Bahane, Sezen Aksu'nun 10 Şubat 2005 tarihinde yayımlanmış olan on dokuzuncu stüdyo albümüdür.

Albüm hakkında
Albümde toplamda on altı şarkı yer alıyor olup on dört şarkının söz ve müziklerinde Sezen Aksu imzası vardır. Aksu, albümünde sözleri Yıldırım Türker' ait ilk sırada yer alan "Bahane" ve sözleri Murathan Mungan'a ait "Eskidendi, Çok Eskiden" adlı iki şarkıya yer vermiş her iki şarkının müzikleri de Aksu'ya aittir. DMC müzik etiketiyle yayınlanan albümde "Perişanım Şimdi", "Yanmışım Sönmüşüm Ben" ve "Eskidendi, Çok Eskiden" adlı şarkılar kliplendirilmiştir.

Albüm Şarkıları
 "Bahane" (Söz: Yıldırım Türker - Müzik: Sezen Aksu)
 "Eskidendi, Çok Eskiden" (Söz: Murathan Mungan - Müzik: Atilla Özdemiroğlu)
 "Perişanım Şimdi" (Söz - Müzik: Sezen Aksu)
 "Yanmışım Sönmüşüm Ben" (Söz - Müzik: Sezen Aksu)
 "Pişman Olduğun Zaman" (Söz - Müzik: Sezen Aksu)
 "İkili Delilik" (Söz: Sezen Aksu, Halil Koçak - Müzik: Halil Koçak)
 "Kalp Unutmaz" (Söz: Sezen Aksu - Müzik: Sezen Aksu)
 "Herkes Yaralı" (Söz - Müzik: Sezen Aksu)
 "Şanıma İnanma" (Söz - Müzik: Sezen Aksu)
 "Geçiyor Bizden De" (Söz - Müzik: Sezen Aksu)
 "Tedbil-i Mekân" (Söz - Müzik: Sezen Aksu)
 "Hükümsüz" (Söz: Günay Çoban - Müzik: Sezen Aksu)
 "Ahdım Olsun" (Söz - Müzik: Sezen Aksu)
 "Kınalı Kuzum" (Söz: Sezen Aksu - Müzik: Bülent Özdemir)
 "Çile" (Söz: Sezen Aksu - Müzik: Arto Tunçboyacıyan)
 "Şanıma İnanma" (Kıvanch K Versiyon) (Söz - Müzik: Sezen Aksu)

Katkıda bulunanlar

 Ayda Tunç – Rhodes piyano (1), Solo keman (3,8), Düzenleme (8)
 Cengiz Baysal – Davul (2)
 Erdem Sökmen - Gitar (2,5,6,8,12,13)
 İsmail Soyberk - Bas Gitar (2,3,8,10,11)
 Klasik Yaylı Grubu – Keman (2,8)
 Hamdi Akatay – Vurmalı Sazlar (2,3,13)
 Erdinç Şenyaylar – Gitar (3,9,10,11), Buzuki (9), Mandolin (10), Ud (11), Düzenleme (10,11)
 Hüseyin Bitmez - Ud (3,4,5,9,13), Cümbüş (9,13)
 Doğukan Çokşeker – Viola (3)
 Nihan Demirkapı – Çello (3)
 Ercüment Vural – Vokal (3,4,5,7,9,15)
 Murat Ejder – Bas Gitar (4,7,9,15)
 Can Şengün – Gitar (4,7,15)
 Ozan Tügen - Klavye (4,7)
 Gündem Yaylı Grubu - Yaylılar (4,7,12,13,15)
 Cihan Okan - Vokal (4,7,9,13,15)
 Yonca Kocadağ - Vokal (4,7,9,15)
 Yeşim Vatan - Vokal (4,5,7,9,15)
 Göksun Çavdar – Saksafon (5), Klarnet (14)
 Mehmet Çelik – Trompet (5)
 Murat Yeter – Davul (6,8,11)
 Kağan Yıldız – Kontrabas (6)
 Yaşar Akpençe – Vurmalı Sazlar (6,12)

 Levent Yüksel – Cümbüş (6), Vokal (12)
 Murat Aydemir – Tambur (6)
 Timur Atasever – Çello (6)
 Garo Mafyan – Piyano (8)
 Dimos – Bandonion (8)
 Engin Görkey – Vurmalı Sazlar (10,11)
 Reşat Şenyaylar Grubu – Yaylılar (11)
 Birkan İn Şener - Bas Gitar (12)
 Ertan Tekin - Duduk (12)
 Halil Kabak - Vokal (12)
 Mustafa Ceceli - Vokal (12), Düzenleme (6,12)
 Ant Şimşek - Gitar (14)
 Eylem Pelit - Bas Gitar (14)
 Yıldıran Gür - Ud (14)
 Metin Gür - Yaylı Tambur (14)
 İlker Tekyaygıl - Solo Keman (14)
 Genco Arı - Piyano (14)
 Arif Sağ - Bağlama (15)
 Atilla Özdemiroğlu - Düzenleme (2)
 Aytuğ Yargıç - Düzenleme (3,5,9,13)
 Mithat Can Özer - Düzenleme (4,7,15)
 Ercan Saatçi - Düzenleme (14)
 Kıvanch K - Düzenleme (16)

Dış bağlantılar

Sezen Aksu albümleri
2005 albümleri
Pop albümleri
Yapımcısı Sezen Aksu olan albümler

Bahane (albüm)


AntenaPLAY este platforma online a trustului Antena TV Group și difuzează toate canalele TV în regim de live și emisiuni în sistem video on demand (VOD - emisiunile pot fi urmărite în ediții integrale după ce au fost difuzate la TV). Platforma funcționează pe baza unui abonament lunar care se poate plăti prin mai multe metode de plată: card, SMS, PayPal și prin aplicatiile din iTunes Store și magazinul Google Play. Abonații au acces la tot conținutul video din platformă: canalele LIVE, toate emisiunile înregistrate în ediții integrale, seriale (coreene, europene, etc), filme, competiții sportive.

Istoric
AntenaPLAY a fost lansată în iulie 2013, ca o extensie spre online a brandului Antena TV Group. Încă de la lansare, platforma a oferit utilizatorilor săi o gamă largă de opțiuni de emisiuni TV de divertisment, filme, seriale, știri. La 23 noiembrie 2016 AntenaPLAY și-a schimbat logo-ul. Din 2019 AntenaPLAY și-a extins conținutul adăugând producții originale difuzate exclusiv online.

Conținut

Pe platforma online AntenaPLAY se difuzează 6 canale TV LIVE (Antena 1, Antena Stars, Antena 3 CNN, Antena Internațional, Happy Channel, ZU TV), 3 canale cu conținut video exclusiv (Antena Monden, Comedy play, Cook&Play) și emisiunile TV în ediții integrale difuzate la toate cele 7 posturi, în sistem video on demand (VOD). Emisiunile sunt încărcate imediat după difuzarea acestora pe TV. Conținutul poate fi urmărit de pe orice dispozitiv: calculator, laptop, tabletă, smartphone sau smart TV.

Conținut exclusiv

Din 2019 AntenaPLAY și-a extins conținutul adăugând emisiuni și seriale disponibile exclusiv online inclusiv cele de pe site-ul de divertisment a1.ro.

Producții originale

Emisiuni
 Adela: Tot ce nu se vede
 Antitalent - Extra show
 as.ro LIVE
 Asia mai târziu
 BeautiFood
 Burlacul: Destăinuiri
 Coffee Break
 De Speak firu-n patru în Asia Express
 Interviurile Asia Express
 Interviurile lui Marius Pancu
 iUmor-extra show
 Îs geană pi tini
 Jurnal de Asia
 Pleosc! Vedete la apă
 Podcasturile Observator
 Roată vedetelor
 Observator exclusiv
 Scena misterelor - Extra show
 Un an de pandemie
 Unu la 1

Scurtmetraje
 Întrebări de NErăspuns
 Jurnal Chefi fără limite
 Speak la cuțite

Producții achiziționate

Emisiuni
 Ask dr. Nandi
 Dulce și condimentat (Sugar&Spice)

Seriale
 Sclava albă (La sclava Blanca)
 Păstrează-ți speranța (Keeping Faith)
 Brassic
 15 Zile (15 Days)
 Valkyrien
 The Murders
 Viața secretă a secretarei mele (The Secret Life of My Secretary)

Disponibiliate

Producțiile care au la bază un format internațional, filmele artistice, anumite competiții sportive și emisiuni, nu pot fi urmărite din afara României, deoarece AntenaPLAY nu deține drepturi de difuzare pentru online pentru acestea. Restul producțiilor cu format original se pot urmări de oriunde, atât pe fluxul live cât și în sistem VOD.

Canale

Canale TV
 Antena 1 HD
 Antena Stars HD
 Antena 3 CNN HD
 Antena Internațional HD
 Happy Channel HD
 ZU TV HD

Canale online
 Comedy Play
 Cook&Play
 Antena Monden
 Mireasa
 Mireasa+

Canale scoase din platformă

Canale TV
 Disney Channel
 Disney Junior
 GSP TV HD

Canale online
 Mireasă pentru fiul meu
 Antena News
 Antena TV Novela

Note

Antena TV Group
Platforme de streaming de televiziune pe internet

AntenaPlay


Verdens største show (originaltitel: The Greatest Show on Earth) er en amerikansk film fra 1952. Filmen vandt overraskende oscaren for bedste film og er sidenhen blevet anset som en af de værste vindere nogensinde.

Henvisninger

Eksterne henvisninger

Dramafilm fra USA
Amerikanske film fra 1952
Oscar for bedste film
Golden Globe for bedste film - drama
Film instrueret af Cecil B. DeMille
Cirkus

Verdens største show


El relicario Monymusk es un relicario escocés del  fabricado en madera y metal caracterizado por una fusión de Arte insular de diseño gaélico y picto y trabajo del metal anglosajón, probablemente por los monjes de Iona. Se ha dicho que era la Brecbennoch de San Columba (gaélico moderno Breac Bannoch, 'en relieve cosa puntiaguda'), una insignia de guerra sagrada del ejército escocés, que se utilizaba para la asistencia del santo, pero ahora se piensa que no es el objeto mencionado en los registros históricos. Muy pocos relicarios insulares sobreviven, aunque muchos se mencionan en los registros de la época. Es un ejemplo temprano de la chasse o relicario en forma de casa, que se hizo popular en toda Europa a finales de la Edad Media, tal vez influenciado por los estilos insulares. El Relicario Monymusk está vacío y sus dimensiones son de 112 mm de ancho, 51 mm de fondo y 89 mm de alto.

Descripción
Se caracteriza por una mezcla de diseños artísticos pictos y tradiciones artísticas irlandesas (quizás fue traída, en principio, a Escocia por los misioneros irlandeses en el ), fusionados con las técnicas metalúrgicas anglosajonas, un movimiento artístico ahora clasificado como arte insular o hiberno-sajón. El cofre es de madera, pero está cubierto con una aleación de plata y cobre. Fue realizado alrededor de 750, probablemente por los monjes de Iona. La combinación mostrada, de estilos picto e insular, es similar a la que aparece en los manuscritos como los Evangelios de Lindisfarne (c. 715). Las láminas de plata en la parte delantera y la tapa del cofre se adornan con animales saltando y retorciéndose, y mordiendo su cola en un campo manchado, característica del estilo de los animales en el arte celta. Las marcas de punzón punteadas son características del estilo irlandés.

Significado
Fue significativo, ya que se dice que contuvo reliquias de San Columba, el santo más popular de la Escocia medieval, y se cree que llegó a ser la Brecbennoch de San Columba, una insignia sagrada de guerra del ejército escocés. Puede que hubiese sido entregado al abad de Arbroath durante el reinado de Guillermo I (r. 1165-1214), quien a su vez lo pasó a cuidado de otra persona en Forglen. El custodio fue encargado del cuidado del relicario, por lo que podría ser utilizado para la asistencia santa de los escoceses en la batalla. Fue llevada por el ejército gaélico, quien obtuvo la victoria contra el ejército del rey Eduardo II de Inglaterra en la batalla de Bannockburn (1314). Se quedó en Forglen hasta el , cuando ambos Forglen y Monymusk llegaron a manos de la familia Forbes. En 1712 se transfirió a Sir Francis Grant de Cullen. Se quedó en la colección de Grant hasta 1933, cuando fue adquirida por el pueblo. Ahora está bajo la custodia, y en exposición, en el Museo de Escocia, en el que es, sin duda, una de las piezas más importantes de toda la colección del Museo.

Enlaces externos

Relicarios
Escocia en el siglo VIII
Monymusk
Historia medieval de Escocia

Relicario Monymusk


In England, a township (Latin: villa) is a local division or district of a large parish containing a village or small town usually having its own church.  A township may or may not be coterminous with a chapelry, manor, or any other minor area of local administration.

The township is distinguished from the following:
Vill: traditionally, among legal historians, a vill referred to the tract of land of a rural community, whereas township was used when referring to the tax and legal administration of that community.
Chapelry: the 'parish' of a chapel (a church without full parochial functions).
Tithing: the basic unit of the medieval Frankpledge system.
'Township' is, however, sometimes used loosely for any of the above.

History

In many areas of England, the basic unit of civil administration was the parish, generally identical with the ecclesiastical parish. However, in some cases, particularly in Northern England, there was a lesser unit called a township, being a subdivision of a parish. This could happen for several reasons:
In some parts of Northern England, the parishes were too large to be managed conveniently. For example, Sheffield constituted a single parish, which had six townships in it — Ecclesall Bierlow, Brightside Bierlow, Attercliffe cum Darnall, Nether Hallam, Upper Hallam, and Sheffield itself. Whalley parish, in Lancashire, contained 47 townships and extended over 43,000 ha (105,000 ac).
There or elsewhere, occasionally, different parts of a parish were in different hundreds or counties.
 Sometimes, one township included parts of several different parishes, as in Heworth near York, which included parts of the parishes of St Saviour, St Cuthbert and St Giles.

The local historian Dorothy Silvester has identified a "parish line", which divided northern from southern counties of England and Wales . In Denbighshire, Shropshire, Staffordshire, Derbyshire, the West Riding and North Riding of Yorkshire, and north of this line, parishes tended on the whole to be large, containing several townships. However, south of this line,  parishes tended to contain single townships.

A township appointed overseers of the poor and surveyors of highways in the same way as a parish and they financed their obligations by levying a rate, in the same way as parish officials. The original definition of a civil parish was any place in respect of which a rate could lawfully be levied.  Most townships disappeared before 1866 either being included into adjacent civil parishes or gaining their own separate civil parish status.

Modern use
The use of the term 'township' persisted and has recently been revived as a name for subdivisions of boroughs in northern England.  For example, the Metropolitan Borough of Rochdale has township committees, and the Metropolitan Borough of Wigan divides the borough into ten townships, which each have a township forum. Wirral is divided into forty-four, for planning purposes.

In Sheffield, Mosborough ward, which includes the districts of Halfway, Mosborough village, Waterthorpe, and Westfield, is one of the 28 electoral wards in the City of Sheffield. It is located in the eastern part of the city and is one of the wards that make up the Sheffield Attercliffe parliamentary constituency.  The area is often referred to as Mosborough Townships, but this usage does not have any administrative significance.

