İbn-i Battuta (d. 24 Şubat 1304 - ö. 1369), Orta Çağ'da yaşamış olan Berberî Mağrip bilgini, kaşifi ve seyyahıdır. Rıhletü İbn Battûta diye bilinen seyahatnâmenin yazarıdır. Maliki mezhebine mensuptur. İbn-i Battuta, büyük ölçüde modern öncesi tarihte diğer tüm ünlü kaşiflerden daha fazla seyahat etmiş, toplam 117.000 km ile Zheng He'yi yaklaşık 50.000 km ve Marco Polo'yu da 24.000 km ile geride bırakmıştır.

İbn-i Battuta, 1325'te Mekke'ye hacca giden zengin, Faslı bir Müslümandı. Bu esnada yaşadığı maceralar onu daha uzaklara yolculuk etmeye sevk etti. İbn Battuta, Avrupalılarca çok az bilinen Afrika, Orta Doğu ve Uzak Doğu'ya cesur yolculuklar yaptı. 28 sene boyunca durmadan gezdi. Mısır, Arap Yarımadası, Irak coğrafyası, İran coğrafyası, Anadolu'da bulunan belli başlı beylikleri, Bizans hâkimiyetindeki İstanbul'u, Orta Asya'yı, Hindistan'ı, Maldivler'i, Çin'i ve Endülüs'ü gezdi. Buralarda yaşayan toplumların devlet ve toplum yapılarını, inançlarını, adetlerini, farklı coğrafyaların doğal güzelliklerini, yapıtlarını ve ürünlerini inceleyen ünlü seyahatnamesini yazdı. Ayrıca birçok ülkede kadılık görevinde bulundu.

İbn-i Battuta'nın doğduğu şehir olan Tanca'dan Mekke'ye kadarki yolculuğu, 2009 yılında yayınlanan Journey to Mecca (Mekke'ye Yolculuk) isimli belgesel filmine konu oldu.

Yaşamı

Erken dönem
İbn Battuta, 24 Şubat 1304 tarihinde Fas'ın Tanca şehrinde, Berberi kökenli bir ailede dünyaya geldi. Sünni Maliki mezhebinde okul okudu; çünkü o zamanlar Kuzey Afrika'daki baskın eğitim bu şekildeydi.

Mekke'ye Hac seyahati
1325 yılında 20 yaşındayken hacca gitmeye karar verdi. Kuzey Afrika kıyılarından kara yoluyla Kahire'ye vardı. Daha sonra Nil kıyısından yukarı çıkarak Kızıldeniz'i aşıp Mekke'ye varmak istese de, yukarı Nil bölgesindeki kabilelerin bu sırada isyan halinde olmaları nedeniyle Kahire'ye geri dönmek zorunda kaldı. Bu sırada karşılaştığı bir ermiş ona Suriye'yi görmeden Hacc'a gidemeyeceği kehanetinde bulundu. Bunun üzerine Şam'a doğru yola çıktı ve Ramazan'ı orada geçirdi. Şam yolculuğu sırasında Kudüs, Beytülahim ve El Halil gibi kutsal kentleri ziyaret etti. Medine üzerinden Mekke'ye vararak hacı oldu. Ancak dönüş yolunda yolculuklarını sürdürmeye karar verdi.

Bir kervana katılarak Mezopotamya sınırına doğru yol aldı ve Necef'te Ali'nin mezarını ziyaret etti. Buradan Basra yoluyla İsfahan'a gitti. Bundan yaklaşık on yıl sonra İsfahan Timurlenk tarafından yerle bir edilecekti. Daha sonra Şiraz'a ve Hülagü Han tarafından yağmalanmış olan Bağdat'a gitti. Burada son İlhanlı hükümdarı Ebu Said ile tanıştı ve onun kervanıyla bir süre yol aldıktan sonra Tebriz'e gitti. Tebriz, Moğol saldırılarına karşı koymayarak onlara kapılarını açtığı için bölgede yıkılmadan kalmış tek büyük şehirdi. İpek yolu üzerinde de yer aldığından bölgenin önemli bir ticaret merkezi olmuştur. Daha sonra ikinci kez hacı olmak için Mekke'ye döndü. (Mekke'de bir yıl kalarak ikinci büyük yolculuğuna hazırlandı.)

Afrika kıyıları seyahati
Bu sefer Doğu Afrika kıyılarından güneye indi. İlk durağı olan Aden'de Hint Okyanusu üzerinden Arap Yarımadası'na gelen mallarla ticarete atılmaya ve bir servet sahibi olmaya karar verdi. Ancak bu planını uygulamaya koymadan önce 1331 yılının baharında son bir maceraya atılmaya karar verdi. Daha da güneye inerek Etiyopya, Mogadişu, Mombasa, Zanzibar ve Kilva'da birer hafta kaldı. Muson rüzgarlarının dönmesiyle gemisi Arap Yarımadası'na geri döndü. Burada yerleşik hayata geçmeden önce son bir seyahate çıkmaya karar verdi ve Umman'ı ve Hürmüz Boğazı'nı görmek için tekrar yola çıktı.

Mekke'den Konstantinopolis'e, oradan Hindistan'a
Dönüşte tekrar bir yıl kadar Mekke'de kaldı. Bu sırada Hindistan'daki Delhi Sultanı'nın hizmetine girmeyi kafasına koydu. Yolda kendisine gerekecek tercümanı bulmak için Selçukluların yönetiminde bulunan Anadolu'ya gitmeye karar verdi. Şam'dan bir Ceneviz gemisi ile Alanya'ya geçti. Buradan da Konya yoluyla Sinop'a gitti. Karadeniz'i geçerek Kırım'ın Kefe limanına vardı. Bu sırada Kırım Altın Ordu devletinin topraklarında bulunuyordu ve tesadüfen Altın Ordu Kağanı Özbeg'in kervanı ile karşılaştı. Volga nehrinin yukarısına doğru yol alan bu kervan ile Astrahan şehrine gitti. Astrahan'a vardıklarında Kağan hamile olan eşlerinden birinin doğum yapmak için memleketi olan Konstantinopolis'e dönmesine izin verdi. Bu seyahatte ona eşlik etmesi için İbn Battuta'ya izin verdi.

İbn Battuta 1332 yılında Konstantinopolis'e gitti ve İmparator III. Andronikos ile görüştü. Aya Sofya'yı dışarıdan gördü. Bir ay Konstantinopolis'te kaldıktan sonra Astrahan üzerinden Hindistan'a gitmek için yola çıktı. 1332 yılında Hazar Denizi'nin ve Aral Gölünün çevresinden dolaşarak Afganistan'a, buradan da dağ geçitlerini aşarak Hindistan'a ulaştı.

Delhi Sultanlığı'nda
Hindistan'da Müslümanlık daha yeni yeni kabul görmeye başlamıştı. Delhi Sultanı gücünü sağlamlaştırabilmek için mümkün olduğunca çok bilgin ve memuru ülkesinde görevlendirmek istiyordu. İbn Battuta'yı da Mekke'de görmüş olduğu öğrenim nedeniyle kadı olarak görevlendirdi. Ancak Delhi Sultanı Muhammed bin Tuğluk o günün şartlarına göre bile oldukça dengesiz birisiydi. İbn Battuta kah lüks içinde kah güvensizlik içinde bir yaşam sürüyordu. Bu durumdan kurtulabilmek için tekrar hacca gitmek istediğini öne sürerek Delhi'den ayrılmak istedi. Sultan ise ona alternatif olarak Çin'e elçi olarak gitmeyi teklif etti. İbn Battuta bu teklifi hemen kabul ederek, hem yeni ülkeler görmek hem de Sultan'ın egemenlik bölgesinden uzaklaşmak fırsatını değerlendirdi.

Ancak kıyıya doğru giden bir grup Hint isyancının saldırısına uğradı. İbn Battuta yoldaşlarından ayrı düştü, parası ve malları elinden alındı ve ölüm tehlikesiyle karşı karşıya kaldı. Neyse ki yoldaşlarını iki gün gibi bir sürede yakalamayı başardı. Kambay limanından güneybatı Hindistan'daki Kalküta şehrine yolaldılar. Burada İbn Battuta bir camiyi ziyaret ederken çıkan bir fırtınada sefer gemilerinden ikisi battı. Diğer gemi ise onu sahilde bırakarak denize açıldı ve birkaç ay sonra Sumatra'daki bir kral tarafından bu gemiye el konuldu. Delhi'ye başarısız olarak dönmekten korktuğu için burada Cemaleddin adlı dostunun koruması altında bir süre kaldı. En sonunda Çin'e gitmek üzere tekrar yola çıktı.

Maldivler üzerinden Çin'e
Ancak önce Maldiv Adaları'na gitti. Burada öngördüğünden fazla kalmak zorunda kaldı. Çünkü yargıç olarak hizmet etmesi adalıların işine geliyordu. Onu tehdit ve rüşvetlerle adada kalmaya hem zorladılar hem de ikna ettiler. Kraliyet ailesine evlilik yoluyla bağlanması ve en yüksek yargıç konumuna getirilmesi onu adadaki yerel politikanın içine çekti. Daha özgür bir dünya görüşüne sahip ada toplumunun hoşuna gitmeyen birkaç sert karar vermesi onu Maldivleri terk etmek zorunda bıraktı. Seylan adasındaki kutsal Sri Pada tapınağını görmek üzere yelken açtı. Seylan'dan ayrılmak için bindiği gemi bir fırtınada batmak üzereyken başka bir gemi tarafından kurtarıldı ancak bu sefer de korsanların saldırısına uğradı ve sahile bırakıldı. Tekrar Kalküta'ya döndü. Buradan tekrar Maldiv Adaları'na gitti ve bu sefer bir Çin gemisine binerek sonunda amacına ulaştı. Çitatong, Sumatra ve Vietnam üzerinden Fujian eyaletindeki Quanzhou şehrine vardı. Buradan da kuzeye giderek Şanghay yakınlarındaki Hangzhou'ya ulaştı. Seyahatnamesinde daha da kuzeye Pekin'e kadar gittiğini söylese de bu inandırıcı bulunmaz.

Quanzhou'ya geri döndüğünde artık eve dönmek istediğine karar verdi. Ama aslında artık gerçek evinin neresi olduğunu bilmiyordu. Kaliküt'e döndükten sonra kısa bir süre Muhammed bin Tuğluk'un yanına dönmeyi düşündüyse de sonradan bundan vazgeçti ve Mekke'ye doğru yola çıktı.

Mekke'ye dönüş ve Kara Ölüm salgını
Yolu, Sultan Ebu Said ölmüş olduğu için karışıklık içinde bulunan İlhanlı topraklarından geçti. Şam üzerinden hac yoluyla Mekke'ye gitmek için bu şehre geldi. Şam'da babasının ölüm haberini aldı. Ölümler bu yıl boyunca peşini bırakmadı. Suriye, Filistin ve Arabistan'da bu sırada patlayan veba salgınına tanık oldu. Mekke'ye ulaştığında ilk yola çıkışından çeyrek yüzyıl sonra Mağrib'e dönmeye karar verdi. Son olarak Sardinya'ya uğrayarak Tanca'ya vardı ve annesinin de birkaç ay önce vefat etmiş olduğunu öğrendi.

Tanca'dan İspanya'ya gidiş ve geri dönüş
Ancak Tanca'da uzun süre kalmadı. Kastilya Kralı XI. Alfonso Cebelitarık'ı ele geçirmek için sefere çıkmıştı, İbn Battuta da şehri korumak için gönüllü olan bir grup Müslümanla birlikte Endulüs'e gitti. Ancak buraya vardıklarında XI. Alfonso'nun vebadan öldüğünü ve artık bir tehlike kalmadığını öğrendiler. İbn Battuta yolculuğuna zevk için devam etti. Valensiya'dan geçerek Granada'ya gitti.

