Direito anarquista é um corpo de normas sobre comportamento e tomada de decisão operativas dentro de uma comunidade anarquista. O termo é usado em uma série de debates em andamento dentro dos vários ramos da teoria anarquista sobre se e como as normas de comportamento individual e/ou coletivo e tomada de decisão devem ser criadas e aplicadas. Embora muitos anarquistas considerem o "direito anarquista" simplesmente sinônimo de direito natural, outros afirmam que a lei na anarquia teria elementos adicionais e únicos. Ao longo dos últimos duzentos anos, à medida que o anarquismo cresceu e evoluiu para incluir diversas correntes, diferentes concepções de "direito anarquista" foram produzidas e discutidas, ou usadas na prática por redes anarquistas como a Ação Global dos Povos ou Indymedia.

Não coerção
A máxima mais fundamental de muitas tendências anarquistas é que nenhum indivíduo tem o direito de coagir outro indivíduo, e que todos têm o direito de se defender contra a coerção (o princípio da não-agressão ou princípio da agressão zero). Os sistemas tipicamente considerados coercivos incluem o estado, o capitalismo e a opressão institucional. Este princípio básico, como apoio mútuo, é fundamental para grande parte da lei anarquista e, de fato, muito da teoria anarquista. Piotr Kropotkin, um proeminente anarcocomunista, afirmou que era "melhor resumir pela máxima 'faça aos outros o que gostaria que fizessem a você'". Em suma, a filosofia anarquista inclui a "ética da reciprocidade", mas normalmente tolera a violência destinada a retaliar ou desmantelar sistemas de opressão (com exceção do anarcopacifismo, algum anarquismo cristão e outros movimentos não violentos/pacifistas).

Contratos sociais baseados no consenso

Uma vez que o princípio da não coerção inviabiliza as estruturas estatais hierárquicas, as comunidades anarquistas devem encontrar uma base alternativa para estabelecer as regras de engajamento dentro de um coletivo. Consequentemente, praticamente todos os modelos jurídicos anarquistas começam com a suposição de que quaisquer regras estabelecidas devem ser livremente aceitas por toda a comunidade que será governada por elas em um ambiente livre de coerção ou intimidação. Tal consentimento dado livremente constitui um contrato social, embora a natureza exata de tais contratos seja uma questão de debate acalorado.

Alguns teóricos jurídicos anarquistas sustentam que uma sociedade anarquista ideal deve ser baseada estritamente no direito natural e no apoio mútuo, que não requerem nenhum contrato social.

No entanto, muitos teóricos anarquistas rejeitam completamente o conceito de direito natural como coercitivo e feito pelo homem. O direito natural nesta visão está meramente disfarçando o autoritarismo para que o opressor não tenha que levar o crédito por isso. Anarquistas sociais, mutualistas e muitos anarquistas individualistas rejeitam a propriedade privada, um princípio central da maioria das teorias do direito natural.

Livre associação
A associação livre (também chamada de associação voluntária) também implica o direito dos indivíduos de formar esses exatos contratos sociais. Esta liberdade de não associação significa que se os termos de um contrato social se tornarem inaceitáveis para um membro individual ou subgrupo(s) dentro de uma sociedade, os descontentes têm o direito de se separar do contrato. Eles também podem formar novas associações com outras pessoas que atendem melhor às suas necessidades.

Apoio mútuo
O princípio do apoio mútuo, originalmente identificado por Piotr Kropotkin como decorrente do direito natural, é que, como a evolução ocorre em grupos – não em indivíduos – é evolutivamente vantajoso para os membros de uma comunidade ajudar uns aos outros. A abordagem anarquista para construir o poder – e estruturar as relações de poder – é derivada desse imperativo evolutivo e biológico. Em poucas palavras, o argumento é que, uma vez que os indivíduos precisam da ajuda de grupos para se autorrealizar, os indivíduos têm um forte interesse próprio no bem da comunidade à qual pertencem. Segue-se que (associando-se livremente) coletivos de indivíduos trabalhando para melhoria mútua e objetivos mútuos devem formar a base de qualquer sociedade anarquista, fornecendo assim o imperativo sociológico e econômico para a criação de contratos sociais capazes de unir esses grupos auto selecionados.

Em uma situação pré-revolucionária, o princípio de "apoio mútuo" é o imperativo moral que impulsiona os esforços dos anarquistas contemporâneos para fornecer ajuda material às vítimas de desastres naturais; aqueles que são desabrigados ou pobres, e outros que foram deixados sem acesso a comida ou água potável, ou outras necessidades básicas.

Aplicabilidade
A aplicabilidade é uma das áreas mais controversas do direito anarquista. Os primeiros escritores, como Proudhon, argumentaram que era legítimo que as pessoas da classe trabalhadora se auto-organizassem contra criminosos que atacavam os fracos, um processo que implicaria inequivocamente algum grau de coerção.

Tomada de decisão
Técnicas comuns para a tomada de decisões, incluindo decisões sobre as próprias leis de fato, entre sociedades não hierárquicas incluem várias formas de consenso formal, votação por supermaioria, "consenso menos um" e democracia direta. O antropólogo David Graeber argumenta que qualquer comunidade que careça de um mecanismo centralizado de força (um estado) irá naturalmente gravitar em direção a alguma forma de tomada de decisão consensual.

Exemplos

Ver também
 Associação voluntária
 Lei policêntrica
 Privatização na justiça criminal
 An Anarchist FAQ

Leitura adicional

Ligações externas
 Anarchist Studies Network Reading List on Anarchism & Law. Archived 22 May 2019.

Anarquismo
Filosofia do direito

Direito anarquista


Le village olympique de Melbourne sert à héberger les athlètes des Jeux olympiques d'été de 1956.

Historique

Jeux olympiques de 1956
Les architectes de la  établissent le plan général du village, tandis que les architectes du comité d'organisation s'occupent des bâtiments temporaires. La construction commence en juin 1954 et se termine en août 1956, avec quelques bâtiments toujours en travaux à l'arrivée des premières délégations, dans un contexte d'importante pénurie de logements publics à Melbourne. Le gouvernement australien soutient financièrement la construction du village à , avec l'intention de proposer les logements à la vente et à la location après les Jeux.

En dehors du village olympique principal, un centre pour migrants à Ballarat accueille six cents personnes participant aux épreuves d'aviron et de canoë à une centaine de kilomètres de Melbourne.

Les infrastructures temporaires sont vingt salles à manger, des cuisines et des entrepôts. Un bâtiment commun est érigé par le quartier d'Heidelberg et comprend une piste de danse et un cinéma. Le village comprend également un centre médical et dentaire, une banque, un service d'interprétation, des salons de coiffure, des ateliers de couture et de retouche et un cordonnier. Des représentants religieux sont sur place et des salles sont mises à leur disposition pour les services ou pour des discussions privées. Le village est entouré d'infrastructures sportives, dont une piste d'athlétisme. Hors du village mais à proximité, on trouve un centre de presse, un bureau de poste et téléphones, un restaurant ouvert au public et des commerces de détail. Enfin, le village inclut un sauna. Prévu pour une centaine de personnes par jour, il en attire cinq fois plus certains jours. Les installations surchauffent et causent un incendie, rapidement éteint sans dégâts majeurs.

Le village héberge  sur , dont 15 pour les terrains de sport et leurs annexes. Les logements sont de différents types, allant de la maison individuelle à des bâtiments de deux ou trois étages, pour un total de  et . Plutôt que de porter le nom de sportifs célèbres, les rues portent le nom de batailles récentes auxquelles les soldats australiens ont pris part, un choix critiqué ; finalement, pendant la durée des Jeux, les rues sont renommées Edwin Flack et Frank Beaurepaire. Pour la première fois, les femmes sont hébergées dans un quartier du village olympique, où les hommes ne sont pas admis, et peuvent se déplacer dans l'ensemble du village. Jusque-là, elles sont hébergées dans des hôtels en ville. Le quartier des femmes est séparé du reste du village olympique par une simple barrière ; une empreinte de pas masculine est retrouvée près de la barrière, et il semble qu'un perchiste grec ait sauté par-dessus la barrière pour rendre visite aux sportives. Une histoire d'amour naît également sur place entre Hal Connolly et Olga Fikotova. C'est également une des premières fois où les athlètes sont logés dans des maisons et appartements plutôt que dans des dortoirs.

Le village olympique ouvre officiellement le , bien que les trois premières équipes soient arrivés le , et les dernières équipes partent le . À la demande des athlètes, des visites sont organisées au barrage de Maroondah et dans des fermes d'élevage.

Postérité
Après les Jeux, comme prévu, le village devient le plus grand quartier résidentiel de l'État de Victoria, hébergeant , le plus souvent provenant de quartiers de centre-ville défavorisés ou d'hébergements d'après-guerre construits en urgence. Dans les années 1990, le quartier est devenu très pauvre et violent. Il est réhabilité entre 2005 et 2013, et un des sites d'entraînement jouxtant le village devient le siège du Heidelberg United FC.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Melbourne
Jeux olympiques d'été de 1956
Équipement sportif à Melbourne

Village olympique de Melbourne


කෙසේ නිර්වචනය කලද මානව සුභසාධනයේ වර්ධනය ඇතුලත් සංකීර්ණ බහුමාණයන්ගෙන් යුක්ත සංකල්පයක් ලෙස ආර්ථික සංවර්ධනය දැකිය හැකිය.

වර්ධනය වන ආර්ථිකයක් තුල පවතින දරිද්‍රතාවය, විෂමතාවය හා සේවා වියුක්තිය පහල දැමිම හා බැහැර කිරීම තුලින් ඇතිවන ප්‍රථිඵලය, ආර්ථික සංවර්ධනය ලෙස මහාචාර්ය ඩඩ්ලි සියර්ස් තර්ක කරයි.

සංවර්ධනයේ අරමුණු 3 ක් මහාචාර්ය මයිකල් ටොඩාරෝ දක්වයි.
•	ආහාර, නිවාස, සෞඛ්‍ය සේවා වැනි ජීවත්වීම සඳහා අවශ්‍යදෑ නිපදවීම හා ඒවා බෙදාහැරීම පුළුල් කිරීම.
•	ජීවන තත්වය හා ආත්මාභිමානය ඉහල නැංවීම.
•	ආර්ථික හා සමාජ තේරීම් පුළුල් කිරීම සහ බිය දුරු කිරීම.

සංවර්ධනය මැණිම සඳහා පුළුල්ව පිළිගත් දර්ශක කාණ්ඩයක් එක්සත් ජාතීන් විසින් නිපදවා ඇත.
•	එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව සංවර්ධන දර්ශකය (HDI) මඟින් මානව සංවර්ධනයේ මූලික පැතිකඩ 3 ක් කරා, ලඟාවීමේ සාමාන්‍ය මනිනු ලබයි. එනම්;  ජීවන අපේක්ෂාව, අධ්‍යාපනික අත්පත් කරගැනීම් සහ ගලපන ලද මූර්ථ ආදායම (PPP) (එක් අයෙකුට  $)
•	එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව දරිද්‍රතා දර්ශකය (HPI) මඟින් වයස අවුරුදු 28 ට පෙර මිය යතැයි අපේක්ෂා කරන ජනගහනයේ ප්‍රතිශතය, නූගත් වැඩිහිටියන්ගේ ප්‍රතිශතය, සෞඛ්‍ය සේවා හා පිරිසිදු ජලය නොලබන ජනගහන ප‍්‍රතිශතය හා වයස අවුරුදු 5 ට අඩු, ඌන බර සහිත දරුවන්ගේ ප්‍රතිශතය භාවිතාකර දුෂ්කරතාවය මනිනු ලබයි.

දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු ආර්ථික විද්‍යාඥයින් ලතින් ඇමරිකාව, අප්‍රිකාව, හා ආසියාවේ බොහෝ රටවල පහත් ජීවන තත්වය පිළිබඳ අවධානය යොමු කිරීමට පටන් ගැනිම නිසා, ආර්ථික විද්‍යාවේ ශාඛාවක් ලෙස සංවර්ධන ආර්ථික විද්‍යාව ගොඩ නැගුනි.  ආර්ථික විද්‍යාවේ අවසාන පරමාර්ථයට පටහැනි ලෙස සංවර්ධන ආර්ථික විද්‍යාව එහි ශාඛාවක් ලෙස ගොඩනැගුනද එහි වැදගත් වෙන් කිරීම් ඇත.

සංවර්ධන ආර්ථික විද්‍යාවේ පළමු ප්‍රවේශයන් මඟින් ඌන සංවර්ධිත රටවල් (LDCs) සංවර්ධිත රටවල් වලින් බෙභෙවින් වෙනස් වේයයිද, ඌන සංවර්ධිත රටවල ආර්ථික වල හැසිරීම මූලික ආර්ථික විද්‍යාවට පැහැදිලි කල නොහැකි යයිද උපකල්පනය කරන ලදී.  එවැනි ප‍්‍රවේශයන් සිත් ගන්නා සුළු හා කදිම ආර්ථික විද්‍යා ආකෘති ගොඩ නඟාඇති නමුත් ෙමමඟින් ඌන සංවර්ධිත රටවල වර්ධනය රහිත, සෙ‍ෙමන් වර්ධනය වන හෝ වර්ධනය හා පිරිහීම යන රටාවන් පැහැදිලි කිරීමට අපොහොසත් වි ඇත.

ෙමම ක්ෂේත්‍රත‍්‍රය ආවස්ථික පිරිවැය, සැපයුම හා ඉල්ලුම වඩා පිලිගැනීම තෙක් ක්‍රමයේ ගමන් කල හැකි අතර ඒවා ඌන සංවර්ධිත රටවලට අදාල කර ගැනුනි.  ෙමමඟින් වඩා හොඳ ප්‍ර‍වේශයක් සඳහා පසුබිම සැකසුනි.

තවමත් දුර්වල හා අසමත් වර්ධන රටාවන් සැසඳීමට සම්ප‍්‍රදායික ආර්ථික විද්‍යාවට තවමත් හැකිවී නැත.

ඌන වර්ධනය පැහැදිලි කිරීම සඳහා අවශ්‍ය වන්නේ ආයතන පිළිඔද සූක්ෂම සංකල්ප සහ පුද්ගල වරණයන් හා උරුමයන්ගෙන් ඔබ්බට ගිය සාර්ව හා ආයතනික සාධකයි.  වෙළදපල අසමත් වීමේ න්‍යායන් මඟින් සිදුකලාට වඩා හොඳින් දුර්වල වර්ධන රටාවන් පැහැදිලි කිරීමට, ආයතනික විශ්ලේෂණ වලට හැකිවී ඇත.  කෙසේ උවද සංවර්ධන ආර්ථික විද්‍යාඥයින් බහුතරයක් එකඟවන පොදුවේ පිළිගත් ආර්ථික සංවර්ධනය පිළිබඳ ආයතනික න්‍යායක් නොමැත.  අවම වශයෙන් ආයතනික සාධක කෙතරම් වැදගත්ද යන්න පිළිබඳවවත් ඔවන් අතර එකඟතාවයක් නොමැත.