In Shropshire, the name of Ruyton-XI-Towns preserves the memory only of medieval townships, eleven of which had been united under one manor; in Herefordshire, Bromyard still has areas referred to by the names of three townships besides that of the central town area.

References

Further reading
 .

Civil parishes in England
Defunct types of subdivision in the United Kingdom
Former subdivisions of England
 England

Township (England)


El Château de Langoiran es un castillo feudal en la comuna de Langoiran en el departamento de Gironde, Francia. Ha sido clasificado como Monument historique (Monumento histórico) desde 1889.

Historia
Los señores de Langoiran mantuvieron su fidelidad al Rey-Duque, como la única excepción, Bérard d'Albret quien tuvo que combatir para el rey de Francia al final de su vida.

El castillo de Langoiran fue propiedad de las más ilustres familias del Sur-Oeste de Francia. Les Escoussans constructores del actual castillo del  al . Los Albret en la segunda parte del . Los Montferrand del final del  a principios del . Con un periodo corto como posesión real, y luego de la familia d'Armagnac. Los señoríos de Langoiran arruinados por unas guerras infructuosas se ven obligados a vender tierras y castillo a una familia de Burdeos los Arnoul, burgueses ennoblecidos. Este acontecimiento ilustra la mezcla social de la sociedad en esta época.

En 1649, durante la Fronda (levantamiento contra el cardenal Mazarino durante la minoría de edad del rey Luis XIV de Francia, 1648-1652) el castillo de Langoiran, está entre las manos de la familia Daffis. El heredeto quien resulta ser el Presidente del Parlamento de Burdeos, partidario de los frondeurs contra el cardenal Mazarino. El duque d'Epernon governador de la Guyenne, se apodera del castillo de Langoiran, lo incendia y hace estallar la torre.

Arquitectura

Torre del . La más importante de la región por su diámetro y por la anchura de sus muros. Por su masa como sus defensas constituye la parte más importante del castillo. La torre domina el valle del Garona ( más de 80 metros) y desde allí se puede admirar el panorama sobre un radio de 50 km.
Torre de ángulo (s.XVI- s.XVII) construida toscamente en una época de dificultades, tiene troneras para las armas de fuego.

Referencias

Enlaces externos

Langoiran
Langoiran
Castillos de Francia clasificados monumento histórico
Gironda

Castillo de Langoiran


Die Tschechische Badmintonmeisterschaft 2005 fand vom 4. bis zum 6. Februar 2005 in Pilsen statt.

Medaillengewinner

Weblinks
czechbadminton.cz (ZIP-Datei; 25 kB)

2005
Badminton 2005
Badmintonwettbewerb in Pilsen


André Trottier, originaire de Québec, est un écrivain québécois.

Biographie

Originaire de Québec, André Trottier est professeur de littérature au Cégep de Sainte-Foy.

En poésie, il fait paraître Les saisons de l'arche aux éditions Le Loup de gouttière en 2004. La même année, il publie un recueil de nouvelles qui s'intitule The Great Antonio et autres contes de cirque, chez Lanctôt Éditeur. En 2007, il publie Intersections (Marchand de feuilles, 2007).

Œuvres

Poésie
Les saisons de l'arche, avec des dessins de l'auteur, Québec, Le Loup de gouttière, 2004, 45 p.

Nouvelles

 The Great Antonio et autres contes de cirque, Outremont, Lanctôt éditeur, 2004, 125 p.
 Intersections, Montréal, Marchand de feuilles, 2007, 108 p.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

Marchand de feuilles
Lanctôt Éditeur

Liens externes

Écrivain québécois
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

André Trottier


An Trichoglottis cirrhifera in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Elias Teijsmann ngan Simon Binnendijk. An Trichoglottis cirrhifera in nahilalakip ha genus nga Trichoglottis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichoglottis

Trichoglottis cirrhifera


Ninoslav Milenković (* 31. Dezember 1977 in Subotica, SFR Jugoslawien, heute Serbien) ist ein ehemaliger bosnisch-herzegowinischer Fußballspieler.

Er bestritt 14 Spiele für die Bosnisch-herzegowinische Fußballnationalmannschaft und spielte unter anderem für Dynamo Dresden.

Weblinks

Fußballnationalspieler (Bosnien und Herzegowina)
Fußballspieler (Serbien und Montenegro)
Fußballspieler (FK Mladost Lučani)
Fußballspieler (B36 Tórshavn)
Fußballspieler (Dynamo Dresden)
Fußballspieler (TGM SV Jügesheim)
Fußballspieler (FK Hajduk Kula)
Fußballspieler (FK Leotar Trebinje)
Fußballspieler (Lierse SK)
Fußballspieler (Germinal Beerschot)
Fußballspieler (VV St. Truiden)
Fußballspieler (FK Sarajevo)
Fußballspieler (Panserraikos)
Fußballspieler (Enosis Neon Paralimni)
Fußballspieler (Qingdao Jonoon)
Fußballspieler (NK Istra 1961)
Fußballspieler (Doxa Dramas)
Bosnier
Geboren 1977
Mann

Ninoslav Milenković


La Casa del Parlamento en Melbourne, situado al este de la ciudad de Melbourne. Ha sido la sede del Parlamento del estado de Victoria desde 1855 (a excepción de los años 1901 a 1927, cuando fue ocupada por el Parlamento de Australia).

Enlaces externos

Parliament of Victoria
Parliament of Victoria, Virtual Tour
Disability information

Gobierno de Australia
Edificios y estructuras de Melbourne
Palacios legislativos

Casa del Parlamento (Melbourne)


Die römisch-katholische Kirche St. Marien ist ein Kirchengebäude in Budberg, einem Ortsteil von Rheinberg im Kreis Wesel (Nordrhein-Westfalen). Sie trägt das Patrozinium  "Maria Rosenkranz", wird aber lokal durchweg "Marienkirche" genannt und ist heute die Kirche der Gemeinde St. Marien Budberg in der Pfarrei St. Peter Rheinberg (Bistum Münster).

Geschichte und Architektur
Die Gottesdienste der katholischen Pfarrgemeinde in Budberg wurden in der Schlosskapelle von Haus Wolfskuhlen abgehalten. Mit dem Ziel, ein eigenes Kirchengebäude zu erstellen, wurde 1947 ein Kapellenbauverein gegründet. Im selben Jahr kaufte der Verein von der Raiffeisengenossenschaft das Gelände und den Mühlenturm. Unter Einbeziehung des Mühlenturmes wurde von 1948 bis 1949 nach Plänen des Architekten August Schepers die Kirche gebaut. Im Mai 1949 wurde sie vom Münsteraner Weihbischof Heinrich Gleumes geweiht. Das Gebäude ging 1955 nach Löschung des Kapellenbauvereines in das Eigentum der Kirchengemeinde über. 1985 wurden schwere Bergschäden festgestellt. Unterhalb des Mauerwerkes wurde ein Betongürtel eingezogen; der Turm wurde bewehrt und saniert. Im selben Jahr wurde die Sakristei erweitert und der Chor neu gestaltet. Ein wesentliches Merkmal der Umgestaltung war ein neuer Altar, der einem Mühlstein nachempfunden ist. In gleichem Stein wurden der Gabentisch und der Sockel für den Tabernakel gestaltet.

Ausstattung
 1978 wurden von der Glockengießerei Mark in Brockscheid für den Mühlenturm drei Glocken gegossen. Sie tragen die Inschriften Hl. Maria, Hl. Viktor und Hl. Franziskus und Hl. Robert und Hl. Helena.
 1979 wurde durch einen Schwelbrand die elektronische Orgel zerstört. Die Orgelbaufirma Joseph Weimbs aus Hellenthal baute bis 1982 eine Pfeifenorgel mit zwei Manualen für acht klingende Register und einem Subbass-Pedal.
 Der neue Altar wurde 1987 durch Weihbischof Heinrich Janssen geweiht.
 Die Ausstattung wurde 1987 durch einen neuen Tabernakel, eine Kredenz und ein Ewiges Licht vervollständigt.

Weblinks

 Homepage der Katholischen Kirchengemeinde in Rheinberg
 rp-online.de 60 Jahre Mühlen-Kirche vom 29. April 2009

Einzelnachweise

Rheinberg, Maria
Rheinberg, Maria
Rheinberg
Maria
Rheinberg, Maria

St. Marien (Budberg)


Çorlulu Ali Paşa (1670, Çorlu - Aralık 1711, Midilli), III. Ahmed saltanatında 3 Mayıs 1706 ile 15 Haziran 1710 tarihleri arasında dört yıl on sekiz gün sadrazamlık yapmış bir Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı
Çorlu'da yerleşmiş bir çiftçi ailenin oğluydu. Sultan II. Ahmed devri Kapıcıbaşı Türkmen Kara Bayram Ağa'nın evlatlığı olarak, önce Galata Sarayı'na, daha sonra Enderun-ı Hümayun'daki Seferli Koğuşu'na, buradan da Hane-i Hassa'ya yerleştirildi. Şubat 1699'da rikabdarlık hizmetinde bulunuyordu. Sadrazam Amcazade Hüseyin Paşa'da kendisinden bizzat silahdarlık rica etti. 15 Ekim 1700 tarihinde bu memuriyete tayin edildi.

Silahdarlığı, Saray-ı Humayun'da daha üst derecede bir memuriyet haline getirdi. Padişah ile sadrazam arasındaki haberleşmenin silahdarlık makamı vasıtasıyla yerine getirilmesini ve Darüssade'den başka Babüssade ile Enderun-ı Hümayun'a ait bütün işlerin de silahdar ağa nezaretinde yapılmasını sağladı. Çorlulu Ali Paşa'nın bu başarıları çok geçmeden birbirleriyle yarış halinde bulanan sadrazamın ve şeyhülislamın dikkatini çekti.

İstanbul'daki cebeci ayaklanması sırasında Çorlulu Ali Paşa, vezirlik rütbesiyle saraydan uzaklaştırıldı. Sultan III. Ahmed'in tahta geçmesinden sonra üçüncü vezir olarak Edirne'de kaldı. Halep Valiliği'ne tayin edilmek üzere İstanbul'a çağrılan Çorlulu Ali Paşa, İstanbul'a geldiğinde Halep Valiliği'nden vazgeçilerek, Kubbealtı'nda beşinci vezirlikle görevlendirildi. Enişte Hasan Paşa'nın yerine 1703 Kasım ayı sonlarında rikab-ı hümayun kaymakamı oldu. Bir süre sonra Trablusşam valiliği ile İstanbul'dan uzaklaştırıldı. Tekrar İstanbul'a dönen Çorlulu Ali Paşa, 3 Mayıs 1706 günü üçüncü vezirlikten Baltacı Mehmed Paşa'nın yerine sadarete getirildi. 1708 yılında yedi yıldır nişanlı bulunduğu Sultan II. Mustafa'nın kızı Emine Sultan'la evlendi.

Çorlulu Ali Paşa sadrazam olduktan sonra, devletin mali işleriyle ilgilendi ve saray masraflarını kontrol altına almak istedi. Tersane ve donanmaya önem verdi. Toplar döktürdü, askeri ocaklarda düzenlemelerde bulundu.

İsveç - Rus savaşı sırasında İsveç'i Ruslara karşı destekledi. Amacı ileride meydana gelebilecek Rus - Osmanlı savaşında yorgun düşmüş bir Rus ordusuyla karşılaşmak ve galip çıkmaktı. Sultan III. Ahmed, bu siyaseti tasvip etmemekteydi. Bir süre sonra Rusya'nın İsveç'le yaptığı savaştan galip ayrılması üzerine Çorlulu Ali Paşa'nın planları yaptığı hesaplara uymadı. III. Ahmed nezdinde ise aleyhinde yapılan propagandalar sonucu gözden düştü.

15 Haziran 1710'de III. Ahmed, Ali Paşa'yı sadaretten azletti. Bir gün sonra da sürgün olarak Kefe'ye gönderildi. Çorlulu Ali Paşa burada, sadrazamken Sinop'a sürdüğü ve daha sonra Şeyhülislam olan Paşmakçızade Seyyid Ali Efendi'nin fetvası ve III. Ahmed'in Aralık 1711 tarihli fermanı ile Midilli'de idam edildi.

İstanbul'da adını taşıyan iki cami, Tersane'de bir hamam, üç çeşme, Çorlu'da bir mektep ve çeşme yaptırdı. İstanbul'daki camilerin biri Tersane'de, diğeri Çarşıkapı'dadır. Çarşıkapı'daki cami, darülhadis, kütüphane ve imaretten ibaret bir külliyedir.

Kaynakça
 Danişmend, İsmail Hâmi, (1961) Osmanlı Devlet Erkâni, İstanbul:Türkiye Yayınevi.
 Buz, Ayhan, (2009) Osmanlı Sadrazamları, İstanbul: Neden Kitap, ISBN978-975-254-278-5

1670 doğumlular
1711 yılında ölenler
Osmanlı sadrazamları
Osmanlı padişah damatları
İdam edilmiş Osmanlılar
18. yüzyılda Osmanlılar

Çorlulu Ali Paşa


Borodino Muharebesi, Napolyon Savaşları sırasında Fransız ordularına Moskova yolunu açan muharebedir.

7 Eylül 1812 günü gerçekleşen Borodino Savaşı, Moskova'nın yaklaşık 110 km. batısında, Moskova nehri üstündeki köprübaşında yapılmıştır. Napolyon ordusu 130 bin kişilik bir kuvvet ve 500 top desteğinde, 120 bin asker ve 600 top ile savunulan Rus cephesine saldırmıştır. Sabahın ilk ışıklarıyla Napolyon orduları direkt bir taarruza kalkışmışlar, öğlene kadar süren çatışmalarda 5 km.lik cephe hattında belirgin bir ilerleme sağlayamamışlardır. Savaş, öğleden sonraki safhasında karşılıklı top salvolarıyla sürmüştür. Fransız topçusunun etkili atışı ardından yeniden taarruza geçen Fransız birlikleri yine etkili bir sonuç alamamışlardır. Napolyon, 30 bin kişilik yedek birliklerini savaşa sürmezken General Kutuzov tüm güçleriyle Fransız saldırılarını karşılamaktaydı. Bununla birlikte Fransız taarruzlarının durdurulmasında 2. Rus Ordusu komutanı Prens Pyotr İvanoviç Bagration'un çabaları etkili olmuştur. Prens Bagration savaş alanında yaralandıktan 17 gün sonra ölmüştür.

Gün boyu süren çatışmalar ve topçu salvoları sonucu Fransız kayıpları 30 bin kişi iken Rus kayıpları 45 bin dolayındadır. Savaş alanında karşı tarafın ateşi sonucu kullanılamaz duruma gelen top sayısı yönünden de Rus Ordusu çok daha ağır kayıplara uğramıştır.