İslam dünyasında en az araştırdığı yer kendi ülkesi Mağrib'di. Bu yüzden Endülüs'ten dönüşünde bir süre Marakeş'te kaldı. Bu sırada Marakeş veba ve başkentin Fes'e taşınması nedenleriyle harap durumdaydı.
Tekrar Tanca'ya döndükten sonra da yolculuklarını bitirmedi. İlk yola çıkışından iki yıl önce Mali hükümdarı Mansa Musa hacca giderken Tanca'dan geçmiş ve zenginliği ile nam salmıştı. Bu sıralarda dünyada çıkarılan altının yarısı Batı Afrika'dan geliyordu. Bu konuda pek fazla bir şey anlatmasa da duydukları ilgisini çekmiş olacak ki Sahra Çölü'nün öbür tarafındaki bu islam ülkesini ziyaret etmek için yola çıktı.

Çöl boyunca
1351 sonbaharında Fas'tan ayrıldı ve bir hafta sonra yolu üzerindeki son Fas şehri olan Sijilmasa'ya vardı. İlk kış kervanlarından birine yazılarak bir ay sonra Sahra'nın ortasındaki Taghaza şehrine geldi. Taghaza tuz üretiminin getirdiği zenginlikle ve Mali altınlarıyla dolu da olsa İbn Battuta'nın üzerinde pek iyi bir etki bırakmadı. Çölün en zor 500 kilometresini geçerek Mali'deki Walata şehrine ulaştı. Daha da güneybatıya ilerledi. Burada kendisinin Nil nehri olduğunu sandığı Nijer nehri kıyılarından geçerek Mali'nin başkentine vardı. Burada 1341'den beri kral olan Mansa Musa tarafından ona gösterilen misafirperverlikten şüphe duysa da yine de 8 ay kaldı. daha sonra Nijer nehrini yukarıya doğru çıkarak Timbuktu'ya geldi. Bu sıralarda Timbuktu sonraki iki yüzyılda ulaşacağı zenginliğe ve büyüklüğe henüz sahip olmadığından gözüne küçük ve önemsiz göründü ve bu yüzden fazla kalmayarak Fas'a doğru eve dönüş yoluna geçti. Yarı yolda da zaten Mağrib Sultanı'nın onu saraya çağırdığı haberini aldı. 1353 Aralık'ında Fas'a kesin olarak döndü.

Sultan Ebu İnan Faris'in isteği ile şair Muhammed İbn Cüzac'a anılarını dikte ettirmeye başladı. Böylece ortaya çıkan Rıhle'sindeki bazı yerler hayal ürünü olsa da dünyanın birçok yöresinin 14. yüzyıldaki halini en doğru ve açık şekilde anlatan elimize kalmış en önemli kitaptır. Rıhle'nin yayınlanmasından sonra İbn Battuta Fas'ta 22 yıl daha büyük saygı görerek yaşadı.

Yüzyıllar boyunca İslam dünyasında bile Rıhle pek tanınmamıştır. Ancak 19. yüzyılda birçok batı dillerine çevrildikten sonra önem kazanmış ve İbn Battuta doğunun en bilinen isimlerinden biri olmuştur. Bugün aydaki bir meteor krateri ve Dubai'de koridorları onun araştırmalarıyla döşenmiş bir alışveriş merkezi onun adını taşır.

Notlar

Dış bağlantılar

Kaynakça

1304 doğumlular
1369 yılında ölenler
14. yüzyıl bilim insanları
Faslı gezginler
Faslı yazarlar
Afrika kâşifleri
Asya kâşifleri
İslam alimleri
Orta Çağ'da Müslüman yazarlar
Malikiler

İbn Battuta


Greenock Juniors Football Club are a Scottish football club based in Greenock, Inverclyde. They compete in  and play home matches at Ravenscraig Stadium, on Auchmead Road - a five-minute walk from Branchton railway station. The club were decanted for a short period of time as the Stadium received multi-million pound upgrades in preparation for the 2014 Commonwealth Games.

History
In season 1959–60 Greenock made their only appearance in the final of the Scottish Junior Cup. They were beaten 3–1 by St Andrews United at Hampden Park, Glasgow in front of a crowd of 34,603. Their quarter-final tie against Johnstone Burgh earlier in the competition attracted a record attendance of 8,000 to Ravenscraig Stadium.

In June 2017, former player Thomas Molloy was appointed as manager, assisted by former Kilmarnock FC and Greenock Morton Central Defender Shaun Dillon, Owen Archdeacon and goalkeeping coach Gavin Pick. Thomas and his management team left the club in the summer of 2021 to join West of Scotland Premier League team, Kilbirnie Ladeside.

In September 2021, former Kirkintiloch Rob Roy coach, John Doyle was appointed as Manager. His tenure was short, leaving 4 months later for the First Team Managers role at Division One side, St Cadocs.

In January 2022, following a period of instability, former Goalkeeper, Ian Nixon, was appointed as Club Manager. Assisted by staff, Derrick McMillan, Ross Holland and Kenny McLachlan, formerly of Beith Juniors FC, he secured qualification to the Second Division with an 8th placed finish in Conference B, of the West of Scotland Football Leagues 2021/22 season.

The actor Martin Compston played briefly for the club following his release from Greenock Morton.

Honours
 Central League Championship winners: 1960–61, 1965–66
 Central League Division Two winners: 1997–98
 Central League Cup winners: 1960–61, 1965–66, 1966–67
 Pompey Cup winners: 1965–66
 Renfrewshire Junior Cup winners: 1959–60, 1960–61, 1962–63, 1963–64, 1966–67
 Erskine Hospital Charity Cup winners: 1959–60
 West Central League First Division winners: 2013

References

External links
 Club Website
 Scottish Football Historical Archive
 Non-League Scotland

Football clubs in Scotland
Scottish Junior Football Association clubs
Football in Inverclyde
Association football clubs established in 1956
1956 establishments in Scotland
Greenock
West of Scotland Football League teams

Greenock Juniors F.C.


Valentín Vasíliyevich Bondarenko (en ucraniano: Валентин Васильович Бондаренко, en ruso: Валентин Васильевич Бондаренко, 16 de febrero de 1937 - 23 de marzo de 1961) fue un cosmonauta y piloto de combate soviético. Murió durante un accidente de entrenamiento en Moscú, en 1961. Bondarenko es considerado la primera víctima mortal de la carrera espacial.

Educación y entrenamiento militar

Bondarenko nació en Járkov, en la Ucrania soviética. Su padre era un peletero que luchó en el Frente del Este en los primeros días de la Segunda Guerra Mundial. El joven y su madre pasaron años de privaciones durante la guerra.

Desde muy temprana edad, Bondarenko se sentía fascinado por los héroes de la aviación y soñaba con ser aviador militar. Mientras todavía estaba en la Escuela Superior de Járkov de la Fuerza Aérea, fue miembro del club de aviación local.

Después de su graduación en 1954, fue admitido en la Academia Militar de Aviación Voroshilov y un año más tarde fue trasladado a un colegio de la fuerza aérea en Grozny, la Escuela Militar de Aviación de Armavir, donde se graduó en 1957, el año de lanzamiento del Sputnik.

Ascendido a alférez, Bondarenko sirvió en las Fuerzas Aéreas Soviéticas en PribVO (el distrito militar del Báltico), y el 28 de abril de 1960 fue elegido para ser parte del primer grupo de veintinueve cosmonautas. Comenzó a entrenar el 31 de mayo para un lanzamiento previsto en la nave Vostok 1 (a bordo de la cual Yuri Gagarin realizó el primer vuelo espacial tripulado un año después).

Muerte

El 23 de marzo de 1961 era el décimo día de un experimento de resistencia de quince días en una cámara de presión de baja altitud en el Instituto de Estudios Biomédicos en Moscú. La atmósfera de la cámara era al menos el 50% de oxígeno puro. Bondarenko, después de haber completado el trabajo del día, se quitó algunos biosensores de control de su cuerpo, lavando su piel con un algodón empapado en alcohol, que tiró descuidadamente. La bola de algodón cayó sobre una placa eléctrica, que estaba caliente por haber sido utilizada para preparar una taza de té. El algodón se prendió y Bondarenko trató de sofocar las llamas con la manga de su mono de lana, que también se incendió en la atmósfera rica en oxígeno de la cámara.

Debido a la diferencia de presión, el doctor que estaba vigilando el experimento tardó casi media hora en poder abrir la puerta de la cámara. La ropa de Bondarenko se había quemado casi hasta que todo el oxígeno de la cámara se había agotado. Sufría quemaduras de tercer grado en la mayor parte de su cuerpo. El médico que le atendió en el Hospital Botkina, el cirujano y traumatólogo Vladimir Golyakhovsky, recordó en 1984 que al intentar iniciar un goteo intravenoso únicamente pudo introducirlo a través de las plantas de los pies del cosmonauta, que habían sido protegidas de las llamas por sus botas. De acuerdo con Golyakhovsky, el cosmonauta Yuri Gagarin pasó varias horas en el hospital vigilando a Bondarenko, que murió por el shock dieciséis horas después del accidente, a menos de tres semanas antes del primer vuelo espacial tripulado de la historia. El director del programa de vuelos orbitales tripulados, Nikolai Kamanin, culpó de la muerte a la mala organización del Instituto y el pobre control del experimento.

Bondarenko fue enterrado en Járkov, donde vivían sus padres. El 17 de junio de 1961, el Presídium del Sóviet Supremo de la URSS le concedió a título póstumo la Orden de la Estrella Roja. La esposa de Bondarenko trabajó tras su muerte durante unos años en el centro de cosmonautas en un trabajo no revelado. Su único hijo, Aleksandr, tenía cinco años cuando su padre murió; más tarde se convertiría a su vez en oficial de la fuerza aérea.

Secuelas

Las noticias sobre el accidente y muerte de Bondarenko no fueron publicadas en su momento. Bondarenko ya había aparecido en películas y fotos de grupo de los cosmonautas soviéticos, y su inexplicada desaparición desató los rumores sobre muertes en eventuales lanzamientos fallidos. En 1980, los detalles del accidente fueron finalmente publicados en Occidente, y en 1986, el periódico Izvestia publicó un artículo del científico y escritor Yaroslav Golovanov, detallando el incidente.

James Oberg, en su libro Red Star in Orbit, describió cómo el gobierno soviético había borrado con aerógrafo la imagen del cosmonauta de una foto de 1961 del primer grupo de seis cosmonautas seleccionados para el entrenamiento, mientras que el investigador británico Rex Hall mostró que cinco personas habían sido borradas de una foto de grupo anterior que originalmente incluía a dieciséis cosmonautas. Posteriormente se hicieron más retoques en dicha foto, llegando a incorporar detalles imaginados y no existentes para sustituir a los miembros originales del grupo.

La muerte de Bondarenko fue causada por un incendio en un ambiente cerrado con más del 50% de oxígeno, hecho que también afectó a la fallecida tripulación del Apolo 1 norteamericano en 1967. Se ha sugerido especulativamente que, si los soviéticos hubieran informado adecuadamente de la tragedia de Bondarenko, la NASA podría haber sido alertada de la peligrosidad de diseño del módulo de comando de los primeros Apolo, y haber hecho los cambios que hubieran impedido unos años después la muerte de Gus Grissom, Ed White y Roger Chaffee. En todo caso, para 1966 los peligros letales de un ambiente de alta presión con un 100% de oxígeno, como el del Apolo 1, habían sido descritos en publicaciones científicas americanas.

Reconocimientos
 El cráter Bondarenko situado en la cara oculta de la Luna lleva su nombre.

