الطائرة النفاثة هي طائرة تدفع بواسطة محركات نفاثة. وهي أسرع بكثير من الطائرات ذات محركات مروحية وترتفع إلى مجال أعلى منها، تصل إلى ارتفاع 10.000 إلى 15.000 متر، حوالي 33.000 إلى 49.000 قدم (14900 متر). عند تلك الارتفاعات، فإن المحركات النفاثة تعطي كفاءة قصوى ولمسافات طويلة، في حين أن الطائرات ذات المحركات المروحية تعطي كفاءتها القصوى بارتفاعات أقل بكثير من سابقتها.

تلك المحركات قد اخترعت وطورت خلال ثلاثينات القرن الماضي بواسطة مهندسان أحدهما بريطاني وهو فرانك ويتل والآخر ألماني وهو هانز فون اوهين كل على حدة، إضافة إلى أن نظرية ويتل قد نوقشت أوائل أغسطس عام 1928، بينما هانز فون اوهين كتب في فبراير إلى ارنست هنكل صاحب المصانع يخبره بتصميمه الجديد وإمكانياته، وربما هناك شخص ثالث قد يستاهل قصب السابق لهذا الاختراع وهو جريفيث والذي كتب في شهر يوليو 1926 عن الكمبيسور والتوربينات، والتي قد درسها مسبقا في معهد الطيران الملكي.

أمثلة تاريخية

أول تصميم طائرة نفاثة مجهزة بالتوربين كانت فكرة على الورق صممها ويتل أواخر 1929 وأرسل تلك الفكرة إلى وزارة الحربية لإقناعهم بالفكرة. ولكن أول طائرة نفاثة مصممة بمحرك توربين نفاث كانت (Heinkel He 178) وهي ألمانية الصنع طارت بتاريخ 27 أغسطس 1939. وتبعتها الطائرة البريطانية (Gloster E.28/39) وطارت بتاريخ 15 مايو 1941. وقد أخذت الولايات المتحدة تصميم وتل وطبق على الطائرة (Bell XP-59) بواسطة شركة جنرال الكتريك وطارت بتاريخ 12 سبتمبر 1942.

أما أول طائرة مقاتلة نفاثة فكانت مسرشميت أم اي 262 وقد كانت أسرع طائرة مقاتلة تقليدية خلال الحرب العالمية الثانية - ماعدا طائرة (Messerschmitt Me 163)وقد كانت مزودة بمحرك صاروخ - وقد تم إنتاج الكميات بشكل مكثف عام 1944 ولكنها تأخرت جدا لعمل أي تأثير قوي لحسم الحرب. وبنفس الوقت فإن الطائرة البريطانية (Gloster Meteor) كانت محدودة القدرة للدفاع عن بريطانيا ضد الصاروخ الطائر (V1) وحتى بالعمليات في أوروبا خلال الأشهر الأخيرة من الحرب. البحرية اليابانية طورت أيضا طائرة نفاثة عام 1945، من ضمنهم الطائرة (Nakajima J9Y Kikka) والتي أخذت بعض التصاميم الألمانية.

خلال الحرب الكورية وبالتحديد بتاريخ 8 نوفمبر 1950 اعترضت طائرة أمريكية مقاتلة من نوع (F-80) طائرتين كوريتين شماليتين من نوع ميغ-15 واسقطتهما وكانت تلك المرة الآولى التي يحصل مواجهة ما بين طائرات عسكرية نفاثة بالتاريخ وهو مايسمى بعراك الكلاب أو (Dogfight).

أما أول طائرة نفاثة تجارية دخلت الخدمة فكانت تابعة للخطوط البريطانية عبر البحار (BOAC) ما بين لندن وجوهانسبرغ سنة 1952 وهي طائرة دي هافلاند كومت. لم يكن هناك منافس للكومت في أول الأمر، ولكن بعد سلسلة من حوادث تحطم الطائرات أعطى الفرصة للبوينغ 707 أن تدخل الخدمة في 1958 وتهيمن على سوق الطيران المدني.

أسرع طائرة نفاثة عسكرية هي بلاك بيرد (SR-71 Blackbird) بسرعة 3.35 ماخ (2,275 ميل\س, 3,661 كم\س). اما أسرع طائرة تجارية نفاثة فكانت توبوليف (Tupolev Tu-144) بسرعة 2.35 ماخ (1,555 ميل\س, 2,503 كم\س).

الطائرات النفاثة الحديثة
سرعة الطائرات الحديثة بالوقت الحالي ما بين 0.75 إلى 0.85 ماخ أو 75% إلى 85% من سرعة الصوت
(420 إلى 580 ميل/ساعة أو 680 - 900 كم/ساعة). وتعتمد سرعة الصوت بالأساس على درجة الحرارة (وجزئيا على الضغط)، لذلك فسرعة الطائرات النفاثة تتغير بتغير حالة الجو. وقد تم تطوير طائرات نفاثة خفيفة جدا عن طريق ناسا مع وكالة الطيران الفدرالية وهي للطيران العام وتسع من 4 إلى 8 ركاب.

مراجع

انظر أيضا
 ذات المراوح الأربع
 جمبو جت
 مجموعة الذيل

أشكال الطائرات
اختراعات
طائرات نفاثة
مركبات جوية حسب النوع

طائرة نفاثة


Die Saison 1931/32 war die dritte reguläre Saison der International Hockey League (IHL). Meister wurden die Buffalo Bisons.

Modus
In der Regulären Saison absolvierten die sieben Mannschaften jeweils 48 Spiele. Für einen Sieg erhielt jede Mannschaft zwei Punkte, bei einem Unentschieden einen Punkt und bei einer Niederlage null Punkte.

Reguläre Saison

Tabelle
Abkürzungen: GP = Spiele, W = Siege, L = Niederlagen, T = Unentschieden, GF = Erzielte Tore, GA = Gegentore, Pts = Punkte

Weblinks
 Die Spielzeit bei hockeydb.com

1931
Eishockeysaison 1931/32

IHL 1931/32


Glasmuren er en kortfilm instrueret af Aage Rais-Nordentoft efter manuskript af Aage Rais-Nordentoft.

Handling
Vi ser næsten lykkelige ud i solen, mens vi forbløder fra sår, vi ikke ved noget om. Tomas Tranströmer ord indleder denne mørke novellefilm om den sidste dag i en ung kvindes liv. Et stilsikkert psykologisk drama af den debuterende instruktør, der i 1996 fik meget ros for sin første spillefilm »Anton«.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1994

Kortfilm fra Danmark

Glasmuren


Banyalbufar, Batı Akdeniz'de, İspanya'nın doğu sahiline yakın, İspanya'nın özerk bölgesi olan Balear Takımadaları'na ait bir belediye. Mayorka Adası'nda olup nüfusu; 558'dir. (2002)

Banyalbufar


Das Mixed der Australian Open 1995 war ein Tenniswettbewerb in Melbourne.

Titelverteidiger war die Paarung Andrei Olchowski und Larisa Neiland. Das Finale gewann die Paarung Rick Leach und Natallja Swerawa in drei Sätzen gegen Cyril Suk und Gigi Fernández.

Setzliste

Hauptrunde

Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Weblinks

Mixed
1995

Australian Open 1995/Mixed


Das Evangelisch-Lutherische Dekanat Lohr am Main ist eines der 19 Dekanate des Kirchenkreises Ansbach-Würzburg. Der amtierende Dekan ist Till Roth.

Geografie
Der Dekanatsbezirk erstreckt sich vom Spessart bis in die Rhön. Er ist durchzogen von den drei Flüssen Main, Fränkische Saale und Sinn. Politisch liegt er in den Landkreisen Main-Spessart und Bad Kissingen.

Geschichte

Pfarreien und Gemeinden

Die Grafschaft Rieneck
Graf Philipp III. von Rieneck führt 1543 in seiner Grafschaft mit Hauptsitz in Lohr am Main die Reformation ein. Nach seinem Tod 1559 erlosch das Grafenhaus im Mannesstamme, sodass der Großteil der Grafschaft als heimgefallenes Lehen an das Erzstift Mainz kam und in der Folgezeit wieder katholisch wurde. Partenstein fiel zur Hälfte an die Grafen von Hanau und konnte seinen evangelischen Glauben behaupten. Hanau hatte das Präsentationsrecht für die Pfarrer und schlug dem Erzstift Mainz nur lutherische Pfarrer vor, auch nachdem Hanau 1595 das reformierte Bekenntnis angenommen hatte.
Eschau, Hofstetten und Kleinheubach fielen an die Grafen von Erbach und blieben ebenfalls evangelisch. Sie liegen heute im Dekanatsbezirk Aschaffenburg.

Die Thüngensche Cent
Die Freiherren von Thüngen hatten in ihrem reichsunmittelbaren Herrschaftsgebiet, das noch heute als Thüngensche Cent bezeichnet wird, die hohe Gerichtsbarkeit und somit die Landeshoheit und beanspruchten damit auch die Kirchenhoheit. Seit dem Augsburger Religionsfrieden von 1555 war es der Reichsritterschaft ohnehin gestattet die Religion ihrer Untertanen zu bestimmen. In Zeitlofs wurde 1553 die Reformation eingeführt. 1557 kam Eckarts als Filiale zu Zeitlofs. Bernhard und Eberhard von Thüngen führten 1564 die Reformation in Burgsinn ein. Nach der Gegenreformation erhielten die wenigen verbliebenen Einwohner 1697 im Mainzer Rcess das Mitbenützungsrecht für die Kirche und dort einen besonderen Altar auf der rechten Seite. 1704 wurde eine eigene Pfarrei gegründet. In Detter wurde ebenfalls auf das Betreiben der Herren von Thüngen die Reformation eingeführt. 1553 wurde Dittlofsroda evangelisch, 1630 durch die Gegenreformation wieder katholisch und 1653 restituiert. Die Kirche in Heiligkreuz stammt aus dem 12. Jh. Als ursprüngliche Filiale von Dittlofsroda wurde hielt auch hier die Reformation Einzug. Völkersleier hat eine turbulente Kirchengeschichte vorzuweisen. Als Filiale von Dittlofsroda wurde hier die Reformation eingeführt. 1577 wurde ein Drittel des Dorfes von den Herren v. Thüngen an das Julius-Spital Würzburg verkauft. Den danach  katholisch gewordenen Einwohnern wollten die Herrn v. Thüngen keine Zugeständnisse machen. 1688 ließ der Vogt des Juliusspitals mit 50 Mann die Kirchentür aufbrechen und den kath. Pfarrer von Wolfsmünster eine Taufe vollziehen. Nach ähnlichen Zwischenfällen wurde den Katholiken die Mitbenutzung der Kirche gestattet. Der Ort Heßdorf gehörte zum Rittergut Reußenberg. Seit der Reformationszeit ist es mit dem thüngenschen Höllrich als kombinierte Pfarrei verbunden. 1530 ließen die Herren v. Thüngen in Weickersgrüben die Reformation einführen. Der Ort war fortan gemischt-konfessionell. 1724 wurde den evangelischen Einwohnern das Mitbenützungsrecht an ihrer in der Gegenreformation entrissenen Kirche gewährt, auf das sie 1911 verzichteten um eine eigene Kirche zu bauen. Die Einweihung ließ auf Grund der Weltkriege 50 Jahre auf sich warten. Weißenbach ist seit 1358 im Besitz der Familie von Thüngen und bis heute deren Wohnsitz. 1526 wurde der evangelische Glauben angenommen und zwar, wie in allen thüngenschen Besitzungen, im Einvernehmen mit den Untertanen.

Das adelige Damenstift Waizenbach
Das adelige Damenstift Waizenbach wurde 1734 zur Versorgung von Töchtern evangelischer fränkischer Adelsgeschlechtern gegründet. Die Stiftung existiert bis zum heutigen Tag.

Streitfall Mittelsinn
Die Rechtslage in religiösen Fragen war in Mittelsinn besonders kompliziert, da dort ein Kondominat von katholischen Herrschaften, dem Julius-Spital Würzburg als Mediat des Hochstifts Würzburg, und evangelischen Herrschaften, den Landgrafen von Hessen-Kassel, bestand. Am 25. Mai 1671 wurde im Hammelburger Receß vereinbar, dass die Mittelsinner Kirch alleine den Protestanten zusteht, während die Kirchen in Aura und Obersinn den Katholiken vorbehalten sein sollten.

Diasporagemeinde Geroda
In Geroda wurde 1550 die Reformation durch Hans von Bibra eingeführt. Das Kirchenrecht ging zu Beginn des 17. Jahrhunderts an die von der Tann über.

Das Schicksal Bonnlands
Im Dorf Bonnland wurde durch Otto Wilhelm von Thüngen und den Herrn von Bonnland und Greifenstein die Reformation eingeführt. 1938 wurde wegen der Erweiterung des benachbarten Truppenübungsplatzes das Dorf umgesiedelt. 1945 kamen frühere Einwohner und Heimatvertriebene in den Ort. Die Kirche wurde damals simultan genutzt. Der Truppenübungsplatz wurde von der Bundeswehr übernommen und die Bevölkerung erneut umgesiedelt. Am 1. März 1957 wurde die Kirchengemeinde aufgelöst. Am 23. September 1979 konnte die Kirche nach umfangreichen Renovierungsarbeiten  erneut geweiht werden und dient seitdem der evangelischen und katholischen Militärseelsorge.

Neugründungen
Mit Beginn der bayerischen Zeit konnten neue Pfarreien und Gemeinden in Bad Brückenau (1912), Gemünden (1908), Gräfendorf (Neugründung 1820 nach der Gegenreformation 1665), Hammelburg (Neugründung 1920 nach der Gegenreformation 1603), Lohr (Neugründung 1857 nach der Gegenreformation 1603), Marktheidenfeld (Neugründung 1919 nach der Gegenreformation 1612) und Wildflecken (1951) gegründet werden.

Dekanat
Mit dem 1. Februar 1929 wurde das Dekanat Waizenbach nach Lohr verlegt. 2022 lebten im Dekanat Lohr rund 20.000 Evangelische.

Kirchengemeinden
Zum Dekanatsbezirk Lohr am Main gehören 22 Kirchengemeinden, die im Folgenden mit ihren Kirchen aufgelistet sind:
 Pfarreien mit einer Kirchengemeinde
 Burgsinn, Dreieinigkeitskirche und Rieneck, Burgkapelle
 Detter, Versöhnungskirche
 Gemünden am Main, Christuskirche (1910)
 Geroda, St. Martin
 Gräfendorf, St. Michael (1952)
 Hammelburg, St. Michael (1963)
 Heiligkreuz, ev. Kirche (12. Jh.)
 Lohr am Main, Auferstehungskirche (1934)
 Marktheidenfeld, Friedenskirche (1896)
 Mittelsinn, St. Jakob (14. Jh.)
 Partenstein, Christuskirche (1831)
 Weißenbach, ev. Kirche
 Wildflecken, Kreuzkirche (1959)
 Zeitlofs, Dreieinigkeitskirche (1740)
 Pfarrei Bad Brückenau
 Kirchengemeinde Bad Brückenau, Christuskirche
 Kirchengemeinde Bad Brückenau, Friedenskirche
 Kirchengemeinde Eckarts, ev. Kirche
 Pfarrei Dittlofsroda
 Kirchengemeinde Dittlofsroda, ev. Kirche (Turm 15. Jh., Langhaus 1791)
 Kirchengemeinde Völkersleier, Gustav-Adolf-Kirche (1920)
 Kirchengemeinde Waizenbach, ev. Kirche
 Pfarrei Höllrich-Heßdorf
 Kirchengemeinde Höllrich, ev. Kirche  (1405, 1706 umgebaut)
 Kirchengemeinde Heßdorf, ev. Kirche (1744)
 Kirchengemeinde Weickersgrüben, Auferstehungskirche (1961)
 Militärseelsorge
 Bonnland (Truppenübungsplatz Hammelburg), St. Michael

Literatur

Weblinks

 Offizielle Homepage des Dekanats

Einzelnachweise

Lohr am Main
Evang.-luth. Lohr am Main
Lohr
Wikipedia:Gründungsdatum ungeklärt

Evangelisch-Lutherisches Dekanat Lohr am Main


Armutlu, Yalova ilinin bir ilçesi ve bu ilçenin idari merkezidir.