Kutuzov, gece boyunca Borodino mevzilerini boşaltarak Moskova gerilerine çekilmiştir. Her ne kadar Fransız ordusunun ilerleyişini o gün için durdurabilmişse de Rus Ordusu, uğradığı ağır kayıplar dolayısıyla mevzileri izleyen günlerde de tutabilecek gücü kaybetmiş bulunmaktadır. Dolayısıyla Kutuzov'un geri çekilmesi askeri prensiplere uygun bulunmaktadır. Taktik anlamda "günü kurtaran" Rus Ordusu, operatif anlamda, izleyen günleri kurtaramayacak durumda olması nedeniyle cepheyi boşaltmıştır.

İzleyen günlerde Moskova'yı istila eden Napolyon Orduları, Rus Çarı'nın barış antlaşmasına yanaşmaması, Rus Ordusu'nun imha edilmemiş olması ve kış koşullarında ordunun ikmalinin sağlanamaması nedeniyle Rusya'dan çekilmek zorunda kalmıştır.

Ayrıca bakınız
 Napolyon'un Rusya seferi

Fransa'nın muharebeleri
Rus İmparatorluğu'nun muharebeleri
Napolyon Savaşları'nda muharebeler
1812'de çatışmalar

Borodino Muharebesi


Leul din Mari (în engleză: Lion of Mari; în franceză: Lion de Mari) este o statuie de cupru ce înfățișează un leu descoperit în anul 1936 de arheologul francez André Parrot în Templul Leilor din Mari (în Siria). Leul a fost deteriorat în timpul distrugerii sitului arheologic, astfel doar partea din față rămânând. Statuia se află în prezent în Departamentul Antichităților Orientale din Muzeul Luvru din Paris, Franța.

Galerie

Note

Bibliografie
 André Parrot: Les Fouilles de Mari. Quatrième campagne (hiver 1936–37). In: Syria. Bd. 19, Nr. 1, 1938, S. 1–29, hier S. 25 f., .
 Georges Dossin: Inscriptions de fondation provenant de Mari. In: Syria. Bd. 21, Nr. 2, 1940, S. 152–169, hier S. 167, .
 Winfried Orthmann: Babylonisch-Assyrische Rundplastik. In Winfried Orthmann: Der Alte Orient (= Propyläen Kunstgeschichte. Bd. 18). Propyläen Verlag, Berlin 1975, S. 288–298, hier S. 294, Taf. 168.
   Les fouilles de Mari, André Parrot, Syria Année 1938 Volumul al XIX-lea Numéro 1 pp. 1–29

Vezi și
 Arta mesopotamiană

Legături externe

 Statue of a lion

Mesopotamia
Statui din bronz
Secolul al XVIII-lea î.Hr.

Leul din Mari


Seán Patrick Michael Sherrard ya da sahne adıyla Johnny Logan (d. 13 Mayıs 1954, Viktorya), "Bay Eurovision" olarak anılan İrlandalı şarkıcı ve besteci. Eurovision Şarkı Yarışması'da İrlanda adına yarışan Johnny Logan, şarkıcı olarak iki kez, besteci ve söz yazarı olarak da bir kez birincilik elde etmiştir. Sözlerini yazdığı ve bestelediği bir şarkı daha Eurovision'da ikinci olmuştur.

1980 yılında "What's Another Year", 1987 yılında "Hold Me Now" adlı şarkıları ile 2 defa Eurovision şarkı yarışmasında İrlanda'ya birincilik kazandırmıştır.

Besteci olarak da Linda Martin'in "Why Me?" ile aldığı birincilikte payı vardır. Linda Martin yorumlu "Terminal 3" şarkısıyla bir de ikinciliği var.

İrlandalı tenor Patrick O'hagan'ın oğludur.

1976 yılında evlendiği Ailis ile üç oğlu bulunan Logan'ın Türk dansçı ve oyuncu olan Burçin Orhon ile ilişkisinden ise bir kızı vardır.

Kaynakça

Yaşayan insanlar
1954 doğumlular
İrlandalı erkek şarkıcılar
İrlandalı pop şarkıcıları
İrlandalı söz yazarları
İrlandalı besteciler
1980 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
1987 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Eurovision Şarkı Yarışması birincileri
İrlanda'nın Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları

Johnny Logan


කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයීය පරිගණක අධ්‍යයනායතනය (UCSC) යනු පරිගණක විද්‍යාව සහ තොරතුරු හා සන්නිවේදන තාක්ෂණය පිළිබඳ අධ්‍යාපනය ලබාදෙන, කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයට අනුබද්ධ අධ්‍යනායතනයකි. වසර 2002 සැප්තැම්බර් 01 දින, කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයීය විද්‍යා පීඨයේ පරිගණක දෙපාර්තමේන්තුව හා පරිගණක තාක්‌ෂණ ආයතනය (ICT) ඒකාබද්ධ කිරීමෙන් කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයීය පරිගණක අධ්‍යයනායතන පිහිටුවන ලදී. ශ්‍රී ලංකාවේ තොරතුරු සහ සන්නිවේදන තාක්‍ෂණ උසස් අධ්‍යාපන ක්‍ෂේත්‍රයේ පුරෝගාමී ආයතනයක් වන කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයීය පරිගණක අධ්‍යයනායතනය, එහි 25 වන සංවත්සරය 2010 වසරේදී සැමරීය.

ඉතිහාසය
කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලය තුල පරිගණක අධ්‍යාපනය ආරම්භ වන්නේ වර්ෂ 1967 දී විද්‍යා පීඨයේ ගණිත අධ්‍යයනාංශයට සම්බන්ධ වෙනම ඒකකයක් ලෙස සංඛ්‍යාන විද්‍යා ඒකකය (Statistical Unit) ඇරඹීමත් සමගයි. පසුව මෙම ඒකකය සංඛ්‍යාන උපදේශන සහ දත්ත සැකසීමේ සේවා මධ්‍යස්ථානය (Statistical Consultancy and Data Processing Service Center) ලෙස වර්ධනය විය. වර්ෂ 1985 දී මහාචාර්ය

වී.කේ. සමරනායක මහතාගේ යෝජනාවකට අනුව සංඛ්‍යාන සහ පරිගණක විද්‍යා අධ්‍යයනාංශය (Department of Statistics and Computer Science) ආරම්භ කරන ලදී. මෙම අධ්‍යයනාංශය කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයීය පරිගණක අධ්‍යයනායතනයේ තිඹිරිගෙය ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. 2001 වසරේදී සංඛ්‍යාන සහ පරිගණක විද්‍යා අධ්‍යයනාංශය, පරිගණක විද්‍යා අධ්‍යයනාංශය (Department of Computer Science) සහ සංඛ්‍යාන විද්‍යා අධ්‍යයනාංශය (Depertment of Statistics) ලෙස කොටස් දෙකකට වෙන්කරන ලදී. වර්ෂ 1987 පිහිටුවන ලද පරිගණක තාක්‌ෂණ ආයතනය සහ පරිගණක විද්‍යා අධ්‍යයනාංශය ඒකාබද්ධ කරමින් 2002 වසරේ දී කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයීය පරිගණක අධ්‍යයනායතනය සංස්ථාපනය කරන ලදී.

අධ්‍යයනායතනයේ පළමු අධ්‍යක්ෂවරයා ලෙස මහාචාර්ය වී. කේ. සමරනායක මහතා පත්වූ අතර, විශ්‍රාම යාමෙන් පසුවද ස්වල්ප කාලයක් වැඩ බලන අධ්‍යක්ෂ ධූරයේ කටයුතු කළේය. 2004 වසරේදී අධ්‍යක්ෂ ධූරයට පත් වූ ආචාර්ය රුවන් වීරසිංහ මහතා සය වසරක් එම ධූරය හෙබවීය. ඉන් අනතුරුව 2010 වසරේදී අධ්‍යක්ෂ ධූරයට පත් වූ මහාචාර්ය ගිහාන් වික්‍රමනායක මහතා 2016 වසර දක්වා එම තනතුර හෙබවීය. වර්තමානයේදී මහාචාර්ය කේ. පි. හේවාගමගේ මහතා අධ්‍යක්‍ෂ ධූරය හොබවයි.

අධ්‍යයනායතනය වර්තමානයේදී
කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයීය පරිගණක අධ්‍යයනායතනය පරිගණක උසස් අධ්‍යාපනය සඳහා අවැසි සියලු තාක්ෂණික උපාංග වලින් සමන්විත වේ. එහි සිසුන් සඳහා වන පරිගණක විද්‍යාගාර 10 ක්' බහුමාධ්‍ය පරිගණක විද්‍යාගාර 02 ක්' පර්යේෂණ කටයුතු සඳහා වන විද්‍යාගාර 02 ක්' අන්තර්ජාල පහසුකම් සැපයීම පිණිස අධ්‍යයනායතනයේ ගොඩනැගිලි පරිශ්‍රය ම ආවරණය වන පරිදි සැකසූ ජාල පද්ධතියක් මේ අතර වේ. තවද' අධ්‍යයනායතනය සතුව අවශ්‍යතාවය අනුව සැකසිය හැකි ජාල ව්‍යාප්ත පද්ධතියක් ද ඇත. අධ්‍යයනායතනයේ පුස්තකාලය දුර්ලභ හා වටිනා පොත්-පත්, සඟරා, සංයුක්ත තැටි' ව්‍යාපෘති වාර්තා, පර්යේෂණ සටහන් විශාල ප්‍රමාණයකින් සමන්විත වන අතර, විද්‍යුත් සඟරා පරිශීලනය සඳහා අන්තර්ජාල පහසුකම්ද සපයා ඇත.

වර්තමානයේදී පරිගණක අධ්‍යයනායතනය විවිධ ක්ෂේත්‍රයන්හි පර්යේෂණ කටයුතු වල නිරතව සිටින අතර දේශීය භාෂා පරිශීලනය, මානව-පරිගණක අන්තර් ක්‍රියා අධ්‍යයනය' පින්තූර සැකසීම, පරිගණක ආරක්ෂණ පද්ධති නිර්මාණය' බහුමාධ්‍ය හා දෘෂ්‍ය යතාර්ථ (Virtual reality) භාවිතය' කෘත්‍රිම බුද්ධිය ආශ්‍රිත පරිගණක පද්ධති නිර්මාණය, රටා හඳුනා ගැනීම සඳහා වන වැඩසටහන්, තොරතුරු හා දත්ත විශ්ලේෂණය, අන්තර්ජාලය ආශ්‍රිත වෙළෙඳ කටයුතු, විද්‍යුත් අධ්‍යාපනික කටයුතු, තොරතුරු කළමනාකරණ තාක්ෂණය, තොරතුරු තාක්ෂණ නීති පද්ධති සැකසීම ඒ අතර ප්‍රධාන වේ.

කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයීය පරිගණක අධ්‍යයනායතනයේ ප්‍රධාන අභිමතාර්ථය වනුයේ, මෘදූකාංග නිෂ්පාදනය' පරිගණක පද්ධති විශ්ලේෂණය, ජාල අධීක්ෂණය, දත්ත ගොනු අධීක්ෂණය, ලෝක ව්‍යාප්ති ජාලය ආශ්‍රිත තොරතුරු පද්ධති නිර්මාණය, තොරතුරු කළමනාකරණය හා තොරතුරු තාක්ෂණ නීති පද්ධති ක්‍රියාත්මක කිරීම ආදී වෘත්තීය ක්ෂේත්‍ර වලට අදාළ වන පරිදි සිසුන්ට අධ්‍යාපනය හා ප්‍රායෝගික පුහුණුව ලබා දීමයි.

අනුබද්ධිත අධ්‍යයනාංශ
සන්නිවේදනය හා මාධ්‍ය තාක්ෂණය පිළිබඳ අධ්‍යයනාංශය
බුද්ධිමය පද්ධති පිළිබඳ අධ්‍යයනාංශය
තොරතුරු පද්ධති පිළිබඳ ඉංජිනේරු අධ්‍යයනාංශය

මධ්‍යස්ථාන
පරිගණක සේවා  මධ්‍යස්ථානය
විද්‍යුත් අධ්‍යාපනය(e-Learning) පිළිබඳ මධ්‍යස්ථානය
බාහිර විභාග පිළිබඳ මධ්‍යස්ථානය
වෘත්තීය සංවර්ධන මධ්‍යස්ථානය
ඉලෙක්ට්‍රොනික මාධ්‍ය පිළිබඳ උසස් තාක්ෂණ මධ්‍යස්ථානය
ඩිජිටල් අධිකරණ වෛද්ය මධ්යස්ථානයක්

ඉලෙක්ට්‍රොනික මාධ්‍ය පිළිබඳ උසස් තාක්ෂණ මධ්‍යස්ථානය (ADMTC ) පිහිටුවීමේ කටයුතු වසර 2002 දී ආරම්භ වූ අතර එය මානව සම්පත් සංවර්ධනය සඳහා වන විශේෂ ව්‍යපෘතියක් ලෙස වසර 3ක් පුරා ක්‍රියාත්මක කරන ලදී. ඉලෙක්ට්‍රොනික මාධ්‍ය පිළිබඳ උසස් තාක්ෂණ මධ්‍යස්ථානය කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයීය පරිගණක අධ්‍යයනායතනයට අනුබද්ධිත මධ්‍යස්ථානයක් වේ.

උපාධි පාඨමාලා

මූලික උපාධි

අ.පො.ස. උසස් පෙල ඇවැසි අභ්‍යන්තර උපාධි

තුන් අවුරුදු
පරිගණක විද්‍යාව පිළිබඳ උපාධිය [ BCSc ]
තොරතුරු පද්ධති  පිළිබඳ උපාධිය [ BIS ]  ( 2013 අධ්‍යයන වර්ෂයට පෙර එය තොරතුරු හා  සන්නිවේදන තාක්ෂණය පිළිබඳ උපාධිය [ BICT ] )

සිව් අවුරුදු
පරිගණක විද්‍යාව පිළිබඳ විද්‍යාවේදී උපාධිය [ BSc (CS) ]
මෘදුකාංග ඉංජිනේරු විද්‍යාව පිළිබඳ විද්‍යාවේදී උපාධිය [ BSc (SE) ] (2013 අධ්‍යයන වර්ෂයේ සිට)
තොරතුරු පද්ධති ඉංජිනේරු විද්‍යාව පිළිබඳ විද්‍යාවේදී උපාධිය [ BSc (ISE) ] ( 2013 අධ්‍යයන වර්ෂයට පෙර එය තොරතුරු හා  සන්නිවේදන තාක්ෂණය පිළිබඳ විද්‍යාවේදී උපාධිය  [ BSc (ICT) ] )

අ.පො.ස. උසස් පෙල ඇවැසි නොවන බාහිර උපාධි
තොරතුරු තාක්ෂණය පිළිබඳ බාහිර උපාධිය (BIT)
මෙම උපාධිය තොරතුරු තාක්ෂණ ක්ෂේත්‍රය පිළිබද උනන්දුවක් ඇති එහෙත් ජාතික විශ්ව විද්‍යාලයකට ඇතුළත් වීමට නොලැබුනු අවම පිරිවැයකින් ලබා ගත හැක්කකි. විෂේශත්‍වය වන්නේ යම් වෘත්තිකයකුට හෝ තොරතුරු තාක්ෂණ ක්ෂේත්‍රයේ උපාධියක් ඇවැසි අයෙකුට මෙම උපාධිය ලබාගැනීමට ඇති හැකියාවයි.