ශාස්ත්‍රීය හා ආයතනික ප්‍ර‍වේශයන්


Biskupska kapica (krespin, lat. Epimedium) rod trajnica iz porodice Berberidaceae, dio je podtribusa Epimediinae. Postoji šezdesetak vrsta koje rastu po dijelovima Europe (Austrija, Italija, Bugarska, Hrvatska), Azije (Turska, Kavkaz, Iran, Kina, Koreja, Japan) i Afrike (Alžir).

U Hrvatskoj raste samo Planinska biskupska kapica, vrsta koja voli šume hrasta kitnjaka i običnoga graba.

Vrste

 Epimedium acuminatum Franch.
 Epimedium alpinum L.
 Epimedium baiealiguizhouense S.Z.He & Y.K.Yang
 Epimedium baojingensis Q.L.Chen & B.M.Yang
 Epimedium borealiguizhouense S.Z.He & Y.K.Yang
 Epimedium brevicornu Maxim.
 Epimedium campanulatum Ogisu
 Epimedium coactum H.R.Liang & W.M.Yan
 Epimedium davidii Franch.
 Epimedium dewuense S.Z.He, Probst & W.F.Xu
 Epimedium diphyllum Lodd. ex Graham
 Epimedium dolichostemon Stearn
 Epimedium ecalcaratum G.Y.Zhong
 Epimedium elatum C.Morren & Decne.
 Epimedium elongatum Kom.
 Epimedium enshiense B.L.Guo & P.K.Hsiao
 Epimedium epsteinii Stearn
 Epimedium fangii Stearn
 Epimedium fargesii Franch.
 Epimedium flavum Stearn
 Epimedium franchetii Stearn
 Epimedium glandulosopilosum H.R.Liang
 Epimedium grandiflorum C.Morren
 Epimedium hunanense (Hand.-Mazz.) Hand.-Mazz.
 Epimedium ilicifolium Stearn
 Epimedium jinchengshanense Yanjun Zhang & J.Q.Li
 Epimedium jingzhouense G.H.Xia & G.Y.Li
 Epimedium koreanum Nakai
 Epimedium latisepalum Stearn
 Epimedium leptorrhizum Stearn
 Epimedium lishihchenii Stearn
 Epimedium lobophyllum L.H.Liu & B.G.Li
 Epimedium macrosepalum Stearn
 Epimedium membranaceum K.Mey.
 Epimedium mikinorii Stearn
 Epimedium muhuangense S.Z.He & Y.Y.Wang
 Epimedium multiflorum T.S.Ying
 Epimedium myrianthum Stearn
 Epimedium ogisui Stearn
 Epimedium × omeiense Stearn
 Epimedium parvifolium S.Z.He & T.L.Zhang
 Epimedium pauciflorum K.C.Yen
 Epimedium perralderianum Coss.
 Epimedium pinnatum Fisch. ex DC.
 Epimedium platypetalum K.Mey.
 Epimedium pseudowushanense B.L.Guo
 Epimedium pubescens Maxim.
 Epimedium pubigerum (DC.) C.Morren & Decne.
 Epimedium pudingense S.Z.He, Y.Y.Wang & B.L.Guo
 Epimedium qingchengshanense G.Y.Zhong & B.L.Guo
 Epimedium reticulatum C.Y.Wu ex S.Y.Bao
 Epimedium rhizomatosum Stearn
 Epimedium sagittatum (Siebold & Zucc.) Maxim.
 Epimedium sempervirens Nakai ex F.Maek.
 Epimedium × setosum Koidz.
 Epimedium shennongjiaensis Yan J.Zhang & J.Q.Li
 Epimedium shuichengense S.Z.He
 Epimedium stearnii Ogisu & Rix
 Epimedium stellulatum Stearn
 Epimedium sutchuenense Franch.
 Epimedium tianmenshanense T.Deng, D.G.Zhang & H.Sun
 Epimedium trifoliolatobinatum (Koidz.) Koidz.
 Epimedium truncatum H.R.Liang
 Epimedium wushanense T.S.Ying
 Epimedium xichangense Yan J.Zhang
 Epimedium yinjiangense M.Y.Sheng & X.J.Tian
 Epimedium × youngianum Fisch. & C.A.Mey.
 Epimedium zhaotongense G.W.Hu
 Epimedium zhushanense K.F.Wu & S.X.Qian

Sinonimi
 Aceranthus C.Morren & Decne.
 × Bonstedtia H.R.Wehrh.
 Endoplectris Raf.

Izvori

Vanjske poveznice

 Vrtlarija

Žutikovke

Biskupska kapica


Open Jaw, havacılıkta kullanılan bir bilet tipidir. Gidişte vardığınız havaalanından dönmeyip başka bir havaalanından aynı yere dönebildiginiz bilet tipidir. Örneğin, İstanbul - Ankara gidişi yaptıktan sonra, dönüşü Konya - İstanbul olarak gerçekleştirmek.Genelde 3 şekilde kullanılmaktadır
1-Gidişin varış noktası ve dönüşün hareket noktası farklıdır. örn: giderken İstanbul--->Londra dönerken Manchester----> İstanbul gibi
2-Gidişin hareket noktası ve dönüşün varış noktası farklıdır. örn:giderken İstanbul---->Londra dönerken Londra---->Ankara gibi
3-Gidişin hareket noktası ve bitiş noktası dönüşün hareket ve bitiş noktası farklıdır. Giderken İstanbul---->Londra dönerken Manchester-Ankara. şeklindedir.

Hava ulaşımı
Havacılık terimleri

Open Jaw


Karacalar, Samsun ilinin Kavak ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Köy adını taşıdığı özellikten almıştır. Karaca geğik demektir. Köy, günümüzden 70-80 yıl önce geğiklerin avlandığı yerlerdenmiş.

Coğrafya
Samsun iline 34 km, Kavak ilçesine 40 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kavak'ın mahalleleri

Karacalar, Kavak


Mirzā Ghulām Aḥmad (13 February 1835 – 26 May 1908) was an Indian religious leader and the founder of the Ahmadiyya Movement in Islam. He claimed to have been divinely appointed as the promised Messiah and Mahdī—which is the metaphorical second-coming of Jesus (mathīl-iʿIsā), in fulfillment of the Islamic prophecies regarding the end times, as well as the Mujaddid (centennial reviver) of the 14th Islamic century.

Born to a family with aristocratic roots in Qadian, rural Punjab, Ghulam Ahmad emerged as a writer and debater for Islam. When he was just over forty years of age, his father died and around that time he believed that God began to communicate with him. In 1889, he took a pledge of allegiance from forty of his supporters at Ludhiana and formed a community of followers upon what he claimed was divine instruction, stipulating ten conditions of initiation, an event that marks the establishment of the Ahmadiyya movement. The mission of the movement, according to him, was the reinstatement of the absolute oneness of God, the revival of Islam through the moral reformation of society along Islamic ideals, and the global propagation of Islam in its pristine form. As opposed to the Christian and mainstream Islamic view of Jesus (or Isa), being alive in heaven to return towards the end of time, Ghulam Ahmad asserted that he had in fact survived crucifixion and died a natural death. He traveled extensively across the Punjab preaching his religious ideas and rallied support by combining a reformist programme with his personal revelations which he claimed to receive from God, attracting thereby substantial following within his lifetime as well as considerable hostility particularly from the Muslim Ulema. He is known to have engaged in numerous public debates and dialogues with Christian missionaries, Muslim scholars and Hindu revivalists.

Ghulam Ahmad was a prolific author and wrote more than ninety books on various religious, theological and moral subjects between the publication of the first volume of Barahin-i-Ahmadiyya (The Proofs of Ahmadiyya, his first major work) in 1880 and his death in May 1908. Many of his writings bear a polemical and apologetic tone in favour of Islam, seeking to establish its superiority as a religion through rational argumentation, often by articulating his own interpretations of Islamic teachings. He advocated a peaceful propagation of Islam and emphatically argued against the permissibility of military Jihad under circumstances prevailing in the present age. By the time of his death, he had gathered an estimated 400,000 followers, especially within the United Provinces, the Punjab and Sindh and had built a dynamic religious organisation with an executive body and its own printing press. After his death he was succeeded by his close companion Hakīm Noor-ud-Dīn who assumed the title of Khalīfatul Masīh (successor of the Messiah).

Although Ghulam Ahmad is revered by Ahmadi Muslims as the promised Messiah and Imām Mahdi, Muhammad nevertheless remains the central figure in Ahmadiyya Islam. Ghulam Ahmad's claim to be a subordinate (ummati) prophet within Islam has remained a central point of controversy between his followers and mainstream Muslims, who believe Muhammad to be the last prophet.

Lineage and family
Mirza Ghulam Ahmad's lineage through his forefathers can be traced back to Mirza Hadi Beg, a descendant of the Mughal Barlas tribe. 1530 Mirza Hadi Beg migrated from Samarkand (present-day Uzbekistan) along with an entourage of two hundred people consisting of his family, servants and followers.  Travelling through Samarkand, they finally settled in the Punjab, India, where Mirza Hadi founded the town known today as Qadian during the reign of the Mughal emperor Babur, his distant relative.  The family were all known as Mughals within the British governmental records of India probably due to the high positions it occupied within the Mughal empire and their courts.  Mirza Hadi Beg was granted a Jagir of several hundred villages and was appointed the Qadhi (judge) of Qadian and the surrounding district.  The descendants of Mirza Hadi are said to have held important positions within the Mughal empire and had consecutively been the chieftains of Qadian.

Life

Early life and education
Mirza Ghulam Ahmad was born on 13 February 1835 in Qadian, Punjab, the surviving child of twins born to an affluent Mughal family. He was born in the Sikh Empire under Maharaja Ranjit Singh. He learned to read the Arabic text of the Qur'an and studied basic Arabic grammar and the Persian language from a teacher named Fazil-e-Illahi. At the age of 10, he learned from a teacher named Fazl Ahmad. Again at the age of 17 or 18, he learnt from a teacher named Gul Ali Shah. In addition, he also studied some works on medicine from his father, Mirza Ghulam Murtaza, who was a physician.

From 1864 to 1868, upon his father's wishes, Ghulam Ahmad worked as a clerk in Sialkot, where he would come into contact with Christian missionaries with whom he frequently engaged in debate. After 1868, he returned to Qadian, as per his father's wishes, where he was entrusted to look after some estate affairs. During all this time, Ahmad was known as a social recluse because he would spend most of his time in seclusion studying religious books and praying in the local mosque. As time passed, he began to engage more with the Christian missionaries, particularly in defending Islam against their criticism. He would often confront them in public debates, especially the ones based in the town of Batala.

In 1886, certain leaders of the Arya Samaj held discussion and debate with Ghulam Ahmad about the truthfulness of Islam and asked for a sign to prove that Islam was a living religion. In order to dedicate special prayers for this purpose and so as to seek further divine guidance, Ghulam Ahmad travelled to Hoshiarpur upon what he claimed was divine instruction. Here, he spent forty days in seclusion, a practice known as chilla-nashini. He travelled accompanied by three companions to the small two-storied house of one of his followers and was left alone in a room where his companions would bring him food and leave without speaking to him as he prayed and contemplated. He only left the house on Fridays and used an abandoned mosque for Jumu'ah (Friday prayers). It is during this period that he declared God had given him the glad tidings of an illustrious son.

Taking of the Bay'ah

Ghulam Ahmad claimed divine appointment as a reformer as early as 1882 but did not take any pledge of allegiance or initiation. In December 1888, Ahmad announced that God had ordained that his followers should enter into a bay'ah with him and pledge their allegiance to him. In January 1889, he published a pamphlet in which he laid out ten conditions or issues to which the initiate would abide by for the rest of his life. On 23 March 1889, he founded the Ahmadiyya community by taking a pledge from forty followers. The formal method of joining the Ahmadiyya movement included joining hands and reciting a pledge, although physical contact was not always necessary. This method of allegiance continued for the rest of his life and after his death by his successors.

His claim
Mirza Ghulam Ahmad proclaimed that he was the Promised Messiah and Mahdi. He claimed to be the fulfilment of various prophecies found in world religions regarding the second coming of their founders. Mirza Ghulam Ahmad's followers say that he never claimed to be the same physical Jesus who lived nineteen centuries earlier. Mirza Ghulam Ahmad claimed that Jesus died a natural death, in contradiction to the traditional Muslim view of Jesus' physical ascension to heaven and the traditional Christian belief of Jesus' crucifixion. He claimed in his books that there was a general decay of Islamic life and a dire need of a messiah. He argued that, just as Jesus had appeared in the 14th century after Moses, the promised messiah, i.e. the Mahdi, must also appear in the 14th century after Muhammad.

In Tazkiratush-Shahadatain, he wrote about the fulfillment of various prophecies. In it, he enumerated a variety of prophecies and descriptions from both the Qur'an and Hadith relating to the advent of the Mahdi and the descriptions of his age, which he ascribed to himself and his age. These include assertions that he was physically described in the Hadith and manifested various other signs; some of them being wider in scope, such as focusing on world events coming to certain points, certain conditions within the Muslim community, and varied social, political, economic, and physical conditions.

Post-claim
In time, Mirza Ghulam Ahmad's claim of being the Mujaddid (reformer) of his era became more explicit. In one of his most well-known and praised works, Barahin-e-Ahmadiyya, a voluminous work, he claimed to be the Messiah of Islam. Muslims have maintained that Jesus will return in the flesh during the last age. Mirza Ghulam Ahmad, by contrast, asserted that Jesus had in fact survived crucifixion and died of old age much later in Kashmir, where he had migrated. According to Mirza Ghulam Ahmad, the promised Mahdi was a symbolic reference to a spiritual leader and not a military leader in the person of Jesus Christ as is believed by many Muslims. With this proclamation, he also rejected the idea of armed Jihad and argued that the conditions for such Jihad are not present in this age, which requires defending Islam by the pen and tongue but not with the sword. Mirza Ghulam Ahmad wrote two books named "Tuhfa e qaisariah" and "Sitara e Qaisaria" in which he invited Queen Victoria to embrace Islam and forsake Christianity.

