Monschau (; , ; ) is a small resort town in the Eifel region of western Germany, located in the Aachen district of North Rhine-Westphalia.

Geography
The town is located in the hills of the North Eifel, within the Hohes Venn – Eifel Nature Park in the narrow valley of the Rur river.
The historic town center has many preserved half-timbered houses and narrow streets have remained nearly unchanged for 300 years, making the town a popular tourist attraction nowadays. An open-air, classical music festival is staged annually at Burg Monschau. Historically, the main industry of the town was cloth-mills.

History

On the heights above the city is Monschau castle, which dates back to the 13th century — the first mention of Monschau was made in 1198. Beginning in 1433, the castle was used as a seat of the dukes of Jülich. In 1543, Emperor Charles V besieged it as part of the Guelders Wars, captured it and plundered the town. However, the castle stayed with Jülich until 1609, when it became part of Palatinate-Neuburg.

In 1795, the French captured the area and, under the name Montjoie, made it the capital of a canton of the Roer département. After the area became part of the Kingdom of Prussia in 1815, Monschau became the district capital of the Kreis Montjoie.

During World War I, some people argued that Monschau (or "Montjoie" as it was then still called) should be annexed to Belgium since they believed it historically to be a Walloon area that had been Germanized by the Prussians.

In 1918, William II, German Emperor, changed the name to Monschau. In 1972, the town was enlarged with the previously independent municipalities of Höfen, Imgenbroich, Kalterherberg, Konzen, Mützenich and Rohren. Mützenich, to the west of the town center, is an exclave of German territory surrounded by Belgium. It is separated from Germany by the Vennbahn railway line, which was assigned to Belgium by the Treaty of Versailles in 1919.

During World War II the town of Monschau, sitting on a vital road network, was a point of great tactical importance in the opening phase of the Battle of the Bulge in December 1944 as the northernmost point of the battlefront.

Economy

Tourism
Monschau, which is allowed to call itself health resort Luftkurort since 1996, attracts many visitors with its picturesque views especially in the warm months. Set in the medieval town facility that is traversed by the river Rur, it is dominated by slate paneled and Tudor style houses with cafes, restaurants, craft and souvenir shops. Parking places are placed around the city center.

Part of driving and physical chase scenes in the 2016 film: "Collide" were filmed in and around the centre of Monschau.

Attractions

Events
Known far beyond the environment are the  Monschau Klassik  in the Monschauer castle, and the Monschau Christmas market, which is visited every year by tens of thousands of guests.

 The  Arts and Culture Centre Monschau  (KUK) shows changing art exhibitions

Museums

 Red House, Foundation-Scheibler Museum: The museums shows the civil living culture between the 18th and 19th centuries. 1768 the double house was completed. Johann Heinrich Scheibler (1705-1765), the owner had brought the Monschau cloth industry to full success. The highlight of the equipment is the wooden staircase in the house.
 Caffee roasting Wilhelm Maassen, founded in 1862. There is roasted coffee in old family tradition on an old PROBAT drum roaster. You can watch the roasting.
 Brewery Museum Felsenkeller, 150 years of brewing in the historical Monschau brewery, collection of old brewery equipment.
 Senfmühle Monschau, built in 1882.
 Erlebnismuseum Lernort natur: Since 2014, Museum of the  stuffed animals

Buildings

Monschau has over 330 listed buildings, so that only a selection can be called.
 Monschau Castle
 The Protestant Stadtkirche Monschau was built from 1787 to 1789 by Wilhelm Hellwig as a rectangular quarry stone and completed in 1810.
 The Red House of the cloth manufacturers family Scheibler is accessible as a museum today. It is a duplex and was completed in 1768 by Johann Heinrich Scheibler (1705-1765),
 House Troistorff was built in 1783 for the couple Troistorff as a representative town house. It has long been attributed to the Aachen architect Jakob Couven, but this is unlikely.
 St. Mariä Geburt (Monschau) in the style of peasant Baroque, built from 1649 to 1650, an erected in crude rubble masonry Saalbau, with a slightly curved gable roof. Instead of a tower, the church has a ridge turret with a pointed roof. The church is considered as the most beautiful building in the peasant Baroque in the northern Eifel

Supraregional sport
At two meetings in the spring meet canoeists for about 50 years in Monschau international events, and a whitewater races.
Nationally known is the Monschau Marathon more than 760 meters of altitude, which takes place in August.

Infrastructure

Transportation
Monschau is connected by various regional bus routes of Regionalverkehr Euregio Maas-Rhein inter alia to Simmerath, Aachen and Eupen (Belgium). It is the collective tarif of the Aachener Verkehrsverbund. All lines meet at the central station Imgenbroich Bushof.  Since March 2016 runs in Monschau an additional responsive demand transport system of the Aachener Straßenbahn und Energieversorgung under the name NetLiner.

The former important Vennbahn, which was used until 2001 as a Heritage railway, had stations in Monschau, Konzen and Kaltenherberg, now it is  closed. It was remodeled 2010 for the establishment of the Vennbahn (bike path). Through the village runs the Bundesstraße 258 from north to south.

Biking trails
Through the town lead the cycle paths:
 Eifel Höhen Route, which leads the circuit around the Eifel National Park;
 RurUfer Radweg, which is the highest elevation of the High Fens with the mouth of the Rur in the Maas ().
 Vennbahn (bike path) on the old Vennbahn track between Aachen and Luxembourg.

Notable residents
 Christian Urhan (1790–1845), violin player and composer
 Johann Heinrich Kurtz (1809–1890), lutheran theologian
 Karl Wilhelm Scheibler (1820–1881), industrialist.
 Elwin Bruno Christoffel (1829–1900), physicist and mathematician.
 Vincent Weber, (1902-1990), painter
 Mario Theissen (1952), former BMW Motorsport Director.

Literature
 Wendt, Christoph: Monschau – Idylle zwischen Fels und Fachwerk. Meyer und Meyer, Aachen 1995, .
 Pippke, Walter, Pallhuber, Ida: Die Eifel. 2. Auflage. Köln 1984 (DuMont Kunst-Reiseführer), S. 42, Farbtafel 13, Abb. 27.

Gallery

References

External links

 Official site
 Official site of Monschau Music Festival
 Official site for the borough of Höfen
 IMDB site for the film Collide

Aachen (district)
Districts of the Rhine Province

Monschau


නූතන ඊජිප්තුවේ බිසෝවරුන් පිළිබඳව වන මෙම ලැයිස්තුවට 1805 සිට 1953 දක්වා ඊජිප්තුව පාලනය කළ මුහම්මද් අලි රාජවංශයේ රජවරුන්ගේ භාර්යාවන්ගේ ලැයිස්තුවක් ඇතුළත් වේ. 1952 ඊජිප්තු විප්ලවයෙන් මාස 11කට පසුව, එනම් 1953 ජූනි 18 දින ඊජිප්තු සමූහාණ්ඩුව ප්‍රකාශයට පත්කිරීමත් සමග රාජවංශයේ පාලනය අවසන් විය. ඉන් අනතුරුව ඊජිප්තු සිහසුනට අයිතිවාසිකම් පාන්නන්ගේ භාර්‍යාවන් නාමික රැජිනියන් ලෙස සැලකේ.

ඊජිප්තුවේ බිසෝවරු

මේවාත් බලන්න

මහා රාජකීය බිරිඳ, පුරාතන ඊජිප්තුවේ පාරාවෝවරයාගේ භාර්‍යාවන් සඳහා
මුහම්මද් අලි රාජවංශයේ රජවරුන් ලැයිස්තුව
මුහම්මද් අලි රාජවංශය
මුහම්මද් අලි රාජවංශය පවුල් ගස
මුහම්මද් අලි රාජවංශය යටතේ ඊජිප්තුවේ ඉතිහාසය
මුහම්මද් අලි සහ ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයන් යටතේ සුඩානයේ ඉතිහාසය

ප්‍රභව

ඊජිප්තු වල්ලභ රැජිනියෝ
ඊජිප්තු රාජකීය බිසෝවරු
ඊජිප්තුව

මුහම්මද් අලි රාජවංශයේ බිසෝවරුන් ලැයිස්තුව


85 (خمسة وثمانون) هو عدد طبيعي يلي العدد 84 ويسبق العدد 86.

في الرياضيات

مراجع

أعداد صحيحة

85 (عدد)


An Bromelia scarlatina in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Julio Augusto Henriques ngan Jean Jules Linden, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Jacques Édouard Morren och C.H.Morren. An Bromelia scarlatina in nahilalakip ha genus nga Bromelia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bromelia

Bromelia scarlatina


12802 Hagino este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12802 Hagino este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Ōizumi de Takao Kobayashi. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,42 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 3,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Familia  Nysa

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

12802 Hagino


Robert Rothe, né le  à Bromberg et mort le  à Halle, est un haut fonctionnaire et homme politique prussien. Il est membre du Parlement de Francfort de 1848 à 1849.

Biographie
Fils d'un vice-président de district, Rothe est né le  à Bromberg dans la province de Prusse-Occidentale. Après avoir étudié le droit et les sciences camérales à Königsberg, Halle et Berlin jusqu'en 1825, il exerce la fonction de conseiller financier () dans cette dernière ville.

En 1848, il remplace Hans von Auerswald au Parlement de Francfort en tant que député de la  de la province de Prusse, représentant l'arrondissement de Rosenberg-en-Prusse-Occidentale. Rothe prend ses fonctions le  et rejoint la fraction Casino (centre-droit). En , il vote pour l'élection du roi de Prusse  comme empereur des Allemands, avant de quitter Francfort le .

Plus tard, Rothe reçoit le titre de conseiller privé () et occupe la fonction de  du district de Mersebourg de 1861 à 1876. En parallèle, il est membre de la Chambre des représentants de Prusse en 1862, de 1867 à 1869 et de 1870 à 1872, siégeant avec la droite puis le groupe des conservateurs libres. Il meurt le  à Halle dans la province de Saxe, à l'âge de 89 ans.

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Président du district de Mersebourg
Membre du Parlement de Francfort
Député de la Chambre des représentants de Prusse
Fonctionnaire prussien
Naissance en juillet 1803
Naissance à Bromberg
Décès en avril 1893
Décès à Halle-sur-Saale
Décès dans la province de Saxe
Décès à 89 ans

Robert Rothe


William Banting (c. December 1796 – 16 March 1878) was a notable English undertaker. Formerly obese, he is also known for being the first to popularise a weight loss diet based on limiting the intake of carbohydrates, especially those of a starchy or sugary nature. He undertook his dietary changes at the suggestion of Soho Square physician William Harvey, who in turn had learned of this type of diet, but in the context of diabetes management, from attending lectures in Paris by Claude Bernard.

Professional career
In the early 19th century, the family business of William Banting of St. James's Street, London, was among the most eminent companies of funeral directors in Britain. As funeral directors to the Royal Household itself, the Banting family conducted the funerals of King George III in 1820, King George IV in 1830, the Duke of Gloucester in 1834, the Duke of Wellington in 1852, Prince Albert in 1861, Prince Leopold in 1884, Queen Victoria in 1901, and King Edward VII in 1910. The royal undertaking warrant for the Banting family eventually ended in 1928 with the retirement of William Westbrook Banting.

Weight loss diet

Letter on Corpulence, Addressed to the Public
In 1863, Banting wrote a booklet called Letter on Corpulence, Addressed to the Public which contained the particular plan for the diet he followed. It was written as an open letter in the form of a personal testimonial. Banting accounted all of his unsuccessful fasts, diets, spa and exercise regimens in his past. His previously unsuccessful attempts had been on the advice of various medical experts. He then described the dietary change which finally had worked for him, following the advice of another medical expert.
"My kind and valued medical adviser is not a doctor for obesity, but stands on the pinnacle of fame in the treatment of another malady, which, as he well knows, is frequently induced by [corpulence]." (p24)
His own diet was four meals per day, consisting of meat, greens, fruits, and dry wine. The emphasis was on avoiding sugar, saccharine matter, starch, beer, milk and butter. Banting's pamphlet was popular for years to come, and would be used as a model for modern diets. Initially, he published the booklet at his personal expense. The self-published edition was so popular that he determined to sell it to the general public. Despite the success of the booklet, Banting opted to forego profits from the self-published versions, instead donating the profits to charity.
The third and later editions were published by Harrison, London. Banting's booklet remains in print as of 2007, and is still available on-line.

"Banting" as a verb
The popularity of the pamphlet mentioned above was such that the questions "Do you bant?" or "Are you banting?", still occasionally in use today, refer to his method, and sometimes even to dieting in general. In Swedish, "banta" is still the main verb for "being on a diet". Scientist Tim Noakes popularised Banting in South Africa when he named his high-fat, low-carbohydrate diet after Banting.

Legacy
Gary Taubes' study of carbohydrates, Good Calories, Bad Calories, begins with a prologue entitled "A brief history of Banting" and discusses Banting at some length. Discussions of low-carbohydrate diets often begin with a discussion of Banting.

Personal life
Banting was a distant relative of Sir Frederick Banting, the co-discoverer of insulin. Banting is buried alongside his wife and daughter at Brompton Cemetery, London, England.

See also
Low carbohydrate diet
Paleolithic diet
Vilhjalmur Stefansson

References

Further reading

External links

1796 births
1878 deaths
19th-century English people
Burials at Brompton Cemetery
Dietitians
British funeral directors
Low-carbohydrate diet advocates

William Banting


Arif () er et drengenavn af arabisk oprindelse, som er meget almindeligt i forskellige muslimske lande såsom Iran, Afghanistan, Bangladesh, Bosnien-Hercegovina, Indonesien, Malaysia, Pakistan og Tyrkiet og betyder "den vidende", "den erfarne". Navnet forekommer også i Aserbajdsjan og på Balkan samt som efternavn. Den kvindelige form af navnet er Arife.

Kendte personer med navnet

Som fornavn
 Arif Abd ar-Razzaq (1921-2007), irakisk general og politiker.
 Arif Demolli (1949-2017), kosovo-albanisk forfatter og journalist.
 Arif Erdem (født 1972), tyrkisk fodboldspiller.
 Arif Güney (født 1953), tyrkisk fodboldspiller og -træner.
 Arif Erkin Güzelbeyoğlu (født 1935), tyrkisk arkitekt, musiker og skuespiller.
 Arif Kocabıyık (født 1958), tyrkisk fodboldspiller.
 Arif Kuşdoğan (født 1956), tyrkisk fodboldspiller.
 Arif Mardin (1932-2006), amerikansk musikproducer af tyrkisk herkomst.
 Arif Dschangirowitsch Melikow (født 1933), aserbajdsjansk komponist.
 Arif Mirsojew (født 1944), aserbajdsjansk komponist, organist og pianist.
 Arif Morkaya (født 1989), tyrkisk fodboldspiller.
 Arif Peçenek (1959-2013), tyrkisk fodboldspiller og -træner.
 Arif Sağ (født 1945), tyrkisk sanger og politiker.
 Arif Taifur (født 1945), kurdisk-irakisk politiker.
 Arif Ünal (født 1953), tysk politiker af tyrkisk herkomst.