පශ්චාත් උපාධි
තොරතුරු තාක්ෂණය (MIT)
පරිගණක විද්‍යාව (MCS)
තොරතුරු ආරක්ෂණය (Master of Science in Information Security)
බහුමාධ්‍ය තාක්ෂණය (Multimedia Technologies (MIT-MMT))

පර්යේෂණ කටයුතු
භාෂා තාක්ෂණ පර්යේෂණාගාරය
Multimedia Databases
Geographical Information System
Wireless Ad-hoc Sensor Networks

බාහිර පුරුක
කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයීය පරිගණක අධ්‍යනායතනය
කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලය
විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදනය කොමිසම - Sri Lanka
Bachelor of Information Technology (BIT)

කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලය

අධ්‍යයනායතන - ශ්‍රී ලංකා


Karabacaklı, Uşak ilinin Eşme ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Yerleşimden, 1890 yılı Aydın Vilâyet Salnâmesinde, Karabacaklı adıyla Saruhan Sancağının Sirke nahiyesine bağlı 142 nüfuslu bir köy olarak bahsedilmiştir.

Coğrafya
Köy; Uşak il merkezine 84 km, Eşme ilçe merkezine 20 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Uşak İl Özel İdaresi

Eşme belde ve köyleri

Karabacaklı, Eşme


El núcleo ventral posterolateral del tálamo (VPL) constituye una agrupación específica de núcleos cerebrales en el aspecto posterior y lateral del territorio lateral del tálamo cerebral.

Función
La información que arriba al VPL provienen de diferentes vías que transmiten principalmente el dolor y el sentido de la temperatura del torso y las extremidades. Sobre el lemnisco medial se transmite sobre todo el sentido del tacto y las sensaciones relacionados con la posición conjunta del tronco y las extremidades (propiocepción).

Véase también
 Anexo:Núcleos del tálamo

Tálamo

Núcleo ventral posterolateral del tálamo


Rade Uhlik (Sarajevo, 1. veljače 1899. − Sarajevo, 12. lipnja 1991.) bio je bosanskohercegovački romolog, jezikoslovac i akademik.

Životopis
Rade Uhlik je rođen u Sarajevu 1899. Rođeno ime mu je Aladar, ali ga je kasnije promijenio u Rade. Mladost je proživio u Beču, Pešti i Beogradu, gdje je dostudirao germanistiku. Vrativši se u Bosnu, predavao je njemački jezik u gimnazijama u Prijedoru, Tuzli i Sarajevu. Nakon Drugog svjetskog rata kao poliglot (govorio je oko 14 jezika) dobio je posao prevoditelja u Tanjugu. Neko vrijeme radio je kao kustos u Zemaljskom muzeju Bosne i Hercegovine. Njegova znanstvena djelatnost odnosi se prije svega na sakupljanje romske usmene tradicije, na opisivanje romske kulture i raznih dijalekata romskog jezika na Balkanu. Uveo je termin Gurbeti za skupinu Roma koja je nastanjivala prostore zapadnog i središnjeg Balkana; njihove jezične osobitosti razvrstao je u četiri skupine gurbetskog. Istraživao je ponajprije govore bosanskih Gurbeta, ali i drugih, te one Arlija, Burgijaša, Gopta itd. Skupio je i bogatu građu romske poezije, pripovijedaka i pošalica. Zbirku romskih pjesama u izvorniku Romane gilja objavio je 1937., potom u prijevodu Ciganska poezija (1957.), te Ciganske priče (1957.). Izradio je tri romska rječnika: Rječnik bosansko-romskog (Bosnian Romani Vocabulary, 1942. – 43.), Srpskohrvatsko-ciganski rječnik (Romane alava, 1947.) i Srpskohrvatsko-romsko-engleski rječnik (Romengo alavari, 1983.).

U niz objavljenih znanstvenih radova ostavio je i dragocjene zapise o izvorno hrvatskoj romskoj zajednici Gopta. Velik dio njegove rukopisne ostavštine uništen je tijekom rata 1992., a nešto radova čuva se u Knjižnici Odsjeka za indologiju Filozofskog fakulteta u Zagrebu.

Surađivao je s međunarodnim istraživačkim centrima koji se bave proučavanjem Balkana i romske problematike (kao što je Gypsy Lore Society iz Liverpoola). Bio je član Akademije znanosti i umjetnosti Bosne i Hercegovine (AZUBiH) kao i stručni konzultant u filmu Aleksandra Petrovića "Skupljači perja".

Djela
Uhlikov književni opus je obiman i raznovrstan. Najpoznatija djela su mu:

Izvori

Vanjske povezice
 Uhlik, Rade

Romi
Akademici AZUBiH
Životopisi, Sarajevo

Rade Uhlik


An Dipodium ensifolium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Mueller. An Dipodium ensifolium in nahilalakip ha genus nga Dipodium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dipodium

Dipodium ensifolium


Logănești este o rezervație naturală de plante medicinale în raionul Hîncești, Republica Moldova. Este amplasată în ocolul silvic Logănești, Vila Logănești, parcelele 13-15, 18-20, 23, 24. Are o suprafață de 710 ha. Obiectul este administrat de Gospodăria Silvică de Stat Hîncești.

Referințe

Lectură suplimentară

Legături externe

Logănești
Raionul Hîncești

Rezervația naturală Logănești


Zombie: Crónicas del miedo es una película inglesa que tuvo una mala recepción por parte de la crítica y fue dirigida, escrita y producida por Andrew Parkinson y protagonizada por Ellen Softley y Dean Sipling. Fue exhibida por primera vez en el Night Visions Film Festival el 5 de junio de 1999 en Finlandia y distribuida en Latinoamérica por Fangoria Video.

Historia
Grabada con un presupuesto no mayor a $150,000 dlls., Zombie: Crónicas del miedo (I zombie: the chronicles of pain) relata la historia de David (Dean Sipling), un tipo feliz que vive con su novia Sarah (Ellen Softley), hasta que un ataque repentino hace que tenga que cambiar su vida por completo. El film nos muestra el proceso de deterioro de David, con un panorama solitario y lleno de desesperación, por una parte tiene que enfrentarse a la transformación y degeneración paulatina que está viviendo, y por la otra, lidiar con su parte consciente y aún humana, llena de deseos y pensamientos acerca de su pasado, pero siempre con su nueva parte predominante por delante, la de la urgencia de sobrevivir, teniendo que atacar para no morir.

Curiosidades
El film fue grabado íntegramente en 35 mm.

El reparto total fue de tan sólo 15 actores.

Premios
Premio Commendation a Mejor Película Independiente (Festival de Cine Fantástico de Gran Bretaña)

Referencias

Enlaces externos

 Página de "Zombie, Crónicas del Miedo" en IMDb.

Zombie, Crónicas del Miedo


Dr. rer. nat. Frauke Petry (født 1. juni 1975 i Dresden, DDR, som Frauke Marquardt) er en tysk politiker, kemiker og iværksætter.

Politisk karriere
I 2013 blev hun en af tre talspersoner for partiet Alternative für Deutschland samt formand for AfD i delstaten Sachsen; siden 2014 sidder hun i Sachsens landdag.

Juli 2015 blev hun genvalgt som landsdækkende talsperson sammen med Jörg Meuthen efter mange måneders intern konflikt i partiet. Hendes politiske retning er nationalkonservativ.

Dagen efter Forbundsdagsvalget 2017 trådte Frauke Petry ud af AfDs forbundsfraktion. To dage efter valget forlod hun AfD helt. Hun blev kritiseret for ikke at have meldt afbud før valget - hvor hun blev stemt ind i Forbundsdagen. Desuden var der kritik over, at hun meldte sin udmelding på AfDs første pressekonference efter valget - uden at have advaret nogle af partikollgerne.

Eksterne henvisninger

 Officiel hjemmeside
 Frauke Petry  i Sachsens landdag

Politikere fra AfD

Frauke Petry


Oclemena, rod glavočika smješten u vlastiti podtribus Oclemininae,  dio tribusa Astereae. Postoji tri priznatih vrsta (i jedna notovrsta) sa stoka Sjeverne Amerike, od Hudsonovog zaljeva na sjeveru, na jug do Floride.

Vrste
 Oclemena acuminata (Michx.) Greene
 Oclemena × blakei (Porter) G.L.Nesom
 Oclemena nemoralis (Aiton) Greene
 Oclemena reticulata (Pursh) G.L.Nesom

Sinonimi
 Lioydia Neck. ex Raf.

Izvori

Astereae

Oclemena


Carl Friedrich Hindenburg (13 July 1741 – 17 March 1808) was a German mathematician born in Dresden. His work centered mostly on combinatorics and probability.

Education
Hindenburg did not attend school but was educated at home by a private tutor as arranged by his merchant father. He went to the University of Leipzig in 1757 and took courses in medicine, philosophy, Latin, Greek, physics, mathematics, and aesthetics. Hindenburg later published on philology in 1763 and 1769.

Hindenburg was mentored by Christian Fürchtegott Gellert, a popular lecturer in Leipzig who introduced Hindenburg to a student named Schönborn.  Schönborn's interest in mathematics influenced Hindenburg to go into the field as well. He obtained a master's degree from the University of Leipzig in 1771.

Career
On obtaining his master's degree at Leipzig in 1771, Hindenburg was made Privatdozent there.

In 1781, Hindenburg was appointed as professor of philosophy in the University of Leipzig. He would be appointed professor of physics in 1786 after presenting a dissertation on water pumps. Hindenburg served as academic dean at the University of Leipzig, where he was also Rector in 1792. He became a member of the Berlin Academy of Sciences on 5 August 1806.

Research contributions
Hindenburg's first published mathematical publication, Beschreibung einer ganz neuen art, nach einem bekannten Gesetze fortgehende Zahlen, durch Abzahlen oder Abmessen bequem und sicher zu finden, originated as a project to extend then-existing prime tables up to 5 million. In the book, he mechanically realizes, independent of the work done by Felkel, the sieve of Eratosthenes, which he then proceeds with rules to both optimize and organize. The book also contained results in linear diophantine analysis, decimal periods, combinations, and gave combinatorial significance to the digits of numbers written in decimal notation.

In 1778, he started publishing a series of works on combinatorics, particularly on probability, series and formulae for higher differentials. He worked on a generalization of the binomial theorem and was a major influence in Gudermann's work on the expansion of functions into power series.

Editorial work
Hindenburg co-founded the first German mathematical journals. Between 1780 and 1800, he was involved at different times with the publishing of four different journals all relating to mathematics and its applications. Two of the journals, the Leipziger Magazin für reine und angewandte Mathematik (1786–1789) and the Archiv für reine und angewandte Mathematik (1795–1799), published Johann Heinrich Lambert's Nachlass as edited by Johann Bernoulli. In 1796, he edited the Sammlung combinatorisch-analytischer Abhandlungen, which contained a claim that de Moivre's multinomial theorem was "the most important proposition in all of mathematical analysis".

Students
One of Hindenburg's best students, according to Donald Knuth, is Heinrich August Rothe. Another student, Johann Karl Burckhardt published the book Theorie der Kettenbrüche after being encouraged by Hindenburg to work on continued fractions. He also influenced Christian Kramp's work in combinatorics.

References

External links

1741 births
1808 deaths
18th-century German mathematicians
19th-century German mathematicians
Combinatorialists
Probability theorists
People from Dresden
Academic staff of Leipzig University
Rectors of Leipzig University

Carl Hindenburg


Blenny (from the Greek  and , mucus, slime) is a common name  for many types of fish, including several families of percomorph marine, brackish, and some freshwater fish sharing similar morphology and behaviour. Six families are considered "true blennies", grouped under the order Blenniiformes; its members are referred to as blenniiformids. About 151 genera and nearly 900 species have been described within the order. The order was formerly classified as a suborder of the Perciformes but the 5th Edition of Fishes of the World divided the Perciformes into a number of new orders and the Blenniiformes were placed in the percomorph clade Ovalentaria alongside the such taxa as Cichliformes, Mugiliformes and Gobiesociformes.

Families
The six "true blenny" families are:

 Blenniidae Rafinesque, 1810 - combtooth blennies, including the sabre-toothed blennies
 Chaenopsidae Gill, 1865 -  pikeblennies, tubeblennies and flagblennies
 Clinidae Swainson, 1839 - clinids, including the giant kelpfish
 Dactyloscopidae Gill, 1859 - sand stargazers
 Labrisomidae Clark Hubbs, 1952
 Tripterygiidae Whitley, 1931 - threefin blennies

Similarities with other families
The blenniiformids are superficially quite similar to members of the goby and dragonet families, as well as several other unrelated families whose members have occasionally been given the name "blenny". Many blennies demonstrate mimicry of other species, such as Aspidontus taeniatus. This mimicry allows the blenny to get up close to fish that would normally let Labroides dimidiatus (the bluestreak cleaner wrasse), clean them. The blenny then takes nips or larger bites out of the unsuspecting fish. There are two genera of blennies that demonstrate Batesian mimicry - Ecsenius and Plagiotremus.

Morphology
Blenniformids are generally small fish, only occasionally reaching lengths up to 55 cm, with elongated bodies (some almost eel-like), and relatively large eyes and mouths. Their dorsal fins are often continuous and long; the pelvic fins typically have a single embedded spine and are short and slender, situated before the pectoral fins. The tail fin is rounded. The blunt heads of blenniiformids often possess elaborate whisker-like structures called cirri.

Behavior and feeding
As generally benthic fish, blenniiformids spend much of their time on or near the sea floor; many are reclusive and may burrow in sandy substrates or inhabit crevices in reefs, the lower stretches of rivers, or even empty mollusc shells. Some blennies, otherwise known as "rock-hoppers", leap from the water onto rocks in order to reach other pools.

As far as predation, blennies depend on a secretive lifestyle, hiding on the sea floors in shallow water, with cryptic coloration.

Venom
For protection, there is only one genus that is truly venomous, namely Meiacanthus. These fish can inject venom from their mandibular, hollow fangs. They have venom that contains the opioid-like enkephalin, phospholipase, and neuropeptide Y.

Distribution
True blennies are widely distributed in coastal waters, often abundant and easily observed which has made them the subject for many studies of ecology and behaviour. Two of the families, the Blennidae and the Tripterygiidae have global distributions, the Clinidae have a mainly temperate distribution and the remaining three families are largely Neotropical. This distribution makes these fish ideal subjects for studies of biogeography. It is thought that the splitting of the Tethys Sea by the formation of the Isthmus of Panama combined with Pliocene warming of the climate may have been important factors influencing the evolution and biogeography of the Blenniiformes.

Gallery

References

Ray-finned fish orders

Blenniiformes


Säkkijärven polkka ( ; la « polka de Säkkijärvi »), également appelée la « polka carélo-finnoise », est une chanson finlandaise très populaire, appréciée notamment des accordéonistes finlandais. Cette polka a été particulièrement popularisée par l'accordéoniste Viljo Vesterinen (1907–1961).

