquinas expendedoras de billetes.

Servicios ferroviarios

Larga distancia
A pesar de ser una estación menor, varios trenes de grandes líneas hacen su parada en ella.

 Línea París - Cerbère. Tren Téoz.
 Línea París - Cerbère. Tren Lunéa.
 Línea Luxemburgo / Estrasburgo - Cerbère / Portbou. Tren Lunéa. Fines de semana y vacaciones.

Regionales
Los TER cubren los siguientes trayectos:
 Línea Toulouse ↔ Cerbère
 Línea Narbona / Nîmes / Aviñón ↔ Cerbère

Enlaces externos

Estaciones de ferrocarril de Francia inauguradas en los años 1870
Estaciones de ferrocarril de la región de Occitania
Estaciones de ferrocarril inauguradas en 1878
Estaciones de ferrocarril del departamento de Pirineos Orientales
Edificios y estructuras de Pirineos Orientales
Francia en 1878

Estación de Collioure


Gérard Naudo, est un joueur de pétanque français.

Biographie

Clubs

 ?-? : Canet Plage Bouliste (Pyrénées Orientales)

Palmarès

Séniors

Championnats du Monde
 Finaliste
 Triplette 1977 (avec Jean Naudo et François Gouges) :  Équipe de France 2

Championnats de France
 Champion de France
 Triplette 1966 (avec Claude Baills et Jean Naudo) : Canet Plage Bouliste
 Triplette 1967 (avec Claude Baills et Jean Naudo) : Canet Plage Bouliste
 Finaliste
 Triplette 1976 (avec Claude Baills et Jean Naudo)

Références

Liens externes

Joueur français de pétanque
Champion de France de pétanque
Lieu de naissance inconnu
Article à illustrer Pétanque

Gérard Naudo


Operațiunea Focus  (în ) a fost lovitura aeriană de deschidere a Israelului la începutul Războiului de Șase Zile  din anul 1967. Uneori este denumită și  "Lovitura Aeriană din Sinai". La ora 07:45, în data de 5 iunie 1967, Forțele Aeriene Israeliene (IAF) sub comanda comandantului general maior Mordechai Hod au lansat un bombardament masiv, care a distrus majoritatea forțelor aeriene egiptene aflată la sol. La prânz, forțele aeriene egiptene, iordaniene și siriene, cu aproximativ 450 de aeronave erau distruse.

Lovitura aeriană a fost de asemenea foarte reușită în dezactivarea a 18 aeroporturi în Egipt, împiedicând operațiunile Forțelor Aeriene Egiptene pe durata războiului și rămâne una dintre cele mai de succes campanii de atac aerian din istoria militară.

Context

Pregătiri
Pregătirile pentru atacurile aeriene nu au fost dintre cele obișnuite. Mossad a evaluat precis funcționarea Aviației Egiptene care era considerată inamicul principal, stabilind ora primului atac în funcție de aceste date. La ora planificată patrulele din zori deja au aterizat, piloții luând micul dejun de obicei la această oră, iar alte avioane se ridicau doar în jurul orei 8:00-9:00. La ora respectivă marea parte a ofițerilor egipteni încă nu ajunseseră la locul de muncă. Era în favoarea atacului și faptul că la această oră deasupra deltei Nilului norii erau risipiți, care la înălțime joasă ar fi deranjat orientarea piloților. La atacul aerian preemptiv s-au folosit de faptul că aeroporturile egiptene aveau în general o singură pistă și dacă o distrugeau, toate avioanele de pe baza aeriană rămâneau la sol.

Atacurile au avut loc în trei valuri principale de atacuri aeriene și câteva valuri mai mici în zilele operațiunii fiind distruse în total 452 de aeronave ale forțelor arabe, majoritatea la sol. Acest lucru a asigurat Forțelor Aeriene Israeliene controlul aproape complet al aerului permițându-i un suport eficient al Forțelor de Apărare Israeliene (IDF) aflate la sol. Succesul operațional a fost realizat concentrându-se pe distrugerea inițială a pistelor cu un nou tip de arme, bombă de aviație antipistă, asistată de rachete. Prototipul bombei antipiste a fost dezvoltat în colaborare cu Franța care utiliza frânarea bombelor cu rachete deasupra țintei, pentru a îndrepta focosul direct spre pista atacată; la o altitudine stabilită, o a doua rachetă de accelerare se aprindea și conducea capul exploziv adânc și cu mare viteză prin pavajul de beton al pistei înainte de detonare. Exploziile creau un crater mic deasupra unei cavități mai mari la adâncimea, ceea ce înseamnă că secțiunea betonul pistei deteriorate trebuia să fie complet îndepărtată înainte de repararea cavității, pe când în cazul unei bombe normale craterul este pur și simplu umplut și peticit. Astfel aceste cratere și cavități erau imposibil de reparat în timp scurt.
Odată ce pistele au fost dezactivate, toate aeronavele de pe baza aeriană au fost efectiv forțate să rămână la sol, căzând victime unor valuri de atac ulterioare, ducând la supremația aeriană aproape totală a Israelului.

