The ArsDigita Community System (ACS) was an open source toolkit for developing community web applications developed primarily by developers associated with ArsDigita Corporation. It was licensed under the terms of the GNU GPL, and is one of the most famous products to be based completely on AOLserver. Although there were several forks of the project, the only one that is still actively maintained is OpenACS.

Features of ACS included a core set of APIs, datamodels, and database routines for coordinating information common to all community web applications, as well as modules such as workflow management, CMS, messaging, bug/issue tracking, project tracking, e-commerce, and bboards.

History
ACS was built in the mid-1990s to support the photo.net online community as well as a variety of Internet services from Hearst Corporation. The initial developers included Tracy Adams, Ben Adida, Eve Andersson, Jin S. Choi, Philip Greenspun, Aurelius Prochazka, and Brian Tivol.
The ACS was originally written using the Oracle database and AOLserver threaded web server and thus was a combination of SQL, HTML templates, and Tcl code to merge database results with templates. ACS 3.4, however, was also available with Java Server Pages to run with Apache and Tomcat. In 2001, the code tree was forked, with the Tcl code base being maintained and refactored by one group of developers, while the product line was being re-written in Java EE.

In 2002, Red Hat acquired ArsDigita. As a result of this, the Java version was renamed "Red Hat CCM", and official support for the Tcl version ceased. However, the Tcl version continued to be maintained by the OpenACS community.

OpenACS

The Open Architecture Community System provides:

 A set of applications, that can be used to deploy web sites that are strong on collaboration. Some of the applications are Workflow, CMS, Messaging, Bug/Issue tracker, e-commerce, blogger, chat and forums.
 An application development toolkit, that provides an extensive set of APIs and services to enable quick development of new applications. Features include permissioning, full internationalization, Ajax, form builder, object model, automated testing, subsites and a powerful package manager.

OpenACS runs on AOLserver and NaviServer with either Oracle or PostgreSQL as its database.

Projects that were or are based on OpenACS include dotLrn, dotFolio, dotCommunity, dotConsult, Project-Open, and Voice Online Communities.

See also

Web content management
Solution stack

References

External links
 ACS may be downloaded from http://www.eveandersson.com/arsdigita/acs-repository/
 Official website
 the philosophy behind the toolkit is explained at http://philip.greenspun.com/panda/community

Free software programmed in Tcl
Free web development software
Information technology management
Publication management software
Red Hat software

ArsDigita Community System


Mathieu IV d'Alexandrie (Copte)  (mort le ) est le  patriarche copte d'Alexandrie.

Biographie

Origine
Le futur patriarche Mathieu est connu sous le nom de Anba Matta El-Meeri, ou encore Mathieu de Meer. Il nait dans une famille très pieuse  ses parents sont justes, miséricordieux et bienveillants. Ils appartiennent aux « riches » de la ville de Meer, district d'Ashmonain, dans le diocèse de Qousqam, connu sous le nom d'El-Mouharaq. Ils étaient propriétaires de vastes terres agricoles et du bétail. Baptisé à la naissance Guirguis il est très proche de ses parents et contrairement à ses deux autres frères ils ne lui demandent pas de travailler à la ferme ou de s'occuper du bétail. Élevé avec douceur et décence il se consacre à la lecture et l'étude des saintes écritures jusqu'à ce qu'il devienne capable d'expliquer et d'interpréter leurs significations à ceux qui avaient des difficultés à les comprendre. Devenu adulte il renonce au monde et se rend au monastère de Sainte-Marie connu sous le nom de « Deir Baramos » (c'est-à-dire: monastère des Romains) dans le désert de  Scété, où il reste six ans. Dans un songe il voient ses parents affligés car ils pensaient qu'il était mort, puisqu'ils n'avaient pas plus de ses nouvelles. Immédiatement il prévient ses frères du monastère qui lui conseillent de se rendre dans sa ville natale pour voir sa famille. Il rentre alors à Meer où ses parents sont extrêmement heureux de le voir vivant. Afin de se l'attacher ils veulent le marier, mais lorsqu'il apprend incidemment par un ami que ses parents avaient l'intention de lui trouver une épouse, il s'enfuit et retourne au monastère

Moine
Les moines accueillent son retour avec une grande joie et il vit avec ces saints hommes dans l'amour et le service fidèle de Dieu, lorsqu'il devient moine. Il est ensuite ordonné prêtre pour le monastère. Il s'épuise en veille, en prières, en adorations et en s'agenouillant plus qu'il n'était exigé des autres moines. Il jeûne du coucher du soleil au coucher du soleil du lendemain et en hiver, il  jeûne deux jours de suite. Il conserve cette manière de vivre tous les jours de sa vie jusqu'à ce qu'il obtienne la faveur de Dieu, par ses bonnes actions, sa piété et de son ascèse

Election controversée
Lorsque le pape Marc VI, le  patriarche, meurt, les évêques, les prêtres et les dirigeants laïcs recherchent un « nouveau berger » à ordonner à sa place. Ils demandent aux moines du désert et des monastères de les guider dans leur choix vers un homme apte à occuper cette position. Les moines les conduisent vers Guirguis. Lorsqu'ils lui demandent de venir à Misr (Le Caire), il refuse d'accéder à leur proposition et ils sont contraints d'envoyer des soldats du gouvernement, qui le saisissent et l'amènent à Misr

Pendant ce temps, les habitants de Misr (Le Caire) impatients font appel à un autre prêtre pieux, nommé Jean veulent l'ordonner patriarche, de ce fait un conflit éclate et le gouverneur est contraint d'appréhender les deux candidats et de les emprisonner pendant quarante jours. Comme l'affaire se prolongea, les évêques se réunissent et décident de tirer au sort
devant toute la communauté. Les soldats décident également dans faire de même dans le bâtiment du gouvernement. Chaque tirage au sort, désigne Guirguis !  Une nuit, les soldats du gouverneur voient une bougie allumée planer au-dessus de la tête du père Guirguis dans sa prison et ils décident alors de le nommer Patriarche. Après ce long conflit toute la communauté copte fut contente

Patriarcat
Guirguis est ordonné le dimanche  jour de Hatour, 1377 A.M. ( AD.) sous le règne du sultan ottoman Mehmet IV. Son ordination est célébrer de manière splendide et grandiose devant une assistance nombreuse. Lorsqu'il est intronisé en tant que patriarche dans la cellule patriarcale de Haret-Zewailah, il considéra les affaires conjugales et familiales et les affaires de l'Église avec des jugements sévères, justes et équitables. Il était doux et humble, n'aimait pas l'attention et l'exaltation. selon la tradition;  il ne s'est jamais assis sur une chaise dans l'église, mais s'est tenu à côté d'elle jusqu'à la fin du service. Il a rend visite aux veuves, aux orphelins et aux prisonniers et se préoccupe des moines des monastères, répondant à leurs besoins. Il chérissait les monastères et les églises, car il menait une vie simple comme ces moines qui vivaient dans le désert. Le pape Mathieu IV, a été le dernier à habiter la cellule patriarcale de Haret-Zewailah car il transfère sa résidence à Haret-El-Roum en 1660 AD juste après son ordination

Pendant son pontificat, l'église jouit de la paix et de la tranquillité et est illuminée de sa grâce. Toutefois en l'an 1387 A.M. (1671 après J.-C.), une grave peste  s'abat sur l'Égypte, provoquant de nombreux morts dans la population. Il ordonne deux métropolitains successifs pour le Église orthodoxe éthiopienne après le départ de son métropolite Youanis le treizième. Le premier fut Anba Khristozollo II, qui resta sur la siège de 1665 à 1672 après J.-C., sous le règne du roi Fasiladas d'Éthiopie. Le second était Anba Shenouda , qui est resté sur la siège de 1672 à 1694 après J.-C. à l'époque de Yohannès

Lorsque Mathieu IV sentit que le moment sa mort approchait, il se rend au tombeau des Patriarches à Misr et lui dit : « Ouvre et reçois-moi afin que je puisse habiter avec mes frères vertueux ». A son retour dans sa résidence, il tombe malade et meurt après avoir convoqué les évêques et les prêtres et leur avoir recommandés le troupeau du Christ. Il appelle également l'abbesse d'un couvent proche et lui confie tout ce qu'il avait, en lui demandant de le remettre à son successeur, car ses biens étaient la propriété de l'église. Le  jour  de Mesrah de l'année 1391 A.M. ( A.D.) le Pape Mathieu IV (Mattheos),  Patriarche, meurt en paix dans un grand âge, après avoir occupé le siège de  Saint-Marc pendant 14 ans, 8 mois et 9 jours. Il était âgé de 76 ans et il est inhumé dans le tombeau des Patriarches en l'église du Monastère Saint-Mercure dans le Vieux-Caire. Après sa mort le siège reste vacant pendant sept mois

.

Notes et références

Bibliographie

Lien externe
  The Departure of St. Mattias IV (Mattheos), 102nd Patriarch of Alexandria.

Patriarche d'Alexandrie
Décès en 1675
Pape copte orthodoxe du XVIIe siècle

Mathieu IV d'Alexandrie


El UCI Europe Tour es una de las competiciones de ciclismo en ruta masculino en la que está dividida los Circuitos Continentales UCI. Como indica su nombre, hace referencia a las competiciones ciclistas profesionales realizadas en Europa que están dentro de estos Circuitos Continentales así como a los equipos ciclistas UCI ProTeam (segunda categoría) y Continentales (tercera categoría) registrados en dicho continente.

La calidad y complejidad de las competiciones es lo que determina la categoría de la misma y la cantidad de puntos otorgados a los ganadores. Las categorías de la UCI por nivel que se disputan en este "Tour" son:
 Pruebas de etapas: 2.1, 2.2 y 2.NCup
 Pruebas de un día: 1.1 y 1.2
 Campeonatos Continentales: CC
Más los campeonatos nacionales que también son puntuables aunque no estén en el calendario.

Palmarés

Individual

Equipos
{|cellpadding="4" cellspacing="0"  style="border: 1px solid silver; color: black; margin: 0 0 0.5em 0; background-color: white; padding: 5px; text-align: left; vertical-align: top; line-height: 1.1em;"
!scope=col; align="center" bgcolor="FFDF80" colspan="5"|Palmarés equipos UCI Europe Tour
|-
!Edición
!Ganador
!Segundo
!Tercero
|-
| 2005
|  Ceramica Panaria-Navigare
|  Ag2r Prévoyance
|  Comunidad Valenciana
|-
| 2005-2006
|  Acqua & Sapone-Caffè Mokambo
|  Unibet.com
|  Omnibike Dynamo Moscow
|-
| 2006-2007
|  Rabobank Continental
|  Barloworld
|  Ceramica Panaria-Navigare
|-
| 2007-2008
|  Acqua & Sapone-Caffè Mokambo
|  Barloworld
|  LPR Brakes-Ballan
|-
| 2008-2009|  Agritubel
|  Vacansoleil
|  Liberty Seguros Continental
|-
| 2009-2010|  Vacansoleil
|  Saur-Sojasun
|  ISD-Neri
|-
| 2010-2011|  FDJ
|  Skil-Shimano
|  Colnago-CSF Inox
|-
| 2011-2012|  Saur-Sojasun
|  Argos-Shimano
|  Acqua & Sapone
|-
| 2012-2013|  Europcar
|  IAM
|  Topsport Vlaanderen-Baloise
|-
| 2013-2014|  Topsport Vlaanderen-Baloise
|  Wanty-Groupe Gobert
|  Cofidis, Solutions Crédits
|-
| 2015|  Topsport Vlaanderen-Baloise
|  Cofidis, Solutions Crédits
|  Bretagne-Séché Environnement
|-
| 2016|  Wanty-Groupe Gobert
|  Direct Énergie
|  Cofidis, Solutions Crédits
|-
| 2017|  Wanty-Groupe Gobert
|  Cofidis
|  Androni-Sidermec-Bottecchia
|-
| 2018|  Wanty-Groupe Gobert
|  Cofidis
|  Androni Giocattoli-Sidermec
|-
| 2019|  Total Direct Énergie
|  Wanty-Gobert
|  Corendon-Circus
|-
| 2020|  Alpecin-Fenix
|  Arkéa Samsic
|  Circus-Wanty Gobert
|-
| 2021|  Alpecin-Fenix
|  Arkéa Samsic
|  TotalEnergies
|-
| 2022|  Alpecin-Deceuninck
|  Arkéa Samsic
|  TotalEnergies
|}

 Países

 Carreras

En el siguiente cuadro se muestran las carreras .HC (máxima categoría) a lo largo de la historia, para el resto de las competiciones véase: Carreras del UCI Europe Tour

 En rosa carreras desaparecidas.
 En amarillo carreras que no se encuentran en el UCI Europe Tour en la temporada 2015 pero si se disputan encuadrados en otros calendarios.

Cabe destacar que en la mayoría de temporadas la mayoría de estas carreras se disputan dentro del año natural (de enero a octubre) con lo que aunque la temporada se divida en 2 años en este circuito la mayoría (excepto 2-3 aisladas que ocasionalmente se disputan a finales de octubre o principios de noviembre) se disputan durante el mismo año, concretamente durante el segundo en el que se divide la temporada.

 Equipos
Un sinnúmero de equipos han formado parte de UCI Europe Tour desde la creación de este en 2005. Algunos bajaron a esta categoría luego de ser UCI ProTeam como los equipos franceses Europcar y Cofidis, o el desaparecido Geox-TMC (anteriormente Footon-Sevetto). Otros han ascendido a UCI ProTeam como el Ag2r La Mondiale, el Vacansoleil,el Giant-Alpecin y el IAM Cycling.

De todos los equipos registrados, los equipos más importantes son los que están o han estado encuadrados en la categoría Profesional Continental', siendo estos algunos de los más destacados (los que han participado en alguna de las Grandes Vueltas o Monumentos):

 En negrita los equipos en activo dentro de la categoría Profesional continental para la temporada 2015.

Para la lista completa de equipos UCI ProTeam, Profesionales Continentales y Continentales véase: Equipos 2015

 Véase también

 Referencias

 Enlaces externos
 Calendario UCI Europe Tour Página Oficial de la UCI''

UCI Europe Tour


Sarıerik, Kahramanmaraş ilinin Pazarcık ilçesine bağlı bir mahalledir.

Kahramanmaraş iline 35 km, Pazarcık ilçesine 27 km uzaklıktadır.

Dış bağlantılar

Pazarcık'ın mahalleleri

Sarıerik, Pazarcık


The crowned hornbill (Lophoceros alboterminatus) is an African hornbill.