La mélodie a été enregistrée pour la première fois à Säkkijärvi (aujourd'hui Kondratyevo dans l'oblast de Leningrad, en Russie) ; les paroles, lorsque l'on décide de les chanter, rappellent que si la région de Säkkijärvi en elle-même a été perdue en 1940, au moins les Finlandais ont-ils pu en conserver la polka.

Utilisation militaire

Pendant la guerre de continuation, les Soviétiques avaient miné la ville de Vyborg à l'aide de mines radio-contrôlées. Les mines explosaient si une succession précise de trois notes était jouée sur leur fréquence radio ; chaque mine avait trois fers sonores qui oscillaient à des fréquences spécifiques qui lui étaient propres. Après avoir pris Vyborg, les Finlandais s'étonnaient d'étranges explosions de mines. Au début, les sapeurs supposaient qu'il s'agissait de mines à retardement. Après avoir étudié et analysé un sac de détonateurs que les sapeurs avaient trouvé sous l'un des ponts de la ville, l'armée finlandaise découvrit que la ville entière avait été minée. L'interrogation de prisonniers de guerre soviétiques permit de déterminer la localisation des mines.

Le  septembre 1941, l'état-major général reçut une voiture de diffusion de l'Yle, qui a été conduite à Vyborg. Le véhicule pouvait diffuser sur la fréquence de transmission exacte des mines. C'est la Säkkijärvi polkka qui fut choisie parmi tous les titres disponibles, et la voiture de diffusion de l'Yle commença à jouer en boucle la polka (plus spécifiquement la version de Viljo Vesterinen) sur la fréquence de déclenchement des mines soviétiques. Les trois notes de déclenchement des mines étaient jouées à une fréquence telle que le système de déclenchement des mines en était perturbé et les mines elles-mêmes complètement inutilisables. Le 4 septembre, il fut remarqué que les troupes soviétiques avaient triplé leurs émissions sur la fréquence de transmission : c'est ainsi que commença la bataille des ondes radio. Trois jours plus tard, une deuxième voiture-radio fut envoyée à Vyborg. Entre-temps, un examen des déclencheurs démontés avait révélé que les troupes soviétiques avaient des mines radio fonctionnant sur trois fréquences radio différentes. La grande crainte était dès lors que les moteurs à combustion interne faisant fonctionner les générateurs des émetteurs se désintègrent, aussi l'armée commanda-t-elle rapidement des émetteurs supplémentaires de 50 watts à Helvar, lesquels furent livrés dès le 9 septembre 1941. Ceux-ci continuèrent de transmettre les émissions d'interférence jusqu'au 2 février 1942. Les militaires avaient en effet calculé que les batteries de mines seraient épuisées après trois mois au plus tard.

Paroles
Les paroles de la polka, en finnois et en français :

Interprétations diverses

 Les Leningrad Cowboys interprètent la chanson dans leur film de 1989 Leningrad Cowboys Go America. Une interprétation supplémentaire de  est jouée pendant le générique de fin et incluse dans l'album de la bande originale.
 Une version électronique de la chanson, intitulée Hardcore of the North, apparaît dans le jeu vidéo musical In The Groove.
 Le groupe de folk punk canadien The Dreadnoughts en livrent une version intitulée "The Skrigjaargen Polka" sur leur album de 2009 Victory Square.
 Un remix Eurobeat de la chanson réalisé par un utilisateur connu sous le nom de Turbo est devenu populaire sur YouTube.

Dans la culture populaire

Cinéma
 Säkkijärven polkka est aussi le titre d'un film réalisé par Viljo Salminen (1908–1992) en 1955.

Technologie
 Säkkijärven polkka a été inclus comme l'une des sonneries du Nokia 2110 (1994), qui le premier téléphone mobile à en proposer.

Dessin animé
 Une interprétation instrumentale de la polka est présente dans l'anime Girls und Panzer der Film.

Autres
 L'acteur comique finlandais  a également chanté cette polka.

Articles connexes
 Ievan Polkka
 Niet Molotoff

Références

Liens externes

 Un MIDI de Säkkijärven polkka
 Interprétation d'Eemeli

Polka
Musique finlandaise
Chanson finlandaise
Chanson des années 1930
Chanson des années 1940
Culture finlandaise
Chanson en finnois

Säkkijärven polkka


Pierre Émile Metzmacher né le  à Belleville et mort le  à Samois-sur-Seine est un peintre français.

Biographie
Pierre Émile Metzmacher est le fils du graveur Pierre Guillaume Metzmacher (1815-1876) et d'Émilie Marie Jeanne Duperrier (1814-1860).

Élève à l'école impériale de dessin, il remporte plusieurs prix en 1858.

Il expose au Salon à partir de 1863 et obtient une mention honorable en 1879 et 1889.

Il épouse en 1865 Mathilde Julia Hewitt. Les peintres Gustave Boulanger et Florent Willems sont les témoins de leur union.

Il meurt à son domicile de Samois-sur-Seine le .

Notes et références

Liens externes

Peintre français du XIXe siècle
Naissance en octobre 1842
Naissance dans le département de la Seine
Décès en octobre 1916
Décès à 74 ans
Décès à Samois-sur-Seine

Pierre Émile Metzmacher


Armiche foi o último monarca bimbache da ilha de El Hierro, após a conquista desta ilha pelos castelhanos no século XV.

Tal como outros chefes indígenas desta ilha, pouco se conhece de Armiche. Na época em que El Hierro foi conquistada, em fins de 1405, a ilha era governada como um único território por Armiche. A população da ilha encontrava-se então já dizimada pelas incursões europeias de captura de escravos.

Armiche apresentou forte resistência à conquista, mas acabou por ser capturado e escravizado pelos conquistadores.

Antigos canários
El Hierro
!Mais Teoria da História na Wiki (Povos originários)

Armiche


داء الشعرينات  أو التريكينوزيس هو داء طفيلي غير بكتيري تسببه يرقات شعرية ميكروسكوبية تسمى كراكينيلا سبيرالس ينتج عن تناول لحم طائر التدرج أو الخنزير النيئ والملوث بيرقات من نوع الشعرينة الحلزونية ويكون مسؤولا عن مرض
التريكينوزيس يشار إليها أحيانا باسم «دودة الخنزير»، نظرا لكونها وجدت انها عادة في منتجات لحوم الخنزير غير المطبوخ جيدا.

داء الشعرينات مرض طفيلي تسببه الديدان الأسطوانية من جنس الدودة الشعرية. في الطور الأول من العدوى ينتج عن غزو الطفيلي للأمعاء الإسهال والألم البطني والتقيؤ. يمكن أن تسبب هجرة اليرقات إلى العضلات، والتي تحدث بعد أسبوع تقريبًا من العدوى، انتفاخ الوجه والتهاب بياض العين والحمى والألم العضلي والاندفاع الجلدي. يمكن أن تكون العدوى بسيطة وبلا أعراض. تشمل المضاعفات المحتملة التهاب عضلة القلب وإصابة الجهاز العصبي المركزي والتهاب الرئتين.

تنتشر الشعرية بشكل أساسي من خلال تناول اللحم غير المطبوخ جيدًا. يكون هذا اللحم في أمريكا الشمالية عادة لحم دب، ولكن يمكن ان تحدث العدوى أيضًا عند تناول لحم الخنزير أو لحم الخنزير البري أو لحم الكلاب. يمكن أن تسبب عدة أنواع من الشعرية المرض، والنوع الأكثر انتشارًا الشعرية الحلزونية. بعد تناول الأكياس، تتحرر اليرقات في المعدة. ثم تغزو جدران المعي الدقيق، حيث تنمو لتصبح ديدانًا بالغة. وبعد أسبوع، تطرح الإناث يرقات جديدة تهاجر إلى العضلات الإرادية. يوضع التشخيص اعتمادًا على الأعراض ثم يؤكَد من خلال كشف مستضدات خاصة في الدم أو كشف اليرقات في خزعة نسيجية.

الطريقة الأمثل لمنع الإصابة بداء الشعرينات هي طهي اللحوم بالكامل. يمكن الاستعانة بميزان حرارة غذائي للتأكد من أن درجة حرارة اللحوم مرتفعة بما يكفي. يُعالج المرض باستخدام الأدوية المضادة للطفيليات مثل ألبيندازول وميبيندازول. تساعد المعالجة السريعة على قتل الديدان البالغة وبالتالي توقف تطور الأعراض. يعتبر الدواءان آمنين لكن استعمالهما يترافق ببعض التأثرات الجانبية مثل تثبيط نقي العظام. لم يُدرس استخدامهما خلال الحمل أو عند الأطفال دون الثانية من العمر بما يكفي، ولكن يبدو أنه آمن. المعالجة باستخدام الستيروئيدات لازمة في الحالات الشديدة. وتزول الاعراض خلال ثلاثة أشهر في حال عدم المعالجة.

تحدث نحو 10,000 حالة عدوى بهذه الديدان سنويًا. وثقت 55 دولة من بينها الولايات المتحدة والصين والأرجنتين وروسيا وجود حالات فيها. يحدث المرض أيضًا في المناطق الاستوائية لكنه أقل شيوعًا هناك. تناقص معدل حدوث داء الشعرينات في الولايات المتحدة من نحو 400 حالة في السنة في أربعينيات القرن العشرين إلى 20 حالة سنويًا أو أقل في السنوات العشر الأولى من القرن الحالي. خطر الموت بسبب العدوى منخفض.

العلامات والأعراض
في معظم حالات العدوى تحدث أعراض طفيفة أو لا تظهر أية أعراض ولا تحدث أية مضاعفات. العدوى مؤلفة من طورين، طور معوي (يؤثر على الأمعاء) وطور خارج معوي. وتختلف الأعراض تبعًا للطور المرضي ونوع الديدان وعدد الأكياس المبتلعة والعمر والجنس والحالة المناعية للمضيف.

الطور المعوي
يؤدي وجود عدد كبير من الديدان في الأمعاء إلى ظهور الأعراض مثل الغثيان والحرقة وعسر الهضم والإسهال لمدة يومين إلى سبعة أيام بعد الإصابة بالعدوى. فيما لا يسبب وجود عدد قليل من الديدان أية أعراض. تظهر كثرة الحَمِضات مبكرًا وتتفاقم بسرعة.

الطور خارج المعوي
تعتمد شدة الأعراض الناتجة عن انتقال اليرقات من الأمعاء على عدد اليرقات. مع هجرة اليرقات عبر أنسجة الجسم وفي الأوعية، تؤدي استجابة الجسم الالتهابية إلى حدوث وذمة وألم عضلي وحمى وضعف. الوذمة حول الحجاج عرض كلاسيكي للإصابة بداء الشعرينات، ويمكن أن تكون ناتجة عن التهاب الأوعية. النزف الشظوي في الأظافر عرض شائع أيضًا.

يمكن أن يسبب المرض في حالات نادرة للغاية عجزًا عصبيًا خطيرًا (كالرنح أو الفشل التنفسي) ناتجًا عن دخول الديدان إلى الجهاز العصبي المركزي، إذ تكون هذه الديدان السبب في 10-24% من حالات خثار الجيب الوريدي المخي المسجلة، وهي حالة نادرة جدًا من السكتة الدماغية (معدل الحدوث السنوي 3-4 حالات في المليون عند البالغين). يمكن أن يكون داء الشعرينات قاتلًا وذلك تبعًا لشدة العدوى، وتحدث الوفاة نتيجة التهاب عضلة القلب أو التهاب الدماغ أو التهاب الرئتين.

التاريخ
داء الشعرينات عرف منذ 1835انه بسبب طفيليات لكن الية العدوى لم تكن معروفة

في 1845 تمكن العالم الأمريكي جوزيف ليدي من التشكيك في اللحوم غير المطهية جيدا باعتبارها الناقل للطفيلي لكن المنتظم العلمي لم يقبل بهذه الفرضية الا بعد مرور عقدين من الزمن

في القرن التاسع عشر اكتشفت علاقة بين لحم الخنزير وداء الشعرينات الشى الذي دعم نظريات التحريم اكل لحم الخنزير في الإسلام واليهودية والتي تم الطعن فيها

ابحاث

انظر أيضًا
الخلية الحاضنة

شعرينة حلزونية

المراجع

  داء الشَّعرية؛ داء الترخينة - موسوعة المورد، منير البعلبكي، 1991.

أمراض الحياة البرية
أمراض تحملها القوارض
أمراض حيوانية
أمراض حيوانية المنشأ
أمراض ديدانية
أمراض طفيلية مصاحبة لاستهلاك لحوم البقر والخنازير
أمراض منقولة بالغذاء
حالات مشخصة باختبار البراز
طفيليات البشر
طفيليات دودية أسطوانية للثدييات
عدوى طفيلية ولسعات وعضات للجلد

داء الشعرينات


Saint-Sauveur-le-Vicomte () is a commune in the Manche department in Normandy in north-western France. It is situated in the Cotentin Peninsula near Valognes. Its population was 2,099 in 2018.

History
The Château de Saint-Sauveur-le-Vicomte, an ancient castle with massive 14th century towers, and a 12-15th century abbey still mark a vivid history during the Middle Ages.

The city walls were breached by cannon during a siege in 1374. This is believed to have been among the first successful uses of guns against city walls in history.

Heraldry

Notable people
The English knight Sir John Chandos (died 1369) held the title Viscount of Saint-Sauveur-le Vicomte in the Cotentin.

Sir Alan Buxhull KG suceeded Sir John Chandos as Captain of the Castle during the 100 Years War.

The Blessed Catherine of St. Augustine, O.S.A., was born here in 1632. She was sent by her Order as a missionary nurse to New France, serving at the Hôtel-Dieu de Québec, where she died in 1668. She was beatified by Pope John Paul II in 1989.

The novelist Jules Amédée Barbey d'Aurevilly was born there on 2 November 1808. A museum is now dedicated to him.

Sister Marie-Madeleine Postel acquired the derelict Benedictine monastery at St-Sauveur-le-Vicomte in 1830 which became the headquarters of the Sisters of the Christian Schools of Mercy; in 1846 she died in the town.

Medieval knight Geoffroy d'Harcourt who fought for both the French, and the English, during the 100 years war.

See also
Communes of the Manche department

References

External links

Saintsauveurlevicomte

Saint-Sauveur-le-Vicomte


Laurent Kronental, né le  à Courbevoie, est un photographe d'architecture français.

Il est lauréat de la Bourse du Talent en 2015 et du prix du jury du Festival Circulations en 2016.

Biographie
Laurent Kronental naît le   à Courbevoie. Il découvre la photographie en 2007 lors d'un séjour en Chine, à Beijing, où il est séduit par la variété de l'architecture de cette grande métropole, de ses habitants, et de la manière dont ils apprivoisent l'espace.

Il est révélé dès sa première série Souvenir d'un Futur qui se concentre sur les personnes âgées vivant dans les grands ensembles de la région parisienne.

Dans Les Yeux des Tours, un travail qui lui aura pris quatre ans, il invite le spectateur à observer l'urbanisme à travers les hublots des très controversées Tours Aillaud.

À travers son œil et ses objectifs, il cherche à donner une touche d'humanité et de poésie à des complexes architecturaux généralement considérés sans âmes.