Som efternavn
 Abd ar-Rahman Arif (1916-2007), præsident af Irak 1966-68.
 Abd as-Salam Arif (1921-1966), præsident af Irak 1963-66.
 Ahmed Arif (1927-1991), tyrkisk digter af kurdisk herkomst.
 Hacı Arif Bey (1831-1885), osmanisk komponist.
 Hussain Arif (født 1968), pakistansk letatlet.
 Kader Arif (født 1959), fransk politiker.
 Mohamed Arif (født 1985), maledivisk fodboldspiller.
 Mohammed Usman Arif (1923-1995), indisk politiker.
 Ozan Arif (1949-2019), tyrkisk producer og sanger.
 Samsul Arif (født 1985), indonesisk fodboldspiller.
 Syed Mohammed Arif (født 1944), indisk badmintonspiller og -træner.
 Zainal Arif (født 1981), indonesisk fodboldspiller.

Referencer

Drengenavne

Arif


فايري تايل  و و(بالعربية: ذيل الجنية)، هو اسم سلسلة مانغا من تأليف ورسوم هيرو ماشيما تُنشر في مجلة شونن ماغازين الأسبوعية، ومسلسل أنمي عرض في قناة تلفزيون طوكيو في اليابان. كل سبت الساعة 10:30 صباحا. تم نشره في مجلة ويكلي شونين منذ 2 أغسطس 2006 إلى 26 يوليو 2017 ولقد تم نشر بواسطة كودانشا في 63 مجلدا تانكوبون.

صدر المجلد الأوّل في 15 ديسمبر 2006 والمجلد الـ63 صدر يوم 26 ديسمبر 2017. تدور الاحداث عن مغامارات فتاه اسمها لوسي هارتفيليا بعد انضمامها إلى نقابة فيري تيل بواسطة فتى اسمه ناتسو دراغنيل الذي يبحث عن التنّين إغنيل الذّي رعاه في صغره والذّي يعتبره ناتسو كوالدٍ له. في عام 2009 أصبح فيري تيل سلسلة تلفيزيونية (أنمي) بواسطة A-1 Pictures وSatelight. انتهت سلسلة في 30 مارس 2013. ومع ذلك، في 4 مارس، أعلن ماشيما على حسابه في تويتر أن الأنمي لن ينته بعد، وأن الأنمي سيبدأ بثه على تلفزيون طوكيو تحت عنوان فيري تيل.و بدء العرض الجديد في 5 أبريل 2014.

وفي يوم الجمعة الواحد والعشرون من يوليو 2017 أعلن هيرو ماشيما على حسابه في تويتر أن الموسم الثالث من الأنمي قادم في 2018،والذي تم تحديده لاحقا للبث في الخريف من نفس السنة.

القصة
تبدأ القصة في مملكة فيوري، بلد محايد مُكون من 17 مليون شخص، انه عالم السحر، وتوجد النقابات السحرية التي لا تعد ولا تحصى في مركز كل النشاطات السحرية، وهي الاماكن الرسمية للسحرة حيث يعملوا ويخرجوا في مهمات معهم، ولا يسمى المرء ساحرا بشكل رسمي قبل الانتماء إلى أحد هذه النقابات والالتزام بقوانينها. من بين هذه النقابات، تبرز "فيري تيل"، وهي مكان للقوة والروح والأسرة.

في داخل أروقة "فيري تيل" تبرز هنالك "لوسي هارتفيليا" هي ساحرة شابة تبحث عن مفاتيح البوابة السماوية، وحلمها هو أن تصبح ساحرة كاملة من خلال الانضمام إلى هذه نقابة "فيري تيل" الشهيرة. في بحثها، تلتقي "ناتسو دراغنيل" وشريكه "هابي"، الذين يسعون للعثور على والد "ناتسو" الذي تبناه، وهو التنين "ايغنيل". بعد تعرضها للخداع من قبل رجل، تقع "لوسي" تحت محاولة اختطاف، ليتم إنقاذها من قِبل "ناتسو". والمفاجأة عندما تكشف أنه عضو في "فيري تيل" ويدعوها للانضمام إليهم. هناك، تلتقي "لوسي" بأعضاء النقابة الغريبين، مثل ساحر الجليد "غراي فولبوستر"، والسيافة "ايرزا سكارليت".

معا كعائلة، يقاتلون قوى الشر، ويساعدون المحتاجين، ويكسبون أصدقاء جدد، بينما يستمتعون طوال الوقت بالمغامرة التي لا تنتهي. هذه هي "فيري تيل" (قصة الجنية).

الشخصيات
Dragneel, Natsu

المانغا
اعتبارًا من فبراير 2020 ، كان لدى الفصل 72 من مانجا فايري تيل مليون مجلد متداول. في فرنسا ، باعت السلسلة أكثر من 7.7 مليون نسخة بحلول عام 2018. وفقًا لأوريكون ، كانت فايري تايل ثامن أفضل سلسلة مانغا مبيعًا في اليابان لعام 2009 ، ورابع أفضل سلسلة في 2010 و 2011 ، ثم انخفضت إلى المركز التاسع في عام 2013 احتل المجلد الخامس الخاص بمانجا فايري تيل المرتبة السابعة في قائمة أفضل عشرة مانجا ، ومرة أخرى احتلت السلسلة المرتبة السابعة بعد إصدار الجزء السادس. أُدرِجت كأفضل سلسلة مانغا جديدة لعام 2008. فازت المانجا بجائزة أفضل سلسلة مانغا لعام 2008 في جائزة Deb Aoki لعام 2009 التي أقامتها مجلة اينيمي لاند الفرنسية. كما فاز بجائزة Kodansha Manga لعام 2009 عن

الأفلام

1- Fairy Tail Movie 1: Houou no Miko

تدور احداث الفيلم حول فتاة تدعى " إكلير "

الرسوم المتحركة الأصلية للفيديو (الأوفا)
أنتجت تسعة رسوم متحركة أصلية بالفيديو (أوڤا) من فايري تايل وأصدرت على دي في دي من قبل استديوهات "إيه ون بيكتشرز" و"ساتلايت"، كل منها مُجمَّعة مع إصدار محدود من مجلد تانكوبون من المانجا. أول أوڤا "مرحبًا بكم في فايري هيلز" كانت تعديل لسلسلة المانجا التي تحمل الاسم نفسه، وأصدرت مع المجلد 26 في 15 أبريل 2011. الأوڤا الثانية "أكاديمية فايري: يانكيي كن و يانكيي تشان" كانت أيضاً اقتباس من أوماكي (حلقات إضافية) تحمل الاسم نفسه، وأصدرت مع المجلد 27 في 17 يونيو 2011. حلقة الأوڤا الثالثة "أيام الذاكرة" أصدرت مع المجلد 31 في 17 فبراير 2012، وتضم قصة أصلية كتبها مؤلف السلسلة هيرو ماشيما. الحلقة الرابعة "معسكر تدريب الجنيات"، تستند على الفصل 261 من المانجا، وأصدرت مع المجلد 35 في 16 نوفمبر 2012. أما الخامسة، "أرض ريوزيتسو المثيرة" فهي مبنية على الفصل 298 من المانجا وأصدرت بالمجلد 38 من المانجا في 17 يونيو 2013. إصدار أوڤا السادس بعنوان "فايري تيل ضد ريڤ" كانت تعديل أوماكي (حلقات إضافية) تحمل الاسم نفسه وأصدرت في 16 أغسطس 2013، مع المجلد 39 من المانجا.

طاقم إنتاج الأنمي
 الإخراج: شينجي إيشيهيرا
 تأليف النص الرئيسي: ماساشي سوغو
 تصميم الشخصيات: أوي ياماموتو
 الإخراج الفني: جونكو شيميزو
 إخراج الصوت: شوجي هاتا
 الموسيقى: ياسهارو تاكاناشي
 إنتاج الموسيقى: بوني كانيون
 إنتاج الرسوم المتحركة: ايه-1 صورة، ساتيلايت
 إنتاج: تلفزيون طوكيو، دنتسو

روابط خارجية
 فايري تايل على موقع انستازيا للاوتاكو (بالعربية)

مراجع

أفلام أنمي 2012
ألعاب فيديو تأجلت بسبب جائحة فيروس كورونا
أنمي ومانغا خيالية
أنمي ومانغا مغامرات
أيه-1 بكتشرز
التمييز في الأعمال الخيالية
السحر في الأعمال الخيالية
السحر في القصص المصورة
العبودية في الخيال
العنصرية في الأعمال الخيالية
العنف الأسري في الأعمال الخيالية
العنف ضد الأطفال في الأعمال الخيالية
برامج حصلت عليها شبكة جي إم أي
تغير الحجم في الأعمال الخيالية
ساتلايت (استوديو)
سلسلات مانغا
شركة فنميشن للترفيه
شونن مانغا
عروض تلفزيون طوكيو
فايري تايل
كلوفر وركس
مانغا 2006
مانغا حولت إلى أفلام
مجلات مصورة من كودانشا
مسلسلات أنمي متلفزة بدأ عرضها في 2009
مسلسلات أنمي مستندة إلى مانغا

فايري تايل (سلسلة)


මුතුගල්වෙල උණුදිය උල්පත හෝ ගුරුකුඹුර උණුදිය උල්පත ශ්‍රී ලංකාවේ මහඔය-මහියංගනය මාර්ගය ආසන්නයේ මාදුරු ඔය ජාතික වනෝද්‍යානය තුල පිහිටා තිබේ.

මේවාද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ උණුදිය උල්පත්

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ උණුදිය උල්පත්

මුතුගල්වෙල උණුදිය උල්පත


Klaudius Hermann Bojunga (* 17. Juni 1867 in Hannover; † 23. August 1949 in Frankfurt am Main) war ein deutscher Germanist, Pädagoge, Schulleiter, Fachautor und einer der Mitbegründer des Deutschen Germanistenverbandes sowie des Vereins für deutsche Bildung.

Familie
Klaudius Hermann Bojunga, Sohn des Geheimen Justizrates Claudius Hermann Bojunga und dessen Ehefrau Charlotte Sophie Cäcilie (* 19. Juni 1838 in Lehe), geborene Meyn, heiratete am 6. Juli 1896 in Hannovers Gartenkirche St. Marien Charlotte Sofie Bertha Eleonore Gildemeister (* 17. April 1872 in Hannover; † 3. Dezember 1952 in Frankfurt am Main). Aus der Ehe gingen vier Kinder hervor: Gutmunt (?) Siegmund Friedrich (* 1898), Gudrun Siegrun Friedrun (* 2. Oktober 1900 in Hannover; † 1981, nannte sich wohl Siegrun-Gunna), Erwin Wolfgang Friedrich (* 22. August 1902 in Hannover; † 1973) und Friedrich Rüdiger Dankwart (* 20. November 1905).

Schule und Studium
Bojunga besuchte in seiner Geburtsstadt das Städtische Lyzeum II (heute: Goethegymnasium), an dem er seine Reifeprüfung am 8. März 1886 ablegte. Nach seinem im Sommer 1888 begonnenen Studium an der Ruprecht-Karls-Universität in Heidelberg, der Philipps-Universität in Marburg und der Alma Mater Lipsiensis, unterbrochen von einer militärischen Dienstzeit als Einjährig-Freiwilliger, promovierte er 1890 in Leipzig mit dem Dissertationsthema Die Entwicklung der neuhochdeutschen Substantivflexion ihrem inneren Zusammenhange nach in Umrissen zum Doctor philosophiae (Dr. phil).

Sein Seminarjahr trat er am 1. Oktober 1894 am Gymnasium und Realgymnasium im ostfriesischen Leer an. Am 26. Oktober 1894 absolvierte er seine erste Lehramtsprüfung in Marburg, eine erweiterte Lehramtsprüfung am 30. Juni 1899. Sein Probejahr absolvierte er als Hilfslehrer ab dem 1. Oktober 1895 im Städtischen Lyzeum II in Hannover, an dem er sein Reifezeugnis erworben hatte, und ab 1. April bis 30. September 1896 am Fürstlichen Gymnasium Adolfinum zu Bückeburg. Am 1. Oktober 1896 trat er in den preußischen Schuldienst ein, am 23. April 1900 wurde er vereidigt, am 1. April 1904 wurde er zum Schuldirektor ernannt.

Militärdienst
Als Einjährig-Freiwilliger absolvierte er seinen Dienst vom 1. Oktober 1890 bis zum 30. September 1891 in Hannover bei der 2. reitenden Batterie des preußischen Feldartillerieregiments Nr. 10 "von Scharnhorst" (1. Hannoversches). Am 18. April 1895 wurde er zum Seconde-Lieutenant befördert. Am 28. Februar 1903 erhielt er die Landwehrdienstauszeichnung II. Klasse verliehen. Am 15. September 1905 wurde er zum Oberleutnant befördert. Am 23. Juli 1917 erhielt er das Großherzoglich Hessische Kriegsehrenzeichen, am 19. September 1917 das Verdienstkreuz für Kriegshilfe.

Wirken
Ab 1. April 1900 unterrichtete Bojunga als Oberlehrer an der Höheren Töchterschule I mit Lehrerinnenseminar in Hannover, ab 1. April 1903 am dortigen Realgymnasium I.

Ab 1. April 1904 leitete Bojunga die Luisenschule in Magdeburg, ab 1. April 1906 dieselbe Schule mit realgymnasialer Forschungsanstalt.

Im Jahr 1908 wurde er zum Gründungsdirektor einer Schule im Großherzogtum Hessen berufen. Ab dem 1. April 1908 bis zum 31. März 1932 leitete er die Schillerschule mit Realgymnasialkursen in Frankfurt am Main, ab 1. April 1910 umfirmiert zu Schillerschule mit Studienanstalt realgymnasialer Richtung.

Ab 1940 wurde der 1932 pensionierte Oberstudiendirektor reaktiviert und als Lehrer an der Adolf-Hitler-Schule (zusammengelegte Adlerflychtschule und Klingerschule) im Gebäude der ehemaligen Adlerflychtschule im Frankfurter Nordend eingesetzt.