Cronologie

5 iunie 1967

Operațiunea Focus a fost lansată la ora 7:45 ora israeliană (ora egipteană 8:45). Aproape toate cele  196 avioane de luptă ale Israelului  (în mare majoritate din Franța / Dassault Aviation) au fost angajate în lovitura aeriană, doar douăsprezece fiind reținute în spațiul aerian israelian pentru patrulare. Infrastructura egipteană defensivă a fost extrem de slabă și nici un aeroport nu era încă dotat cu adăposturi de aeronave întărite, capabile să protejeze avioanele de luptă ale Egiptului în eventualitatea unui atac aerian.  Avioanele de război israeliene înainte de a se întoarce spre Egipt s-au îndreptat spre Marea Mediterană de parcă ar efectua exerciții obișnuite de zbor și doar apoi s-au îndreptat spre Egipt, zburând la mică înălțime, sub bătaia radarelor. Între timp, egiptenii au anulat propria apărare aeriană prin închiderea efectivă a întregului lor sistem de apărare antiaeriană, ei fiind îngrijorați de faptul că forțele egiptene rebele ar doborî avionul purtându-l pe Mareșalul Amer și Gen. lt. Sidqi Mahmoud, care erau în drumul de la al Maza spre Bir Tamada din Sinai pentru a se întâlni cu comandanții trupelor staționate acolo. Din acest nu ar fi fost important să zboare sub raza de acțiune a radarelor și mult sub punctul cel mai de jos în care rachetele de apărare antiaeriană de producție sovietică Dvina SA-2 ale Egiptului ar fi putut să doboare avioanele israeliene.
Primul val israelian a atacat 11 baze, surprinzând o mare parte din forțele aeriene egiptene pe sol și distrugându-le înainte ca acestea să se ridice în aer, atenție deosebită acordând bombardierelor medii Tu-16, considerate ca fiind periculoase. Avioanele de vânătoare israeliene s-au întors apoi în Israel, au fost realimentate și reînarmate în doar 7 minute 30 de secunde după care a pornit al doilea val care a atacat 14 baze egiptene și s-a întors cu doar pierderi minore. Avioanele s-au întors din nou pentru realimentare, apoi au plecat într-un al treilea val. Operațiunea a fost un succes complet pentru israelieni. Forțele Aeriene Egiptene au pierdut aproape 500 de avioane în doar trei ore, cu pierderi minime pentru Forțele Aeriene Israeliene. La planificarea operațiunii sperau că vor intimida Siria, Iordania și Irak să intre în război, dar acest lucru nu s-a întâmplat, Siria, Iordania și Irak au atacat țintele israeliene ca represalii pentru atacul asupra Egiptului, atacurile lor au fost în mare parte ineficiente. Ca răspuns, multe dintre avioanele IAF care se îndreptau cu al treilea val de atac împotriva Egiptului, au fost deturnate în drum spre obiective siriene și iordaniene, iar alte avioane IAF au fost trimise împotriva forțelor terestre arabe în sprijinul forțelor terestre israeliene. Până la sfârșitul primei zile a Războiului de șase zile, Israel avea o superioritate aeriană completă asupra Egiptului, a Înălțimilor Golan, a Cisiordaniei și a întregii peninsule Sinai.

6-10 iunie 1967
În a doua zi a războiului (6 iunie), Forțele Aeriene Israeliene au fost folosite împotriva forțelor terestre egiptene, iordaniene, siriene și irakiene.

În cea de-a treia zi (7 iunie), Forțele Aeriene Israeliene au distrus sute de vehicule egiptene care încercau să fugă în convoaie în peninsula Sinai și prinzând alte mii de persoane în trecerile înguste din Sinai. Până la sfârșitul celei de-a treia zile, forțele aeriene ale Iordaniei cu 34 de avioane de luptă au încetat practic să existe, iar militarii iordanieni nu se mai aflau în luptă.

În a șasea și ultima zi (10 iunie), Siria a pierdut aproximativ 100 de avioane de luptă și luptele s-au încheiat.

Urmări
Forțele Aeriene Israeliene cu cele 196 ale sale au reușit să învingă forțele aeriene ale coaliției formată din state arabe care cuprindea aproape 600 avioane de vânătoare. Israelienii au reușit să distrugă 452 de aeronave inamice, dintre care 79 în lupte aeriene, pierzând doar 19 avioane de vânătoare.

Avionul de vânătoare principal al Forțelor Aeriene Israeliene era Mirage III de fabricație franceză, care peste noapte a devenit succes comercial, fiind comandat și printre altele de statele arabe, care în următorul război arabo-israelian din 1973, Războiul de Iom Kipur, le-au folosit împotriva Israelului. Exporturile acestor avioane către Israel au fost sistate, deoarece exista temerea că vor deranja statele arabe, dar fabricarea acestor avioane s-a făcut mai departe ilegal în Israel.