Il a été exposé notamment à la Bibliothèque nationale de France à Paris en 2015 et 2017, à la Biennale Internationale de Moscou (2017) ou à l'Art Space Boan à Séoul (2016). Il a également vu ses œuvres publiées dans de nombreuses revues grand public ou spécialisées.

Laurent Kronental vit et travaille à Paris.

Expositions
Liste non exhaustive

2015
Souvenir d'un Futur, Bibliothèque Nationale François-Mitterrand, Paris, France
2016
Galerie du Carré d'Art, Rennes, France
La villa Reine Jeanne, Hyères, France
Benaki Museum, Athènes, Grèce
Galerie Praz Delavallade, Paris, France
Art Space Boan 1942, Séoul, Corée du Sud
Galerie Robert Doisneau, Nancy, France
2017
Les Yeux des Tours, Bibliothèque Nationale François-Mitterrand, Paris, France
Librairie Maupetit Actes Sud, Marseille, France
Multimedia Art Museum, Moscou, Russie

Collections

Liste non exhaustive
 La Tour Saint-Gobain
 Le Kunstmuseum
 Fondation Seydoux Pathe
 Prefecture des Hauts de Seine
 RATP Ateliers 19e
 Palais-Royal

Prix et récompenses
 2015 : Bourse du Talent
 2015 : Finaliste de la compétition PhotoFolio
 2016 : Finaliste de la compétition LensCulture
 2016 : prix du jury du Festival Circulations.
 Nommé au Prix Pictet

Notes et références

Liens externes

Naissance à Courbevoie
Naissance en février 1987
Photographe français du XXe siècle
Photographe français du XXIe siècle
Photographe d'architecture

Laurent Kronental


Gösta Sandberg, né le  à Knivsta et mort le  à Stockholm, est un footballeur international, joueur de hockey sur glace et de bandy suédois. Il évoluait au poste d'attaquant.

Biographie

Football

En club
Gösta Sandberg est joueur du Djurgårdens IF de 1951 à 1966.

Il est sacré Champion de Suède à quatre reprises en 1954-55, 1959, 1964 et en 1966.

En compétitions européennes, il dispute six matchs pour un but inscrit en Coupe des clubs champions et trois matchs pour aucun but marqué en Coupe des villes de foires.

En équipe nationale
International suédois, il reçoit 52 sélections pour 10 buts marqués en équipe de Suède entre 1951 et 1961.

Son premier match en sélection a lieu le  contre la Yougoslavie (défaite 1-2 à Belgrade) en amical.

Il fait partie du groupe suédois médaillé de bronze aux Jeux olympiques de 1952 : il dispute les quatre matchs de la compétition. Il inscrit notamment un but lors des quarts de finale contre l'Autriche.

Son dernier match en sélection a lieu le  contre la Suisse en match d'appui des éliminatoires de la Coupe du monde 1962 (défaite 1-2 à Berlin-Ouest).

Il dispute au total huit matchs pour un but marqué lors des éliminatoires de la Coupe du monde 1950, 1954 et 1962.

Entraîneur

Il entreprend une carrière d'entraîneur après sa carrière de joueur dirigeant notamment l'IF Brommapojkarna et le Djurgårdens IF.

Hockey sur glace

En parallèle de sa carrière de footballeur Sandberg est joueur de hockey sur glace, évoluant notamment avec l'équipe de hockey sur glace.

Sandberg commence le hockey sur glace au Knivsta IK.
Il représente Djurgården. Il est Champion de Suède en tant qu'attaquant.

Il est sélectionné pour la Championnat du monde de hockey sur glace 1961, ce qui n'a pas plu à la Fédération suédoise de football qui proteste et qui dans un premier temps ne veut pas le laisser partir. La Suède termine à la quatrième place.

Il est également médaillé de bronze au Championnat d'Europe.

Bandy

Il est joueur de l'équipe nationale de bandy.

Palmarès

Football

Notes et références

Liens externes

Footballeur international suédois
Médaillé de bronze olympique suédois
Joueur du Djurgårdens IF
Footballeur aux Jeux olympiques d'été de 1952
Entraîneur suédois de football
Entraîneur de l'IF Brommapojkarna
Entraîneur du Djurgårdens IF
Joueur international suédois de hockey sur glace
Joueur du Djurgårdens IF (hockey sur glace)
Joueur suédois de bandy
Joueur du Djurgårdens IF (bandy)
Naissance en août 1932
Naissance dans le comté d'Uppsala
Décès en avril 2006
Décès à 73 ans
Décès à Stockholm

Gösta Sandberg


In telephony, multi-frequency signaling (MF) is a type of signaling that was introduced by the Bell System after World War II. It uses a combination of audible tones for address (telephone number) transport and supervision signaling on trunk lines between central offices. The signaling is sent in-band over the same channel as the bearer channel used for voice traffic.

Multi-frequency signaling defines electronic signals that consist of a combination of two audible frequencies, usually selected from a set of six frequencies. Over several decades, various types of MF signaling were developed, including national and international varieties. The CCITT standardization process specified the American Bell System version as Regional Standard No. 1, or Signalling System R1, and a corresponding European standard as Signalling System R2. Both were largely replaced by digital systems, such as Signalling System 7, which operate out-of-band on a separate data network.

Because of the in-band transmission characteristic of MF signaling, the systems proved vulnerable to misuse and fraud by phone phreaking with devices such as a blue box.

Multifrequency signaling is a technological precursor of dual-tone multi-frequency signaling (DTMF, Touch-Tone), which uses the same fundamental principle, but was used primarily for signaling address information and control signals from a user's telephone to the wire-center's Class-5 switch. DTMF uses a total of eight frequencies.

Operation

Digits are represented by two simultaneous tones selected from a set of five (MF 2/5), six (MF 2/6), or eight (MF 2/8) frequencies. The frequency combinations are played, one at a time for each digit, to the remote multi-frequency receiver in a distant telephone exchange. MF is used for signaling in trunking applications.

Using MF signaling, the originating telephone switch sends a start signal to seize the line, taking the circuit off-hook. The terminating office acknowledges the seizure with a ready state by responding with a wink start signal, which is a momentary off-hook condition. The originating office then sends address information to the terminating switch. In R1 MF signaling this address information normally is a KP tone, the numeric digits of the destination number, and an ST tone to indicate the end of the address. Other information may also be added, such as the caller's number, using KP2 as a delimiter.

MF is a type of in-band signaling. Depending on the type and configuration of switching equipment, it may or may not be audible to the telephone user, but the technology was vulnerable to abuse with a method called phreaking with a blue box which generates the tones required to control remote telephone switches.

Multi-frequency signals

The Bell System published the following standards for MF tone timing:
 KP (110 ms)
 Digits 0-9, ST: 55 ms
The interval between digits is the same as the digit duration (55 ms)

These standards are, for the most part, still in place where MF signaling is in use in legacy exchanges. MF signaling is still used in North America for inter-office signaling, although it is increasingly rare.

Demise
In-band signaling fell into disfavor in the public switched telephone network (PSTN) as electronic switching systems displaced electro-mechanical switching systems, but legacy offices may still exist in some countries, that are still using some electromechanical and other legacy switching equipment .

Out-of-band Common Channel Signaling (CCS) became nearly universal by the end of the 20th century in the United States. Benefits include higher connection establishment rate and better fraud security.

Most 911 Public Safety Answering Points (PSAPs) use the MF format to identify the calling party to the PSAP when processing calls from Mobile Telephone Switching Offices (MTSOs) and landline telephone exchanges. This is based on an earlier system which used MF to identify the calling party to a feature group 'D' (101xxxx) alternate long-distance provider.

See also
Signaling System No. 5
Two-out-of-five code

References

External links
 "Speeding Speech", a 1950s Bell System film, depicts a 2-1-1 long-distance operator manually entering a number on an MF keypad just prior to the introduction of direct distance dialing. The keypad, visible at 0:01:41 and 0:05:20, has two columns of five digits plus KP (key pulse) and ST (start).
  Details of MF signaling from Bell Laboratories Record. Pages 221-225

Telephony signals

pt:MF

Multi-frequency signaling


Rozivka (, , Rozovka) est une commune urbaine de l'oblast de Zaporijjia, en Ukraine. Elle compte  en 2021

Histoire
Un village de colons allemands est fondé à cet endroit en 1788, sous le nom de  avec l'attribution de 1 456 déciatines de terres. Les colons proviennent surtout de Prusse-Orientale, des environs de Dantzig, de Marienburg et d'Elbing et sont de confession luthérienne. Une deuxième vague arrive dans les années 1818-1824 dont certains d'autres colonies allemandes des environs de Marioupol. Les premiers colons portent les noms d'Abermit, Bechtold (de Grünau), Belz, Bersuch (de Reichenberg), Bittner (de Neuhof), Bohr, Brecht, Buchenmüller, Derksen, Drefke, Eichmann, Enz, Färber, Friedler, Frey (de Darmstadt), Gabriel (de Kronsdorf), Gänzel, Gildisch, Habenicht, Haller (de Ludwigstahl), Hark (de Wasserau), Hoffmann, Horn, Huber, Jungus, Karsten (de Tiegenort), Kiebke, Kolbe, Krause, Kupfer, Lepecha, Mock, Neufeld, Oberdorfer, Pelz, Rabe, Radke, Reichert (de Tiegenort), Reimer, Richter, Werder, Schmidt, Schwoll, Sukowsky, Tabert (de Kirschwald), Westhaus, Wulfert (de Rosengart), Zehner, Zeping.

En 1898, dans le cadre de la russification des toponymes, le village prend le nom de Rozovka (de roza: rose). En 1912, on compte une cinquantaine d'élèves scolarisés en quatre classes. Après la révolution d'Octobre, la région est le théâtre de troubles, et vers 1919 la surface cultivée attribuée au village tombe à 945 déciatines. Il fait alors partie du raïon allemand de Luxemburg (nommé d'après Rosa Luxemburg) dont il est le chef-lieu administratif et en 1923 il entre dans l'okroug de Marioupol. Un soviet rural y fonctionne à partir de 1926. Rozovka fait partie de l'oblast de Dniepropetrovsk à partir de 1932. Il reçoit le statut de village de type urbain en 1938.

En 1939, Rozovka entre dans l'oblast de Zaporojié (aujourd'hui de Zaporijjia) et le raïon allemand de Luxemburg est supprimé. L'endroit est occupé par l'armée du Troisième Reich du 10 octobre 1941 à l'automne 1943. La majorité de la population d'origine allemande du village est déportée par Staline en Asie centrale en 1939. Une usine de produits laitiers y fonctionne en 1955, ainsi qu'une usine de produits céréaliers, trois écoles primaires, deux écoles moyennes, une maison de la culture, un cinéma et deux bibliothèques.

En 1974, l'économie est assurée par l'usine Metallobyt («Металлобыт») spécialisée dans les produits métalliques, notamment ménagers, quelques entreprises agroalimentaires. Le village possède aussi un petit musée historique local. S'y ajoutent dans les années 1980 des entreprises de produits de construction, de machineries agricoles, un combinat de produits utilitaires, et on ouvre une école de musique, une polyclinique, un dispensaire, un deuxième cinéma et un institut scientifique agricole spécialisé dans la culture du maïs.

Rozivka devient le centre administratif du raïon du même nom nouvellement créé le même jour 26 juin 1992. Son sovkhoze est démantelé en avril 2007 et transféré à l'académie ukrainienne des sciences agraires. Rozivka est prise par les forces de la Russie en mars 2022 après l'invasion de l'Ukraine par la Russie.

Lieux d'intérêt

Population

Références

Commune urbaine dans l'oblast de Zaporijjia

Rozivka (oblast de Zaporijjia)


Pužno prenosilo ili pužni transporter najstarije je prenosilo stalne (kontinuirane) dobave, a služi za prijevoz ili podizanje sipkoga materijala ili tekućine. Takvo je prenosilo na primjer Arhimedov vijak.

Objašnjenje
U pužnom prenosilu materijal se kreće u koritu pomoću rotirajućeg puža. Poprečni presjek korita najčešće je u obliku slova U. Korito može biti otvoreno ili zatvoreno poklopcem, a ako je potrebno, korito je građeno kao nepropusno za prašinu, vodu, plin ili tako da može raditi pod tlakom. Zato se pužnim prenosilom mogu bez teškoća prenositi materijali koji praše, smrde, koji su otrovni ili eksplozivni. Ako se želi materijal u pužnom prenosilu zagrijavati ili hladiti, izrađuju se korita s dvostrukim stijenkama, između kojih teče sredstvo za zagrijavanje ili hlađenje. Puž za potiskivanje materijala ima elektromotorni pogon preko mehaničkog prijenosnika. Zbog težine materijala i trenja na stijenkama korita, materijal se ne okreće s pužem. Zbog velikog trenja između materijala i korita, odnosno puža, materijal se i usitnjava. Prema tome, materijali osjetljiva oblika i veoma abrazivni materijali nisu prikladni za prijenos pužnim prenosilom. Za svladavanje sila trenja potrebne su veće pogonske snage nego za ostala prenosila stalne dobave. U praksi se pužnim prenosilima prenose veoma mnogo različitih sipkih materijala.

Puž je najvažniji dio pužnog prenosila (transportera). Puž se izvodi kao puni, trakasti i segmentni puž. Puni puž se upotrebljava za prašinasti i zrnasti materijal, trakasti puž za grudast i ljepljiv materijal (melasa, vruć katran, asfalt), a segmentni puž kad je potrebno dodatno miješanje materijala.

Normalno pužno prenosilo

Normalna pužna prenosila (transporteri) prenose materijal vodoravno ili na malo nagnutim putovima (do oko 20°). Posebne izvedbe pužnih prenosila mogu, uz jako smanjene dobave, prenositi materijal strmo ili okomito. Tada umjesto korita imaju cijev, brzina je vrtnje veća (n > 3,5 okr/s), a zbog povećanog otpora veća je i potrebna snaga.

Pužna prenosila imaju male presjeke, pa se mogu lako smjestiti i u malom prostoru, na primjer između strojeva, aparata ili bunkera.

Dobava pužnog prenosila obično iznosi do 100 tona/h (najviše do 500 tona/h), a duljina prijenosa od 1 do 10 metara (najviše do 40 metara). Puž ima promjer od 100 do 1 250 milimetara, a brzinu vrtnje od 0,3 do 2,3 okr/s (od 18 do 138 okr/min). Brzina prijenosa materijala rijetko kad doseže 0,5 m/s. Duljina brida grudastog materijala ne smije biti veća od 10% promjera puža, a za materijale nejednolike grudavosti najveća duljina brida iznosi 25% promjera puža.