Armutlu, Marmara Denizi'nin doğusunda Gemlik Körfezi'nin kuzeyinde yer almaktadır. İlçe kuzeydoğudan Yalova, doğudan Orhangazi, güneydoğudan Gemlik, güneybatı ve kuzeyden deniz ile çevrilidir. Yalova il merkezine 55 km, Gemlik'e 27 km mesafede olan ilçenin, Mudanya ve İstanbul ile deniz ulaşımı bulunmaktadır. Karşıyaka mahallesi, Bayır Mahallesi ve 50. Yıl Mahallesi adında 3 mahallesi bulunmaktadır. Fıstıklı, Kapaklı, Mecidiye, Hayriye ve Selimiye kendine bağlı köyleridir.

Etimoloji
Armutlu adının "Armodo" veya "Armodies" sözcüklerinden geldiği sanılmaktadır. Bu sözcükler "Donanma" veya "Donanmaya gözcülük eden kimse" anlamına  gelmektedir. Bununla birlikte tarihi süreçte Enrutluk, Emrudili, Imrudili isimleri ile de anılmıştır.
Armutlu adının nereden geldiğine dair iki rivayet bulunmaktadır:
 Bizans Kralı'nın kızı Armodies'in vücudunun her yerinde yaralar çıktığı bildirilmiştir. Kral kızının bu durumundan utandığı için askerleriyle birlikte kızını şimdiki kaplıcaların bulunduğu mevkide bırakmıştır. Kız buradaki termal sularla her gün yıkanmış ve bütün yaraları iyileşmiş. Kral kızının iyileştiğini görünce onu tekrar yanına almış ve Armodies adı Armutlu olarak günümüze kadar gelmiştir.
 Evliya Çelebi ise Armutlu isminin nereden geldiğini ünlü Seyahatname'sinde de şöyle anlatır; "Nahiyedir. Naib oturur. Bursa Beyi tarafından tayin edilir. Kasaba düz sahraya bağlı, bahçeli ve etrafı armut bahçeleri ile süslü olup bakımlıdır. Onun için Armutlu derler."

Tarihçe

Armutlu'ya ilk yerleşenlerin kimler olduğu ve ne zaman yerleştikleri bilinmemektedir. Tarihi kayıtlarda MÖ. V.yüzyılda Bithynia Krallığı'nın sınırları içerisinde, MÖ. I.yüzyıldan sonra Roma egemenliğinde, Roma'nın ikiye ayrılmasının ardından Bizanslıların egemenliğinde, daha sonra Selçuklu Hanedanı ile Bizanslılar arasında sürekli el değiştirmiştir. Son olarak 1324 yılında Orhan Gazi döneminde Osmanlı topraklarına dâhil edilmiştir. 1324 yılında Osmanlı topraklarına dahil edilmiş olması, Osmanlı'dan önce de Armutlunun bir yerleşim merkezi olduğunu göstermektedir. Bu konudaki en önemli göstergelerden birisi Evliya Çelebi'nin Seyahatnamesi'nde yer almaktadır. Seyahatnamede, Evliya Çelebi 1050 senesinin Sefer ayının altıncı günü Mudanya Kasabası'na vardıklarından ve oradan bir gemi ile Bozburun İskelesi'ne geldiklerinden söz etmektedir.

Osmanlı, Armutlu'yu topraklarına katmasından sonra Mudanya ve Trilye'den getirdiği Türkleri buraya yerleştirmiştir. Uzun bir dönem Türkler ve Rumlar burada birlikte yaşamışlardır.

Cumhuriyetin ilanıyla burada bulunan Rumlar Armutlu'dan göç etmişlerdir. Cumhuriyet döneminde de il düzenlemesiyle ilgili Osmanlı'dan kalan "İdare-i Umumiye-i Vilayet Kanunu Muvakkatı" kanunu uygulanmış olup, daha önce de Bursa'ya bağlı olan yöre, Bursa'nın il olmasıyla birlikte ilin Gemlik ilçesine bağlı bir bucak olmuştur. Atatürk ise ilk kez 9 Ağustos 1934 tarihinde Armutlu Kaplıcaları'na gitmek maksadıyla Armutlu'ya gelmiştir. Armutlu, 6 Haziran 1995 tarihinde 550 Sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile İlçe statüsü kazanarak, Yalova'ya bağlanmıştır.

Coğrafya

Marmara Bölgesi'nin batısında uzanan ve ilçenin kendi adını verdiği Armutlu Yarımadası'nda, Doğusunda Gemlik, Kuzeyinde Samanlı Dağları, Batısı ile Güneybatısında Marmara Denizi arasında yer alır.İlçe Yalova'ya 55km., Gemlik' e 38 km., Bursa' ya 70 km. uzaklıktadır. İstanbul'a ise deniz yolu ile 37 deniz mili mesafededir.
Yalova'nın en dağlık ilçesi olan Armutlu, Samanlı Dağları'ndan Bozburun'a kadar batıya doğru uzanmaktadır. İlçenin %70'lik bir kısmı eğimli, diğer kısımları düzlüktür. Armutlu'nun denizlerde olan burunları; Çelikkaya Burnu, Kapaklı Burnu, Kalem Burnu ve Meyhane Burnu'dur. En önemli akarsuyu ise Kaleder akarsuyudur.

Marmara Bölgesi iklimi özellikleri göstermektedir. Yazları sıcak, kışları yağışlı ve ılıktır. Bitki örtüsü ise maki, fundalık ve zeytinlik ile çam ormanlarından oluşmaktadır. Ormanlık alanı ise 14.522 hektardır.

Demografi
Armutlu coğrafi konumu itibarıyla İstanbul'a yakın olması nedeniyle kültürel olarak İstanbul'a yatkındır. Nüfusun önemli bir bölümünü Osmanlı döneminde buraya Mudanya ve Trilye'den getirilmiş olan Türkler oluşturmaktadır. Bunun dışında Balkanlardan da önemli ölçüde göç almış olması nedeniyle demografik yapı çeşitlilik arz etmektedir.

Ekonomi
Armutlu'nun ekonomisi büyük ölçüde zeytin tarımına, balıkçılığa ve turizm işletmeciliğine bağlıdır. Özellikler son yıllarda yapılan tesislerle kaplıca ve termal tesisler turizmde önemli gelir kaynağıdır.

İlçe ekonomik olarak daha çok Gemlik ve Bursa'ya bağlı olduğu için ulaşım Gemlik istikametine doğru düzenli ve yoğundur. Belediyeye ait ulaşım hizmetleri özelleştirildiğinden Yalova'ya özel şahıs vasıtalarıyla günün belli saatlerinde gidilebilmektedir. Ayrıca İstanbul - İhlas Tatil Köyü - Armutlu - Küçükkumla - Büyükkumla - Gemlik arasında İDO tarafından düzenli olarak deniz otobüsü seferleri yapılmaktadır. Sefer saatleri ile ilgili bilgiye www.ido.com.tr sayfasındaki deniz otobüsü ve hızlı feribot tarifeleri kısmından ulaşabilirsiniz.
İlçeyi Yalova'ya bağlayan yol oldukça kötü durumdadır. Fakat bunun yanında karayolları genel müdürlüğü bu güzergahta çalışmalarına devam etmektedir. Gemlik bağlantısı ise Yalova yoluna göre oldukça iyi durumda sayılabilir.

Armutlu gerek kaplıca, gerekse deniz turizmi ve tarihi yapısıyla önemli bir cazibe merkezidir. Armutlu-Yalova yolu üzerinde bulunan jeotermal su, başlıca kaplıca turizm kaynağıdır. Bunun yanı sıra sahip olduğu temiz denizi ve su sporları açısından deniz turizmi açısından da önemli bir cazibesi bulunmaktadır. Diğer taraftan Armutlu'nun tarihi itibarıyla sahip olduğu Bülbül deresi kıyısında bulunan lahit kalıntısı, Osmanlı'dan kalmış olan Hacı Ali Paşa Camii, tarihi köprü ve Osmanlı Hamamı kültürel turizm açısından önemli yer tutmaktadır.

Eğitim

İlk eğitim-öğretim 1929 yılında bir ilkokul açılmasıyla başlamıştır. Daha sonra 1968 yılında ortaokul, 1991'de bu iki okul birleştirilerek ilköğretim okuluna dönüştürülmüştür. Şu an ilçede 1 Çok Programlı Lise ve 4 İlköğretim Okulu bulunmaktadır. Bunun yanı sıra 2004 yılında açılmış olan 1 Halk Eğitim Merkezi bulunmaktadır.

2009 yılında kurulan Yalova Üniversitesi Armutlu Meslek Yüksekokulu, 2010-2011 döneminde eğitim-öğretime başlamıştır.

Spor

İlçede en çok rağbet gören spor futboldur. Armutlu'nun 3 adet futbol takımı vardır ve hiçbiri profesyonel liglere çıkamamıştır. Bu takımlar Armutlu FK Armutlu Belediyespor Fıstıklı Gençlikspor. 2012-2013 sezonunda Bölgesel Amatör Lig'de mücadele etmiş ve ligi 8. sırada bitirerek,2013-2014 sezonunda da bu ligde oynamaya hak kazanmıştır. Maçlarını Armutlu İlçe Stadı'nda oynamaktadır.

Yerel Seçimler

Genel Seçimler

Kaynakça

Dış bağlantılar
 YerelNET
 Armutlu Kaymakamlığı
 Armutlu İlçe Doğal Yapı Analizi

0113/http://www.armutlu.gov.tr/kaymakam-yusuf |tarih=29 Haziran 2023 }}

Armutlu

Armutlu


O UCI Africa Tour de 2022 foi a décima-oitava edição do calendário ciclístico internacional Africano. Iniciou-se a 29 de outubro de 2021 em Burkina Faso, com o Tour de Faso e finalizou a 8 de outubro de 2022 com o Grande Prêmio de Chantal Biya em Camarões . Disputaram-se 5 concorrências, outorgando pontos aos primeiros classificados das etapas e à classificação final.

Equipas
As equipas que podiam participar nas diferentes corridas dependia da categoria das mesmas. As equipas UCI WorldTeam e UCI ProTeam tinham cota limitada para competir de acordo ao ano correspondente estabelecido pela UCI, as equipas Equipas Continentais e seleções nacionais não tinham restrições de participação:

Calendário
As seguintes foram as corridas que compuseram o calendário UCI Africa Tour para a temporada de 2022 aprovado pela UCI.

Classificações finais
 Nota: As classificações finais foram:

Individual

Países

Ver também

Referências

Ligações externas
 Calendário UCI Africa Tour de 2022 Página Oficial da UCI
 Calendário completos UCI 2022 ciclo21.com

UCI Africa Tour de 2022
2022 no ciclismo

UCI Africa Tour de 2022


Papa (Aziz) XXIII. Ioannes (, , ), asıl adı Angelo Giuseppe Roncalli (25 Kasım 1881, Sotto il Monte, Bergamo, Lombardiya, İtalya - 3 Haziran 1963, Papalık Sarayı, Vatikan), 28 Ekim 1958-3 Haziran 1963 arasında 4 yıl, 218 gün papalık yapmıştır. 27 Nisan 2014'te dönemin papası olan Franciscus tarafından Roma'da Aziz Petrus Bazilikası'nde yapılan büyük bir ayin ve merasimle Katolik Kilisesi Azîzi ilan edilmiştir.

Papalıktan önceki yaşamı
Angelo Giuseppe Roncalli İtalya'nın Lombardiya bölgesinin Bergamo ilinde "Sotto il Monte" adlı kırsal bir köyde doğdu. Babası ortakçı bir tarım işçisi idi. Roncalli ailenin 13 çocuğundan dördüncüsü idi.

1904'te Roncalli Roma'da Katolik ruhban okulunu bitirerek Monte Santo'da bulunan Santa Maria Kilisesi'ne rahip olarak atandı. 1905'te yeni atanan Bergamo Piskoposu Roncalli'yi kendine piskoposluk sekreteri olarak tayin etti ve Roncalli bu görevi bu piskoposun 1914'te ölümüne kadar devam etti. Bu sırada Roncalli Bergamo'da bulunan mahalli ruhban okulunda dersler de verdi.

I. Dünya Savaşı sırasında Roncalli İtalyan ordusuna askere alındı. Çavuş rütbesi ile bir sağlık birliğinde sedye taşıyıcılığı ve birlik papazlığı görevlerini yaptı. 1919'da İtalyan ordusundan terhis olduktan sonra Roncalli Bergamo'daki ruhban okulunun başpapazı olarak atandı.

1921'de Papa XV. Benedictus Roncalli'yi Katolik Kilisesi misyoner papazların bağlı olduğu ve ana Katolik kilise doktrinlerini korunması ile görevli "İnanç Yayılımı Cemiyeti" başkanlığına atadı. 1925'te ise Papa XI. Pius onu Bulgaristan'a Katolik Kilisesi temsilcisi olarak atadı ve Ronacalli bu görevi 1925-1935 döneminde yürüttü. Bu görevle birlikte Katolik kilisesinin bir şeref görevi olarak Yunanistan "Areopolis Piskoposu" unvanı da verildi. Bu piskoposluk görevi için Roncalli piskoposluk sloganı olarak "Obedientia et Pax (İtaaat ve Barış)" cümlesini seçti.

1935'te Roncalli Vatikan tarafından İstanbul'da Türkiye'ye ve Yunanistan'a Delegato Apostolico (dini temsilci) olarak görevlendirildi ve aynı zamanda da İstanbul'da Apostolik Viker (yerel Latin Katolik dinsel hiyerarşisinin başı) görevini vekaleten yüklendi. Roncalli'nın Türkiye'de bulunduğu sıralarda iyi Türkçe öğrendiği, halka yakın olduğu, Polonezköy'de yaşayan Katoliklere yakınlık gösterdiği, Beşiktaş takımını tutup futbol maçlarına gittiği söylenmektedir. Bu arada Roncalli Yunanistan'ı işgal eden Naziler ile de bağlantılar kurmak zorunda kaldı. Roncalli'nin Balkanlarda ve Orta Avrupa'da Almanlar tarafından aranıp kovuşturulan büyük sayıda Yahudi'ye de o ülkelerden kaçmak imkanlar ve yardımlar sağladığı da bildirilmektedir.

1944'te Fransa hala Alman istilası altında iken Roncalli Vichy hükûmeti nezdinde "Nuntius" olarak görevlendirildi. "Nuntius" görevinde Fransa'nın kurtuluşundan sonra da 1953'e kadar devam etti. Harp sonrası döneminde Fransa'da Nazi ve sağcı Fransız hükûmeti ile işbirliği yapmış olan Katolik papazların görevlerinden alınarak emekli olmalarını sağlamak için Fransız hükûmeti ile müzakereleri başarı ile yürüttü.

