جون ب. ويلر  هو سياسي أمريكي. ولد جون ب.ويلر في 22 شباط / فبراير من سنة 1812 في مونتغمري بولاية أوهايو الأمريكية ويلر درس في جامعة ميامي في أوكسفورد في ولاية أوهايو وبدأ حياته المهنية كمحام في مقاطعة بتلر في ولاية أوهايو خدم جون ب.ويلر في مجلس النواب الأمريكية ممثلا عن ولاية أوهايو ما بين عام 1839 إلى عام 1845 وخدم جون ب.ويلر كعضو في مجلس الشيوخ الأمريكي عن ولاية كاليفورنيا الأمريكية ما بين الأعوام 1852 إلى عام 1857 أصبح جون ب.ويلر حاكما على ولاية كاليفورنيا الأمريكية في سنة 1858 وشغل هذا المنصب إلى سنة 1860 انتقل ويلر إلى مدينة نيو اورليانز في سنة 1867 توفي جون ب.ويلر في 17 آب / أغسطس من سنة 1875في مدينة نيو اورليانز.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من مقاطعة بوتلر (أوهايو)
أشخاص من مقاطعة هاملتون (أوهايو)
أشخاص من مونتغومري (أوهايو)
أعضاء مجلس الشيوخ الأمريكي من الحزب الديمقراطي من كاليفورنيا
أعضاء مجلس الشيوخ الأمريكي من كاليفورنيا
أعضاء مجلس النواب الأمريكي من أوهايو
أعضاء مجلس النواب الأمريكي من الحزب الديمقراطي
أعضاء مجلس شيوخ الحزب الديمقراطي الأمريكي
أفراد الجيش الأمريكي في الحرب الأمريكية المكسيكية
أفراد عسكريون أمريكيون في الحرب الأمريكية المكسيكية
أفراد عسكريون أمريكيون في الحرب المكسيكية الأمريكية
حكام ولايات أمريكية من الحزب الديمقراطي
خريجو جامعة ميامي (أوهايو)
دبلوماسيون أمريكيون في القرن 19
ديمقراطيون من ولاية أوهايو
ديمقراطيون من ولاية كاليفورنيا
سياسيون أمريكيون في القرن 19
قائمة حكام ولاية كاليفورنيا
محامون أمريكيون في القرن 19
محامون من أوهايو
مواليد 1812
مواليد في مونتغومري (أوهايو)
وفيات 1875
وفيات في نيو أورلينز

جون ب. ويلر


فيليب ناتسون هو شاب يهودى كان من الذين تدربوا على بد إبراهام دار أو جون دارلنج وقام بمهمه قذف قنبله يدوية في إحدى دور العرض المصرية، ولكنها لم تنفجر وضبطت في جيبه وتم القاء القبض عليه واعترف اعترافا تفصيليا بالخلية وأسماء شركائه فيما يُعرف بـ فضيحة لافون. تم تجسيد الشخصية في المسلسل المصري رأفت الهجان وقام بأداء الدور عهدى صادق.

مراجع

أجهزة مخابرات إسرائيلية

فيليب ناتسون


Rodrigo Souto (født 9. september 1983) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien
Personer fra Rio de Janeiro

Rodrigo Souto


Spice World may refer to:

 Spiceworld (album), a 1997 album by the Spice Girls
 Spiceworld Tour, a 1998 concert tour by the Spice Girls
 Spice World – 2019 Tour, a 2019 concert tour by the Spice Girls
 Spice World (film), a 1997 British musical comedy film starring the Spice Girls
 Spice World (video game), a video game based on the film
 SpiceWorld, the Spiceworks annual user conference

See also

 Spice Planet, an alternate Dune story written by Brian Herbert and Kevin J. Anderson

Spice World


Pepita Laguarda Batet, née à Barcelone en 1919 et morte à Grañén (Huesca), en 1936, est une jeune antifasciste espagnole engagée sur le front contre les franquistes pendant la guerre civile espagnole. Elle est la plus jeune soldate à être morte au combat durant le conflit.

Biographie
Née à Barcelone, Pepita Laguarda vit à l'Hospitalet de Llobregat, dans le quartier de Santa Eulàlia avec ses parents et ses trois frères. Sa mère, Matilde Batet, est une ouvrière adhérente de la CNT. La jeune Pepita s'intéresse donc naturellement aux idées anarchistes.

Lorsqu'éclate la guerre d'Espagne en 1936, elle s'engage comme infirmière dans un hôpital de Sarrià. Très vite, elle apprend que des volontaires sont recrutés pour se battre dans les zones de combat. Elle décide alors de s'engager, contre l'avis de son père qui l'accompagne jusqu'au centre de recrutement de la caserne Miguel Bakounine de Pedralbes pour la faire changer d'avis, en vain.

Lorsqu'elle avise de sa décision son petit ami Juan López Carvajal, également militant de la CNT, celui-ci décide de la suivre à la guerre. Le jeune couple prend les armes au sein de la colonne Ascaso et part se battre sur le Front d'Aragon.

Enthousiaste et volontaire, Pepita exige de se battre sur le front, plutôt qu'à l'arrière. Le 30 août débute alors l'attaque sur Huesca.

Le , alors qu'elle se bat depuis des heures, elle est grièvement blessée à l'épaule, sous le feu, à 5h du matin. Prise en charge par la Croix-Rouge, elle est transférée à l'hôpital de Vicién pour des premiers soins. Son état oblige à l'envoyer à l'hôpital de Grañén où elle décède à 9h30, dans les bras de son compagnon. Juan se charge des papiers du décès, et en informe Solidaridad Obrera, bouleversé par la mort de celle qui fut son premier amour. Il évoque notamment sa relation avec Pepita dans son autobiographie parue en France en 1995.