Proračun
Postupak kretanja materijala u pužnim prenosilima počeo se istraživati tek nedavno, pa se proračun pužnih prenosila još uvijek osniva na iskustvenim izrazima. Volumni protok Iv za stalni (kontinuirani) tok sipkog materijala jednak je umnošku presjeka toka materijala A i brzine prijenosa v, pa je:

Zbog zaostajanja materijala prema pužu množi se izraz s brzinskim koeficijentom c, a ako se dobava pužnog prenosila želi izraziti masenim protokom Im, pomnoži se i s nasipnom gustoćom ρ, pa je:

gdje je: d - vanjski promjer puža, φ - stupanj punjenja korita (od 0,15 do 0,45), n - brzina vrtnje puža, h - korak puža (h = 0,6∙d - 1,0∙d, manje vrijednosti h odgovaraju velikim promjerima d), a c - brzinski koeficijent (c ≈ 1 za puni puž, c ≈ 0,8 - 0,9 za trakasti puž, c ≈ 0,5 - 0,8 za segmentni puž). Kad se podiže materijal, smanjuje se dobava za približno 2% po stupnju uspona; to vrijedi sve do kuta uspona od oko 20°. Za veće uspone ili okomiti prijenos, smanjenje je dobave veće, ovisno o vrsti materijala. Veća vrijednost stupnja punjenja korita (φ = 0,45) odabire se za lagan i neabrazivan materijal (suhe žitarice, brašno, ugljena prašina i slično).

Cijevno pužno prenosilo
Cijevno pužno prenosilo ili transporter posebna je izvedba pužnog prenosila koji ima pužnu traku privarenu na unutrašnju stijenku cijevi. Cijev je oslonjena na valjcima i okreće se pomoću ozubljenog vijenca pričvršćenoga na vanjskom obodu cijevi. Brzina vrtnje, korak puža i stupanj punjenja približno su upola manji nego u normalnih pužnih prenosila. Cijevna pužna prenosila omogućuju dobro miješanje prenesenog materijala i veoma su prikladni za toplinsku (termičku) obradu materijala za vrijeme prijenosa, na primjer u okretnim cijevnim pećima tvornice cementa.

Izvori

Vanjske poveznice

Strojevi
Građevinarstvo
Metaloprerađivačka industrija

Pužno prenosilo


Shohei Okada (født 29. april 1989) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Thespakusatsu Gunma.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shohei Okada


Alpetragius ist ein Einschlagkrater auf der Mondvorderseite im Osten des Mare Nubium, nordwestlich des Kraters Arzachel und östlich von Lassell. Der Krater ist stark erodiert und weist einen großen und ausgedehnten Zentralberg auf.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem arabischen Astronomen Nur ad-Din al-Bitrudschi (latinisiert Alpetragius) offiziell benannt.

Weblinks

 Alpetragius auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Alpetragius (Mondkrater)


Transteismul este un termen creat fie de filosoful Paul Tillich, fie de indologul Heinrich Zimmer,  referindu-se la un sistem de gândire sau de filozofie religioasă, care nu este nici teistică, nici ateistă, ci este dincolo de ele.

Bibliografie
 Ruth Reyna, Dictionary of Oriental Philosophy, Munshiram Manoharlal (1984).
 Heinrich Robert Zimmer, Philosophies of India, ed. Joseph Campbell  (1953).

Teism
Nonteism
Filozofia religiei

Transteism


Domokos Tisza () a fost un poet maghiar, mort la o vârstă fragedă.

Biografie
A fost un descendent decedat timpuriu al familiei nobiliare Tisza. Era fiul lui Lajos Tisza, comite al comitatului Bihor, și al contesei Júlia Teleki, și frate mai mic al lui Kálmán Tisza, viitor prim-ministru al Regatului Ungariei (1875-1890).

A învățat timp de zece ani, începând din 1846, cu naturalistul János Kovács (1816-1906), care i-a fost profesor particular. Acesta i-a predat limbile străine, istoria, științele naturale, matematica și limbile clasice greacă și romană, tânărul ajungând să citească cu ușurință scrierile lui Homer.

La vârsta de paisprezece ani Domokos Tisza s-a familiarizat cu capodoperele poeziei maghiare, germane și franceze, iar apoi și cu cele ale poeziei engleze. Kovács i-a predat timp de jumătate de an, în perioada 1851-1852, și apoi încă două luni opera poetică a lui János Arany, care i-a influențat tânărului aspirațiile poetice.

Domokos Tisza s-a îmbolnăvit de tuberculoză, iar părinții săi l-au dus în toamna anului 1854 în Italia, iar în iarna următoare în Egipt pentru a încerca să-i salveze viața. A murit la 21 iunie 1856, la vârsta de 19 ani.

O parte din cele peste două sute de poezii au fost publicate de János Arany în ziarul Pesti Napló. Poeziile scrise de Domokos Tisza au fost adunate de mama lui, contesa Júlia Teleki, și au fost publicate tot de János Arany în volumul Tisza Domokos hátrahagyott versei (Poeziile postume ale lui Domokos Tisza), apărut în 1857 la Pesta. O a doua ediție a fost publicată în 1889 de editura Olcsó Könyvtár, cu o prefață semnată de Arany.

Note

Bibliografie

 József Szinnyei: Magyar írók élete és munkái XIV. (Telgárti–Zsutai). Budapesta: Hornyánszky. 1914.

Nașteri în 1837
Decese în 1856
Poeți maghiari

Domokos Tisza


الوصل (بالهندوستانية: ؛ وكذلك يعرف في علم اللسانيات: Sandhi) في القراءة هو وصل الكلمة بالكلمة التي تليها لفظا.

مراجع

انظر أيضا
 همزة وصل
 وقف وابتداء
 درج (قراءة)
 فصل (قراءة)
 وصل (فرنسية)
 وصل (سنسكريتية)

سنسكريتية
كلمات وعبارات سنسكريتية
نطقيات

وصل (قراءة)


Karacasu şu anlamlara gelebilir:
 Karacasu, Aydın ili ilçesi
 Karacasu, Nallıhan, Ankara ili Nallıhan ilçesine bağlı köy
 Karacasu, Bolu, Bolu ili merkez ilçesine bağlı belde

Karacasu (anlam ayrımı)


Pokolj u Gustom Grabu bio je ratni zločin koji su počinile bošnjačko-muslimanske snage nad Hrvatima tijekom agresije na prostore Hrvata Srednje Bosne. 19. siječnja 1993. napale su hrvatsko selo Gusti Grab kod Busovače. Dio šire ofanzive na prostor Busovače. Pripadnici ARBiH masakrirali 5 staraca.

Izvori

Ratni zločini Armije RBiH nad Hrvatima u Ratu u BiH
Busovača

Pokolj u Gustom Grabu


الرجل الثاني هو فيلم مصري أُصدر عام 1959، بطولة سامية جمال وصباح وصلاح ذو الفقار ورشدي أباظة، ومن إخراج عز الدين ذو الفقار.

قصة الفيلم
عصمت كاظم هو الرجل الثاني في عصابة دولية بين القاهرة وبيروت متخصصة في تهريب العملات الأجنبية، ولا أحد يعرف من هو الرجل الأول. عصمت يعيش معظم وقته في ملهى ومن حوله عشيقته الراقصة سمرة التي لا تريد ذلك. يتنكر لابنته من سمرة وينسبها إلى عامله في الكاباريه. يقع في حب لمياء لكنها تتجاهل مشاعره وتقرر الزواج من رجل ثري. يصدر الرجل الأول أمرًا بقتل إبراهيم، شقيق لمياء، لأنه خرج عن طريقه ، فتبلغ لمياء الشرطة وتطلب معرفة من هم قتلة شقيقها. هنا يأتي ضابط الشرطة كمال الذي ينتحل شخصية شقيقها الثاني أكرم الذي يعيش في البرازيل، وتعود لمياء إلى الكباريه للعمل، مما بتسبب في منافسة مستمرة مع سمرة.  ينجح كمال في دخول عرين العصابة بصفته أكرم أخو لمياء، وبينما هو هناك بدأ يشعر بالحب تجاه لمياء ويبدو أنها تبادله الحب أيضا. بدافع الكراهية لعصمت بعد وفاة ابنتها، تساعد سمرة كمال في مطاردته للقبض على عصمت، لكن عصمت يلجأ إلى الرجل الأول ليقوم بتهريبه، لكن الرجل الأول يفاجئ عصمت بالقضاء عليه، فهو الوحيد الذي يعرفه وبالتالي يمثل أعظم خطر عليه. ثم يصل كمال في الوقت المناسب ويتمكن من القبض على الرجل الأول متلبسًا بقتل عصمت. ويفوز كمال أخيرًا بحب لمياء.

فريق العمل
 إخراج: عز الدين ذو الفقار
 قصة وسيناريو: يوسف جوهر، عز الدين ذو الفقار
 حوار: يوسف جوهر
 مدير التصوير: وحيد فريد
 مونتاج: ألبير نجيب
 موسيقى تصويرية: أندريه رايدر
 إنتاج: عز الدين ذو الفقار، صلاح ذو الفقار
 المنتج المنفذ: صلاح ذو الفقار
 توزيع: الشرق لتوزيع الأفلام

طاقم التمثيل
 سامية جمال بدور (سكينة الفقي/ سمرة)
 صباح بدور (لمياء سكر)
 صلاح ذو الفقار بدور (الضابط كمال/أكرم)
 رشدي أباظة بدور (عصمت كاظم "الرجل الثاني")
 صلاح نظمي بدور (حسام)
 محمود فرج بدور (عصفور)
 بدر نوفل بدور (درويش العطار / ديوارس)
 عبد الغني النجدي بدور (العمدة)
 قدرية قدري بدور (قدرية)
 جميل عز الدين بدور (أكرم سكر)
 وزة بدور (الطفلة منى درويش)
 نصر الدين مصطفى بدور (مدير المباحث)
 عبد العظيم كامل بدور (الدكتور)
 محمد صبيح بدور (رجل بوليس)
 عبد الخالق صالح بدور (شريف / الرجل الأول)
 حسين إسماعيل بدور (الشاويش محمد)
 حسن حامد بدور (كاميللو)
 حسين قنديل بدور (ضابط الجمارك)
 عبد المنعم إسماعيل بدور (رجل البدلة)
 أحمد غانم بدور (الساحر رابادار جاماهارا)
 طوسون معتمد بدور (شيال في الميناء)
 مختار السيد بدور (رجل الأوتوجراف)
 رشاد حامد بدور (محجوب)
 نجيب عبده بدور (ضابط الجمارك)
 سيد العربي بدور (من رجال العصابة)
 عبد المنعم بسيوني بدور (صاحب الأوتوجراف)
 شريف حمدي بدور (من رجال العصابة)

أغاني الفيلم
غناء: صباح
 عطشانة
تاليف فتحي قورة، ألحان منير مراد
 آه من عينه
تاليف فتحي قورة، ألحان منير مراد
 قوللي أيوة
تاليف مأمون الشناوي، ألحان محمد الموجي

مراجع

روابط خارجية

أفلام إنتاج 1959
أفلام باللغة العربية في عقد 1950
أفلام تشويق وإثارة مصرية
أفلام تقع أحداثها في القاهرة
أفلام تقع أحداثها في بيروت
أفلام جريمة 1959
أفلام جريمة حركة مصرية
أفلام حركة إنتاج عقد 1950
أفلام حركة مصرية
أفلام رشدي أباظة
أفلام سامية جمال
أفلام صباح
أفلام صلاح ذو الفقار
أفلام عن القتل
أفلام عن راقصات
أفلام عن ضباط شرطة
أفلام مصرية إنتاج 1959
أفلام مصرية بالأبيض والأسود

الرجل الثاني (فيلم)


Vološčakova modričica (Woloszczakova lazarkinja; lat. Asperula woloszczakii), biljna vrsta iz porodice broćevki koja pripada rodu modričica ili lazarkinja. U Hrvatskoj se vodi kao endem.

Izvori

Rubioideae
Endemska flora Hrvatske

Vološčakova modričica


L'Åkerneset ou Åkneset est une montagne de Norvège surplombant la rive occidentale du Sunnylvsfjord, dans la commune de Stranda du comté de Møre et Romsdal, au nord-ouest de Geiranger. Une partie de son flanc oriental au-dessus du fjord est affecté par un tassement de versant qui pourrait mener à un glissement de terrain et former un tsunami dont les vagues de plusieurs dizaines de mètres de hauteur causerait d'importantes destructions dans les localités de Hellesylt, Geiranger ou encore Stranda.

Dans la culture
L'Åkerneset et son potentiel glissement de terrain servent de trame au film norvégien de 2015  dans lequel le village de Geiranger est détruit par un tsunami de grande ampleur causé par l'effondrement soudain et massif de la montagne. Si cet évènement est une fiction dans le Geirangerfjord, il est librement inspiré du glissement de terrain du Langhammaren qui entraîna le tsunami du Tafjord, à quelques kilomètres au nord-est à vol d'oiseau, dans une autre branche du Storfjord, le .

Notes et références

Sommet en Norvège dans les Alpes scandinaves
Glissement de terrain
Géographie du comté de Møre og Romsdal

Åkerneset


عين امقل هي إحدى بلديات ولاية تمنراست التابعة لـ دائرة تمنراست.
تقع مدينة عين امقل على بعد 130 كلم من عاصمة الولاية تمنراست. ويحد البلدية من الشمال عين صالح ومن الجنوب مدينة تمنراست ومن الشرق إدلس وتازروك ومن الغرب بلدية أبلسة. تحتوي هذه البلدية على سبعة أحياء سمدقة، إفرغ، دوكة، كرموين(عاصمة البلدية)، الحفرة، بوقلان، تاغرمت، وان الشبي. وتحوي فرعين بلديين هما إفرغ02، و أراك. إضافة إلى تجمعات سكانية متفرقة كأغاريس، إميدير، أهوهاغ، أسيلال، آهنت، أبدينيزي، مولاي لحسن، أغشوم، إين أكهم.

التاريخ
اشتهرت منطقة عين امقل بالمعتقل الذي فتحته السلطة الجزائرية في سنة 1992 بعد وقف المسار الانتخابي وحشدت فيه الآلاف من من وصفوا بأنصار الجبهة الإسلامية للإنقاذ الجزائرية ولم يتم محاكمتهم، ومكثوا فيه مددا مختلفة، تتراوح بين الشهر إلى الخمس سنوات. وتشتهر أيضا بانها كانت منطقة الثوار أثناء الاستعمار الفرنسي تسمى هته المنطقة ب#منيت

الفلاحة
تحصي البلدية (2011) نحو 272 مستثمرة فلاحية تتربع على مساحة تصل إلى 450 هكتار منتشرة عبر مختلف مناطق البلدية وهي منطقة مؤهلة أن تتحول إلى قطب زراعي سيما فيما يتعلق بزراعة الفواكه.

تشتهر بلدية عين امقل بالفلاحة خاصة في فصل الصيف بإنتاج البطيخ الأحمر(الدلاع) ذو الشهرة الوطنية كذلك إنتاج عدة منتوجات من الخضر والفواكه. ولسكان عين امقل احتفالات وتظاهرات ووعدات دينية منها زيارة مولاي حمادي (عند جني كل من المحاصيل القمح والشعير والذرة الخضراء)زيارة مولاي لحسن، زيارة أسكسام، زيارة مولاي الطيب، زيارة إيرن.

المناخ

مراجع

عين أمقل
طوارق

عين أمقل


Das Wasserschloss Reelkirchen ist ein denkmalgeschütztes Profangebäude in Reelkirchen, einer Ortschaft von Blomberg im Kreis Lippe (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Die umgräftete Anlage an der Straße nach Blomberg wurde in der Mitte des 16. Jahrhunderts von Hermann VIII. von Mengersen gegründet. Ihm gehörte seit 1523 das Dorf und die Meierei als Lehen der Paderborner Bischöfe.