Reaction of religious scholars
Some religious scholars turned against him, and he was often branded as a heretic, but many religious scholars praised him like Sir Syed Ahmed Khan, Maulana Abul Kalam Azad among many others who praised him for his defense of Islam. After his death, opponents accused him of working for the British Government due to the termination of armed Jihad, since his claims of being the Mahdi were made around the same time as the Mahdi of Sudan (Muhammad Ahmad).

Following his claim to be the Promised Messiah and Mahdi, one of his adversaries prepared a Fatwa (decree) of disbelief against Mirza Ghulam Ahmad, declaring him a Kafir (disbeliever), a deceiver, and a liar. The decree permitted killing him and his followers. It was taken all around India and was signed by some two hundred religious scholars.

Some years later, a prominent Muslim leader and scholar, Ahmed Raza Khan, was to travel to the Hejaz to collect the opinions of the religious scholars of Mecca and Madina. He compiled these opinions in his work Hussam ul Harmain (The sword of two sanctuaries on the slaughter-point of blasphemy and falsehood); in it, Ghulam Ahmad was again labelled an apostate. The unanimous consensus of about thirty-four religious scholars was that Ghulam Ahmad's beliefs were blasphemous and tantamount to apostasy and that he must be punished by imprisonment and, if necessary, by execution.

Journey to Delhi

Ghulam Ahmad went to Delhi, which was at the time considered a centre of religious learning and home to many prominent religious leaders, in 1891, with the intention of distinguishing what he believed to be the truth from falsehood. He published an advertisement in which he invited the scholars to accept his claim and to engage in a public debate with him regarding the life and death of Isa (Jesus), particularly Maulana Syed Nazeer Husain (1805–1901), who was a leading religious scholar. He also proposed three conditions that were essential for such a debate: that there should be a police presence to maintain peace, the debate should be in written form (for the purpose of recording what was said), and that the debate should be on the subject of the death of Jesus.

Eventually, it was settled, and Ghulam Ahmad travelled to the Jama Masjid Delhi (main mosque) of Delhi accompanied by twelve of his followers, where some 5,000 people were gathered. Before the debate started, there was a discussion on the conditions, which led to the conclusion that the debate should not be upon the death of Jesus, but upon the claims of Mirza Ghulam Ahmad. He explained that his claim could only be discussed after the death of Jesus was proven, for Jesus was considered by many to be living and the one who will descend to Earth himself. Only when this belief was refuted could his claim to be the Messiah be discussed.

Upon this, there was a clamour among the crowds, and Mirza Ghulam Ahmad was informed that the other party alleged that he was at odds with Islamic beliefs and was a disbeliever; therefore, it was not proper to debate with him unless he clarified his beliefs. Ghulam Ahmad wrote his beliefs on a piece of paper and had it read aloud, but due to the clamour among the people, it could not be heard. Seeing that the crowd was drifting out of control and that violence was imminent, the police superintendent gave orders to disperse the audience, and the debate did not take place. A few days later, however, a written debate did take place between Mirza Ghulam Ahmad and Maulwi Muhammad Bashir of Bhopal, which was later published.

Ghulam Ahmad is known to have travelled extensively across Northern India during this period of his life and to have held various debates with influential religious leaders.

Challenge to opponents
Ghulam Ahmad published a book called The Heavenly Decree, in which he challenged his opponents to a "spiritual duel" in which the question of whether someone was a Muslim or not would be settled by God based on the four criteria laid out in the Qur'an, namely, that a perfect believer will frequently receive glad tidings from God, that he will be given awareness about hidden matters and events of the future from God, that most of his prayers will be fulfilled and that he will exceed others in understanding novel finer points, subtleties and deeper meanings of the Qur'an.

The sun and moon eclipse
After announcing his claim to be the Messiah and Mahdi, his opponents demanded that he should produce the "heavenly sign" detailed in the tradition attributed to the 7th-century Imam Muhammad al-Baqir, also known as Muhammad bin Ali, in which a certain sign is stated about the appearance of the Mahdi:

Ahmadis maintain that this prophecy was fulfilled in 1894 and again in 1895, about three years after Ghulam Ahmad proclaimed himself to be the Promised Mahdi and Messiah, with the lunar and solar eclipse during the month of Ramadhan, according to the Ahmadiyya interpretation of the prophecy. Ghulam Ahmad declared that this was a sign of his truth and was in fulfillment of the tradition or prophecy. The eclipses being a sign of the Mahdi are also mentioned specifically in the Letters of Rabbani by Ahmad Sirhindi.

Scientific historical records indicate these eclipses occurred at the following dates:

Lawsuit
In 1897, a Christian missionary, Henry Martyn Clark, filed a lawsuit of attempted murder against Ahmad at the court of District Magistrate Captain Montagu William Douglas in the city of Ludhiana. The charge laid against him was that he hired a man by the name of Abdul Hameed to assassinate Clark. However, he was not detained by the police and was declared innocent by the then-magistrate Captain Douglas.

The Revealed Sermon

In 1900, on the occasion of the festival of Eid ul-Adha, he is said to have delivered an hour-long sermon extempore in Arabic expounding the meaning and philosophy of sacrifice. This episode is celebrated as one of the important events of the history of Ahmadiyya. The sermon was simultaneously written down by two of his companions and came to be known as the Khutba Ilhamiyya, the revealed or inspired sermon. Ahmadiyya literature states that during this sermon, there was a change in his voice, he appeared as if in a trance, in the grip of an unseen hand, and as if a voice from the unknown had made him its mouthpiece. After the sermon ended, Ahmad fell into prostration, followed by the rest of the congregation, as a sign of gratitude towards God.

Ahmad wrote later:

Challenge to John Alexander Dowie

In 1899, Scottish-born American clergyman John Alexander Dowie laid claim to be the forerunner of the second coming of Christ. Ghulam Ahmad exchanged a series of letters with him between 1903 and 1907. Ghulam Ahmad challenged him to a prayer duel, where both would call upon God to expose the other as a false prophet. Ghulam Ahmad stated:

Dowie declined the challenge, calling Mirza Ghulam Ahmad the "silly Mohammedan Messiah". Ghulam Ahmad prophesied:

The challenge of "prayer duel" was made by Mirza in September 1902. The Dictionary of American Biography states that after having been deposed during a revolt in which his own family was involved, Dowie endeavoured to recover his authority via the law courts without success and that he may have been a victim of some form of mania, as he suffered from hallucinations during his last illness. Dowie died before Mirza, in March 1907.

Encounter with the Agapemonites
In September 1902 the Rev. John Hugh Smyth-Pigott (1852-1927) proclaimed himself the Messiah and also claimed to be God while preaching in the Church known as "The Ark of the Covenant" in Clapton in London. This church was originally built by the Agapemonites, a religious movement founded by the Anglican priest Henry James Prince. Mirza Ghulam Ahmad wrote to Smyth-Pigott, informing him that such a blasphemous proposition did not behove man, and that in the future he should abstain from making such claims, or he would be destroyed. This message was sent in November 1902. Newspapers in America and Europe published Mirza Ghulam Ahmad's notification. Despite this prophecy, Smyth-Piggot continued to claim divinity both before and after Mirza Ghulam's death in 1908, as reported by various contemporary newspapers at the time.

Last journey
Towards the end of 1907 and early 1908, Mirza Ghulam Ahmad claimed to have received numerous revelations informing him of his imminent death. In April 1908, he travelled to Lahore with his family and companions. Here, he gave many lectures. A banquet was arranged for dignitaries where Ghulam Ahmad, upon request, spoke for some two hours explaining his claims, teachings and speaking in refutation of objections raised against his person; here, he preached reconciliation between Hindus and Muslims. He completed writing his last work, entitled Message of Peace, a day before his death.

Death
Ahmad was in Lahore at the home of Dr. Syed Muhammad Hussain (who was also his physician), when, on 26 May 1908, he died as a result of old age and weakness. His body was subsequently taken to Qadian and buried there; he had previously claimed that an angel had told him that he would be buried there.

Marriages and children

Mirza Ghulam Ahmad married twice. His first wife was his maternal cousin Hurmat Bibi.  Later, they separated and lived separately for a long time. At the time of his second marriage, Hurmat Bibi gave him the permission to live with the second wife and decided against a divorce.

Children
With his first wife, Hurmat Bibi, he had two sons:
Mirza Sultan Ahmad (1853–1931) (became Ahmadi)
Mirza Fazal Ahmad (1855–1904) (died at the age of 49 years and did not become Ahmadi)

With his second wife, Nusrat Jahan Begum, he had ten children:

Five children died young:
Ismat (1886–1891)
Bashir (1887–1888)
Shaukat (1891–1892)
Mubarik (1899–1907)
Amtul Naseer (1903–1903)

Five children lived longer:
Mirza Basheer-ud-Din Mahmood Ahmad (1889–1965)
Mirza Bashir Ahmad (1893–1963)
Mirza Sharif Ahmad (1895–1961)
(Nawab) Mubarika Begum (1897–1977)
(Nawab) Sahiba Amtul Hafeez Begum (1904–1987)

Legacy

Although Mirza Ghulam Ahmad aroused much opposition particularly from Muslim leaders owing to his messianic claims, opinion of him was not entirely negative. Many leading Muslim scholars, theologians and prominent journalists who were his contemporaries or had come into contact with him, had, despite differing with him in matters of belief, praised his personal character and acclaimed his works in the cause of Islam and the manner of his argumentation against proclaimants of other religions. The teachings that Jesus survived crucifixion, migrating towards the east in search of the Israelite tribes that had settled there and that he died a natural death upon earth, as propounded by Ghulam Ahmad, have been a source of ongoing friction with the Christian church since they challenge the core beliefs of Christianity and would nullify the doctrines of vicarious atonement and resurrection, the two principal tenets of Christianity. Western scholars and historians have acknowledged this fact as one of the features of Ghulam Ahmad's legacy.

Ghulam Ahmad was the first to propose a post-crucifixion journey to India for Jesus and the first—other than the local people—to identify the Roza Bal shrine in Kashmir as the tomb of Jesus. These ideas have been further expanded upon since his death in light of subsequent findings, both by Ahmadis and individuals independent of the Ahmadiyya movement. However, the views remain controversial having been dismissed by some while being supported by others. Anthropological research tends to corroborate a link between the tribes of Israel and the peoples of south/central Asia, specifically the Pashtuns of Afghanistan and the people of Kashmir– as suggested by Ghulam Ahmad in his book Jesus in India (and by others) – while findings from genetic evidence seem to remain equivocal. Jesus' survival of crucifixion and his natural death have become an important element of Ahmadi belief and Ahmadis have published extensively on this topic.

A number of modern Muslim scholars and Muslim intellectuals seem to conform to the idea of Jihad as fundamentally a peaceful religious endeavour rather than chiefly (or unconditionally) a militaristic struggle, in accordance with Ghulam Ahmad's standpoint on the issue. Furthermore, some Islamic scholars have opined that Jesus has died (Ghulam Ahmad's assertion) or have expressed their own confusion on this matter, though the majority orthodox position of most Muslims with regard to this issue has not changed.

One of the main sources of dispute during his lifetime and continuing since then is Ghulam Ahmad's use of the terms nabi ("prophet") and rasool (messenger) when referring to himself. Most non-Ahmadi Muslims consider Muhammad to be the last of the prophets and believe that Ghulam Ahmad's use of these terms is a violation of the concept of the Finality of Prophethood. His followers fall into two factions in this regard. The Ahmadiyya Muslim Community, which comprises by far the majority of Ahmadis, believes that Ghulam Ahmad's prophetic status does not in any way infringe the finality of Muhammad's prophethood – to which it is wholly subservient and from which it is inseparable – and is in accordance with scriptural prophecies concerning the advent of the Messiah in Islam. This group is currently headed by Ghulam Ahmad's fifth caliph, or successor, carrying the title of Khalifatul Masih, an institution believed to have been established soon after his death. The Lahore Ahmadiyya Movement, which comprises a small fraction of all Ahmadis and believes in an allegorical understanding of these terms with reference to Ghulam Ahmad, formed in 1914 when a number of prominent Ahmadis seceded from the main body soon after the election of Mirza Mahmud Ahmad as the second caliph. This group is administered by a body of people called the Anjuman Ishaat-e-Islam ("movement for the propagation of Islam"), headed by an Emir.

The movement initiated by Ghulam Ahmad – which is often seen to have emerged as an Islamic religious response to the Christian and Arya Samaj missionary activity widespread in 19th century India, and is viewed by its adherents as embodying the promised latter day revival of Islam – has, since its establishment, grown in organisational strength and in its own missionary programme under the leadership of its caliphate. Although it has expanded to over 200 countries and territories of the world, numbering an estimated 10 to 20 million, it has received a largely negative (often hostile) response from mainstream Muslims who view Ghulam Ahmad as a false messiah and his teachings as heretical, particularly the teaching that he was a prophet.

Pakistan is the only state that specifically requires every Pakistani Muslim to denigrate Ghulam Ahmad as an impostor and his followers as non-Muslims when applying for a passport or a national ID card.

See also

Notes

References

Further reading

The Essence of Islam, Islam International Publications, Ltd.; 2nd edition (2004),
Iain Adamson: Ahmad, The Guided One, Islam International Publications, 1990, revised 1991.
Yohanan Friedmann, Prophecy Continuous – Aspects of Ahmadi Religious Thought and Its Medieval Background; Oxford University Press (2003)
Jesus in India, Ahmadiyya Muslim Foreign Mission Department, 1978, ; Original Masih Hindustan Mein, Oriental & Religious Publications Ltd., Rabwah (Online)

S. R. Valentine, 'Islam & the Ahmadiyya Jama'at', Hurst & Co, London/New York, 2008

External links

1835 births
1908 deaths
Angelic visionaries
Founders of new religious movements
Indian Ahmadis
Indian Islamic religious leaders
Muslim apologists
People from Gurdaspur
Prophecy in Islam
Prophets
Prophets in Ahmadiyya
Self-declared messiahs
Swoon hypothesis
Self-declared mahdi

Mirza Ghulam Ahmad


Moscheea Id Kah este o moschee din orașul Kaxgar, China. Numele de Id Kah vine de la Eid Gāh din limba persană care înseamnă Locul Sărbătorilor. De asemenea, aceasta este cea mai mare moschee din China.

Istorie și arhitectură
Moscheea a fost construită în anul 1442 din ordinul lui Saqsiz Mirza, conducătorul din Kaxgar, pe locul unei clădiri mai vechi și a unui cimitir din anul 996. El a frecventat-o în mod special pentru a se ruga pentru rudele sale decedate. În anul 1538, nepotul său Ubul Adibek, a renovat și a extins moscheea transformând-o într-un adevărat centru religios în memoria unchiului său Mirza.