Referencias

Enlaces externos
 Biografía (en inglés).
 Oberg, James, Uncovering Soviet Disasters: Exploring the Limits of Glasnost, ISBN 0394560957, Capítulo 10: Dead Cosmonauts (en inglés).

Véase también
 Muertes en la carrera espacial

Fallecidos en la exploración espacial
Héroes de la Unión Soviética
Astronautas de la Unión Soviética
Nacidos en Járkov
Fallecidos en Moscú

Valentín Bondarenko


An Liparis indifferens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Liparis indifferens in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Liparis (Orchidaceae)

Liparis indifferens


Slesvigs forfatning var en forfatning gældende for hertugdømmet Slesvigs (≈Sønderjylland) indre anliggender. Forfatningen trådte i kraft den 15. februar 1854 og blev et år senere afløst af Helstatsforfatningen.

Ideen om at inkludere Slesvig (Sønderjylland) i den danske grundlov kunne på grund af Londonprotokollen fra 1852 ikke realiseres . Londonprotokollen dikterede, at den konservative helstat skulle genetableres i den form, den havde haft inden den 1. Slesvigske Krig og bestemte, at Slesvig ikke måtte knyttes nærmere til Danmark end Holsten. Den satte dermed en stopper for en mulig nationalstatslig løsning.

Med den slesvigske forfatning af 15. februar 1854 efterkom regeringen de allieredes krav om helstatens genetablering, men bekræftede også Slesvigs forbindelse til Danmark. Forfatningen bekræftede Londonprotokollens bestemmelser om at den kvindelige arvefølge (som var fastlagt i Kongeloven og bekræftet i det åbne brev) skulle have gyldighed i både Danmark, Slesvig og Holsten, hvormed prins Christian af Lyksborg blev anerkendt som tronarving til både Danmark og hertugdømmerne (mod Christian August af Augustenborgs krav på hertugs- og kongekronen). Den slesvigske stænderforsamling i Flensborg fik lovgivende magt, og den privilegerede valgret blev udvidet, så den nu tilkom 7% af befolkningen mod hidtil kun 2% (den indskrænkende privilegerede valgret begunstigede faktisk den tysk-orienterede overklasse). Endvidere blev der bestemt, at dansk og tysk skulle blive ligeberettigede lov-og forhandlingssprog i stænderne (mod tidligere kun tysk forhandlingssprog). Det bestående kirke- og skolesprog, som var fastlagt i sprogreskripterne af 1851, blev bekræftet. Forfatningen forsvarede dermed den slesvigske dansk-tyske bilingualisme, uden dog at tage hensyn til det nordfrisiske sprog.

Forfatningen gav dog ingen demokratiske rettigheder (i modsætning til den rigsdanske grundlov) og bekræftede i stedet den konservativ-paternalistiske styreform i helstaten.

Den 11. juni 1854 blev der også udstedt en forfatning for Hertugdømmet Holstens indre anliggender.

Noter

Eksterne henvisninger
 Slesvigs forfatning af 15. februar 1854

Danmarks politik
Sønderjyllands historie
Begivenheder i 1854

Slesvigs forfatning (1854)


කතකලි යනු නාට්‍යමය ආකාරයේ ඉන්දියානු නර්තනයකි. එහි මුලාරම්භය දකුණු ඉන්දියාවේ කේරළ ප්‍රාන්තයේ 16 ශතවර්ෂයේ වර්ෂ 1555 සිට 1605 දක්වා කාලයේ සිට පැවත එන්නකි.

සාම්ප්‍රදායිකව කතකලි රඟ දක්වනු ලබන්නේ රාත්‍රි කාලයේ වන අතර උදය වන විට නිමා වේ. වර්තමාන‍යේ පැය 3 රඟ දැක්විමද දක්නට ලැබේ. කතකලි සාමාන්‍යයෙන් රඟ දක්වනු ලබන්නේ නලිවිලන්තු (පහන) ඉදිරිපිටදීය. සාම්ප්‍රදායිකව මෙම පහන නර්තන ශිල්පීන්ට ආලෝකය ලබා දුන් අතර පන්සල්, නිවාස හා මාලිගා ආශ්‍රීත වේ. රංගන ශිල්පින් රඟ දක්වනු ලබන්නේ සංගීතය (ගීතා) හා වාදන භාණ්ඩ (පද්යා) වල එකතුවටයි. තැලි වැසීමට යොදා ගන්නා සංගීත භාණ්ඩ වන්නේ චෙන්ගලාව, මදලම්, හා උඩැන්නය. ඊට අමතරව ගායකයින් (මුලික ගායනය පොන්නානි වන අතර සෙසු පිරිස සින්ගිඩ් වේ) හා ඔවුන්ගේ අනුගාමිකයන් චෙන්ගලා හා ඉලයි‍නෝලම් යනුවෙන් හඳුන්වයි. සමහර අවස්ථාවල ප්‍රධාන ගායකයා චෙන්ගලාව වෘද්යම් හා ගීතා යන දෙකටම මෙය භාවිතා කරයි. මෙම කලාවේ විශේෂත්වය වන්නේ රංගන ශිල්පින් කථා නොකරන අතර, තමන්ගේ දෙඅත් වලින් භාව නිරූපනය කිරීමයි.

ඉන්දියාව
ඉන්දියාවේ නර්තනය

කතකලි


منظمة الأقطار العربية المصدرة للبترول؛ أوابك، (بالإنجليزية: Organization of Arab Petroleum Exporting Countries اختصاراً: OAPEC) منظمة عربية إقليمية ذات طابع دولي. أسست بموجب اتفاقية وُقَع على ميثاقها في بيروت في 9 يناير، 1968م. بين كُل من الكويت، السعودية وليبيا، واتفق على أن تكون دولة الكويت مقراً رئيسياً للمنظمة.

في عام 1970، انضمت الجزائر وقطر والإمارات العربية المتحدة والبحرين إلى المنظمة. في ديسمبر، عام 1971، عُدل أحد بنود المادة السابعة من اتفاقية إنشاء المنظمة والمتعلق بشروط قبول انضمام أعضاء جُدد في المنظمة والذي نص على «أن يكون البترول هو المصدر الرئيسي والأساسي لدخله القومي»، ليصبح «أن يكون البترول مصدراً هاماً لدخله القومي».

في عام 1972، انضم العراق وسوريا للمنظمة. وبعدها انضمت مصر في عام 1973 وتونس في عام 1982، ليصبح عدد الأعضاء إحدى عشرة دولة عربية.

هدف المنظمة هو تعاون الأقطار الأعضاء فيما بينهم في مختلف أوجه النشاط الاقتصادي في مجال استخراج النفط وتوثيق العلاقات فيما بينهم في هذا المجال، وتوحيد جهود الأعضاء لتأمين وصول النفط إلى الأسواق بشروط عادلة ومعقولة.

فكرة إنشاء المنظمة
أولت الجامعة العربية منذ نشأتها اهتماماً خاصاً بشؤون البترول، فلم تغب عن أذهان المسؤولين العرب فكرة إنشاء منظمة عربية للبترول، تُعنى بالتنسيق بين السياسات البترولية العربية، فألّفت لجنة خبراء البترول العرب عام 1951، ثم أنشأ مكتب للبترول في هيكلها التنظيمي عام 1954، وتطور هذا المكتب ليصبح إدارة من إدارات الجامعة العربية في عام 1959. وتبلورت فكرة إنشاء المنظمة في أواسط الستينيات من القرن العشرين، عندما تقدمت مصر في أغسطس 1964 إلى لجنة خبراء البترول العرب التابع لجامعة الدول العربية باقتراح لإنشاء منظمة عربية للبترول تعمل على تنسيق السياسات العربية البترولية، ثم عادت وطرحت الفكرة مرة أخرى في مؤتمر البترول العربي الخامس الذي أوصى بعمل التدابير اللازمة لإقامة مثل هذه المنظمة في إطار جامعة الدول العربية. ومن ثم تقديم مشروع لإنشاء منظمة عربية للبترول تضم كافة الدول العربية المصدرة للبترول، غير أن هذا المشروع لم يُكتب له النجاح بسبب اندلاع الحرب العربية الإسرائيلية في يونيو عام 1967.

أهداف المنظمة
يُعدّ إنشاء منظمة الدول العربية المصدرة للبترول إنجازاً مهماً، نظراً لحاجة الدول العربية المنتجة للبترول لآلية تعمق التعاون فيما بينها في المجال الاقتصادي وتكون متخصصة في شؤون البترول، بوصف أن إيرادات البترول تعد من أهم مصادر الدخل القومي للدول الأعضاء في المنظمة. والهدف الرئيسي للمنظمة هو تعاون الأعضاء في مختلف أوجه النشاط الاقتصادي في صناعة البترول، وتوثيق العلاقات فيما بينهم، وتوحيد الجهود لتأمين وصول البترول إلى أسواق استهلاكه بشروط عادلة، وتوفير الظروف الملائمة لرأس المال والخبرة للمستثمرين في صناعة البترول في الدول الأعضاء. وتسهم المنظمة بدور مهم في تنمية وتطوير الصناعات البترولية العربية في جميع مجالاتها، وفي تبادل المعلومات والخبرات، كما كان لها دور كبير في إرساء العلاقات بين الدول المنتجة للبترول وتلك المستهلكة له. وتقوم المنظمة بتدعيم البحث العلمي في مجالي البترول والغاز، من خلال المؤتمرات والندوات واللقاءات التي تعقدها، إضافة لإصداراتها المختلفة. وللمنظمة أنشطة علمية مهمة على المستويات العربية والإقليمية والدولية. فعلى المستوى العربي، تشرف المنظمة بالتعاون مع الصندوق العربي للإنماء الاقتصادي والاجتماعي على مؤتمر الطاقة العربي، وذلك بالتنسيق مع الأمانة العامة لجامعة الدول العربية والمنظمة العربية للتنمية الصناعية والتعدين. وهو مؤتمر يعمل على إيجاد إطار مؤسسي للأفكار والتصورات العربية بشأن قضايا البترول والطاقة، يُعقد كل أربع سنوات، وقد عُقدت سبع دورات لهذا المؤتمر، كان آخرها بالقاهرة في الفترة من 11 إلى 14 مايو 2002.

المشاريع ذات الصلة
هناك العديد من الشركات والمشاريع المنبثفة من المنظمة، وأهمها: الشركة العربية البحرية لنقل البترول والشركة العربية لبناء وإصلاح السفن والشركة العربية للاستثمارات البترولية والشركة العربية للخدمات البترولية ومعهد النفط العربي للتدريب وغيرها.

الدول الأعضاء

الأعضاء المؤسسون
  الكويت (1968)
  المملكة العربية السعودية
  المملكة االليبية

الأعضاء اللاحقون
  قطر (1970)
  مملكة البحرين
  الإمارات العربية المتحدة
  الجمهورية الجزائرية الديموقراطية الشعبية
  جمهورية العراق (1972)
  الجمهورية العربية السورية
  جمهورية مصر العربية (1973)
  الجمهورية التونسية (1982)

علاقة المنظمة مع منظمة أوبك
هناك علاقة تربط بين المنظمة وبين منظمة الدول المصدرة للبترول (أوبك)، على الرغم من وجود فارق كبير بين أهداف كل منهما. تأتي هذه العلاقة لوجود سبعة أعضاء مشتركين بين المنظمتين، إضافة إلى مصر التي تشارك في اجتماعات منظمة (أوبك) كمراقب. شهدت صناعة البترول في دول المنظمة تطورات متلاحقة في مختلف المجالات، الأمر الذي ساهم في تدعيم مكانة المنظمة وتفعيل دورها في سوق النفط العالمية. ففي عام 2000 بلغت الاحتياطيات المؤكدة من الزيت الخام في دول المنظمة أكثر من 633 مليار برميل، وهذا يمثل أكثر من 61% من الاحتياطي العالمي، كما بلغت احتياطياتها من الغاز الطبيعي أكثر من 35 تريليون متر مكعب، وهو يشكل أكثر من 22% من الاحتياطي العالمي من الغاز الطبيعي. لم تشأ الأقطار العربية أن تعتبر المنظمة تكتلاً عربياً داخل أوبك حفاظاً على وحدة الأخيرة في مواجهة المستهلكين.