1953'te Roncalli Venedik Patrikliği'ne atandı ve bundan dolayı Papa XII. Pius tarafından merasimle Kardinal rütbesini aldı. Fransa hükûmetinin Roncalli'ye olan güven ve saygısını açıklamak için günün Fransa Cumhurbaşkanı Vincent Auriol eski Fransız rejimi hükümdarlarına verilmiş haklarını kullanarak Paris'te Fransa Cumhurbaşkanlığı Élysée Sarayı'nda çok nadir ve özel bir merasimle Roncalli'ye kırmızı kardinal şapkası giydirdi.

Papalık dönemi

Papa XII. Pius'un 1958'de ölmesi dolayısıyla yapılan gizli Kardinal Koleji seçimlerinde Roncalli hiç beklemedik bir şekilde 77 yaşında iken Papa seçildi. O günlerde papalığa en layık görülen Milano Başpiskoposu Montini idi; ama o daha kardinal olarak atanmadığı için gizli Kardinaller Koleji toplantısına katılamadı. Kolejin üyeleri yaşı epey ilerlemiş olan Roncalli'yi Montani'nin kardinal olmasına kadar çok az süre yaşayacak bir "ara-papa" olarak görev yapacağı düşüncesi ile papa seçtikleri bildirilmiştir.

Gerçekten de Montini XXIII. Ioannes'in papalığının ilk yıllarında kardinal oldu ve XXIII. Ioannes 1964'te öldüğü zaman onun yerine papa seçilip Papa VI. Paulus adını aldı.

Roncalli papalık ismi olarak XXIII. Ioannes ismini aldı. Bu isim 500 yıldan beri seçilen papalar tarafından seçilmemekte idi. Çünkü 1378-1417 döneminde Katolik Kilisesinde çıkan çatışmalar ve ayrılmalar sırasında Vatikan'ca resmen meşru sayılan papaya "Anti-Papa" olarak seçilen kişi XXIII. Ioannes ismini taşımıştı. 500 yıldır hiçbir meşru olarak yeni seçilen papa Katolik kilisesi tarafından nefret edilip papalığı kabul edilmeyen bu kişinin ismini taşımak istememekteydi. Roncalli, Ioannes papalık ismini seçtiğini bildirdiğinde Vatikan yetkilileri XXIII. Ioannes mi yoksa XXXIV. Ioannes ismi kullanacağı hakkında şüpheye düşmüşlerdi. Yeni papa XXIII. Ioannes ismini kullanacağı bildirerek 500 yıl önce XXIII. Ioannes ismini taşıyan "karşı-papa"nın meşru olmadığını vurgulanmış oldu.

Papa XXIII. Ioannes resmen papazı olduğu Roma şehrinde yaptığı gündüz ve gece gezileri üzerinde isim yapmıştır. Papalık Devleti'nin yıkıldığı 1870'ten o zamana kadar papalar Vatikan Sarayı'na çekilip Roma şehri ile ancak uzaktan ilgilenmişlerdi. XXIII. Ioannes istediği zaman Roma şehri sokaklarını ve hastaneler ve hapishaneler gibi hoş olmayan mevkileri de gezmesi, ona bir viski markasına atıfla "Johnny Walker (Yürüyücü Johnny)" takma adı verilmesine neden olmuştur.

XXIII. Ioannes'in bir "ara-papa" rolü oynayacağı beklenmekteyken, papa hiç beklenmedik bir şekilde İkinci Vatikan Konsili adlı bir ekümenik konsil toplayacağını ilan etti. Bundan önceki konsil 90 yıl önce Birinci Vatikan Konsili idi. Buna kilise bürokratları çok şaştılar ve yeni Kardinal olan Montini "yeni papanın ne türlü bir eşek arısı yuvasına bir sopa soktuğunu bilmeğini" söylemesi belgelenmiştir. İkinci Vatikan Konsili Katolik Kilisesi için büyük bir değişiklik hatta devrim ortaya çıkarmıştır. Bu Konsil'in vurguladığı ve değiştirdiği konular şunlardır: O zamana kadar kibirle kendi içine çekilmiş görüntüsü veren Katolik kilisesi için teorik ve pratik ekümenizm vurgulandı. Katolik kilise ayinlerinin içerikleri, tarzları, şekilleri değiştirildi ve özellikle Latince yerine mahalli dillerle ayinler yapılması Katolikleri kiliseye daha da yakınlaştırdı. Katolik Kilisesi Avrupa temelli görülmekte iken, gelişmekte olan ve az gelişmiş ülkelerde yeni Katolik açılımlar yapılıp yeni yerli Katolik kilisesi hiyerarşileri kuruldu. Katolik Kilisesinin dünyaya bakış şekli daha da popüler hale getirildi. Papalık törenleri daha kısa ve halka açık hale getirildi. Örneğin daha önce Papa'nın taç giyme töreni halktan kapalı olarak 5 saat sürmekte iken, son olarak XXIII. Ioannes için tertip edilmiş taç giyme töreni halka açık daha kısa Aziz Petrus Basilikası balkonunda yapılmış; ondan sonra papa olan VI. Paulus için çok daha kısa taç giyme töreni yapılmış ve daha sonrakiler için ise hiç taç giyme töreni yapılmamıştır.

23 Eylül 1962'de Papa XXIII. Ioannes'in mide kanserinden muzdarip olduğu teşhis edildi. Bundan sonra 9 ay bu teşhis halktan saklanıp papa zaman zaman mide kanaması geçirip sağlığını giderek kaybetmeye başladı. Nisan 1963'te Papa artık çok zayıflamış ve görevlerini zor yapmaya başlamıştı. Son törensel görev olarak 11 Mayıs 1963'te İtalyan Cumhurbaşkanı'ndan "Barış için Balzan Ödülü" alma törenine iştirak etti. 26 Mayıs'ta geçirdiği mide kanaması mide zarı patlamasına ve iltihaplanıp "peritonit" olmasına yol açtı. Papa yatağa düştü.

2 Haziran 1963'te Papa XXIII. Ioannes mide kanseri, mide kanaması ve peritonitten muzdarip olarak 81 yaşındayken hayata gözlerini kapadı. Dört yıl yedi ay papalık yapmıştı.

Kaynakça

 Ingilizce Wikipedia "Pope John XXIII" maddesi

Dış bağlantılar

Vatikan biografisi
XXIII. Ioannes için Aziz Petrus Bazilikasinda anit

1881 doğumlular
1963 yılında ölenler
20. yüzyıl piskoposları
Polonezköy
Başkanlık Özgürlük Madalyası sahipleri
Peritonitten ölenler
Mide kanserinden ölenler
Vatikan'da ölenler
Aziz Petrus Bazilikası'nda defnedilenler
20. yüzyıl papaları
Papalar
Hristiyan aziz ve azizeleri
Katolik aziz ve azizeleri
İtalyan aziz ve azizeler
20. yüzyıl Hristiyan aziz ve azizeleri
İtalyan papalar
Time Yılın Kişisi
Vatikan'ın Fransa büyükelçileri

XXIII. Ioannes


Üniteryen Üniversalizm ya da Üniteryenizm, 1961'de hakikat ve anlam için özgür ve sorumlu arama anlayışı üzerine kurulmuş teolojik özgürlükçü bir dindir. Üniteryen Üniversalistler arasında tüm dünya dinlerinden, birçok farklı kaynaktan ve inanç ve uygulamaların geniş bir yelpazesine rastlanır. Üniteryen Üniversalizm çoğulcu yaklaşım içerir. Üyeleri Hümanist, agnostik, deist, ateist, neo-pagan, Hristiyan, Müslüman, Musevi, Budist, monoteist, panteist ya da politeist bir inancın veya burada yer almayan başka inançlar ile inanç sınıflandırmalarının bir mensubu olabilirler.

İlkeleri arasında içsel değerlere ve her kişinin onuruna saygı, ruhsal gelişim için teşvik, adalet, eşitlik ve insan ilişkilerinde şefkat, hakikat ve anlam için özgür ve sorumlu arama, barış, özgürlük, dünya toplumu ve bunun gibi fikirlerle inançlar vardır. Kilisesel bir inanç yoktur. Bunun yerine ÜÜ ruhsal gelişim için onların ortak arama tarafından birleştirilmiştir. Bu nedenle, ÜÜ cemaat üyelikleri arasında birçok agnostik, teist ve ateist bulunmaktadır.

Nüfus
Yapılan araştırmalara göre dünya genelinde 221.000 cemaat derneği üyesi ve 800.000 civarı Üniteryen Üniversalist 1,070 civarı cemaat derneği bulunmaktadır.

Tarihi
Üniteryen Üniversalizm, Üniversalist Kilisesi ve Amerikan Üniteryen Derneği adlı iki tarihsel Hristiyan mezhep topluluklarının, Amerika 1961 yılında birleşmesiyle kuruldu. Her ikisi de Amerika Birleşik Devletleri merkezli; bu birleşme sonucu oluşan yeni organizasyon olan Üniteryen Üniversalizm doğdu.

Dipnotlar

Senkretizm

Üniteryen Üniversalizm


An Liparis kiriromensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pierre Tixier. An Liparis kiriromensis in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Liparis (Orchidaceae)

Liparis kiriromensis


Max Barack (* 26. Februar 1832 in Durlach; † 1. September 1901 in Stuttgart) war ein deutscher Mundart-Schriftsteller, Dichter sowie badischer Major.

Leben
Sein Vater war der großherzoglich-badische Regierungsrat Michael Barack, dessen Vater wiederum Kloster-Amtmann in Rastatt war.

Barack schlug eine Militärlaufbahn in der Badischen Armee ein und stieg bis zum Major auf. Vom 26. Oktober 1867 bis 24. März 1868 gehörte er als Hauptmann dem Leib-Grenadier-Regiment in Karlsruhe an. Anschließend kam er als Kompaniechef in das 3. Infanterie-Regiment Nr. 111 und nahm während des Krieges gegen Frankreich an der Belagerung von Straßburg teil. Aufgrund seines Gesundheitszustandes wurde er nach dem Friedensschluss mit der gesetzlichen Pension und der Berechtigung zum Tragen der Regimentsuniform in den Ruhestand versetzt. 1878 erhielt Barack noch den Charakter als Major.

Nach seiner Verabschiedung zog er nach Stuttgart. Dort war er als Schriftsteller tätig, am Anfang auch unter dem Pseudonym "B. A. Rack". Er schrieb auf Hochdeutsch und, obwohl nicht in der Pfalz geboren oder aufgewachsen, in Pfälzer Mundart.

Am 8. September 1867 heiratete er die Mannheimerin Luise Hoff. Aus der Ehe gingen vier Kinder hervor: einer der Söhne war Hauptmann im Infanterie-Regiment "von Lützow" (1. Rheinisches) Nr. 25 in Rastatt, ein weiterer Stabsarzt in Saarlouis, der Dritte Oberarzt in Aachen. Seine Tochter war mit dem Komponisten und Kapellmeister Josef Krug-Waldsee verheiratet.

Werke (Auswahl)

 Der Drumbeder vun Wallstadt. 1874. Digitalisat der 2. Auflage 1880
 Die deutschen Kaiser. 1888.
 Sagenbuch von Baden-Baden und Umgebung. um 1895.

Ehrungen
 Zwei Felddienst-Medaillen 1866 und 1870
 25-jährige Dienstauszeichnung

Literatur
 Thomas Cathiau: Max Barack. in: Friedrich von Weech, A. Krieger (Hrsg.): Badische Biographien. 5. Teil, 1. Bd. 1904, S. 30–32 (Digitalisat).

Weblinks

Autor
Literatur (Deutsch)
Literatur (19. Jahrhundert)
Heimatdichtung
Militärperson (Baden)
Person im Deutschen Krieg
Person im Deutsch-Französischen Krieg
Deutscher
Geboren 1832
Gestorben 1901
Mann

Max Barack


Steal My Girl este o piesă scrisă de trupa britanico-irlandeză One Direction (în anul 2014). Aceștia au avut un succes miraculos la lansarea acestei piese. La doar câteva zile de la lansare fanii au început să o vizualizeze în număr foarte mare, spunând că este superbă. Au strâns până pe data de 21.12.2015 un număr uriaș de vizualizări, acesta fiind de: 184.312.934. În prezent, piesa are un număr de 258.280.332 vizualizări și 2 mil. de aprecieri pe canalul de YouTube al trupei (marți, 25 aprilie 2017). Deși Zayn Malik a părăsit trupa (în anul 2015), băieții  au continuat, cântând fără el această piesă.

One Direction
Cântece din 2014

Steal My Girl


El Kapıları, Ruhi Su'nun Sümeyra Çakır ve Ruhi Su Dostlar Korosu ile birlikte 1976 yılında çıkardığı müzik albümüdür.

Şarkılar
 Sivastopol Marşı (a1)
 Aman (a2)
 Kaman Ağıdı (a3)
 Yemen Türküsü (a4)
 Yemen Türküsü (a5)
 Yemen Türküsü (a6)
 Aladağ (a7)
 O Vay Beni Ağlarım (b1)
 Almanya Acı Vatan (b2)
 Almanya'da Çöpçülerimiz (b3)
 El Kapıları (b4)
 Onlar (b5)

Ruhi Su albümleri
Sümeyra Çakır
1976 albümleri

El Kapıları


Antropomorfizm ya da insan biçimcilik, insanî niteliklerin başka bir varlığa atfedilmesidir. Hayvanlar, cansız varlıklar, doğa güçleri, monoteist ve politeist dinlerdeki tanrılar, melekler, şeytanlar, cinler ve daha başka kavramlar da "Antropomorfizm" konusu olabilir. "Antropomorfizm", Yunancada insan anlamına gelen ανθρωπος (anthrōpos) ile şekil veya biçim anlamına gelen μορφη (morphē) kelimelerinden oluşur.

Tarihçe
Eski Yunan dinlerinde antropomorfizm, Homeros ve Hesiodos'un tanrıları insan gibi anlatmasıyla başladı. Buna karşılık, pek çok Eski Yunan düşünürü, yurttaşlarının dini görüşlerine karşı çıktı, antropomorfizmi eleştirdi, soyut tek tanrılı inancı savundu. Meselâ, Aristo'nun Fizik kitabındaki ilk unsur, hiçbir insanî özellik taşımaz.

Sanat tarihinde antropomorfizm, asli amacı insanı tasvir etmek olmayan eser ve nesnelerin insana benzetilerek yapılması anlamına gelmektedir.

Dinlerde

Tanrı hakkında teşbihi antropomorfik bir dil kullanılıp kullanılamayacağı konusunda Yahudi, Hristiyan ve İslam düşünce tarihinde oldukça yoğun tartışmalar olmuştur. Kutsal kitaplarda Tanrı'yı hem teşbih eden hem de tenzih denilen olumsuzlama örneklerine rastlanmaktadır. Üç dinin de bu konuya yaklaşımını incelediğimizde hem Kur'an'ın hem de Kitab-ı Mukaddes'in olumsuz nitelemeler yanında olumlu nitelemeleri çok daha fazla kullanıldığı görülecektir; yani
vahiyde tenzihten çok teşbih vardır.

Örnekler:
Tanrı, "Kendi suretimizde, kendimize benzer insan yaratalım" dedi, "Denizdeki balıklara, gökteki kuşlara, evcil hayvanlara, sürüngenlere, yeryüzünün tümüne egemen olsun." (YARATILIŞ 1:26 TCL02) Peygamber İşaya rabbi gördüğünü, O'nun tahtta oturduğunu, elbisesinin eteklerinin tapınağı doldurduğunu ifade etmektedir. (İşaya, 6/1).