De-a lungul timpului, mai multe evenimente tragice au avut loc în această moschee. Pe data de 9 august 1933, generalul Ma Zhancang l-a decapitat pe liderul uigur Timur Beg și i-a agățat capul pe vârful unuia dintre minaretele moscheii. În anul 1934, emirul uigur Abdullah Bughra a avut aceeași soartă. De asemenea, pe data de 31 iulie 2014, imamul Juma Tahir a fost ucis de către trei extremiști uiguri.

Moscheea Id Kah este considerată a fi cea mai mare moschee din China. Având două minarete și o suprafață totală de aproximativ 16.800 de metri pătrați, ea poate găzdui în timpul rugăciunilor circa 10.000-20.000 de persoane.

Galerie de imagini

Moschei din China

Moscheea Id Kah


Die Finnische Eishockey-Ruhmeshalle () ist die nationale Eishockey-Ruhmeshalle Finnlands. In dieser werden Spieler, Trainer und Funktionäre geehrt, die sich um den Eishockeysport in Finnland verdient gemacht haben. Die Ruhmeshalle wurde 1985 gegründet und befindet sich im Finnischen Eishockeymuseum (Suomen Jääkiekkomuseo) in Tampere.

Mitglieder der Ruhmeshalle

Weblinks
 Offizielle Webseite der Finnischen Hockey Hall of Fame (finnisch)

Eishockey-Ruhmeshalle
Sport (Tampere)

Finnische Eishockey-Ruhmeshalle


ماريانو زاباليتا  (ولد في 28 فبراير 1978) هو لاعب كرة المضرب محترف متقاعد.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من تانديل
رياضيون من مقاطعة بوينس آيرس
لاعبو كرة مضرب أولمبيون أرجنتينيون
لاعبو كرة مضرب ذكور أرجنتينيون
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2004
لاعبو كرة مضرب في الألعاب الأولمبية الصيفية 2000
مواليد 1978
مواليد في تانديل

ماريانو زاباليتا


Săniuța năzdrăvană este un film românesc din 1980 regizat de Isabela Petrașincu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1980 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1980

Săniuța năzdrăvană


Earth pigments are naturally occurring minerals that have been used since prehistoric times as pigments. Among the primary types of earth pigments include the reddish-brown ochres, siennas, and umbers, which contain various amounts of iron oxides and manganese oxides. Other earth pigments include the green earth pigments or , blue earth pigments such as vivianite-based "blue ochre", white earth pigments such as chalk, and black earth pigments such as charcoal.

Earth pigments are known for their fast drying time in oil painting, relative inexpensiveness, and lightfastness. Cave paintings done in sienna still survive today.

Production
After mining, the mineral used for making a pigment is ground to a very fine powder (if not already in the form of clay), washed to remove water-soluble components, dried, and ground again to powder. For some pigments, notably sienna and umber, the color can be deepened by heating (calcination) in a process known as "burning", although it does not involve oxidation but instead dehydration.

References

Iron oxide pigments

Earth pigment


පොළොන්නරුව පෞරාණික නගරයේ දැකගත හැකි තිවංක පිළිම ගෙය මහා පරාක්‍රමබාහු රජු (ක්‍රි.ව. 1153-1186) විසින් ඉදිකරවූ ජේතවනාරාමයට අයත් විහාර මන්දියක් බව ප්‍රකාශ වේ. විහාර මන්දිරය තුල දැකගත හැකි දැවැන්ත බුද්ධ ප්‍රථිමාව තුන් තැනකින් වක්‍රවූ ආකාරයට නිමවා ඇති බැවින් මෙයට තිවංක යන නාමය ලැබුණු බව පැහැදිලි වේ.

ඇතුලත වූ දොළොස්වන සියවසට අයත් වටිනා බිතුසිතුවම් නිසාවෙන් මෙම ප්‍රථිමා මන්දිරය වඩාත් ජනප්‍රියත්වයට පත්වී තිබේ. ජාතක කතා හා බුද්ධ චරිතයේ ඇතැම් සිදුවීම් අළලා මෙම බිතු සිතුවම් නිර්මාණය වී ඇත. තිවංක පිළිමගෙය, ලංකාතිලක සහ ථූපාරාමය මෙන්ම ගෙඩිගේ ඉදිකිරීම් සම්ප්‍රදායට අයත් පිළිමගෙයක් සේ සැළකේ. එහි ගඩොල් පියස්සේ කොටසක්, ගොඩනැගිල්ලට දකුණු පෙදෙසේ ශේෂව පවතී. ගොඩනැගිල්ලෙහි පිටත බිත්තිහී දැකගත හැකි දේව රූප සහිත විමාන හා විවිධ ඉරියව්වලින් යුතු වාමන රූප උසස් කලා කෘති සේ සැළකේ.

සිංහල චිත්‍ර ශිල්පීන් අනුරාධපුර යුගයේ සිට අනුගමනය කළ සම්භාව්‍ය සම්ප්‍රදාය පොළොන්නරු යුගයේදී තරමක් වෙනස් වූ බවක් පෙනේ. මේ බව ඒත්තුගන්වන සිතුවම් සම්ප්‍රදායන් දෙකකට නෑකම් කියන සිතුවම් රැසක් ඇති කලාගාරයක් ලෙස තිවංක පිළිමගෙය හැඳින්විය හැකිය. තිවංක පිළිම ගෙයි ඇති සිතුවම් බෞද්ධ සිතුවම් කලාවේ සන්ධිස්ථානයක් ලෙස සමහරු හඳුන්වති. මෙහි සිතුවම් පසු කාලින බෞද්ධ සිතුවම් වල ශෛලිය කෙරෙහි බලපෑමක් සිදුකොට ඇත. බෞද්ධ විහාරයක අඳින ලද පැරණිතම ජාතක කතා සිතුවම් දක්නට ලැබෙන්නේ පොළොන්නරුවේ  තිවංක පිළිම ගෙයෙහිය.

ක්‍රි.ව. 1153 – 1186 අතර කාලයේ පොලොන්නරුව රාජධානියේ රජ වූ මහා පරාක්‍රමබාහු රජතුමා කරවූ ජේතවනාරාම සංකීර්ණයේ විහාර ගෙය තිවංක පිළිම ගෙයයි. මෙය උතුරු වෙහෙර ලෙසද හඳුන්වා ඇත. පොළොන්නරුවේ ලංකාතිලකය, ථුපාරාමය මෙන්ම මේ විහාර ගෙයද ගෙඩිගේ සම්ප්‍රදායේ පිළිම ගෙයකි. මෙහි වූ අඩි 35 ක් පමණ උස හිටි බුදු පිළිමය දන, උකුල හා උරහිස යන තුන් තැනින් නැමුණු සේ ඉදිකොට තිබු බැවින් එය තිවංක පිළිම ගෙය ලෙස හැඳින්වින. මේ ගොඩනැගිල්ලේ දිග අඩි 133 ක් පමණ වන අතර පළල අඩි 67 ක් පමණ වේ. ආරුක්කු හැඩයෙන් ගඩොලින් කල පියස්සක් තිබු මෙහි උස අඩි 55 ක් පමණ වන්නට ඇතැයි අනුමාන කෙරේ. මෙහි බිත්ති අඩි 7 සිට 12 පමණ වන ඝනකමින් යුක්තය. මේ ගොඩනැගිල්ල ඉදිකිරීමේදී පශ්චාත් පල්ලව ගෘහ නිර්මාණ  ශිල්පය අනුගමණය කර ඇති බවක් පෙනේ. මේ ගොඩනැගිල්ලේ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය අනුරාධපුර යුගයේ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයේම ස්වාභාවික සංවර්ධනයක් බව සෙනරත් පරනවිතාන මහතා අදහස් කරයි. ගොඩනැගිල්ලේ පිටත බිත්ති විමාන, දෙවරූප, වාමන රූප, සිංහ රූප, හංස රූප, කුඩ්‍යස්ථම්භ, බෝධි සත්ව  ආදී නොයෙක් කැටයම් වලින් පරිපුර්ණ කොට ඇත. පිළිම ගෙය තුල දෙපස  වේදිකාවේ රැඳවු ගල් කණු ආධාරයෙන් ඉහල මහල් තනා තිබී ඇත.

මේ හැමටම වඩා මේ විහාරය සුවිශේෂී වන්නේ එහි දක්නට ලැබෙන බිතුසිතුවම් නිසාවෙනි. තිවංක පිළිම ගෙය තුල සස, ආසන්කවතී, මුගපක්ඛ, මෛත්‍රී බල, වෙස්සන්තර, තුන්ඩිල, විධුර, ගුත්තිල, චුල්ල පදුම, සාම, මහා සුදස්සන, කුස, උම්මග්ග ආදී ජාතක කතාද, බුද්ධ චරිතයේ විවිධ අවස්ථාද, දේවාරාධනාව, සතරවරම් දෙවිවරු, බුදුරජාණන් වහන්සේ දෙව්ලොව සිට සංකස්ස නුවරට වැඩමවීම ආදී සිතුවම් ඇඳ තිබිණ.

1215 දී පමණ කාලිංග මාඝ පොලොන්නරුව ආක්‍රමණය කොට වසර 21 ක් පමණ එහි පාලනය ගෙන ගියේය. මේ කාලයේදී ඔහු බෞද්ධ වෙහෙර විහාර රාශියක් ව්නාශ කරන්නට පෙළඹින. ඒ අනුව මේ තිවංක පිළිම ගෙය හා එහි ඇඳි සිතුවම්ද විනාශයට පත් කළේය. 1236 දී දෙවන පරාක්‍රම බාහු රජතුමා පොලොන්නරුව නැවත අත්පත් කරගැනීමෙන් පසු මේ තිවංක ගෙය ඇතුළු විනාශයට පත්කොට තිබු වෙහෙර විහාර රැසක් ඔහු ප්‍රතිසංස්කරණය කළේය.

පසු කාලීනව සිංහල රාජධානිය දකුණු දෙසට සංක්‍රමණය වූයෙන් පොළොන්නරුව වල්බිහි විය. සියවස් අටක් පමණ මේ විහාර ගෙයද අත්හැර දමා තිබූයෙන් එය ගරාවැටී ඒ මත රූස්ස ගස් පවා වැවී තිබුණි. 1885 දී පමණ මේ ගොඩනැගිල්ල පාදා ගනු ලැබුවේ එවකට සිවිල් නිලධරියෙකුව සිටි එස්.එම්. බරෝස් මහතාය. පිළිමගෙය ගරාවැටී හා  එහිවූ සිතුවම් වල දීප්තිමත් භාවයද  බොහෝදුරට අඩුවී තිබුනද ඒවා යම් තරමකට ආරක්ෂාවී තිබී ඇත . මේ සිතුවම් සමහරක් 1886 දී ප්‍රසිද්ධ වැඩ දෙපාර්තමේන්තුවේ ඉංජිනේරුවෙකු වූ ඒ. මරේ නම් මහතෙකු විසින් පිටපත් කොට ඇත. මේ සිතුවම් සංරක්ෂණය කිරීමට පියවර ගෙන ඇත්තේ 1940 පමණ කාලයේදීය. එහෙයින් මේ සිතුවම් සොයා ගැනීම හා සංරක්ෂණය කිරීම යන කාල සීමාවන් අතරතුරද   ඒවා සෑහෙන ප්‍රමාණයකට විනාශවී ගොස් ඇති බවද කියති.

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම පුරාවිද්‍යා කොමසාරිස් එච්,සී.පී. බෙල්, මහතාත් ඊළඟ කොමසාරිස් වරයා වූ ලෝන්ග්හර්ස්ට් මහතාත් මෙහි සිතුවම් ආරක්ෂා කරගැනීමට පියවර ගෙන ඇත. සිතුවම් මතුපිට මි ඉටි ආලේප කොට ඇත්තේ ලෝන්ග්හර්ස්ට් මහතාගේ කාලයේය. සෙනරත් පරණවිතාන මහතාද මේ සිතුවම් ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා බොහෝ පියවර ගෙන ඇත. දැන් මේ ගොඩනැගිල්ල ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා විශාල වහලක් ඉදිකර ඇත.

තිවංක පිළිම ගෙයෙහි බුදු පිළිමය ගඩොල් හා මැටි ආදියෙන් නිමවා බදාම වලින් පිරියම් කොට වර්ණාලේප කර තිබෙන්නට ඇත. පද්මාසනයක් මත ත්‍රිභංග ආකාරයෙන් නිමවා ඇති මෙහි ශීර්ෂය කොටස හා දෑත් ආදිය  විනාශවී ඇත.

තිවංක පිලිමගෙයහි ද්වාර මණ්ඩපය, අන්තරාලය හා ගර්භ ගෘහය යන ස්ථාන තුනෙහිම විනාශයට පත් නොවූ සිතුවම් කොටස් දැකගත හැකිය. පිරියම් කරනු ලැබූ වියලි බිත්ති මත රතු රේඛා වලින් සලකුණු කොට වර්ණ ගන්වා ටෙම්පරා ක්‍රමය අනුව සිතුවම් ඇඳ ඇති බව පෙනේ. සිතුවම් වර්ණ ගැන්වීම සඳහා යොදාගෙන ඇත්තේ රතු, කොළ, කහ හා කළු යන වර්ණ හතරයි. මේ වර්ණ පිළියෙළ කිරීම සඳහා යොදාගෙන ඇත්තේ සාදලිංගම්, ගුරුගල් පතඟී, නිල් අවරිය, නොයෙක් කොළ වර්ග, ගොකටු, හිරියල්, මකුළු මැටි, දුම්මල, කොහොල්ලා ආදිය පිලිස්සීමෙන් ලබාගත් දැලි ආදියයි. සිතුවම් කල් පවත්වා ගැනීම සඳහාද නොයෙක් දේශීය අමුද්‍රව්‍ය යොදා සකස් කරගත් ආලේපන වර්ග යොදාගෙන ඇත.

මේ සිතුවම් පිළිම ගෙය තුල ස්ථානගත කොට ඇත්තේද ක්‍රමවත් සැළසුමකට අනුවය. පිළිම ගෙයි පිටත  කොටසේ බෝධිසත්ව අවධියේ පාරමිතාවන් දැක්වෙන ජාතක කථා වලටත් මැද කොටස දේව අවධියටත් අභ්‍යන්තර කොටස බුද්ධත්වයෙන් පසු අවස්ථාවන් පිළිබිඹු කිරීමටත් වෙන්කරගෙන ඇත.

තිවංක පිළිම ගෙයි ඇඳ ඇති සිතුවම් අතරින් හඳුනා ගත හැකි ලෙස ශේෂ වී ඇති සිතුවම් සමහරක් මෙසේය.