Description
It is a medium-sized bird,  in length, and is characterized by its white belly and black back and wings. The tips of the long tail feathers are white. The eyes are yellow; the beak is red and presents a stocky casque on the upper mandible.  In females, the casque is smaller. The crowned hornbill can be distinguished from the similar Bradfield's hornbill by its shorter beak.

Habitat
The crowned hornbill is a common resident of the coastal and riverine forests of southern (only the eastern coast) to northeastern Africa.

Diet
It forages mainly in trees, where it feeds on insects (often caught in flight), small rodents, small reptiles, eggs, seeds and fruits. This hornbill species can be seen in flocks, usually in the dry season. Four to five white eggs are incubated for 25 to 30 days; the juveniles remain with both parents for about 8 weeks.

References

 Gordon Lindsay Maclean, Robert's Birds of South Africa, 6th Edition

External links

Hornbills
Lophoceros
Birds of Sub-Saharan Africa
Birds described in 1889
Taxa named by Johann Büttikofer

Crowned hornbill


දස පාරමී සම්පූර්ණ කර තුසිත දෙව්ලොව වැඩ සිටිනා මෛත්‍රී බෝධිසත්ත්වයෝ මේ මහ භද්‍ර කල්පයේ පස්වන බුදුරජාණන් වහන්සේ ලෙස අනාගතයේ පහළ වනු ඇත. අවුරුදු අසුදහසක් ආයු වදාළන උන්වහන්සේ බොහෝ සත්ත්වයන් සසර දුකින් මුදවන්නේය ...

අවසන් වරට නියත විවරණ ලැබීම
මෛත්‍රී බෝසතාණන් වහන්සේ අවසන් වරට නියත විවරණ ලබන්නේ ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගෙන්ය. එලෙස අවසන් වරට නියත විවරණ ලැබීමත් සමඟම උන්වහන්සේගේ පාරමිතා පිරීම අවසන් වන අතර බුද්ධත්වය ලැබීම සඳහා කල යුතු සියලුම කෘත්‍යයන් ඉටු කර අවසන් වේ.

ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගේ මව වූ මහාමායා දේවිය කළුරිය කිරීමෙන් පසුව උපත ලබන්නේ තව්තිසා දිව්‍ය ලෝකයේ මාතෘ දිව්‍ය රාජයා ලෙස වේ. බුදුරජාණන් වහන්සේ සත්වැනි වස් කාලය ගත කරන්නේ මාතෘ දිව්‍ය රාජයා ප්‍රධාන දෙවියන්ට අභිධර්මය දේශනා කරමිනි.

වස් තුන් මාසය අවසන් වූ පසු උන්වහන්සේ "දේවාවරෝහණය" (දෙවියන්ගේ පෙරහරින් වැඩම කිරීම )ලෙස නම් කරන ඒ උත්සව දිනයේදී දෙව්ලොව සිට සංකස්ස පුරයට වැඩම කලේය. මෙහිදී බුදුරජාණන් වහන්සේ  දෙව්ලොව සිට මිහිමතට පා තැබුවේ රන් හිණිමඟකිනි.

එකල මෛත්‍රී බෝධිසත්වයෝ සංකස්ස පුරයේ සිරිවඩ්ඪන නම් කෙළෙඹි පුත්‍රයකුව සිටින්නාහ. දේවාවරෝහණ අවස්ථාවේ සිදුවන ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගේ සහ සැරියුත් මහ රහතන් වහන්සේගේ විචිත්‍ර ධර්ම සාකච්ඡාව ශ්‍රවණය කරන ඔහු සියලු ගිහි සැප සම්පත් හැර දමා ගෞතම බුද්ධ ශාසනයේ මහණ වන්නේය.

මෙසේ පැවිදි දිවිය ගත කරන උන්වහන්සේට දිනක් ඉතා වටිනා සිවුරු දෙකක් පූජා පිණිස ලැබුණි. උන්වහන්සේ එම සිවුරු දෙක තම ප්‍රයෝජනය පිණිස නොගෙන, බුදුරජාණන් වහන්සේ වැඩ සිටි ගන්ධ කුටියේ වියනක් සාදා බුදුරජාණන් වහන්සේට පූජා කරති. එකල්හි බුදුරජාණන් වහන්සේ මෛත්‍රී බෝසතාණන් වහන්සේට අවසන් වරට නියත් විවරණ දීම සිදු කරයි.

මෙලොව පහල වීම
සියලුම පාරමිතා පුරා අවසන් වූ මෛත්‍රී බෝසතාණන් වහන්සේ මේ වන විට වාසය කරන්නේ තුසිත දිව්‍ය ලෝකයේය. එය සියළුම මහා බෝසතාණන් වහන්සේලාට පොදු වූ ධර්මතාවයකි. මෛත්‍රී බෝසතාණන් වහන්සේ නැවත මෙලොව උත්පත්තිය ලබන්නේ මිනිස් ආයුෂ අසූ දහසක් වන කල්හිය.

එකල්හි බරණැස් නුවර ධන ධාන්‍යයෙන් ආඪ්‍ය වූ කේතුමතී නම් නගරයක් වන්නේය. සංඛ නම් වූ සක්විති රජ කෙනෙක් ඒ නගරය පාලනය කරන්නේය. ඔහුට අර්ථයෙන් ධර්මයෙන් අවවාද අනුශාසන කරන සුබ්‍රහ්ම නම් වූ පුරෝහිත බ්‍රාහ්මණයෙක් සිටින්නේය. එකල්හී සුබ්‍රහ්ම නම් බමුණාට දාව බ්‍රහ්මවතී බැමිණියගේ කුස තුල මෛත්‍රී බෝසතාණන් වහන්සේ ගැබ්ගනී.

කුමාර විය සහ ගිහි ගෙයින් නික්මීම (අභිනිෂ්ක්‍රමණය)

උන්වහන්සේ ගිහිගෙයි අවුරුදු දහ අට දහසක් සිටින්නේය. අවසන තම අග බිසව බ්‍රහ්මවර්ධන නම් පුත්කුමරු බිහි කරන දිනයේදී සතර පෙර නිමිති දැක් ගිහි ගෙය පිළිබඳව කලකිරී සියලු සැප සම්පත් හැර දමා උතුම් වූ නිර්වාණ සුවය සොයා යන්නේය.

බුද්ධත්වයට පත් වීම සහ මාර පරාජය

සතර පෙර නිමිති දැක ගිහිගෙය හැර යන උන්වහන්සේ පැවිදි බිමට ඇතුලත් වී පැවිදි බවට සුදුසු පරිදි වූ යම් දුකක් වේද එය අනුභව කරමින් උතුම් වූ බුද්ධත්වය ලබා ගැනීමට වෙහෙසෙති. ගිහි ගෙය හැර සතියකට පසු චන්ද්‍රමුඛී නම් අග බිසව දෙන කිරිපිඬු දානය වළඳා නාග ශ්‍රී බෝධී මූලයට පැමිණෙති.උන්වහන්සේ බුදුවීමට උත්සාහ දරනු සැලවන මාරයා සිය
දස බිබ්බරක් මාර සෙනග කැටුව බෝ මැඩ දෙසට පැමිණෙන්නට වත්ම උන්වහන්සේගේ තේජාන්විත භාවය දැක අතිශයින් බියට පත්ව පලායන අතර ඵයට හේතු වනුයේ සොළොසාසංඛ්‍යෙය
කල්ප ලක්ෂයක් පුරා උන්වහන්සේ පිරූ පාරමිතාවන්හි බල මහිමයයි. ඉන්පසු චතුරාංග සමන්නාගත වීර්යයෙන් යුතුව වජ්‍රාසනයේ වැඩ සිට උතුම් වූ බුද්ධත්වයට පත්වන්නාහ.

බුද්ධ ශාසනය

මෛත්‍රී බුදුරජාණන් වහන්සේගේ අග්‍ර ශ්‍රාවක වන්නේ අසෝක සහ බ්‍රහ්ම දේව යන මහ තෙරුන් වහන්සේලාය. අග්‍ර උපස්ථායක සහ ධර්ම භාණ්ඩාගාරික වන්නේ සීහ නම් තෙරුන් වහන්සේ නමකි. උන්වහන්සේගේ බුද්ධකාය අසූ අට රියනකි. ආයුෂ අසූ දහසකි.  අවුරුදූ දහසක් ධර්ම ප්‍රචාරයෙහි යෙදී සත්වයෝ සසර සැඩ පහරින් එතෙර කරවා අවසන උන්වහන්සේ පිරිනිවන් පාන්නේය. එතෙකින් මේ මහා භද්‍ර කල්පය නිමාවට පත් වෙයි.

මෛත්‍රී බෝධිසත්වයන් වහන්සේට පුණ්‍යානුමෝදනාව
කප්ප සත සහස්සානි - සෝලසාපි අසංඛයේ

සම්භරං බෝධි සම්භාරේ - ආගතෝ ජාති ජාතිසු

නියතෝ බුද්ධ භාවාය - භද්දකප්පේ ඉධන්තිමේ

බෝධි සත්ථෝ ච මෙත්තෙය්‍යෝ - පුඤ්ඤං මේ අනුමෝදතු

කල්ප ලක්ෂයක් සහ අසංඛ්‍යෙ දහසයක් මුලුල්ලෙහි ජාතියක් ජාතියක් පාසා බෝධි සම්භාර ධර්ම රැස් කරමින් පැමිණියා වූ මෙම මහා භද්‍ර කල්පයේ අන්තිම බුද්ධාන්තරයෙහි බුදු බව පිණිස නියත වූ මෛත්‍රී බෝධිසත්වයන් වහන්සේද මාගේ පින අනුමෝදන් වෙත්වා !!!

මෛත්‍රී බුදුරජාණන් වහන්සේ


التنبيب الرغامي أو التنبيب هو إدخال أنبوب بلاستيكي إلى داخل الرغامى (القصبة الهوائية) لإبقاء المجاري التنفسية مفتوحة أو لتعمل كمجرى لإعطاء المريض أدوية معينة من خلال هذا الأنبوب. يُجرى تنبيب الرغامى للمرضى المصابين بجراح خطيرة أو الذين في حالة صحية حرجة أو المرضى الذين يخضعون للتخدير العام وذلك من أجل تسهيل عملية تهوية الرئتين، عن طريق التهوية الميكانيكية، ولمنع الاختناق أو انسداد المجاري التنفسية.

يُعد المسار الأنفي الرغامي الأكثر شيوعًا في عملية التنبيب، إذ يُمرر الأنبوب الرغامي من خلال الفم والحنجرة والحبال الصوتية ومن ثم إلى داخل الرغامى. في التنبيب الأنفي الرغامي، يُمرر الأنبوب الرغامي من خلال الأنف والحنجرة والأحبال الصوتية ومن ثم إلى داخل الرغامى. تتضمن الأساليب الأخرى للتنبيب إجراء تداخل جراحي مثل إجراء عملية بضع الغشاء الحلقي الدرقي (تُستخدم بشكل حصري تقريبًا في الحالات الطارئة) وإجراء عملية ثقب القصبة الهوائية، والتي تُستخدم في الحالات التي يُتوقع حاجتها إلى دعم للمجرى التنفسي لمدة طويلة.

يُجرى التنبيب بعد إعطاء المريض مخدرًا عامًا وعاملًا محصرًا للوصل العضلي العصبي، وذلك بسبب كونها عملية طبية باضعة وغير مريحة للمريض. مع ذلك، يُمكن إجراؤها للمريض اليقظ بعد إعطاءه مخدرًا موضعيًا أو دون أي مخدر على الإطلاق في الحالات الطارئة. تُسهّل عملية التنبيب عادةً عن طريق استخدام منظار الحنجرة التقليدي أو منظار القصبات الأليافي المرن أو منظار الحنجرة ذا الفيديو للتعرف على الحبال الصوتية وتمرير الأنبوب بينها إلى داخل الرغامى بدلًا من المريء. قد تُستخدم أجهزة وأساليب بديلة أخرى لتسهيل عملية التنبيب.

بعد إتمام عملية تنبيب الرغامى، تُنفخ بالونة موجودة في الطرف البعيد من الأنبوب، وذلك لتثبيت الأنبوب في مكانه ولمنع تسرب الغازات التنفسية ولحماية الشجرة الرغامية القصبية من دخول مواد غير مرغوب بها إلى داخلها مثل أحماض المعدة. يُثبت الأنبوب بعد ذلك في وجه أو رقبة المريض ويوصل إلى أنبوبة على شكل حرف T أو إلى دارة التخدير التنفسي أو إلى حقيبة تنفس مع قناع أو إلى جهاز التنفس الاصطناعي. يُزال الأنبوب الرغامي عند انتفاء الحاجة إلى الدعم التنفسي و/أو حماية مجرى التنفس؛ تُسمى هذه العملية باسم «نزع الأنبوب الرغامي» (أو «نزع القنية»، وذلك في حالة وجود مجرى تنفسي جراحي مثل البضع الحلقي الدرقي أو بضع الرغامي).

اعتُبرت عملية بضع الرغامى لعدة قرون الطريقة الوحيدة التي يُعول عليها في إجراء التنبيب الرغامي. مع ذلك، لجأ الأطباء إلى بضع الرغامى كملاذ أخير، واقتصر إجراؤها على المرضى الذين على وشك الموت فقط، وذلك بسبب نجاة عدد قليل من المرضى بعد إجراء هذه العملية. أدى تطور فهم الإنسان لعلمي التشريح والفسيولوجيا إضافة إلى فهم نظرية جرثومية المرض في نهاية القرن التاسع عشر إلى تحسين نتيجة هذه العملية لدرجة اعتبارها خيارًا علاجيًا مقبولًا. إضافة إلى هذا، تطور استعمال أجهزة التنظير الداخلي لدرجة أصبح فيها تنظير الحنجرة المباشر وسيلة ناجحة لتأمين المجرى التنفسي بواسطة المسار الفموي الرغامي ودون الحاجة إلى تداخل جراحي. بحلول منتصف القرن العشرين، تحولت عمليات بضع الرغامى والتنظير الداخلي والتنبيب الرغامي اللاجراحي من عمليات نادرة الاستخدام إلى عناصر أساسية في الممارسات المتبعة في كل من طب التخدير وطب الحالات الحرجة وطب الطوارئ وطب الحنجرة.