Kitâb-ı Mukaddes'te Tanrının yüz, ağız, dudak, göz, kulak, kol, bilek, parmak ve ayakları bulunur. Konuşması, görmesi, işitmesi, yazması, oturması, dinlenmesi, uyanması, yürümesi, gülmesi gibi davranışlar sergiler. Tanrı tıpkı bir çömlekçi gibi yerin toprağından insanı şekillendirir (Tekvîn, 2/7), bir bahçıvan gibi ağaç diker (Tekvîn, 2/9), günün serinliğinde bahçede dolaşır (Tekvîn, 3/8), savaşır (Çıkış, 14/14-25), duvarcı ustası gibi bir sunak yapar (Çıkış, 15/17), tufan gelince geminin kapısını kapatır (Tekvîn, 7/16).

İnsani duygular taşıması; sevinmesi, acı çekmesi, pişman olması, öfkelenmesi, intikam alması, kıskanması, usanması, yakılan kurbanların kokusundan hoşlanması, yorulması

İncillerde antropomorfik ifadelerin yanında İsâ'dan Tanrı'nın oğlu, tanrıdan da "baba" diye söz edilmektedir: Babam (Matta, 7/21; 10/32; 11/27; Luka, 2/49; Yuhanna, 5/17), baban (Matta, 6/4), babanız (Matta, 10/29; Yuhanna, 8/42; 20/17).

Değişimler; İbrani dini metinlerinde Tanrı ile ilgili Antropomorfik ifadeler zaman içerisinde hafifletilir veya yok edilirler. Örneğin Kitab-ı Mukaddes'teki Yunus kitabının, Midraş türü, tarihi bir gerçekliğe dayanmayan, eğitim veya nasihat amaçlı Tevrat kıssasında Yahudi tercümanlar, antik metindeki antropomorfik betimlemeleri kaldırmıştır;

'da Masoretik Metin'de (MT) "... Tanrı belki halimizi görür de yok olmayız..." diye yazarken Yunus Targum'unda bu pasaj "...belki Tanrı'dan üzerimize rahmet gelir..." yazmaktadır. Gemi kaptanının teklifi ilahi geleceği değiştirmekten ziyade ilahi acımayı elde etmeye yöneliktir. MT'de 'da "Belki o zaman Tanrı fikrini değiştirip bize acır, kızgın öfkesinden döner de yok olmayız" derken Targum'da "Her kimin idrakında günah varsa tövbe etsin ve Tanrı tarafından bize acınacak" yazar. Tanrı fikrini değiştirmemektedir; acımaktadır.

İslâm'da

"Tanrı Âdem'i Adem'in Cennetteki sureti ne ise dünyada da o surette yarattı.

Muhammed(s.a.s) sırılsıklam sarılmayı, bir elbise içinde dizlerini dikip oturmayı ve kişi sırtüstü uzanmış olduğu halde bacağının birini diğerinin üzerine koymasını yasak etmiştir.

"Rabbimiz bütün hakikatleri çırılçıplak ortaya çıkardığı gün, her mümin erkek ve her mümin kadın O'na secde eder. Dünyada iken kendisine riya ve gösteriş olarak secde edenler geri kalırlar. Onlar da secde etmeye kalkarlar, ancak sırtları bükülmeyen yekpare bir tabakaya dönüşür."

İslamda Allah kızar-öfkelenir, "öç alma" yoluna gider, acır (Rahim), bağışlar; "efendi (Rabb)  ve "kral" (Melik) olur,  evi ve "tahtı" vardır. Rabbin Arşı Kıyamette "8 taşıyıcı" üzerinde gelir. (Hakka 17) "Her şeyi tasarrufu altına alan" (Cebbar), "Seven ve Sevilmeye layık olan, "(Vedûd), Azamet sahibi (Celil)dir. Kur'anda insansı bir dil ile Muğire Oğlu Velid'den zenim (İnsanlar arasında kötülüğü ün salmış.) şeklinde  bahsedilir. (Kalem 8–13 Celaleyn 2/230)

Kur'an'da Allah'ın 99 ismi arasında verilen suçluyu cezalandıran, sabırlı olan gibi bazı isimler ile (yemin etme, beddua etme,(Tebe 30, Zariyat 8–11, Münafıkun 4, Müddeessir 18–25, Tebbet 1-5) meseleler anlatma, kendisine dostlar ve düşmanlar edinme gibi) bazı fiiller Kişisel tanrı olarak tanımlanan ve Tanrı'yı insanın algılamasını sağlayan sıfatlar atfeden diğer örneklerdir.

Batı'da ilk defa On Sekizinci Yüzyıl ortalarında kullanılmaya başlanılan "Antropomorfizm"  kelamcılar tarafından İslâm'daki Müşebbihe i'tikadî mezhebinin eşdeğeri olarak algılanmış ve bu durum putperestliğe denk olarak gösterilmiştir.

İslam toplumunda Allah inancının teşbih-tenzih tartışmaları üzerinden belirli değişimler geçirdiği, Örneğin Kur'an ve hadislerde Gökyüzünde Arş' (Koltuk)ta oturan, kendi iradesi ile yaratan (Sad 75), zatı (Bakara 115; Rahman 27), "gözetim"i (Hud 37, Mü'mimun 27, Tur 48, Taha 39), gibi sıfatlarla tanımlanan yaratıcı inancının daha sonra kelamcılar tarafından sorgulandığı, bu kapsamda farklı görüş ve mezheplerin ortaya çıktığı görülür.

 Ehl-i Sünnet: (Mâtûridîyye - Eş'ariyye): Sınırlı bir insan-tanrı benzerliğini kabul eder.
 Mücessime, Müşebbihe, Selefi, Vahhabi: Kur'an ve hadislerde geçen "antropomorfik" anlatımları gerçek olarak değerlendirmiş ve Tanrı'nın bazı ad veya fiillerine insansı etkiler atfetmişlerdir. Allah'ı teşbihlerle anlatır, O'na el-yüz atfeder ve Arş'ta oturduğunu kabul ederler.
 Sûfî ekoller: Sembolik ifadelerle Allah'ın anlatılmasını onaylar,
 Şia - Mutezile - Cehmiyye: Tevhide aykırı bularak Allah'ın herhangi bir şekilde insana benzetilmesine karşı çıkar ve soyutlama yapar."

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Hulul
 Kişisel tanrı
 İntak
 Müşebbihe
 Teşhis (edebiyat)

İnsan biçimcilik


The Baul () are a group of mystic minstrels of mixed elements of Sufism, Vaishnavism and Tantra from Bangladesh and the neighboring Indian states of West Bengal, Tripura and Assam's Barak Valley and Meghalaya. Bauls constitute both a syncretic religious sect of troubadours and a musical tradition. Bauls are a very heterogeneous group, with many sects, but their membership mainly consists of Vaishnava Hindus and Sufi Muslims. They can often be identified by their distinctive clothes and musical instruments. Lalon Shah is regarded as the most celebrated Baul saint in history.

Although Bauls constitute only a small fraction of the Bengali population, their influence on the culture of Bengal is considerable. In 2005, the Baul tradition of Bangladesh was included in the list of Masterpieces of the Oral and Intangible Heritage of Humanity by UNESCO.

Etymology
The origin of the word Baul is debated. Popular believe is that the term "Baul" comes from the Arabic word "Baur," which means arbitrary, chaotic, or insane.

Shashibhusan Dasgupta have suggested that it may be derived either from Sanskrit word vātula, which means "enlightened, lashed by the wind to the point of losing one's sanity, god's madcap, detached from the world, and seeker of truth", or from vyākula, which means "restless, agitated" and both of these derivations are consistent with the modern sense of the word, which denotes the inspired people with an ecstatic eagerness for a spiritual life, where a person can realise his union with the eternal beloved – the Moner Manush, who lives in the heart).

History
The origin of Bauls is not known exactly, but the word "Baul" has appeared in Bengali texts as old as the 15th century. The word is found in the Chaitanya Bhagavata of Vrindavana Dasa Thakura as well as in the Chaitanya Charitamrita of Krishnadasa Kaviraja. Some scholars maintain that it is not clear when the word took its sectarian significance, as opposed to being a synonym for the word madcap, agitated. Bauls are a part of the culture of rural Bengal. Many attempts have been made to ascertain the origin of Bauls but there is wide disagreement among scholars. But they agree that no founders have been acknowledged either by Bauls themselves or others. Bauls are divided into several named groups, each following a named Hindu or Muslim guru. Besides, there are other communities who later identified or affiliated themselves with Bauls, like Darbesi, Nera and two sub-sects of Kartabhajas — Aul and Sai. The Bauls themselves attribute their lack of historical records to their reluctance to leave traces behind.  Dr. Jeanne Openshaw writes that the music of the Bauls appears to have been passed down entirely in oral form until the end of the 19th century, when it was first transcribed by outside observers.

There are two classes of Bauls: ascetic Bauls who reject family life and Bauls who live with their families. Ascetic Bauls renounce family life and society and survive on alms. They have no fixed dwelling place, but move from one  to another. Bangladeshi men wear white lungis and long, white tunics; women wear white saris. They carry , shoulder bags for alms. They do not beget or rear children. They are treated as . Women dedicated to the service of ascetics, are known as  "service slaves". A male Baul can have one , who is associated with him in the act of devotion. Until 1976 the district of Kushtia had 252 ascetic Bauls. In 1982-83 the number rose to 905; in 2000, they numbered about 5000.

Those who choose family life, live with their spouse, children and relations in a secluded part of a village. They do not mix freely with other members of the community. Unlike ascetic Bauls, their rituals are less strict. In order to become Bauls, they recite some mystic verses and observe certain rituals.

The bauls of eastern India dress colourfully in orange and red and have a somewhat different way of getting together. There is a big yearly gathering called Jaydeb Mela, taking place in Januari in Kenduli, near Bolpur, which attract bauls and followers in large numbers.

Concepts and practices

Baul music celebrates celestial love, but does this in very earthy terms, as in declarations of love by the Baul for his bosh-tomi or lifemate.
With such a liberal interpretation of love, it is only natural that Baul devotional music transcends religion and some of the most famous baul composers, such as Lalon, criticised the superficiality of religious divisions:

Their religion is based on an expression of the body (deho sādhana), and an expression of the mind (mana sādhana). Some of their rituals are kept hidden from outsiders, as they might be thought to be repulsive or hedonistic. Bauls concentrate much of their mystic energies on the four body fluids, on the nine-doors (openings of the body), on prakṛiti as "energy of nature" or "primal motive force", and on breath sādhana.

Music

The music of the Bauls, Baul Sangeet, is a particular type of folk song. Their music represents a long heritage of preaching mysticism through songs in Bengal.

Bauls pour out their feelings in their songs but never bother to write them down. Theirs is essentially an oral tradition. It is said that Lalon Fakir (1774 -1890), the greatest of all Bauls, continued to compose and sing songs for decades without ever stopping to correct them or put them on paper. It was only after his death that people thought of collecting and compiling his repertoire.

Their lyrics intertwine a deep sense of mysticism, a longing for oneness with the divine. An important part of their philosophy is "Deha tatta", a spirituality related to the body rather than the mind. They seek the divinity in human beings. Metaphysical topics are dwelt upon humbly and in simple words. They stress remaining unattached and unconsumed by the pleasures of life even while enjoying them. To them we are all a gift of divine power and the body is a temple, music being the path to connect to that power. A consistent part of Bauls' lyrics deals with body-centered practices that aim at controlling sexual desire. The esoteric knowledge of conception and contraception is revealed in the lyrics of the songs through an enigmatic language that needs to be decoded by the guru in order to be understood and experienced.

Besides traditional motifs drawn from the rural everyday life, Baul songs have always been inclined to incorporate change and keep pace with social and economic innovations. For instance, modern Baul compositions discuss esoteric matters by using the terminology of modern, urban and technological lexicons, and it is not unusual to hear Baul refrains containing mobile phones, radio channels, football matches and television.

Bauls use a number of musical instruments: the most common is the ektara, a one-stringed "plucked drum" drone instrument, carved from the epicarp of a gourd, and made of bamboo and goatskin. Others include the dotara, a long-necked fretless lute (while the name literally means "two stringed" it usually has four metal strings) made of the wood of a jackfruit or neem tree; besides khamak, one-headed drum with a string attached to it which is plucked. The only difference from ektara is that no bamboo is used to stretch the string, which is held by one hand, while being plucked by another. Drums like the duggi, a small hand-held earthen drum, and dhol and khol; small cymbals called khartal and manjira, and the bamboo flute are also used. Ghungur and  nupur are anklets with bells that ring while the person wearing them dances.

A Baul family played on stage in London for The Rolling Stones' Hyde Park concerts in 1971, '72 and '78 in front of thousands.

Influence on Rabindranath Tagore

The songs of the Bauls and their lifestyle influenced a large part of Bengali culture, but nowhere did it leave its imprint more powerfully than on the work of Rabindranath Tagore, who talked of Bauls in a number of speeches in Europe in the 1930s. An essay based on these was compiled into his English book The Religion of Man:

The below quotations are from Tagore's book "Creative Unity".

The following is a translation of the famous Baul song by Gagan Harkara: Ami kothai pabo tare, amar moner manush je re.

The below extract is a translation of another song:

A large tradition in medieval devotional poetry from Rajasthan and other parts of India also bear the same message of unity in celestial and romantic love and that divine love can be fulfilled only through its human beloved.

Tagore's own compositions were powerfully influenced by Baul ideology. His music also bears the stamp of many Baul tunes. Other Bengali poets, such as Kazi Nazrul Islam, have also been influenced by Baul music and its message of non-sectarian devotion through love.

The following well-known Rabindra Sangeet is heavily influenced by Baul theme:

All bāuls shared only one belief in common—that God is hidden within the heart of man and neither priest, prophet, nor the ritual of any organized religion will help one to find Him there. They felt that both temple and mosque block the path to truth; the search for God must be carried out individually and independently.

Present status

Bauls are found in the country of Bangladesh and the Indian state of West Bengal and the eastern parts of Bihar and Jharkhand. The Baul movement was at its peak in the 19th and early 20th centuries, but even today one comes across the occasional Baul with his ektara (one-stringed musical instrument) and begging bowl, singing across the far-flung villages of rural Bengal. Travelling in local trains and attending village fairs are good ways to encounter Bauls.

Bangladesh

Every year, in the month of Falgun (February to March), "Lalon Smaran Utshab" (Lalon memorial festival) is held in the shrine of Lalon in Kushtia, Bangladesh, where bauls and devotees of Lalon from Bangladesh and overseas come to perform and highlight the mysticism of Lalon.

Palli Baul Samaj Unnayan Sangstha (PBSUS), a Bangladeshi organisation, has been working to uphold and preserve the 'baul' traditions and philosophy since 2000. The organisation often arranges programmes featuring folk songs for urban audiences.

Bangladesh Shilpakala Academy often organises national and international festivals and seminars, featuring the Baul music and the importance of preservation of Baul tradition.

India
In the village of Jaydev Kenduli in Birbhum district of West Bengal, a Mela (fair) is organised in memory of the poet Jayadeva on the occasion of Makar Sankranti in the month of Poush. So many Bauls assemble for the mela that it is also referred to as "Baul Fair".

In the village of Shantiniketan in West Bengal during Poush Mela, numerous Bauls also come together to enthral people with their music.