Postérité

 Pepita Laguarda Batet est morte le jour où eut lieu l'exécution de la journaliste française Renée Lafont fusillée par les nationalistes près de Cordoue.
 Dans le contexte de la récupération historique du rôle des femmes dans la guerre actuellement en œuvre en Espagne, le parcours de Pepita Laguarda Batet fait l'objet de recherches, notamment de la part de la cinéaste et écrivaine Tània Balló.

Références

Bibliographie
  « Nuestras heroínas ». Solidaridad obrera. Barcelone, 13 septembre 1936, .

  (traduction française du précédent)

Articles connexes
 Elisa García Sáez
 Felicia Browne
 Ana París García
 Gerda Taro
 Lina Òdena
 Juan López Carvajal

Liens externes
 TV3 - L'histoire de Pepita Laguarda (vidéo en catalan)

Naissance à Barcelone
Féministe espagnole
Militaire de la guerre civile espagnole du camp républicain
Syndicaliste espagnol
Personnalité de la guerre d'Espagne
Femme militaire du XXe siècle
Anarchiste espagnol
Républicain espagnol
Militaire espagnol
Membre de la Confederación Nacional del Trabajo
Personnalité du mouvement libertaire
Victime de la guerre d'Espagne
Naissance en 1919
Décès en septembre 1936
Décès en Aragon
Antifasciste espagnol
Personnalité liée à Barcelone
Personnalité liée à l'Aragon
Infirmière espagnole
Femme dans la guerre d'Espagne
Colonne Ascaso
Militaire mort au combat lors de la guerre d'Espagne
Militaire espagnol mort au combat
Syndicaliste espagnole
Femme syndicaliste
Femmes dans l'armée

Pepita Laguarda Batet


شاطئ نيوبورت  هي إحدى مدن مقاطعة أورانج، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 1 سبتمبر، 1906.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لشاطئ نيوبورت:

توأمة
لشاطئ نيوبورت (كاليفورنيا) اتفاقيات توأمة مع كل من:

 أنتيب
 كابو سان لوكاس
 أوكازاكي
 يوسو

أعلام

 تايلور دينت
 تيد ماكجينلي
 فرانك شيروود رولاند
 امبير لين
 ألو بلاك
 كاري موليس
 كلير تريفور
 جايسون لويس
 دولوريس ديل ريو
 فيكتور مكلاغلن

روابط خارجية

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1906
تأسيسات سنة 1906 في كاليفورنيا
مدن ساحلية في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا

مدن في مقاطعة أورانج (كاليفورنيا)

شاطئ نيوبورت (كاليفورنيا)

شاطئ نيوبورت (كاليفورنيا)


Blamarea victimei (colocvial "dat vina pe victimă") apare atunci când victima unei infracțiuni este considerată în întregime sau parțial responsabilă pentru trauma pe care a suferit-o. Tendința de a blama victima este mai mare în cazul victimelor unui viol decât în cazul victimelor unui jaf, deoarece de multe ori în cazul violului autorul și victima se cunoșteau între ei.

Originea expresiei
Psihologul William Ryan a inventat expresia "blamarea victimei" în 1971 în cartea sa Blamarea Victimei. În carte, Ryan a descris blamarea victimei ca o ideologie folosită pentru a justifica rasismul și nedreptatea socială împotriva negrilor din Statele Unite ale Americii. Ryan a scris cartea pentru a respinge lucrarea lui Daniel Patrick Moynihan The Negro Family: The Case for National Action.

Istorie
Deși Ryan a popularizat expresia, și alți cercetători au identificat fenomenul de blamare a victimei.
În 1947 Theodor W. Adorno a definit ceea ce va fi numit mai târziu "blamarea victimei", ca "una dintre cele mai sinistre caracteristici de tip fascist".
La scurt timp după aceea Adorno și alți trei profesori de la Universitatea din California, Berkeley au formulat o teorie influentă și extrem de controversată, numită scara F (F pentru fascist), publicată în Personalitatea Autoritară (1950), care includea "disprețul pentru oricine este discriminat sau slab" ca fiind una dintre trăsăturile fasciste ale scării F.  O expresie tipică de blamare a victimei este fraza "ea a cerut-o", în legătură cu o victimă a agresiunii sexuale.

Victimizarea secundară
Victimizarea secundară se referă la re-traumatizarea victimei unui viol, abuz sau altă formă de agresiune sexuală, prin răspunsurile pe care le primește de la alte persoane fizice sau instituții. Tipuri de victimizare secundară includ blamarea victimei (i.e. dat vina pe victimă în loc de agresor), acțiunea de a nu crede povestea victimei, minimalizarea severității atacului, și tratamentul nepotrivit în perioada de după atac de către personalul medical sau de alte organizații. Victimizarea secundară este deosebit de comună în cazurile de viol, atunci când victima este consumator de droguri sau o cunoștință a atacatorului sau atunci când victima a suferit abuz sexual în timpul unui război.

Victimele agresiunii sexuale trăiesc experiențe de stigmatizare datorită miturilor legate de violuri. O femeie ce a fost victima unui viol este deosebit de stigmatizată în societăți patriarhale cu puternice obiceiuri și tabuuri legate de sex și sexualitate. De exemplu, o astfel de societate poate vedea o femeie ce a fost victimă a unui viol (mai ales dacă a fost inițial virgină) ca "folosită" sau "uzată". În aceste cazuri victimele pot suferi izolare socială, abuz fizic sau psihologic, umilire publică, pot fii renegate de prieteni și familie, poate să le fie interzis să se căsătorească, forțate să divorțeze dacă sunt deja căsătorite, sau chiar să fie ucise. Cu toate acestea, chiar și în țări dezvoltate precum Statele Unite ale Americii, misoginismul este înrădăcinat în cultura societății.

Un exemplu de acuzație misogină împotriva femeilor ce au fost victime ale agresiunilor sexuale este că ar fi purtat haine provocatoare ce l-ar fi "stimulat" pe agresor, sau că motivul pentru care se îmbracă cu haine revelatoare este din cauză că încearcă în mod activ să seducă un partener sexual. Astfel de acuzații împotriva victimelor pornesc de la ipoteza că portul hainelor revelatoare implică acordul femeii pentru activități sexuale, chiar dacă nu și-a dat în mod verbal consimțământul.