يُمكن أن يترافق التنبيب الرغامي ببعض المضاعفات الطفيفة مثل تكسر الأسنان أو تمزق في أنسجة المجرى التنفسي العلوي. يُمكن أن تترافق أيضًا بحدوث مضاعفات ذات احتمالية قاتلة مثل الشفط الرئوي لمحتويات المعدة والتي من الممكن أن تتسبب بالإصابة بذات الرئة الشفطي الشديد أو القاتل في بعض الأحيان، أو إلى تنبيب المريء عن طريق الخطأ والذي يُمكن أن يقود إلى عوز الأكسجين الذي قد يتسبب بالموت. لهذا السبب، وقبل إجراء عملية التنبيب الرغامي، تُقيّم احتمالية صعوبة إجراء التنبيب أو احتمالية حصول مضاعفات نتيجة لوجود مجرى تنفسي ذي تركيب تشريحي غير مألوف أو غيرها من المتغيرات التي لا يمكن التحكم بها. يجب أن تتوفر بدائل أخرى لتأمين المجرى التنفسي في متناول اليد دائمًا.

دواعي الاستعمال
يُستخدم تنبيب الرغامى في مختلف الحالات التي لا يستطيع فيها المريض الحفاظ على مجرى تنفسي سالك أو عند عدم قدرته على التنفس وأكسجة الدم. في هذه الظروف، لا يكفي تزويد المريض بالأكسجين عن طريق قناع الأكسجين البسيط ويُصبح التنبيب الرغامي ضروريًا.

انخفاض مستوى الوعي
تُعد الحاجة لوضع مجرى تنفسي لإعطاء أكسيد النيتروس أو المخدرات الطيارة للمريض من أهم دواعي استعمال التنبيب الرغامي. تُساهم مواد التخدير العام والمسكّنات الأفيونية ومحصرات الوصل العضلي العصبي في تقليص أو إبطال الحافز التنفسي. على الرغم من أنه لا يمثل الطريقة الوحيدة للحفاظ على مجرى تنفسي سالك خلال الخضوع لعملية تحت التخدير العام، يعد تنبيب الرغامى الوسيلة الأكثر موثوقية للحفاظ على أكسجة الدم والاستنشاق ولتوفير أقصى درجات الحماية ضد الارتجاع والشفط الرئوي.

يُمكن أن يتسبب التلف الذي يُصيب الدماغ (نتيجة لجلطة دماغية جسيمة أو إصابة الرأس المغلقة أو السُكْر أو التسمم) بانخفاض مستوى الوعي. عند اشتداد هبوط مستوى الوعي لدرجة وصول الشخص إلى مرحلة الذهول أو الغيبوبة (والذي يحصل عند وصول قراءة مقياس غلاسكو للغيبوبة إلى أقل من ثمانية نقاط)، فسيؤدي الانهيار الديناميكي لعضلات التنفس الخارجية إلى غلق المجرى التنفسي، معيقة التدفق الحر للهواء إلى داخل الرئتين. إضافة إلى هذا، يتضاءل أو يختفي دور المنعكسات الوقائية للجهاز التنفسي مثل السعال والبلع عند انخفاض مستوى الوعي الشديد. يقتضي إجراء التنبيب الرغامي من أجل استعادة سالكية (الغياب النسبي للانسداد) المجرى التنفسي وحماية الشجرة الرغامية القصبية من الشفط الرئوي لمحتويات المعدة.

نقص تأكسج الدم
قد يكون التنبيب ضروريًا للمريض الذي يعاني من نقص في تأكسج وتشبع الدم بسبب عدم كفاية التنفس (نقص التهوية) أو توقفه بالكامل (انقطاع التنفس) أو عند عدم قدرة الرئتين على نقل الأكسجين إلى الدم بصورة كافية. يكون هؤلاء المرضى عادة، الذين قد يكونون يقظين ومنتبهين، في حالة حرجة مع معاناتهم من اضطراب مؤثر على أجهزة متعددة في الجسم أو من صدمات وإصابات متعددة. توجد عدة أمثلة على هذه الحالات مثل الإصابة العنقية للحبل الشوكي وكسور الأضلاع المتعددة وذات الرئة الشديدة ومتلازمة الضائقة التنفسية الحادة وحالات الغرق. يكون إجراء التنبيب ضروريًا عندما يكون الضغط الشرياني الجزئي للأكسجين أقل من 60 ميليمتر زئبقي وذلك عند تنفس أكسجين بنسبة 50% أو أكثر. يجب إجراء التنبيب بصورة عاجلة للمرضى الذين يعانون من ارتفاع نسبة ثنائي أكسيد الكاربون في الدم الشرياني والذين يكون الضغط الجزئي الشرياني لثنائي أكسيد الكربون أكثر من 45 ميليمتر زئبق مترافق مع حالة من حماض الدم، وخاصة في حالة إظهار سلسلة من القياسات وجود حماض تنفسي متدهور. بصرف النظر عن النتائج المختبرية، تُفسر هذه الإرشادات الطبية على ضوء الحالة السريرية للمريض.

انسداد المجرى التنفسي
يُعد الانسداد التام أو الوشيك للمجرى التنفسي من الدواعي الشائعة لإجراء التنبيب الرغامي. يُمكن أن يحصل انسداد مجرى التنفس المهدد للحياة عند استقرار جسم غريب في المجرى التنفسي، ويُعد هذا شائعًا لدى الأطفال الرضع والأطفال حديثي المشي. قد تُصاحب الصدمات الحادة أو النافذة للوجه أو الرقبة بانتفاخ وتورم دموي متوسع، أو بصدمة للحنجرة أو الرغامى أو القصبات الهوائية. يشيع انسداد المجرى التنفسي لدى الأشخاص الذين عانوا من استنشاق الدخان أو من الحروق ضمن أو بالقرب من المجرى التنفسي أو لدى المرضى الذين يعانون من التهاب لسان المزمار. تعد نوبات الصرع العامة المستمرة والوذمة الوعائية من الأسباب الشائعة الأخرى لانسداد المجرى التنفسي والتي قد تحتاج إلى إجراء التنبيب الرغامي لتأمين المجاري التنفسية.

تعديل المجرى التنفسي
قد يتداخل التعديل التشخيصي أو العلاجي للمجرى التنفسي (مثل تنظير القصبات أوالعلاج بالليزر أو تدعيم القصبات الهوائية) بصورة متقطعة مع القدرة التنفسية، لذا قد يكون التنبيب ضروريًا في مثل هذه الحالات.

حديثي الولادة
قد تؤدي المتلازمات مثل متلازمة الضائقة التنفسية وأمراض القلب الخلقية واسترواح الصدر والصدمة إلى مشاكل في التنفس عند الأطفال حديثي الولادة والتي تتطلب التنبيب الرغامي والتنفس بمساعدة ميكانيكي (التهوية الميكانيكية). قد يحتاج الأطفال حديثو الولادة أيضًا إلى التنبيب الرغامي أثناء الجراحة تحت التخدير العام.

انظر أيضا

 تضيق تحت المزمار.

مراجع

وصلات خارجية
 Airway devices for intubation

انظر أيضا
 تنفس اصطناعي.
 تسمم المبيد الحشري.
 تنظير الحنجرة
 ضغط الغضروف الحلقي

أدوية تخدير عام
إجراءات الجهاز التنفسي
إدارة مجرى الهواء التنفسي
إسعاف أولي
تخدير
جراحة الفم والوجه والفكين
طب الأنف والأذن والحنجرة
طب العناية المركزة
علاج تنفسي
علاجات طبية
إجراءات طب الطوارئ
معدات طبية
مهدئات

تنبيب (طب)


بلدية سوكوفوس (بالإسبانية: Socovos) هي بلدية تقع في مقاطعة البسيط التابعة لمنطقة كاستيا لا مانتشا وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية سوكوفوس 1.983 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية سوكوفوس

بلديات البسيط
أماكن مأهولة في البسيط

سوكوفوس


Editura germană S. Fischer Verlag (astăzi în Frankfurt pe Main) a fost fondată în 1886 de către Samuel Fischer în Berlin și este o editură germană majoră pentru publicații literare și cărți de ficțiune.

Istoric
Inițial, ea a fost renumită pentru publicarea de literatură naturalistă. Printre autorii celebri publicați au fost Gerhart Hauptmann și Thomas Mann, ambii distinși cu premiul Nobel pentru literatură.

După ce naziștii au ajuns la putere în Germania, familia proprietarului Gottfried Bermann-Fischer a fugit și a fondat o ramură a editurii sale la Viena. Angajații care au rămas în Berlin au păstrat numele oficial "S. Fischer Verlag" și au fost conduși de Peter Suhrkamp.

După cel de-al Doilea Război Mondial, au izbucnit dispute cu privire la viitorul editurii între Suhrkamp și Fischer. Ele au condus la o înțelegere de afaceri în afara tribunalului, care a determinat împărțirea editurii S. Fischer Verlag în două companii: Bermann-Fischer a recăpătat controlul editurii de la Peter Suhrkamp, dar Suhrkamp a fondat propria editură Suhrkamp în 1950, iar autorii au putut alege cu care din cele două edituri să colaboreze. În cele din urmă, 33 din cei 48 de autori, printre care Bertolt Brecht, Hermann Hesse, T. S. Eliot și George Bernard Shaw, au decis să colaboreze cu editura Suhrkamp.

Printre mărcile editurii Fischer sunt Fischer Taschenbuch Verlag, Argon Verlag și Lootens Verlag. Grupul editorial Holtzbrinck a cumpărat editura S. Fischer în 1963. Astăzi S. Fischer Verlag, precum și alți editori, cum ar fi Kindler, Rowohlt și Kiepenheuer & Witsch și Metzler, fac parte din grupul editorial Holtzbrinck.

Edition Peters - o editură importantă în domeniul muzicii internaționale - a avut sediul în vecinătate, dar în 2014 s-a mutat la Leipzig.

Referințe

Lectură suplimentară
 Martin Mauthner: German Writers in French Exile, 1933-1940, Vallentine Mitchell, London 2007, 978-0-85303-540-4

Legături externe

 La Holtzbrinck

Edituri din Germania

S. Fischer Verlag


Cumhuriyet Müzesi veya II. TBMM Binası, 1924-1960 yılları arasında TBMM faaliyetlerinin gerçekleştirildiği bina. Ankara'nın Altındağ ilçesinin Ulus semtinde bulunmaktadır.
1923 yılında mimar Vedat Tek (1873-1942) tarafından Cumhuriyet Halk Fırkası mahfili (toplantı yeri) olarak tasarlanan ve inşa edilen bu bina işlevi değiştirilerek meclis olarak kullanılmıştır. Bodrum üzerine iki katlı olan bu yapının iç bölümleri, iki kat boyunca yükselen ortadaki meclis salonunun üç kenarına dizilmişlerdir. Girişten sonra enine uzanan, iki ucunda merdivenlerin yer aldığı geniş geçit, Selçuklu ve Osmanlı bezeme motiflerinin yer aldığı bir tavanla örtülmüştür. Benzer biçimde ele alınmış yerlerden birisi de büyük salondur. Yer yer localarla değerlendirilen bu salonun özellikle yıldız motiflerini içeren ahşap tavanı, sonradan düzenlenen taç kapı ve bazı noktalar dışında kemerler, saçaklar, yer yer çinilerin yer aldığı bölümler ile bu dönemin mimari özelliklerini yansıtmaktadır.

I. Türkiye Büyük Millet Meclisi binasının yetersiz olması ve gelişen Cumhuriyet Türkiye'si meclisinin ihtiyaçlarını karşılayamaması nedeni ile bina bir takım değişiklikler geçirmiş, sonra da II. Türkiye Büyük Millet Meclisi olarak 18 Ekim 1924 tarihinde hizmete açılmıştır.

II. Türkiye Büyük Millet Meclisi 1924-1960 yılları arasında Atatürk ilke ve inkılâplarının gerçekleştirildiği; Cumhuriyetimizin gelişmesi için çok önemli çağdaş kararların alındığı; çağdaş yasaların çıkarıldığı uluslararası alanda Türkiye'nin etkinliğini ve saygınlığını artıran antlaşmaların yapıldığı; çok partili sisteme geçişin sağlandığı önemli bir yapıdır. Türk siyasi tarihinde önemli yeri olan II. Türkiye Büyük Millet Meclisi binası işlevini 27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi'ne kadar 36 yıllık bir dönem boyunca sürdürmüştür. 1961 yılında yeniden açılan Meclisin yapımı tamamlanmış olan modern binasına taşınması üzerine bu bina Merkezi Antlaşma Teşkilatı'na (CENTO) tahsis edilmiştir. 1961-1979 yılları arasında CENTO Genel Merkezi olarak kullanılan bu bina CENTO'nun kaldırılması ile aynı yıl Kültür Bakanlığı'na devredilmiştir. Bu binanın ön kısmının Cumhuriyet Müzesi olarak düzenlenmesi, arka kısmının ise Eski Eserler ve Müzeler Genel Müdürlüğü'nün hizmet binası olarak kullanılması kararlaştırılmıştır. Müze kısmı onarım ve restorasyonlardan sonra düzenlenerek 30 Ekim 1981 tarihinde "Cumhuriyet Müzesi" olarak ziyarete açılmıştır. Bu düzeniyle 1985 yılına kadar hizmet vermiştir. Aynı yıl ziyarete kapatılarak, teşhir çalışmaları başlamıştır. Çalışmalar 1991 yılına kadar devam etmiş, Ocak 1992 yılında yeniden ziyarete açılmıştır. Ağustos 2001 tarihinde tekrar ziyarete kapatılan müze, restorasyon ve teşhir - tanzim çalışmalarından sonra 29 Ekim 2008 tarihinde ziyarete açılmıştır.

Müze, Ankara Cumhuriyet Müzesi Müdürlüğü'ne bağlı olarak hizmet vermektedir.

Müze giriş kapısının karşısında yer alan Genel Kurul Salonu, 1924-1960 yılları arasında Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Kurul Salonu olarak kullanılmış ve seçim dönemlerine göre milletvekili sayısı 610 milletvekiline kadar çıkmıştır. Salonda toplam 116 adet milletvekili sırası bulunmaktadır. 1924-1960 yılları arasında bu salonda Atatürk ilke ve devrimleri gerçekleştirilmiş, çağdaş yasalar çıkarılmış, önemli antlaşmalar yapılmış, çok partili sisteme geçiş sağlanmıştır. Atatürk 15 Ekim - 20 Ekim 1927 tarihleri arasında 6 gün süre ile 36 saat 33 dakika boyunca süren "Büyük Nutuk"u bu salonda okumuştur.