Since 2006, an annual music show has been organised in Kolkata called "Baul Fakir Utsav". Bauls from several districts of Bengal as well as Bangladesh come to perform over a two-day period.

There are also the Western Bauls in America and Europe under the spiritual direction of Lee Lozowick, a student of Yogi Ramsuratkumar. Their music is quite different (rock /gospel/ blues) but the essence of the spiritual practices of the East is well maintained.

In Bangalore near Electronic City Dr. Shivshankar Bhattacharjee has started Boul Sammelon (Gathering of Bauls) on 7–9 April-2017 on the occasion of the inauguration of Sri Sri Kali Bari (Goodness Kali's Temple). First time it held in Bangalore to embrace the Boul culture. More than 50 Bouls participated and sang soulful songs.

Currently another version of Baul called the folk fusion also called baul rock is also greatly accepted by the audience, especially in West Bengal. Kartik das baul being a traditional folk singer, who has taken baul to different heights is being associated with folk fusion. This type of baul was brought into the world of music by Bolepur bluez.

Another popular Baul from West Bengal is Rina Das Baul from Bolpur. She, along with her troupe named Rangamatir Baul, had performed in several international functions like Urkult Festival in Sweden in 2017, Armor India festival in France in 2018 and Womex in at Porto, Portugal in 2021. Her music was reviewed by Simon Broughton in Songlines and, in 2019, American Grammy-nominated bluegrass Fiddler Casey Driessen collaborated with her on an album.

Notable singers

Lalon also known as Fakir Lalon Shah, Lalon Shah, Lalon Fakir (Bengali: লালন; 17 October 1774 – 17 October 1890; Bengali: 1 Kartik 1179) was a prominent Bengali philosopher, Baul saint, mystic, songwriter, social reformer and thinker. Regarded as an icon of Bengali culture, he inspired and influenced many poets, social and religious thinkers including Rabindranath Tagore, Kazi Nazrul Islam, and Allen Ginsberg although he "rejected all distinctions of caste and creed". Widely celebrated as an epitome of religious tolerance, he was also accused of heresy during his lifetime and after his death. In his songs, Lalon envisioned a society where all religions and beliefs would stay in harmony. He founded the institute known as Lalon Akhrah in Cheuriya, about 2 kilometres (1.2 mi) from Kushtia railway station. His disciples dwell mostly in Bangladesh and West Bengal. Every year on the occasion of his death anniversary, thousands of his disciples and followers assemble at Lalon Akhrah, and pay homage to him through celebration and discussion of his songs and philosophy for three days.
Shah Abdul Karim (15 February 1916 – 12 September 2009) was a Bangladeshi Baul musician. Dubbed "Baul Samrat", he was awarded the Ekushey Padak in 2001 by the Government of Bangladesh. Some of his notable songs include Keno Piriti Baraila Re Bondhu, Murshid Dhono He Kemone Chinibo Tomare, Nao Banailo Banailo Re Kon Mestori, Ashi Bole Gelo Bondhu and Mon Mojale Ore Bawla Gaan. He referred to his compositions as Baul Gaan.

Bhaba Pagla (1902-1984) was a famous Indian saint-composer and an important guru from East Bengal. He has been a spiritual preceptor for many Bauls and his songs are very popular among Baul performers.

Gosto Gopal Das is the Uncrowned Emperor of Baul Song of Undivided Bengal(East & West) is Gosto Gopal Das until date was born on 8 January 1948 in Hoogly District in West Bengal, India.

Purna Das Baul or Puran Das Baul, popularly known as Purna Das Baul Samrat, (born 18 March 1933) is an Indian musician and singer, in Baul tradition. Dr. Rajendra Prasad, first President of the modern state of India, acknowledged Purna Das as Baul Samrat in 1967. Purna Das has also appeared in numerous films, and was personally fêted by Mick Jagger in England, and by Bob Dylan who told Purna Das that he himself would be 'the Baul of America'. He appeared in the same concert with Dylan once, and is appearing on the cover of Dylan's album John Wesley Harding.

Lalon Band are Bengali folk, rock and fusion music band formed in Khulna, Bangladesh. They draw heavy influence from Fakir Lalon Shah. They are led by Nigar Sultana Sumi, one of the most renowned Baul singers in Bangladesh and West Bengal.

See also
 Lalon
 Music of Bangladesh
 Parvathy Baul
 Bangla (band)

Notes

Bibliography
Bhattacharya, Baskar The Path of the Mystic Lover: Baul Songs of Passion and Ecstasy Inner Traditions, 1983
 Enamul Haq, Muhammad (1975), A history of Sufism in Bengal, Asiatic Society, Dhaka.
 Qureshi, Mahmud Shah (1977), Poems Mystiques Bengalis. Chants Bauls Unesco. Paris.
 Siddiqi, Ashraf (1977), Our Folklore Our Heritage, Dhaka.
 Karim, Anwarul (1980), The Bauls of Bangladesh. Lalon Academy, Kushtia.
 Mukherjee, Prithwindra (1981), Chants Caryâ du bengali ancien (édition bilingue), Le Calligraphe, Paris.
 Mukherjee, Prithwindra (1985), Bâul, les Fous de l'Absolu (édition trilingue), Ministère de la Culture/ Findakly, Paris
 Capwell, Charles (1986), The Music of the Bauls of Bengal. Kent State University Press, USA 1986. .
 Dimock, Edward C. (1989), The Place of the Hidden Moon: Erotic Mysticism in the Vaisnava-Sahajiya Cult of Bengal, The University of Chicago Press, Chicago. ,
 Bandyopadhyay, Pranab (1989), Bauls of Bengal. Firma KLM Pvt, Ltd., Calcutta.
 Mcdaniel, June (1989), The Madness of the Saints. Chicago.
 Sarkar, R. M. (1990), Bauls of Bengal. New Delhi.
 Brahma, Tripti (1990), Lalon : His Melodies. Calcutta.
 Gupta, Samir Das (2000), Songs of Lalon. Sahitya Prakash, Dhaka.
 Karim, Anwarul (2001), Rabindranath O Banglar Baul (in Bengali), Dhaka.

 Capwell, Charles (2011), Sailing on the Sea of Love THE MUSIC OF THE BAULS OF BENGAL, The University of Chicago Press, Chicago.

 Mukherjee, Prithwindra (2014), Le Spontané: chants Caryâ et Bâul, Editions Almora, Paris.

References

 .
 .
 .

 .

 .
 .
 .
 .

External links

 Baul Archive (archived). Dedicated to the memory of Professor Edward C. Dimock, Jr. who inspired generations of American and Bengali scholars with the poetry and philosophy of Baul songs. It is the culmination of Sally Grossman's forty-plus year long interest in the Bauls and has been conceived, inspired, and generously supported by her with the advice and cooperation of Charles Capwell.
 Lalon Song's Archive Lalon Song's Archive

Bangladeshi folk music
Bangladeshi music
Bengali culture
Bengali music
Cultural heritage of India
Hindu denominations
Indian styles of music
Masterpieces of the Oral and Intangible Heritage of Humanity
Music of Bengal
Religious syncretism in Asia
Tantra
Articles containing video clips

Baul


Mary Ellen Greenfield (December 27, 1930 – May 13, 1999), known as Meg Greenfield, was an American editorial writer who worked for the Washington Post and Newsweek. She was also a Washington, D.C. insider, known for her wit. Greenfield won a Pulitzer Prize for Editorial Writing.

A book she authored was published posthumously.

Life and career
Greenfield was born in Seattle, the daughter of Lorraine (Nathan) and Lewis James Greenfield. Her family was Jewish. She attended The Bush School and graduated summa cum laude from Smith College in 1952. She also studied at Cambridge University as a Fulbright Scholar and was friends there with Norman Podhoretz, who also went on to a career in journalism.

She became influential in a male-dominated world and a close confidante of Post publisher Katharine Graham. She spent 20 years as the editorial page editor for The Washington Post and 25 years as a columnist for Newsweek. She influenced generations of Washington Post writers.

When diagnosed with cancer, Greenfield partly retired to Bainbridge Island in her native Washington, where she wrote a posthumously published memoir entitled Washington. She died of the disease, at age 68.

Greenfield was portrayed by Carrie Coon in 2017 film, The Post.

Awards and honors
Greenfield won the 1978 Pulitzer Prize for Editorial Writing.

Bibliography

References

External links

20th-century American women journalists
20th-century American memoirists
Jewish American journalists
The Washington Post people
Smith College alumni
Writers from Seattle
Pulitzer Prize for Editorial Writing winners
1930 births
1999 deaths
20th-century American women writers
20th-century American businesspeople
20th-century American businesswomen
20th-century American journalists
American women memoirists
20th-century American Jews

Meg Greenfield


أمل حنا (مواليد 1949) مخرجة وكاتبة فلسطينية ساهمت في تأليف المسلسلات الاجتماعية السورية والتي تعالج بها قضايا كثيرة مهمة مثل مسلسل أحلام كبيرة وغيرها الكثير من الأعمال السورية.

السيناريو
كتبت السيناريو لعدد من الأعمال منها:
 مطر الربيع
 أحلام كبيرة
 على حافة الهاوية
 قلبي معكم
 جلسات نسائية
 العشاق
 الشمس تشرق من جديد

وصلات خارجية
 صفحتها على موقع الفنانين السوريين
 أمل حنا على قاعدة بيانات الأفلام العربية.

فلسطينيو سوريا
كاتبات فلسطينيات
مخرجو أفلام سوريون
مسيحيون فلسطينيون
مواليد 1368 هـ
مواليد 1949

أمل حنا


Kromozom 11, toplamda 22 çift olan otozomal insan kromozomlarından on birincisidir. İnsanlarda normalde bir çift halinde bulunur. 134,5 milyon baz çiftine ve toplam hücre DNA'sının 4% ya da 4,5%'ine sahiptir. Kromozom 11, muhtemelen 1.300 ile 1.700 arasında gen içermektedir.

Genler
Kromozom 11 üzerinde bulunan genlerden bazıları:

 ACAT1: Asetil koenzim A asetiltransferaz 1
 ATM: Ataksia telangiectasia mutated
 CPT1A: carnitine palmitoyltransferaz 1A
 DHCR7: 7-dehidrokolestrol redüktaz
 HBB: hemoglobin, beta
 HMBS: hidroksimetilbilanesentetaz
 HRAS: v-Ha-ras Harvey rat sarkoma viral onkogen homolog
 KCNQ1: potasyum voltaj-kapı kanalı
 MEN1: multipl endokrin neoplazi I
 MTMR2: myotubularin related protein 2
 MYO7A: myosin VIIA
 PAX6
 PTS: 6-piruvoiltetrahidropterin sentetaz
 SAA1: serum amyloid A1
 SBF2: SET binding factor 2
 SMPD1: sphingomyelin phosphodiesterase 1, acid lysosomal (acid sphingomyelinase)
 TECTA: tectorin alpha (nonsyndromic deafness)
 USH1C: Usher sendromu 1C (otozomal çekinik, severe)

Hastalıklar
Kromozom 11 üzerinde bulunan genlerle ilgili olan hastalıkların bazıları:

 aniridia
 akut intermittent porphyria
 ataksia-telangiectasia
 beta-ketothiolaz yetmezliği
 Beta Talasemi (Akdeniz anemisi)
 mesane kanseri
 göğüs kanseri
 karnitin palmitoyltransferaz I yetmezliği
 Charcot-Marie-Tooth hastalığı
 Charcot-Marie-Tooth hastalığı, tip 4
 Ailevi Akdeniz ateşi
Jacobsen sendromu
 Jervell ve Lange-Nielsen sendromu
 Meckel sendromu
 methemoglobinemi, beta-globin tip
 multiple endokrin neoplazi tip 1
 Niemann-Pick hastalığı
 sendromik olmayan sağırlık
 sendromik olmayan sağırlık, otozomal baskın
 sendromik olmayan sağırlık, otozomal çekinik
 porphyria
 Romano-Ward sendromu
 Orak hücreli anemi
 Smith-Lemli-Opitz sendromu
 tetrahidrobiopterin yetmezliği
 Usher sendromu
 Usher sendromu tip I
 WAGR sendromu

Kromozom 11 (insan)


San Martín de Lodón  (asturisch Samartín) ist eine Parroquia und ein Ort in der Gemeinde Belmonte de Miranda der Autonomen Region Asturien im Norden Spaniens.Die 191 Einwohner (2011) leben auf einer Fläche von 8,38 km². Belmonte, der Verwaltungssitz der Gemeinde, ist über die "AS-227" in 10,00 km zu erreichen.

Dörfer und Weiler in der Parroquia

Sehenswürdigkeiten
 Pfarrkirche San Bartolomé

Quellen

 Bevölkerungszahlen siehe
  auf GeoPostcodes.com
 Koordinaten und Höhenangaben siehe Google Earth

Weblinks
 Infoseite im Tourismusportal vivirasturias en, es
 Karte von Asturien (PDF; 12,5 MB)

Ort in Asturien
Belmonte de Miranda

San Martín de Lodón


N،N-ثنائي ميثيل الأنيلين (اختصاراً) DMA مركب عضوي، وهو مشتق مستبدل من مركب الأنيلين. وهو عبارة عن أمين ثالثي حيث تستبدل ذرتي الهيدروجين في مجموعة الأمين في الأنيلين بمجموعتي ميثيل.
وهو عبارة عن سائل زيتي عديم اللون عندما يكون نقياً، في حين أن العينات التجارية منه تكون صفراء.

التحضير
يحضر مركب ثنائي ميثيل الأنيلين من تفاعل الأنيلين مع يود الميثان حسب المعادلة:

C6H5NH2 + 2 CH3I → C6H5N(CH3)2 + 2 HI

صناعياً يحضر ثنائي ميثيل الأنيلين من ألكلة الأنيلين بالميثانول بوجود حفاز حمضي

C6H5NH2 + 2 CH3OH → C6H5N(CH3)2 + 2 H2O

بالطريقة نفسها يمكن استعمال ثنائي ميثيل الإيثر كعامل مثيلة methylating agent

الخواص
 يدخل ثنائي ميثيل الأنيلين في العديد من التفاعلات المتوقعة للأنيلين، حيث أن قاعديته ضعيفة وفعاليته كبيرة تجاه الكواشف المحبة للإلكترونات (إلكتروفيلات). فعلى سبيل المثال:
 إن نترتة ثنائي ميثيل الأنيلين تعطي مركب تيتريل، وهو مشتق
مستبدل بأربع مجموعات نترو والذي استخدم كمتفجر من قبل.
 يمكن أن يضاف عليه ذرة ليثيوم عن طريق بوتيل الليثيوم.
 يمكن إضافة مجموعة الميثيل بالتالي نحصل على ملح الأمونيوم الرابعي
C6H5N(CH3)2 + CH3O)2SO2 → C6H5N(CH3)3]CH3OSO3

الاستخدامات
 يستخدم مركب ثنائي ميثيل الأنيلين كمحفز لتصلب ريزينات (راتنجات) البوليستر وفينيل الإستر.
 يستخدم كركازة لتحضير مركبات عضوية أخرى.