Blamarea victimei este, de asemenea, exemplificată atunci când victima unei agresiuni sexuale a făcut anumite acțiuni care îi reduc capacitatea de a rezista sau refuza actul sexual sau agresiunea, cum ar fi consumul de alcool. În prezent, grupurile de suport ale victimelor, precum și profesioniștii din domeniul medical încearcă să educe tinerii adulți asupra definiției consimțământului, și importanței de a se abține de la blamarea victimei. Cele mai multe instituții au adoptat conceptul de "consimțământ afirmativ", ce se referă la consimțământul dat în mod explicit de ambii parteneri, fără niciun fel de constrângere și nefiind sub influența alcoolului sau a altor substanțe. În caz contrar, este necesară abținerea de la activitatea sexuală, de exemplu în cazul în care una dintre persoane este sub influența alcoolului.

În eforturile de a discredita o presupusă agresiune sexuală în instanța de judecată, unii avocați relatează despre viața personală a victimei, o practică comună care are scopul de a face victima atât de inconfortabilă încât să aleagă să renunțe la procesul de judecată. Acest atac la persoană, mai ales unul arătând promiscuitatea, aduce ideea că femeile au un stil de viață cu "risc ridicat" (promiscuitate, droguri) nu sunt victime "reale" ale violului.

Concluziile studiului "Rape Myth Acceptance" au sprijinit teoria feministă ce susține că sexismul este la baza blamării victimelor de sex feminin.

Victimele agresiunilor sexuale pot dezvolta probleme psihologice cum ar fi depresia sau sindromul de stres post-traumatic specific violenței sexuale.

Situația globală
Multe culturi din întreaga lume prezintă diferite grade de blamare a victimei pentru diferite agresiuni, cum ar fi violul, crimele motivate de ură sau violența domestică. Blamarea victimei este comună în întreaga lume, în special în culturile în care este acceptabilă sau chiar recomandată discriminarea anumitor grupuri de oameni. De exemplu, în Somalia victimele abuzurilor sexuale îndură în mod constant hărțuire sau izolare socială. Un exemplu specific este cazul de răpire și viol al unei fete de 14 ani, Fatima. Când poliția a sosit, atât Fatima cât și violatorul ei au fost arestați. În timp ce violatorul nu a fost reținut mult timp, ofițerii au ținut-o pe Fatima în captivitate timp de o lună iar un paznic de închisoare a violat-o în continuu în acea perioadă.

În februarie 2016, organizațiile "International Alert" și UNICEF au publicat un studiu care dezvăluie în Nigeria, fetele și femeile eliberate din captivitate de către insurgenții grupului Boko Haram se confruntă adesea cu respingere și izolare socială de către comunitățile și familiile lor. În plus, copiii născuți în urma violurilor și violenței sexuale se confruntă cu discriminare la un nivel chiar mai ridicat.

În cultura occidentală, blamarea victimei a fost în mare măsură recunoscută ca o problemă gravă în modul de abordare a violențelor sau agresiunilor. Cu toate acestea, acest există în continuare multe cazuri de blamare a victimei în lumea vestică. Un exemplu recent a avut loc în 2013, când avocatul districtul școlar din Los Angeles a dat vina pe o fată de 14 ani pentru abuzul sexual pe care aceasta l-a îndurat de la un profesor de gimnaziu. Avocatul districtului a susținut că minora era responsabilă pentru prevenirea abuzului, pentru a pune întreaga vină pe victimă și pentru a-l scuti pe agresor de orice responsabilitate. În ciuda eforturilor de a convinge instanța că victima trebuie să fie blamată, juriul a declarat că nu este posibil ca o elevă minoră, care a fost agresată sexual de către profesor, să fie responsabilă pentru prevenirea agresiunii sexuale.

Exemple
Într-un caz de viol publicat la nivel mondial, atunci când o femeie a fost violată și ucisă în decembrie 2012 în New Delhi, India, mulți oficiali guvernamentali indieni și lideri politici au acuzat victima de diverse lucruri, bazate în mare parte pe presupuneri. Mulți dintre aceștia și-au cerut scuze ulterior.

Note

Referințe
 Cole, Alyson Manda (2007) The cult of true victimhood: from the war on welfare to the war on terror
 Downs, Donald Alexandru (1998) Mai mult decât victime: Femeile maltratate, Societatea, și Legea

 Kirkpatrick, George R. și Katsiaficas, George N. și Kirkpatrick, Robert George și Emery, Mary Lou (1987) Introducere în sociologie critică
 Robinson, Daniel N. (2002) Lauda și critica: realismul moral și aplicațiile sale

Lectură suplimentară

Legături externe
 Ofer Zur – Regândirea 'blamării victimei': Psihologia victimelor
 Blamarea victimei și agresiunea sexuală

Vezi și
 Violența împotriva femeilor
 Abuz sexual
 Abuz sexual asupra copiilor
 Violență sexuală
 Sexism

Comportament uman
Viol
Abuz sexual

Articole care necesită citări suplimentare

Blamarea victimei


Iron Man je američki film iz 2008. redatelja Jona Favreaua, Film je baziran prema istoimenom liku iz stripa Marvel Comics, Iron Man, kojeg glumi Robert Downey Jr.

U produkciji Marvel Studia i u distribuciji Paramount Picturesa, to je prvi film u Marvel Cinematic Universea, takozvane "1. Faze" i "The Infinity Saga".

U filmu znanstvenik i milijarder Tony Stark gradi tehnološki napredni oklop i postaje superheroj Iron Man.
Napisali su ga scenaristi Mark Fergus, Hawk Ostby, Art Marcum i Matt Holloway, a glume Robert Downey Jr., kao i Terrence Howard, Jeff Bridges, Shaun Toub i Gwyneth Paltrow.
Scenarij su napisali i karikaturisti Joe Quesada, Brian Michael Bendis, Mark Millar, Ralph Macchio, Tom Brevoort i Axel Alonzo.