Er verstarb im Alter von 82 Jahren.

Autorenschaft
Bojunga veröffentlichte didaktische Schriften, war als Mitautor einer Reihe von Schulbüchern zum Deutschunterricht beteiligt und veröffentlichte Artikel in pädagogischen Fachzeitschriften.

Mitbegründer des Deutschen Germanistenverbandes
Im Jahr 1912 war er neben Friedrich Panzer und Johann Georg Sprengel Mitbegründer des Deutschen Germanistenverbandes und setzte sich mit diesen für das Konzept der Deutschkunde ein.

Sonstige Aktivitäten
Bojunga wirkte als Mitarbeiter des Freien Deutschen Hochstifts und des Allgemeinen Deutschen Sprachvereins.

Klaudius Bojunga und Helene Mayer
Klaudius Bojunga dispensierte die Schülerin Helene Mayer auf Ersuchen des Reichspräsidenten Paul von Hindenburg im Jahr 1928 vom Unterricht an der Frankfurter Schillerschule, damit die Fechterin nach ihrer Goldmedaille im Damenflorett, die sie bei den Spielen der IX. Olympiade in Amsterdam errungen hatte, in die Reichshauptstadt fahren konnte, um dort als Ehrenpreis der Reichsregierung eine Plakette entgegennehmen zu können.

Auf die schriftliche Anfrage eines Herrn Professors Schneider aus Dresden, der von Klaudius Bojunga eine Information über die "rassische Abstammung" der Schülerin Helene Mayer wünschte, antwortete dieser: "Auf Ihre Anfrage kann ich Ihnen antworten, daß Helene Mayer israelitischer Religion ist. Den wissbegierigen Schülern können Sie dabei vielleicht zugleich mitteilen, daß die Zugehörigkeit zu dieser Religionsgemeinschaft für die Rassenzugehörigkeit wenig besagt, denn ein Blick auf ein Bild Helene Mayers zeigt jedem Kenner ja sofort, wie die Verhältnisse da liegen. Wie bei Rassenmischung so manchmal, mendelt sie eben völlig nach der arischen Seite".

Auszeichnung
 1932 – Ehrenplakette der Stadt Frankfurt am Main

Werke (Auszug)
 Die Entwicklung der neuhochdeutschen Substantivflexion ihrem inneren Zusammenhange nach in Umrissen (Histoire de la flexion des substantifs en nouveau haut-allemand). Inaugural-Dissertation, Universität Leipzig, J. B. Hirschfeld, Leipzig 1890, .
 Die deutsche Wechselordnung. Helwing, Hannover 1893, .
 Kurzer Leitfaden der deutschen Sprachlehre für höhere Mädchenschulen. Norddeutsche Verlagsanstalt Goedel, Hannover 1902, .
 Welche Anforderungen sind an einen Leitfaden der deutschen Sprachlehre für höhere Mädchenschulen zu stellen? Norddeutsche Verlagsanstalt O. Goedel, Hannover 1903, .
 Schiller als Verkörperung der Hochziele des deutschen Volkes. Klotz, Magdeburg 1905, .
 Leitfaden der deutschen Sprachlehre für höhere Mädchenschulen und weiterführende höhere Lehranstalten für Mädchen. Norddeutsche Verlagsanstalt O. Goedel, Hannover 1909, .
 Handbuch für den deutschen Sprachunterricht in den oberen Klassen höherer Lehranstalten / 2, Zur Vers-, Stil- und Dispositionslehre. Norddeutsche Verlagsanstalt O. Goedel, Hannover 1909, .
 Der deutsche Sprachunterricht auf höheren Schulen. O. Salle, Berlin 1917, .
 mit Ernst Wasserzieher: Deutsche Sprachgeschichte – Anregungen und Beiträge zu ihrer Behandlung in der Schule. O. Salle, Berlin 1921, .
 Deutsche Sprache und deutsches Volkstum – Die Behandlung ihrer Zusammenhänge im Unterricht auf höheren Schulen. O. Salle, Berlin 1921, .
 Lateinische Lieder fahrender Schüler aus der Stauferzeit. Freytag, Leipzig 1922, .
 Deutsche Sprachlehre. Verlag Moritz Diesterweg, Frankfurt am Main 1925, .
 Germanische Wiedererstehung – Ein Werk über die germanischen Grundlagen unserer Gesittung. Hrsg. v. Hermann Nollau. Winter, Heidelberg 1926, .
 Aus der deutschen Laut- und Wortgeschichte. Norddeutsche Verlagsanstalt O. Goedel, Hannover 1927, .
 Mittelalterliche Nibelungensage und Nibelungendichtung im Unterricht auf der Obersekunda höherer Schulen. O. Salle, Berlin 1928, .
 Vorschläge für die einheitliche Verdeutschung der Fachwörter in der deutschen Sprachlehre. Pierer, Altenburg (Thüringen) 1930, .
 als Hrsg.: Zur Steigerung der Leistungen in den Berufs- und Fachschulen. Berlin 1937, .

Einzelnachweise

Gymnasiallehrer
Germanist
Pädagoge (19. Jahrhundert)
Pädagoge (20. Jahrhundert)
Fachdidaktiker (Deutsch)
Schulleiter (Magdeburg)
Schulleiter (Frankfurt am Main)
Autor
Deutscher
Geboren 1867
Gestorben 1949
Mann

Klaudius Bojunga


Mudra-Kaserne steht für:
 Mudra-Kaserne in Köln, heute Gereon-Kaserne, beherbergt das Bundesamt für Personalmanagement der Bundeswehr
 Mudra-Kaserne (Mainz-Kastel), beherbergt eine hessische Bereitschaftspolizei

Mudra-Kaserne


5248 Scardia este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5248 Scardia este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Henri Debehogne și Giovanni de Sanctis. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,22 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 0,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1983
Centura de asteroizi

5248 Scardia


João Bennio Baptista (Manhumirim, 11 de abril de 1927 - Goiânia, 18 de junho de 1984) foi um ator, produtor e diretor brasileiro.

Biografia
Filho de Pedro Baptista, professor de latim, e de Maria Vieira de Paiva, professora e diretora de peças teatrais escolares e evangélicas, Bennio trabalhou com diversas profissões antes de chegar ao universo cinematográfico, tendo atuado como bancário, escrivão de polícia, fotógrafo e professor ginasial.

Em 1953, Bennio dirigiu e estreou o monólogo psicodramático intitulado As Mãos de Eurídice, de Pedro Bloch, no Colégio de Pedra Azul. A peça percorreu vários estados, incluindo Minas Gerais, Espírito Santo, Rio de Janeiro, São Paulo e Bahia. Foi através desses caminhos pelo Brasil que João Bennio estreou na sétima arte com o filme Candinho, dirigido por Abílio Pereira de Almeida, em 1954, durante o auge da extinta Companhia Vera Cruz. Este primeiro filme, livre adaptação do curto livro Cândido de Voltaire, Bennio fez um pequeno papel ao lado do Mazzaropi, também em sua estreia como ator.

A peça As Mãos de Eurídice estreou, em Goiânia, no dia 17 de julho de 1955 no salão do antigo Jóquei Clube de Goiás. Em teoria, faria a apresentação e depois seguiria em frente com a turnê, mas acabou se apaixonando por uma moça cujo nome é desconhecido e fez 37 outras apresentações na cidade. Há controvérsias sobre a qualidade da atuação de Bennio na peça, com diferentes fontes emitindo opiniões contraditórias entre si, podendo-se especular somente no dias de hoje.

Por motivo desconhecido, Bennio estava prestes a partir para São Paulo quando foi abordado por jovens pedindo que ele dirigisse uma peça. Sem muito interesse, cobrou um "preço absurdo" (dez mil cruzeiros) a fim de poder seguir com seus planos, mas, para a sua surpresa, teve a proposta aceita. A partir daí, seu vínculo com Goiânia e com as classes artísticas da cidade solidificaram-se e Bennio formou um grupo de teatro amador, Companhia Bennio e Seus Artistas, com o qual encenou múltiplas peças.

Durante o governo de José Feliciano Ferreira, João Bennio, com o apoio do importante escritor goiano Carmo Bernardes e do arquiteto Elder Rocha Lima, conseguiu, junto ao engenheiro Geraldo de Pina, então secretário de Viação e Obras Públicas, autorização para construir o "seu" teatro, o Teatro de Emergência. O teatro foi inaugurado em meados de 1962 e foi demolido em 1969, durante o governo Otávio Lage, sob a alegação que ali se reuniam subversivos. Durante a sua existência, o teatro foi o principal centro cultural de Goiás, acolhendo artistas da música, escultura, poesia, literatura, teatro amador e até de culinária.

João Bennio foi preso político na Penitenciária de Goiás, Cepaigo, durante 23 dias, na cela 16 de 3° andar. Mesmo após ser liberto, teve que responder a vários inquéritos militares e foi ameaçado de prisão se insistisse em continuar seu grupo teatral. A repressão da ditadura militar impossibilitou que Bennio continuasse suas atividades em Goiânia, mudando-se para o Rio de Janeiro em 1966.

Tendo cozinhado desde criança, Bennio possuía a ideia formada de conseguir fazer cinema a partir da arte culinária. Pouco tempo depois de chegar ao Rio de Janeiro, reinaugurou a Sala Cecília Meireles, interpretando um papel importante na peça Ópera de Três Vinténs de Kurt Weill e Bertolt Brecht, dirigida por José Renato. Durante sua morada no Rio de Janeiro, ele continuou ativo nas artes cênicas, mas seu sonho era voltar a trabalhar no cinema.

Em 1967, João Bennio conseguiu financiamento de banqueiro João do Nascimento Pires, que também era seu cunhado, para trabalhar em um filme. Juntos, abriram a Bennio Produções Cinematográficas e, no mesmo ano, sempre apaixonado por Goiás, acabou voltando para o estado do Centro-Oeste onde escreveu uma história centrada em uma de suas grande paixões: o rio Araguaia. O filme, O diabo mora no sangue (1968), que se passa às margens deste rio, foi roteirizado por Ziembinsk e Hugo Brockes e contou com a direção do ator Cecil Thiré, na sua estreia como cineasta. Apesar de ser o primeira longa-metradem de Bennio Produções Cinematográficas, o filme ficou na lista dos dez melhores filmes brasileiros em avaliação feita pela crítica especializada da época e representou o Brasil em 39 países, resultando em grande sucesso financeiro.

Há inclusive uma disputa entre o média-metragem A Fraude (1968), de Jocerlan Melquíades de Jesus, e o longa de Bennio pelo reconhecimento de primeiro filme de ficção de Goiás.

Após as filmagens de O diabo mora no sangue, João Bennio viajou ao Rio de Janeiro para finalizar o filme. Determinado a continuar no universo do cinema, iniciou um projeto baseado no conto A Enxada, de Bernardo Élis. Porém, o escritor já havia cedido o direito de filmagem a outro grupo quando Bennio retornou a Goiânia. Sua próxima empreitada foi produzir e atuar, no Rio de Janeiro, em Tempo de Violência (1969) cujo enredo não o agradava muito, mas pela desejo de contracenar com Tônia Carrero, acabou aceitando. Devido a problemas de financiamento, Bennio acabou tendo que bancar boa parte do filme, mas o lucro de 60%, que caberia ao produtor, nunca foi recebido.

Com o enorme prejuízo de Tempo de Violência, Bennio e seu sócio desentenderam-se e desfizeram a sociedade, mas a Bennio Produções Cinematográficas não cessou suas atividades. tendo cinco produções com um público superior a 500 mil, segundo a Ancine, sendo eles: Ascensão e queda de um paquera (1970), de Victor di Mello, com 990.078 espectadores; O grande gozador (1972), de Victor di Mello, com 526.689 espectadores; Quando as mulheres querem provas (1974), de Victor Di Mello, com 772.692 espectadores; Um varão entre as mulheres (1974), de Victor di Mello, com 685.779 espectadores e O padre que queria pecar (1975), de Lenine Otoni, com 890.450 espectadores.

João Bennio saiu da produtora que co-fundou, entretanto negociou com seu ex-sócio a produção de mais dois filmes. O primeiro foi Simeão, o boêmio (1969), que se passa na cidade histórica de Pirenópolis, e foi um sucesso de público, mas o retorno financeiro não seguiu o mesmo caminho. O segundo filme foi O Azarento, um homem de sorte (1972), que se passa nos municípios goianos de Piracanjuba e Goiânia. Este segundo foi um fracasso de bilheteria.

Seguindo o prejuízo financeiro das suas duas últimas produções, João Bennio voltou aos palcos em Goiânia no Cine Teatro Goiânia que acabou sendo fechado em 1974 para uma grande reforma. Nesse mesmo ano, comprou uma chácara e a transformou num restaurante rústico que se tornou um ponto de encontro de intelectuais, artistas, políticos e da alta sociedade goiana.

Em 1977, tentou novamente filma o conto A enxada, de Bernardo Élis, contratando Grande Otelo e Kleber Macedo. Filmaram por três dias retratando a festa de Trindade, no entanto a produção teve de ser suspendida. Atuou em mais dois filmes feitos em Goiás: O leão do norte (1973), dirigido por Carlos Del Pino, e o filme não finalizado A mulher que comeu o amante (1978), baseado em conto de Bernardo Élis.

Atuou como diretor do Teatro Goiânia por algum tempo em 1982, mas o governo deixou de repassar verbas ao teatro, criando complicações na administração.

João Bennio ficou doente no final de 1983 e faleceu, vítima de câncer, no dia 18 de junho de 1984 em Goiânia. Seu corpo foi velado no Teatro Goiânia. Durante o velório, um grupo formado por Eudaldo Guimarães, Paulo César Abreu, Ellifaz Rodrigues e Beto Leão resolveu imortalizar sua memória, criando o Cineclube João Bennio (CJB).

Filmografia

Referências

João Bennio


Keith Maillard (* 28. Februar 1942 in Wheeling, West Virginia) ist ein in den Vereinigten Staaten geborener kanadischer Schriftsteller und Dichter, der den Ethel Wilson Fiction Prize 1990 für seinen Roman Motet gewonnen hat.