انظر أيضاً
 الأنيلين

المراجع

أنيلينات

ثنائي ميثيل الأنيلين


Conrad may refer to:

People
 Conrad (name)
 Saint Conrad (disambiguation)

Places

United States
 Conrad, Illinois, an unincorporated community
 Conrad, Indiana, an unincorporated community
 Conrad, Iowa, a city
 Conrad, Montana, a city
 Conrad Glacier, Washington

Elsewhere
 Conrad, Alberta, Canada, a former unincorporated community
 Conrad Mountains, Queen Maud Land, Antarctica
 Mount Conrad, Oates Land, Antarctica
 Mount Conrad (Canada), Purcell Mountains, British Columbia

Businesses
 Conrad Editora, a Brazilian publisher
 Conrad Electronic, a German retailer
 Conrad Hotels, the global luxury brand of Hilton Hotels
 Conrad Models, a German manufacturer of diecast toys and promotional models

Other uses
 Conrad (comic strip)
 CONRAD (organization), an American organization which promotes reproductive health in the developing world
 ORP Conrad, name of the cruiser HMS Danae (D44) while loaned to the Polish Navy (1944-1946)

See also
 Conradi
 Conradin
 Conradines
 Conrads (disambiguation)
 Corrado (disambiguation)
 Conradt (disambiguation)
 Konrad (disambiguation)

Conrad


Valongo do Vouga Portekiz'de Águeda belediyesine bağlı olan, 39,61 km2 yüzölçümüne sahip, 5.006 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Águeda'nın bucakları

Valongo do Vouga


කතා සාරංශය
වනාතේ රොෂාන් සිතා සිටින්නේ ඔහු ගමේ චණ්ඩියා කියාය. ඔහු වටපිටාවේ අය සමඟ නිතර ගැටුම් ඇති කර ගන්නේ පුරුද්දට මෙනි. රොෂාන් ලෙස නම තිබුණත් වැඩි දෙනෙකු ඔහුව හඳුන්වන්නේ රෝෂා කියාය. ලොවට චණ්ඩියෙකු මෙන් පෙළහරපෑව ද රෝෂා යනු කාසියක් බිම වැටෙන ශබ්දයකට වුව ද ගැස්සෙන අයකු බව දන්නේ ඔහුගේ ගෙදර අය පමණි. රෝෂාට නැගණියක් සිටියි. සුරූපී බවින් අගතැන්පත් ඇය රුක්ෂානාය. ඇයගේ ආදරය පතා තරුණයකු පැමිණෙයි. ඔහු නළු උණ ඇත්තෙකි. නමින් රජියාය. රජියාට රෝෂා කැමැති නැත. ඔහු රුක්ෂානාගේ පසුපස පැමිණීම රෝෂාට නොරිස්සුම් කරුණකි. කිහිප වතාවක්ම රෝෂා රජියාට තර්ජනය කළ ද රජියා රෝෂාගේ වදන් කනකටවත් ගන්නේ නැත. අවසනදී රෝෂා රජියාට අභියෝගයක් එල්ල කරයි. ඉන් ජය ගතහොත් නිසැකවම රැක්ෂානාව විවාහ කරදෙන බව රෝෂා කියයි. එම අභියෝගය වනුයේ ගමම ඉදිරියේ රෝෂාව පරාජය කිරීමය. තමන් රෝෂා ඉදිරියේ ඇඟපතින් වුව ද කුරුමිට්ටෙකු වූ රජියා රුක්ෂානාට ඇති ආදරය නිසා එම අභියෝගයට කැමැති වෙයි. කෙසේ වෙතත් මුළු ගමම ඉදිරියේ රජියා රෝෂාට පරාජය වෙයි. ලැජ්ජාව දරාගත නොහැකිව රජියා කැලෑ පාරකින් නිවසට ඒමට තීරණය කරයි.

එම රාත්‍රියේදී කරාපිටියේ දර්ශන් නමැති පාතාල නායකයා ගමේ පොලිස් ස්ථානාධිපතිවරයාව රබර් වත්තක් මැද පිහියෙන් ඇන ඝාතනය කරයි. එම සිදුවීම දකින රජියා තිගැස්සෙයි. සුළු මොහොතකින් එතැනට පොලීසියෙන් පැමිණෙන අතර මිනීමැරුම ඇසින් දුටු සාක්ෂිකාරයකු ලෙස රජියාව පොලීසියට රැගෙන යයි. මිනීමරුවාගේ හැඩරුව රජියාට පවසන්න කියා චිත්‍ර ශිල්පියකු එම රූපය ඇඳීමට සූදානම් වෙයි. රජියාට කරාපිටියේ දර්ශන්ගේ රුව පළමුව මැවෙයි. ඒත් සමඟම තමන් ගම ඉදිරියේ අවමානයට පත් කළ රොෂාගේ රුව ද සිහියට එයි. ඔහුට හොඳ පාඩමක් උගන්වමි යැයි සිතා කරාපිටියේ දර්ශන්ගේ රුව වෙනුවට රෝෂාගේ හැඩරුව චිත්‍ර ශිල්පියාට කියයි. එතැන ඇඳෙන්නේ රෝෂාගේ රුවයි. එතැන් පටන් රෝෂාගේ පසුපස පොලීසියෙන් ලුහුබඳියි.

නළු නිළියන්
රොෂාන් රණවන - වනාතෙ රොෂාන්
දර්ශන් ධර්මරාජ් - කරාපිටියෙ දර්ශන්
රජිත හිරාන් චාමිකර - රජියා
දමිතා අබේරත්න
කමල් දේශප්‍රිය
රමණී සිරිවර්ධන
මිහිර සිරිතිලක
රුක්ෂානා දිසානායක - රුක්ෂනා
ඩිල්ශානි පෙරේරා
බියංකා ෆොන්සේකා
සමාධි පෙර්රා
සැනෙට් දික්කුඹුර
නෙතලි නානායක්කාර
ප්‍රේමදාස විතානගේ

චිත්‍රපටි - සිංහල

උලත් එකයි පිලත් එකයි


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Sigmarszell

|}

Biesings

|}

Bösenreutin

|}

Egghalden

|}

Geislehen

|}

Immen

|}

Kinberg

|}

Niederstaufen

|}

Schlachters

|}

Thumen

|}

Tobel

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Sigmarszell

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

Sigmarszell
!

Liste der Baudenkmäler in Sigmarszell


Faithless, 1995 yılında Londra'da kurulan Büyük Britanyalı müzik grubu. Grubun müziği Trip-hop ve dans arası olarak tanımlanır. God is a DJ, Insomnia, We Come 1 müzik listelerinde üst sıralara tırmanmış parçalarıdır.

Faithless başta dört kişiden oluşuyordu: Maxi Jazz, Sister Bliss, Jamie Catto ve Rollo Armstrong. Jamie ikinci albümden (Sunday 8PM) sonra gruptan ayrıldı. LSK, For No Roots albümünde gruba yardım etti.

Rollo'nun kızkardeşi Dido, birçok Faithless parçasında konuk şarkıcı olarak yer aldı. "Flowerstand Man" , Hem of his Garment, "One Step Too Far" ve No Roots en bilinen şarkılardan bazılarıdır.

Faithless şimdiye kadar 4 albüm yayımladı, Reverence, Sunday 8PM, Outrospective ve No Roots. Bu albümler daha sonra içerdiği parçaların remixleri ve bonus parçalarla birlikte başka isimler altında yayımladı: Irreverence, Saturday 3AM, Reperspective ve Everything Will Be Alright Tomorrow.

1999 yılında BBC tarafından en iyi sahne performansı gösteren grup ödülüne layık görülmüştür. 2010 yılında çıkartmış oldukları Not Going Home adlı tekli ile club sektörünü tekrar canlandırmışlardır.

Diskografi

Albümler
Stüdyo:
Reverence
Outrospective / Reperspective
No Roots
Everything Will Be Alright Tomorrow
Forever Faithless - The Greatest Hits

Tekli
 Reverence:
 "Salva Mea (Save Me)" - 1995 #30 UK
 "Insomnia" - 1995 #27 UK
 "Don't Leave" - 1996 #34 UK
 "If Lovin' You Is Wrong"
 "Insomnia" - 1996 tekrar #3 UK
 "Salva Mea" - 1996 tekrar #9 UK
 "Reverence" - 1997 #10 UK
 "Don't Leave" - 1997 tekrar #21 UK
 "Insomnia" - 2005 tekrar #48 UK

 Sunday 8PM:
 "God Is A DJ" - 1998 #6 UK
 "Take The Long Way Home" - 1998 #15 UK
 "Bring My Family Back" - 1999 #14 UK
 "Why Go" - 1999
 "God Is A DJ" - 2005 tekrar #66 UK

 Outrospective:
 "We Come 1" - 2001 #3 UK
 "Muhammad Ali" - 2001 #29 UK
 "Tarantula" - 2001 #29 UK
 "Crazy English Summer" - 2001
 "One Step Too Far" (Dido ile birlikte) - 2002 #6 UK
 "We Come 1" - 2005 tekrar #73 UK

Albüm dışı single:
 "Dub Be Good To Me" (Dido ile birlikte ) - 2002 promo vinyl

 No Roots:
 "Mass Destruction" - 2004 #7 UK
 "I Want More" - 2004 #22 UK
 "Miss You Less See You More" - 2004 #38 UK
 "No Roots" (Dido ile birlikte) - resmi olmayan (promo)

From Forever Faithless - The Greatest Hits:
 "Why Go" (Estelle - 2005 remix) - 2005 #49 UK
 "Insomnia 2005" - 2005 #17 UK
 "Fatty Boo" (2005/2006)
 "Reasons (Saturday Night)" (2005/2006)

Notlar

Dış bağlantılar

İngiliz house müzik grupları
1995'te kurulan müzik grupları

Faithless (müzik grubu)


هيرنان باولو ديلافيوري  (مواليد 2 فبراير 1985 في بوينس آيرس - الأرجنتين) لاعب كرة قدم أرجنتيني إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى بارما الإيطالي منذ 2009 في مركز الظهير الأيمن كما يجيد اللعب في مركز قلب الدفاع .

روابط خارجية

مراجع

أرجنتينيون إيطاليون
أرجنتينيون من أصل إيطالي
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من بوينس آيرس
قلوب دفاع كرة قدم
لاعبو إنتر ميلان
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الرابعة
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو بارما
لاعبو باليرمو
لاعبو تورينو
لاعبو سيينا
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم من بوينس آيرس
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي بادوفا
لاعبو نادي بروجا
لاعبو نادي تريفيزو
لاعبو نادي تشيزينا
لاعبو نادي سبيزيا
لاعبو نادي مانتوفا
لاعبو نوفارا
مواليد 1985
مواليد في بوينس آيرس

هرنان باولو ديلافيوري


روث آن مينر  هي سياسية أمريكية تنتمي إلى الحزب الديمقراطي ولدت روث آن مينر في 17 كانون الثاني - يناير من سنة 1935 في ولاية ديلاوير الأمريكية كانت روث آن مينر نائب حاكم ولاية ديلايوير الأمريكية ما بين الأعوام 1993 إلى عام 2001 في 3 كانون الثاني - يناير من سنة 2001 أصبحت روث آن مينر أول امرأة تتولى منصب الحاكم في تاريخ ولاية ديلاوير وقد استمرت في منصبها كحاكم للولاية إلى يوم 20 كانون الثاني - يناير من سنة 2009.

مراجع

أشخاص من ميلفورد (ديلاوير)
أعضاء مجلس شيوخ ولاية ديلاوير
أعضاء مجلس نواب ولاية ديلاوير
حاكمات ولايات في الولايات المتحدة
حكام ولايات أمريكية من الحزب الديمقراطي
حكام ولاية ديلاوير
ديمقراطيون من ولاية ديلاوير
سياسيات أمريكيات في القرن 20
سياسيات أمريكيات في القرن 21
سياسيون أمريكيون في القرن 20
سياسيون أمريكيون في القرن 21
مشرعات في ديلاوير
مواليد 1935
مواليد في مقاطعة سوسكس (ديلاوير)
ميثوديون أمريكيون
ميثوديون من ديلوير
نساء أمريكيات
نواب حكام ديلوير
وفيات 2021
وفيات بسبب حوادث السقوط
وفيات عرضية في ديلوير
أعضاء الحزب الديمقراطي في مجلس نواب ولاية ديلاوير

روث آن مينر


Cranioleuca  es un género de aves paseriformes perteneciente a la familia Furnariidae que agrupa a numerosas especies nativas de la América tropical (Neotrópico), cuyas áreas de distribución se encuentran desde Costa Rica en América Central, hacia el sur por América del Sur, hasta el centro de Argentina. A sus miembros se les conoce por el nombre común de curutiés.

Etimología
El nombre genérico femenino «Cranioleuca» se compone de las palabras del griego «κρανιον kranion» que significa 'cráneo', 'cabeza', y «λευκος leukos» que significa 'blanco', en referencia a la corona blanca de la especie tipo: Cranioleuca albiceps.

Características
Este género se compone de un grupo numeroso y bastante homogéneo de pequeños furnáridos, que miden entre 14 y 17 cm de longitud, de colores predominantes pardos, ocres y blancos. Son encontrados en una variedad de ambientes selváticos y boscosos, con una mayor diversidad a lo largo de la cordillera de los Andes. Difieren de los pijuices Synallaxis por su cola más corta y por ser más arborícolas, pareciendo como pequeños raspahojas. Tienden a ser más conspícuos que los Synallaxis, no se esconden en el sotobosque y con frecuencia acompañan a bandadas mixtas. Sin embargo, generalmente son menos vocales. La taxonomía del presente género se encuentra en evolución, con algunas especies siendo transferidas para otros géneros o de otros géneros para el presente, como se comenta a seguir.

Lista de especies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird, el género agrupa a las siguientes especies con el respectivo nombre popular de acuerdo con la Sociedad Española de Ornitología (SEO) o a Aves del Mundo (HBW):

Taxonomía
La especie Limnoctites sulphuriferus estuvo hasta recientemente incluida en el presente género (como Cranioleuca sulphurifera, donde todavía la sitúan varias clasificaciones). Los amplios estudios filogenéticos de Derryberry et al. (2011), en el cual se dispuso de una muestra amplia de taxones, confirmaron la estrecha relación de hermanas entre Limnoctites rectirostris y esta especie, cuyo linaje divergió del de Cranioleuca alrededor de 2 mya (dos millones de años atrás). En marzo de 2019, en la Propuesta n.º 815 al Comité de Clasificación de Sudamérica (SACC), finalmente se aprobó la transferencia de C. sulphurifera a Limnoctites, lográndose de este modo un género ecológica y morfológicamente cohesivo.

Los mismos estudios de Derryberry et al. (2011), encontraron que la especie Thripophaga berlepschi está embutida dentro de Cranioleuca. Con base en este estudio, las clasificaciones HBW y Birdlife International (BLI) colocan a T. berlespchi en el presente género y trasladan la especie C. gutturata al género Thripophaga, como Thripophaga gutturata.

La subespecie C. marcapatae weskei, de los Andes del sureste de Perú es tratada como especie separada de C. marcapatae por HBW, BLI y más recientemente por el IOC, con base en diferencias morfológicas y de vocalización.

La subespecie C. antisiensis baroni, fue anteriormente tratada tanto como especie separada de C. antisiensis como conespecífica. Seeholzer & Brumfield (2017) demostraron que no existe una clara separación entre ambas y suministraron evidencias para tratarlas como conespecíficas. Con base en este estudio, el SACC aprobó, en la Propuesta n.º 762, el tratamiento como subespecie. A pesar de las evidencias, las clasificaciones HBW y BLI continúan a tratarla como especie plena.

Referencias

Enlaces externos

Géneros de aves
Taxones descritos por Ludwig Reichenbach

Cranioleuca


Cheleken (en russe : Челекен полуостров) est une péninsule située à l'ouest du Turkménistan, sur la rive est de la mer Caspienne.