انظر أيضاً

 قائمة المنظمات العربية

 معهد النفط العربي للتدريب
 الشركة العربية لبناء وإصلاح السفن
 البترول

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي
 تعرف على الفرق بين منظمة «أوبك» و«أوابك» المصدرة للبترول.

مراجع

أوابك
سياسة النفط
علاقات الإمارات العربية المتحدة الخارجية
علاقات البحرين الخارجية
علاقات الجزائر الخارجية
علاقات السعودية الخارجية
علاقات العراق الخارجية
علاقات الكويت الخارجية
علاقات تونس الخارجية
علاقات سوريا الخارجية
علاقات قطر الخارجية
علاقات ليبيا الخارجية
علاقات مصر الخارجية
منظمات بترولية
منظمات حكومية دولية
منظمات طاقة دولية
منظمات جامعة الدول العربية

منظمة الأقطار العربية المصدرة للبترول


5623 Iwamori este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5623 Iwamori este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Dynic de Atsushi Sugie. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,01 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 11,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

5623 Iwamori


Jorge Gomes Braz (Edmonton, 25 de agosto de 1972), é um treinador de futsal português. Desde Julho de 2010 é o Selecionador Nacional de Futsal Masculino.

Fez a estreia como treinador nacional de futsal a 23 de Setembro de 2003, frente ao Azerbaijão, mas só a partir de Julho de 2006 se fixou na equipa técnica nacional, como adjunto do Orlando Duarte, sucedendo-o no cargo.

Jorge Braz começpu a sua carreira como treinador em 1997 na Universidade do Minho, onde se manteve até 2001, seguindo-se uma experiência na UTAD (2001 a 2003), antes de regressar à Universidade do Minho, onde permaneceu até 2004. Esteve na Fundação Jorge Antunes, entre 2004 e 2007.

É licenciado em Educação Física pela Faculdade de Ciências do Desporto e Educação Física da Universidade do Porto, tendo um mestrado em Ciências do Desporto, especialização de Treino em Alto Rendimento Desportivo.

Foi eleito por quatro vezes o Melhor Selecionador Nacional de Futsal do Mundo, numa votação levada a cabo pela Futsal Planet.

Títulos como treinador

Portugal
2 Campeonato Europeu de Futsal
2018
2022
1 Copa do Mundo de Futsal
2021

Referências

Nascidos em 1972
Naturais de Edmonton
Futsal de Portugal

Jorge Braz (treinador de futsal)


ون جيا باو  (15 سبتمبر 1942 -)، سياسي صيني. ولد في مدينة تيانجين شمالي الصين. هو عضو اللجنة الدائمة للمكتب السياسي للجنة المركزية للحزب الشيوعي الصيني ورئيس مجلس الدولة (رئيس الوزراء) منذ 2003 وتم تجديد ولايته في 15 مارس 2008 من قبل البرلمان لمدة خمس سنوات أخرى بعد أن رشحه الرئيس الصيني هو جينتاو لتولي ذلك المنصب مرة أخرى. يعتبر ون جيا باو أحد أعضاء التيار الإصلاحي في الصين.

تخرج عام 1965 في معهد بكين للجيولوجيا متخصصا في التنقيب والمسح الجيولوجي للمعادن وانضم في نفس السنة للحزب الحاكم. واصل دراساته العليا في نفس المعهد متخصصا في الجيولوجيا، وتخرج عام 1968 2003.

وصلة خارجية

 ون جيا باو: عضو اللجنة الدائمة للمكتب السياسى للجنة المركزية للحزب الشيوعى الصينى

مصدر

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء أمانة اللجنة المركزية للحزب الشيوعي الصيني
جيولوجيون صينيون
سياسيون صينيون في القرن 20
سياسيون صينيون في القرن 21
علماء من تيانجين
ملحدون صينيون
مواليد 1942
مواليد في تيانجين

ون جيا باو


Cheikha Kharboucha, née et morte au  dans la région d'Abda (les lieux et dates exactes sont inconnus), est une chanteuse marocaine . Elle est une icône de l'art musical populaire d'Al-Aïta, une figure mythique des luttes paysannes contre le pouvoir central (le makhzen) et un emblème de l'émancipation féminine dans une société patriarcale et autoritaire. Son destin sera lié à celui de Issa bin Omar al-Abdi, Caïd et représentant du Makhzen.

Biographie
Il n'existe pas de sources historiques écrites sur la vie de Kharboucha. Les histoires parfois contradictoires sur sa vie et sa mort sont issues de la culture orale régionale. Seules certaines grandes lignes sont vérifiées par son héritage lyrique, constituant une part importante de la Aita .

Kharboucha est un dérivé du mot égratignure ou gribouillage. Elle devait son nom aux marques sur son visage, taches de rousseur ou traces de la variole selon les sources historiques.

Kharboucha s'est fait connaître à travers les chansons qu'elle composait et interprétait dans lesquelles elle attaquait et moquait Issa bin Omar al-Abdi et exhortait son clan des Oulad Zaid à s'insurger contre le pouvoir en place,

Kharboucha chantait son amour pour sa tribu et ses terres. Elle louait leur courage et décrivait le Caïd comme avide et sanguinaire.

Selon la légende, elle a fini par être enlevée par le Caïd qui l'a séquestrée et torturée avant de l'emmurer vivante.

Dans la culture populaire
Mohamed el Batouli et le compositeur Saïd Limam ont écrit "Hikayate Kharboucha", (Le conte de Kharboucha), chanté par Hayat el Idrissi qui raconte son parcours.

Hassan Najmi lui consacre un chapitre dans sa thèse sur la Aïta "Le chant al-aïta, poésie orale et musique traditionnelle au Maroc".

Abderrazzaq Badaoui a écrit une pièce sur Kharboucha nommé "Milouda bent Driss".

En 2008, le cinéaste Hamid Zoughi tourne un film éponyme sur son histoire.

Les plus grands noms de la Aïta (Bouchaïb el Bidaoui, Maréchal Qibbou, Hajja el Hamdaouia, Fatna Bent L'Houcine, Hajib ou encore Bouâzzaoui) ont repris ses chansons et lui ont rendu hommage.

Notes et références

Page utilisant P1412
Page utilisant P103
Page utilisant P106
Page utilisant P1303
Page utilisant P136
Page utilisant P27
Page utilisant P570
Page utilisant P569
Personnalité féminine marocaine
Chanteuse marocaine

Kharboucha


A eleição presidencial venezuelana de 1973 foi realizada em  e a disputa eleitoral ficou concentrada nos candidatos dos dois partidos majoritários da política venezuelana durante o período denominado Quarta República: o candidato oficial do Comitê de Organização Política Eleitoral Independente (COPEI), Lorenzo Fernández, apoiado pelo presidente em exercício Rafael Caldera, e o candidato oficial da oposicionista Ação Democrática (AD), Carlos Andrés Pérez.

Com uma participação do eleitorado venezuelano no pleito alcançando 96.50%, Carlos Andrés Pérez sagrou-se vencedor da disputa após obter  votos, o que correspondeu a 48.71% dos votos válidos, e derrotar o candidato governista Lorenzo Fernández, que por sua vez, obteve  votos, o equivalente a 36.70% dos votos válidos.

Pela segunda vez na história republicana do país, um presidente em exercício entregou a faixa presidencial a um sucessor filiado à um partido político de oposição, o que foi considerado pela comunidade internacional à época um sinal de amadurecimento do regime democrático na Venezuela desde a assinatura do Pacto de Punto Fijo em 1958.

Resultados eleitorais

Eleições na Venezuela
Venezuela
Eleições

Eleição presidencial na Venezuela em 1973


Jane Williams, née Jane Cleveland, est une personnalité britannique née le  à Londres et morte le  dans la même ville.

Elle est surtout connue pour sa relation particulière avec le poète romantique Percy Bysshe Shelley, qui fait d'elle sa muse. Élevée en Inde puis en Angleterre, elle épouse John Edward Johnson, officier de la Royal Navy, et s'installe à Londres. Leur mariage ne dure guère et Jane Williams s'éprend d'un autre officier, Edward Ellerker Williams, avec qui elle part vivre en Italie. Le couple y fait la connaissance du poète Percy Bysshe Shelley et de sa femme, la nouvelliste Mary Shelley. S'étant épris de Jane Williams, Percy Bysshe Shelley s'inspire d'elle pour rédiger plusieurs poèmes enflammés. Quelques mois après la mort du poète avec Edward Ellerker Williams dans un naufrage, Jane Williams rencontre un ami proche de Percy Bysshe Shelley, Thomas Jefferson Hogg, avec qui elle a plus tard deux enfants. Jane Williams passe le reste de sa vie comme femme au foyer à Londres, où elle meurt le  à .

Enfance et jeunesse
Jane Williams naît à Marylebone, à Londres, au sein de la riche famille Cleveland, possédant une vaste bibliothèque. Son père, John Cleveland, meurt peu de temps après sa naissance, et sa mère, qui l'a mise au monde à presque quarante ans, dilapide rapidement une grande partie de la fortune familiale.

Durant son enfance, qu'elle passe en partie en Inde, Jane Williams s'initie au chant, à la  harpe, à la guitare et au piano. Elle bénéficie d'une rente annuelle de  au milieu de son adolescence. Dès sa jeunesse, elle est constamment entourée d'officiers militaires, notamment son frère John Wheeler Cleveland, qui fait carrière dans les Forces armées britanniques et parvient à se hisser au grade de général. S'étant imprégnée de la culture indienne et ayant appris l'hindoustani durant son séjour en Inde, Jane Williams incorpore souvent des airs de musique indienne dans ses modestes compositions.

Mariage avec John Edward Johnson
De retour à Londres, elle fait la connaissance de John Edward Johnson, capitaine d'un , dont elle tombe amoureuse. Ils se marient à l'église  en 1814. Le métier de John Edward Johnson leur permet d'avoir une situation financière confortable, mais le couple ne dure pas longtemps, en raison des déplacements fréquents et des comportements abusifs de Johnson. Jane Williams déclare plus tard que ce mariage lui a infligé des .

Relation avec Edward Ellerker Williams

Début de relation
Après le départ en voyage de John Edward Johnson en , Jane Williams rencontre Edward Ellerker Williams, officier diplômé du Collège d'Eton ayant servi dans la Royal Navy et devenu lieutenant dans le  King's Royal Irish Hussars. Jane Williams s'attache très vite à l'officier avec qui elle passe de plus en plus de temps. Ils décident d'emménager ensemble pour vivre en couple, Jane bien que toujours mariée à Johnson allant jusqu'à adopter pour elle-même le patronyme d'Edward : elle souhaite ainsi désormais être appelée . Grâce à l'héritage légué par son père, qui est historien militaire et un descendant d'Oliver Cromwell, Edward Williams mène avec Jane un train de vie aisé. Leur relation soulève cependant l'indignation des membres de leurs familles respectives, notamment le frère de Jane et la belle-mère d'Edward qui qualifient cette relation d'. Plus tard toutefois, le frère de Jane Williams présente au couple des excuses, et juge même le mari légal de Jane, John Edward Johnson, comme un . Déterminée à s'engager dans une nouvelle aventure, Jane Williams envoie à son mari une lettre de rupture, mais Edward Johnson réagit violemment. S'ensuit alors une correspondance imprégnée d'insultes et de colère. À son retour à Londres à la fin de l'année 1818 cependant, Johnson ne mène aucune tentative pour se réconcilier avec Jane Williams.