Müzede ilk üç Cumhurbaşkanı  (Mustafa Kemal Atatürk, Celal Bayar ve İsmet İnönü) döneminin olaylarının, hikayelerinin ve fotoğraflarının yanı sıra cumhurbaşkanlarının özel eşyaları ve döneme ait mecliste alınan kararlar ve kanunlara ilişkin bilgiler verilmekte olup, eserler ve arşiv materyalleri sergilenmektedir.

Galeri

Mimari

Dış Mekan

İç Mekan

Meclis Salonu

Giriş holü ve merdivenler

Tavan işçilikleri

Diğer

Dış bağlantılar

 Cumhuriyet Müzesi (II. Meclis Binası) Sanal Tur Gezisi
 Türkiye Büyük Millet Meclisi Cumhuriyet Müzesi - T.C. Turizm ve Kültür Bakanlığı
 https://sanalmuze.gov.tr/muzeler/ankara-cumhuriyet-muzesi/
 https://artsandculture.google.com/story/9wVhk-HlyMappQ?hl=tr

Kaynakça

Hacı Bayram, Altındağ
Altındağ'daki müzeler
Ankara'daki tarih müzeleri
Vedat Tek'in eserleri
Birinci Ulusal Mimarlık Akımı
1981'de kurulan müzeler
Türkiye Büyük Millet Meclisi
Türkiye'deki devlet binaları
1981'de Türkiye'de kurulan oluşumlar

Cumhuriyet Müzesi


Strogino metrostation () er en station på Moskvas metro i Strogino rajon, Nordvestlige administrative okrug, Moskva på Arbatsko-Pokrovskajalinjen, mellem stationerne  og . Stationen åbnede den 7. januar 2008 som led i en stor udvidelse af Strogino- Strogino metrostation var midlertidigt endestation på linjen, indtil udvidelsen til Mitino blev åbnet den 26. december 2009.

Byggeriet
Metrostationen var oprindeligt planlagt som en del af en radiallinje, byggeriet blev indledt i slutningen af 1980'erne, men efter store finansielle problemer gik arbejdet i stå mellem 1993 og 2005, og blev genoptaget i 2006.

Stationen var fra starten første etape af udvidelsen af metronettet mod nordvest, og fungerede midlertidigt som endestation. Linjen fortsætter siden december 2009 til Mitino, videre til  og depotstationen Mitino.

Indretningen
Stationen, der er tegnet af arkitekterne A. Orlov og A. Nekrasov, er en lav enkelt hvælving. Stationen er holdt hvide nuancer, ovenlyset kommer fra 16 trekantformede lyskassetter i loftet. Perronen er belagt med lysegrå granit og har bænke af træ med rustfrit stål markeringer.

Stationen har to indgange, begge placeret under Stroginskij boulevard. Begge indgange ender i gangtunneller, der fører til glas indgangpartier, som er placeret nær ved Tallinskaja gaden (den østlige) og Kulakova gaden (den vestlige).

Noter

Se også
 Moskvas metro

Eksterne henvisninger

Metrostationer på Arbatsko-Pokrovskajalinjen
Etableret i 2008
Moskvas metrostationer

Strogino (Moskvas metro)


Rhoideae, tribus biljaka iz porodice rujevki. Na popisu je 14 rodova.

Rodovi

 Toxicodendron Mill. (29 spp.)
 Actinocheita F. A. Barkley (1 sp.)
 Bonetiella Rzed. (1 sp.)
 Pseudosmodingium Engl. (5 spp.)
 Metopium P. Browne (4 spp.)
 Comocladia P. Browne (27 spp.)
 Cotinus Mill. (7 spp.)
 Haplorhus Engl. (1 sp.)
 Pistacia L. (9 spp.)
 Rhus L. (50 spp.)
 Mosquitoxylum Krug & Urb. (1 sp.)
 Melanococca Blume (1 sp.)
 Malosma Engl. (1 sp.)
 Rhodosphaera Engl. (1 sp.)

Izvori

Rujevke

Rhoideae


Le Grand Prix automobile d'Émilie-Romagne 2022 (Formula 1 Rolex Gran Premio del Made in Italy e dell'Emilia-Romagna 2022) disputé le 24 avril 2022 sur l'Autodromo Enzo e Dino Ferrari d'Imola est la 1061 épreuve du championnat du monde de Formule 1 courue depuis 1950. Il s'agit de la troisième édition du Grand Prix d'Émilie-Romagne comptant pour le championnat du monde et de la quatrième manche du championnat 2022.

Dans le contexte de la pandémie de Covid-19 le circuit d'Imola accueille en novembre 2020 un premier Grand Prix d'Émilie-Romagne. Le nom du Grand Prix vient de la région (commanditaire principal de l'épreuve) où est situé le circuit d'Imola qui n'avait plus été utilisé dans le championnat depuis 2006 où il était depuis 1981 l'hôte du Grand Prix de Saint-Marin. Le Grand Prix romagnol est reconduit en 2021 puis en 2022, où la Formule 1 lui accorde un contrat courant jusqu'en 2025.

Lors d'une séance de qualifications fortement perturbée par la pluie et interrompue cinq fois par un drapeau rouge, Max Verstappen obtient la quatorzième pole position de sa carrière et sa première de la saison ; il s'élance donc en tête du sprint le samedi, avec Charles Leclerc, battu de 779 millièmes de seconde en pneus intermédiaires, à ses côtés en première ligne. La deuxième ligne de cette première grille de départ est inédite avec Lando Norris, troisième, devant Kevin Magnussen qui réalise la meilleure qualification d'une Haas. Les Mercedes et Carlos Sainz Jr., sorti de la piste sur l'autre Ferrari, n'ont pas dépassé la Q2.

Devancé dès le départ du sprint par Charles Leclerc, qui roule en tête jusqu'à l'avant-dernier des 21 tours, Max Verstappen profite de la dégradation des pneus tendres de la F1-75 du Monégasque ( à l'avant) et de son aileron arrière mobile pour le doubler et devenir le premier pilote à marquer huit points un samedi précédant la course. Comme pour ce sprint, il partage la première ligne du départ dominical avec Leclerc. Parti septième, Sergio Pérez se hisse en troisième position, en deuxième ligne devant Carlos Sainz, revenu du dixième rang. Dépassé par la Red Bull et la Ferrari, Lando Norris est en troisième ligne, aux côtés de son coéquipier Daniel Ricciardo. Valtteri Bottas, qui a gagné une place, et Kevin Magnussen, qui en a perdu quatre, s'élancent en quatrième ligne ; ces huit premiers marquent tous des points. La cinquième ligne est composée de Fernando Alonso et Mick Schumacher.

Max Verstappen fait un carton plein en marquant 34 points, le maximum possible dans la configuration d'un Grand Prix comprenant le sprint (victoire les samedi et dimanche et meilleur tour en course). Il réalise, de surcroît, le deuxième grand chelem de sa carrière en menant la course de bout en bout sans jamais être inquiété, pour gagner sa vingt-deuxième victoire, sa deuxième de la saison. Le combat pour la deuxième place, entre Charles Leclerc (qui doit tout d'abord dépasser Lando Norris après avoir manqué son départ) et Sergio Pérez tourne à l'avantage du Mexicain quand le pilote Ferrari, parti à la faute à dix tours de l'arrivée, retourne à son stand pour changer de museau ; ressorti neuvième, il remonte jusqu'à la sixième place sous le drapeau à damier, alors que Norris a les honneurs du podium, derrière un doublé des Red Bull.

Bien qu'une averse se soit abattue sur le circuit avant le départ, il ne pleut pas durant la course. Sur une piste encore mouillée, les pilotes partent en pneus intermédiaires. Alors que Max Verstappen s'élance sans problème, Charles Leclerc, qui manque son impulsion, est doublé par Sergio Pérez et Lando Norris. Derrière eux, Daniel Ricciardo accroche Carlos Sainz et l'expédie dans un bac à graviers dont il ne peut s'extraire. L'Australien doit retourner aux stands et dispute toute la course au fond du peloton. La voiture de sécurité est de sortie le temps que la Ferrari de Sainz soit dégagée. Après la relance, au huitième tour, Leclerc se défait de Norris et part à la chasse de Pérez. À partir du dix-septième tour, tous imitent Ricciardo qui, la trajectoire s'asséchant, troque ses pneus sculptés pour des gommes . Leclerc s'arrête après Pérez et ressort devant lui mais les pneus du Mexicain ont déjà atteint leur température optimale et il le dépasse immédiatement. Loin de Verstappen qui caracole en tête, le combat pour la deuxième place se poursuit, Leclerc retournant au stand au quarante-neuvième tour pour se chausser de pneus neufs. Il ressort pour être dépassé par Norris, alors que Pérez et Verstappen couvrent sa stratégie. Le Monégasque attaque fort : il reprend la troisième place à Norris, se rapproche de Pérez, puis  au cinquante-troisième tour, il escalade un vibreur dans la , perd sa voiture qui  part en tête-à-queue et tape légèrement les protections, ce qui l'oblige à regagner à nouveau son stand pour changer de museau. Il dépasse ensuite successivement Kevin Magnussen, Sebastian Vettel et Yuki Tsunoda pour grappiller les huit points de la sixième place. Il explique par la suite qu'étant en lutte pour le championnat, il n'aurait pas dû prendre autant de risques alors que la troisième place assurée était à Imola .

Lando Norris, qui a roulé parmi les quatre premiers durant toute la course, obtient le sixième podium de sa carrière. Après avoir pris un excellent départ, George Russell résiste jusqu'au bout aux assauts de Valtteri Bottas pour prendre les douze points de la quatrième place en souffrant physiquement du marsouinage qui affecte sa voiture. Yuki Tsunoda emmène son AlphaTauri en septième position avec un rythme solide et quelques beaux dépassements, et Aston Martin marque ses premiers points avec la huitième place de Lance Stroll et la dixième de Sebastian Vettel, Kevin Magnussen s'intercalant entre eux, au neuvième rang. Lewis Hamilton mène une course anonyme, butant à partir du vingtième tour sur Pierre Gasly, et voyant s'agiter des drapeaux bleus pour se faire prendre un tour par Verstappen au quarante-et-unième passage, avant de passer sous le drapeau à damier en treizième position, et de recevoir par radio les excuses de Toto Wolff pour une W13 .

Si Leclerc conserve la tête du championnat avec 86 points, Max Verstappen occupe désormais la deuxième place (59 points) et Pérez grimpe en troisième position (54 points), devant Russell (49 points) et Sainz qui dégringole au cinquième rang (35 points) ; suivent Norris (35 points), Hamilton (28 points), Bottas (24 points), Ocon (20 points) et Magnussen, dixième avec 15 points. Ferrari est toujours à la première place du classement des constructeurs (124 points) mais Red Bull se rapproche avec ses 113 points alors que Mercedes occupe la troisième place (77 points) devant McLaren (46 points). Alfa Romeo est cinquième, suivie par Alpine (22 points), AlphaTauri (16 points), Haas (15 points), Aston Martin (5 points) et Williams (1 point) ; toutes les écuries ont désormais marqué.

La nouvelle formule de la course sprint

Imola est le théâtre, le samedi, de la nouvelle formule de la « course sprint » à l'arrivée de laquelle les huit premiers marquent des points. Le sprint se déroule sur 21 tours. À la différence de l'année précédente, la pole position est statistiquement accordée à l'auteur du meilleur temps de la phase 3 des qualifications du vendredi, le sprint continuant cependant à déterminer la grille de départ de la course dominicale. Ainsi, un pilote qui réalise la pole position, gagne le sprint puis la course avec le meilleur tour peut marquer 34 points dans le weekend.

Pneus disponibles

Essais libres et qualifications

Première séance d'essais libres, le vendredi de 13 h 30 à 14 h 30

 La pluie tombe sur l'Autodromo Enzo e Dino Ferrari quand commencent ces premiers essais libres. Les pilotes roulent en pneus maxi-pluie puis, la trajectoire s'asséchant, réalisent leurs meilleurs temps en gommes intermédiaires. En testant les limites d'adhérence, ils sont nombreux, comme Charles Leclerc, à partir plusieurs fois à la faute, en commettant têtes-à-queue ou sorties de piste. Leclerc réalise le meilleur temps avec le record de chacun des trois secteurs de la piste, en creusant des écarts importants, y compris sur son coéquipier. Le septuple champion du monde Lewis Hamilton qui n'arrive pas à monter ses pneus à la bonne température, réalise le dix-huitième temps de la séance, à plus de 7 secondes de Leclerc.

Séance de qualifications, le vendredi de 16 h à 17 h

La séance de qualification ayant été déclarée  par la direction de course, la règle des 107 % ne s'applique pas. Ainsi, bien que n'ayant pas réalisé de tour chronométré, Alexander Albon est autorisé à prendre le départ du sprint en accord avec  l'article 36.2 du règlement sportif de la Formule 1.

L'explosion du système de freinage arrière de la voiture d'Albon provoque une première interruption au drapeau rouge lors de la Q1. La piste est sèche durant la Q2 où les meilleurs temps sont réalisés en pneus tendres mais Carlos Sainz Jr. tape les protections et détruit l'avant de sa F1-75 en sortant de la piste, ce qui provoque un nouveau drapeau rouge ; le temps que la séance reprenne, la pluie est de retour et tous restent au stand.

Pour la Q3, les pilotes chaussent des pneus intermédiaires. Kevin Magnussen sort dans le bac à graviers et la direction de course interrompt immédiatement la séance alors que le Danois parvient à se dégager et à reprendre la piste. Valtteri Bottas sort ensuite du tracé à cause d'un bris mécanique. Dans un premier temps, le drapeau jaune est brandi. Max Verstappen passe sur la zone, ralentit, accélère à nouveau et réalise le meilleur temps qui lui vaut la pole position avant que le drapeau passe au rouge. Enfin, Lando Norris perd le contrôle de sa MCL36, provoquant un cinquième drapeau rouge à un peu moins de trois minutes du terme. Alors que Charles Leclerc avait pris le pari de garder un train de gommes neuves pour l'explication finale, la séance ne reprend pas.

Deuxième séance d'essais libres, le samedi de 12 h 30 h à 13 h 30

Alors que George Russell réalise le meilleur temps, Valtteri Bottas et Daniel Ricciardo ne sortent pas de leur garage. Pour le Finlandais, c'est la conséquence de son bris d'échappement suivi d'un crash lors des qualifications : le plancher, la boîte de vitesses et le faisceau de sa C42 ont brûlé et n'ont pas été remplacés à temps. Pour l'Australien il s'agit d'un problème moteur non résolu. Son coéquipier Lando Norris roule très peu, en proie à des problèmes de freins.