La ville de Hazar, anciennement appelée Cheleken, est située à l'ouest de la péninsule.

Géographie
La péninsule mesure environ  de long sur  de large. Elle est bordée par la mer Caspienne à l'ouest, et par la baie de Türkmenbaşy au nord. Le climat est de type continental sec.

Historiquement, la péninsule était une île. Elle apparaît ainsi sur une carte datée de 1715. Elle a été rattachée au continent après 1937.

Des réserves de pétrole ont été identifiées dans la zone, qui fait face au champ pétrolifère de Bakou.

Notes et références

Liens externes
 https://www.britannica.com/place/Cheleken-Peninsula

Géographie du Turkménistan
Mer Caspienne

Péninsule de Cheleken


Sveti Potin, poznat i kao sveti Potin Lyonski, prvi biskup Lyona i prvi biskup u Rimskoj Galiji, na području današnje Francuske. Mučenik je i svetac Rimokatoličke Crkve, jedan od žrtava lyonskih progona kršćana 177. godine za vladavine Marka Aurelija. Sam Potin prvi se put spominje u poslanici kršćanskih zajednica Lugdunuma i Vindobone (današnjih Lyona i Beča) kršćanima u rimskoj pokrajini Aziji. Prema zapisima, u trenutku mučeništva imao je devedeset godina. Na biskupskoj stolici naslijedio ga je sv. Irenej.

Izvori

Biskupi u Francuskoj
Francuski sveci
Kršćanski mučenici
Lyon

Sveti Potin


The  () or Three Liberal Years was a period of three years in the modern history of Spain between 1820 and 1823, when a liberal government ruled Spain after a military uprising in January 1820 by the lieutenant-colonel Rafael de Riego against the absolutist rule of Ferdinand VII.

It ended in 1823 when, with the approval of the crowned heads of Europe, a French army invaded Spain and reinstated the King's absolute power. This invasion is known in France as the "Spanish Expedition" () and in Spain as "The Hundred Thousand Sons of St. Louis".

Revolution of Cabezas de San Juan

King Ferdinand VII provoked widespread unrest, particularly in the army, by refusing to accept the liberal Spanish Constitution of 1812. The King sought to reclaim the Spanish colonies in the Americas that had recently revolted successfully, consequently depriving Spain from an important source of revenue.

In January 1820, soldiers assembled at Cádiz for an expedition to South America, angry over infrequent pay, bad food and poor quarters, mutinied under the leadership of Rafael del Riego. Pledging fealty to the 1812 Constitution, they seized their commander.

Subsequently, the rebel forces moved to nearby San Fernando, where they began preparations to march on the capital, Madrid.

Liberal government

Despite the rebels' relative weakness, Ferdinand accepted the constitution on 9 March 1820, granting power to liberal ministers and ushering in the so-called Liberal Triennium (el Trienio Liberal), a period of liberal rule. However, political conspiracies of both right and left proliferated in Spain, as was the case across much of the rest of Europe. Liberal revolutionaries stormed the King's palace and seized Ferdinand VII, who was a prisoner of the Cortes in all but name for the next three years and retired to Aranjuez. The elections to the Cortes Generales in 1822 were won by Rafael del Riego. Ferdinand's supporters set themselves up at Urgell, took up arms and put in place an absolutist regency, the Urgel Regency.

Ferdinand's supporters, accompanied by the Royal Guard, staged an uprising in Madrid that was subdued by forces supporting the new government and its constitution. Despite the defeat of Ferdinand's supporters at Madrid, civil war erupted in the regions of Castile, Toledo, and Andalusia.

Three years of liberal rule (the Trienio Liberal) followed. The Progresista government reorganized Spain into 52 provinces, and it intended to reduce the regional autonomy that had been a hallmark of Spanish bureaucracy since Habsburg rule in the 16th and 17th centuries. Opposition of the affected regions, in particular, Aragon, Navarre, and Catalonia, shared in the king's antipathy for the liberal government. The anticlerical policies of the Progresista government led to friction with the Catholic Church, and attempts to bring about industrialisation alienated old trade guilds. The Spanish Inquisition, which had been abolished by both Joseph Bonaparte and the Cortes of Cádiz during the French occupation, was ended again by the government, which led to accusations of it being nothing more than afrancesados (francophiles), who, only six years earlier, had been forced out of the country.

More radical liberals attempted to revolt against the entire idea of a monarchy, regardless of how little power it had. In 1821, they were suppressed, but the incident served to illustrate the frail coalition that bound the government together.The election of a radical liberal government in 1823 further destabilized Spain. The army, whose liberal leanings had brought the government to power, began to waver when the Spanish economy failed to improve, and in 1823, a mutiny in Madrid had to be suppressed. The Jesuits, who had been banned by Charles III in the 18th century, only to be rehabilitated by Ferdinand VII after his restoration, were banned again by the government. For the duration of liberal rule, Ferdinand (still technically head of state) lived under virtual house arrest in Madrid. The Congress of Vienna, ending the Napoleonic Wars, had inaugurated the "Congress system" as an instrument of international stability in Europe. Rebuffed by the Holy Alliance of Russia, Austria, and Prussia in his request for help against the liberal revolutionaries in 1820, by 1822, the "Concert of Europe" was so concerned by Spain's liberal government and its surprising hardiness that it was prepared to intervene on Ferdinand's behalf.

In 1822, the Congress of Verona authorized France to intervene. Louis XVIII of France was only too happy to put an end to Spain's liberal experiment, and a massive army, the 100,000 Sons of Saint Louis, was dispatched across the Pyrenees in April 1823. The Spanish army, fraught by internal divisions, offered little resistance to the well organised French force, who seized Madrid and reinstalled Ferdinand as absolute monarch. The liberals' hopes for a new Spanish War of Independence were dashed.

Regarding the policy for America in the absolutist period, the new government changed political repression into negotiation. Sending troops was replaced by commissioners to attract pro-independence leaders, who were invited to submit to royal authority in exchange for recognition by Spain. With that in mind, the government announced a ceasefire for negotiations with the rebels until the 1812 Constitution, which ironically, had been superseded by Ferdinand's actions, was accepted.

According to the ceasefire, Spain would end the persecution and would issue a blanket amnesty for the insurgents; otherwise, the war would continue. The 11 commissioners failed, since the patriots demanded recognition of their independence from Spain.

French intervention
In 1822, Ferdinand VII applied the terms of the Congress of Vienna, lobbied for the assistance of the other absolute monarchs of Europe, in the process joining the Holy Alliance formed by Russia, Prussia, Austria and France to restore absolutism. In France, the ultra-royalists pressured Louis XVIII to intervene. To temper their counter-revolutionary ardour, the Duc de Richelieu deployed troops along the Pyrenees Mountains along the France-Spain border, charging them with halting the spread of Spanish liberalism and the "yellow fever" from encroaching into France. In September 1822, the cordon sanitaire became an observation corps and then very quickly transformed itself into a military expedition.

The Holy Alliance (Russia, Austria and Prussia) refused Ferdinand's request for help, but the Quintuple Alliance (United Kingdom, France, Russia, Prussia and Austria), at the Congress of Verona in October 1822, gave France a mandate to intervene and restore the Spanish monarchy.  On 22 January 1823, a secret treaty was signed at the congress of Verona, allowing France to invade Spain to restore Ferdinand VII as an absolute monarch. With that agreement from the Holy Alliance, on 28 January 1823, Louis XVIII announced that "a hundred thousand Frenchmen are ready to march, invoking the name of Saint Louis, to safeguard the throne of Spain for a grandson of Henry IV of France".

Bibliography

In French
Encyclopédie Universalis, Paris, Volume 18, 2000
Larousse, tome 1, 2, 3, Paris, 1998
Caron, Jean-Claude, La France de 1815 à 1848, Paris, Armand Colin, coll. « Cursus », 2004, 193 p.
Corvisier, André, Histoire militaire de la France, de 1715 à 1871, tome 2, Paris, Presses universitaires de France, "Quadrige" collection, 1998, 627 p.
Demier, Francis, La France du XIXe 1814–1914, Seuil, 2000, 606 p.
Dulphy, Anne, Histoire de l'Espagne de 1814 à nos jours, le défi de la modernisation, Paris, Armand Colin, "128" collection, 2005, 127 p.
Duroselle, Jean-Baptiste, L'Europe de 1815 à nos jours : vie politique et relation internationale, Paris, Presses Universitaires de France, "Nouvelle clio" collection, 1967, 363 p.
Garrigues, Jean, Lacombrade, Philippe, La France au 19e siècle, 1814–1914, Paris, Armand Colin, "Campus" collection, 2004, 191 p.
Lever, Evelyne, Louis XVIII, Paris, Fayard, 1998, 597 p.
Jean Sarrailh, Un homme d'état espagnol: Martínez de la Rosa (1787–1862) (Paris, 1930)

In Spanish
 Miguel Artola Gallego, La España de Fernando VII (Madrid, 1968)
 Jonathan Harris, 'Los escritos de codificación de Jeremy Bentham y su recepción en el primer liberalismo español', Télos. Revista Iberoamericana de Estudios Utilitaristas 8 (1999), 9–29
W. Ramírez de Villa-Urrutia, Fernando VII, rey constitucional. Historia diplomática de España de 1820 a 1823 (Madrid, 1922)

In English
Raymond Carr, Spain 1808–1975 (Oxford, 1982, 2nd ed.)
 Charles W. Fehrenbach, 'Moderados and Exaltados: the liberal opposition to Ferdinand VII, 1814–1823', Hispanic American Historical Review 50 (1970), 52–69
 Jonathan Harris, 'An English utilitarian looks at Spanish American independence: Jeremy Bentham's Rid Yourselves of Ultramaria', The Americas 53 (1996), 217–33

See also
 Bienio progresista
 Sexenio Democrático

References

External links
http://www.onwar.com/aced/data/sierra/spain1820.htm
http://www.thefreedictionary.com/Spanish+Civil+War

1820s in Spain
Bourbon Restoration
19th-century revolutions
Revolutions during the 1820s

fr:Restauration absolutiste en Espagne#Triennat libéral (1820-1823)

Trienio Liberal


El idioma papabuco; es una de las lenguas zapotecanas que podría estar extinta en los años venideros. En 2010 se reportó la existencia de dos hablantes de este idioma en Oaxaca. El territorio donde se habló papabuco abarcaba sectores de la Región de la Sierra, comprendida entre los municipios de San Juan Elotepec, Santiago Textitlán y Santa María Zaniza.

En el pueblo de Elotepec, Oaxaca están los últimos hablantes del papabuco.

Clasificación
Desde el punto de vista léxico el papabuco parece algo más cercano a algunas variedades de zapoteco que al chatino. Sin embargo, algunos autores consideran que podría constituir una rama independiente del zapotecano.

Véase también
Lenguas zapotecanas

Referencias

Bibliografía
 Juan José Rendón Monzón (1971): "El extraño descubrimiento de una lengua zapotecana.", Revista UNAM.

Lenguas zapotecanas
Lenguas de Oaxaca
Lenguas amenazadas de América
Lenguas de México

Idioma papabuco


Norman Duncan Kemp Smith, FBA, FRSE (5 May 1872 – 3 September 1958) was a Scottish philosopher who was Professor of Psychology (1906–1914) and Philosophy (1914–1919) at Princeton University and was Professor of Logic and Metaphysics at the University of Edinburgh (1919–1945).

He is noted for his 1929 English translation of Immanuel Kant's Critique of Pure Reason, which is often considered the standard version.

Early life and education
He was born Norman Smith on 5 May 1872 in Dundee, Scotland, the son of a cabinet-maker on the Nethergate.

He was educated in Dundee and then studied mental philosophy at the University of St Andrews, graduating with an MA with first-class honours in 1893. He received his doctorate (PhD) in 1902.

Career

He lectured in philosophy and psychology at Princeton University from 1906 to 1916, and at the University of Edinburgh from 1919 until his retirement in 1945.

He was elected a Fellow of the Royal Society of Edinburgh in 1921. His proposers were Ralph Allan Sampson, Thomas James Jehu, Charles Glover Barkla and Charles Sarolea.

In 1932 he delivered the Adamson Lecture of the Victoria University of Manchester.

In 1938 he moved to 14 Kilgraston Road in south Edinburgh, a house designed by Sir Robert Matthew.

His translation of Immanuel Kant's Critique of Pure Reason is often used as the standard English version of the text. His commentaries on the Critique are also well regarded, as are his works on David Hume and other philosophers. He was president of the Aristotelian Society from 1947 to 1948. A portrait by the Edinburgh artist Adam Bruce Thomson is held by the University of Edinburgh's Fine Art Collection.

Kemp Smith died on 3 September 1958 in Edinburgh.

Family

In 1910 he married Amy Kemp (d.1936), and thereafter became known as Norman Kemp Smith.

Legacy
The Kemp Smith Room in the University of Edinburgh's Philosophy Department is named in his honour.

Books and articles
Studies in the Cartesian Philosophy (New York: Macmillan, 1902)
"The Naturalism of Hume (I)" and "The Naturalism of Hume (II)", Mind, 14 (1905) Nos. 54 and 55: 149–73 and 335–47
"Subjectivism and Realism in Modern Philosophy", The Philosophical Review, 17 (1908) No. 2: 138–48
"How Far Is Agreement Possible in Philosophy?", The Journal of Philosophy, Psychology, and Scientific Methods, 9 (1912) No. 26: 701–11
"Kant's Relation to Hume and Leibniz", The Philosophical Review, 24 (1915) No. 3: 288–96
A Commentary to Kant's 'Critique of Pure Reason''' (London: Macmillan, 1918)
Prolegomena to an Idealist Theory of Knowledge (London: Macmillan, 1924)
 New Studies in the Philosophy of Descartes (1951)
 The Credibility of Divine Existence. The Collected Papers of Norman Kemp Smith, edited by A. J. D. Porteous, R. D. MacLennan, and G. E. Davie (1967)

References

Further reading
Loeb, Louis E. (2009). What is Worth Preserving in the Kemp Smith Interpretation of Hume? British Journal for the History of Philosophy, 17(4), 769–797.

External links
Profile of Kemp Smith on the Edinburgh University Philosophy Department site

 Online edition of Kemp Smith's translation of the Critique of Pure Reason
Norman Kemp Smith (1872-1958) hosted by The Hume Society, selected from Geoffrey Gorham, Continuum Encyclopedia of British Philosophy'' (2006), ed. A.C. Grayling, Naomi Goulder, and Andrew Pyle
Norman Kemp Smith (1872–1958) portrait painting by Adam Bruce Thomson - hosted at Art.uk
Norman Kemp Smith bromide print by Walter Stoneman from 10 November 1947 - hosted by the National Portrait Gallery

1872 births
1958 deaths
People from Dundee
People educated at the High School of Dundee
People educated at Harris Academy
Alumni of the University of St Andrews
Princeton University faculty
Academics of the University of Edinburgh
German–English translators
Scottish logicians
Metaphysicians
Scottish philosophers
Scottish psychologists
Fellows of the Royal Society of Edinburgh
Presidents of the Aristotelian Society
Translators of Immanuel Kant

Norman Kemp Smith


التثقيب الكهربائي أو النفاذية الكهربائية  هي عملية زيادة كبيرة في توصيل الكهرباء والنفاذية لغشاء البلازما الخارجي للخلية الناجم عن تطبيق مجال كهربائي.
ومن عادة ما يستخدم في الأحياء الجزيئي والهندسة الوراثية كوسيلة لإدخال بعض المواد إلى خلية، مثل تحميل جزيئية ما من الدنا مثلا، أو دواء، الذي يمكن أن يغير وظيفة الخلايا، أو قطعة من الترميز للحمض النووي.