Numărul avioanelor distruse
În timpul operațiunilor au fost distruse în total 452 avioane arabe și 19 israeliene.

Conform rapoartelor forțelor aeriene în timpul luptelor au fost distruse alte 60 de avioane inamice în timpul luptelor aeriene și 3 au fost doborâte de defensiva antiaeriană. Partea israeliană a pierdut 19 avioane și 24 piloți. Nu se cunosc numărul piloților arabi decedați sau capturați.

Numărul de avioane distruse după tip
Avioane de vânătoare
 148 buc. MiG–21 (104 de la Egipt; 32 de la Siria; 12 de la Irak)
 29 buc. MiG–19 (toate de la Egipt)
 112 buc. MiG–17 (94 de la Egipt; 16 de la Siria; 2 de la Irak)
 14  buc. Su–7 (toate de la Egipt)
 27 buc. Hawker Hunter (21 de la Iordania, 5 de la Irak, 1 de la Liban)
Bombardiere
 31 buc. Tu–16(30 de la Egipt; 1 de la Irak)
 31 buc Il-28(27 de la Egipt; 2 de la Siria; 2 de la Irak)
Avioane de transport
 32 buc. Il–14 (30 de la Egipt; 2 de la Siria)
 8 buc. An-12 (toate de la Egipt)
 4 buc. alte tipuri de avioane
Elicoptere de transport
 10 buc. Mi–6 (8 de la Egipt; 2 de la Siria)
 6 buc. Mi–4 (2 de la Egipt; 4 de la Siria)

Numărul de avioane distruse după țară
Egipt: 338 aeronave
Siria: 61 aeronave
Iordania: 29 aeronave
Irak: 23 aeronave
Liban: 1 aeronavă
Israel a pierdut 19 aeronave în operațiune.

Situația după valurile de atac
1. Primul val (7:45 am): 101 zboruri; 11 aerodromuri atacate de 183 avioane IAF; fiind distruse 197 avioane egiptene și 8 stații radar. Cinci piloți IAF au fost uciși și alți cinci au fost capturați.

2. Al doilea val (9:30 am): 164 zboruri; 16 aerodromuri atacate; 107 avioane egiptene distruse; 2 avioane siriene s-au angajat în luptă aeriană, fiind distruse.

3. Al treilea val (12:15 pm): 85 zboruri împotriva Egiptului, 48 împotriva Iordaniei, 67 împotriva Siriei și una împotriva Irakului.

4. Alte valuri (după masa și seara): alt 2 atacuri împotriva Irakului, aerodromul H-3; și altele împotriva Egiptului.

Note

Bibliografie

Danni Shalom, Like A Bolt Out of the Blue: How the Arab Airforces were destroyed in the Six-Day War, BAVIR – Aviation Publications, 2002, 650 pages, hardcover.
Oren, Michael B. Six Days of War: June 1967 and the Making of the Modern Middle East  New York: Oxford University Press, 2002.
Samuel M. Katz Israel's Air Force; The Power Series. Motorbooks International Publishers & Wholesalers, Osceola, WI. 1991.
 Șerban Cioculescu: Războiul de Șase Zile, în: Magazin istoric mai 2007, p. 38-39.
 Dan Diner: Warten auf den siebten Tag, în:  Neue Zürcher Zeitung (NZZ), 2.6.2007 (online).
 Henry Laurens: ''Erreurs tactiques, choc de stratégies, în: Le Monde diplomatique, iunie 2007 (online).
 Helmut Mejcher: Der arabische Osten im zwanzigsten Jahrhundert 1914-1985, în: Ulrich Haarmann (ed.): Geschichte der arabischen Welt, München 1987, p. 432-501.
 Michael B. Oren: Six Days of War. June 1967 war and the making of the modern Middle East, Oxford : Oxford University Press, 2002.

Legături externe
IAF official website – Six Day War
 Operation Focus: The Winning Air Strike

1967
Conflictul arabo-israelian
Istoria Israelului
Războaiele Egiptului
Războaiele Israelului
Conflicte din secolul al XX-lea
Operațiuni militare ale Israelului

Operațiunea Focus


බෙම්මුල්ලේ ධර්මසේන වෙද මහත්තයා එසේත් නැත්නම් නාඩි වෙද මහත්තයා, ශ්‍රී ලංකාවේ වෙසෙන සිංහල වෙද මහතෙකි. අක්‍ෂි රෝග සඳහා විශේෂයි.