Film je bio javni uspjeh, s odličnim rezultatima na svjetskim blagajnama. Također je dobio dvije nominacije za Oscara 2009. godine za vizualne efekte i montažu zvuka.

Radnja

Tony Stark je šef "Stark Industries", poznate tvrtke za oružje. U američkoj vojnoj bazi u Afganistanu, Tony predstavlja svoj novi projektil, "Jericho". Nakon izložbe, Stark kreće na aerodrom, ali na putu konvoj koji ga prati napadaju teroristi i Tony biva otet. Brojne krhotine zabijaju se u njegova prsa nakon eksplozije bombe i, kako bi ih spriječili da dođu do srca, Yinsen, Tonyjev fizički kolega, ugrađuje elektromagnet u njegova prsa.

Teroristi prisiljavaju Tonyja da napravi raketu Jericho za njih. Nakon izgradnje malog "Arc Reaktora" za napajanje elektromagneta u prsima, Tony, uz pomoć Yinsena, sastavlja oklop: nakon što završi izumitelj ga koristi za uništavanje terorističkog sela i bijeg, ali Yinsen gubi život. Tony napušta svoj oklop i luta pustinjom dok ga ne pronađe njegov najbolji prijatelj, potpukovnik James "Rhodey" Rhodes. U svojoj domovini, Tony odlučuje zatvoriti proizvodnju oružja "Stark Industries": teroristi su, zapravo, došli u posjed mnogih njegovih oružja unatoč činjenici da ih je njegova tvrtka proizvodila oružja samo za Sjedinjene Države. Nakon što je zamijenio Arc reaktor u prsima naprednijom jedinicom, Tony, uz pomoć J.A.R.V.I.S.-a, umjetne inteligencije koju je stvorio, gradi novi oklop. Nakon što ga isproba i naiđe na neke probleme, Tony gradi treći oklop, koji se sastoji od legure zlata i titana.

Jedne večeri, Tony odlazi na dobrotvornu zabavu, gdje upoznaje novinarku Christine Everhart, koja Tonyju pokazuje neke fotografije terorista koji su ga oteli u posjedu mnogih oružja Stark Industries. Tony pita svog partnera i obiteljskog prijatelja Obadiah Stanea za objašnjenja. U međuvremenu, teroristi, nakon što su pronašli dijelove oklopa koje je izgradio Tony, napadaju stanovništvo Afganistana koristeći oružje Stark Industrije. Nakon što je saznao za takve događaje, Tony stavlja svoj oklop i leti u Afganistan, gdje se bori protiv terorista i diže u zrak neprijateljsko skladište oružja. Vračajući se u Ameriku, Tonyja progone dva američka borbena aviona, koji ga neuspješno pokušavaju srušiti. Tony nesvjesno udara jednog od dvojice boraca, ali uspijeva spasiti pilota, a zatim obavještava Rhodeyja o svojoj tajni.

Teroriste posjećuje Stane, onaj koji ih je unajmio da ubiju Starka. Stane krade oklop koji je izgradio Tony i ubija teroriste. Stane želi izgraditi oklop sličan onome koji je izgradio Tony, ali njegovi inženjeri ne mogu reproducirati Arc reaktor potreban za napajanje. Stane tada odlučuje ukrasti reaktor iz Tonyjeva prsa, ostavljajući ga da umre; Tony, međutim, preživljava pronalaskom uređaja izgrađenog u Afganistanu. Tonyjeva tajnica, Pepper Potts, stiže do tvornice Stark Industries s Philom Coulsonom i nekim agentima S.H.I.E.L.D.-a, ali ulaskom u laboratorij nailaze na neprijatelja, koji je završio i obukao svoj moćni oklop. Tony, s oslabljenim oklopom, jer ga pokreće slabiji Arc Reaktor, dolazi do Stanea i bori se protiv njega. Sukob kulminira na krovu tvornice Stark Industries, Tony je u nevolji i traži od Peppera da preoptereti Arc Reaktor koji pokreće tvornicu da raznese krov. Velika količina energije koja se oslobađa ozljeđuje Tonyja i ubija Stanea.

Nakon sukoba Tony je pozvan na konferenciju za novinare da objasni što se dogodilo. S.H.I.E.L.D. priprema naslovnicu za izumitelja, koji, međutim, tijekom konferencije otkriva da je Iron Man, kako su ga prozvali mediji. U svojoj vili Tony upoznaje Nicka Furyja, direktora S.H.I.E.L.D.-a, koji navodi da Iron Man nije jedini superheroj na svijetu. Kasnije upoznaje Tonyja s projektom "Osvetnici".

Glumci
 Robert Downey Jr. kao Anthony Edward "Tony" Stark / Iron Man: inženjer ratne industrije koji je žrtva napada i, nakon toga, otet u Afganistanu. Za bijeg gradi visokotehnološki oklop kojeg će kasnije postepeno usavršiti.
 Terrence Howard kao James "Rhodey" Rhodes: Tonyjev najbolji prijatelj, pukovnik u vojnom zrakoplovstvu.
 Jeff Bridges kao Obadiah Stane / Iron Monger: Tonyjev poslovni partner, antagonista filma koji će, na kraju, nositi oklop kako bi se suprotstavio protagonistu.
 Shaun Toub kao Ho Yinsen: zatvorenik koji pomaže Tonyju da napravi prvi sirovi oklop za bijeg.
 Gwyneth Paltrow kao Virginia "Pepper" Potts: osobna tajnica Tony Starka.
 Faran Tahir kao Raza: vođa terorističke skupine Deset Prstenova.
 Clark Gregg kao Phil Coulson: S.H.I.E.L.D. agent zadužen za izradu izvještaja o Tonyju Starku.
 Leslie Bibb kao Christine Everhart: novinar Vanity Faira.
 Jon Favreau kao Harold "Happy" Hogan: Tonyjev tjelohranitelj i šofer.