Leben

Keith Maillard wurde 1942 in Wheeling, West Virginia geboren und lebte bereits in seiner Jugend an verschiedenen Orten in den Vereinigten Staaten und Kanada. Zunächst besuchte er eine militärische High School und wanderte zwischen den Florida Keys, Neuengland, New York, Los Angeles, Alaska, Alberta und Nova Scotia umher. In dieser Phase arbeitete er in diversen Gelegenheitsjobs, wie beispielsweise als Schilder- bzw. Fassadenmaler, Busfahrer, Verkäufer, Folksänger, Ghostwriter oder Geflügelrupfer. Er besuchte die West Virginia University, beteiligte sich am Radioprogramm des Campus Radio (The Underground News for Boston University Radio) der Boston University und schrieb für The Free Press. Er war einer jener Antikriegsprotestler, die sich nach den Kent-State-Massaker am 4. Juli 1970, als die Nationalgarde der Vereinigten Staaten des Staates Ohio während einer Demonstration gegen den Vietnamkrieg vier Demonstranten an der Kent State University erschoss und neun schwer verletzte, einen regelrechten Burnout verspürten. Er siedelte 1970 nach Kanada über, wobei ihm ein Freund an der University of British Columbia half, und erhielt 1976 die kanadische Staatsbürgerschaft.

In den frühen 1970er Jahren arbeitete Keith Maillard freiberuflich für CBC/Radio-Canada, brachte seine Artikel bei This Country in the Morning, Five Nights und Our Native Land unter. Er war aktiv bei der Schriftstellervereinigung Kanadas (Writers' Union of Canada), diente dem Nationalrat zwei Jahre und war einer der Mitbegründer der lokalen Schriftstellervereinigung British Columbias (Federation of BC Writers). Maillard studierte darüber hinaus Musik am Vancouver Community College, spielte irische Flöte, unterrichtete Grundlagen der Musik an der Vancouver School Board und dem Vancouver Community College. Außerdem spielt er Bassgitarre in der ersten Band des Singer-Songwriters aus Vancouver, Ferron.

Maillards erster Roman, Two Strand River, wurde 1976 veröffentlicht. Die meisten Rezensenten hatten ihre Schwierigkeiten mit dem ihrer Meinung nach merkwürdigen Buch, dessen Cross-Gender-Protagonisten sowie deren verrückten Ereignissen, aber Two Strand River erhielt bald einen gewissen Kultcharakter und das Etikett, ein moderner Klassiker des kanadischen Magischen Realismus zu sein, sodass er zweimal neu aufgelegt wurde.

Der zweite Roman, den Keith Maillard veröffentlichen konnte, war eigentlich der erste, den er jemals geschrieben hatte, aber zunächst war das Buch von 26 Verlagen abgelehnt worden. Nachdem er achtmal eingehend überarbeitet worden war, erschien er 1980 als Alex Driving South. In diesem zerstreuten, naturalistischen Stadtmärchen stellte Maillard erstmals seinen zentralen fiktiven Handlungsort vor, Raysburg, West Virginia, wo die meisten seiner Romane spielen. The Knife in My Hands folgte 1981 und der Nachfolgeroman Cutting Through 1982. Als er seinen fünften Roman zur Hälfte fertiggestellt hatte, bekam Maillard Probleme mit einer Schreibblockade.

Von 1985 bis 1988 stellte Maillard seine schriftstellerischen Fähigkeiten zurück, um Kurse für The Open Learning Institute für Universitäten und die Erwachsenenbildung zu entwerfen. Sein fünfter Roman, Motet, erschien 1989 und gewann 1990 den zu den BC Book Prizes gehörenden Ethel Wilson Fiction Prize.

Nachdem er saisonal als Dozent sowohl an der University of British Columbia als auch an der Simon Fraser University unterrichtet hatte, bot man ihm 1989 eine feste Stelle an der University of British Columbia im Rahmen der Abteilung für Kreatives Schreiben an, wo er alle Genres bis auf das Drama unterrichtete. Maillard arbeitete zehn Jahre als beratender Herausgeber für PRISM international. Gegenwärtig hat er eine Vollprofessor inne, ist stellvertretender Vorstand der Abteilung, und hat sich auf Fiction und Lyrik spezialisiert.

In seiner Zeit an der University of British Columbia begann Maillard mit dem, was er selbst als sein Hauptwerk betrachtet: der so genannten "Rayburg Serie". Das von Georgia Straight als "kleines Meisterwerk" bezeichnete Light in the Company of Woman wurde 1993 veröffentlicht und stand auf der Shortlist für den Ethel Wilson Fiction Prize. Diesem Roman folgte 1995 Hazard Zones, das auf der Liste des Toronto Stars der besten kanadischen Romane des Jahres und auf der Shortlist des Commonwealth Writers' Prize stand. Des Weiteren kehrte der Schriftsteller zu seiner ersten großen Liebe Dichtkunst zurück und veröffentlichte Dementia American, das 1994 den Gerald Lampert Award für den besten Gedichtband gewinnen konnte. The Clarinet Polka stand 2003 auf der Auswahlliste der kanadischen Buchhändler, die Filmrechte daran wurden vom Filmemacher Liz Friedlander erworben.

2004 kehrte Keith Maillard zu dem Rohmaterial zurück, das er zunächst in The Knife in My Hands und Cutting Trough veröffentlicht hatte, schrieb den Stoff neu und formte daraus Difficulty at the Beginning Quartet, das zwischen September 2005 und 2006 in vier Bänden erschien. Die in Toronto erscheinende The Globe and Mail wählte Difficulty at the Beginning Quartet als eines der besten Bücher 2006 aus und nannte es "a work of terrible beauty and grace, a masterpiece fit to contend with the best novels of the last century."

2011 publizierte Maillard zwei Ausschnitte seiner noch unveröffentlichten Memoiren, Fatherless, in Numéro Cinq: Kilroy, a Writer's Childhood und Richland.

Keith Maillard lebt gegenwärtig im Westen Vancouvers.

Werk

Prosa und Lyrik
 1976: Two Strand River (Press Porcepic) ISBN 0-88878-088-5
 1996 Neuauflage: Two Strand River (HarperCollins) ISBN 0-00-648143-4
 1980: Alex Driving South (Dial) ISBN 0-8037-0196-9
 1983: Neuauflage: Alex Driving South (General Publishing) ISBN 0-7736-7045-9
 1981: The Knife in my Hands (General) ISBN 0-7737-0057-9
 1982: Cutting Through (Stoddart) ISBN 0-7737-2003-0
 1989: Motet (Random House) ISBN 0-394-22028-5
 1997 Neuauflage: Motet (HarperCollins) ISBN 0-00-648163-9
 1993: Light in the Company of Women (HarperCollins) ISBN 0-00-223894-2
 1994: Dementia Americana, poems (Ronsdale/Cacanadadada) ISBN 0-921870-28-0
 1995: Hazard Zones (Harper Perennial) ISBN 0-00-224397-0
 1999: Gloria (Harper Flamingo) ISBN 0-00-648175-2
 2000: Neuauflage: Gloria (Soho Press) ISBN 978-1-56947-206-4
 2001: Neuauflage: Gloria (HarperFlamingo) ISBN 978-0-00-648175-1
 2002: The Clarinet Polka (Thomas Allen) ISBN 0-88762-100-7
 2003: Neuauflage: The Clarinet Polka (St. Martin's Press) ISBN 0-312-30889-2
 2004: Neuauflage: The Clarinet Polka (St. Martin's Griffin) ISBN 978-0-312-30890-2
 2005: Running (Brindle & Glass) ISBN 1-897142-06-4
 2006: Morgantown (Brindle & Glass) ISBN 1-897142-07-2
 2006: Lyndon Johnson and the Majorettes (Brindle & Glass) ISBN 1-897142-08-0
 2006: Looking Good (Brindle & Glass) ISBN 1-897142-09-9

Anthologien
 1985: Vancouver Fiction. David Watmough, ed., Winlaw, B.C., (Polestar Press) ISBN 978-0-919591-05-9
 1986: Magic Realism and Canadian Literature: Essays and Stories, Proceedings of the Conference on Magic Realist Writing in Canada. University of Waterloo/Wilfrid Laurier University, Mai 1985; Peter und Ed Jewinski, eds. (University of Waterloo Press) ISBN 978-0-88898-065-6
 1999: New Expansive Poetry. R.S. Gwynn, ed., Ashland, Oregon, (Story Line Press) ISBN 978-1-885266-69-9
 2005: Wild Sweet Notes II: More Great Poetry From West Virginia. (Publishers Place) ISBN 978-0-9744785-2-4
 2008: The Best of Canadian Poetry in English, 2008. Stephanie Bolster and Molly Peacock, eds., (Tightrope Books) ISBN 978-0-9783351-7-5
 2008: Crossing Lines: Poets Who Came to Canada in the Vietnam War. Allan Briesmaster and Steven Michael Berzensky, eds., (Seraphim Editions) ISBN 978-0-9808879-1-4

Auszeichnungen und Nominierungen

 1990: Ethel Wilson Fiction Prize, Motet
 1994: Shortlist, Ethel Wilson Fiction Prize, Light in the Company of Women
 1995: Gerald Lampert Award, Dementia Americana
 1996: Shortlist, Commonwealth Writers' Prize, Hazard Zones
 1999: Governor General's Awards: fiction finalist, Gloria
 2004: West Virginia Library Association Literary Merit Award
 2005: Gewinner, Polish American Historical Association Creative Arts Prize, The Clarinet Polka
 2005: Shortlist, Weatherford Award, Running
 2006: Shortlist, ReLit Awards, Looking Good
 2006: Shortlist, Weatherford Award, Morgantown
 2006: Shortlist, Weatherford Award, Lyndon Johnston and the Majorettes

Rezeption

"Despite having left his home state for Canada nearly a quarter of a century ago, Keith Maillard remains one of the major chroniclers of life in the Mountain State. His Raysburg series spans nearly a century, each book taking on the style and character of its time period. Commenting on Difficulty at the Beginning, Natalee Caple remarked "Keith Maillard has constructed a credible world in Raysburg, through which the reader gleans new insights into the politics, pretences, and possibilities of both the recent past and the disturbing present"." – "Auch wenn er seinen Heimatstaat für Kanada bald ein Vierteljahrhundert verlassen hat, bleibt Keith Maillard einer Hauptchronisten West Virginias. Seine Raysburg-Serie umspannt nahezu ein Jahrhundert, jedes Buch übernimmt den Stil und den Charakter seiner Zeitperiode. Im Kommentar zu Difficulty at the Beginning merkte Natalle Caple an: "Keith Maillard hat eine glaubhafte Welt von Raysburg kreiert, durch die seine Lese neue Einsichten in die Politik und Möglichkeiten der letzten zwei Jahrhunderte."

Literatur

 Tom Sandborn: The Unbearable Lightness of Being American. In: The Globe and Mail. 10. Juni 2006, D12.
 Allan Weiss: Strong Voices. In: Canadian Literature. Herbst 2004, S. 153–154.
 Meredith Sue Willis: Keith Maillard: Five Novels of Raysburg, West Virginia. In: Appalachian Journal: A Regional Studies Review. Frühling/Herbst 2004. 31/3-4, S. 358–366.
 Lorraine M. York: Photographic Mixtures. In: Canadian Literature. Sommer 1994. 114, S. 115ff.

Weblinks
 Vancouver International Writers Festival: Keith Maillard profile
 BC Bookworld: Keith Maillard profile
 West Virginia Wesleyan College / Annie Merner Pfeiffer Library: Keith Maillard profile
 Autorenporträt auf www.brindleandglass.com Aufgerufen am 19. September 2012.

Einzelnachweise

Autor
Hochschullehrer (University of British Columbia)
Literatur (Englisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Kanadische Literatur
US-Amerikaner
Kanadier
Geboren 1942
Mann

Keith Maillard


La torre de Caviedes es una casa-torre de estilo barroco situada en Caviedes, municipio de Valdáliga (Cantabria, España).

Antiguamente hubo en el mismo pueblo otra torre más antigua, que ya existía en el  y cuyas ruinas desaparecieron en algún momento del XIX, cuna del linaje señorial del apellido Caviedes o Cabiedes.

Véase también
 Torres defensivas de Cantabria

Referencias

Caviedes
Arquitectura barroca en Cantabria
Valdáliga

Torre de Caviedes


Alireza Faghani (født 21. marts 1978) er en iransk fodbolddommer som har været på FIFAs Internationale Dommerliste siden 2008, og som til dagligt dømmer i Persian Gulf Pro League. Faghani har dømt adskillige større kampe, eksempelvis 2014 AFC Champions League og VM-finalen for klubhold i 2015. Han medvirker som dommer ved VM i fodbold 2018 i Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Kashmar
Fodbolddommere fra Iran
Dommere i VM i fodbold 2018

Alireza Faghani


Carlo Reali () este un actor, actor de voce și monteur italian.

Biografie

Actor
După ce a jucat la cele mai bune teatre din Roma, Reali s-a dedicat cinematografiei, debutând ca actor în filmul Era notte a Roma al lui Roberto Rossellini. Apoi a lucrat mult în cinema, devenind unul dintre interpreții obișnuiți ai filmelor cu Bud Spencer, printre care Corsarul negru, Piedone africanul, Par și impar, I se spunea "Buldozerul", Un șerif extraterestru și serialul de televiziune Noi siamo angeli.

El a apărut, de asemenea, în filme celebre pe plan internațional, cum ar fi La Cage aux folles și Drumul spre victorie. El a continuat să joace în teatru, interpretând în spectacole precum Depretore Vincenzo al lui Eduardo De Filippo sau Questi fantasmi al lui Enrico Maria Salerno. De asemenea, a lucrat ca regizor de teatru. A avut succes ca actor de televiziune, jucând în seriale precum Caracatița 3 și Distretto di polizia. A apărut, de asemenea, în miniserialul Benedetti dal Signore, cu Ezio Greggio și Enzo Iacchetti, în rolul episcopului. Activ, de asemenea, în teatrul radiofonic, el a apărut în peste o sută de comedii.

Actor de voce
Reali este, de asemenea, un experimentat actor de voce, făcând parte din Gruppo Trenta. A început cariera sa la Società Attori Sincronizzatori, apoi a abandonat această companie în anii 1970. A dublat vocile unor actori celebri precum Steve Martin, Eli Wallach, Bob Hoskins, Danny DeVito, Michael Keaton și Tim Curry.

El a interpretat vocile mai multor personaje de desene animate, inclusiv căpitanul Hook în Mickey's Magical Christmas: Snowed in at the House of Mouse și Peter Pan: Întoarcerea în țara de Nicăieri, Winston în Oliver și prietenii, Rospus în The Black Cauldron, Horace Gură-de-Ham în Prinț și cerșetor, greierele vorbitor în Mickey's Christmas Carol și Jet McQuack în Povestirile rățoiului: Comoara lămpii pierdute și în serialul Povești cu Mac-Mac. În 2013 a fost distins cu premiul Leggio d'oro pentru întreaga carieră.