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත
 ආයුර්වේදය
 සිංහල වෙදකම

සිංහල වෙදකම

බෙම්මුල්ලේ ධර්මසේන වෙද මහත්තයා


Freden i Crépy (nogle gange betegnet som freden i Crespy) var en fredsaftale indgået i forbindelse en af de enkelte konflikter i de italienske krige, der fandt sted 1494-1559. Freden i Crépy blev indgået 18. september 1544 mellem kejser Karl 5. af det Tysk-Romerske Rige og kong Frans 1. af Frankrig i Crépy i Pikardiet og afsluttede den konflikt mellem de to riger, der var indledt i 1542.

Denne del af de italienske krige brød ud, da fredsaftalen efter den forrige konflikt 1536-38 ikke holdt. Begge disse konflikter havde som et af sine centrale omdrejningspunkter kravet på hertugdømmet Milano, der hørte under det Tysk-Romerske Rige, men som Frans gjorde krav på. Frans 1. og Karl 5. havde et indbyrdes dårligt forhold, så der skulle ikke så meget til, før deres uenigheder udmøntede sig i konflikter, og her tog Frans sit tidligere krav om Milano op igen og erklærede krig om Frans.

Krigens skuepladser var især Nederlandene, Nice og Norditalien med kulmination i slaget ved Ceresole 11. april 1544. Herefter angreb Karl i forening med Henrik 8. selve Frankrig, men dette trak i langdrag med belejringer af byerne Boulogne og Saint-Dizier.

Karl var nu ved at være i finansielle problemer, og han havde samtidig brug for at håndtere de religiøse uroligheder på hjemmefronten, og han gav derpå Henrik valget mellem at fortsætte krigen alene eller sammen med Karl at søge en fredsaftale. Henrik 8. fik imidlertid Karls brev om fredsønsket så sent, at aftalen var indgået, inden han kunne tilkendegive sin holdning. Fredsaftalen var ved hoffet i Paris støttet af kongens søster, Eleonora af Østrig, og hans elskerinde, hertuginden af Étampes. Aftalens centrale punkter var begge parters opgivelse af deres krav og genskabelse af situationen fra før konfliktens begyndelse i 1542, det vil sige kejserens opgivelse af kravet på hertugdømmet Burgund, den franske konges opgivelse af kravet på kongeriget Napoli samt kravene om suzerænitet over Flandern og Artois. Den franske hertug af Orléans skulle giftes med enten Karls datter Maria af Østrig eller hans niece Anna af Østrig, efter Karls valg. Valgte han Maria, skulle bruden modtage Nederlandene og Franche-Comté som medgift, valgte han Anna, skulle medgiften være hertugdømmet Milano. Samtidig skulle Frans afgive Burgund, Châtellerault og Angoulême til sin søn samt opgive sit krav på hertugdømmet Savoyen, herunder Piedmont og Savoy. Endelig skulle Frans støtte Karl i sin kamp mod osmannerne - men ikke, i hvert fald officielt, mod kættere i sine egne områder.

Der blev også underskrevet en hemmelig anden aftale. I denne lovede Frans at støtte Karl i hans bestræbelser på at reformere kirken med indkaldelse til et økumenisk koncil (Tridentinerkoncilet blev indledt året efter) samt i at holde protestantismen nede - med magt om nødvendigt.

Aftalen blev ikke vel modtaget af dauphinen, der følte, at hans bror blev favoriseret over ham og heller ikke af Henrik 8., der mente at Karl havde forrådt ham, samt af den osmanske sultan Süleyman 1., der havde kæmpet på fransk side i krigen. Frans opfyldte nogle af kravene i aftalen, men med hertugen af Orléans' død opstod der uklarhed om aftalen.

Da Henrik 8. ikke var med i aftalen kæmpede englænderne og franskmændene videre, og konflikten blev først afsluttet i 1546 med freden i Ardres. Det var imidlertid kun en stakket frist, og de italienske krige og striden om Italien blev først afsluttet efter endnu en krigsperiode i 1551-59.

Referencer

Litteratur

Fredsaftaler
Frankrig i 1500-tallet

Freden i Crépy


Halil Akkaş (d. 1 Temmuz 1983 Kütahya), atletizmin 3.000 metre engelli dalında yarışan Türk atleti.

İstanbul'da gerçekleşen 2002 Balkan Gençler Şampiyonası'nda 8?59.76'lık derecesiyle birinci olmuştu. 2003'teki Avrupa 23 yaş altı Şampiyonası'nda ise 8:33.68'lik koşusuyla Bydgoszcz, Polonya'da beşinci gelmişti. 2003'te Kore'nin ev sahipliği yaptığı Üniversite Oyunları'nda 8:55.90'lık derecesiyle dokuzunu olmuştu. 2005'te İzmir ve Manisa'nın ev sahipliği yapmış olduğu 2005 Üniversite Oyunları'nda (Universiade) 8:30.16 koşarak birinci gelmişti. 10 Ağustos 2006 Göteborg, İsveç'te gerçekleşen Avrupa Şampiyonası 5000 metre finalinde 13:46.53 koşarak dördüncü geldi. Tayland'ın başkenti Bangkok'ta düzenlenen 24. Dünya Üniversiteler Yaz Spor Oyunları'nda erkekler 3 bin metre engellide altın madalya kazanırken, derecesiyle de Universiade rekorunun yeni sahibi oldu. Son olarak Avrupa'da yılın atleti seçilmiştir.11. Dünya Atletizm Şampiyonası'nda koştuğu 3000 m engelli yarışında altıncı olmuş, Dünya Atletizm Şampiyonası'nda final koşan ilk erkek Türk atlet unvanını almıştır.