Cameo
 Samuel L. Jackson kao Nick Fury: direktor S.H.I.E.L.D.-a koji upoznaje Tonyja s projektom "Osvetnici". Pojavljuje se nakon odjavne špice.
 Stan Lee koautor Iron Mana, on glumi čovjeka kojeg na zabavi Tony Stark zamjenjuje za Hugha Hefnera.
 Sayed Badreya kao Abu Bakaar: Razina desna ruka.
 Tim Guinee kao Bojnik Allen: bojnik ratnog zrakoplovstva.
 Bill Smitrovich kao General Gabrie: general ratnog zrakoplovstva.
 Gerard Sanders nakratko igra ulogu Howarda Starka.
 Peter Billingsley producent filma, glumi inženjera po nalogu Obadiaha Stanea.
 Tom Morello osim što je pridonio soundtracku filma, igra kratko u ulozi čuvara.
 Jim Cramer tumači samog sebe.

Glasovi
 U originalnoj verziji, glas J.A.R.V.I.S.-a je glumac Paul Bettany.

Produkcija
Pretprodukcija filma započela je u travnju 2006., snimanje je službeno započelo 15. siječnja 2007., održano u Los Angelesu, a završilo 22. lipnja 2007. Budžet za snimanje filma bio je oko 140 milijuna dolara.

U početku je zlikovac trebao biti Mandarin, ali kasnije se odlučilo za Iron Mongera.

Službeni oklop Iron Mana korišten za snimanje filma prikazan je javnosti u San Diegu 2. kolovoza 2007. na Comic-Conu.

Redatelj je rekao da su neki od dijaloga filma u potpunosti improvizirani dok su se scene snimale kako bi se filmu dao dašak "originalnosti".

Glazba
Soundtrack filma, pod nazivom "Iron Man Original Motion Picture Soundtrack", skladao je Ramin Djawadi.

Pjesme koje nisu uključene u soundtrack su, AC/DC "Back in Black", koja svira na uvodnoj špici, i "Iron Man" Black Sabbatha, koji svira na odjavnoj špici.

Distribucija
Film je objavljen u američkim kinima 2. svibnja 2008. godine, dok je u Hrvatskoj objavljen dan ranije.

Nastavci

Iron Man 2

U prvom nastavku koji je napisao Justin Theroux i koji je objavljen u Sjedinjenim Američkim Državama 7. svibnja 2010. vratili su se Favreau kao producent, i glumci Downey, Paltrow i Jackson. Don Cheadle zamijenio je Terrencea Howarda u ulozi pukovnika Rhodesa, koji se također smatra War Machine-om. U glavnim ulogama su i Mickey Rourke kao negativac Ivan Vanko, Sam Rockwell kao Justin Hammer i Scarlett Johansson kao agentica S.H.I.E.L.D.-a Natasha Romanoff.

Iron Man 3

Walt Disney Studios i Marvel Studios objavili su drugi nastavak 3. svibnja 2013., a Favreau je umjesto toga odlučio režirati film Magic Kingdom, ali je ipak ponovio svoju ulogu Happy Hogana. Downey, Paltrow i Cheadle također se vraćaju, dok je Shane Black preuzeo režiju, a scenarij Drew Pearce. Guy Pearce je glumio Aldricha Killiana, a Ben Kingsley je glumio Trevor Slattery.

Izvori

Vanjske poveznice

Marvel Cinematic Universe filmovi
Američki filmovi 2000-ih
Akcijski filmovi
Pustolovni filmovi
Znanstvenofantastični filmovi

Iron Man (2008.)


NGC 5880 est une petite galaxie elliptique (lenticulaire ?) située dans la constellation de la Balance. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5880 a été découverte par l'astronome américain Francis Leavenworth en 1885.

À ce jour, deux mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est loin à l'extérieur valeurs de la distance de Hubble. Cette valeur est sans doute loin de la distance réelle de cette galaxie.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5880 sur le site du professeur C. Seligman

5880
Constellation de la Balance
Galaxie elliptique
Objet céleste découvert en 1885
Objet céleste découvert par Francis Leavenworth

NGC 5880


Karolina Novak fiktivni je lik RTL-ove sapunice "Zabranjena ljubav". Karolinu glumi Vesna Tominac Matačić od 2005. godine nadalje.

Glumica Vesna Tominac Matačić 2004. godine dobila je malu, gostujuću ulogu u sapunici Zabranjena ljubav. Igrala je lik dobrotvorke Barbare Sabljak. Odlaskom Sanje Vejnović iz serije, tražila se nova, glavna negativka, pa je ubrzo Vesni ponuđen potpuno novi lik. Karolina Novak je tri godine uveseljavala gledatelje svojom zlobom i spačkama.

Život
Karolina je u životu osjetila bogatstvo i siromaštvo i jedno zna sigurno: bogatstvo je bolje. Inteligentna, manipulativna, neodoljiva i opasna, Karolina vjeruje da zaslužuje samo najbolje, za što je platila visoku cijenu u prošlosti. Kao studentica umjetničke akademije upoznala je dizajnericu Lidiju Bauer. Karolina je bila Lidijin model, ali odnosi su se zaoštrili kad ju je Lidija upoznala sa Stjepanom Novakom. Karolina je Lidiji otela Stjepana i udala se za njega. Rodila mu je dva sina, Tomislava i Bornu. Njihov se brak činio savršenim dok se nije dogodila tragedija. Karolina je sa svoje dvoje djece išla na izlet u Makarsku, kada je automobil kojeg je vozila izletio s litice u more. Uspjela je izvući na obalu jedno dijete, Bornu, ali Tomislav se utopio. Svi su pretpostavljali da se i ona utopila. No u šoku zbog smrti djeteta, ona je bježala što je dalje mogla te ilegalno prešla u Austriju. Ondje je započela novi život. Počela je raditi za blagajnom na kozmetičkom odjelu robne kuće gdje je upala u oko bogatom doseljeniku iz Srbije. Započela je vezu s njim iako je znala da je povezan s mafijom. Uskoro je pokrenula vlastitu kozmetičku tvrtku financiranu novcem mafije. Zbog obiteljskih mutnih poslova završila je u zatvoru. Karolina je pristala na ovo poniženje pod uvjetom da joj mafija osigura veliku svotu novca koja će je čekati kada izađe iz zatvora.