Adaptări teatrale de televiziune
 La pelle degli altri, originale televisivo in 2 tempi di Arthur Miller e Romildo Craveri (1959)
 La cocuzza, di Giuseppe Cassieri, regia di Carlo Lodovici (1963)
 Delitto di regime - Il caso Don Minzoni, regia di Leandro Castellani (1973)

Adaptări teatrale
 Come tu mi vuoi, de Luigi Pirandello, regie: Giorgio Albertazzi, prima al Teatro Eliseo di Roma il 12 ottobre 1966.
 Pilato sempre, de Giorgio Albertazzi, regie: Ruggero Rimini, prima al Teatro del Giglio di Lucca il 10 dicembre 1972.

Filmografie

Actor

Filme de cinema

 Era noapte la Roma (Era notte a Roma), regie: Roberto Rossellini (1960)
 Michelino Cucchiarella, regie: Tiziano Longo (1964)
 La vendetta della signora, regie: Bernhard Wicki (1964)
 L'amor breve (1969)
 Una coccarda per il re (1970)
 Il corsaro nero, regie: Lorenzo Gicca Palli (1971)
 Il mostro, regie: Luigi Zampa (1977)
 Il vizietto, regie: Édouard Molinaro (1978)
 Piedone africanul (Piedone l'africano), regie: Steno (1978)
 Par și impar  (Pari e dispari), regie: Sergio Corbucci (1978)
 I se spunea "Buldozerul" (Lo chiamavano Bulldozer), regie: Michele Lupo (1978)
 Un șerif extraterestru (Uno sceriffo extraterrestre... poco extra e molto terrestre), regie: Michele Lupo (1979)
 Toate mi se întâmplă numai mie (Chissà perché... capitano tutte a me), regie: Michele Lupo (1980)
 Atenție la pana de vultur (Occhio alla penna), regie: Michele Lupo (1980)
 Banana Joe, regie: Steno (1981)
 Camere da letto, regie: Simona Izzo (1997)
 Monella, regie: Tinto Brass (1998)
 I giudici - Excellent Cadavers, regie: Ricky Tognazzi (1999)

Filme de televiziune
 La trincea (1961)
 Il mondo è una prigione, regie: Vittorio Cottafavi (1962)

Monteur
 Il matto, regie: Franco Giornelli (1980)

Dublaj de voce

 Don Ameche în Una poltrona per due, Cocoon - L'energia dell'universo, Il principe cerca moglie, Cocoon - Il ritorno
 Ian McDiarmid în Star Wars: Episodio I - La minaccia fantasma, Star Wars: Episodio II - L'attacco dei cloni, L'Impero colpisce ancora (riedizione 2004)
 Stan Lee în Thor: Ragnarok, Black Panther, Avengers: Infinity War, Ant-Man and the Wasp
 Eli Wallach în Funny Money - Come fare i soldi senza lavorare, L'amore non va in vacanza
 Steve Martin în Looney Tunes: Back in Action
 David Darlow în Era mio padre
 Mickey Rooney în Notte al museo - Il segreto del faraone
 Alan Arkin în Insospettabili sospetti
 Stephen Dillane în King Arthur
 Jeffrey Tambor în Il Grinch
 Roger Lloyd-Pack în Harry Potter e il calice di fuoco
 Timothy Bartlett in Lo Hobbit - La battaglia delle cinque armate
 Don Creech in X-Men - L'inizio
 Alan Dale in Indiana Jones e il regno del teschio di cristallo
 David Ryall în Il giro del mondo in 80 giorni
 Peter Boyle în Scooby-Doo 2 - Mostri scatenati
 Darrell Hammond în Scary Movie 3 - Una risata vi seppellirà
 Christopher Ravenscroft în Enrico V
 Robert Prosky în Mrs. Doubtfire - Mammo per sempre
 Danny DeVito în Mezzo professore tra i marines
 Michael Keaton în Beetlejuice - Spiritello porcello
 Rod Taylor în Bastardi senza gloria
 André Penvern în Chef - Riderete di gusto
 Lloyd Bridges în L'aereo più pazzo del mondo... sempre più pazzo
 Simon Callow în Il fantasma dell'Opera
 Mark Brutsche în My One and Only
 Colm Wilkinson și Michael Sarne în Les Misérables
 Roy Dotrice în La lettera scarlatta
 Geoffrey Lewis în L'uomo senza volto
 Charles L. Campbell în I pinguini di Mr. Popper
 Ali Reza Farahnakian în Fuori controllo
 Geoffrey Rush în Due amiche esplosive
 Warren Munson în Abbasso l'amore
 Bruce Jarchow în Ghost - Fantasma
 Geoffrey Palmer în Paddington
 Jim Haynie în Un ciclone in casa
 Howard Morris în Splash - Una sirena a Manhattan
 Patrick Malahide în Billy Elliot
 Steve Millichamp în Interceptor

Filme de animație

 Pinocchio în Pinocchio
 Bilbo Baggins în Il Signore degli Anelli
 Rospus în Taron e la pentola magica
 Winston în Oliver & Company
 Orazio în Il principe e il povero
 Grillo Parlante în Canto di Natale di Topolino (ridoppiaggio)
 Jet McQuack în Zio Paperone alla ricerca della lampada perduta
 Capitano Uncino în Il bianco Natale di Topolino - È festa in casa Disney, Topolino e i Cattivi Disney, Ritorno all'Isola che non c'è
 Re Stefano în Disney Princess: Le magiche fiabe - Insegui i tuoi sogni
 Nonno Bud în I Robinson - Una famiglia spaziale
 Sheev Palpatine/Darth Sidious în Star Wars: The Clone Wars
 Cucchiai în Rango
 Hara Motro în Il castello nel cielo
 Zio Dom în La bottega dei suicidi
 Segretario degli Interni în Planes 2 - Missione antincendio
 Matusalemix în Asterix e il Regno degli dei
 L'esaminatore în Il piccolo principe
 Junior Moon în Cars 3
 Julio Rivera în Coco
 Billingsley în Bigfoot Junior

Seriale de televiziune
 Ken Jenkins în Scrubs - Medici ai primi ferri, Cougar Town
 Dominic Chianese în I Soprano
 Tim Curry în It
 John Nolan în Person of Interest
 Vim Morello în Suits
 Dominic Carter în Il Trono di Spade

Seriale de desene animate
 Sheev Palpatine/Darth Sidious în Star Wars: Clone Wars, Star Wars: The Clone Wars, Star Wars Rebels
 Capitan Uncino în House of Mouse - Il Topoclub, Jake e i pirati dell'Isola che non c'è
 Jet McQuack în DuckTales - Avventure di paperi
 Orchiello în I Gummi
 Detective Oscar Lampadina în Argai
 Voce narrante în Anna dai capelli rossi
 Zuril (3° voce) în Ufo Robot Goldrake
 Professore Gerald Robotnik în Sonic X

Jocuri video
 Palpatine în Disney Infinity 3.0

Premii
 2013 - Leggio d'oro pentru întreaga carieră.

Note

Legături externe
 Carlo Reali, pe Il mondo dei doppiatori, AntonioGenna.net.

 Carlo Reali, pe AllMovie, All Media Network.
 Carlo Reali, pe filmportal.de.

Nașteri în 1930
Nașteri pe 6 decembrie
Actori italieni din secolul al XX-lea

Carlo Reali


Das Gebiet Wernauer Lehmgrube ist ein mit Verordnung vom 15. April 1986 des Regierungspräsidiums Stuttgart ausgewiesenes Naturschutzgebiet (NSG-Nummer 1.143) im Gebiet der Stadt Wernau im baden-württembergischen Landkreis Esslingen in Deutschland.

Lage und Schutzzweck
Das 5,5 Hektar (ha) große Naturschutzgebiet liegt am südöstlichen Ortsrand auf einer Höhe von 310 bis 320 Meter NN und gehört zur naturräumlichen Einheit der "Schlierbacher Platte" im Mittleren Albvorland. Es handelt sich um ein Sekundärbiotop in fortgeschrittenem Sukzessionsstadium mit Trocken- und Naßflächen, Steilhängen und Wasserflächen. Die ehemalige Lehmgrube ist eine ökologisch wertvolle Ausgleichsfläche im ortsnahen Bereich.

Das Gebiet bietet Lebensraum für zahlreiche besonders gefährdete Tiere, vor allem für landesweit im Bestand bedrohter Amphibien, Vögel und Insekten. Schutz findet hier neben Wasserfrosch, Grasfrosch, Erdkröte, Teichmolch auch die Gelbbauchunke. Auch seltene Vögel wie Goldammer, Grün- und Buchfink, Girlitz, Garten- und Mönchsgrasmücke, Heckenbraunelle, Zaunkönig, Weidenlaubsänger, Bachstelze und Zilpzalp sind anzutreffen. Besonders ausgeprägt ist die Wasserinsektenfauna, zu der Wasserskorpion, Rücken- und Grundschwimmer, Kolbenwasserkäfer und Larven mehrerer Libellenarten zählen.

Bereits seit 1986 wird das Gebiet vom Schwäbischen Albverein, Ortsgruppe Wernau, gepflegt und betreut.

Siehe auch
 Liste der Naturschutzgebiete in Baden-Württemberg
 Liste der Naturschutzgebiete im Landkreis Esslingen

Literatur
 Reinhard Wolf, Ulrike Kreh (Hrsg.): Die Naturschutzgebiete im Regierungsbezirk Stuttgart. Thorbecke, Ostfildern 2007, ISBN 978-3-7995-5176-2, S. 503–505

Weblinks

 Lage und Ausdehnung des Naturschutzgebiets in OpenStreetMap

Naturschutzgebiet im Landkreis Esslingen
Geographie (Wernau (Neckar))
Ehemalige Ton- oder Lehmgrube
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Schwäbischer Albverein

Wernauer Lehmgrube


În chimie,  enantiomerii (din  (enántios) - 'opus' și μέρος (méros) - 'parte'), adesea numiți și izomeri optici, sunt un tip special de stereoizomeri care sunt fiecare imaginea în oglindă a celuilalt și au proprietatea de a nu fi superpozabili (nu se pot suprapune). Altfel spus, cei doi enantiomeri pot fi asemănați cu mâna stângă și cea dreaptă, pentru că nici mâinile nu sunt identice în urma unei simple mișcări de rotație. Pentru ca un compus chimic să aibă enantiomeri, acesta trebuie să fie chiral, adică să aibă cel puțin un atom asimetric.

Vezi și
 Stereoizomerie
 Chiralitate (chimie)
 Diastereomer
 Compus mezo

Referințe

Stereochimie

Enantiomer


André Jean René Lacrampe IdP (* 17. Dezember 1941 in Agos-Vidalos, Département Hautes-Pyrénées, Frankreich; † 15. Mai 2015 in Lourdes) war ein römisch-katholischer Geistlicher und Erzbischof von Besançon.

Leben
André Lacrampe trat dem Säkularinstitut Istituto del Prado bei und empfing am 31. Dezember 1967 die Priesterweihe.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 13. Juli 1983 zum Titularbischof von Legia und zum Weihbischof in Reims. Die Bischofsweihe spendete ihm der Bischof von Tarbes und Lourdes, Henri Donze, am 16. Oktober desselben Jahres; Mitkonsekratoren waren Jacques Ménager, Erzbischof von Reims, und Georges Béjot, emeritierter Weihbischof in Reims. Als Wahlspruch wählte er Servir en ta présence.

Am 1. Oktober 1988 wurde er zum Prälaten der Mission de France o Pontigny ernannt. Am 5. Januar 1995 berief ihn Papst Johannes Paul II. zum Bischof von Ajaccio und am 13. August 2003 zum Erzbischof von Besançon.

Am 25. April 2013 nahm Papst Franziskus sein aus gesundheitlichen Gründen vorgebrachtes Rücktrittsgesuch an.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Bischof von Ajaccio
Erzbischof von Besançon
Mitglied des Istituto del Prado
Mitglied der Ehrenlegion (Offizier)
Träger des Ordre des Palmes Académiques (Ritter)
Franzose
Geboren 1941
Gestorben 2015
Mann

André Lacrampe


Green Ridge ist der Name folgender Orte in den Vereinigten Staaten:

 Green Ridge (Maryland)
 Green Ridge (Missouri)
 Green Ridge (Pennsylvania)
 Green Ridge (West Virginia)

Green Ridge


Flore Générale de l'Indo-Chine, (abreviado Fl. Indo-Chine), es un libro con descripciones botánicas que fue escrito por el botánico, explorador y político francés, Charles-Joseph Marie Pitard-Briau y publicado en siete volúmenes más suplementos en los años 1907-1950.

Referencias

Enlaces externos
Descripción en IPNI

Libros de botánica
Publicaciones científicas

Flore Générale de l'Indo-Chine


Pottawatomie Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Pottawatomie Township (Coffey County, Kansas)
 Pottawatomie Township (Franklin County, Kansas)
 Pottawatomie Township (Pottawatomie County, Kansas)
 Pottawatomie Township (Oklahoma)

Pottawatomie Township


Meseria de anticar constă în primul rând în achiziționarea, restaurarea și revânzarea de mobilier, obiecte de artă și obiecte decorative (numite "antichități") de valoare sau de calitate.

Meseria necesită o bună cunoaștere atât a pieței, cât și a istoriei artei, în special pentru că anticarul are obligația de a garanta autenticitatea mărfurilor pe care le scoate la vânzare.

Sensul vechi
Acest termen și-a schimbat sensul în jurul Primului Război Mondial, înaintea căruia el desemna un erudit sau un colecționar interesat de antichități. Contele de Caylus, de exemplu, era un "anticar" căruia Diderot, care nu-l agrea, i-a scris un epitaf:

În acest sens trebuie să înțelegem titlul francez al romanului lui Walter Scott, L'Antiquaire. Această accepțiune este încă păstrată în cadrul societăților savante pariziene precum Société des antiquaires de France sau, mai des, provinciale, cum ar fi Société des antiquaires de Normandie, care au fost sau încă sunt asociații pentru studiul și conservarea patrimoniului  regional. Societățile de anticariat au jucat un mare rol în stabilirea arheologiei ca disciplină separată.