Akkaş, 2011 yılında Paris'te düzenlenen 31. Avrupa Salon Atletizm Şampiyonası'nda erkekler 3.000 metre finalinde koştu ve 7.54.32'lik derecesiyle bronz madalyanın sahibi oldu .

Fenerbahçe Atletizm Şubesi sporcusudur .

28.12.2021 tarihinde Bartın Gençlik ve Spor İl Müdürü olarak atanmıştır.

En iyi derecesi
 3000 metre: 7,45. (Türkiye rekoru, 2007)
 5000 metre: 13,28
 3000 metre engelli: 8,20 (Universiade Rekoru 2007)
 3000 metre engelli: 8,18 Türkiye rekoru

Dünya Listesindeki Yeri ve Antrenörü
 12 (2005 sonu)
 Antrenörü: Ramazan Kutlu

Dış bağlantılar
 Mustafa Ceylan'ın Halil Akkaş'la yaptığı söyleşi
 Atletik Kariyeri
 Halil Akkaş Fenerbahçe'de forma giyiyor
 Halil Akkaş Röportajı

Kaynakça

Kütahya doğumlular
1983 doğumlular
Türk orta mesafe koşucuları
Türk erkek uzun mesafe koşucuları
Yaşayan insanlar
Fenerbahçe SK atletleri
Türk Akdeniz Oyunları atletleri
Altın Akdeniz Oyunları madalyalı Türk sporcular
2005 Akdeniz Oyunları atletleri
2009 Akdeniz Oyunları atletleri
2013 Akdeniz Oyunları atletleri
Akdeniz Oyunları madalyalı atletler
Türk Olimpiyat atletleri
2008 Yaz Olimpiyatları atletleri
2016 Yaz Olimpiyatları atletleri
Bronz Akdeniz Oyunları madalyalı Türk sporcular
Dünya Üniversite Oyunları madalyalı atletler
Altın Dünya Üniversite Oyunları madalyalı Türk sporcular
Gümüş Dünya Üniversite Oyunları madalyalı Türk sporcular

Halil Akkaş


Elise Mertens (født 17. november 1995 i Leuven, Belgien) er en belgisk tennisspiller, der debuterede som professionel i 2013. I 2017 fik hun som single-spiller for første gang direkte adgang til hovedturneringen i en WTA-turnering. Samme år opnåede hun også at komme i Top 50 på verdensranglisten. Hun er den bedst rangerede belgiske tennisspiller og har vundet to WTA-turneringer, samt været i yderligere én WTA-finale. Desuden har hun to doublesejre og tre finalepladser. Elise Mertens' bedste resultat i single er semifinalen i Australian Open 2018, hvor hun tabte til Caroline Wozniacki. Hun har derudover, siden 2016, vundet fire doubleturneringer i WTA-regi (Pr. 25. jan. 2018).

WTA single turneringssejre
 2017 - Istanbul
 2018 - Hobart

Grand Slam resultater

Tegnforklaring:
– = Ikke deltaget, kv = Slået ud i 1. runde efter at have vundet kvalifikationsturneringen, 1 = Slået ud i 1. runde, 2 = Slået ud i 2. runde, 3 = Slået ud i 3. runde, 4 = Slået ud i 4. runde, KF = Slået ud i kvartfinalen, SF = Slået ud i semifinalen, TF = Tabende finalist, V = Vinder

Kilder

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Belgien

Elise Mertens


Kullfjorden eller Kulfjorden (nordsamisk: Seahkkavuotna) er en fjord i Måsøy kommune i Troms og Finnmark . Fjorden har indløb mellem Trollfjordneset i vest og Fiskeneset i øst og går ni kilometer mod syd til Sekken i Vesterbotnen. Inderst i fjorden deler den sig i to små arme. Austerbotnen går mod sydøst, mens Vesterbotnen går mod sydvest.

Kullfjorden er 83 meter på det dybeste, næsten helt yderst i fjorden.