Kada je puštena, vraća se u Hrvatsku. Novca je sada imala dovoljno, no vapila je za sigurnošću i pripadanjem te odlučuje potražiti svoga sina i Stjepana. Stjepanovu tadašnju suprugu Viktoriju je otjerala uvjerivši je da njihov brak ne vrijedi i nikada nije ni vrijedio s obzirom na to da je ona sve to vrijeme živa. Tada započinje Karolinino nastojanje da je obitelj ponovno zavoli. Kada je postala sigurna u svoj položaj, mogla se početi ponašati prema vlastitim shvaćanjima morala. Trenutačno je Karolina zadovoljna svojim brakom i veseli se novom položaju koji bi joj mogao priskrbiti Stjepanov ulazak u Sabor. Njena glavna briga je da nešto ne naruši sadašnju ravnotežu koju je toliko pažljivo uspostavljala.

No, tu ravnotežu je ipak nešto narušilo. Naime, Petra je, prije nego što je otišla, ostavila pismo Stjepanu gdje mu je priznala sve Karolinine zločine, te je Stjepan počinje osuđivati i izbjegavati. U isto vrijeme, Karolina ostane paralizirana od prometne nesreće koju je imala s Petrom, te ju Borna i Stjepan cijelo vrijeme paze, sve dok ne unajme Biserku da je čuva. Biserka tada saznaje kako Karolina glumi da je paralizirana, no nitko joj ne povjeruje, jer je Karolina sve okrenula u svoju korist. Nakon svađe s Petrom, Petra odluči prodati kuću. Karolina se udubi u posao u Zenu i predlaže Borni da zavede Mirnu. Uskoro Karolina povodom humanitarne kampanje u kojoj sudjeluje otkrije da boluje od raka.

Uskoro se u grad ponovno vraća Lidija Bauer, koja je odlučna raskrinkati Karolinu, no to joj ne uspije. Nekoliko sati kasnije, Stjepan ulovi Karolinu ispod tuša s njenim maserom Denisom, te otkrije cijelu istinu. Borna i Stjepan je zamrze, te Stjepan ode iz Hrvatske, zajedno s Lidijom. Karolina i dalje nastavlja održavati vezu s Denisom, te je potpisala papire za razvod od Stjepana. Kasnije se saznaje prava Denisova istina. Naime, on je kriminalac i suučesnik Andree, bivše sluškinje Novakovih, Karolinine "simpatije" iz zatvorskih dana. Iako su oboje bili spremni prevariti Karolinu, Denis je ukrao Karolini novac, a Andreu ostavio u Zagrebu. Zajedno sa svojom starom prijateljicom-neprijateljicom Andreom, Karolina svladava Denisa, te on biva usmrćen.

Nakon Petrinog povratka, Borna i ona otjeraju Karolinu iz Petrine kuće, te se ona useljava u stan koji je kupila pored restorana "Nana". Uz to, redovito održava ljubavnu vezu, s poduzetnikom Zlatkom Fijanom. No, ubrzo joj za oko zapne imućni Jure Šarić. No, kontakt prestaje kada Jure otkrije da je Karolina htjela ukrasti novac za spas vinarije od siročadi za koju je ona i prikupila taj novac. Nakon toga, Karolina ne prestaje provocirati Juru i Biserku. Uz to, njen on/off ljubavnik Zlatko, je poziva da zajedno s njim pobjegne u Argentinu. Na dan odlaska, Karolina pronalazi mrtvog Zlatka pokraj njegova automobila, a zbog otisaka na automobilu, biva uhićena pod sumnjom da ga je ubila. Nakon što biva riješena sumnje za Zlatkovo ubojstvo, Petra je poziva natrag u vilu Novak. Ubrzo,na Bornin nagovor, Karolina pomaže Ani u Zenu, ali i tu ona vidi svoju korist. Aninim odlaskom, postaje vlasnica tvrtke. No, ni to pozicionirano mjesto joj nije jedina satisfakcija u životu, te se ponovno baca na osvajanje Jure Šarića, koji sprema svoje vjenčanje s njenom neprijateljicom, Biserkom. Karolina oba puta uspije odvojiti taj par, što rezultira Bibinim odlaskom. Karolina je odlučna udati se za Juru, i povratiti vinariju Šarić u svoje ruke. No, uskoro joj nesreća pokuca na vrata. Prilikom liječničkog pregleda, saznaje kako boluje od raka dojke. Na kraju serije se odbija udati za Juru, koji je kasnije ubija.

Izmišljeni likovi

Karolina Novak


Isla Pernambuco es una isla fluvial que pertenece al país suramericano de Colombia, administrativamente está integrada en el Departamento de Antioquia y se localiza en el río colombiano más largo, el Magdalena, en los límites con el departamento de Santander, en las coordenadas geográficas  al este de la Laguna Tablaza y al sur de la Isla Jabonero, 388 kilómetros al noroeste del centro aproximado de Colombia y 237 kilómetros al norte de la capital Bogotá.

Véase también
 Anexo:Islas de Colombia
 Geografía de Colombia

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Archipiélagos e islas de Antioquia
Islas fluviales de Colombia

Isla Pernambuco


The RCA Mark II Sound Synthesizer (nicknamed Victor) was the first programmable electronic synthesizer and the flagship piece of equipment at the Columbia-Princeton Electronic Music Center. Designed by Herbert Belar and Harry Olson at RCA, with contributions by Vladimir Ussachevsky and Peter Mauzey, it was installed at Columbia University in 1957. Consisting of a room-sized array of interconnected sound synthesis components, the Mark II gave the user more flexibility and had twice the number of tone oscillators as its predecessor, the Mark I. The synthesizer was funded by a large grant from the Rockefeller Foundation.