Course Sprint

Sprint, le samedi

La voiture de sécurité est de sortie dès le début du sprint, à cause d'un accrochage entre Pierre Gasly, qui doit retourner au stand changer un pneu avant crevé et le museau de sa voiture, et Zhou Guanyu, contraint à l'abandon après avoir tapé le muret et ayant abimé son Alfa Romeo C42.

Grille de départ
La grille de départ correspond à l'ordre d'arrivée du sprint. Zhou Guanyu, victime d'une sortie de piste après un accrochage et une sortie de piste dans le premier tour et ayant abimé sa C42 qui doit être réparée, est autorisé à prendre le départ, mais depuis la voie des stands.

Course

Classement de la course

Pole position et record du tour
 Pole position :  Max Verstappen (Red Bull) en 1 min 27 s 999 ().
 Vainqueur du Sprint :  Max Verstappen (Red Bull) en 30 min 39 s 567 ().
 Meilleur tour en course :  Max Verstappen (Red Bull) en 1 min 18 s 446 () au cinquante-cinquième tour ;  vainqueur de la course, il remporte le point bonus associé au meilleur tour en course.

Tours en tête
  Max Verstappen (Red Bull) : 63 tours (1-63)

Classements généraux à l'issue de la course

Statistiques
Le Grand Prix d'Émilie-Romagne 2022 représente :
 la  pole position de Max Verstappen, sa première de la saison ;
 la  victoire de Max Verstappen, sa deuxième de la saison ;
 le  hat trick de Max Verstappen ;
le  grand chelem  de Max Verstappen ;
 la  victoire de Red Bull en tant que constructeur ;
 la  victoire de Red Bull en tant que motoriste ;
 le  doublé pour Red Bull Racing en tant que constructeur, le premier depuis le Grand Prix de Malaisie 2016.

Au cours de ce Grand Prix :
 pour la première fois depuis le Grand Prix du Japon 2012, aucune Mercedes n'atteint la phase finale des qualifications ;
 pour la première fois de l'histoire de la Formule 1, deux pilotes (Charles Leclerc à Melbourne et Max Verstappen à Imola) réalisent un grand chelem lors de deux Grands Prix consécutifs ;
 Kevin Magnussen, quatrième de la phase Q3, réalise la meilleure qualification de Haas F1 Team depuis les débuts de l'écurie en 2016 ;
 Max Verstappen est élu « Pilote du jour » à l'issue d'un vote organisé sur le site officiel de la Formule 1 ;
 Max Verstappen passe la barre des  inscrits en Formule 1 () ;
 le total de 34 points marqués par Max Verstappen est inédit ; celui de Red Bull Racing, 58 points sur 59 possibles (14 lors du sprint, 44 lors du doublé en course et le point du meilleur tour) l'est tout autant ;
 Mika Salo (110 Grands Prix disputés entre 1994 et 2002, deux podiums et 33 points inscrits, vainqueur de la catégorie GT2 des 24 Heures du Mans en 2008 et 2009, du championnat American Le Mans Series en 2007 et des 12 Heures de Bathurst en 2014) est nommé assistant des commissaires de course pour ce Grand Prix.

Notes et références

Lien externe

Grand Prix de Formule 1 d'Émilie-Romagne
Sport en Italie en 2022
Italie
Sport en avril 2022


Anzaze era uma rainha de Elimaida (um reino vassalo do Império Parta no que hoje é o Cuzestão). Aparece em moedas junto com o rei   e nelas foi chamada βασιλίσσης (o genitivo de rainha, ou seja, βασίλισσα [basílissa]). Além disso, não era comum nas moedas antigas que rei e rainha aparecessem juntos, o que também indica sua posição especial.

Bibliografia

Dinastia arsácida de Elimaida

Anzaze


واشنطن إيرفينغ  (3 أبريل 1783 - 28 نوفمبر 1859) مؤلف وكاتب مقالات وكاتب سير ومؤرخ ودبلوماسي أمريكي برز في النصف الأول من القرن التاسع عشر. من أشهر قصصه القصيرة «ريب فان وينكل» (1819) و«أسطورة سليبي هولو» (1820)، اللتين نُشرتا في كتابه «دفاتر جيفري كرايون». من مؤلفاته التاريخية سير جورج واشنطن وأوليفر غولدسميث والنبي محمد. عالج عدة فترات من القرن 15 في إسبانيا التي تتناول مواضيع مثل كريستوفر كولومبس والأندلس وقصر الحمراء وسقوط غرناطة. عمل إيرفينغ سفيرًا للولايات المتحدة الأمريكية في إسبانيا بين عامي 1842 و 1846.

كان أول ظهور أدبي له في عام 1802 حيث كتب رسائل ملاحظة تحت اسم مستعار جونثان أولدستايل وعند انتقاله لإنجلترا في عام 1815 نال شهرة واسعة بعد إصداره دفاتر جيفري كرايون. ظل واشنطن ينشر بصورة نظامي وبنجاح منقطع النظير في أثناء حياته، أكمل قبل وفاته كتبت ثمانية مجلدات وكان عمره حيئذ 76.

حاز المؤلفان الأمريكيان واشنطن إيرفينج وجيمس فينيمور كوبر على قصب السبق في أوروبا، كما بث واشنطن روح الحماسة والتشجيع في ناثانيال هاوثورن، هرمان ملفيل، هنري وادزورث لونغفيلو، وإدغار آلان بو. كان شديد الإعجاب بالمؤلفين الأوربيين والتر سكوت وجورج غوردون بايرون، والشاعر توماس كمبل، وفرنسيس جيفري، وتشارلز ديكنز.

روابط خارجية

مراجع

أسماء قلمية
أشخاص من مانهاتن
أعضاء الجمعية الأثرية الأمريكية
أمريكيون من أصل إسكتلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
دبلوماسيون أمريكيون في القرن 19
رومانسية
رؤساء مكتبة نيويورك العامة
زملاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم
سفراء الولايات المتحدة لدى إسبانيا
كتاب خيال تأملي أمريكيون
كتاب دراما ومسرح أمريكيون
كتاب دراما ومسرح أمريكيون في القرن 19
كتاب سفر أمريكيون
كتاب سيرة
كتاب سيرة أمريكيون
كتاب قصة قصيرة أمريكيون في القرن 19
كتاب قصة قصيرة ذكور أمريكيون
كتاب مقالات أمريكيون
كتاب من مانهاتن
كتاب من مدينة نيويورك
كتاب هجائيون أمريكيون
كتاب وكاتبات مقالات أمريكيون
محامون من ولاية نيويورك
مدفونون في مقبرة سليبي هالو
مواليد 1783
مواليد في نيويورك
وفيات 1859
وفيات في تاريتاون (نيويورك)
كتاب سيرة ذكور أمريكيون
كتاب بأسماء مستعارة القرن 19

واشنطن إيرفينج


Camille Sullivan, née le  à Toronto  (Canada), est une actrice canadienne.

Elle a joué dans divers films et séries télévisées. Parmi ses apparitions télévisées notables figurent Rookie Blue, Da Vinci's Inquest, Intelligence et Shattered.

Elle a remporté un Leo Award pour son rôle dans le film Normal.

Biographie

Camille Sullivan est originaire de Vancouver, en Colombie-Britannique. Elle fréquente une école secondaire des arts à Toronto, avec une spécialisation en arts visuels. Elle étudie ensuite le théâtre à l'Université de la Colombie-Britannique.

Elle parle anglais et français et pratique notamment le patinage sur glace, la danse swing, le combat sur scène et le kickboxing.

Filmographie partielle

Au cinéma

 2000 : A Good Burn : l'infirmière
 2000 : Vissé : commis au magasin de fleurs
 2000 : Bêtes de scène : Philly AM Assistant
 2001 : Room : Sarah (court métrage)
 2003 :  : Michelle
 2004 : L'Effet papillon (The Butterfly Effect) d'Eric Bress et J. Mackye Gruber : Cricket
 2005 : Neverwas : Jeune Katherine Pierson (non crédité)
 2006 : Mount Pleasant : Sarah Cameron

 2007 : Normal : Élise
 2008 :  : Rebecca
 2010 :  : Adjointe Jane Hollows
 2010 : Voodoo : Mme Decker (court métrage)
 2011 : Sœurs et Frères : Maggie
 2012 : Binner : femme (court métrage)
 2013 : The Marine 3: Homefront : Amandine
 2014 : Ally Was Screaming : Casey
 2015 : Bienvenue à la maison
 2015 : The Birdwatcher : Safran Wilson
 2016 : Dead Rising: Endgame : Susan Ingot
 2016 : L'Invisible : Darlene
 2018 : Kingsway : Jess Horvat
 2020 : Hunter Hunter : Anne Mersault
 2022 : Rescued by Ruby : Pat Inman
 2023 : Shelby Oaks : Mia (en post-production)

À la télévision
 1998 : Dead Man's Gun : Ellie (épisode : "The Judgment of Joe Dean Bonner")
 1998 : First Wave : Diana Black (épisode : "Book of Shadows")
 1999 : Beggars and Choosers (série télévisée)
 2000 : Aux frontières de l'étrange : Loretta (épisode : "Beeing There")
 2000 :  (Immortal) : fille blonde (épisode : "Flight 666")
 2000–2001 : Big Sound : Lisa (5 épisodes)
 2001 : Strange Frequency : Waitress (épisodes : "Cold Turkey" et "A Change Will Do You Good")
 2001 : Coroner Da Vinci (Da Vinci's Inquest) : fille junkie (épisode : "It's Backwards Day")
 2002–2005 : Coroner Da Vinci (Da Vinci's Inquest) : Det. Suki Taylor (8 épisodes)
 2002 : Dark Angel : Lida (épisode : "Love in Vein")
 2002 : Beyond Belief: Fact or Fiction : Tiffany Sands (1 épisode)
 2002 : Disparition : Nina Toth adulte (TV miniseries)
 2004 : Cold Squad, brigade spéciale : Principal (épisode : "No Life Like It")
 2004 :  : Helen (épisode : "Lies, Lies, Lies")
 2005 :  : Valerie Goins (épisode : "Luminous")
 2005 : Battlestar Galactica : Pilot / Stepchild (épisode : "The Hand of God")
 2005 : Réunion : Destins brisés : Meghan Phillips (4 épisodes)

 2005 : Terminal City : Julie (épisodes : "1.9" et "1.10")
 2006 : 49th and Main : Brooke (série télévisée)
 2006 : La Dernière Tempête (Dark Storm), téléfilm de Jason Bourque : Ellie (téléfilm)
 2006 : Obsession maternelle (Cries in the Dark) : Elle (téléfilm)
 2006–2007 : Intelligence : Francine Reardon (24 épisodes)
 2007 : Conspiracy : Susan Collins (épisode : "Pilot")
 2008 : Troglodyte : Arden (téléfilm)
 2009 : Mistresses : Kate (téléfilm)
 2009 : Tornades de glace : Joanne (téléfilm)
 2010 : Goblin : Kate Perkins (téléfilm)
 2010 : L'Heure de la peur : Mom (épisode : "The Girl in the Painting")
 2010 : Stargate Universe : Val (épisode : "Visitation")
 2010-2011 : Shattered : Det. Amy Lynch (13 épisodes)
 2011 : Facing Kate (Fairly Legal) : Elizabeth (épisode : "Bo Me Once")
 2011 : Hellcats : Emily (4 épisodes)
 2011 :  : Meg Connell (épisode : "Orpheus Descending")
 2011 : Rookie Blue : Det. Jo Rosati (7 épisodes)
 2011 : Médecins de combat : Chaplain Plottell (épisode : "Reason to Believe")
 2011 :  : Heather Barnes (épisode : "Heather")
 2011 : Flashpoint : Robyn Engels (épisode : "Wild Card")
 2012 : Alcatraz : Sonya Sylvane (épisode : "Pilot")
 2012 : Falling Skies : Avery Churchill (épisode : "Compass")
 2013 : Motive : Lila Bergin (épisode : "Public Enemy")
 2013 : Red Widow : Newton (7 épisodes)
 2015 : Proof (épisode : Tsunami: Part One)
 2015-2015 : Le Maître du Haut Château (The Man in the High Castle) : Karen (7 épisodes)
 2017 : The Disappearance : Helen
 2020 : Helstrom : Zoe Richards/Aubree Richards (épisode : "The One Who Got Away")
 2022 : Shoresy : Laura Mohr

Théâtre

Récompenses et distinctions

Notes et références

Liens externes

Actrice canadienne
Naissance en juillet 1975
Naissance à Toronto
Étudiant de l'Université de la Colombie-Britannique
Actrice canadienne de télévision
Actrice canadienne de théâtre
Actrice canadienne de cinéma

Camille Sullivan


Jeroen Boere (født 18. november 1967, død 16. august 2007) var en hollandsk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Holland

Jeroen Boere


Charles Spittal Robb (born June 26, 1939) is an American former U.S. Marine Corps officer and politician who served as the 64th governor of Virginia from 1982 to 1986 and a United States senator representing Virginia from 1989 until 2001. A member of the Democratic Party, Robb sought a third term in the U.S. Senate in 2000, but was defeated by Republican George Allen, another former governor.

Robb co-chaired the Iraq Intelligence Commission with former U.S. Attorney Laurence Silberman from February 2004 to December 2005. In 2006 he was appointed to serve on the President's Intelligence Advisory Board. Since 2001, Robb has been a member of the board of trustees of the MITRE Corporation.

Early life and education

Charles Robb was born in Phoenix, Arizona, the son of Frances Howard (Woolley) and James Spittal Robb. He grew up in the Mount Vernon area of Fairfax County, Virginia and graduated from Mount Vernon High School. He attended Cornell University before earning a Bachelor of Arts from the University of Wisconsin–Madison in 1961, where he was a member of the Chi Phi Fraternity.

A United States Marine Corps veteran and honor graduate of Quantico, Robb became a White House social aide. It was there that he met and eventually married Lynda Johnson, the daughter of then-U.S. President Lyndon B. Johnson in a service celebrated by the Right Reverend Gerald Nicholas McAllister. Robb went on to serve a tour of duty in Vietnam, where he commanded Company I of 3rd Battalion, 7th Marines in combat, and was awarded the Bronze Star and Vietnam Gallantry Cross with Star. Following his promotion to the rank of major, he was attached to the Logistics section (G-4), 1st Marine Division.

Robb earned a Juris Doctor from the University of Virginia Law School in 1973, and clerked for John D. Butzner, Jr., a judge on the Fourth Circuit Court of Appeals. Afterwards he resided in McLean, Virginia and entered private practice with Williams & Connolly. Robb became active in Virginia politics as a Democrat, and was a member of the Fairfax County Democratic Committee and the Virginia Democratic State Central Committee.