Rencontre avec Thomas Medwin
En 1819, Jane et Edward Williams font la connaissance de Thomas Medwin, qui leur narre ses voyages en Europe. En septembre de la même année, le couple décide de quitter Londres pour se rendre à Genève et s'installe dans une petite maison recommandée par Medwin. À ce moment-là, Jane Williams est déjà enceinte de quatre mois. En , elle donne naissance à son premier fils, Edward Medwin Williams, et, dès l'été de la même année, elle est de nouveau enceinte. Thomas Medwin quitte Genève en  pour rendre visite à son cousin Percy Bysshe Shelley, à Pise. Jane et Edward voyagent quant à eux en France pendant plusieurs mois, avant de rejoindre Medwin et les Shelley en .

Séjour en Italie
À leur arrivée en Italie, qu'ils trouvent paisible et agréable, Jane et Edward Williams rencontrent Percy Bysshe Shelley et sa femme Mary Shelley. Les deux couples s'entendent très bien et deviennent vite amis proches. Ils dînent ensemble et organisent des promenades pendant leur temps libre. Edward Williams et Percy Bysshe Shelley aiment naviguer à bord de l'Ariel, petit voilier qu'ils ont construit ensemble, en dépit des protestations de leurs femmes qui trouvent cette activité assez dangereuse. C'est durant cette période de gaieté que naît le deuxième enfant de Jane et Edward Williams, une fille nommée Jane Rosalind, en . Percy Bysshe Shelley lit souvent ses poèmes à Edward Williams, qui est très impressionné par la qualité des vers. Le poète l'encourage également à s'initier à la poésie.

Cet été-là, les deux couples séjournent dans une maison d'été dans le nord de l'Italie. Ils retournent à Pise en novembre et rencontrent Lord Byron, récemment arrivé dans la ville. Par la suite, ils cohabitent dans une maison située à l'écart de la ville, près de Lerici, où ils reçoivent la visite d'Edward John Trelawny au début de l'année 1822. La petite assemblée passe des jours heureux, même si la taille réduite de la maison engendre parfois des disputes parmi les domestiques.

La muse de Percy Bysshe Shelley

L'éveil des sentiments
À la suite d'une fausse couche en , Mary Shelley devient dépressive et très irritable. Dès lors, sa vie de couple ne cesse de se détériorer, d'autant plus que Percy Shelley commence à ce moment à développer des sentiments profonds pour Jane Williams, qu'il considère comme une femme au foyer modèle. Il est particulièrement séduit par les dons musicaux de Jane qui, selon lui, est l'incarnation de la femme idéale. Il pense avoir trouvé en elle toutes les qualités qu'il a toujours recherchées chez une femme. Cette attirance est d'autant plus ardente que les deux couples vivent à proximité l'un de l'autre. Bien que flattée par tant d'admiration, Jane Williams préfère prendre ses distances vis-à-vis du poète, par crainte d'éveiller des soupçons d'infidélité de la part de son conjoint.

Les poèmes

Durant cette période, Percy Shelley écrit onze poèmes à l'intention de Jane Williams. Elle est devenue sa seule source d'inspiration dans la composition de ses derniers vers, à quelques semaines de sa mort tragique. Edward Williams, lui, n'est pas gêné par la situation et il est même fier que sa femme puisse être la source d'inspiration d'un poète aussi , selon ses propres dires. En outre, certains biographes de Percy Shelley soutiennent que les sentiments du poète pour Jane étaient strictement platoniques, alors que des analyses effectuées par des spécialistes en poésie romantique ont permis de révéler des signes de frustration sexuelle dans les poèmes rédigés par Percy Bysshe Shelley au cours de cette période.

Percy Bysshe Shelley a toujours été fasciné par les chanteuses et les musiciennes. Il se délecte particulièrement de la voix mélodieuse de Jane Williams qui, selon les commentaires littéraires, exerce sur lui un effet presque hypnotique. Outre le chant, Jane Williams maîtrise la flûte, la harpe et la guitare. Pour lui faire plaisir, Percy Shelley lui fait cadeau d'une guitare, accompagnée d'un poème intitulé , dans lequel il attribue à la voix de sa muse la capacité surnaturelle d'agir sur la conscience. Jane Williams joue souvent avec cette guitare, qu'elle garde précieusement tout au long de sa vie. Plus tard, Percy Shelley lui offre un flageolet et veut même lui offrir une harpe, mais le prix élevé de l'instrument le dissuade d'en faire l'achat.

Ne voulant pas éveiller les soupçons d'Edward Williams, Percy Shelley a tenté de dissimuler ses sentiments dans ses poèmes, car il sait que la jeune femme a l'habitude de les lire avec son conjoint. Cependant, sa flamme transparaît dans certains, comme . Aveuglé par son admiration pour le poète, Edward n'a à aucun moment montré des signes de jalousie, acceptant même de lire lui-même quelques-uns de ces poèmes à sa femme. Percy Shelley parvient quant à lui à cacher à sa femme les poèmes et sa passion pour Jane Williams. Cette dernière garde précieusement les manuscrits des poèmes, avant de les montrer plus tard à Thomas Medwin, puis à Edward John Trelawny, qui décide de chercher un éditeur pour les publier.

Décès tragique de Percy Bysshe Shelley

En , Edward Williams et Percy Shelley, accompagnés d'un jeune mousse, périssent dans le naufrage de leur voilier, l'Ariel, alors qu'ils tentent de traverser le golfe de Livourne pour rejoindre Lerici. Peu de temps avant le drame, Jane Williams fait un rêve prémonitoire, où elle voit à travers une fenêtre un énorme flot d'eau engloutir ce qu'elle pense être le fantôme de Percy Bysshe Shelley. Jane et Mary retournent à Pise pour les funérailles de leurs conjoints et les corps sont incinérés en . Après la crémation de Percy Bysshe Shelley, Jane Williams doit régler un différend entre Mary Shelley et Leigh Hunt, à propos des restes non brûlés du cœur du poète. Après l'incinération, en effet, Hunt a pris le cœur sur le bûcher de Percy Shelley, suscitant la colère de Mary qui veut elle aussi s'en emparer. Jane Williams parvient cependant à convaincre Leigh Hunt de rendre le cœur à Mary Shelley. Les deux veuves séjournent brièvement à Albaro, avant de se rendre à Gênes.

Retour en Angleterre
En , Jane Williams retourne en Angleterre avec les cendres d'Edward Williams. Elle demeure avec sa mère et rend souvent visite à un musicien, Vincent Novello et sa famille. Le musicien apprécie beaucoup la compagnie de Jane Williams, notamment à cause de ses dons musicaux. Lorsqu'elle est informée du retour de Jane Williams en Angleterre, la belle-mère d'Edward Williams tente de s'emparer des cendres de son beau-fils, en vain.

Supportant mal le climat britannique, Jane Williams songe un temps à retourner en Italie, mais elle reste finalement en Angleterre, qu'elle qualifie pourtant de . Elle se dit veuve, bien que John Edward Johnson, son mari légitime, soit encore en vie et demeure dans la même ville qu'elle. Durant le séjour de Jane Williams en Italie, John Edward Johnson se déclarait également veuf afin de faciliter sa recherche d'une nouvelle épouse.

De retour en Angleterre vers la fin de l'année 1823, Mary Shelley reste en bons termes avec Jane Williams. Les deux femmes vivent dans le même quartier, à Kentish Town. Après la mort de son mari, Mary Shelley commence à éprouver un sentiment amoureux très profond à l'égard de Jane Williams. Selon l'écrivaine Catherine Redford, elle montre et explore cet amour à travers la relation entre les personnages de Lionel et Idris, de son roman Le Dernier Homme.

Union avec Thomas Jefferson Hogg

Rencontre
Peu de temps après son retour en Angleterre, Jane Williams rencontre le  Thomas Jefferson Hogg, ami de longue date de Percy Bysshe Shelley, après que Mary Shelley lui a suggéré de le consulter au sujet de la succession d'Edward Williams. Thomas Jefferson Hogg est tout de suite séduit par Jane Williams dès leur première rencontre et, au début de l'année 1823, ils commencent à passer régulièrement du temps ensemble. En raison des travaux qui y sont effectués, Jane Williams quitte la maison de sa mère, en , pour s'installer dans sa propre demeure. Cela permet à Thomas Jefferson Hogg de lui rendre visite plus librement. Au début de l'automne de l'année 1823, cependant, Hogg part dans le nord de l'Angleterre pour affaires.

Relation de concubinage

Après la mort de son père à la fin de l'année 1823, Thomas Jefferson Hogg fait librement la cour à Jane Williams. Son père l'a en effet menacé de le déshériter en cas de relation intime avec Jane, qui est encore l'épouse légitime de John Edward Johnson. Avant d'accepter les avances de Hogg, Jane Williams exige qu'il fasse un voyage à travers l'Europe, afin de . Thomas Jefferson Hogg quitte donc l'Angleterre en  et revient à Londres neuf mois plus tard. Jane Williams emménage chez lui en  et tombe enceinte peu de temps après. Personne à Londres ne sait qu'ils vivent en concubinage, hormis la famille de Hogg et quelques-uns de leurs amis proches. Mary Shelley approuve vivement cette union.

En , Jane Williams donne naissance à une fille, Mary Prudentia Hogg, au terme d'une grossesse difficile. La petite fille meurt à l'âge de deux ans, en . Plus tard, Mary Shelley apprend que Jane Williams avait divulgué à ses proches l'obsession de Percy Bysshe Shelley à son égard. Bien que blessée par cette révélation, Mary Shelley accepte d'être la marraine de la deuxième fille de Jane et Thomas Jefferson Hogg, Prudentia Sarah Jefferson Hogg.

Informé de la relation entre Jane Williams et Hogg en 1838, John Edward Johnson, le mari légal de Jane, tente de la faire chanter en publiant les détails de son état civil dans le journal The Satirist, fondé par Barnard Gregory. Cependant, il se trompe sur l'identité de son , accusant donc à tort James Hogg, un membre du Parlement du Royaume-Uni, d'être l'amant de sa . Après que James Hogg s'est préparé à intenter une action en justice pour diffamation, Johnson disparaît rapidement. Un journaliste envisage de publier l'identité correcte de la personne impliquée, à la demande de Mary Shelley, mais Leigh Hunt la convainc de ne pas mettre de l'huile sur le feu en publiant cette histoire. Après la mort de Johnson à Hammersmith en 1840, l'affaire est définitivement classée. Jane Williams refuse de se marier légalement avec Hogg, bien qu'officiellement veuve, afin de ne pas attirer l'attention sur sa longue relation de concubinage .

Jane Rosalind, la fille d'Edward Williams et de Jane Williams, surnommée affectueusement , tombe amoureuse d'Henry, fils de Leigh Hunt. Jane Williams désapprouve vivement cette relation et tente de séparer le couple en envoyant Jane Rosalind vivre avec sa vieille amie Claire Clairmont en France. Cette dernière, cependant, prend le parti de la jeune fille et la renvoie en Angleterre auprès d'Henry. Par la suite, Jane Williams donne sa bénédiction et les deux amoureux officialisent leur union en 1842. La désapprobation de Jane Williams à l'égard de cette relation a profondément offensé Leigh Hunt et sa famille.