Earlier 20th century electronic instruments such as the Telharmonium or the theremin were manually operated. The RCA combined diverse electronic sound generation with a music sequencer, which proved a huge attraction to composers of the day, who were growing weary of creating electronic works by splicing together individual sounds recorded on sections of magnetic tape. The RCA Mark II featured a binary sequencer using a paper tape reader analogous to a player piano, that would send instructions to the synthesizer, automating playback from the device. The synthesizer would then output sound to a synchronized record lathe next to the machine. The resulting recording would then be compared against the punch-tape score, and the process would be repeated until the desired results were obtained.

The sequencer features of the RCA were of particular attraction to modernist composers of the time, especially those interested in writing dodecaphonic music with a high degree of precision.The RCA is cited by composers of the day as contributing to the rise of musical complexity, because it allowed composers the freedom to write music using rhythms and tempos that were impractical, if not impossible, to realize on acoustic instruments. The allure of precision as a mark of aesthetic progress (continuing with contemporary computer-based sequencers) generated high expectations for the Mark II, and contributed to the increased awareness of electronic music as a viable new art form. An album featuring the instrument and its capabilities was issued by RCA (LM-1922) in 1955.

The synthesizer had a four-note variable polyphony (in addition to twelve fixed-tone oscillators and a white noise source). The synthesizer was difficult to configure, requiring extensive patching of analog circuitry prior to running a score. Little attempt was made to teach composition on the synthesizer, and with few exceptions the only persons proficient in the machine's use were the designers at RCA and the engineering staff at Columbia who maintained it. Princeton University composer Milton Babbitt, though not by any means the only person to use the machine, is the composer most often associated with it, and was its biggest advocate.

A number of important pieces in the electronic music repertoire were composed and realized on the RCA. Babbitt's Vision and Prayer and Philomel both feature the RCA, as does Charles Wuorinen's 1970 Pulitzer Prize for Music-winning piece Time's Encomium. Over time it fell into disrepair, and it remains only partly functional. The last composer to get any sound out of the synthesizer was R. Luke DuBois, who used it for a thirty-second piece on the Freight Elevator Quartet's Jungle Album in 1997.

Although part of the history of electronic music, the RCA was seldom used. Made to United States Air Force construction specifications (and even sporting a USAF oscilloscope), its active electronics were constructed entirely with vacuum tubes, rendering the machine obsolete by its tenth birthday, having been surpassed by more reliable and affordable solid state modular synthesizers such as the Buchla and Moog modular synthesizer systems. It was prohibitively expensive to replicate, and an RCA Mark III, though conceived by Belar and Olsen, was never constructed. Nor was RCA to remain in the synthesizer business, prompting Columbia to purchase enough spare parts to build two duplicate synthesizers.

Much of the historical interest of the RCA, besides its association with the Electronic Music Center, comes from a number of amusing and possibly apocryphal stories told regarding the synthesizer. One common story is that Ussachevsky and Otto Luening effectively conned RCA into building the machine, claiming that a synthesizer built to their specifications would "replace the symphony orchestra," prompting RCA executives to gamble the cost of the synthesizer in the hopes of being able to eliminate their unionized radio orchestra.

In 1959, the Columbia-Princeton Electronic Music Center acquired the machine from RCA. At Columbia-Princeton, Milton Babbitt used it extensively. His tape and tape and instrument pieces were realized using the RCA Mark II, including his masterpiece Philomel, for synthesized sound and soprano.

The RCA remains housed at the Columbia Computer Music Center facility on 125th Street in New York City, where it is bolted to the floor in the office of Professor Brad Garton.

References

Media

Bibliography
Overall

See "D. Description of an Electronic Music Composing Machine Employing a Random Probability System" for Olson-Belar composing machine (c.1950), and "10.4.RCA ELECTRONIC MUSIC SYNTHESIZER" for RCA Mark I (c.1955) & Mark II (c.1958).

See also excerption of pp. 142–157 from the 3rd ed. in 2008 ().
Olson-Belar composing machine (circa 1950)
  (filed December 26, 1951)

Note: source of "Figure 6.1 Schematic for the Olson-Belar composing machine ..." on .
RCA Electronic Music Synthesizer, Mark I  (circa 1955)

Note: a paper about RCA Electronic Music Synthesizer, also known as Mark I, which was unveiled in 1955 and housed at Princeton University (according to ).
RCA Mark II Electronic Music Synthesizer (circa 1958)

Computer compositions

Note: a brief summary of work by Olson and Belar is given, and their "composing machine" is described as a prototype of RCA Electronic Music Synthesizers. (according to ).

External links

 , Realized on the RCA Mark II Sound Synthesizer, 1968–1971
 , Video of the RCA Mark II Synthesizer at Columbia University

Polyphonic synthesizers
Analog synthesizers

RCA Mark II Sound Synthesizer


Mascara is a cosmetic commonly used to enhance the upper and lower eyelashes. It is used to darken, thicken, lengthen, and/or define the eyelashes. Normally in one of three forms—liquid, powder, or cream—the modern mascara product has various formulas; however, most contain the same basic components of pigments, oils, waxes, and preservatives. The most common form of mascara is a liquid in a tube with an application brush.

Definition

The Collins English Dictionary defines mascara as "a cosmetic substance for darkening, lengthening, curling, coloring, and thickening the eyelashes, applied with a brush or rod." The Oxford English Dictionary (OED) adds that mascara is occasionally used on the eyebrows as well.

The OED also references mascaro from works published in the late 19th century. In 1886, the Peck & Snyder Catalogue advertises, "Mascaro or Water Cosmetique... For darkening the eyebrow and moustaches without greasing them and making them prominent." In 1890, the Century Dictionary defined mascara as "a kind of paint used for the eyebrows and eyelashes by actors." And in 1894, N. Lynn advises in Lynn's Practical Hints for Making-up, "to darken eyelashes, paint with mascara, or black paint, with a small brush."