Det er ingen bosætninger ved fjorden.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Troms og Finnmark
Måsøy

Kullfjorden


Autoritatea Europeană pentru Siguranța Alimentară (EFSA - acronim de la European Food Safety Authority) este o agenție a Uniunii Europene (UE) care oferă oferă consiliere științifică independentă cu privire la riscurile alimentare. EFSA a fost înființată în februarie 2002 și are sediul în Parma, Italia. EFSA emite avize despre riscurile alimentare existente și emergente. Informațiile furnizate de agenție sunt utilizate în cadrul procesului de elaborare a legislației și politicilor UE, contribuind astfel la protejarea consumatorilor împotriva riscurilor asociate lanțului alimentar. Domeniul de activitate a agenției include: siguranța alimentelor și a hranei pentru animale, nutriția, sănătatea și bunăstarea animalelor, protecția plantelor și sănătatea plantelor. De exemplu EFSA furnizează date despre pesta porcină africană. În activitatea sa, EFSA colectează date și efectueză expertiză științifică, elaborează avize științifice independente și actualizate cu privire la aspecte legate de siguranța alimentară, comunică publicului larg rezultatele activității sale științifice, cooperează cu țările UE, organismele internaționale și alte părți interesate, consolidează încrederea în sistemul de securitate alimentară al UE. Studiile științifice ale Autorității Europene pentru Siguranța Alimentară sunt publicate în Jurnalul EFSA, un jurnal științific online cu acces deschis.

Note

Legături externe
 European Food Safety Authority (EFSA). Site-ul oficial]
 EFSA Journal

Agenții ale Uniunii Europene


154938 Besserman este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
154938 Besserman este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Jarnac din Vail-Jarnac. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,09 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 0,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 154001-155000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2004
Centura de asteroizi

154938 Besserman


Die Lohmann GmbH & Co. KG ist ein Unternehmen im Bereich technischer Klebeprodukte mit Hauptsitz im Neuwieder Stadtteil Feldkirchen (Neuwied). An 29 Standorten und mit 50 Vertriebspartnern weltweit bietet Lohmann Klebelösungen für verschiedenste Industriezweige.

Technologien
1938 begann Lohmann mit der Produktion von doppelseitigen Klebebändern. Hier liegt bis heute das Kerngeschäft des Unternehmens und bis dato wurden rund 1440 Patente für klebende Verbindungen angemeldet.

Das Geschäftsfeld umfasst inzwischen nicht nur doppelseitige Klebebänder: 1951 wurde der grafische Markt erschlossen. Mit der Produktreihe DuploFLEX gab es nun auch Klebebänder für die Druckindustrie. 2006 entwickelte Lohmann-koester elastische Windelohren.

Nach rund zwei Jahren Bauzeit wurde das TEC Center am Hauptstandort Neuwied im Herbst 2016 eingeweiht. Auf über 1200 m² bietet es Raum für moderne Labors, Tagungsräume und die sogenannte Bonding Arena, ein anwendungstechnisches Labor. Zudem beheimatet das TEC Center eine High Performance Coating Line, eine moderne Beschichtungsanlage.
Die jüngste Erfindung ist die "UV-LUX-Technologie", die weltweit erste durch UV-Licht aktivierbare Klebebandlösung mit Farbumschlag.

Geschichte
Friedrich Julius Carl Lüscher gründete im Juli 1851 in Frankfurt am Main ein Unternehmen zum Import und Vertrieb von Chemikalien, Farben und Hilfsstoffen für Färbereien und Grundstoffen für Apotheken. 1870 übernahm August Lohmann die Betriebsleitung und das Unternehmen. Es wurde nach Bad Godesberg verlegt und das Sortiment um Verbandstoffe erweitert. Daraus entstand die Watte- und Verbandstoff-Fabrik Lüscher & Bömper.

1899 kam das Unternehmen nach Fahr am Rhein und Johannes Lohmann, ein Bruder des Firmenleiters, trat in das Geschäft ein. 1929 wurde die Firma in Lohmann umbenannt. In den 1920er- und 1930er-Jahren begann die Herstellung von Wundpflastern und Gipsbinden. 1924 erfand der Chemiker Georg Teske die erste elastische Pflasterbinde (Elastoplast) und 1930 die fixierte Gipsbinde Cellona. Ab 1938 wurden doppelseitige Klebebänder für die Druckindustrie entwickelt. Während des Zweiten Weltkriegs erhielt Lohmann das Patent für das erste atmungsaktive Pflaster (Poroplast). Zeitweise waren bis zu 1000 Personen in Fahr beschäftigt. Im März 1945 wurde das Werk fast vollständig zerstört und anschließend von amerikanischen Besatzungstruppen geplündert. Nach der Übernahme durch die französische Besatzungsmacht wurden die letzten noch intakten Maschinen demontiert und nach Frankreich transportiert.