Après la mort de son père, Thomas Jefferson Hogg envisage d'emménager dans sa maison familiale au nord de Londres, mais l'ampleur des dépenses qu'impliquerait l'entretien d'une si grande maison l'en dissuade. Jane Williams rend souvent visite à ses amis et pratique le jardinage avec son conjoint. La famille mène une vie tranquille et stable, marquée cependant par quelques soucis financiers.

Période de veuvage et décès
Thomas Jefferson Hogg meurt en 1862. Il lègue la majeure partie de ses biens à sa fille Prudentia, mais Jane Williams est également incluse dans le testament.

Grâce aux poèmes de Percy Bysshe Shelley, Jane Williams suscite l'intérêt des admirateurs et biographes du poète, dont George Eliot et William Michael Rossetti. Quelques années avant la mort de Hogg, Harry Cleveland, un neveu de Jane, vient vivre avec eux après avoir été renvoyé de l'armée. Harry s'entend bien avec sa tante qui, plus tard, l'autorise peu à peu à diriger la maison à mesure qu'elle vieillit. Durant les dernières années de sa vie, Jane Williams passe la majeure partie de ses journées à lire des romans et à jouer de la musique. Elle aime également passer du temps avec la fille de Harry et avec ses petits-enfants. Parfois, durant cette période, elle inscrit dans les formulaires de recensement une fausse date de naissance, afin de se rajeunir. Elle subit peu de temps avant sa mort un accident vasculaire cérébral qui la laisse sourde et alitée. Jane Williams meurt le . Elle est enterrée avec les cendres d'Edward Ellerker Williams, auprès de Thomas Jefferson Hogg dans le cimetière de Kensal Green.

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Naissance en janvier 1798
Naissance à Londres
Personnalité féminine anglaise
Personnalité anglaise du XVIIIe siècle
Percy Bysshe Shelley
Décès en novembre 1884
Décès à Londres
Décès à 86 ans
Personnalité inhumée au cimetière de Kensal Green

Jane Williams


Jack Wilson McConnell, Baron McConnell of Glenscorrodale,  (born 30 June 1960) is a Scottish politician who served as First Minister of Scotland and Leader of the Labour Party in Scotland from 2001 to 2007. McConnell served as the Minister for Finance from 1999 to 2000 and Minister for Education, Europe and External Affairs from 2000 to 2001. He has been a Labour life peer in the House of Lords since 2010 and previously served as a Member of the Scottish Parliament (MSP) for Motherwell and Wishaw from 1999 to 2011.

Born in Irvine, Ayrshire, McConnell studied at the University of Stirling and worked as a mathematics teacher at Lornshill Academy. His political career began when he was elected to the Stirling District Council, while he was still teaching. He served as a member of the Scottish Constitutional Convention, having campaigned in-favour for a Scottish Parliament in the 1997 devolution referendum. Elected to serve as an MSP for the Motherwell and Wishaw constituency in the 1999 Scottish Parliament election, McConnell was appointed Minister for Finance under the Donald Dewar government. After Dewar's death in 2000, he ran unsuccessfully for the leadership of the Labour Party in Scotland, having been defeated by Henry McLeish. McLeish appointed McConnell as Minister for Education, Europe and External Affairs.

In 2001, McLeish resigned in the aftermath of the Officegate scandal and McConnell was elected unopposed as the Scottish Labour leader. He was appointed First Minister on 22 November 2001, becoming the youngest office holder. As first minister, he implemented a ban on smoking in public places, signed a Co-operation Agreement with Malawi, and successfully bid for the 2014 Commonwealth Games to be hosted in Glasgow. In the 2007 Scottish Parliament election, the Labour Party in Scotland became the second largest party, with the SNP having one seat more. This therefore lead to McConnell losing office, becoming the first First Minister to have been defeated from office.

After losing office as first minister, McConnell sat as the Leader of the Opposition in Holyrood, until his resignation as leader. He sat as a backbencher and stood down as an MSP in the 2011 election. In 2010, McConnell became a member of the House of Lords of the United Kingdom. He made a commitment to continuing his work to tackle poverty in Africa and to develop the relationship between Scotland and Malawi.

Early life

Birth and family
Jack Wilson McConnell was born on 30 June 1960 in Irvine, Ayrshire. He is the eldest of four children born to William Wilson McConnell (1937–2018) and Elizabeth McCallum McConnell (née Jack; 1936–2020). McConnell was brought up on Glenscorrodale Farm near Lamlash on the Isle of Arran, where his father was a sheep farmer and a member of the  Arran Farmer's Society. He was educated at Lamlash Primary and Arran High School.

Education and early career
McConnell attended the University of Stirling, where he was President of the Students' Association from 1980 to 1982 and National Union of Students Scotland Vice-President from 1982 to 1983. He met Margo MacDonald and Richard Leonard at university. In the late 1970s, he occupied the principal's office in protest against student homelessness. He also took part in a siege to occupy the administration offices at the university and slept in sleeping bags in the university's court room. He graduated in 1983 with a BSc Dip Ed.

After graduating, McConnell worked as a mathematics teacher at Lornshill Academy in Alloa, Clackmannanshire. In 1984, McConnell was elected to the Stirling District Council, while still teaching at Lornshill. He served as Treasurer from 1988 until 1992, and was the Leader of the council from 1990 to 1992.

Early political involvement
McConnell initially joined the Scottish National Party (SNP) when he was 16 years old. After trying to come to terms with Scottish nationalism, he suspended his membership and instead joined the Scottish Labour Party when he was 19.

From 1992 to 1998, McConnell served as the General Secretary of the Labour Party in Scotland. His major breakthrough was in his handling of the 1997 General Election success, where Labour attained a large overall majority victory over the Conservatives. Together the Labour Party in Scotland, the Scottish Liberal Democrats, and the Scottish National Party eliminated every seat the Conservatives held in Scotland. In 1998, he served as a member of the Scottish Constitutional Convention where he pioneered the Scottish devolution referendum success, establishing the Scottish Parliament.

As a strong proponent of Scottish devolution, McConnell helped push for reform. Between 1989 and 1998 he was a member of the Scottish Constitutional Convention, where he was playing an important role in the creation of the Scotland Act, which created a Scottish Parliament for the first time.

Member of the Scottish Parliament (1999–2001)

Election to Holyrood
As General Secretary, he managed Labour Party in Scotland's successful YES YES devolution referendum campaign in 1997. Following the successful devolution campaign and the creation of a Scottish Parliament, McConnell was elected as an MSP, for Motherwell and Wishaw, in the first Scottish Parliament in May 1999.

Finance Minister; 1999–2000
He was appointed immediately by Donald Dewar, the then First Minister, to the post of Minister of Finance. As Finance Minister one of his primary jobs was to establish the budgeting procedures for the new Scottish government, which included consulting the public on budget priorities. As Minister responsible for External Relations he established Concordats with the UK Government and opened Scotland House in Brussels.

McConnell was elected an MSP in the first Scottish Parliament elections in 1999. He was appointed Minister for Finance in the new Scottish Executive by then First Minister Donald Dewar. One of his first moves as Finance Minister was to establish the budgeting procedures for the new Scottish Executive, including publishing a consultation document asking the public and MSPs how the budget should be spent. His department also passed the Public Finance and Accountability (Scotland) Act 2000 through Parliament, which set out the finance and auditing procedures of the Executive.

Education Minister; 2000–2001

On 11 October 2000, Dewar died of a brain haemorrhage. After the Labour leadership intervened to stop the Enterprise Minister Henry McLeish being appointed Dewar's successor without a vote, McConnell stood in the leadership contest. The election was held on Saturday 21 October, only 72 hours after Dewar's funeral, and the surprise result saw McConnell defeated with 36 votes to McLeish's 44 votes.

McLeish appointed him Minister for Education, Europe and External Affairs. Some analysts considered this post to be a "poisoned chalice", as he would be required to resolve both a crisis in the Scottish Qualifications Authority over exam marking, and pay disputes with the teaching unions.

Leadership of the Scottish Labour Party
McLeish resigned as first minister on 8 November 2001 over the Officegate scandal, regarding the sub let of his constituency office. McConnell was seen by many political analysts as the likely successor and he later launched his bid for leader. On 13 November, McConnell made a press conference in Edinburgh after reports emerged he had an extra-marital affair seven years prior. He admitted to having an affair and in a statement with his wife, Bridget McConnell, he stated: "If I become first minister, it would be very wrong for my family or anybody else to suffer because my behaviour then is still a secret today. That is why we are now being open about the fact that I did have an affair seven years ago. At the time I made mistakes, including denying the facts publicly and privately".

McConnell emerged as the only candidate and on 17 November, he was officially elected unopposed as Leader of the Labour Party in Scotland after receiving the support of 97.23% of MSPs. In his acceptance speech, he stated he was "deeply honoured to receive such overwhelming support" and highlighted that much work still needed to be done "to make devolution a success" and achieve "first class public services".

First Minister of Scotland (2001–2007)

First term; 2001–2003

McConnell was nominated for the post of First Minister by a vote of the Scottish Parliament on 22 November, defeating Scottish National Party leader John Swinney, Scottish Conservative leader David McLetchie and Independent MSP Dennis Canavan by 70 votes to 34, 19 and 3 respectively. On 27 November, the Queen issued him a Royal Warrant of Appointment and he was sworn in at the Court of Session in Edinburgh. As a result of him becoming First Minister, he was appointed Keeper of the Great Seal of Scotland and to the Privy Council, earning the title 'The Right Honourable' for life. McConnell continued to led the Labour-Liberal Democrat coalition that had existed under the Dewar and McLeish administrations.

Cabinet appointments

Shortly after being appointed McConnell began making appointments to his cabinet. Jim Wallace remained in the post of deputy first minister while Cathy Jamieson took over Mr McConnell's education brief and Wendy Alexander and Ross Finnie remained as ministers. Sam Galbraith and Angus MacKay stood down and Jackie Baillie, Sarah Boyack and Tom McCabe reshuffled out of government, while Susan Deacon was offered the post of social justice minister but refused the offer and moved to the backbenches. Cathy Jamieson, Mike Watson, Malcolm Chisholm, Iain Gray, Patricia Ferguson and Andy Kerr were all promoted to cabinet.

Sporting event bids
In February 2002, Scotland joined forces with the Republic of Ireland in a bid to host the 2008 European Football Championship. McConnell was initially unconvinced that it was worth spending around £100 million on the tournament, but he later put his support behind the joint bid with the Irish.

Although the bid lost out to Austria/Switzerland, McConnell later supported other attempts to land major supporting events including London's successful bid for the 2012 Olympic Games and Glasgow's bid for the 2014 Commonwealth Games.

Sectarianism
In December 2002, McConnell launched his government's campaign against sectarianism.

Second term; 2003–2007

McConnell was re elected MSP for Motherwell and Wishaw at the Scottish Parliament elections. The Labour Party in Scotland won 50 seats, the largest number, and formed another coalition government with the Liberal Democrats which won 17 seats. On 15 May, McConnell was re appointed First Minister of Scotland and on the same day the Scottish government published A Partnership for a Better Scotland which set out the government's priorities for the four-year term ahead.

This was followed by the "Fresh Talent initiative" which was created and developed to focus at addressing the demographic decline in Scotland and ageing Scottish population by attracting young and skilled immigrants, primarily from other European Union countries (such as Poland and Slovakia primarily) to be attracted to Scotland as a place to live and work.

Public smoking ban
One of McConnell's most famous achievements during his tenure in government was the successful campaign to ban smoking in Scottish public places, such as pubs, public transport and restaurants, making Scotland the first country within the United Kingdom to do so, which lead to McConnell receiving praise for his leadership on this issue, ultimately leading other countries to follow.

McConnell attended the 31st G8 summit which was held in Gleneagles Hotel, Scotland, and welcomed guests invited to the conference to Glasgow Prestwick Airport on arrival.