Der gestreckte Bau der Vorburg stammt im Kern von 1600, er wurde um 1774 umgebaut. Er wurde feldseitig aus Bruchstein gebaut,  und es wurden schießschartenähnliche Öffnungen eingelassen. Hofseitig wurde in Fachwerk gebaut, dabei wurde der Balken einer Scheune mit der Inschrift 1550 wiederverwendet. An der Seite der zentralen, rundbogigen Durchfahrt aus Werkstein befindet sich ein Wappen von Hermann XIII. von Mengersen und von Agnes Freytag. Die steinerne Gräftenbrücke wurde 1798 gebaut. Das Gärtnerhaus, ein kleiner Fachwerkbau, ist wohl vom 18. Jahrhundert.

Das heutige Herrenhaus wurde 1755 als Fachwerkhaus mit Mansarddach und einem massiven Sockelgeschoss errichtet und nachträglich verputzt. Der zentrale Eingang ist ebenso wie die symmetrisch angeordneten Fenster mit einem Segmentbogen gerahmt. Die dreiläufige Treppe in der Diele ist am Antrittspfosten mit Voluten sowie Blumen- und Rankenschnitzereien geschmückt. Im sogenannten Tapetenzimmer wurden 1810 Grisailletapeten aus Frankreich mit drei venezianischen Szenen angebracht.

Die gesamte Anlage wurde 1935 und von 1967 bis 1975 umfangreich renoviert. Das Schloss befindet sich heute in Privatbesitz und ist öffentlich nicht zugänglich.

Literatur

 Georg Dehio: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II: Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2.

Bauwerk in Blomberg
Reelkirchen
Reelkirchen
Baudenkmal in Blomberg
Erbaut im 16. Jahrhundert
Barockbauwerk in Nordrhein-Westfalen
Erbaut in den 1750er Jahren
Reelkirchen
Reelkirchen

Wasserschloss Reelkirchen


The Jordan River is a river in the Middle East draining into the Dead Sea.

Jordan River or River Jordan or River of Jordan may also refer to:

Rivers

Australia
Jordan River (Tasmania)
Jordan River (Victoria)

Canada
Jordan River, British Columbia, or River Jordan, a settlement on Vancouver Island
Jordan River system of the Tobeatic Game Reserve, Nova Scotia

New Zealand
Jordan River (New Zealand), the name of two rivers

United Kingdom
 River Jordan, a tributary of the River Valency in Cornwall
River Jordan, Dorset
River Jordan, Liverpool
River Jordan, Northamptonshire

United States
River Jordan, the original name of the East Bay River, Navarre, Florida
Jordan River, a section of Clear Creek (Salt Creek), Indiana
Jordan River (Maine)
Jordan River (Beaver Island), Michigan
Jordan River (Michigan)
River Jordan, a name given to the Ohio River by escaping slaves
Jordan River (Utah)
Jordan River (Virginia)

Songs

"River Jordan", by Clancy Eccles, 1960
"River Jordan", by Sugar Minott from Black Roots, 1979
"River Jordan", by Vusi Mahlasela from Guiding Star (2007 album)
"River Jordan", from The Civil War (musical)
"River Jordan", by Janis Joplin, from Janis (1975 album)
"River Jordan", by The Felice Brothers from Celebration, Florida (album), 2011
"River Jordan", by Prince Far I from Livity, 1981
"River of Jordan", by Lecrae from the soundtrack of The Shack (2017 film)
"River of Jordan", by Reno and Smiley, 1967
"River of Jordan", from Sunshine (Jeff & Sheri Easter album), 2004
"River of Jordan", a single by Carter Family
"River of Jordan", from Satan Is Real by The Louvin Brothers, 1959

See also
Jordan (disambiguation)
Jordan Creek (disambiguation)
Jordão River (disambiguation)
Yardna (Mandaic word for "Jordan")

Jordan River (disambiguation)


Regency-perioden i Storbritannien var den tid, hvor prinsregenten regerede i den sindssyge kong Georg 3.s sted.

Ved Georg 3.s død i 1820 blev prinsregenten Georg 4.

Begrebet Regency (engelsk for "regentskab") kan strækkes længere end 1811–1820, det egentlige regentskab. Hele tiden fra 1795 til 1837 kan betegnes Regency-æraen med Regency-arkitektur, litteratur, mode, politik og kultur. (Den sidste del af Georg 3.s regeringstid og hans sønner Georg 4.s og Vilhelm 4.s tid)

Perioden endte i 1837, da Dronning Victoria fulgte Vilhelm 4. på tronen; den 'victorianske tid'.

Storbritannien i 1800-tallet
Historiske epoker

Regency


Minerva Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Minerva Township (Iowa)
 Minerva Township (Minnesota)

Minerva Township


الحمر، عمان

 اسم لمقديشو
 بالتشديد: أسفلت
 حمر: تمر هندي
 حُمَر: الاسم العربي ل بتومين

حمر (توضيح)


Grete Wold (nascida a 15 de janeiro de 1968) é uma política norueguesa.

Ela foi eleita representante no Storting pelo círculo eleitoral de Vestfold para o período 2021-2025, pelo Partido da Esquerda Socialista.

Mulheres da Noruega na política
Membros do Parlamento da Noruega
Pessoas vivas
Nascidos em 1968
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Grete Wold


Operet, olayları gülünç ve toplumsal, siyasal yergi öğeleri içererek anlatan müzikal sahne oyunudur.

Dünya'da operet
Olay ve kişilerin özelliklerinin sınırı çok belirgin olmadığından operakomikle ayrımını çizmek zordur.

Fransızca operet
Operet, 19. yüzyılın ortasında, gittikçe ciddi konulara eğilmeye başlayan ve temsil zamanları gittikçe uzayan operakomik janrındaki eserlere bir reaksiyon olarak ortaya çıktı. Sıfatları "comique" olmakla beraber bu janr ismi yanıltıcı olmaya başlamıştı; örneğin Bizet'nin popüler Carmen adlı eseri opera comique olarak nitelendirilmekte ise de içeriği bir trajediyi sahnelemekteydi. Operet daha kısa ve daha hafif konuları içeren müziksel eser olarak Fransız seyircisi için Jacques Offenbach tarafından kurulduğu kabul edilmektedir (örneğin 1863 de temsil edilen Güzel Helen (La Belle Helene) eseri). Offenbach operetleri Fransa'da İkinci İmparatorluk boyunca Paris'te çok tutulan bir eğlenceydi.

"Emmanuel Chabrier" (örneğin Fisch-Ton-Kan), "Edmond Audran" (örneğin La Mascotte), Hervé (örneğin Chilpéric), "Charles Lecocq" (örneğin Giroflé-Girofla), "Robert Planquette", "André Messager" (örneğin Monsieur Beaucaire), "Louis Varne" ve diğerleri bu operet geleneğini sürdüren diğer Fransız bestecilerdir.

Almanca operet
Viyana'da 1870'lerde daha duygusal ve sıcak melodik karakterlerde, yeni bir Almanca diliyle söylenen bir operet tipi ortaya çıktı.ref name="OperaTarihi"/> Bu janrın en tanınmış bestecisi Johann Strauss (oğul) idi. İlk operet eseri 1871'de Indigo und die vierzig Räuber olup en ünlü ve dünya sahnelerinde en çok oynanmış operet eseri olan üçüncü opereti Yarasa (Die Fledermaus)dir.ref name="OperaTarihi"/> Hayatı boyunca yazdığı valsler, polkalar, marşlar yanında 16 tane de operet yazmış olup Avusturya milli bestecisi olarak kabul edilmektedir. Bu operetlerin sahnelendiği Viyana'daki Theater an der Wien çok büyük seyirci çekmiştir ve bu seyirciler çok melodik hafif parçaları ankor ile tekrar dinlemeleri tiyatro tarihine geçmiştir.

Strauss'un zamanında yaşayan Franz von Suppé'in operetlerinin Offenbach eserlerinden modellendiği söylenebilir. Bu Viyana tipi operet geleneği Franz Lehár, Oscar Straus, Carl Zeller, Karl Millöcker, Leo Fall, Richard Heuberger, Edmund Eysler, Ralph Benatzky, Robert Stolz, Emmerich Kálmán, Nico Dostal, Fred Raymond, Ludwig Schmidseder, Igo Hofstetter ve Sigmund Romberg ta 20. yüzyıl ortalarına kadar devam etmiştir. Ama giderek yergisel özelliğini yitiren operet, yumuşak müziğiyle müzikal komediye dönüşmüştür.

İngilizce operet

İngiltere'de Fransız ve Alman operet isminden ayrılmak için comic opera adı verilen operetler 19. yüzyıl sonlarında liberetto'yu yazan W.S.Gilbert ve müziği besteleyen Arthur Sullivan tarafından çok popüler hale getirilmiştir. Gilbert-ve-Sullivan ikilisi Kraliçe Viktorya çağında İngiltere'de, ABD'de ve diğer İngilizce konuşulan ülkelerde hâlâ çok tutulan 14 tane "comic opera" hazırlamışlardır.ref name="OperaTarihi"/> Bu operetleri sahnelemek için empresaryo Richard D'Oyly Carte özel olarak Londra'da Savoy Tiyatrosunu inşa ettirmiştir. Bu nedenle Gilbert-ve-Sullivan operetlerine Savoy Operası ismi de kullanılmaktadır. Bunlar arasında "H.M.S. Pinafore", "Penzance Korsanları (The Pirates of Penzance)", "Mikado" v. b uzun yıllar aynı "D'Oyly Carte Kumpanyası" tarafından hiç değişmeden tekrarlanmış ve devamlı seyirci çekmiştir. Aynı zamanda İngiltere'de Gilbert-ve-Sullivan operetleri amatör yerel grupların en çok temsil ettikleri müziksel eğlencelerden olmuşlardır.

"Comic opera" veya Savoy operası tipi İngilizce operetler ABD'de de bestelenip sahnelenmiştir (örneğin Victor Herbert). İngilizce operet geleneği 20. yüzyılda da devam etmiştir (örneğin Edward German, Lionel Monckton, Harold Fraser-Simson). Fakat gerek İngiltere'de gerek ABD operet ile müzikal arasındaki farklar ortadan kalkmış ve özellikle ABD seyircisinin taleplerine uygun olan müzikal geleneğine dönüşmüştür. Yine de "müzikal" ismini taşıyan Brigadoon, Candide, Batı Yakası Hikâyesi (West Side Story) gibi eserlerle operetler arasındaki farkları bulmak zor olmaktadır.

Türkiye'de operet
Operet, Türkiye'de 19. yüzyılın ikinci yarısı ve 20. yüzyılın ilk yarısında yaygın bir tür oldu. Operet besteleyen ilk müzikçi Dikran Çuhacıyan Efendi oldu. Özellikle Leblebici Horhor operetiyle yaygın bir ün kazandı. İsmail Hakkı Bey, doğu müziği sistemleri içinde operetler besteledi. Daha sonra Dr. Suphi Ezgi, Hasan Ferit Alnar, Muhlis Sabahattin Ezgi, Cemal Reşit Rey bu türden ürünler verdiler. 1933'te bestelenmiş olan Cemal Reşit Rey'in Lüküs Hayat opereti 6 Mart 1985'te İstanbul Şehir Tiyatroları'nda yeniden sahnelenmiş ve zaman zaman tekrar edilmiştir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız

 Operakomik
 Opera janrları listesi

Dış bağlantılar
  Operet, hafif opera ve bestecileri hakkında ayrıntılı bilgi veren web sitesi  (Erişme:18.2.2009)

Opera türleri
Opera terminolojisi
Tiyatro terimleri

Operet


Bozhüyük, Adıyaman - Adıyaman ili merkez ilçesine bağlı köy
 Bozhüyük, Elmalı - Antalya ili Elmalı ilçesine bağlı mahalle
 Bozhüyük, Antakya - Hatay ili Antakya ilçesine bağlı mahalle
 Bozhüyük, Kızıltepe - Mardin ili Kızıltepe ilçesine bağlı mahalle
 Bozhüyük, Kurtalan - Siirt ili Kurtalan ilçesine bağlı köy
 Bozhüyük, Gürün - Sivas ili Gürün ilçesine bağlı köy
 Bozhüyük, Akdağmadeni - Yozgat ili Akdağmadeni ilçesine bağlı köy

Bozhüyük


Petrovići su naseljeno mjesto u općini Istočno Novo Sarajevo, Republika Srpska, BiH.

Stanovništvo

Nacionalni sastav stanovništva prema popisnim godinama bio je sljedeći:

{|
| valign="top" |

Izvori

Naselja u Republici Srpskoj

Petrovići (Istočno Novo Sarajevo, BiH)


Paul Nicholas Miller (Nova Iorque, 11 de agosto de 1988), mais conhecido por seu pseudônimo online GypsyCrusader, é um comentarista político de extrema-direita estadunidense, streamer, ex-lutador de Muay thai e criminoso condenado. Ele é mais conhecido por suas transmissões ao vivo em vários serviços de mídia que o apresentam como cosplay de vários personagens diferentes, incluindo o Coringa, o Charada, Super Mario e outros enquanto ele conta suas crenças políticas a estranhos no Omegle. Ele é conhecido por ser a favor de uma guerra racial e por sua adesão à supremacia branca e ao neonazismo. Ele foi associado a várias organizações de direita alternativa, incluindo os Proud Boys e o movimento Boogaloo.

Início de vida
Paul Nicholas Miller nasceu em Nova Iorque em 11 de agosto de 1988. Seu pai é descendente de ciganos e sua mãe é mexicana.

Carreira de lutador
Miller começou a treinar Muay Thai em 2008, aos 20 anos. Ele fez sua primeira luta amadora em 2008 após apenas 3 meses de treinamento. Ele treinou com o 9 Weapons Muay Thai e mais tarde com The Institute. Ele se tornou o campeão regional dos meio-pesados e o campeão nacional dos EUA na Associação Mundial de Kickboxing.

Ele então se tornou um treinador e treinador, inclusive para o The Institute.

Notas

De tradução

Nascidos em 1988
Naturais de Nova Iorque (cidade)
Criminosos dos Estados Unidos
Extrema-direita nos Estados Unidos
Alt-right
Norte-americanos de ascendência mexicana

GypsyCrusader


Renzo Maietto (* 1939 in Mailand) ist ein italienischer Drehbuchautor und Filmregisseur.

Maietto drehte unter dem Pseudonym Alex Fallay 1969 einen Spielfilm und war dann bis 1978 für einige Drehbücher verantwortlich; nach dem zu Papaya – Die Liebesgöttin der Kannibalen verließ er das Filmbusiness.

Filmografie (Auswahl)
 1969: Le altre (auch Regie)
 1978: Papaya – Die Liebesgöttin der Kannibalen (Papaya dei Caraibi)

Weblinks

Einzelnachweise

Drehbuchautor
Filmregisseur
Italiener
Geboren 1939
Mann

Renzo Maietto