Unter der Leitung von Gustav Adolf Barth, dem Schwiegersohn von Johannes Lohmann, wurde das Werk wieder aufgebaut und 1949 eingeweiht. Es nahm die Produktion von Wund- und Verbandstoffen wieder auf und entwickelte ein Verfahren zur Verfestigung ungewebter Textilien (Vliesstoffe). 1951 wurde das 100-jährige Bestehen gefeiert. Währenddessen wurde der Betrieb systematisch auf technische Klebebänder und Vliesstoffe ausgeweitet. 1957 wurde der Verbandstoff Metalline, ein aluminiumbeschichteter Vliesstoff, der nicht mit der Wunde verklebt, im Markt eingeführt. 1975 wurde das Unternehmen in "Lohmann GmbH und Co. KG" umbenannt.

Die doppelseitigen Klebebänder für den Buchdruck wurden zu Klebebändern für industrielle Anwendungen weiterentwickelt. Die im Laufe der Jahre entstandenen vier Geschäftsbereiche Wundversorgung, Klebebandsysteme, Transdermale Therapiesysteme und Vliesstoffe wurden zu Beginn der 1990er-Jahre in selbstständige Unternehmen überführt. 1991 wird die koester GmbH & Co. KG erworben, welche als Lohmann koester Verschlusslösungen für den Hygienebereich sowie Haftklebeprodukte produziert. Eine weitere Unternehmensvergrößerung erfolgte 1998: Die Remscheider Metafol GmbH & Co. KG wurde erworben und so ein Standort mit dem Fokus auf Klebebandkonfektionierung und hochtechnologische Stanzprozesse geschaffen. Zwei Jahre später fasste Lohmann auch in Frankreich Fuß und erwarb die Firma Durabloc. Das Unternehmen ist auch heute noch in fünfter Generation familiengeführt: mit Jörg Pohlman, einem direkten Nachfahren des Unternehmensgründers August Lohmann. Unter dem Namen Lohmann, The Bonding Engineers, ist das Unternehmen an 29 internationalen Standorten weltweit vertreten, hat Vertriebspartner in 50 Ländern und beschäftigt rund 1800 Arbeitnehmer.

Produkte
Lohmann stellt Klebe- und Verbindungslösungen für den Gebrauch in der Konsumgüterindustrie, im Bereich der Erneuerbaren Energien, Druckindustrie, Automobilbau, Bauindustrie, Elektronik, für Hygieneprodukte, zur Ausrüstung von OP-Textilien und OP-Zubehör und in der medizinischen Diagnostik her. Weiterhin werden Beschichtungssysteme für verschiedene Industriezweige gefertigt.

Auszeichnungen
 2023: Innovationspreis Rheinland-Pfalz – "Sonderpreis Industrie" für die Technologie UV-LUX, das weltweit erste mit UV-Licht aushärtbare Klebeband
 2023: Innovationspreis Rheinland-Pfalz – "Sonderpreis CO2-Reduktion" für die Fertigungsanlage TwinMelt

Tochterunternehmen
 Die Lohmann-koester GmbH & Co. KG in Altendorf ist seit 1991 eine Tochtergesellschaft von Lohmann. Die Produktpalette umfasst Verschlusssysteme für Baby- und Inkontinenzwindeln, Klebebänder für den hygienischen Bereich und medizinische Produkte sowie Klebebänder für den technischen Bereich.
 1998 übernahm Lohmann die Metafol GmbH & Co. KG in Remscheid. In dem daraus entstandenen Kompetenzzentrum Präzisionsstanzen findet eine Konfektionierung von Klebebändern hin zu  Präzisionsstanzerzeugnissen statt.
 2000 erwarb Lohmann die französische Firma Durabloc in Louviers.

Literatur
 Peter Barth: Innovation aus Tradition: Verband- und Verbindungstechnik aus Neuwied. In: innovations-report, 20. Juli 2001, online.

Filme
 Die Wunderkleber – Lohmann in Neuwied. Dokumentarfilm, Deutschland 2015, 29:50 Min., Buch: Frank Hisam, Kamera: Uwe Müller und Stefanie Vier, Produktion: SWR, Reihe: made in Südwest, Erstsendung: 23. September 2015 bei SWR, Inhaltsangabe von ARD.

Weblinks
 Lohmann-koester
 Stammsitz Lohmann in Neuwied am Rhein
 Website: Impressum

Einzelnachweise

Gegründet 1851
Unternehmen (Neuwied)
Kleben
Produzierendes Unternehmen (Landkreis Neuwied)

Lohmann Klebetechnik


Serol Demirhan (* 5. Dezember 1988 in Altındağ) ist ein türkischer Fußballspieler, der für Mersin İdman Yurdu spielt.

Karriere

Vereinskarriere
Serol Demirhan begann mit dem Vereinsfußball in der Jugend Çalışkanlar SK und spielte dann in der Jugend von Türk Telekomspor. 2006 kam er in die Jugend von Ankaraspor. Im Sommer 2006 erhielt er einen Profi-Vertrag, spielte aber weiterhin überwiegend für die Reservemannschaft. Er kam aber auch in der Profi-Mannschaft als Ersatzspieler zum Einsatz und absolvierte bis zum Saisonende fünf Liga- und eine Pokalbegegnung.