2007 Scottish election

The Scottish Parliament general election of 3 May 2007 saw McConnell re elected as the MSP for Motherwell and Wishaw with a majority of 5,938 votes, representing 48% of the vote with a turnout of 50.3%. The Labour Party in Scotland was defeated by the SNP with the SNP winning 47 seats to Labour's 46, leaving the SNP short of an overall majority in the Parliament.

Post premiership

Labour in opposition; 2007–2011

Leader of the Opposition
As Labour was left the second largest party in Holyrood, the SNP was invited first to form a government. The Lib Dems turned down a coalition deal with the SNP and Scottish Greens and ruled out a deal with Labour. On 16 May 2007, the election to nominate a first minister in the Scottish Parliament was held, with Alex Salmond receiving 49 votes to 46, as the Lib Dems and Conservatives abstained. The following day, the SNP officially formed the first nationalist administration of the Scottish Executive and McConnell became Leader of the Opposition.

On 17 May 2007, McConnell told Salmond he would abstain in a Parliament vote to appoint ministers. In his first speech as opposition leader, McConnell listed a series of 'hypocritical' remarks that SNP ministers had made about the Labour administration.

As Leader of the Opposition in Holyrood, McConnell took part in First Minister's Questions (FMQs). In one session of FMQs, he claimed the new SNP administration was making several U-turns on transport policy and its position on student debt and council taxes.

Resignation as leader
On 15 August 2007, McConnell announced his intention to resign as Leader of the Labour Party in Scotland. In a statement, he said it was his "honour" to serve as leader and empathised the need for Labour to learn lessons following its defeat in May. Immediately after his resignation, he was nominated by Prime Minister Gordon Brown to succeed Richard Wildash as British High Commissioner to Malawi. McConnell was succeeded as leader by Wendy Alexander.

Backbench MSP
After his resignation, McConnell sat in Labour's opposition backbenches at Holyrood and continued to represent his Motherwell and Wishaw constituency until the 2011 Scottish Parliament election. On 28 May 2010, it was announced that McConnell would be made a life peer and enter the House of Lords as a working peer on behalf of the Labour Party.

House of Lords; 2010–present

On 28 June 2010, he was created a life peer as Baron McConnell of Glenscorrodale, of the Isle of Arran in Ayrshire and Arran, and was introduced in the House of Lords the same day. In August 2010 he announced that he would not be seeking re-election to the Scottish Parliament.

Other positions
In August 2007, he was appointed an adviser to the Clinton Hunter Development Initiative in Malawi and Rwanda, and in October 2008, he was appointed by Gordon Brown as the Prime Minister's Special Representative on Conflict Resolution Mechanisms, a position which ceased following Labour's defeat in the 2010 General election.

He is a UK Ambassador for Action for Children; a Fellow of the 48 Group Club, which promotes relationships between the United Kingdom and China and an Ambassador for Pump Aid. On 8 March 2012, Optical Express announced the appointment of Lord McConnell of Glenscorrodale joining the Board as non executive director. He was a non executive director at DCM (Optical Holdings) from 2011 to 2015. As of 30 November 2018, McConnell holds the position of Chancellor at the University of Stirling.

Personal life
In 1990, McConnell married to Bridget McConnell, a cultural administrator and former Chief Executive Officer of Glasgow Life. They met in the late 1980s, where they both worked in Stirling District Council. On 5 March 1991, a sheriff ruled McConnell could become the legal father of Bridget's children, Hannah and Mark; whom she had in her previous marriage with Richard Brown. During McConnell's leadership bid for the Scottish Labour Party in November 2001, he revealed in a press conference that he had been involved in an extra marital affair seven years previously. He admitted the affair had been "an open secret for seven years" and "It caused significant hurt to a number of people and I regret that very much to this day".

In 2016, McConnell refused to bail out his sister, Anne McConnell, who was jailed for stealing £9,000 from a disabled pensioner's bank account. She told police she needed money to pay her mortgage and blamed her crime on her menopause and hoped "Jack would help her pay it back".

See also
Politics of Scotland
Premiership of Jack McConnell

Notes

References

Sources
Davidson, Lorraine. Lucky Jack: Scotland's First Minister (2005), Black and White Publishing.

External links

|-

|-

|-

|-

1960 births
Living people
Alumni of the University of Stirling
Finance ministers of Scotland
First Ministers of Scotland
Labour MSPs
Labour Party (UK) life peers
Life peers created by Elizabeth II
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Members of the Scottish Parliament 1999–2003
Members of the Scottish Parliament 2003–2007
Members of the Scottish Parliament 2007–2011
People from Irvine, North Ayrshire
People from the Isle of Arran
Scottish schoolteachers
Leaders of Scottish Labour

Jack McConnell


Macelij u Pompejima nalazio se na Forumu. Kao tržnica namirnica (ili macelij) Pompeja bio je jedna od središnjih točaka antičkog grada. Zgrada je građena u nekoliko faza. Kada je potres 62. godine uništio velike dijelove Pompeja, Macellum je također oštećen. Arheološka iskapanja u modernom dobu otkrila su zgradu koja još uvijek nije bila u potpunosti popravljena do erupcije Vezuva 79..

Istraživačima je posebno zanimljiv dio Macelija koji se nalazi na istočnoj strani za koji se smatra da je bio posvećen kultu cara. To pokazuje koliko su carevi imali središnju ulogu u životima Rimljana već u 1. stoljeću. Ostale prostorije na zapadnoj strani također su zanimljive kao primjeri poveznice gospodarskog i javnog života. Osim toga, tržnica je svjedočanstvo svakodnevne kulture Rimljana, koju ilustriraju arheološki nalazi poput ostataka hrane, predmeta svakodnevne uporabe i potrepština, pa sve do primjeraka rimskih zidnih slika.

Položaj

Macelij u Pompejima nalazi se izvan sjeveroistočnog kuta foruma. Kako je grad nastavio rasti, bilo je potrebno smanjiti pritisak na forum. Kada je Macellum prvi put otkriven, zbog dvanaest baza stupova u središtu, iskopavači su prvo vjerovali da je to neka vrsta panteona, hrama posvećenog mnogim bogovima. Međutim, kada su naknadna iskapanja otkrila ostatke žitarica i voća na sjevernoj strani zgrade te riblje krljušti i kosti u sredini dvorišta, arheolozi su shvatili da je riječ o tržnici.

Macelij je imao tri ulaza: dva glavna ulaza, jedan na sredini zapadne strane foruma i jedan na sredini sjeverne strane na Via degli Augustali (lokalna cesta), te sporedni ulaz na jugoistoku do kojeg se moglo doći malim stepenicama.

Oblik Macelija malo je neusklađen s forumom jer se morao smjestiti između dviju cesta koje su ga okruživale na sjeveru i jugu, Via degli Augustali i Vico del Balcone Pensile. Da bi se to kompenziralo, dućani koji se naslanjaju na forum na zapadnoj strani su se širili od juga prema sjeveru.

Konstrukcijske značajke

Ulaz i zapadna strana

Tri znatno restaurirana mramorna stupa s trijema foruma, s korintskim kapitelima, ostala su stajati ispred pročelja. Donja trećina dvaju stupova ukrašena je kanelirima u obliku cijevi, dok u gornjem dijelu nema kanelira. Dio trabeacije ostaje na vrhu kapitela. Predvorje macelija bilo je posebno usko povezano s trijemom foruma. Dva reda stupova dizala su se jedan iznad drugoga bez međurazine. Stoga je trijem izgledao više kao fasada.

Podnožja za počasne kipove, koja su stajala iza svakog stupa, također su još uvijek na mjestu, ali im nedostaje izvorna mramorna obloga. Daljnje baze za počasne kipove nalazile su se ispred kutnih stupova taberni (trgovina) na pročelju zgrade. Ovi prostori izgrađeni u opus incertum (klesani kamen) vjerojatno su bili mjenjačnice. Daljnji trijem se sigurno nalazio unutar samog macelija, ali nijedan od njegovih stupova nije ostao. Jedini prepoznatljivi tragovi su vododerina i znakovi gdje su u njoj stajali stupovi.

Glavni ulaz bio je podijeljen na dva dijela edikulom za kip s dva elegantna korintska stupa. Kip je vjerojatno bio carski, u kojem slučaju se pretpostavlja da je carski kult započeo na ulazu u macelij. Oba su stupa ukrašena himerama, koje izvorno nisu bile dio macelija, ali su pripadale jednoj od glavnih grobnica: Tomba delle Ghirlande (grob s vijencem) na Via del Sepolchri (Ulica grobova) prije vrata Herkulaneja. Himere vjerojatno nisu proizvedene u Pompejima, nego vjerojatno potječu iz radionice u Grčkoj. No, također je moguće da su proizvedeni u neoatičkoj radionici u Napulju ili Puteoli.

Osim toga, na zapadnoj strani sačuvan je primjer četvrtog stila rimskog (tzv. pompejskog) dekorativnog zidnog slikarstva. Očigledno datira u razdoblje nakon velikog potresa 62. godine. Iznad postolja su slikana polja crne boje obrubljena crvenom bojom. U središtu svake je prikazana mitološka scena. U njima se mogu prepoznati Penelopa koja prepoznaje Odiseja koji se vratio, Io koju nadgleda Argus i Medeja koja razmišlja o smrti svoje djece. Između pojedinačnih ploča nalaze se arhitektonske vizure na bijeloj pozadini, sa zelenim i blijedocrvenim zgradama prikazanim u perspektivi.

Delikatni arhitektonski elementi dominiraju crnim pločama i dijele gornji prostor na polja u kojima su na plavoj pozadini prikazani pojedinačni likovi. Vidi se djevojka sa žrtvenim priborom i satir koji svira aulos. Iznad njih, na velikim zidnim pločama naslikane su mrtve prirode s pticama, peradi, staklenkama za vino, voćem, cvijećem, košarama i ribama u stilu sličnom narodnoj umjetnosti. Ovi prikazi olakšavaju identifikaciju građevine kao macelija.  Druga slika prikazuje magarca kojeg Kupidi krune vijencima. Uz njega se vide mlinsko kamenje. Ova slika vjerojatno simbolizira svetkovinu Veste, na kojoj su magarci bili oslobođeni posla.

Dvorište, sjever i jug
Sa ulaza se ulazi u veliko dvorište. Nisu pronađeni tragovi trijema koji bi ovdje trebao biti; vrlo je vjerojatno da je uništen u potresu 62. godine n. e . i još nije obnovljen do trenutka erupcije . Naime, iskopavanjem je otkrivena sedrena baza (stilobat) za kolonadu na sjevernoj strani i za malu na zapadnoj strani. Vjerojatno stupovi trijema još uopće nisu bili podignuti. To nije bio jedini dokaz obnove: zidovi unutarnje ograde te prostori na jugu i istoku također potječu iz obnove nakon 62. godine. Sastoje se od opus incertum. Samo su kutni stupovi građeni od opeke i sitnih kockica od tufa u opus listatumu (zidanje u kojem se opeka izmjenjuje sa sitnim kamenčićima).

S obje strane sporednog ulaza nalazilo se dvanaest trgovina hranom. Bili su smješteni na sjevernoj strani kako bi njihova roba bila zaštićena od jakog sunca i ostala svježa. Ovdje su pronađene smokve, grožđe, kesteni, mahunarke, kruh, kolači, amfore i voće u teglama (sada u Napuljskom muzeju). Taberne su izlazile na Via delli Augustali i nisu bile povezane s unutrašnjosti Macelija. Istočni zid i zapadni dio sjevernog zida su opus incertum do visine 1,35 m, iznad kojih se sastoje od vapnenca i tufa. Iznad dućana nalazili su se tavani u kojima su stanovali mesarski pomoćnici i ostalo osoblje. Ispred tavana pružala se drvena galerija. Budući da nisu pronađene unutarnje stepenice, pristup je morao biti izvan Macelluma.