Career

Lieutenant governor and governor

In 1977 Robb won the election for lieutenant governor of Virginia, the only one of three Democrats running for statewide office to win that year, leaving him as the de facto head of a political party that had not won a governor's race in a dozen years. He served from 1978 to 1982.

Robb led the statewide Democratic ticket as its candidate for governor in 1981. The three Democrats running for governor, lieutenant governor and attorney general won by appealing to conservatives who were disenchanted with Robb's Republican opponent, J. Marshall Coleman. Virginia Democrats again won all three statewide offices in 1985, which was viewed as an endorsement of Robb's leadership while in office. As a campaigner, Robb was capable but reserved. During a time when political communication styles were beginning to favor sound bites, Robb was known for speaking in paragraphs about complex policy issues. He was also noteworthy among his contemporaries for raising substantial sums of campaign funds. During his term as governor, Robb founded the Democratic Governors Association in 1983.

Politically, Robb was a moderate and known generally as being fiscally conservative, pro-national security, and progressive on social issues. As governor, he balanced the state budget without raising taxes and dedicated an additional $1 billion for education. He appointed a record number of women and minorities to state positions, including the first African American to the state Supreme Court. He was the first Virginia governor in 25 years to use the death penalty. Robb was instrumental in creating the Super Tuesday primary that brought political power to the Southern states. He was also a co-founder in creating the Democratic Leadership Council. He was a strong vote-getter in Virginia in the 1980s and helped mold a more progressive Virginia Democratic Party than the one that had ruled the state for decades. For a time he was considered a presidential or vice-presidential prospect.

U.S. Senate

Robb later served as a Democratic member of the United States Senate from 1989 until 2001. Robb was elected in 1988, defeating Maurice Dawkins with 71% of the vote. Robb ranked annually as one of the most ideologically centrist senators and often acted as a bridge between Democratic and Republican members, as he preferred background deal-making to legislative limelight. His fellow Democrats removed him from the Budget Committee for advocating deeper cuts in federal spending.

In 1991, he was one of a handful of Democratic senators to support authorizing the use of force to expel Iraqi forces from Kuwait. The same year, he was one of eight Southern Democrats who voted to confirm the nomination of Clarence Thomas to the U.S. Supreme Court in a 52 to 48 vote, the narrowest margin of approval in more than a century. In 1992, he was chairman of the Democratic Senatorial Campaign Committee, and during his term, the DSCC raised record amounts of funding to elect seven new Democrats to the Senate. The Democratic victory included the election of four new female senators and the re-election of a fifth in what was called The Year of the Woman.

Robb was more liberal on social issues. He voted for the Federal Assault Weapons Ban and against the execution of minors. He was opposed to a constitutional amendment to ban flag burning. In 1993, he supported Bill Clinton's proposal to adopt the don't ask, don't tell policy on homosexuals in the armed forces. Three years later, Robb was the only senator from a Southern state to oppose the Defense of Marriage Act. In stating his opposition to the bill, which his friends and supporters urged him to support, he said the following, "I feel very strongly that this legislation is wrong. Despite its name, the Defense of Marriage Act does not defend marriage against some imminent, crippling effect. Although we have made huge strides in the struggle against discrimination based on gender, race, and religion, it is more difficult to see beyond our differences regarding sexual orientation. The fact that our hearts don't speak in the same way is not cause or justification to discriminate." Some have speculated that his position on gay rights, along with his positions on other hot-button issues like abortion, alienated the generally conservative voters of Virginia and contributed to his eventual defeat.

Despite being outspent 4-1, Robb narrowly defeated former Iran-Contra figure Oliver North in 1994, a poor year nationally for Democrats. Senator John Warner refused to support North and instead backed third-party candidate and former Virginia Attorney General Marshall Coleman, whom Robb had defeated in the 1981 gubernatorial contest. The 1994 Senate campaign was documented in the 1996 film A Perfect Candidate and Brett Morgen's Ollie's Army (where Robb is seen being heckled on the campus of James Madison University). During the campaign, Robb won the endorsement of Reagan's Naval Secretary (and future Democratic senator) Jim Webb, and high-profile Republicans such as Elliot Richardson, William Ruckelshaus, and William Colby.

Following his re-election in 1994, Robb continued to promote fiscal responsibility and a strong national defense; he was the only Senate Democrat to vote for all items in the Republican Party's "Contract with America" when they reached the floor, including a Balanced Budget Amendment and a line item veto. He became the only senator to serve on all three national security committees: Armed Services, Foreign Relations, and Intelligence. After two terms in the Senate and 25 years in statewide politics, he was defeated in a close race in 2000 by his Republican opponent, George Allen, who was also a former governor. Robb was the only Democratic incumbent senator to be defeated in that election.

Scandals

In 1991, former Miss Virginia USA Tai Collins claimed to have had an affair with Robb seven years earlier, although her allegations were never corroborated and she offered no proof of the affair to reporters. Robb denied having an affair with her, merely admitting to sharing a bottle of champagne and receiving a massage from her in his hotel room on one occasion. Soon after making the allegations, Collins earned an undisclosed amount for posing nude for Playboy magazine.

There were also rumors that during the time he was governor, Robb was present at parties in Virginia Beach where cocaine was used. These rumors were never proven, despite intense investigation by reporters and political operatives. He strongly denied this when the issue was raised during his 1988 campaign for the U.S. Senate. Robb so vehemently denied the cocaine allegation that he claimed to have never seen cocaine.

In 1991, three of Robb's aides resigned after pleading guilty to misdemeanors related to an illegally recorded cell phone conversation of Virginia Governor (and possible 1994 Senate primary opponent) Doug Wilder. The scandal of the phone conversation morphed into a federal grand jury investigation when it was alleged that Robb's staff and Robb himself conspired to distribute the contents of a mobile phone call taped by an "electronics buff." Robb and his staff claimed to be unaware of the fact that conversations on cell phones are protected by the same laws governing land lines. The grand jury concluded its eighteen-month investigation with a vote not to indict Robb. Relations between the Senator and Governor were described in the press as a "feud".

Later career

Following his two terms in the Senate, Robb served on the board of visitors at the United States Naval Academy, and began teaching at George Mason University School of Law. On February 6, 2004, Robb was appointed co-chair of the Iraq Intelligence Commission, an independent panel tasked with investigating U.S. intelligence surrounding the United States' 2003 invasion of Iraq and Iraq's weapons of mass destruction. In 2006 he was appointed to serve on the U.S. President's Intelligence Advisory Board. He also served on the Iraq Study Group with former Secretary of State James A. Baker III. A New York Times article on October 9, 2006, credited Robb with being the only member of the group to venture outside the American controlled "Green Zone" on a recent trip to Baghdad. Robb has served since 2001 as a member of the board of trustees of the MITRE Corporation. Robb serves as a co-leader of the National Security Project (NSP) at the Bipartisan Policy Center. He is also a former member of the Trilateral Commission and is a member of the Council on Foreign Relations, for which he served on the Independent Task Force on Pakistan and Afghanistan. In addition, he currently serves on the board of directors of the Committee for a Responsible Federal Budget. In April, 2021, the University of Virginia Press published his autobiography, titled In the Arena: A Memoir of Love, War, and Politics.

Personal life
Robb married Lynda Bird Johnson Robb, daughter of then President Lyndon Baines and Lady Bird Johnson, in 1967. They have three daughters and five grandchildren and reside in McLean, Virginia. On the evening of December 21, 2021, their home was consumed in flames and Senator and Mrs. Robb were hospitalized.

See also
List of federal political sex scandals in the United States
Wallace Estill Sr. House

References

External links

U.S. Senate bio (archived from 2000)

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

1939 births
Living people
United States Marine Corps officers
United States Marine Corps personnel of the Vietnam War
Recipients of the Gallantry Cross (Vietnam)
Democratic Party United States senators from Virginia
Democratic Party governors of Virginia
George Mason University faculty
Lieutenant Governors of Virginia
Lyndon B. Johnson family
University of Wisconsin–Madison alumni
University of Virginia School of Law alumni
Virginia lawyers
People from Mount Vernon, Virginia
Politicians from Phoenix, Arizona
Military personnel from Arizona
Writers from Phoenix, Arizona
People associated with Hunton Andrews Kurth

Chuck Robb


Magdalena Milpas Altas («Magdalena»: en honor a su santa patrona María Magdalena; «Milpas Altas»: por el área montañosa en donde está ubicado) es un municipio del departamento de Sacatepéquez de la región sur-occidente de la República de Guatemala; es uno de los municipios más pequeños de todo el país.

Durante la época colonial, el área que ocupa el poblado fue donada a los frailes dominicos, quienes fundaron una doctrina en el lugar; dicha doctrina permaneció hasta que los frailes tuvieron que entregar sus reducciones al clero secular en 1754.

Luego de la Independencia de Centroamérica en 1821, el Estado de Guatemala estableció circuitos y distritos para la impartición de justicia por medio de juicios de jurados en 1825 y Magadalena fue incluida en el circuito de la Antigua en el Distrito N.º8 (Sacatepéquez).

Toponimia

El municipio es uno de los más antiguos que tiene el departamento de Sacatepéquez. Fue creado a finales del  en 1585 con el nombre de «Santa María Magdalena de la Real Corona», un nombre totalmente español. Luego de algunos años, el nombre cambió de Santa María Magdalena a «Magdalena Milpas Altas» ya que el municipio pasó a formar parte de la Capilla de Santa Cruz, al igual que los otros municipios que también son llamados «Milpas Altas».

Demografía
El municipio de Magdalena Milpas Altas tiene una cantidad de 12,478 habitantes según el Censo de Población de 2018 con una numerosa densidad de 140 habitantes por kilómetro cuadrado. Existe una población compartida entre dos grupos poblacionales que son la etnia ladina con un porcentaje de 72% la etnia kaqchikel con un porcentaje de 27%.

Geografía física

El municipio tiene una extensión territorial de 8 km².

Ubicación geográfica
Magdalena Milpas Altas está localizada en el departamento de Sacatepéquez y se encuentra a una distancia de 12 km de la cabecera departamental Antigua Guatemala.   Sus colindancias son:

 Norte: Santa Lucía Milpas Altas, municipio del departamento de Sacatepéquez
 Sur: Santa María de Jesús, municipio de Sacatepéquez
 Este: Villa Nueva, municipio del departamento de Guatemala
 Oeste: Antigua Guatemala, municipio y cabecera del departamento de Sacatepéquez

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos.  Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetos a la legislación nacional y las principales leyes que los rigen desde 1985 son:

El gobierno de los municipios está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —ley ordinaria que contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal»; el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios y tradiciones, y se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes, mientras que los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Comité Municipal de Desarrollo organizan y facilitan la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Los alcaldes que ha habido en el municipio son:

 2012-2016: Bernabé Méndez Dubón

Historia

Época colonial: Arias Dávila y doctrina de los dominicos

Tras la Conquista de Guatemala, la corona española se enfocó en la catequización de los indígenas. Las congregaciones fundadas por los misioneros reales en el Nuevo Mundo fueron llamadas «doctrinas de indios» o simplemente «doctrinas». Originalmente, los frailes tenían únicamente una misión temporal: enseñarle la fe católica a los indígenas, para luego dar paso a parroquias seculares como las establecidas en España; con este fin, los frailes debían haber enseñado los evangelios y el idioma español a los nativos. Ya cuando los indígenas estuvieran catequizados y hablaran español, podrían empezar a vivir en parroquias y a contribuir con el diezmo, como hacían los peninsulares..  Las órdenes regulares, como los dominicos, una vez habían establecido una doctrina, protegían sus intereses en ella, incluso en contra de los intereses del rey y de esta forma las doctrinas pasaron a ser pueblos de indios que se quedaron establecidos para todo el resto de la colonia.

Las doctrinas fueron fundadas a discreción de los frailes, y las doctrinas crecieron sin control y nunca pasaron a ser parroquias del clero secular; se formaron alrededor de una cabecera en donde tenían su monasterio permanente los frailes y de dicha cabecera salían a catequizar o visitar las aldeas y caseríos que pertenecían a la doctrina, y que se conocían como anexos, visitas o pueblos de visita. Así pues, las doctrinas tenían tres características principales:
 eran independientes de controles externos (tanto civiles como eclesiásticos)
 eran administradas por un grupo de frailes
 tenían un número relativamente grande de anexos.

La administración colectiva por parte del grupo de frailes eran la característica más importante de las doctrinas ya que garantizaba la continuación del sistema de la comunidad en caso falleciese uno de los dirigentes.

En 1638, los dominicos separaron a sus grandes doctrinas —que les representaban considerables ingresos económicos— en grupos centrados en sus seis conventos, y la doctrina de Milpas Altas quedó en la jurisdicción del convento de la ciudad de Santiago de los Caballeros de Guatemala:

<div align=center>
{| class="wikitable sortable" width=80% style='font-size:0.9em' align=center
|+style="color:black;"|Doctrinas del convento de Antigua Guatemala
|- style="color:white;"
!style="background:#659ec7;" align=center|Convento
!style="background:#659ec7;" align=center|Doctrinas
|-
!style="background:lemonchiffon;"|Santiago de los Caballeros de Guatemala
| Chimaltenango
 Jocotenango
 Sumpango
 San Juan Sacatepéquez
 San Pedro Sacatepéquez
 Santiago Sacatepéquez
 Rabinal
 San Martín Jilotepeque
 Escuintla
 Milpas Altas
 Milpas Bajas
 San Lucas Sacatepéquez
 Barrio de Santo Domingo
|}

El poblado fue denominado «Milpas Altas», y formó parte de la Capilla de la Santa Cruz, que poseía todos los poblados del mismo nombre.

El historiador Domingo Juarros escribió  que en 1754, en virtud de una Real Cédula parte de las Reformas Borbónicas, todos los curatos de las órdenes regulares fueron traspasados al clero secular, y en 1766 intentaron unirse las alcaldías mayores de Chimaltenango y Sacatepéquez, pero que no pudo mantenerse la unión por lo que ambas permanecieron separadas hasta después de la independencia de Centroamérica.