 විහාරගෙයට ඇතුළුව ඉදිරියට යනවිට  පළමුව වම් පැත්තේ ආසන්කවතී ජාතකය දැක්වේ.
 ඊළඟට ඇත්තේ සස ජාතකයයි.
 ඒ ඉදිරිපස දකුණු පස කාලගෝල කතාවයි.
 දකුණේ අනතුරුව මහා මායා දේවිය දුටු සීනය හා බෝසත් උපත ඇත.
 වම් පස විදුර, චුල්ලපදුම හා මෛත්‍රී බල ජාතක කතා ඇඳ තිබේ.
 නැවත දකුණු පස මහා සුදස්සන හා තේමිය ජාතක වේ.
 ඊළඟට වම පස බිත්තිය පුරා තුසිත දෙව්ලොව සිටි බෝසතුන්හට බුදුවීමට දෙවි වරුන් විසින්  කරන "දේවාරාධනාව" දැක්වේ.
 පිළිමය ඉදිරි පස බිත්තියේ සතර වරම් දෙවි වරුය. ඒ අතර දැක්වෙන අමුතු ආකාරයේ හිස්වැස්මක් පැළඳ ඇති අය පිට සක්වල වැසියෙක් ලෙසට සමහරු අර්ථ දක්වති.
 පිළිමයට දකුණු පස බිත්තියේ බුදු රජාණන් වහන්සේ තව්තිසා දෙව්ලොව සිට සංකස්ස නුවරට වැඩමවීම චිත්‍රණය කර තිබේ.
 පිළිමගේ ඇතුලත කුළුණු වලද අලංකාර මෝස්‌තර දක්නට ඇත.

මේ සිතුවම් අතරින් විශාලතම හා කැපී පෙනෙන සිතුවම වන්නේ "දේවාරාධනාව" සිතුවමයි. චිත්‍රය මැද බෝසතුන්ගේ සිතුවමද, දෙපස පරිවාර දෙවි වරුන්ගේ සිතුවම්ද වේ. දෙවි වරුන්ගේ යටි කය මල් ගවසන ලද වස්ත්‍රයකින් සරසා ඇති අතර බාහුවල, ගෙලෙහි හා කන්වල ආභරණ පැළඳ ඇත. කේතුරූපාකාර හිස් පළඳනාවකි. මුහුණු වලින් ඉරියව්වලින් දයාව, කරුණාව,සුහද බව පෞරුෂය ආදිය ඉස්මතුකර ඇති ආකාරය අපුරුය. රුප සමානුපාතිකව හා සියුම් රේඛා වලින් විස්තර තියුණු ලෙස ඉදිරිපත් කර ඇත. ත්‍රිමාන ආකාරයෙන් නිරූපිත මේ චිත්‍රය පොළොන්නරු යුගයේ අග්‍රගන්‍ය නිර්මාණයක් ලෙස විද්වතුන්ගේ සම්භාවනාවට පාත්‍රවී ඇත.

බුදු රජාණන්වහන්සේ තාවතින්ස දෙව්ලොව සිට සංකස්ස නුවරට වැඩමවීම දැක්වෙන සිතුවමද මුළු බිත්තිය පුරාම පැතිරුණු ඉතා විශාල එකකි. අන්තරාලයේ ඇඳ ඇති ජාතක කථා සිතුවම් සාමාන්‍යයෙන් මීටර් එකක් පමණ උසකින් හා මීටර් දෙකක් පමණ පළලකින් යුක්තවේ. මේවා අතර ඇති චුල්ල පදුම ජාතකය කලාත්මක බැවින් පිරිපුන් නමුත් සමහර ඒවා අනෙකුත් චිත්‍ර සමග සසඳන විට එතරම් සාර්ථක ඒවා නොවන බව කලා විචාරකයින්ගේ අදහස වී තිබේ.

විහාරයේ සමහර සිතුවම් වලට යටින් තවත් පැරණි සිතුවම් දක්නට ලැබුන බව කියති. මෙය පසුකාලීනව විහාරය ප්‍රතිසංස්කරණය කල බවට වූ සාක්ෂියකි. චිත්‍ර අතර යුග දෙකක ලක්ෂණ තිබෙන බවද සැලකිය යුත්තකි. අන්තරාලයේ හා ගර්භ ගෘහයේ සම්භාව්‍ය සිතුවම් පොළොන්නරුවේ  මහා පැරකුම්බා සමයට අයත්සේ සැලකෙන අතර ප්‍රවේශ මණ්ඩපයේ සිතුවම් දඹදෙණි යුගයට අයත් ලෙස සැලකේ.

ජාතක කතා සිතුවම් වල දැකිය හැක්කේ ජන චිත්‍ර කලා සම්ප්‍රදායයි. ජාතක කතාව ඉදිරිපත් කිරීම සඳහා වෘතාන්ත ශෛලියෙන් කතාවේ එක් අවස්ථාවක් චිත්‍රණය කොට ඇත.

ගොඩනැගිල්ලේ පිටත බිත්තිවල නිර්මාණය කර ඇති විමාන, දේව, වාමන හා සිංහ රුප ආදී මුර්ති ගැනද අවධානය යොමුකිරිම වටී. ලංකාවේ වෙනත් කිසිදු තැනක දැකිය නොහැකි තරම් සංකීර්ණ විමාන කැටයම්  මෙහි දක්නට ලැබේ. ගොඩනැගිල්ලේ පහල කොටස් අවශ්‍යතාවයන් ඉක්මවා අලංකාරකොට තිබීම නරඹන්නන්ගේ නෙතට බාධකයක් වී ඇතැයි ද එය වාස්තුවිද්‍යාත්මක දෝෂයක් යයිද අනුරාධ සෙනෙවිරත්න මහතා සඳහන්කොට ඇත.

කලකට පෙර කෘතීම ආලෝක කිරීමෙන් තොරව මෙහි සිතුවම් වල පින්තුර ගැනීමට ඉඩදී තිබුනද, මේ වන විට සිතුවම්වල ආරක්ෂාව ගැන සලකා පින්තුර ගැනීමට දී තිබු අවසරය අත්හිටුවා ඇත. මේ සිතුවම්වල අනුරූ කොළඹ ජාතික කෞතුකාගාරයේ හා දඹුල්ලේ බිතුසිතුවම් කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශනය කෙරේ.

තිවංක පිළිම ගෙය බලන්නට මට සිත්වූයේද කොළඹ කෞතුකාගාරයේ ඇති අනුරූ සිතුවම් දැකීමෙන් ඇතිවූ කුතුහලයයි. අනුරුවට වඩා මුල් සිතුවම දැකීම හැම අතින්ම අගනේය. එහෙයින් මේ සිතුවම් තවදුරටත් ආරක්ෂා කරගැනීම අප හැමගේ යුතුකමයි.

මේවාද බලන්න
ලංකාතිලක පිළිම ගෙය
ථූපාරාම පිළිම ගෙය

මූලාශ්‍ර

හැඳින්වීම් පුවරුව - ශ්‍රී ලංකා පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව

පොළොන්නරුව දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන
පොළොන්නරුව දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

තිවංක පිළිම ගෙය


Pawling est un village situé dans le comté de Dutchess, dans l'État de New York, aux États-Unis. En 2010, il comptait une population de , estimée au  à .

Démographie
Lors du recensement de 2010, le village comptait une population de . Elle est estimée, en 2019, à .

Notes et références

a

Voir aussi

Article connexe
 État de New York

Liens externes

Localité dans le comté de Dutchess
Village dans l'État de New York

Pawling (village, New York)


Die Division 1 1972/73 war die 35. Austragung der professionellen französischen Fußballliga. Meister wurde zum dritten Mal seit 1965 der FC Nantes.

Erster Spieltag war der 9. August 1972, letzter Spieltag der 2. Juni 1973. Eine kurze "Winterpause" gab es zwischen dem 18. Dezember und 6. Januar.

Vereine
Teilnahmeberechtigt waren die Vereine, die die Vorsaison nicht schlechter als auf dem 17. Platz abgeschlossen hatten, dazu drei direkter Aufsteiger aus der zweiten Division. Anstelle des Vorjahres-16. Paris Saint-Germain FC fand der Paris FC Berücksichtigung. PSG hatte seine Lizenz verloren und war in die dritte (Amateur-)Liga zurückversetzt worden, weil er die Verbandsbestimmung nicht erfüllte, nach der Profiklubs auch Amateur- und Jugendmannschaften zu unterhalten hatten. Der PFC konnte dabei allerdings den Spielerkader von PSG übernehmen. Somit spielten in dieser Saison folgende Mannschaften um den Meistertitel:
 ein Klub aus dem äußersten Norden (Aufsteiger US Valenciennes-Anzin),
 vier aus Paris bzw. Champagne-Ardenne (Red Star FC, Paris FC, Stade Reims, Aufsteiger CS Sedan),
 vier aus dem Nordosten (FC Metz, AS Nancy, FC Sochaux, Aufsteiger Racing-Pierrots Strasbourg-Meinau),
 vier aus dem Westen (der vor dieser Spielzeit umbenannte Stade Rennes, FC Nantes, SCO Angers, Girondins Bordeaux),
 fünf aus dem Südosten (AS Saint-Étienne, Olympique Lyon, Olympique Nîmes, Titelverteidiger Olympique Marseille, OGC Nizza),
 zwei aus Korsika (AC Ajaccio, SEC Bastia).

Saisonverlauf
Den besten Start in die Saison verzeichnete das personell weiter verstärkte Team aus Nizza unter seinem Trainer Snella, das in der Hinrunde zahlreiche Gegner regelrecht "abschoss" und bis Ende Februar 1973 die Tabellenführung innehatte. Hauptkonkurrent der "Jungadler" von der Côte d'Azur – als Aiglons werden die Spieler des Klubs bis in das 21. Jahrhundert häufig bezeichnet – war bis dahin Titelverteidiger Marseille gewesen, und das trotz erheblicher vereinsinterner Turbulenzen. Zunächst hatte OMs Präsidium in einer "Palastrevolution" nach Bekanntwerden der Ergebnisse einer Steuerprüfung den Rücktritt seines Vorsitzenden Marcel Leclerc erzwungen, und sportlich hatten die Neuverpflichtungen wie Marius Trésor über die gesamte Saison Anpassungsschwierigkeiten. Das Nachlassen beider Mannschaften zu Rückrundenbeginn ging mit einer Erfolgsserie des FC Nantes einher, der dadurch zu den Führenden aufschloss, obwohl er vor Saisonbeginn nicht zu den Favoriten gerechnet worden war. Aber die Canaris in ihren gelben Trikots ernteten jetzt die Früchte ihrer vorzüglichen Nachwuchsarbeit; ein halbes Dutzend Stammspieler war aus der eigenen Talentschule hervorgegangen und bildete zusammen mit einigen Routiniers eine funktionierende Einheit, die im Vergleich zu den Meistermannschaften der Mitt-1960er "etwas weniger elegant und drangvoll, in der Mischung aber erfolgreich" spielte. Selbst eine schwere Verletzung seines erfolgreichsten Torjägers Marcos beim Auswärtserfolg in Saint-Étienne im März und anschließende Niederlagen gegen zwei Mannschaften aus dem Mittelfeld (Reims und Angers) im letzten Saisondrittel konnten kompensiert werden. Denn Nantes besaß am Ende die beste Abwehr der Liga, und die Tatsache, dass fünf andere Spieler ebenfalls sehr torgefährlich waren – was die Offensivreihe für ihre Gegner schwerer ausrechenbar machte –, ermöglichte der Elf bereits nach dem drittletzten Spieltag die Feier ihres dritten französischen Meistertitels, den sie am Ende mit fünf Punkten Vorsprung vor Nizza errang. Über die gesamte Saison betrachtet hatten die Canaris diesen Erfolg insbesondere ihrer Heimstärke zu verdanken; vor eigenem Publikum verloren sie nur eine Partie und gaben insgesamt nur fünf Zähler ab.

Im Kampf gegen den Abstieg stand schon relativ frühzeitig fest, dass der äußerst auswärtsschwache AC Ajaccio, der aus den 19 Begegnungen in fremden Stadien lediglich zwei Unentschieden mit nach Hause gebracht hatte, den Gang in die Division 2 würde antreten müssen. Hingegen entschied sich erst am abschließenden Spieltag, wer ihn dorthin würde begleiten müssen: es traf Red Star und mit Valenciennes einen der drei Neuaufsteiger, während sich die beiden anderen (Strasbourg und Sedan) in letzter Minute den Klassenerhalt sichern konnten. Zur folgenden Saison ergänzten Racing Lens, Troyes Aube Football und die AS Monaco – die sich dafür erst noch in zwei Barrages gegen den Zweitplatzierten der anderen Zweitligagruppe, die US du Grand Boulogne, hatte durchsetzen müssen – den Teilnehmerkreis der höchsten Spielklasse.

Am ersten Dezemberwochenende wurden nur fünf der angesetzten zehn Partien ausgetragen, und darin stellten mehrere Erstdivisionäre eine Mannschaft überwiegend oder ausschließlich mit Amateurspielern auf. Hintergrund war ein Streik zahlreicher in der Spielergewerkschaft UNFP organisierter Profis, mit der diese auf diverse "Umgehungen" der 1969 eingeführten, zeitlich befristeten Spielerverträge durch die Klubs reagierten. Da in drei der fünf Spiele keine "Waffengleichheit" der Kontrahenten geherrscht hatte – die mit Amateurfußballern besetzten Teams von Paris FC (1:11 gegen Metz), Strasbourg (0:4 in Marseille) und Lyon (0:3 in Bastia) unterlagen jeweils gegen elf Profis –, annullierte der Verband sämtliche ausgetragenen Begegnungen und setzte den Spieltag im April 1973 komplett neu an.

Abschlusstabelle

Kreuztabelle

Die Meistermannschaft FC Nantes

Dazu kamen zwei Eigentore.

Erfolgreichste Torschützen

Siehe auch
 Division 2 1972/73
 Coupe de France 1972/73

Literatur
 Hubert Beaudet: Le Championnat et ses champions. 70 ans de Football en France. Alan Sutton, Saint-Cyr-sur-Loire 2002, ISBN 2-84253-762-9
 Sophie Guillet/François Laforge: Le guide français et international du football éd. 2009. Vecchi, Paris 2008, ISBN 978-2-7328-9295-5
 Jean-Philippe Rethacker: La grande histoire des clubs de foot champions de France. Sélection du Reader's Digest, Paris/Bruxelles/Montréal/Zurich 2001, ISBN 2-7098-1238-X

Weblinks
 Statistiken auf lfp.fr

Anmerkungen und Nachweise

1972/73
Fußballsaison 1972/73

Division 1 1972/73


آمي كوشيميزو (小清水亜美 كوشيميزو آمي) هي مؤدية اصوات يابانية ولدت في 15 فبراير 1986 في كوكوبونجي، طوكيو.