مراجع

انظر أيضا
 توصيل جين
 هندسة وراثية
 كوزميد

تقانة حيوية
تقنيات مخبرية
توصيل جين
علم الأحياء الجزيئي
علم الأحياء الدقيقة
هندسة وراثية

تثقيب كهربائي


Azerbaycan Ümit Partisi () Azerbaycan'da bir siyasi parti. Merkez-sağ eğilimlidir. Liberal görüşlere sahip olan Ümit Partisi 1. (Kuruluş) Kurultayında 5 Mayıs 1993'te "Altın Kalem" ödüllü Ebulfet Ahmedov tarafından kurulmuştur.

2000 yılında Ayaz Mutallibov'un genel başkanı olduğu Vatandaş Birliği Partisi'nde iç çatışmalar başladı. Parti Ayaz Mutallibov ve İkbal Ağazade liderliğinde 2 kola bölündü.

2000 Azerbaycan genel seçimlerinde İgbal Ağazade bağımsız olarak milletvekili seçildi.

2002'de İkbal Ağazade ve taraftarları Ümit Partisi'ne üye oldular. 15 Aralık 2002'de gerçekleşen Ümit Partisi 3. (1.) Kurultayında İkbal Ağazade genel başkan seçildi.

Tarihçe
1993'te Ebulfez Ahmedov genel başkanlığında kurulan Ümit Partisi 2002 yılında Vatandaş Birliği Partisinin İkbal Ağazade koluyla birleşti.

15 Aralık 2002'de düzenlenen Ümit Partisi 3. (1.) Kurultayında İkbal Ağazade genel başkan seçildi.

2003 Azerbaycan cumhurbaşkanlığı seçiminde Azerbaycan Ümit Partisi Bizim Azerbaycan İttifakı'na dahil oldu. Milletvekili İgbal Ağazade ve diğer Bizim Azerbaycan İttifakı üyeleri tek aday olarak Müsavat Partisi başkanı İsa Gamber'i belirlediler. Seçimler döneminde İkbal Ağazade İsa Gamber'i aktif destekledi ve mitinglerde ateşli konuşmalar yaptı. Seçim sonuçları açıklandığında Yeni Azerbaycan Partisi adayı İlham Aliyev 1 860 346 (%75,38) oy alarak  1.,  Bizim Azerbaycan İttifakı'nın ortak adayı İsa Gamber 372 385 (%15,1) oy alarak 2. oldu. "Seçim sonuçlarında şaibe var" iddialarıyla on binlerce kişi Azatlık Meydanı'na akıştı. 16 Ekim Mitingi gibi tarihe geçen mitingde yüzlerce kişi hapsedildi. Hapsedilenlerden biri de Azerbaycan Ümit Partisi genel başkanı, milletvekili İkbal Ağazade olmuştur. Bir gün sonra İkbal Ağazade'nin milletvekili dokunulmazlığı kaldırılmış, milletvekilliğinden düşürülmüş ve hapsedilmiştir. 20 Mart 2005'te İkbal Ağazade genel afla tahliye edildi.

Tahliyeden hemen sonra 2005 Azerbaycan genel seçimlerine 125 seçim bölgesinden 30 aday çıkararak katılan Ümit Partisi  1 milletvekili çıkarmayı başardı.

Parti daha sonralar düzenlenen genel ve yerel seçimlerin tümüne katıldı. Ayrıca parti 2013 Azerbaycan cumhurbaşkanlığı seçimine katıldı ve seçimi 3. olarak tamamladı.

Parti 2015 Azerbaycan genel seçimlerine "125'ler Siyasi Kulübü adında ittifak şeklinde katıldı.

İdeoloji
Parti devletçilik, liberal ideolojileri benimsemiştir. Siyasi yelpazede merkez sağ konumundadır.

Yapılanma

Genel Başkanlar

Yüksek Meclis
Yüksek Meclis başkanı Rafael Tağızade'dir.

Kurultaylar
İgbal Ağazade ve taraftarlarının partiye üye olmasından sonra 2002'de 3. Kurultay düzenlendi. Lakin daha sonra kurultayı sıralaması 2002'deki kurultaydan itibaren başladı.

Seçimler

Genel seçimler

Azerbaycan

Nahçıvan

Ara genel seçimler

Yerel seçimler

Ara Yerel Seçimler

Notlar

Kaynakça

Azerbaycan'daki liberal partiler
Azerbaycan'daki siyasi partiler
1993'te kurulan siyasi partiler

Azerbaycan Ümit Partisi


Trava je hrid u blizini Cavtata i pripada Cavtatskim otocima. Hrid je djelomično prekrivena oskudnom vegetacijom.

Površina hridi iznosi 5084 m2. Duljina obalne crte iznosi 314 m, a iz mora se uzdiže 10 metara.

Hrid je dio ornitološkog rezervata galeba klaukavca.

Izvori

Vanjske poveznice
 Fotografije hridi Trava (ciopa.hr)

Cavtatski otoci

Trava (otok)


"Genesis" é uma canção da cantora e compositora canadense Grimes, lançada em 9 de janeiro de 2012 como o primeiro single de seu terceiro álbum de estúdio, Visions (2012). A música é um dos lançamentos de maior sucesso de Grimes até agora, como resultado do videoclipe da música se tornar viral, principalmente através do site de micro-blogging Tumblr. A NME colocou a música na 16ª posição em sua lista das 50 Melhores Faixas de 2012.

Vídeo musical
O vídeo auto-dirigido de "Genesis" estreou em 22 de agosto de 2012. Foi filmado em Los Angeles e co-estrelou a rapper e stripper Brooke Candy, a quem Grimes descreve como "uma musa muito contemporânea". No vídeo, Grimes é vista ao lado de um grupo de amigos enquanto dirige um Escalade no deserto, segurando uma píton albina na parte de trás de uma limusine e posando na floresta. Ela disse sobre o conceito do vídeo: "É vagamente baseado nesta pintura do meu pintor favorito, Hieronymus Bosch, chamado The Seven Deadly Sins and the Four Last Things. Eu queria brincar com imagens medievais/católicas. Fui criada em uma casa católica e fui para uma escola católica, e meu cérebro de infância percebeu o catolicismo medieval como um filme de ação: Há esse cara louco e onipresente que pode destruir você a qualquer momento."

Apresentações ao vivo
Grimes apresentou "Genesis" no Later... with Jools Holland em 24 de abril de 2012. Em 14 de agosto de 2012, a música também foi apresentada no The Tonight Show Starring Jimmy Fallon.

Faixas e formatos
Download digital e streaming
"Genesis" – 4:15

Cassete single de edição limitada
A. "Genesis" – 4:15
B. "Ambrosia" – 3:31

Desempenho nas paradas musicais

Certificações

Singles de 2012
Canções de 2012
Canções em inglês

Genesis (canção de Grimes)


අනන්තය පිළිබඳ ආදි ඉන්දියානු මතවාද

යජූර්වේදයේ (ක්‍රි.පූ. 4 වැනි හා 3වැනි සියවස) ඉෂා උපනිෂ්දයේ සදහන් වන පරිදි අනන්තයට කොටසක් එක් කළද , ඉන් කොටසක් ඉවත් කළ ද එය තවදුරටත් අනන්තයම වේ.

සූර්ය ප්‍රඥප්ති නම් ඉන්දියානු ගණිතමය ග්‍රන්ථය (ක්‍රි.පූ.400) සියලු සංඛ්‍යා කුලක තුනකට වෙන් කර දක්වනු ලබයි. එම කුලක -ගණ්‍ය කුලකය , අප්‍රමාණ කුලකය හා අනන්ත කුලකය නම් වේ. මෙම එක් එක් කුලකය උප කුලක 3කට බැගින් නැවත වෙන්කර දක්වනු ලැබේ.

	ගණ්‍ය කුලකය		-	පහත් , මධ්‍යස්ථ  හා උච්ච
	අප්‍රමාණ කුලකය	-	ආසන්න අප්‍රමාණ , සත්‍ය අප්‍රමාණ සහ අප්‍රමාණ ලෙස අප්‍රමාණ
	අනන්ත	-	ආසන්න අනන්ත , සත්‍ය අනන්ත, අනන්ත ලෙස අනන්ත

මුල්වරට සියලු අනන්ත සමානය යන අදහස බැහැර කරන ලද්දේ ජෛනයන් විසිනි. ඔවුහු විවිධ වර්ගවල අනන්තයන් හඳුනාගන්නා ලදී. අනන්ත දිග (ඒකමාන) , අනන්ත ක්ෂේත්‍රඵලය (ද්විමාන), අනන්ත පරිමාව (ත්‍රිමාණ) සහ අනවරත අනන්ත (අනන්ත මාන) එසේ හඳුනාගත් අනන්තයන් වර්ග වේ.

සින්ග් (1987) ජෝෂප් (2000) සහ අග්‍රාවල් (2000) ට අනුව ජෙනයින්ගේ සංඛ්‍යා ක්‍රම‍යේ  ඉහළම ගණ්‍ය සංඛ්‍යා වන N නූතන අභිශූන්‍ය (N0) යන සංකල්පයට අනුරූප වේ. (මෙය අනන්ත නිඛිල කුලකයේ ආදි සංඛ්‍යාව වේ) මෙය කුඩාම අනේක පැර පරිසමිති සංඛ්‍යාව වේ. ඉහළම ගණ්‍ය සංඛ්‍යාව කුඩාම සංඛ්‍යාව වන අනන්ත ආදී සංඛ්‍යා ශ්‍රේණි‍යක් ද ජෛනයන් විසින් ගොඩනගන ලදී.

ජෛන කුලකවාදය ප්‍රධාන අනන්ත සංඛ්‍යා කාණ්ඩ යුලයක් වෙන්කර දක්වයි. මෙම වෙන්කර දැක්වීම සඳහා සාරාර්ථවාදී සහ භෞතිකවාදී යන අදහස් දෙවර්ගයම පදනම් කරගෙන ඇත. ඒ යටතේ "අසම්කෙත" (ගණ්‍ය නොවූ) සම "අනන්ත" (කෙළවරක් නොමැති) යන කාණ්ඩ යුගල පවතී. මෙය නිදහස් හා දෘඩ සපර්යන්ත අනන්තයන් වෙන්කර දැක්වීමකි.

තර්කනය

තර්ක ශාස්ත්‍රයට අනුව අනන්ත ප්‍රතිපායන තර්කයක් යනු දෝෂ සහිත ඛණ්ඩාංක ඵලයක් බවත් ඊට මුල් වූ තර්කය නිත්‍ය වශයෙන්ම දර්ශනවාදයට සීමාවූ තර්කයක් බවත් ප්‍රකාශ වේ. ඊට හේතුව එවන් තර්කයක ඵලය අනන්ත ශ්‍රේණියක් වීමයි. එක්කෝ අනන්ත ශ්‍රේණිවලට පැවැත්මක් නොමැත. (A ආකාරය) නැතහොත් එවන් ශ්‍රේණියක් සත්‍ය ලෙසම (B ආකාරය) පවතී නම් නිබන්ධනය එහි ඉලක්කගත අරමුණු සපුරාලන්නේ නැත. (උදා - සාධාරණීකරණය)

අනන්ත සලකුණ

අනන්ත සලකුණෙහි (∞) නියම මූලයන් අපැහැදිලිය. මෙම සංකේතය ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් "lemniscate" ලෙස ද හැඳින්වෙන අතර එම වදන "පටිය" යන අරුත ඇති "lemniscus" නම් ලතින් වදනින් බිදී ආවකි. මෙය අනන්තය හඟවන සංකේතයේ ආරම්භය සිදු වූ එක් ආකාරයක් විය හැක.

වඩාත් ප්‍රසිද්ධ අර්ථ දැක්වීමට අනුව "අනන්ත" සංකේතය හැඩය මෝබියස් පටියකට අනුරූප වේ. එවැන්කට ඇත්තේ තනි පෘෂ්ඨයක් බැවින් එහි පෘෂ්ඨය ඔස්සේ ගමන්කර කෙළවර කළ නොහැක. කෙසේ නමුත් මෙම තර්කය පිළිගත නොහැක. ඊට හේතුව 1858 වසරේ දී ඔගස්ටස් ෆර්ඩිනන්ඩ් මෝබියස් සහ ජොඇන් බෙනඩික්ට් ලියවින්ග් මෝබියස් පටිය සොයාගන්නා කාලය වන විට "අනන්ත" සලකුණ වසර 200ක පමණ කාලයක් භාවිතයට ගෙන තිබීමයි.

"අනන්ත" සලකුණෙහි ආරම්භය ආදි රසායනික හෝ ආගමික සලකුණක් මගින්  සිදුවූ බව ඇතැම්හු පිළිගනිති. උදාහරණයක් ලෙස "අනන්ත සර්පයා" ලෙස හැඳින්වෙන සත්වයා නිරූපණය කර ඇත්තේ බොහෝ විට "අනන්ත" සංකේතයේ හැඩයට වන අතර ටිබෙටයේ ගල් කැටයම් අතර ද "අනන්ත" සංකේතයට සමාන සංකේත දැකගත හැක.

ජෝන් චැලිස් 1655 දී "De Sectionibus conicis" නම් ග්‍රන්ථය ඔස්සේ "අනන්ත සංකේතය" (∞) හඳුන්වා දුන් බව සාමාන්‍ය පිළිගැනීමයි. ඔහු මෙම සංකේතය තෝරා ගැනීමට හේතුව ලෙස ඇතැමුන් ප්‍රකාශ කරන්නේ රෝම ක්‍රමයට 100 ඉලක්කම CIƆ ආකාරයට ලිවීමයි. මෙය එවෘස්කානු සංඛ්‍යා ක්‍රමයෙන් උපු‍ටාගන්නක් වන අතර බොහෝ යන අරුත ගෙන දීමට ද භාවිතා කෙරේ. තවත් මතයකට අනුව වැලිස් සිය සංකේතය ග්‍රීක හෝඩියේ අවසන් අක්ෂරය වන  (ඔමේගා) මත පදනම්ව නිමකර ඇත. තවත් මතයකට අනුව අතින් මුද්‍රණ කටයුතු එකල 8 ඉලක්කම 90°කින් භ්‍රමණය කර අනන්ත සංකේතය ලෙස යොදා ගැනීම පහසු වීම ඉහත තෝරාගැනීමට හේතුවයි. මෙම සලකුණු ඇතැම්විට "කම්මැලි 8" ලෙස හැඳින්වේ. එමගින් පැත්තට වැටී සිටින 8 ඉලක්කමක් සිහිගැන්වේ.

තවත් ප්‍රසිද්ධ තර්කයක් වන්නේ සලකුණ මගින් 90°කින් හැරවූ වාලුකා යන්ත්‍රයක් දක්වන බවයි. එවිට වාලුකා යන්ත්‍රයේ එක් අර්ධයක් සම්පූර්ණයෙන් වැලිවලින් හිස්වීමට ගතවන කාලය අනන්ත වේ. මෙය අනන්තය නිරූපණයකි. වාලුකා යන්ත්‍රය අනන්ත සංකේතය හඳුන්වාදීමට පෙර සොයාගන්නක් බැවින් මෙම තර්කය නිවැරදි වීමේ හැකියාවක් පවතී.

∞ (U +221E) මගින් ∞ සලකුණ ලේඛනයකට එක් කළ හැක.

අනන්තය
ගණිතය

අනන්තය