Prin analogie, Nietzsche a calificat drept "istorie anticară" o abordare istorică în care fiecare element este luat în considerare, indiferent de importanța sa aparentă (informații despre sărbătoarea unui sat, o frază al cărei sens s-a pierdut etc).

Formare
Practicarea profesiei nu necesită o diplomă. În Franța, cu toate acestea, câteva școli oferă cursuri adaptate pentru a completa studiile de istoria artei
Începând din 2003, Universitatea Paris-Est de Marne-La-Vallée  a lansat un curs de un an de instruire în specialitatea comerț de artă și antichități, de nivel BAC + 3, concepute pentru a-i ajuta pe tineri să pătrundă mai ușor pe piața muncii. Această licență este organizată în parteneriat cu Școala Olivier de Serres, Școala Boulle și Syndicat national du commerce de l'antiquité, de l'occasion et des galeries d'art (SNCAO-GA), fiecare aducându-și aportul de abilități și experiență.

Note

Legături externe
 Henri Mahé de Boislandelle (Mahé Henry) : « Le marché des antiquités en France », 1973, Presses Universitaires de France, Paris.
 Henri Mahé de Boislandelle : « Marché de l'art et gestion de patrimoine », 2005, Economica, Paris, 431p, ISBN 2717849661, EAN 978-2717849660

Ocupații în comerț

Anticar


Kütleçekim ya da çekim kuvveti, kütleli her şeyin gezegenler, yıldızlar ve galaksiler de dahil olmak üzere birbirine doğru hareket ettiği (ya da birbirine doğru çekildiği) doğal bir fenomendir. Enerji ve kütle eşdeğer olduğu için ışık da dahil olmak üzere her türlü enerji kütleçekime neden olur ve onun etkisi altındadır.

Dünya'da, kütleçekim, fiziksel nesnelere ağırlık verir ve okyanus gelgitlerine neden olur. Evrendeki gaz halindeki maddenin çekimi, gaz halindeki maddeyi bir araya getirerek yıldızlar oluşturmaya ve yıldızların galaksilere birleştirilmesine, dolayısıyla kütleçekimin Evrendeki büyük ölçekli yapıların çoğundan sorumlu olmasına neden olmuştur.

Kütleçekim, sonsuz bir aralıkta bulunurken, uzaktaki nesneler üzerindeki etkileri gittikçe daha zayıf hale gelmektedir. Kütleçekim, kütleçekimi bir kuvvet olarak değil, kütlenin / enerjinin düzensiz dağılımının yol açtığı uzay-zaman eğriliğinin bir sonucu olarak tanımlayan genel görelilik teorisi (1915'te Albert Einstein tarafından önerildi) tarafından açıklanmaktadır.

Uzay zamanının bu eğriliğinin en uç örneği, hiçbir şeyin, ışığın bile, ufkuna girdikten sonra kara delikten kaçamamasıdır.  Daha fazla kütleçekim çekim kuvveti zaman dilatasyonuyla sonuçlanır, burada zaman daha yavaş (daha güçlü) bir kütleçekim potansiyeline daha yavaş geçer. Bununla birlikte, çoğu uygulama için, kütleçekim, kütleçekimin neden olduğu varsayılan Newton'un evrensel çekim yasasıyla anlatılır.

İki cisim kütlesinin çekim kuvvetinin kütlelerinin çarpımı ile doğru orantılı olduğu ve aralarındaki mesafenin karesi ile ters orantılı olduğu matematiksel bir ilişkiye göre birbirlerine doğrudan çekilen bir kuvvet. Kütleçekim, doğanın dört temel etkileşiminin en zayıf yönüdür. Kütleçekim kuvveti, güçlü kuvvetten yaklaşık 1038, elektromanyetik kuvvetten 1036 ve zayıf kuvvetten 1029 kat daha zayıftır.

Sonuç olarak, kütleçekim, atom altı parçacıkların davranışı üzerinde önemsiz bir etkiye sahiptir ve günlük maddenin iç özelliklerini belirleme konusunda rol oynamaz (ancak kuantum çekim kuvvetine bakınız). Öte yandan, kütleçekim, makroskopik ölçekte egemen etkileşimdir ve astronomik cisimlerin oluşum şekli ve yörüngesinin (yörünge) sebebidir.

Kütleçekim dünya ve evren boyunca gözlemlenen çeşitli olaylardan sorumludur. Örneğin, Dünya ve diğer gezegenlerin Güneş'in yörüngesinde, Ay'ın Dünyanın Yörüngesinde olmasına gelgitlerin oluşumuna, Güneş Sistemi'nin oluşumuna ve evrimine, yıldızlara ve galaksilere neden olur. Planck döneminde (Evrenin doğumundan 10-43 saniye sonrasına kadar) geliştirilen, muhtemelen kuantum kütleçekim, süper gravite veya kütleçekim tekilliği biçimindeki evrende kütleçekimin en eski örneği, muhtemelen bir sahte vakum, kuantum vakumu veya sanal parçacık gibi ilkel bir durumdan bilinmeyen bir biçimde meydana gelmiştir.  Bu nedenle, kısmen her şeyin teorisinin araştırılması, genel görelilik teorisinin ve kuantum mekaniğinin (veya kuantum alan teorisinin) kuantum kütleçekime birleştirilmesi bir araştırma alanı haline gelmiştir.

Kütleçekim teorisinin tarihçesi

Kütleçekimin Önceki Kavramları
Modern Avrupalı düşünürler haklı olarak kütleçekim teorisinin geliştirilmesi ile bağlantı kuruyorsa da, kütleçekim kuvvetini belirleyen önceden var olan fikirler vardı. İlk açıklamalardan bazıları, Dünya döndüğünde nesnelerin neden düşmediğini açıklamak için kütleçekim kuvvetini belirleyen Aryabhata gibi erken matematikçi astronomlardan geldi.

Daha sonra, Brahmagupta'nın eserleri bu kuvvetin varlığına değinmişti.

Bilimsel Devrim
Kütleçekim kuramıyla ilgili modern çalışmalar, Galileo Galilei'nin 16. yüzyılın sonu ve 17. yüzyıl başlarındaki çalışmaları ile başladı. Galileo, Pisa Kulesi'nden topları atan meşhur (muhtemelen apokrif deneyinde) eğilimleri düşen eğik top ölçümleri ile, kütleçekim ivmesinin tüm nesneler için aynı olduğunu gösterdi.

Bu, Aristo'nun daha ağır nesnelerin daha yüksek bir kütleçekim ivmesi olduğuna olan inancından ciddi bir sapmaydı. Galileo, bir atmosferde daha az kütleye sahip nesnelerin daha yavaş düşebileceği için hava direnci olduğunu öne sürdü. Galileo'nun çalışmaları Newton'un kütleçekim kuramının formülasyonu için gerekli altyapıyı hazırladı.

Newton'un kütleçekim teorisi
Sir Isaac Newton, 1642'den 1727'ye kadar yaşayan İngiliz fizikçi. 1687'de İngiliz matematikçisi Sir Isaac Newton Principia'yı yayınladı ve evrensel çekim kuvvetinin ters kare yasasını hipotez haline getirdi. Kendi sözleriyle, "Gezegenleri küreler içinde tutan güçlerin karşılıklı olarak etraflarındaki merkezlerden uzaklıklarının kareleri olması gerektiği ve dolayısıyla ayı Orb'da tutmak için gereken kuvveti karşılaştırdıklarını dile getirdim Yeryüzündeki kütleçekim kuvveti ile neredeyse tümüyle cevabını buldular. "

Denklem şudur:

F kuvveti olduğunda,  ve , etkileşen nesnelerin kütleleridir; r, kütle merkezleri arasındaki uzaklıktır; G, kütleçekim sabitidir.

Newton'un teorisi, diğer gezegenlerin eylemleri tarafından hesaplanamayan Uranüs hareketlerine dayalı Neptün varlığını öngörmek için kullanıldığında en büyük başarısını elde etti. Hem John Couch Adams hem de Urbain Le Verrier tarafından yapılan hesaplar gezegenin genel konumunu ve Le Verrier'in hesaplamaları Johann Gottfried Galle'in Neptün'ü keşfetmesine neden olan hesaplamalardı. Merkür yörüngesindeki bir tutarsızlık, Newton'un teorisindeki kusurları belirtti.

19. yüzyılın sonlarına doğru, yörüngesinin Newton'un teorisine göre açıklanamayan hafif dalgalanmalar gösterdiği biliniyordu, ancak başka rahatsız edici bir cisim (Güneş'i Merkür'den bile daha yakın bir gezegen gibi) aramıştı. Konu, Albert Einstein'ın yeni genel görelilik teorisi tarafından Merkür'ün yörüngedeki küçük tutarsızlıktan sorumlu olan 1915'te çözüldü.

Newton'un teorisi Einstein'ın genel göreliliğiyle değiştirilirken, modern, göreceli olmayan kütleçekim hesaplamaları, Newton'un teorisini kullanarak yapılmaya devam etmektedir çünkü daha basit bir şekilde çalışılmaktadır ve yeterince küçük kütleler, hızlar ve enerjiler içeren çoğu uygulama için yeterince doğru sonuçlar verir.

Eşdeğerlik (Denklik) ilkesi
Galileo, Loránd Eötvös ve Einstein gibi bir dizi araştırmacı tarafından araştırılan eşdeğerlik ilkesi, tüm nesnelerin aynı şekilde düştüğü ve kütleçekimnin etkilerinin ivme ve yavaşlamanın bazı yönlerinden ayırt edilemez olduğunu ortaya koymaktadır. Zayıf eşdeğerlik prensibini test etmenin en basit yolu, farklı kütlelerin veya kompozisyonların iki nesnesini vakumda bırakıp aynı anda zemine çarpıp vurmadıklarını görmektir.

Bu tür deneyler, diğer kuvvetlerin (hava direnci ve elektromanyetik etkiler gibi) önemsiz olduğu durumlarda tüm nesnelerin aynı hızda düştüğünü göstermektedir. Daha sofistike testler Eötvös tarafından icat edilen bir torsiyon dengesini kullanıyor. Uzayda daha doğru deneyler için uydu deneyleri, örneğin STEP, planlanmaktadır.

Eşdeğerlik ilkesinin formülleri şunları içerir:
 Zayıf eşdeğerlik ilkesi: Bir kütleçekim alanındaki bir nokta kütlesinin yörüngesi yalnızca başlangıçtaki konumuna ve hızına bağlıdır ve bileşiminden bağımsızdır.
 Einstein'ın eşdeğerlik ilkesi: Serbest düşen bir laboratuvarda herhangi bir kütleçekimsiz deneyin sonucu, laboratuvarın hızından ve uzay zamanındaki yerinden bağımsızdır.
 Yukarıdakilerin her ikisini de gerektiren güçlü eşdeğerlik ilkesi.

Genel Görelilik

Genel görelilikte, kütleçekimin etkileri, bir kuvvet yerine uzay-zaman eğriliğine atfedilir.

Genel görelilik için başlangıç noktası, serbest düşüşe atalet hareketi eşlik eden eşdeğerlik ilkesidir ve serbest düşen atalet nesneleri yerdeki atıl olmayan gözlemcilere göre hızlandırılmış olarak tanımlar. Bununla birlikte, Newton fiziğinde, nesnelerden en az birisi bir kuvvet tarafından işletilmedikçe böyle bir ivme oluşabilir.

Einstein, uzay zamanının madde tarafından kıvrıldığını ve serbest düşen cisimlerin kavisli uzayda yerel düz yol boyunca ilerlediğini önermişti. Bu düz yollara jeodezik denir. Newton'un hareket ilk yasası gibi, Einstein'ın teorisi, bir cisim üzerine bir kuvvet uygulanıyorsa, bir jeodezikten sapacaktır. Mesela, Dünya'nın mekanik direnci üzerimizde yukarı doğru bir kuvvet uyguladığından ayakta dururken jeodezik çalışmaları izlemiyoruz; bunun sonucu olarak yeryüzünde eylemsiz durumdayız. Bu, uzayda jeodeziklerin birlikte hareket etmenin neden atalet olarak kabul edildiğini açıklar.

Çözümler
Einstein alan denklemlerinin başlıca çözümleri şunlardır:
 Schwarzschild çözümü; Bu çözüm, küresel olarak simetrik dönmeyen yüksüz kütleli bir nesneyi çevreleyen uzay-zamanı tarif etmektedir. Yeterince kompakt olan nesneler için bu çözüm, merkezinde tekillik bulunan bir karadelik yaratır. Merkezden radyal uzaklığı Schwarzschild yarıçapından çok daha büyük olan noktalarda, Schwarzschild çözümü tarafından ön görülen ivmelenmeler pratik olarak Newton'un kütleçekim teorisi tarafından ön görülen ivmelenmeler ile aynıdır.
 Reissne-Nordström çözümü: Bu çözümde, merkezdeki nesnenin bir elektrik yükü vardır. Geometrik uzunluğu olan kütlesinin geometrik uzunluğundan az olan yükler için, bu çözüm çifte olay ufku bulunan kara delikler yaratır.
 Kerr çözümü: Bu çözüm dönen kütleli cisimler ile ilgilidir. Benzer şekilde, bu çözümde de birden fazla olay ufku olan kara delikler üretilmektedir.
 Kerr-Newman çözümü: Yüklü, dönen ve kütleli nesneler ile ilgilidir. Bu çözümde de birden fazla olay ufku olan kara delikler üretilmektedir.
 Kozmolojik Friedmann-Lemaitre-Robertson-Walker çözümü: Bu çözüm evrenin genişlediğini öngörmektedir.