أدوارها في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 كود غياس: لولوش الثائر - كالين ستاتفلت/كالين كوزوكي
 كود غياس: لولوش الثائر R2 - كالين ستاتفلت/كالين كوزوكي
 تابل وذئب - هولو
 فانتوم: ريكوييم فور ذا فانتوم - ميو فوجييدا
 سكول رمبل - تينما تسوكاموتو
 سكول رمبل:الفصل الدراسي الثاني - تينما تسوكاموتو
 إيوريكا سفن - آنيموني
 سيمون - باراييتا
 بلد+ - ماو جاهانا
 أشيتا نو ناجا - ناجا أبلفيلد
 موشيشي - إيسازا
 موشيشي: التتمة - إيسازا (عشب الوحل)
 سورا نو مانيماني - فومي كوتوزوكا
 سترايك ويتشز - شارلوت إي يياغر
 ساكي - نودوكا هارامورا
 ساكي: فصل أتشيغا - نودوكا هارامورا
 ساكي: البطولة الوطنية - نودوكا هارامورا
 عندما تبكي النوارس - روزا أوشيروميا
 كيشين تايسن جيجانتيك فورميولا - إيفيتا لامبرت
 حفيد نوراريهيون - ساسامي
 حفيد نوراريهيون: عاصمة العفاريت - ساسامي
 المتحري الروحي ياكومو - ميكي, ناو سايتو
 ستار درايفر - كيتو نيتشي
 فريزينغ - إنغريد بيرنشتاين
 كامينوميزو شيرو سيكاي 2 - كوسونوكي كاسوغا
 أرشيف دانتاليان - فلامبيرج
 بيرسونا 4 ذي أنيميشن - يوكيكو أماغي
 بيرسونا 4 ذا غولدن أنيميشن - يوكيكو أماغي
 البدلة المتنقلة جاندام إيج - أليسا غانهيل
 ديفل سرفايفر 2 ذي أنيميشن - هيناكو كوجو
 رايلغان معينة خاصة بالعلم S - شيزوري موغينو
 ميداكا بوكس - فوي يوبوكو
 كيل لا كيل - ريوكو ماتوي
 هيوكا - ميدوري يامانيشي
 بلاك بوليت - ميوري شيبا
 غانسلينجر غيرل - كلايس
 آن هابي - آنسة ساغينوميا
 أنتقام ماساموني-كن - ميدوري يويساكي
 كروس آنج: رقصة الملاك و التنين - إرشا
 كوميديا رومانسية شبابي خاطئة كما توقعت. - ساكي كاواساكي
 المحقق كونان - يوي أويهارا
 حارسات التوجي - يوزوكي سوراكو
 دارلينغ إن ذا فرانكس - ناومي، هيرو (أيام الطفولة)
 تيلز أوف زيستيريا ذا كروس - إين فيليس
 أكاديميتي للأبطال - سيريوس
 أوفرلورد II - لاكيوس ألفين ديل آيندرا
 غارو: فانيشينغ لاين - جينا
 بونغو ستراي دوغز - كويو أوزاكي

أنمي الإنترنت
 سيلور مون كريستال - ماكوتو كينو/سيلور جوبيتر
 ديفل مان: الطفل الباكي - ميكو

أوفا أنمي
 سكول رمبل:حصص إضافية - تينما تسوكاموتو
 سكول رمبل:الفصل الدراسي الثالث - تينما تسوكاموتو

أفلام أنمي
 إيوريكا سفن: جيب مليء بأقواس قزح - آنيموني

أدوارها في ألعاب الفيديو
 بيرسونا 4 - يوكيكو أماغي
 بيرسونا 4 غولدن - يوكيكو أماغي
 بيرسونا 4 أرينا - يوكيكو أماغي
 بيرسونا 4 ارينا ألتيماكس - يوكيكو أماغي
 بيرسونا Q شادو أوف ذا لابيرينث - يوكيكو أماغي
 بيرسونا 4 دانسينغ أول نايت - يوكيكو أماغي
 سنغوكو باسارا: ساموراي هيروز - تسوروهيمي
 دراكنغارد 3 - أكورد
 بليزبلو كروس تاغ باتل - يوكيكو أماغي، يانغ شاو لونغ
 تيلز أوف زيستيريا - إين فيليس
 إس إن كاي هيروينز: تاغ تيم فرينزي - ماي شيرانوي

أدوارها في الدبلجة اليابانية
 دراغون بول إيفولوشن - تشي-تشي
 باربي الأميرة و نجمة النجوم - الأميرة توري
 روبي - يانغ شاو لونغ
 ماي ليتل بوني: إكويستريا غيرلس - سانسيت شيمر
 ماي ليتل بوني: إكويستريا غيرلس: رينبو روكس - سانسيت شيمر
 ماي ليتل بوني: إكويستريا غيرلس : ألعاب الصداقة - سانسيت شيمر
 ماي ليتل بوني: إكويستريا غيرلس : أسطورة إيفرفري - سانسيت شيمر

وصلات خارجية

مراجع

 ويكيبيديا اليابانية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من طوكيو
مغنون من طوكيو
مغنون يابانيون في القرن 21
مغنيات بوب يابانيات
مغنيات يابانيات في القرن 21
ممثلات أداء صوتي من طوكيو
ممثلات أداء صوتي يابانيات
ممثلات أطفال يابانيات
ممثلات ألعاب فيديو يابانيات
ممثلات تلفزيون يابانيات
ممثلات مسرح يابانيات
ممثلات مسرحيات موسيقية يابانيات
ممثلات يابانيات في القرن 21
ممثلو الأداء الصوتي لشخصيات المحقق كونان
مواليد 1986
مواليد في كوكوبونجي (طوكيو)

آمي كوشيميزو


أحمد الرشيدي قد تعني:
 أحمد حسن الرشيدي طبيب مصري في عهد محمد علي
 أحمد سعد الرشيدي لاعب كرة قدم كويتي

صفحات توضيح أشخاص

أحمد الرشيدي (توضيح)


Die United Sabah Islamic Association (USIA) war eine nichtamtliche Vereinigung im malaysischen Bundesstaat Sabah, die in den 1970er und 1980er Jahren die Islamisierung der Bevölkerung Sabahs betrieb.

Geschichte
Die United Sabah Islamic Association (USIA) wurde am 16. September 1969 mit dem Ziel gegründet, den islamischen Glauben innerhalb der Einwohner von Sabah zu verbreiten. Die Wurzeln von USIA liegen in den Verschmelzung verschiedener Islamorganisationen der 1940er und 1950er Jahre.

Die Aktivitäten der Organisation wurden anfangs vor allem von der Sabah Foundation unter dem Vorsitz von Tun Mustapha finanziert. Zu den wichtigsten Erfolgen der USIA gehörten die Bekehrung des Transportministers Datu Abdul Ghani Gilong sowie des späteren Ministerpräsidenten von Sabah, Tun Fuad Stephens.

Die Bedeutung der USIA schwand in den 1980er Jahren durch den zunehmenden Einfluss der konkurrierenden, von der BERJAYA-Regierung gesteuerten Majlis Ugama Islam Sabah (MUIS).

Nachdem BERJAYA der malaysischen Regierung vorgeschlagen hatte, die Verwaltung der Islamangelegenheiten Sabahas zu übernehmen, wurde die USIA im Jahr 1984 aufgelöst.

Konvertierungen
Die USIA wandte bei der Konvertierung zum Islam zunächst dieselben Praktiken an, die zuvor von den katholischen Missionaren benutzt worden waren. Dabei wurde in weitgehend von der Außenwelt abgeschnittenen Siedlungen der Islam als Lebensform vorgestellt. Gelang es, den Dorfvorsteher (Ketua Kampung) vom Islam zu überzeugen, folgten die übrigen Einwohner gewöhnlich dieser Entscheidung.

Von 1970 bis Juni 1977 konvertierte USIA nach eigener Aussage 72.390 Kadazan-Dusun, 14.772 Murut, 6.020 Chinesen und 300 andere – insgesamt also 93.482 Menschen – zum Islam.

Literatur
 Regina Lim: Federal-state relations in Sabah, Malaysia: the Berjaya administration 1976-85, Institute of Southeast Asian Studies, 2008, ISBN 978-981-230-811-5

Weblinks

Einzelnachweise

Organisation (Sabah)
Religion (Sabah)
Islam in Malaysia
Gegründet 1969

United Sabah Islamic Association


موسى بن شاكر الخراساني من كبار الفلكيين الذين عاشوا في عصر الخليفة العباسي المأمون وقد اشتهر بإتقانه الأزياج الفلكية، كما اشتهر أبناؤه فيما بعد بالعلوم الفلكية والهندسة الميكانيكية.

اسمه ونشاته
ولادة موسى بن شاكر في مرو الشاهجان وهي في تركمانستان ولم تحدد سنة الولادة بالضبط، نشأ وتلقى العلم في بغداد، وكل الذي عرف عن هذه الأسرة أن الأب موسى كان في زمن الخليفة العباسي المأمون في القرن الثالث الهجري، يتولى شؤون الفلك في بلاط الخليفة المأمون وذلك في حدود سنة 218-198 هـ.

حسابه لمحيط الأرض
وفي بغداد برز موسى وأبناؤه محمد وأحمد وحسن في علوم الرياضيات والهندسة والميكانيكا، ولذلك انتدبه المأمون في بعثة إلى منطقة سنجار (من أقضية العراق) لقياس المسافة التي تقابل درجة على خط الطول، هذا يكافئ قياس محيط الأرض إذا قدّرت هذه المسافة بـ 360. وفي سنجار وبعد حساب طويل مضنٍ ودقيق توصلت بعثة موسى إلى أن المسافة تساوي ⅔66 ميلاً عربياً (الميل العربي يساوي 1973.2 متراً)، وهذا يعادل 47.356 كيلومتر لمدار الأرض. هذه النتيجة قريبة من الرقم الصحيح، لأن مدار الأرض الفعلي يعادل 40.000 كيلو متر على التقريب، ولهذا يعزى إلى بني موسى بن شاكر القول بالجاذبية العمودية بين الأجرام السماوية، وهي التي تربط كواكب السماء بعضها ببعض ويجعل الأجسام تقع على الأرض، وقد كلّفهم المأمون يقياس محيط الأرض، وقد قدّروه بنحو أربعة وعشرين ألف ميل، واختاروا لذلك مكاناً منبسطاً في صحراء سنجار، ونصبوا آلاتهم وقاسوا الارتفاعات والميل والأفق، وعلموا أن كل درجة من درجات الفلك يقابلها ⅔66 ميل، وقد توافق هذا الحساب مع ما عملوه في أرض الكوفة. وقياس العرب هذا هو أول قياس حقيقي أُجري مباشرة مع كل ما اقتضته تلك المساحة من المدة الطويلة والمشقة.

أعماله العلمية
عاش موسى بن شاكر في بغداد زمن الخليفة العباسي المأمون، وكان من المقربين من الخليفة، وقد اهتم بالفلك والتنجيم. وعندما توفي موسى بن شاكر، ترك أولاده الثلاثة صغاراً فرعاهم المأمون، وكلف إسحاق بن إبراهيم المصعبي بالعناية بهم. أدخلهم إسحاق إلى بيت الحكمة الذي كان يحتوي على مكتبة كبيرة وعلى مرصد فلكي، إضافةً إلى القيام بترجمة الأعمال الفلسفية والعلمية من اليونانية. نشأ بنو موسى في هذا الوسط العلمي وأصبحوا أبرز علماء بيت الحكمة. اشتهر الأبناء الثلاثة، وهم محمد وأحمد والحسن باسم بنو موسى، أو الإخوة الثلاثة. وقد كان أكبرهم أبو جعفر محمد عالماً بالهندسة والنجوم و«المجسطي»؛ وكان أحمد متعمقاً في صناعة الحيل (الهندسة الميكانيكية) وأجاد فيها، وتمكن من الابتكار فيه؛ أما الحسن فكان متعمقاً في الهندسة. توفي أكبرهم سنة 872م ـ 259 هـ.

وفاته
توفي موسى بن شاكر عن سنّ مبكرة وكان أولاده الثلاثة ما زالوا أطفالاً، ولحسن مكانتهم عند الخليفة تبعاً لدرجة أبيهم عنده فقد رعاهم المأمون وعلًمهم وأحسن إليهم، حتى أن كبير إخوته محمد أصبح ذا مكانة وشأن كبير في السياسة، وحلّ محل أبيه موسى عند الخليفة المأمون. ورغم اشتغاله في السياسة في بلاط المأمون، إلا أنه كان عالماً فلكياً ورياضياً من الدرجة الأولى، ولهذا اهتم بالأرصاد الجوية والإنشاءات الميكانيكية. ويذكر أن المأمون أوكل أمر العناية لهم إلى إسحاق بن إبراهيم المصعبي حاكم بغداد، حتى إذا ما كبروا دفعوا إلى يحيى بن منصور رئيس بيت الحكمة، وكان من كبار المنجمين، ففتحت أمام الثلاثة في تلك -الدار- كل أنواع المعرفة والعلوم ووسائل التعليم والاستفادة حتى برزوا في علم الفلك والرياضيات والميكانيكا والهندسة والموسيقى والطب والحكمة والفلسفة.

انظر أيضًا
 خط زمني بعلوم وتكنولوجيا المسلمين

مراجع

أشخاص من بغداد
إيرانيون في القرن 9
الرياضيات عند المسلمين
علماء عرب
علماء فلك في العصور الإسلامية الوسطى
فلكيون فرس من العصور الوسطى
فلكيون مسلمون
مواليد في خراسان الكبرى
فلكيون إيرانيون في القرن 9

موسى بن شاكر


Cachencho en la playa es un álbum de estudio del compositor chileno Luis Advis, lanzado en 1971 por el sello DICAP. En las voces colaboran Fernando Gallardo, Carmen Julia Sienna, Carlos Graves, Mónica Carrasco y Roberto Cabrera.

Este es de los pocos álbumes lanzados bajo la autoría de Advis, a pesar de ser el compositor y director musical de muchos álbumes reconocidos tales como la Cantata de Santa María de Iquique, interpretado por Quilapayún o Canto para una semilla, interpretado por Inti-Illimani e Isabel Parra.