Na južnoj strani, neposredno uz dvoranu za meso i ribu na Via del Balcone Pensile, nalazi se treći ulaz. Nakon što je podignut lararij, Via del Balcone Pensile postala je slijepa ulica. Do visine svetišta (cca 13 m), vanjski zid je građen od opus reticulatum (zidan od pravokutnog kamena poredanog poput šahovnice ili mreže). Ovo zidanje sastoji se od raznobojnog tufa poredanog u redove i okruženog pilastrima od opeke. Ovaj šareni zaslon učinio je premaz štukature nepotrebnim. Prema mišljenju nekih arheologa, ovo bi mogao biti najljepši primjer zida iz posljednje faze izgradnje Pompeja. Naslanja se na zid opus incertum (jasno starije zidanje, pretpostavlja se iz ranije faze gradnje). Unutar Macelija na južnoj strani nalazi se dvanaest trgovina. Ukupno su iste veličine i konstrukcije. Bili su namijenjeni prodaji prehrambenih namirnica, vjerojatno mesa i ribe.

Središnja struktura

U sredini Macelluma nalazi se prethodno spomenutih dvanaest baza stupova, koje su izrađene od sedre i raspoređene tako da definiraju dvanaesterokutni prostor. U početku se smatralo da su ostaci okruglog svetišta ili tolosa. U njemu bi se nalazio bunar i bazen. Smatralo se da je rotunda nalikovala drugim macelijima, možda razrađenim istočnogrčkim i afričkim modelima ili rimskim primjerima kao što je onaj u Pozzuoliju. Međutim, iskapanja Amedea Maiurija razjasnila su da su baze stupova i prostor unutar njih imali drugačiju funkciju. Kako dokazuju mnoge riblje kosti i ljuske otkrivene u koritu za odvodnjavanje koje se ulijevalo u sredinu, prostor je bio namijenjen prodaji ribe. Ovdje su im izvađene utrobe i očišćene.

Podnožja od dvanaest stupova držala su drvene stupove, koji su bili ukopani u zemlju i pričvršćeni za podnožja. Stupovi su nosili drveni krov. Pretpostavlja se da je u sredini prostora bio bunar, ali nije bilo bazena. Baze su obnovljene u 19. stoljeću, nakon što su otkrivene u vrlo lošem stanju. Unutarnje područje je obrubljeno niskim mramornim rubom, namijenjenim sprječavanju izlijevanja vode iz sredine prema van. Pod se sastoji od mješavine pločica od drobljenog kamena, sedre, mramora i morta. Kada je ovo područje iskopavala grupa predvođena Giuseppeom Fiorellijem, ono se još uvijek smatralo nekom vrstom panteona i tako je prvotno dobilo taj naziv.

Soba carskog kulta

Još tri prostorije nalazile su se na istočnoj strani. Oni su na višoj razini od ostatka mcelija. Prostor u sredini bio je posvećen carskoj obitelji, soba kulta cara. Neke knjige ovaj prostor nazivaju sacellumom, ili kapelom. Do nje se dolazi stubištem od pet stepenica. U usporedbi s ostalima, ova je soba vrlo jednostavno uređena. Ulaz je bio ukrašen šablonom. Na stražnjem zidu nalazi se postolje, a sa svake strane u bočne zidove uvučene su dvije niše.

U nišama s desne strane nalaze se gipsani odljevi (loše kopije po mišljenju nekih arheologa) dvaju kipova koji su ovdje pronađeni. Izvornici se sada nalaze u Nacionalnom muzeju u Napulju. Pogrešno se vjerovalo da su slični Marcelu i Oktaviji. Marcel je bio pokrovitelj Pompeja, tako da je pretpostavka bila valjana. Pretpostavlja se da su figure u ostalim nišama Agripina i Neron. Danas se vjeruje da su to dva druga, još neidentificirana člana carske obitelji. Osim toga, ovdje je pronađena ruka sa globusom u rukama. Možda je pripadao kipu cara.

Prema mišljenju Heinricha Nissena, stražnji zid prostorije već je bio probijen u antici i uklonjena su tri od pet kipova. Nadalje, vidio je samo dvije moguće kombinacije kipova:

 U središnjem položaju kip Augusta kao Jupitera s globusom u ruci, u nišama desno Livije i Druz, a u nišama lijevo Tiberije i Germanik.
 Vjerojatnije je, međutim, da je kip Jupitera stajao na postolju u središtu stražnjeg zida, a Livija i August stajali su u nišama s lijeve strane, a Druz i Tiberije u onima s desne strane. Tijekom svog života, August se nikada nije prikazivao kao Jupiter sa globusom.

Nissen je dvije postojeće statue smatrao Livijom i Druzom. U prilog ovoj identifikaciji naveo je da se sljedeći natpis mogao nalaziti ispod kipa koji je identificirao kao Liviju:

Više od stotinu godina kasnije, Paul Zanker iznio je gledište da je August doista dao sebe prikazati kao Jupitera i da su u nišama s desne strane bili ljudi kojima je grad ukazao čast, a koji su zaslužili priznanje na tržnici. Čovjek, koji je vjerojatno već umro u vrijeme postavljanja kipa, prikazan je herojski prenaglašeno po uzoru na cara, sa spuštenim bokovima i golim gornjim dijelom trupa. Žena je prikazana kao svećenica, s vijencem i posudom tamjana. Ona je možda bila sacerdos publica, koja je imala važnu ulogu zaštitnice.

Zidovi su ovdje opus listatum i opus incertum. Bočni zidovi stubišta izvedeni su u opus lateritiumu (cigla). Nažalost, sačuvano je samo nekoliko tragova izvorne štukature.

Prostorije za prodaju mesa
Prostorija uz carsku kultnu prostoriju s lijeve strane vjerojatno je služila za žrtvene gozbe i vjerske obrede od strane kolegija ili udruge odgovorne za provođenje carskog kulta. S obzirom na okolicu, nije vjerojatno da su se ovdje slavili bogovi osim genija cara. Prema drugim, starijim teorijama, bila je to dvorana za bankete trgovačke zadruge,  odnosno sjedište trgovišta. Odmah lijevo od ulaza u ovu prostoriju pronađeno je preko tisuću novčića. To bi moglo predstavljati riznicu kolegija ili dnevni promet trgovca. Drugi izvori izvješćuju da je blago pronađeno odmah na sjevernom ulazu  ili u prostoriji za prodaju mesa. Ispred prostorije društva pronađeni su kosturi ovaca, lubanje volova i kosti; vjerojatno je na ovom mjestu postojao prostor odvojen za žrtvene životinje ili ograđeni prostor za životinje koje su bile za prodaju.

U unutrašnjosti je vidljiv oltar postavljen desno. Sastoji se od dva sloja mramora s bazaltnom pločom na vrhu. Ploča ima uzdignut rub i rupu u jednom kutu, što upućuje na to da je žrtvenik služio za ljevanice. Značenje podija obloženog mramorom uz južni zid ostaje nejasno. Pretpostavlja se da je, poput velikih bočnih niša u Eumachijinoj zgradi, služio kao mjesto za stajanje praecona (navjestitelja ili vjesnika) i argentarija (mjenjača novca). Ali pretpostavljeni religijski značaj sobe argumentira ovu hipotezu. Ovdje su pronađene i dvije male zidne slike Kupidona. Na jednoj slici vide se kako piju vino i sviraju liru; u drugom su prikazani kako prinose žrtve. Nissen je predložio da podij posluži kao mjesto za slike lara. U prostoriji desno od carske kultne prostorije prodavala se riba i meso. Šalter u trgovini se proteže oko tri strane (sjeverno, istočno i južno) ove prostorije. U ovom pultu postoji jedan prekid u sredini istočnog zida, a na južnom zidu pult završava nakon otprilike četvrtine dužine zida. Lijeva polovica radne plohe opremljena je posebnim uređajem koji je služio za skupljanje otjecanje vode i usmjeravanje u mali odvodni žlijeb na južnoj strani. Ova je polovica vjerojatno bila namijenjena prodaji ribe. Cijeli pult se lagano naginje, kako bi tekućina mogla otjecati.

Povijest gradnje
Istraživanje povijesti izgradnje  Macelija datira od Amedea Maiurija. Zgrada koju danas vidimo datirana je u 130.-120 pr. Kr., ali joj je prethodila ranija građevina sličnih dimenzija na istom mjestu. Ta zgrada, međutim, nije imala središnju rotondu. Na sjevernoj i južnoj strani raspored prvobitnog trijema odgovarao je onom u kasnijoj zgradi; i na istočnoj i na zapadnoj strani, naprotiv, bila je prostranija. S južne strane nalazio se niz manje dubokih taberna i različito pregrađenih. Na istočnoj strani bilo je nekoliko prostorija s atraktivnim zidnim ukrasima u prvom stilu i drugom kolonadom na pročelju.

Pročelje se razlikovalo od pročelja kasnije građevine: izdignuto je naprijed, bliže forumu. Otvorena tržnica bila je prekrivena pažljivo uglačanim i uredno zbijenim kamenim pločnikom. Taberne su imale pod od kamenih iverja i sloja žbuke. U prostorijama na istočnoj strani žbuka je miješana od drobljene opeke (zvane opus signinum). Na otkrivenoj tržnici popločenje je bilo u uporabi do 62. godine; u zatvorenim prostorima postupno je zamijenjen opus signinumom .

U julijevsko-klaudijevskom razdoblju kompleks je preuređen i poprima svoj konačni oblik. Izvorne kolonade od tufa u početku su zadržane, ali su na zapadnoj strani probijene kako bi se podigla sveta edikula opus incertum, koja je brzo ponovno zaboravljena. Ovoj fazi gradnje pripadaju i taberne sa zapadne i sjeverne strane. Međutim, najveći dio građevine datira iz razdoblja nakon potresa 62., što je tada dovelo do potpunog napuštanja kolonada od sedre.

Sačuvan je samo donji kat, no postojao je i gornji kat, u kojem se pretpostavlja da su bile tavanske prostorije za radnike macelija. Pristup katu bio je drvenim stubištem koje je vodilo na drvenu galeriju s koje se moglo doći do soba.

Literatura
 Filippo Coarelli (ur. ), Eugenio La Rocca, Mariette de Vos Raajimakers, Arnold de Vos. Pompeji: Archäologischer Führer . Lübbe, Bergisch Gladbach 1993., 1999.,
 Liselotte Eschebach (ur. ). Gebäudeverzeichnis und Stadtplan der antiken Stadt Pompeji. Böhlau, Köln-Weimar-Wien 1993
 Robert Étienne. Pompeji. Das Leben in einer antiken Stadt . Reclam, Stuttgart 1974, 1998 (5. izdanje ),
 Heinrich Nissen. Pompeianische Studien . Leipzig 1877.
 Claire de Ruyt. Macellum. Marché alimentaire des Romains . Louvain-La-Neuve 1983.
 Kurt Wallat. Die Ostseite des Forums von Pompeji . Lang, Frankfurt na Majni 1997
 Paul Zanker. Pompeji . von Zabern, Mainz 1988

Izvori

Vanjske poveznice

Građevine u Pompejima

Macelij u Pompejima


Kalecik, Diyarbakır ilinin Çermik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya

Diyarbakır il merkezine 100 km, Çermik ilçesine 7 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çermik'in mahalleleri

Kalecik, Çermik


An Aegilops cylindrica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nicolaus Thomas Host. An Aegilops cylindrica in nahilalakip ha genus nga Aegilops, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aegilops

Aegilops cylindrica