Tras la Independencia de Centroamérica

Luego de la Independencia de Centroamérica en 1821, el Estado de Guatemala estableció circuitos y distritos para la impartición de justicia por medio de juicios de jurados en 1825.  Magdalena fue adjudicado al circuito de la Antigua en el Distrito N.º8 (Sacatepéquez), el cual también incluía a la Antigua Guatemala, San Cristóbal Alto, San Miguel Milpas Altas, Santa Ana, San Bartolomé, San Mateo, San Juan Cascón, Santa Lucía, Santo Tomás, Embaulada, Santiago, San Lucas, Pastores, Cauque, Jocotenango, San Felipe, Ciudad Vieja, San Pedro Las Huertas, Alotenango, San Lorenzo, San Antonio, Dueñas, Zamora, Urías, Santa Catalina, San Andrés y San Bartolomé Aguas Calientes, Santa María y San Juan del Obispo.

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2015
 Historia Territorial de Guatemala
 Organización territorial de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

 *

Enlaces externos
 Portal de Información Pública de la Municipalidad de Magdalena Milpas Altas, Sacatepéquez, Guatemala.
Historia Completa de Magdalena Milpas Altas

Doctrinas coloniales de los dominicos en Guatemala
Municipios de Sacatepéquez
Milpas Altas
Toponimia castellana de Guatemala

Magdalena Milpas Altas


15621 Erikhovland este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
15621 Erikhovland este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Haleakala în cadrul programului NEAT. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,63 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 16,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 15001-16000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

15621 Erikhovland


Newville may refer to:

Places
Canada
 Newville, Newfoundland and Labrador
United States
 Newville, Alabama
 Newville, California
 Newville, Indiana
 Newville, New York
 Newville, Ohio
 Newville, Pennsylvania
 Newville, Bucks County, Pennsylvania
 Newville, Virginia
 Newville, West Virginia
 Newville, Wisconsin
 Newville Township, DeKalb County, Indiana

People with the surname
 Joshua A. Newville (born 1984), American lawyer

Lakes
 Newville Lake, Canada

Newville


Recep İhsan Eliaçık (d. 23 Aralık 1961, Kayseri), Türk yazar ve ilahiyatçıdır. Yazılarıyla Antikapitalist Müslümanlar adıyla tanınan İslamî-politik oluşumun teorik altyapısını geliştirdi ve bu harekete sahip çıktı.

Hayatı
Kayseri ve Kırşehir'deki değişik okullarda ilk, orta ve lise öğrenimi 1980'de tamamlayan Eliaçık, Erciyes Üniversitesi İlahiyat Fakültesi'nde 1985-1990 yıllarında okudu. İlahiyat Fakültesi'nden mezun olmadan ayrılarak bağımsız yazarlık hayatına başladı. Kayseri Gündem, Gerçek Hayat, Değişim, Yeryüzü, Bilgi ve Düşünce, Yarın, Özgün İrade, Bilgi Adam, Zaman gibi birçok gazete ve dergide yazdı. 20 kadar kitabı yayınlanmıştır. Evli ve beş çocuk babası olan Eliaçık, Arapça bilmekte ve İstanbul'da yaşamaktadır.

Ahmet Hakan 14 Mart 2007 tarihli Hürriyet gazetesinde yayınlanan yazısında İhsan Eliaçık'tan övgüyle bahsederken, kendisine "tabu yıkan" sıfatını uygun bulmuştur.

Görüşleri

İman Anlayışı
Kur'an'daki Nisa suresinde geçen "Ey iman edenler, güvenin..." (4/136) olarak tefsir ettiği ayette Allah'ın kendisine iman edenlerin yine kendisine güvenmesini emrettiğini söyler. Allah'a güvenmeden "ne olur, ne olmaz" diyerek mal, mülk biriktirmenin, Allah'tan başka, zengin ve güçlü olanlara sırtını dayamanın, geleceğini güvene almak için Allah'ın mülküne çit çevirip, sahiplenip, ihtirasla adaletsizlik ve eşitsizlik yapmanın yanlış olduğunu savunur. Buradan yola çıkarak ihtiyaçtan fazlasının ihtiyaç sahipleri ile bölüşülmesi gerektiğini söyler.

Bu iman anlayışı günümüzdeki sermaye ve sömürü odaklı sistemin tam tersi bir duruş olduğundan antikapitalist olarak tanımlanmıştır.

Devlet Anlayışı
Yönetimde insanların rızasının alınmasını, yaşam biçimlerine dokunulmamasını istiyor. Zulme, baskıya, zorbalığa, tekçiliğe, bir kişi veya grubun hegomonyasına karşı çıkıyor. Medine Sözleşmesi örneğindeki gibi yerinden yönetim ve çoğulcu demokratik cumhuriyet öngörüyor. Nihai noktada öngördüğü ise cennet idealinde ortaya çıkan devletsiz, ulussuz, sınırsız, sınıfsız, sömürüsüz, savaşsız bir dünya yani evrensel adalet ve barış yurdudur (darusselam).

İbadet Anlayışı
"İbadet sevdiğin için uğraş ve çabaya, dua sevdiğinle iyi günde kötü günde istek, çağrı ve dertleşmeye, namaz sevdiğinle buluşmaya dönüşür." diyor. Kur'an'da ibadet kelimesi 278 yerde geçmesine rağmen, namaz kılmak (iqamu's-salât), oruç (savm), hac ve umre, kurban (hedy) gibi uygulamalara izafe ederek kullanılmadığını,  Kur'an'ın bunlardan bahsederken kullandığı kavramın nusuk/menasik olduğunu söyler. Nusuk/menâsik kelimesi Arapların toprağı ıslah için gübrelemek (nusuku'l-ard), yeni yağmur yağıp yeşillenmiş toprak (ardun nâsike) anlamında kullanmasından yola çıkarak; Toprak için nasıl gübre ve yağmur oluyor da yeni ürün bitirtiyor, yeşillendiriyorsa, Müslüman için de menâsik böyledir. O da insanda yeni ameller doğurtur; başka iyi, güzel ve doğru davranışlara vesile olur. Bunun için nusukların şahı olan namaz bütün kötülüklerden alıkoyar. Yani toprak için gübre ve yağmur neyse, insan için da namaz odur… diyor.İbadet ise sözlükte "abd" kökünden Arapçanın tarihsel kök ve komşu dilleri Aramice, Akkadça, İbranîce, Süryanîce, Habeşçe gibi Sami dillerinin hepsinde "yapmak, meydana getirmek, ortaya çıkarmak, çalışmak, üretmek" demektir. Kısacası faili Allah olarak yapmak, ortaya çıkarmak, üretmek, meydana getirmek ibadettir, namaz, oruç, kurban, haç gibi uygulamalar menasiktir.

Din Anlayışı
İslam dinine uygun yaşamın temelinin mabette nüsuk (namaz, abdest, hac vs.) ile olmayacağını, hayatın içinde ibadet (güzel ahlak, doğruluk, dürüstlük, adalet, söz, vefa, mertlik, cömertlik, çalışma vs.) ile olacağını ileri sürer.

Biyolojik Evrime Bakışı
Canlıların evrimi konusundaki çalışmaların İslam itikatını sarsacak bir durum olmadığını ama İsa'yı tanrı olarak kabul eden kilise inancını dinamitleyen bir durum olduğunu ileri sürer. Bu nedenle evrim çalışmalarına gösterilen tepkinin Hristiyan cemaatlerden alınmış olduğunu kabul eder.Bize göre ise İsa'yı da, Adem'i de, insanları da, maymunları da, börtüyü de, böceği de Allah yarattı. Bunlar birbirine dönüşüyorsa yine O'ndandır: "De ki (birbirinin içinden) yarılıp çıkanın Rabbi'ne sığınırım" (Gul e'uzu bi Rabbi'l-felag)

Çok Eşlilik ve Küçük Yaşta Evliliğe Bakışı
Bazı topluluklarca Kur'an'da çok eşliliğe ruhsat olarak görülen ayetlerin yanlış anlaşıldığını, gerçekte tebliğ edildiği toplumda zaten var olan çok eşlilik geleneğinin terk edilip tek eşliliğe teşvik edilmesi için gönderildiğini söyler, ayetlerin tebliğinden sonra Müslümanların eşlerini teke düşürmeye çalıştığı tek eşliliğe yöneldiğini iddia etmektedir. Küçük yaştaki kişilerle evliliklerin de doğru olmadığı, araştırmalarına göre Aişe'nin sanıldığının aksine küçük yaşta değil 18-19 yaşlarında evlendiğini ileri sürmektedir.

Hayvan Kurban Etme Konusundaki Bakışı
Kurban bayramında yaygın olarak gerçekleştirilen hayvan kesme uygulamasının Kur'an'a göre doğru olmadığını, yanlış tefsirlerden kaynaklandığını iddia etmektedir. Kendi yaptığı tefsirlerde Allah'ın zenginlerin fazlalaşan mallarından kamu ve yoksullar için infak etmesini emrettiğini ileri sürmektedir.

"İslam'a baktığımız zaman Kuran–ı Kerim'de Hz. İbrahim kıssası anlatılır. Bu kıssada kurbana engel olunmak istenir. Yani insanlar zaten kurban kesmektedir, üstelik kendi çocuklarını da kurban etmektedir. İbrahim'in rüyası vesile kılınarak buna engel olunmak istenir ve Allah orada der ki "Ben sizden kurban istemiyorum. İbrahim'i büyük bir hata yapmaktan kurtarın." İbrahim oğlunu kurban ettiğini görür rüyasında. Rüyasını gerçekleştirmeye kalkar. Onu Allah'ın emri zanneder. Fakat son dakika içinde bir his uyandırılarak kurban kesmesine engel olunur. Orada geçen ayette "Biz onu büyük bir hatadan kurtardık" denilir; oysa "Biz ona büyük bir kurban verdik" diye çevriliyor. Dolayısıyla insan kurbanına engel olundu ama onun yerine de koç verildi deniyor. Hâlbuki Kuran–ı Kerim'de koç verdik falan demiyor. "Biz onu büyük bir hata yapmaktan kurtardık" diyor. Oradaki zebih kelimesi büyük hata yapmak anlamına geldiği gibi bir hayvanı kurban etmek anlamına da geliyor. Dolayısıyla bunu yanlış yorumladıkları için İbrahim'e koç verildiği mitolojisi oluşmuş. Peygamber zamanında da haccın etrafında müşrikler kurban kesiyorlar. Allah, "Bu kestiğiniz kurbanlar Allah'a ulaşmaz. Allah'a ulaşacak olan sizin takvanızdır. Yani ben sizden birbirinize karşı dürüst olmanızı, birbirinize karşı yanlış hareketlerden sakınmanızı istiyorum. Bunun dışında kestiğiniz hayvanların ne etleri, ne kanları bana ulaşıyor" diyerek bu kesimin durmasını istiyor. Fakat o kültür de devam ediyor ve sanki İslam'da kurban kesmek her Müslümana farzmış gibi kurban bayramında Tanrı için kurban kesmeyi herkes için bir farza dönüştürdüler."

Gezi Parkı Olaylarındaki Duruşu
Gezi Parkı protestoları esnasında Twitter üzerinden Recep Tayyip Erdoğan'a 'diktatör, haramzade, yiyici, provokatör, küstah, yalancı' gibi ifadeler kullanmış, bunun üzerine Recep Tayyip Erdoğan kendisine 50.000 TL'lik tazminat davası açmıştır. Davanın açılması ardından Eliaçık, "Erdoğan, kendisi bundan daha ağırını söylüyor, o zaman bizim de dava açmamız lazım. 'Çapulcu', 'ayyaş' dediği binlerce kişinin de dava açması lazım. 'Camide içki içildi' dedi, kanıtlayamadı; 'Başörtüsünü yerde sürüklediler, üzerine idrar yaptılar' dedi, kanıtlayamadı. Yalan söyledi. Beni 50-60 bin kişi izlediyse onu milyonlar izledi. Bunlar ne olacak? Bir de üzerine dava açıyor" diye konuştu.

TV Programları ve Köşe Yazıları
Kur'an tefsiri yaptığı ve İslam ile ilgili çeşitli konuların tartışıldığı Bana Dinden Bahset adlı programı cuma günleri saat 21'de, ramazan ayında ise saat 22'de KRT TV'de yayınlanmıştır. En son yazmış olduğu Karşı gazetesindeki köşesinden ayrıldı. Gerekçe olarak da "Çünkü yolsuzluk ve rüşvet dosyalarının baş ismi, adını 'abdestli kapitalizm' koyduğumuz son devrin sembol müteahhitlerinden birinin, aynı pazar günü tam sayfa resmini ve ilanını gördüm. Gökdelenin önünde 'Ama para bendee...' dercesine sırıtan bir surat vardı." diyerek tarif ettiği bir gazete ilanı nedeniyle ayrılmıştır.

Eserleri

 İtikat Üzerine (1992)
 İslam ve Sosyal Değişim (1994)
 Devrimci İslam (1995)
 İslam'ın Yenilikçileri (üç cilt, 2000)
 Adalet Devleti; Ortak İyinin İktidarı (2003)
 İhyadan İnşaya İslam Düşüncesi (2003)
 İslam'ın Üç Çağı (2004)
 Mehmet Akif (2004)
 Muhammed İkbal (2004)
 Aliya İzzet Begoviç (2004)
 Yaşayan Kur'an; Türkçe Meal (2006)
 Yaşayan Kur'an; Türkçe Meal-Tefsir (üç cilt, 2006)
 Daru's-Selam; Evrensel Adalet ve Barış Yurdu (2006)
 Gerçek Hayat Dini (2006)
 Nüzul Sırasına Göre Yaşayan Kur'an; Türkçe Meal-Tefsir (tek cilt, 2007)
 Mülk Yazıları I (2009)
 Hanginiz Muhammed (2010)
 Mülk Yazıları I+II (2011)
 Bana Dinden Bahset (2011)
 Bu Belde (2011)
 Kur'an'a Giriş (2011)
 Sosyal İslam (2012)
 Demokratik Özgürlükçü İslam (2014)
 Zamanın Sözü (2015)
 Öteki İslam Tarihi 3 (2016)
Çağdaş Dünyada İslam (2017)

Kaynakça

Dış bağlantılar
Kişisel web sitesi

1961 doğumlular
Kayseri doğumlular
İslamcılık eleştirmenleri
Türk Müslümanlar
Kur'ancılar
Müslüman reformcular
Sünniliği eleştirenler
Türk ilahiyatçılar
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Yaşayan insanlar
Antikapitalistler
Türk sosyalistler

İhsan Eliaçık


An Arum rupicola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pierre Edmond Boissier. An Arum rupicola in nahilalakip ha genus nga Arum, ngan familia nga Araceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. r. rupicola
 A. r. virescens

Mga kasarigan

Arum

Arum rupicola


In law, an acknowledgment is a declaration or avowal of one's own act, used to authenticate legal instruments, which may give the instrument legal validity, and works to prevent the recording of false instruments or fraudulent executions. Acknowledgment involves a public official, frequently a notary public. The party executing the legal instrument orally declares that the instrument is his or her act or deed, and the official prepares a certificate attesting to the declaration. Acknowledgments are distinct from jurats, verifications, and attestations. A jurat differs from an acknowledgment in that a jurat lacks the statement that the instrument is the act or deed of the party executing it. A verification is distinct in that it seeks to verify the factual contents of the instrument, rather than the instrument itself. Finally, an attestation occurs where a third person gives his or her name as a witness to the actual execution of an instrument. Normally, acknowledgments only serve evidentiary purposes, but some jurisdictions have made acknowledgment a requirement for recording of instruments.