Lista de canciones

Referencias

Álbumes de Chile de 1971
Álbumes de Discoteca del Cantar Popular

Cachencho en la playa


නෙරපීමෙහි රාජාඥාව යනු,  එංගලන්ත රාජධානිය වෙතින් සියළු යුදෙව්වන් නෙරපාහරිමින් පළමුවන එඩ්වඩ් රජ විසින් 1290 ජූලි 18 දිනදී නිකුත් කෙරුණු රාජකීය නියෝගයකි.
මධ්‍යතන යුගයෙහි  ඉතිරි කාල සීමාව තුලදී මෙම රාජාඥාව බලාත්මකව පැවතිණි. මෙම රාජාඥාව හුදෙකලා සිදුවීමක් නොවන අතර, වසර 200 මුළුල්ලේ ඉහළ යමින් පැවැති  හිංසාකිරීම් වල මස්තකප්‍රාප්තිය විය.  මෙයට සියවස් තුනකට පසුව, ආරක්ෂිත රාජ්‍යය පැවැති සමය තුලදී, 1657 වසරෙහිදී,  ඔලිවර් ක්‍රොම්වෙල් විසින්  එංගලන්තය වෙත යුදෙව්වන්ට යළි පැමිණීමට අවසර දුන් විට, මෙම රාජාඥාව පසුපෙරළන ලදි.

නෙරපීමෙහි රාජාඥාව


Jakimir Kamenjašević bio je hrvatski boksač iz BiH. Bio je tajnik HŠK Zrinskog iz Tuzle 1933. godine.  Godine 1931., 1932., 1933. bio je prvak Jugoslavije u kategoriji +79,4kg kao član ZRT.

Izvori

Šport u Tuzli
Hrvatski boksači
Hrvatski šport u Bosni i Hercegovini
Životopisi, Tuzla

Jakimir Kamenjašević


Thomas Castberg (født c. 1975) er en dansk kok og tv-vært kendt fra fjernsynsprogrammerne Masterchef Danmark og Med kniven for struben.

Karriere
Han blev dommer på danske udgave af Masterchef i januar 2011. I femte sæson af Med kniven for struben i 2016 blev Castberg ny vært, hvor han skulle forsøge at hjælpe nødlidende restauranter.

Han har blandt andet været kok hos Michelinrestauranten Kommandanten i København samt køkkenchef hos Aarstiderne og Meyers Madhus.

Han er desuden forfatter til bogen "Masterclass" som blev udgivet i 2015.

Anden virke
I 2014 var Castberg ude for en voldsom mountainbikeulykke hvor højre side af hans ansigt blev knust. Ansigtet krævede en 7 timer lang operation for at blive rekonstrueret. Castberg danner par med sangeren Stine Hjelm Jacobsen.

Referencer

Kokke fra Danmark

Thomas Castberg


Tyron Zeuge (født 12. maj 1992 i Berlin i Tyskland) er en tysk professionel bokser, der har haft WBA (almindelig) supermellemvægtstitlen fra 2016 til 2018.

Professionelle karriere
Den 25. januar 2014 besejrede Zeuge George Beroshvili ved en 10. omganges enstemmig afgørelse og vandt WBO-ungdoms-titlen i supermellemvægt.

Den 5. april 2014 besejrede Zeuge Gheorghe Sabau ved en 9. omgangs teknisk knockout og forsvarede dermed WBO-ungdoms-titlen.

Den 16. august 2014 besejrede Zeuge Baker Barakat ved en 9. omgangs teknisk knockout og vandt IBF internationale supermellemvægts-titel.

Han blev WBA-verdensmester da han besejrede den italienske forsvarende mester Giovanni De Carolis på teknisk knockout i 12. omgang den 5. november 2016 i MBS Arena, Potsdam i Tyskland.

Han forsvarede bl.a. titlen i samme arena den 25. marts 2017 mod nigerske Isaac Ekpo og mod britiske Paul Smith den 17. juni 2017 i Wetzlar nord for Frankfurt i Tyskland.

Den 14. juli 2018 tabte Zeuge WBA-titlen til den engelske bokser Rocky Fielding.

Referencer

Boksere fra Tyskland
Verdensmestre i boksning

Tyron Zeuge


El convento de Santa Marta es el monasterio de clausura más antiguo de Córdoba (España). Se encuentra en la calle Santa Marta y pertenece a la rama femenina de la Orden de San Jerónimo. Llamada también iglesia del Cinamomo, por un árbol de igual nombre que hay cerca de ella, surgió a partir de un beaterio del , estableciéndose la casa llamada Corral de los Cárdenas, a la que posteriormente se añadió la Casa del Agua.

Fue inscrito como Bien de Interés Cultural en 1980. Desde 2021 el patio de acceso al convento participa en el Festival de los Patios Cordobeses.

Historia
El origen del convento de Santa Marta se halla en un beaterio, un grupo de mujeres dedicadas a la vida religiosa, aunque sin pertenecer a ninguna orden ni someterse a ninguna regla monástica. Este beaterio se ubicó en las viviendas del denominado Corral de los Cárdenas, donado por su propietaria Catalina López de Morales en 1455. El papa Paulo II accedió a que el beaterio se adhiriera a la Orden de las Jerónimas por bula papal el 16 de septiembre de 1465. En 1468 se anexionó la denominada Casa del Agua, un palacete mudéjar perteneciente a María de Carrillo, hija del I conde de Cabra, Diego Fernández de Córdoba y Montemayor. Este hecho era habitual en Córdoba, pues numerosas órdenes religiosas comenzaron gracias a las donaciones de la aristocracia civil. Por este motivo tanto el primer conde de Cabra como el segundo se encuentran enterrados en la iglesia del convento.

La construcción de la iglesia comenzó a manos de Gonzalo Rodríguez en 1479, quien realizó una única nave cubierta por bóvedas de crucería, como todas los templos jerónimos, y, tras su fallecimiento, su hijo Hernán Ruiz I continuó las obras, terminando la nave en 1490 y la portada principal en 1511. Dicho estilo corresponde al tránsito entre el gótico y el Renacimiento, también conocido como gótico isabelino. La iglesia careció de retablo durante casi un siglo, albergando hornacinas de escasa calidad, hasta que en 1582 se alcanzó un acuerdo con el escultor Andrés de Ocampo y el pintor Baltasar del Águila, aunque el contrato no se firmó hasta el 6 de julio de 1592. Se trata de uno de los pocos retablos renacentistas que se han conservado hasta la actualidad, con ningún añadido a excepción de la imagen central de San Jerónimo del escultor Pietro Torrigiano del  que fue añadida en 1854 tras la desamortización del monasterio de San Jerónimo de Valparaíso, a las afueras de Córdoba.

Enterramientos

 Diego Fernández de Córdoba y Montemayor, I conde de Cabra (1410-1481).
 Diego Fernández de Córdoba y Carrillo de Albornoz, II conde de Cabra (1438-1487).

Referencias

Enlaces externos

 Monasterio de Santa Marta, Base de Datos de Patrimonio Inmueble de Andalucía

Marta
Bienes de interés cultural de la provincia de Córdoba
Cordoba

Convento de Santa Marta (Córdoba)


Jorge Antolín es un actor mexicano nacido en 1962 que hizo carrera principalmente en

Empezó su carrera como actor en cortometraje Tandagio en 1984. Después hizo su debut en televisión en la telenovela juvenil Dulce desafío en 1988, interpretando al interesado Joel.

Desde allí destacó en varias telenovelas como Yo no creo en los hombres, Capricho, La sombra del otro, Los hijos de nadie, Mujeres engañadas, El derecho de nacer y Así son ellas. También participó en cinco episodios de la serie dramática Mujer, casos de la vida real. En 1998 participó en la película Elisa antes del fin del mundo protagonizada por Sherlyn.

Jorge se casó con la actriz Cynthia Klitbo en 1987, cuando ambos empezaban a despuntar en sus carreras actorales. Sin embargo, dos años después se divorciaron.

En la actualidad Jorge vive en Los Ángeles, California y se desempeña como conductor del programa Alarma TV de Estrella TV teniendo como compañera a la actriz Lianna Grethel.

Filmografía

Telenovelas
 Rebelde (2004-2006) .... Dr. López Franco
 Así son ellas (2002) .... Julio Boléstain
 El derecho de nacer (2001) .... Jorge Luis Armenteros
 Mujeres engañadas (1999) .... Esteban
 Los hijos de nadie (1997) .... Vinicio
 La sombra del otro (1996) .... Julián de la Riva
 Capricho (1993) .... Jorge Nieto
 Yo no creo en los hombres (1991) .... José Antonio
 Dulce desafío (1988) .... Joel Quintana

Series de TV
 Mujer, casos de la vida real (2000-2004)

Películas
 Elisa antes del fin del mundo (1998)
 Tandagio (1984)

Referencias

Enlaces externos

Actores de México
Actores de televisión de México

Jorge Antolín


Miri Rubin (born 1956) is a historian and Professor of Medieval and Early Modern History at Queen Mary University of London. She was educated at the Hebrew University of Jerusalem and the University of Cambridge, where she gained her doctorate and was later awarded a research fellowship and a post-doctoral research fellowship at Girton College. Rubin studies the social and religious history of Europe between 1100 and 1500, concentrating on the interactions between public rituals, power, and community life.

In 2012 she gave a Turku Agora Lecture. In 2017 she gave the Wiles Lectures at Queen's University Belfast.

Her books have been well received in newspapers and academic journals. The Guardian calls her Hollow Crown "a magnificent history of the late Middle Ages". The TLS reviews her Cities of Strangers as a "thoughtful and pioneering book".

Since 2020, Rubin has served as president of the Jewish Historical Society of England.

Bibliography

Corpus Christi: The Eucharist in Late Medieval Culture (Cambridge: Cambridge University Press, 1991),
Church and City, 1000-1500: Essays in Honour of Christopher Brooke (Cambridge: Cambridge University Press, 1992), , ed. with David Abulafia and Michael Franklin
Framing Medieval Bodies (Manchester: Manchester University Press, 1994), , ed. with Sarah Kay
The Work of Jacques Le Goff and the Challenges of Medieval History (Woodbridge: Boydell Press, 1997),
Gentile Tales: The Narrative Assault on Late Medieval Jews (New Haven: Yale University Press, 1999),
The Hollow Crown: A History of Britain in the Late Middle Ages (London: Allen Lane, 2005),
Love, Friendship and Faith in Europe, 1300-1800 (Houndmills: Palgrave Macmillan, 2005), , ed. with Laura Gowing and Michael Hunter
Mother of God: A History of the Virgin Mary (Allen Lane, 2009),
The Middle Ages: A Very Short Introduction (Oxford: Oxford University Press, 2014).
Thomas of Monmouth, The Life and Passion of William of Norwich, (London: Penguin, 2014), , trans. with an introduction Miri Rubin
Cities of Strangers: Making Lives in Medieval Europe (Cambridge: Cambridge University Press, 2020),

Notes

1956 births
Academics of Queen Mary University of London
Alumni of Girton College, Cambridge
British medievalists
Women medievalists
Hebrew University of Jerusalem alumni
Living people
Corresponding Fellows of the Medieval Academy of America
British women historians
20th-century British historians
20th-century British women writers
21st-century British historians
21st-century British women writers
Jewish women writers
British Jewish writers

Miri Rubin


Četrnaesto europsko prvenstvo u rukometu održavalo se u Švedskoj, Austriji i Norveškoj i to je prvi put da prvenstvo organizira više od jedne države.

Švedska, Austrija i Norveška ono dobile su domaćinstvo na sjednici Europske rukometne federacije održanoj u Dublinu 20. rujna 2014. godine.

Dvorane

Kvalificirane momčadi

Ždrijeb
Ždrijeb se održao 29. lipnja 2019.

Sudci
21. kolovoza 2019. EHF je odjavio imena dvadeset i troje sudačkih dvojaca. 27. prosinca 2019. zamijenio je srbijanski sudački par Nenada Nikolića i Dušana Stojkovića latvijskim sudačkim parom Zigmārsom Sondorsom i Renārsom Līcisom, jer se Nikolić ozlijedio krajem listopada.

Sastavi momčadi

Natjecanje po skupinama (prvi krug)

Skupina A

Skupina B

Skupina C

Skupina D

Skupina E

Skupina F

Natjecanje po skupinama (drugi krug)

Skupina I

Skupina II

Završnica

Poluzavršnica

Utakmica za 5. mjesto

Utakmica za 3. mjesto

Utakmica za 1. mjesto

Konačni plasman

Izvori

Vanjske poveznice

M 2020
Međunarodna športska natjecanja u Austriji
Međunarodna rukometna natjecanja u Norveškoj
Međunarodna rukometna natjecanja u Švedskoj
Rukomet u Austriji

Europsko prvenstvo u rukometu – Austrija, Norveška i Švedska 2020.


Ma-hedj (auch Säbelantilopengau oder Antilopengau, fälschlich Gazellengau genannt) war der Name des 16. oberägyptischen Gaues. Der Gau erstreckte sich etwas südlich von Tehne bis nördlich des Dorfes Etlîdem und wird in der Gauliste des Sesostris-Kiosks mit einer Länge von 45,6 Kilometern angegeben.

Die erste Erwähnung von Ma-hedj geht bis in die Zeit von Djoser zurück. Im Alten Reich ließen sich die Gaufürsten in Zawiyat al-Amwat bestatten. In der Felsennekropole von Beni Hasan findet man Gaufürstengräber aus der Ersten Zwischenzeit und dem Mittleren Reich.

Nach Farouk Gomaà war vom Alten Reich bis in griechisch-römische Zeit die Stadt Hebenu auf dem Ostufer des Nils die Hauptstadt des Gaues. Wolfgang Helck zufolge soll der Gau jedoch unter Amenemhet I. entlang des Nils in eine Ost- und eine Westhälfte geteilt worden sein. Hauptort der östlichen Hälfte wurde Menat-Chufu, während sich das Gauzentrum auf der Westseite von Hebenu nach Neferusi verlagerte. Während der 12. Dynastie übten die Bürgermeister (Hatia) von Menat-Chufu eine beschränkte Verwaltungshoheit über die Bürgermeister von Neferusi aus und ließen sich mit diesen zusammen in der Nekropole Herwer bestatten.

In der Zweiten Zwischenzeit wurde der Antilopengau aufgelöst und an den 15. oberägyptischen Gau (Hasengau) angegliedert.

Siehe auch
 Liste der Gaufürsten des Säbelantilopengaues

Literatur

Einzelnachweise

Altägyptischer Gau

Ma-hedj (Gau)


සාම්ප්‍රදායික කැවිලි වර්ගයකි. උත්සව වල දී, විශේෂයෙන් සිංහල අලුත් අවුරුද්දේ දී වැදගත් වන කැවිලි වර්ගයකි.