Testler
Genel göreliliğin testleri şunlardır:
 Genel görelilik, Merkür gezegeninin günberi devinimini açıklamaktadır.
 Teorinin tahminlerinden biri olan düşük potansiyellerde zamanın daha yavaş geçmesi (kütleçekimsel zaman genişlemesi) Pound-Rebka deneyi (1959), Hafele-Keating deneyi ve GPS tarafından teyit edilmiştir.
 Işığın sapması öngörüsü, ilk olarak Arthur Stanley Eddington tarafından29 Mayıs 1919 tarihinde gerçekleşen güneş tutulması sırasında yaptığı gözlemler yolu ile teyit edilmiştir. Eddington yaptığı ölçümlerde, yıldız ışıklarındaki sapmanın Newton'un parçacık teorisine göre iki kat fazla ve genel göreliliğin öngörüleri ile uyumlu olduğunu görmüştür. Ancak, sonuçlar hakkında yaptığı yorumlar daha sonra eleştirilmiştir. Güneşin arakasından geçen kuvasarların radyo girişim ölçümlerini kullanan daha yakın zamanda yapılan testler, daha kesin ve tutarlı bir biçimde ışığın genel görelilik tarafından öngörülen miktarda saptığını göstermişlerdir. Ayrıca kütleçekimsel lense bakın.
 Kütleli bir cismin yakınından geçen ışığın zamansal gecikmesi, ilk olarak Irwin I. Shapiro tarafından 1964 yılında gezegenler arası uzay araçlarının sinyallerini incelemesi sırasında ortaya çıkarılmıştır.
 Kütleçekimsel radyasyon, çiftli pulsarların incelenmesi sırasında dolaylı olarak ortaya konmuştur. 11 Şubat 2016 tarihinde, LIGO ve Virgo işbirlikleri, bir kütleçekim dalgasının ilk defa olarak tespit edildiğini duyurmuşlardır.
 1922 yılında Alexander Friedmann, Einstein'in denklemlerinin (kozmolojik sabitin varlığında dahi) durağan olmayan çözümlerinin olduğunu bulmuştur. 1927 yılında Georges Lemitres, ancak kozmolojik sabitin varlığında mümkün olan Einstein denklemlerinin durağan çözümlerinin kararsız olduklarını göstermiştir. Buradan hareketle de Einstein tarafından öngörülen durağan Evren'in var olamayacağı sonucuna varılmıştır. Daha sonra, 1931 yılında Einstein'in kendisi de Friedmann ve Lemaitre'nin sonuçlarına katıldığını belirtmiştir. Böylelikle, genel göreliliğin öngördüğü Evren, statik olmamalıdır – ya genişlemeli, ya da daralmalıdır. Evrenin genişlediği 1929 yılında Edwin Hubble tarafından keşfedilmiştir ve böylece teorinin bir diğer öngörüsü daha teyit edilmiştir.
 Teorinin öngörülerinden olan çerçeve sürüklenmesi, yakın zamanda alınan Kütleçekim Uydusu B'nin sonuçları ile uyumludur.
 Genel görelilik, büyük kütleli cisimlerden uzaklaşan ışığın kütleçekimsel kırmızıya kayma nedeniyle enerji kaybedeceğini öngörmektedir. Bu öngörü, 1960'lı yıllarda hem dünyada hem de güneş sisteminde teyit edilmiştir.

Kütleçekim ve kuantum mekaniği
Genel göreliliğin keşfini takip eden on yıllarda, genel göreliliğin kuantum mekaniği ile uyumsuz olduğu görülmüştür. Diğer temel kuvvetlerde olduğu gibi kütleçekimi de kuantum alan teorisi çerçevesinde açıklamak mümkündür. Burada, kütleçekimin çekimsel kuvvetinin, tıpkı sanal fotonların değiş tokuş edilmesi yolu ile elektromanyetik kuvvetlerin açığa çıkması gibi, sanal gravitonların alışverişi sırasında ortaya çıktığı düşünülür. Bu açıklama, genel göreliliği klasik limitte ortaya çıkarır. Ancak, bu yaklaşım, Planck uzunluğu ölçeğindeki kısa mesafelerde başarısızdır. Bu ölçeğe inildiğinde, kuantum çekiminin daha eksiksiz bir teorisine (veya kuantum mekaniğine daha yeni bir yaklaşıma) ihtiyaç bulunmaktadır.

Detaylar

Yerçekimi

Dünya gezegeninin kütleçekimi, yerçekimi olarak adlandırılır. Bütün gezegensi cisimler kendi kütleçekimsel alanları ile çevrelenmişlerdir. Bu alanlar, Newton fiziği kullanılarak bakıldığında, bütün cisimler üzerinde çekim gücü uyguluyor olarak tarif edilebilirler. Küresel olarak simetrik bir gezegen varsaydığımızda, bu alanın, gezegensi cismin yüzeyinin üzerindeki herhangi bir noktadaki gücü, cismin kütlesi ile doğru orantılı, cismin merkezine olan uzaklığın karesi ile ters orantılıdır.

Yerçekimsel alanın kuvveti, etkisi altındaki cisimlerin ivmelenmesine sayısal olarak eşittir. Dünya'nın yüzeyi yakınındaki düşen cisimlerin ivmelenme oranları yüksekliğe, dağlar ve tepeler ve belki sıra dışı oranda yüksek veya düşük yüzey altı yoğunluğuna bağlı olarak çok düşük miktarlarda değişkenlik gösterir. Ağırlıklar ve uzunluklar ile ilgili olarak Uluslararası Ağırlıklar ve Uzunluklar Bürosu tarafından standart bir kütleçekim değeri tanımlanmıştır. Bu değer Uluslararası Birimler Sistemi altında belirtilmektedir.

Standart kütleçekim g ile gösterilir ve değeri g = 9.80665 m/s2 (32.1740 ft/s2) 'dir.

Bu 9.80665 m/s2'lik değer, Uluslararası Ağırlıklar ve Uzunluklar Komitesi tarafından ilk seferinde benimsenmiş olan değerdir. 1901 yılında yapılan ölçüme dayanan bu bilgi, her ne kadar 10 binde beş oranında fazla yüksek olduğu gösterilmiş olsa da, hâlen standart değer olarak kullanılmaya devam etmektedir. Bu değer meteorolojide kullanılmaya devam edilmiştir ve bazı standart atmosferlerde,  her ne kadar asıl değer 45 derece 32 dakika 33 saniye olsa da, 45 derecelik enlemdeki değer olarak kabul edilmektedir.

Bu, G için standart değeri baz alırsak ve hava direnci ihmal edersek, Dünya'nın yüzeyinde serbest bir biçimde düşen bir nesnenin, düştüğü her saniye için 9.80665 m/s (32.1740 ft/saniye) hızlanacağı anlamına gelmektedir. Böylece, durağan konumdan harekete geçen bir cisim, bir saniye sonunda 9.80665 m/s (32.1740 ft/saniye) hıza ulaşacaktır. Bu hız, ikinci saniye sonunda yaklaşık 19.62 metre/saniye (64.4 ft/s) olacak ve bu şekilde, sonrasında geçen her saniye içim hıza 9.80665 m/s (32.1740 ft/saniye) eklenecektir. Ayrıca, yine hava sürtünmesini ihmal ettiğimizde, aynı yükseklikten bırakıldığı takdirde herhangi ve bütün cisimler yere aynı anda çarpacaklardır.

Newton'un üçüncü kanununa göre, düşen bir cisme uyguladığı kuvvetin aynısını kendisi de aynı büyüklükte fakat tam tersi yönde hissetmektedir. Bu, iki cisim birbirleri ile çarpışıncaya kadar, Dünya'nın da cisme doğru ivmelendiği anlamına gelmektedir. Dünya'nın kütlesi devasa olduğundan, bu tersine yönlü kuvvet ile Dünya üzerinde oluşan ivmelenme, nesnenin yaşadığı ivmelenmenin yanında çok küçüktür. Eğer nesne Dünya ile çarpıştıktan sonra sekmezse, bu sefer her biri diğerine itici bir temas kuvveti uygulayacak ve bu kuvvet çekim kuvvetini dengeleyerek daha fazla herhangi bir hareket olmasını engelleyecektir.

Dünya üzerindeki kütleçekim kuvveti iki kuvvetten kaynaklanır (bu iki kuvvetin vektörel toplamıdır): a) Newton'un evrensel yasaları uyarınca uygulanan kütleçekimsel çekim b) merkezkaç kuvveti; bu kuvvet, dünyaya bağlı dönen bir referans noktası almamızdan kaynaklanmaktadır. Yerçekimi kuvveti, ekvatorda en düşük düzeydedir. Bunun iki nedeni vardır: Birincisi, ekvatorun üzerindeki noktalar, Dünya'nın merkezine en uzak noktalardır. İkincisi ise, merkezkaç kuvvetinin en güçlü biçimde hissedildiği yerin Ekvator olmasıdır. Yerçekimi kuvveti enlemin artması ile birlikte ekvator çizgisi üzerindeki 9.780 m/s2'lik değerinden kutuplar üzerindeki 9.832 m/s2'lik değere doğru artar.

Dünya'nın Yüzeyi Yakınında Serbest Düşen Bir Cisme Ait Denklemler
Sabit bir kütleçekimsel çekim kuvveti varsayımı altında, Newton'un evrensel çekim kuvveti kanunu, F=mg formülüne indirgenir. Burada m, cismin kütlesi, g ise Dünya üzerindeki ortalama büyüklük değeri 9.81m/s2 olan sabit bir vektördür. Ortaya çıkan kuvvete cismin ağırlığı denir. Kütleçekimden kaynaklanan ivmelenmeye bu g değerine eşittir. Başlangıçta durağan olan bir cisim, serbest bırakıldığı takdirde, serbest düşüş sırasında geçirdiği zamanın karesi ile orantılı bir biçimde yol alır. Sağda görülen resimde, yarım saniyelik süre zarfında stroboskopik flaş kullanılarak saniyede 20 flaş hızı ile çekilmiştir. Saniyenin ilk 20'de 1'lik kısmında, düşen top bir birim mesafe katetmektedir (burada, bir birim mesafe yaklaşık 12 milimetredir). İkinci 20'de 1'lik süre sonunda, cisim toplamda 4 birim düşmüş olmakta ve bu hızlanma üçüncü 20'de 1'lik saniyede 9 birim şeklinde devam etmektedir.

Aynı sabit kütleçekim varsayımları altında, h yüksekliğinde duran bir cismin potansiyel enerjisi Ep= mgh (veya Ep=wh, w=ağırlık) 'tır. Bu gösterim, Dünya'nın yüzeyine olan mesafe olan h'ın yalnızca çok kısa olduğu mesafeler için geçerlidir. Benzer şekilde, ilk hız v ile fırlatılan bir cismin ulaşabileceği en büyük yüksekliğin gösterimi de  küçük yükseklikler ve küçük başlangıç hızları için geçerlidir.

Kütleçekimsel Astronomi
Yerçekimi içerisinde bulunduğumuz Samanyolu Galaksisini oluşturan yıldızlara etki eder.

Newton'un kütleçekim kanunlarının uygulanması, Güneş Sistemi'ndeki gezegenler, Güneş'in kütlesi, kuvasarların detayları ve hatta karanlık maddenin varlığı hakkında bile bugün sahip olduğumuz detaylı bilginin çoğunun kaynağını oluşturmaktadır. Her ne kadar ne bütün gezegenlere ne de Güneş'e yolculuk etmemiş olsak da, bunların kütlelerini biliyoruz. Bu kütleler, kütleçekim kanunlarının yörüngenin ölçülen karakteristiklerine uygulanması yolu ile elde edilmektedirler. Uzayda bir cisim, ona etki eden kütleçekim nedeniyle yörüngesini muhafaza eder. Gezegenler, yıldızların yörüngesinde dolanır, yıldızlar ise galaktik merkezlerin çevresinde dolanırlar. Galaksiler, yığınların ortasındaki ağırlık merkezinin çevresinde dolanırlar ve yığınlar da süper yığınların yörüngesindedirler. Bir cisim üzerine diğer bir cisim tarafından etki eden kütleçekim kuvveti, bu cisimlerin kütlelerinin çarpımı ile doğru orantılı ve aralarındaki mesafenin karesi ile ters orantılıdır.

Muhtemelen kuantum çekimi, süper çekim veya kütleçekimsel tekillik şeklindeki en erken kütleçekim, uzay ve zaman ile birlikte, Evren'in başlangıcını takip eden 10-43 saniyelik bir süre olan Planck evresinde ortaya çıkmıştır. Daha öncesinde ise Evren'in sahte vakum, kuantum vakumu veya sanal parçacık gibi daha ilkel bir düzeyde olduğu düşünülmekte fakat Planck evresine nasıl geçiş yaptığı bilinmemektedir.

Kütleçekimsel Radyasyon
Genel göreliliğe göre, kütleçekim radyasyonu, uzay-zamanın osilasyonu gösterdiği yerlerde ortaya çıkar. Bu, birbirinin çevresinde yörüngeye girmiş cisimlerde görülür. Güneş sistemi tarafında yayılan kütleçekimsel radyasyon ölçülemeyecek kadar küçüktür. Ancak, ikili pulsar sistemlerde zaman içerisinde oluşan enerji kaybı olarak kütleçekim radyasyonunun dolaylı gözlemi yapılabilmiştir. PSR B1913+16 bu tip pulsarlara bir örnektir. Nötron yıldızı birleşmelerinde ve kara delik oluşumlarının da tespit edilebilir büyüklükte kütleçekim radyasyonu oluşturabileceği düşünülmektedir. Lazer İnterferometre Kütleçekimsel Dalga Gözlemevi (LIGO) gibi kütleçekimsel radyasyon gözlem evleri, bu problem üzerinde çalışmak üzere inşa edilmişlerdir. 2016 yılının Şubat ayında, Gelişmiş LIGO takımı kara deliklerin çarpışmasından doğan kütleçekimsel dalgaları keşfettiklerini açıkladılar. 14 Eylül 2015 tarihinde LIGO, dünyadan 1.3 milyar ışık yılı uzaklıktaki iki kara deliğin çarpışmasından doğan kütleçekim dalgalarını ilk kez kayıt etti. Bu gözlemler, Einstein ve diğerlerinin, bu tip dalgaların var olduğuna ilişkin teorik tahminlerini teyit etmiştir. Olay aynı zamanda ikili kara delik sistemlerinin varlığını da göstermiş ve kütleçekimin doğasının, Büyük Patlama ve sonrası dahil evrendeki olayların anlaşılmasına yönelik olarak pratik gözlemlerin de önünü açmıştır.

Kütleçekimin Hızı
2012 yılının Aralık ayında, Çin'deki bir araştırma ekibi, dolunay ve yeni ay boyunca oluşan Dünya'nın gelgitleri arasındaki faz gecikmesini bulduğunu açıkladı. Bu sonuçlar, kütleçekimin hızının ışık hızı ile aynı olduğunu gösteriyordu. Bunun anlamı şudur; eğer güneş bir anda ortadan kaybolacak olsa, dünya, ışığın bu mesafeyi kat etmesi için gereken süre olan 8 dakika daha normal bir şekilde yörüngesinde kalacaktır. Takımın bulguları Şubat 2013 tarihli Çin Bilim Bülteni'nde yayınlanmıştır.

Anormallikler ve Çelişkiler
Mevcut teori ile açıklanamayan bazı gözlemler de bulunmaktadır. Bu gözlemlerin varlığı, daha iyi kütleçekim teorilerinin yapılması gerektiğine işaret ediyor olabilir veya bilim insanlarını farklı açıklama yollarına sevk edebilir.