See also
 List of real estate topics

References

Legal terminology
Real property law

Acknowledgment (law)


Johanna Martzy (n. 26 august 1924, Timișoara, România – d. 13 august 1979, Zürich, Elveția) a fost o cunoscută violonistă maghiară în deceniile al patrulea și al cincilea ale secolului al XX-lea.

Biografia
Urmează în orașul natal cursuri de vioară sub îndrumarea celui mai cunoscut violonist al acelui timp, Josef Brandeisz (1896-1978), fost elev al lui Hubay Jenö (1858-1937), care o va recomanda fostului său profesor pentru desăvârșirea tehnicii violonistice. La vârsta de 10 ani ajunge la Budapesta, este îndrumată de fostul elev al celebrului Joachim, iar după decesul acestuia, trece la clasa lui Ferenc Gabriel.  Debutează la 13 ani cu Budapest Philarmonic Society Orchestra sub conducerea lui Willem Mengelberg. Oficial termină cursurile conservatorului budapestan în anul 1942.

Pe timpul celui de al Doilea Război Mondial a fost internată într-un lagăr din Austria, pe motive etnice, mama sa supraviețuind holocaustului în capitala Ungariei.

În anul 1947 ia premiul întîi la concursul internațional de la Geneva.

În 1947 părăsește Ungaria și se stabilește în Elveția. După căsătoria cu Béla de Csillery, va locui alternativ în Elveția și în Marea Britanie, unde soțul său lucra.

In 1959 divorțează de acesta și se va căsători cu Daniel Tschudi în anul 1960.

Va concerta pentru prima dată în Anglia la 1953 și în SUA la 1957.

Începând cu 1950 va înregistra la EMI, Deutsche Gramophon, Columbia, Universal Music LLC, etc.

Va fi solistă sub conducerea dirijorilor Georg Solti, Eugen Ormandy, Otto Klemperer, Igor Markevitch, Paul Kletzky, Ernest Ansermet, ș.a.

După 1994 înregistrările sale vor fi reluate pe CD. Discografia sa conține înregistrări individuale, dar și colaborări cu alți muzicieni, în mare parte de etnie maghiară. Interpretările sale au aprecieri controversate, dar dincolo de acestea, conform comentatorilor ei, merită atenție.

Moare de cancer în anul 1979, boala împiedecând-o să accepte solicitările de a concerta.

Referințe

Bibliografie
 http://www.bach-cantatas.com/Bio/Martzy-Johanna.htm
 Baker's Biographical Dictionary of 20th Century Classical Musicians (1997)
 David Patrick Stearns in Andante (2001)
 https://www.discogs.com/artist/3009093-Johanna-Martzy
 http://lfze.hu/en/notable-alumni/-/asset_publisher/fLQ9RSuRgn0e/content/martzy-johanna/10192%3Bjsessionid=A03448A3E653B7EA2D84934F0BB6AD41
 Frank Onnen, Encyclopédie de la Musique, Sequioa, Paris-Bruxelles, 1964,

Nașteri în 1924
Nașteri pe 26 octombrie
Decese pe 13 august
Decese în 1979
Timișoreni
Maghiari expatriați în Elveția
Violoniști maghiari

Johanna Martzy


Antonio Venegas y Figueroa (Madrid, 1559-Sigüenza, 8 de octubre de 1614) fue un eclesiástico español.

Hijo de Luis de Venegas y Figueroa, que fue embajador de Felipe II en Alemania y caballerizo mayor de Ana de Austria, y de Guiomar de Saá, dama de la emperatriz Isabel.

Estudiante de la universidad de Salamanca, donde se doctoró en derecho canónico, fue sucesivamente canónigo de Toledo, inquisidor en Granada, miembro del consejo de la Suprema Inquisición, obispo de Pamplona y de Sigüenza. Electo gobernador del Consejo de Castilla, murió antes de tomar posesión del cargo.

Referencias

Nacidos en Madrid
Fallecidos en Sigüenza
Canónigos de la catedral de Toledo
Obispos de Pamplona
Obispos de Sigüenza
Obispos de España del siglo XVII
Miembros de la Inquisición en España
Alumnado de la Universidad de Salamanca en el siglo XVI

Antonio Venegas y Figueroa


1993 Eurovision Şarkı Yarışması, 38. Eurovision Şarkı Yarışması'dır. Yarışma 1992 yarışması'nı kazanmasından dolayı 15 Mayıs 1993 tarihinde İrlanda'nın kenti Millstreet'te bulunan Green Glens Arena'da yapılmıştır. Yarışmanın sunuculuğunu Fionnuala Sweeney yapmıştır. İrlanda dördüncü defa yarışmaya ev sahipliği yapmıştır.

Yarışmanın kazananı ev sahibi 'yı temsil eden "In Your Eyes" adlı şarkısıyla Niamh Kavanagh olmuştur.

Yer

Bu yılki yarışmaya ev sahipliği yapan Millstreet sadece 1.500 kişilik bir nüfusa sahipti. Bu şehir, o ana Eurovision Şarkı Yarışması'na ev sahipliği yapan en küçük şehir olmuştur. Günümüzde de bu rekoru elinde tutmaktadır.

Yarışmaya ev sahipliği yapacak olan Green Glens Arena'nın sahibi Noel C. Duggan, 1992'de İrlanda zaferinin aynı gecesinde devlet yayın kurumu RTÉ'ye, yarışmanın düzenlenmesi için mekanın serbest kullanımını önerdi. Büyük bir kapalı iyi donanımlı binicilik merkezi olan mekan, ev sahibi yayıncı RTÉ'nin bulunduğu yere uygun görülüyordu. Yerel ve ulusal otoritelerin büyük desteği ve bölgedeki birkaç işletme ile bu ölçekte bir olaya uyum sağlamak için kasabanın altyapısı büyük ölçüde geliştirildi. Aynı zamanda devlet yayıncısı RTÉ tarafından şimdiye kadar denenmiş en büyük dış yayındı ve katılan herkes için teknik bir zafer olarak kabul edildi. Sahne, iki yıl sonra Dublin'de kullanılacak sahnenin de tasarımcısı olan Alan Farquharson tarafından tasarlandı..

Ön eleme turu

Kvalifikacija za Millstreet (Türkçe: Milstreet için eleme, İngilizce: Qualification for Millstreet, Fransızca: Qualification pour Millstreet), Millstreet, İrlanda'da düzenlenen 1993 Eurovision Şarkı Yarışması için gerçekleştirilen ön elemedir. Eurovision Şarkı Yarışması'na daha önce hiç katılmamış (Bosna-Hersek, Hırvatistan ve Slovenya Yugoslavya tarafından temsil edilmekteydiler fakat bağımsız ülkeler olarak yarışmaya daha önce hiç katılmamışlardı) yedi ülkenin yer aldığı ön eleme 3 Nisan 1993 tarihinde Ljubljana, Slovenya'da bulunan RTV SLO stüdyolarından Tajda Lekše'nin sunuculuğu aracılığıyla canlı olarak yayınlanmış ve üç ülke 1993 Eurovision Şarkı Yarışması finaline yükselmiştir.

Katılımcı ülkeler

1993 yarışmasına 25 ülke katılmıştır. ,  ve  ön elemede ilk üçte olmayı başararak ilk kez katılmışlardır. Eurovision tarihinin o yıla dek en yüksek katılımlı yarışması olmuştur.

Orkestra Şefleri

  – Vittorio Cosma
  – No conductor
  – Norbert Daum
  – Marc Sorrentino
  –
  – Charis Andreadis
  – Bert Candries
  – Joseph Sammut
  – Jon Kjell Seljeseth
  – Christian Kolonovits
  – Armindo Neves
  – Christian Cravero
  – Curt-Eric Holmquist
  – Noel Kelehan
  – Francis Goya
  – Jože Privšek
  – Olli Ahvenlahti
  Bosna-Hersek – Noel Kelehan
  – Nigel Wright
  – Harry van Hoof
  – Andrej Baša
  – Eduardo Leiva
  – George Theophanous
  – Amir Frohlich
  – Rolf Løvland

Geri dönen katılımcılar

Sonuçlar

Skor tablosu

12 puanlar
Aşağıda finaldeki tüm 12 puanların bir özeti verilmiştir:

Oylama ve sonuçlar
Oldukça çekişmeli bir oylamaya sahne olan yarışmada sonuç, oylarını açıklayan son jüri olan Malta'ya kadar belli olmamıştır ve tüm oylama ev sahibi İrlanda ile Birleşik Krallık'ın rekabeti ile geçmiştir. Aslında oylarını sekizinci sırada vermesi gereken Malta, teknik problemlerden dolayı oylarını son sırada açıklamıştır. Malta oylarını açıklamadan önce birinci 175 puanla İrlanda, ikinci ise 164 puanla Birleşik Krallık iken Malta, Birleşik Krallık'a hiç oy vermemiş, İrlanda'ya ise 12 puan vermiştir. 12 puan verildikten sonra salonda çok büyük alkış ve kutlamalar meydana gelmiştir. Bu, İrlanda'nın beşinci birinciliği olmuştur ve o zamana kadar en çok birinciliği olan iki ülkeyle (Fransa ve Lüksemburg) eşitlenir duruma gelmiştir. 1968 ve 1969 yıllarında İspanya, 1972 ve 1973 yıllarında Lüksemburg ve 1978 ve 1979 yıllarındaki İsrail birinciliklerinden sonra İrlanda, ev sahibi olduğu yarışmayı kazanan dördüncü olmuştur. Ancak bu ülkelerden farklı olarak bir sonraki yılda da yarışmayı düzenleyebilmiştir.

Oylama sırasında kuşatma yüzünden zorlukla bağlantı kurulabilen Saraybosna'daki Boşnak jüri sözcüsüne salondaki seyirciler moral alkışı göndermiştir.

Uluslararası yayın ve oyları okuyanlar

Oyları okuyanlar

  – Peppi Franzelin
  – Ömer Önder
  – Carmen Nebel
  – Michel Stocker
  – Bent Henius
  – Fotini Giannoulatou
  – An Ploegaerts
  – Guðrún Skúladóttir
  – Andy Lee
  – Margarida Mercês de Mello
  – Olivier Minne
  – Gösta Hanson
  – Eileen Dunne
  – TBC
  – Miša Molk
  – Solveig Herlin
  – Senad Hadžifejzović
  – Colin Berry
  – Joop van Os
  – Veljko Đuretić
  – María Ángeles Balañac
  – Anna Partelidou
  – Danny Rup
  – Sverre Christophersen
  – Kevin Drake

Yorumcular

  – Ettore Andenna (Raiuno), Antonio De Robertis (Rai Radio 2)
  – Bülend Özveren (TRT 1), Canan Kumbasar (TRT Radyo 3)
  – Jan Hofer (Erstes Deutsches Fernsehen), Horst Senker (Deutschlandfunk/WDR 4)
  – German: Bernard Thurnheer (Schweizer Fernsehen), French: Jean-Marc Richard (TSR), Italian: Emanuela Gaggini (TSI)
  – Jørgen de Mylius (DR TV), Ole Jacobsen (DR P3)
  – Dafni Bokota (ET1), Giorgos Mitropoulos (ERA ERT1)
  – Dutch: André Vermeulen (BRTN TV1), Julien Put (BRTN Radio 2), French: Claude Delacroix (RTBF La Une), Stéphane Dupont and Patrick Duhamel (RTBF La Première)
  – TBC (TVM)
  – Jakob Frímann Magnússon (Sjónvarpið)
  – Ernst Grissemann (ORF1), Martin Blumenau (Hitradio Ö3)
  – Isabel Bahia (Canal 1)
  – Patrice Laffont (France 2)
  – Jan Jingryd and Kåge Gimtell (TV2), Susan Seidemar and Claes-Johan Larsson (SR P3)
  – Pat Kenny (RTÉ1), Larry Gogan (RTÉ Radio 1)
  – Maurice Molitor (RTL Hei Elei)
  – Tajda Lekše (SLO1)
  – Erkki Pohjanheimo and Kirsi-Maria Niemi (YLE TV1), Sanna Kojo and Outi Popp (YLE Radiomafia)
  – Ismeta Dervoz-Krvavac (TVBiH)
  – Terry Wogan (BBC1), Ken Bruce (BBC Radio 2)
  – Willem van Beusekom (Nederland 3), Daniël Dekker (Radio 3)
  – Aleksandar "Aco" Kostadinov (HRT 1)
  – José Luis Uribarri (TVE1)
  – Evi Papamichail (RIK 1), Pavlos Pavlou (CyBC Radio 2)
  – Daniel Pe'er (Reshet Gimel)
  – Leif Erik Forberg (NRK), Erik Diesen (NRK P1)
  (katılmayan ülke) – Antonio Dimitrievski and Ivan Mircevski (MTV 2)
  (katılmayan ülke) – István Vágó (MTV 2)
  (katılmayan ülke) – Doina Caramzulescu (TVR2)
  (katılmayan ülke) – Artur Orzech and Maria Szablowska (TVP1)
  (katılmayan ülke) – Alena Heribanová (STV1)
  (katılmayan ülke)- Vadim Dolgachyov (RTR)
  (katılmayan ülke) – There was no live broadcast of the contest, but later was aired the special TV programme about the 1993 contest on RTS 3K hosted by Mladen Popović and Ekstra Nena. (RTS 3K)

Dış bağlantılar

 Resmî site

Kaynakça

Notlar

Yıla göre Eurovision Şarkı Yarışması
1993'te müzik
1993'te İrlanda

1993 Eurovision Şarkı Yarışması


An Micropera uncinata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johannes Elias Teijsmann ngan Simon Binnendijk, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Micropera uncinata in nahilalakip ha genus nga Micropera, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Jawa. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Micropera

Micropera uncinata