සිංහල කැවිලි

ආස්මි


Schneeleopardfelle stellten im Rauchwarenhandel einen noch weniger bedeutenden Artikel als Felle anderer Großkatzen dar, schon wegen ihres geringen Vorkommens. Während sie anfangs, neben der Nutzung im Herkunftsgebiet, nur als Pelzdecke, Vorleger und Wandbehänge Verwendung fanden, wurden sie für kurze Zeit in der Pelzmode der Moderne auch zu Damenkleidung verarbeitet.

Der Lebensraum des Schneeleoparden, auch Irbis genannt, ist Zentralasien, von Ostturkestan bis Kaschmir und Sikkim, vom Altai und Pamirgebirge bis Osttibet, in Höhen bis zu über 4000 Meter.

Der Haltbarkeitskoeffizient für Kleidung aus Schneeleopardfell wurde mit 50 bis 60 Prozent angegeben.

Nach dem Washingtoner Artenschutzübereinkommen vom 3. März 1973 zählt der Schneeleopard zu den von der völligen Ausrottung bedrohten Tierarten und wird deshalb als absolut geschützt im Anhang I des Abkommens geführt.

Fell
Das Fell des Männchens erreicht eine Kopfrumpflänge von 110 bis 120 Zentimeter, mit der sehr großen Schwanzlänge von 90 bis 122 Zentimeter unterscheidet es sich von anderen Großkatzenfellen. Weibliche Tiere sind etwas kleiner. Die durchschnittliche Länge neugeborener Tiere beträgt 23 bis 30 Zentimeter, die Schwanzlänge 15 bis 16 Zentimeter. Entsprechend dem kalten Klima ist das Fell sehr dicht, weich und langhaarig. Der Kopf ist relativ klein; die Fußsohlen sind behaart.

Der Schneeleopard ähnelt in der Fellzeichnung dem größeren Leoparden, der Gesamteindruck ist auch luchsartig. Häufig wurde das Fell mit dem sehr hellen kaukasischen und nordpersischen Leoparden mit viel kleinerer Fleckung, vor allem aber mit dem langhaarigen, ebenfalls sehr hellen, aber großgefleckten Amurleoparden verwechselt.

Die Grundfärbung ist besonders im Winterfell sehr hell, fast weiß, sonst zartgelblich oder rötlich grauweiß, auf dem Rücken und den rückennahen Flanken dunkler mit Grauton, an den Seiten heller. Schwarze Vollflecken verändern sich zu den Seiten bis zu den Schenkeln in schwarzgraue bis schwarze Ringflecken, die längs des Rückens vom Kopf bis zum Schwanz enger stehen und reihenweise angeordnet sind. Die Zeichnung besteht aus einer über den Körper verteilten schwarzen Fleckung (Musterung) wechselnder Formen und Größen, unter anderem Tupfen, Bänder (Streifen); ringähnliche, halbringähnlichen Formen, Rosetten (bis 7 oder 8 Zentimeter Durchmesser) und Winkelungen. Besonders markant ist die Fleckung in dem Aalstreifen, der sich in der Fellmitte vom Kopf über Nacken und Rücken erstreckt und sich im Schwanz fortsetzt. Die Kehle, der Bauch und die Innenseite der Beine sind heller bis weiß. Der Schweif ist wollig, sehr dicht behaart und hat in regelmäßiger Musterung schwarze Querbinden in Form eines halben Ringes. Die Flecken variieren stark in Größe, Form und Anordnung. In den schwarzen Flecken sind die Grannenhaare völlig schwarz, sonst schwarz mit heller Binde. Beim Sommerfell tritt auch die Fellzeichnung infolge des dann fehlenden Unterhaars deutlicher hervor, das Fell erscheint wesentlich dunkler und nicht so verwaschen. Im Sommer und bei Jungtieren können die Fleckenränder fast völlig schwarz sein, im dichten Winterfell erscheinen sie immer grauschwarz. Gegenüber dem Leopard wirkt die Fleckung, bedingt durch die dichtere und rauchere Behaarung verschwommener, sie variiert auch fast mehr als beim Leoparden in ihrer Größe, Form und Anordnung. Insgesamt sind Form, Größe und Verteilung der Fleckung nicht so gleichmäßig wie beim Leoparden, teilweise stehen die Flecken weniger eng zusammen. Die Läufe sind stark gefleckt (vorwiegend außen). Die Zeichnung und die Grundfärbung variieren individuell; es bestehen jedoch keine geographischen Unterschiede in der Färbung.

Am Rückenfell stehen etwa 4000 Haare pro Quadratzentimeter. Das Verhältnis von Grannenhaaren zu Wollhaaren ist 1:8. Die Länge der Leithaare am Rücken erreicht über 5 Zentimeter, das Bauchhaar kann, luchsähnlich, bis zu 12 Zentimeter lang sein. Neben Haaren mit schwarzen Spitzen finden sich auch ganz schwarze Haare. Der Haarwechsel erfolgt zweimal jährlich, der genaue Zeitpunkt scheint nicht bekannt. Der Frühjahrshaarwechsel beginnt wohl ehestens Ende April. Sommer- und Winterpelz unterscheiden sich in Länge und Dichte nur wenig,

Geschichte, Handel

Noch in der ersten Hälfte des 20. Jahrhunderts waren Irbisfelle zwar hochgeschätzt und -bezahlt durch die Bevölkerung des Verbreitungsgebiets, für den internationalen Markt waren sie jedoch ohne Bedeutung. Der Preis eines guten Fells lag bei höchstens 4,70 Rubel. Noch 1956 erwarben Käufer aus den USA auf der Leningrader Auktion 120 Felle für einen Durchschnittspreis von 11,25 Dollar. Bereits 1967, 11 Jahre danach, wurde für die nur noch 10 angebotenen Felle 175 Dollar das Stück gezahlt.

1959 klassifizierte der russische Rauchwarenstandard nach
 a) Größen
 a) über 4500 cm² b) bis 4500 cm²
 b) Qualitäten: I, II, III, IV
 c) Fehler: kleine, mittlere, große

Der frühere russische Standard teilte die Felle nach der Herkunft in kaukasische und mittelasiatische Herkommen auf, obwohl der Schneeleopard im Kaukasus nicht beheimatet ist. Da es schwierig war, bei dem geringen Anfall passende Sortimente zusammenzustellen, hat man die Aufteilung nach Herkommen zum Schluss aufgegeben. Wahrscheinlich kamen in den Anlieferungen von Schneeleoparden auch ähnlich beschaffene, im russischen Raum angefallene Leopardfelle zum Angebot.

Die Rohfelle werden offen, nicht rund abgezogen angeliefert.

In Russland wurde der Schneeleopard, bei einem Bestand von 800 bis 1000 Exemplaren, unter Schutz gestellt. In Indien ist der Schneeleopard seit 1952 geschützt. In die USA ist der Import von Schneeleopardfellen seit 1969 verboten. Die Weltnaturschutzunion IUCN führt die Art als stark gefährdet ("Endangered"). Im Washingtoner Artenschutzübereinkommen steht der Schneeleopard (Uncia uncia) in Anhang I, die Erstlistung und der Höchstschutz erfolgte zum 20. Juni 1976. Der Schutz nach dem Bundesnaturschutzgesetz (streng geschützt) besteht seit dem 31. August 1980.

Verarbeitung
Ursprünglich wurden die Felle nur zu Decken (Autodecken) verwendet, naturalisiert zu Vorlegern und Wandbehängen, oft mit ausgearbeiteten Köpfen. Die ersten Jacken und Mäntel aus Großkatzenfellen überhaupt wurden um 1900 hergestellt, zu der Zeit noch ohne Anklang bei den Kundinnen. Anfang der zweiten Hälfte des 20. Jahrhunderts begann man aus den besseren Qualitäten, insbesondere wenn der Preis für Luchsfelle hoch war, Verbrämungen und Besätze zu arbeiten, auch sportliche Damenmäntel und -jacken. Wahrscheinlich nicht erst 1970 waren die Anlieferungen allerdings so gering, "dass die meisten Kürschner diese Felle kaum noch in den Händen gehalten haben".

Im Jahr 1965 wurde als Fellverbrauch für eine für einen Schneeleopardenmantel ausreichende Felltafel mit 4 bis 6 Fellen errechnet (sogenanntes Mantel-"Body"). Zugrunde gelegt wurde eine Tafel mit einer Länge von 112 Zentimetern und einer durchschnittlichen Breite von 150 Zentimetern und einem zusätzlichen Ärmelteil. Das entspricht etwa einem Fellmaterial für einen leicht ausgestellten Mantel der Konfektionsgröße 46 des Jahres 2014. Die Höchst- und Mindest-Fellzahlen können sich durch die unterschiedlichen Größen der Geschlechter der Tiere, die Altersstufen sowie deren Herkunft ergeben. Je nach Pelzart wirken sich die drei Faktoren unterschiedlich stark aus.

Zahlen, Fakten
 1911 stellte der Rauchwarenhändler Emil Brass fest, dass es schwierig sei, festzustellen, welches Quantum Irbisfelle jährlich auf den Markt kommt. Über Nischni Nowgorod kämen wohl 500 bis 800 Felle, über China vielleicht 100 Stück. Einige hundert wurden auch in den indischen Hügelstationen Shimla etc. feilgeboten, wo sie in den Besitz von Touristen oder Anglo-Indern übergingen. Der Großhandelspreis eines Felles in Deutschland schwankte zu der Zeit zwischen 30 und 80 Mark.
 1925 bewegte sich der Wert für ein Schneeleopardfell im Rauchwarenhandel zwischen 100 und 300 Mark.
 1949 hieß es über den Fellanfall von Schneeleoparden: "Es kommen jedoch kaum mehr als 2-3000 Felle jährlich auf den Markt; damit kann die Pelzwirtschaft nicht viel anfangen."
 Um 1959 schätzten russische Experten den jährlichen Anfall auf etwa 1000 Stück.
 1971 war in der Mongolei die Bejagung des Schneeleoparden noch in der Zeit vom 18. Oktober bis 28. Februar erlaubt. In den Jahren vor 1971 waren die Jahresstrecken von 351 im Jahr 1958 auf über 450 angestiegen.
 1988 wurde zum Fellaufkommen bemerkt, "unbedeutend, genaue Zahlen sind nicht bekannt". Zu der Zeit war der legale Handel mit Schneeleopardfellen allerdings bereits verboten, zumindest in den ersten Jahren nach der Inschutzstellung soll in den Himalajagebieten noch stark gewildert worden sein. Wohin diese Felle gingen, wurde nicht gesagt.

Siehe auch

 Weitere Pelzarten
 Pelz
 Kürschner

Anmerkung

Belege

Pelzart

Schneeleopardfell


Green Mountain bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Green Mountain (Iowa)
 Green Mountain (Missouri)
 Green Mountain (North Carolina)

Berge:
 Green Mountain (Ascension), höchster Berg und Nationalpark auf Ascension
 Green Mountain (British Columbia), Berg im Wells Gray Provincial Park in British Columbia, Kanada
 Green Mountain (Colorado), nahe Denver
 Green Mountain (King County, Washington) (1470 m), Berg am Westrand der Kaskadenkette im King County
 Green Mountain (Kitsap County, Washington) (484 m), Berg auf der Kitsap-Halbinsel im Kitsap County im Westen des Staates Washington
 Green Mountain (Montana), im Osten Montanas
 Green Mountain (Snohomish County, Washington) (1950 m), Berg in der Kaskadenkette im Snohomish County
 bis 1918 der Name des Berges Cadillac Mountain im Bundesstaat Maine

Weiteres:
 Green Mountain National Forest, Nationalwald in Vermont
 Keurig Green Mountain, ehemals Green Mountain Coffee Roasters (GMCR), ein US-Kaffeeanbieter und Kaffeemaschinenhersteller (Tochterunternehmen und Marke: "Keurig")

Siehe auch:
 Green Mountains

Green Mountain


Lieutenant-General John Clitherow (13 December 1782 – 14 October 1852) was a British army officer and colonial administrator. He was briefly Deputy Governor-General of the Province of Canada in 1841.

Early life and family
Clitherow was born at Essendon, Hertfordshire, England in 1782, the son of Christopher Clitherow and Anne Jodrell. He was descended from Sir Christopher Clitherow, Member of Parliament (1628-1629) and Lord Mayor of London in 1635. The Clitherow family were wealthy London merchants throughout the 17th and 18th families, and owned Boston Manor House in Brentford (now part of London), from 1670 onwards.

In 1809, Clitherow married Sarah Christie Burton, daughter of General Napier Christie Burton and granddaughter of General Gabriel Christie, who had served with the British Army in the Revolutionary War, afterwards settling in Lower Canada, where he acquired extensive land-holdings. Clitherow and his wife had one son, John Christie Clitherow, who eventually served in the Coldstream Guards.  However, the marriage ended when Clitherow divorced Sarah in 1819, by private Act of Parliament. In 1825, Clitherow married Millicent Pole of Gloucestershire.

Military career

Clitherow enlisted in the British Army as an ensign in 1799.  He served in the Egyptian campaign of 1801, an expedition to Germany in 1805, and an expedition to the Netherlands in 1809.  He participated in the Peninsular War from 1810 to 1815, being wounded twice.  He was promoted to colonel in 1821, and to major-general in 1830.

In 1838, Clitherow was posted to British North America, to serve as commanding officer of the military district of Montreal. He was accompanied by his son, who served as his aide-de-camp.  Clitherow arrived in Montreal in March, 1838, shortly after the Lower Canada Rebellion had broken out in late 1837.

He served as an advisor to Lord Durham as a member of the Special Council that administered Lower Canada following the rebellion.

When the second rebellion broke out Clitherow commanded 3,000 regulars that marched on rebel headquarters.  He also presided over courts martial that prosecuted the rebels.

In 1841, he was transferred to Canada West to command British forces there.

Deputy Governor General

The Governor General of the Province of Canada, Lord Sydenham, appointed him as Deputy Governor General. In that capacity, on 18 September 1841, Clitherow prorogued the first session of the first Parliament of the Province of Canada. Sydenham was unable to carry out his functions, as he had been badly injured by a fall from a horse. He died the day after Parliament was prorogued.

Clitherow remained the Deputy Governor General for six days, until the Commander-in-Chief of the British Army in Canada, Sir Richard Downes Jackson, was appointed as Administrator.

Retirement and death
In 1842, Clitherow inherited the family estate, Boston Manor in Brentford, England.  He retired to England that year.

Clitherow died at Boston Manor House in 1852.

References

External links

1782 births
1852 deaths
British Army lieutenant generals
Members of the Special Council of Lower Canada
People from Essendon, Hertfordshire
Scots Guards officers
British Army personnel of the Napoleonic Wars
British Army personnel of the French Revolutionary Wars

John Clitherow