 Ekstra-hızlı yıldızlar: Galaksilerdeki yıldızların belirli bir hız dağılımları vardır. Dış kısımlarda bulunan yıldızlar, normal maddenin gözlemlenen hız dağılımına göre olması gerekenden daha hızlı hareket ederler. Galaksi kümeleri içerisindeki galaksilerde de benzer bir durum gözlemlenmektedir. Yerçekimi ile etkileşime girmesi beklenen ve elektromanyetik olarak etkileşimsiz olduğu tahmin edilen karanlık madde bu farkın nedeni olabilir. Newton dinamiğine yapılacak çok sayıda modifikasyonlar da çözüm önerisi olarak sunulmuştur.
 Yakınından geçme anomalisi: Yerçekimsel destek manevraları sırasında birçok uzay aracı beklenenden daha fazla ivmelenme yaşamıştır.
 Hızlanan genişleme: Uzayın metrik genişlemesi hızlanıyor gibi görünmektedir. Bunu açıklamak üzere karanlık enerji kavramı ortaya atılmıştır. Yakın zamanda ortaya atılan bir diğer teori ise, galaksi kümeleri nedeniyle, uzayın geometrisinin homojen olmayabileceği şeklindedir. Teoriye göre, veriler bu gerçekler ışığında yeniden incelenirse, genişlemenin hızlanmadığı sonucuna bile varılabilir. Bu teori yapılan çalışmalar neticesinde çürütülmüştür.
 Astronomik sabitin anormal bir biçimde yükselmesi: Yakın zamanda yapılan ölçümler gezegen yörüngelerinin sadece Güneşin enerji yayarak kütle kaybetmesine bağlı olarak olması gerekenden çok daha yüksek hızda genişlediğini göstermektedir.
 Ekstra enerjili fotonlar: Galaksi kümelerinden geçen fotonların bu kümelere girişleri sırasında enerji kazanmaları, çıkarken de bu enerjiyi geri vermeleri beklenmektedir. Evrenin hızlanan genişlemesi nedeniyle, bu fotonların kazandıkları enerjinin tümünü geri vermemeleri beklenebilir. Fakat bu dikkate alındığında dahi, kozmik mikro dalga arka plan radyasyonuna ait fotonların beklenenden iki kat fazla enerji kazandıkları görülmektedir. Bu durum, belirli uzaklıklar söz konusu olduğunda kütleçekimin mesafenin karesinden daha hızlı bir biçimde azaldığı anlamına gelebilir.
 Ekstra kütleli hidrojen bulutları: Lyman-alfa ormanını spektral çizgileri belirli ölçeklerdeki hidrojen bulutlarının beklenenden daha fazla bir biçimde birbirlerinin içine kümelenmiş olduğunu göstermektedir. Siyah akışa'a benzeyen bu durum, belirli mesafe ölçeklerinde kütleçekimin mesafenin karesinden daha yavaş bir biçimde sönümlendiği anlamına gelebilir.
 Güç: Önerilen ekstra boyutlar kütleçekim kuvvetinin neden bu kadar zayıf olduğunu açıklayabilmektedir.

Ayrıca bakınız
 Kütleçekimin mekanik açıklamaları
 Gravitasyon merkezi

Kaynakça

İvme
Deneysel yasalar

Kütleçekim


An Oreobolus obtusangulus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Gaudichaud-Beaupré. An Oreobolus obtusangulus in nahilalakip ha genus nga Oreobolus, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 O. o. obtusangulus
 O. o. unispicus

Mga kasarigan

Oreobolus

Oreobolus obtusangulus


جومبي يونايتد هو نادي كرة قدم في نيجيريا وهو نادي أساسي في نيجيريا. وهو من الفرق الرائدة في نيجيريا حيث شارك عدة مرة في دوري أبطال أفريقيا إضافة لتاريخه المميز في كرة القدم النيجيرية المحلية .

مراجع

أندية رياضية في نيجيريا
أندية كرة قدم أسست في 1990
أندية كرة قدم في نيجيريا
تأسيسات سنة 1990 في نيجيريا
ولاية غومبي

جومبي يونايتد


Tip 97 17. inçlik (45.0 cm) çapında Japon İmparatorluk Donanması'nın torpidosudur.

Tip 93 Torpido'nun yüksek başarısı üzerine, Tip 91 Torpido fırlatan Küçük Denizaltılardan fırlatılmak üzere tasarlandı. Büyük bir başarı değildi. İlk kullanıldığı harekât Pearl Harbor Saldırısıdır daha sonra Bazen Tip 98 olarak tanımlanan Tip 97 Special' tasarlanacaktır. İki adet Tip 97 Special torpidosu Sydney Limanında bulunan Japon " küçük denizaltısından " 1 Haziran 1942 sabahı ateşlendi. Hedefleri daha sonra Garden Adasının 2 numaralı şamandrasına bağlanan Birleşik Devletler ağır zırhlısı "Chicago" idi. Fakat ikisi de ıskaladı, biri depo gemisi HMAS Kuttabul'un altındaki liman duvarına çarparak patladı ve dönüştürülmüş feribotu batırarak 19 Avustralyalı 2 İngiliz denizcinin ölümüne neden oldu. Diğeri patlamadı ve Garden Adasının altına doğru yüzdü.

Tip 97 772 lb (347 kg) savaş başlığı taşıyordu ve 3.4 mil (5.5 km) menzilde 44 knot (82 km/s) hıza ulaşıyordu.

Tip 97
Pearl Harbor Saldırısı
Japonya yapımı silahları
II. Dünya Savaşı'nda Japonya
II. Dünya Savaşı silahları

Tip 97 Torpido


Gny er en dansk folkemusik gruppe der spiller nordisk folkemusik og middelaldermusik. Gny blev dannet i 1999. Gruppen har sammen med bands som Virelai, Valravn, Asynje og Krauka nyfortolket middelaldermusikken i Danmark. Gruppen består af Lasse Olufson (lut, guitar, sang), Rune Brandt Larsen (fløjte, sækkepibe, sang), Laura Emilie Beck (violin, rebec, sang) og Nanna Solveig Barslev (sang, duval).

Debutalbummet, Hvor piger tager svende med vold, udkom i 2001. Her medvirkende Ole Thirup Kastholm Hansen, Larsen, Lindegård og Barslev-Larsen.

Gruppens andet album udkom i 2008 under navnet Ærlig Pæl.

Af koncerter kan fremhæves Midvinterfestival 2008 i Den Grå Hal og Ethereal Fest 2008 i Barcelona, Festival-Mediaval 2013 i Tyskland, samt Trolls & Légendes 2015 i Belgien..

Halvdelen af gruppen har sideløbende været med med til at danne folkmetal bandet Huldre, der viderefører dele af Gny's stil.

Medlemmer
 Lasse Olufson (lut, guitar, sang)
 Rune Brandt Larsen (fløjte, sækkepibe, sang)
 Laura Emilie Beck (violin, rebec, sang)
 Nanna Solveig Barslev (sang, duval)

Tidligere medlemmer
 Stine Margit Lindegård (jødeharpe, tromme, sang)
 Ole Thirup Kastholm Hansen (lut, jødeharpe, violin og sang)

Diskografi
 Hvor piger tager svende med vold (2001)
 Ærlig Pæl (2009)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Gny's hjemmeside
 Gny på Discogs

Folkemusikgrupper fra Danmark
Musikgrupper fra 1999
Middelaldermusikgrupper

Gny


Brian Helgeland (født 17. januar 1961 i Providence, Rhode Island) er en amerikansk filminstruktør, -producer og manuskriptforfatter. Han er mest kendt for manuskriptet på L.A. Confidential (for hvilket han modtog en Oscar for bedste filmatisering sammen med Curtis Hanson), Mystic River, og A Nightmare on Elm Street 4: The Dream Master.

Helgeland har også skrevet og instrueret 42 fra 2013 og Legend i 2015.

Udvalgt filmografi

Eksterne henvisninger

Filminstruktører fra USA
Filmproducere fra USA
Manuskriptforfattere fra USA

Brian Helgeland


The Multistate Anti-Terrorism Information Exchange Program, also known by the acronym MATRIX, was a U.S. federally funded data mining system originally developed for the Florida Department of Law Enforcement described as a tool to identify terrorist subjects.

The system was reported to analyze government and commercial databases to find associations between suspects or to discover locations of or completely new "suspects". The database and technologies used in the system were housed by Seisint, a Florida-based company since acquired by LexisNexis.

The Matrix program was shut down in June 2005 after federal funding was cut in the wake of public concerns over privacy and state surveillance.

History

Matrix was the brainchild of Hank Asher, a businessman in the data aggregation field. Asher reportedly contacted Florida police immediately after the September 11 terrorist attacks, claiming he could find the hijackers as well as other potential terrorists. Asher reportedly offered to make available the database and technology that could do the job quickly, for free, supplied by the company he owned and operated: Seisint.

Control of the system was handed over to law enforcement officials, although Seisint continued to house and operate it on their behalf. After a demonstration of the system at the White House in January 2003 Matrix received US$4 million in grants from the U.S. Justice Department and the program was earmarked US$8 million by the U.S. Department of Homeland Security.

The program snowballed, as states signed up to participate, including Alabama, Connecticut, Florida, Georgia, Kentucky, Louisiana, Michigan, New York, Oregon, Pennsylvania, South Carolina, Ohio and Utah. California and Texas joined then exited the program, citing privacy and security concerns. The U.S. federal government and the CIA was cited as likely future users.

The program's similarity to the Total Information Awareness (TIA) federally funded initiative that was terminated following public concerns contributed to Matrix's demise.  Matrix came under scrutiny by the American Civil Liberties Union (ACLU)  which made Freedom of Information Act requests in Florida, where the program originated, and to the federal government on 30 October 2003. The ACLU followed this up with simultaneous information requests in Connecticut, Michigan, New York, Ohio and Pennsylvania for information about those states' participation in Matrix.

The ACLU's requests sought to find out the information sources that Matrix was drawing upon, who had access to the database and how it is being used. As well as the funding and operations described here, the ACLU's requests revealed that Matrix would perform an almost identical function to the banned TIA. Matrix would bind together government and commercial databases to allow federal and state law enforcement entities to conduct detailed searches on individuals.

Public revelation of the projects funding caused an uproar in the media and states began withdrawing their support. The Matrix program was finally shut down in June 2005 after federal funding was cut in the wake of public concerns over privacy and state surveillance.

Seisint retained the technology used to operate Matrix. Both Seisint and its Matrix technology are now owned by Lexis Nexis.

Function

The Matrix website stated that the data would include criminal histories, driver's license data, vehicle registration records, and  public data record entries. Other data was thought to include credit histories, driver's license photographs, marriage and divorce records, social security numbers, dates of birth, and the names and addresses of family members, neighbors and business associates. All of this information is available to the government without the need for a warrant. The ACLU pointed out that the type of data that the Matrix compiles could be expanded to include information in commercial databases encompasses such as purchasing habits, magazine subscriptions, income and job histories.

Matrix would combine these government records and information from commercial databases in a data warehouse. Dossiers would be reviewed by specialized software to identify anomalies using 'mathematical analysis'. When anomalies are spotted, they would be scrutinized by personnel who would search for evidence of terrorism or other crimes.

Like the TIA, Matrix would use data mining where searches for patterns in this data (including the 'anomalies') would be used to identify individuals possibly involved in terrorist or other criminal activity. Congressional critic Paula B. Dockery pointed out that like the TIA, this kind of 'data mining' may be ineffective, and have severe downsides, including its privacy costs.

Data from Matrix would be transferred through the Regional Information Sharing Systems network, an existing secure law enforcement network used to transmit sensitive information among law enforcement agencies. The network was linked to High Intensity Drug Trafficking Areas, United States Attorneys' Offices, other federal agencies and several state law enforcement systems.

See also
Computer Assisted Passenger PreScreening System II
Joint Regional Information Exchange System
Regional Information Sharing Systems
Surveillance
Terrorist Screening Center
Total Information Awareness
Traffic violations reciprocity and Driver License Agreement
USA PATRIOT Act

References

External links

 ACLU Links to TIA information, FOIA requests, and news clips on the "Matrix" program.
 The MATRIX: Total Information Awareness Reloaded (438 KB pdf download), ACLU, 30 October 2003.
 Global Intelligence Working Group Connectivity/Systems Committee, Meeting Summary, 28 January 2003 includes discussion of the Matrix.
 Florida Creates 'the Matrix', a Big Brother-Like Surveillance System with Help From Choicepoint-Related Firm, Democracy Now, 7 August 2003.
 Lucy Morgan, Troubled Business May Lose Contract with State, St. Petersburg Times, 13 August 2003.
 Matrix Database May Substitute For Total Information Awareness Project, FuturePundit.com, 14 August 2003: "The database is being developed by a company called Seisint which already markets a commercial database service called Accurint which is a database service for locating people and past and present addresses."
 2 February 2004: Utah unplugs; 2 articles: ,

Federal government of the United States
Surveillance


José René Higuita Zapata (; ) este un fost portar de fotbal columbian poreclit El Loco ("Nebunul"). Rene Higuita a fost bine cunoscut pentru stilul său de joc prin care adopta o poziție de libero, ieșind mult în fața porții pentru a respinge și a recupera mingi, încercând chiar și driblinguri,si prin acrobatia sa pe nume "el scorpion" care a fost desfasurata in anul 2008.

Stilul de joc al lui Higuita, care a fost prezentat pentru prima dată pentru o audiență globală la Campionatul Mondial din 1990, a influențat portarii să preia mai multe responsabilități pentru faze care se petrec departe de poartă. IFFHS îl consideră pe Higuita al optulea cel mai bun portar din istoria Americii de Sud.

Goluri la națională
Sursă.

Palmares

Club
 Atlético Nacional:
 Copa Libertadores: 1989;
 Copa Interamericana: 1990.
 Liga Columbiană: 1991, 1994.

Individual
 Golden Foot Legends Award: 2009

Note

Legături externe

 Statistici internaționale la rsssf
 Interviu FIFA  cu Rene Higuita
 René Higuita clipuri: Partea 1; Partea a 2-a; Partea a 3-a; Partea a 4-a

Nașteri în 1966
Portari de fotbal
Portari de fotbal care au marcat goluri
Fotbaliști internaționali columbieni
Fotbaliști columbieni
Columbieni în viață

René Higuita