Anschließend spielte er als Leihspieler zwei Spielzeiten bei Bugsaşspor und eine bei Keçiörengücü.

2010/11 wechselte er innerhalb der Liga zu MKE Ankaragücü. Hier wurde er fünf Tage nach Vertragsunterschrift an Beypazarı Şekerspor und eine Saison später an Ankara Demirspor ausgeliehen. Nachdem Ankaragücü in den ersten Wochen der Saison 2011/12 in finanzielle Engpässe geriet und über lange Zeit die Spielergehälter nicht zahlen konnte, trennten sich viele Spieler. Demirhan wurde daraufhin zum Frühjahr zurückgeholt und kam in der Rückrunde begünstigt durch Spielermangel nahezu immer als Stammspieler zum Einsatz.

Im Sommer 2012 wechselte er zum türkischen Erstligisten Eskişehirspor. Diesen Verein verließ er nach zwei Spielzeiten und zog zum Ligarivalen Mersin İdman Yurdu weiter.

Nationalmannschaftskarriere
Demirhan spielte 2007 einmal für die türkische U-19-Jugendnationalmannschaft.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Ankara Demirspor)
Fußballspieler (Ankara Şekerspor)
Fußballspieler (Bugsaşspor)
Fußballspieler (Eskişehirspor)
Fußballspieler (Ankara Keçiörengücü)
Fußballspieler (MKE Ankaragücü)
Fußballspieler (Mersin İdman Yurdu)
Fußballspieler (Osmanlıspor FK)
Sportler (Ankara)
Geboren 1988
Türke
Mann

Serol Demirhan


Roger Rojac (né Roger Émile Jacquier à Paris  le  et mort à Paris  le ) est un lithographe et affichiste de cinéma.

Biographie
Il est le premier président de la section des dessinateurs et affichistes du cinéma dans le Syndicat national des artistes et maîtres artisans créateurs publicitaires créé en 1946. Il conçoit plus de 200 affiches de cinéma entre 1933 et le début des années 1960.

Quelques affiches signée par Roger Rojac
 La Famille Duraton de Christian Stengel, 1939.
 Au cœur de l'orage de Jean-Paul Le Chanois, 1949.
 L'École buissonnière de Jean-Paul Le Chanois, 1949.
 La P... respectueuse de  Charles Brabant et Marcello Pagliero, 1952
 Le Trou normand de Jean Boyer, 1952.
 La strada de Federico Fellini, 1955 (affiche française).
 La neige était sale'' de Luis Saslavsky, 1955.

Notes et références

Liens externes

Naissance en juillet 1913
Naissance dans le 11e arrondissement de Paris
Affichiste français
Affichiste de cinéma
Décès en février 1997
Décès dans le 20e arrondissement de Paris
Décès à 83 ans

Roger Rojac


لو تعرفوا هو ثاني ألبوم للفنانة السورية أصالة. تم إصداره في العام 1993، من قِبل شركة فنون الإمارات للصوتيات والمرئيات.

قائمة الأغاني

 سامحتك - 11:53
 لو تعرفوا - 13:48
 هات قلبي - 12:20
ياصابره يانا - 11:12

أغاني مصورة
 "سامحتك"

ألبومات أصالة نصري
ألبومات سورية

لو تعرفوا (ألبوم)


Sezamovo ulje organsko je ulje dobiveno iz sjemenki sezama. Obilježavaju ga stabilnost, očuvanje kakvoće i otpornost na užeglost.

Upotreba u medicini
Zahvaljujući bogatstvu nezasićenim masnim kiselinama, koristi se u liječenju i njezi osjteljive i upaljene kože te kod kožnih poremećaja poput ekcema i psorijaze. Djelotvorno je i u njezi kože tijekom trudnoće i dojenja jer pomaže održati elastičnost kože te spriječiti pojavu strija. Pozamašni udio vitamina E u ulju sezama djeluje protiv bora i prijevremenog starenja, potiče zacjeljivanje rana, ožiljaka i drugih nepravilnosti, a koristi se i kao prirodna zaštita od ultraljubičastog sunčeva zračenja (ima sposobnost odbijanja i do 25% UV zraka).

Poboljšava mikrocirkulaciju slabo prokrvljene kože i djeluje detoksicirajuće, zbog čega se upotrebljava u njezi atrofirane kože pušača. Pomaže u otklanjanju nečistoća iz pora, a da pritom ne liži kožu potrebne vlage, jer na sebe veže toksine topive u ulju i otklanja ih.

Proizvodnja
Prema izvješću Organizacije za prehrane i poljoprivredu (FAO-a) iz 2005. godine u svijetu je proizvedeno 907.000 milijuna tona sezamova ulja od oko 3,3 milijuna tona sezamovih sjemenki.

Izvori

Jestiva ulja

Sezamovo ulje