Etymology

The source of the word mascara is unclear. It was possibly derived from the Spanish word  meaning 'mask' or 'stain', and the Italian word  meaning 'mask' are possible origins. A related Catalan word describes soot or a black smear, and the Portuguese word  means 'mask' and  means dark stain or smut. There is even strong support for a possible source from the Arabic word  or 'buffoon'. The Hebrew word משקרות (in the phrase mesaqqeroth `eynayim) relating to women's eyes is found in Isaiah 3:16. It may mean flirting or ogling with the eyes, or painting them with red pigment.

Latin treatises sometimes used the word mascara when referring to witches.

History

The name Mascara was likely given in reference to the city of that bears the same name since in the mid-19th century, the French discovered antimony powder during their conquest in the old city of Mascara in Algeria. The nomadic tribes used it as a beauty product but also to protect themselves from various trachomas and eye diseases.

Aesthetic adornment is a cultural universal and mascara can be documented in ancient Egypt. Records from around 4000 BC refer to a substance called kohl that was used to darken eyelashes, eyelids, and eyebrows. Kohl was used to mask the eyes, believed to ward off evil spirits and protect the soul, by both men and women. Often composed of galena; malachite; and charcoal or soot, crocodile stool; honey; and water was added to keep the kohl from running. Through Egypt's influence, kohl usage persisted in the subsequent Babylonian, Greek and Roman empires. Following the fall of the Roman Empire, kohl fell into disuse on the European continent, where it had been considered solely a cosmetic; conversely, it continued to be widely used in the Middle East for religious purposes.

During the Victorian era, social opinion shifted radically towards the promotion of cosmetics, and women were known to spend a majority of their day occupied with beauty regimens. Great efforts were made to create the illusion of long, dark eyelashes. Attempting this, Victorian women made a type of mascara in their own homes. They would heat a mixture of ash or lampblack and elderberry juice on a plate and apply the heated mixture to their eyelashes.

The product that people would recognize as mascara today did not develop until the 19th century. A chemist named Eugène Rimmel developed a cosmetic using the newly invented petroleum jelly. The name Rimmel became synonymous with the substance and still translates to "mascara" in the Portuguese, Spanish, Greek, Turkish, Romanian, and Persian languages today.

Across the Atlantic Ocean and at roughly the same time, in 1915, Thomas Lyle Williams created a remarkably similar substance for his sister Mabel. In 1917 he started a mail-order business from the product that grew to become the company Maybelline.

The mascara developed by these two men consisted of petroleum jelly and coal in a set ratio. It was undeniably messy, and a better alternative was soon developed. A dampened brush was rubbed against a cake containing soap and black dye in equal proportions and applied to the lashes. Still it was extremely messy. No significant improvement occurred until 1957 with an innovation by Helena Rubinstein.

The events leading to Rubinstein's improvement began in Paris in the early 20th century. There, at the fashion capital of the world, mascara was quickly gaining popularity and common usage. Elizabeth Arden and Helena Rubinstein, two giants in the American beauty industry, watched and kept abreast of its development. After the First World War, American consumers became eager for new products. Sensing an opportunity, both Rubinstein and Arden launched their own brands of cosmetics that included mascara. Through the efforts of these two rivals and public temperament, mascara finally gained respectability and favor in American society.

The invention of the photograph and motion picture launched mascara's popularity and usage further forward in America. Motion pictures especially advertised a new standard of beauty and sex appeal. Famous actresses of the classic cinema era, such as Theda Bara, Pola Negri, Clara Bow, Greta Garbo, Marlene Dietrich, Bette Davis, and Jean Harlow, depended heavily upon mascara for their glamorized appearances, which the average woman sought to mimic.

In 1933, a woman known on court records as Mrs. Brown consented to have her eyelashes permanently dyed. Unfortunately, the product, Lash Lure, used para-phenylenediamine, a chemical extremely toxic to the body, as the dyeing agent. At the time, cosmetics were unregulated by the Federal Drug Administration, and the dangers of paraphenylenediamine were unknown. Within hours of the treatment, Mrs. Brown began experiencing severe symptoms of stinging and burning eyes. By the next morning, Mrs. Brown's eyes had developed ulcers which oozed and had swollen shut. Use of Lash Lure resulted in blindness in Mrs. Brown and fifteen other women and also caused the death of another through a bacterial infection. It was only after the Lash Lure incident and several others like it, documented in Ruth deForest Lamb's book entitled American Chamber of Horrors, that Congress granted the Food and Drug Administration (FDA) the right to regulate cosmetics in 1938.

Years later in 1957, Rubinstein created a formula that evolved mascara from a hard cake into a lotion-based cream. She packaged the new mascara in a tube to be sold with a brush. For use, the cream was squeezed onto the brush and applied to lashes. Although still messy, it was a step towards the modern mascara product.

Soon, a grooved rod was patented. This device picked up the same amount of mascara for each use. Then the grooved rod was altered to the brush similar to the ones used today. The change in applicator led mascara to be even easier to use, and its popularity increased.

Mascara is now trending towards multi-functional usage, with many mascaras including lash-boosting serums, botanicals, and pro-vitamin-enriched formulæ. Korean technology is at the forefront of the development, and a number of brands use tubing formulæ to coat the lash.

Ingredients and manufacture
All formulations contain pigments, oils, and waxes.

Cosmetic pigments
The pigmentation for black mascara is similar to that used by the Egyptians and Victorian women. Black and brown mascaras typically are colored by use of iron oxides. Some mascaras contain ultramarine blue.

Mascara is composed of a base mixture of pigments, waxes, and oils with varying supporting components. Mascara pigments most commonly include iron oxides and titanium dioxide which provide mascara with its desired color. Titanium dioxide (TiO2) accounts for over 65% of inorganic pigments sales volume. TiO2 gives the pigment a white color while different iron oxides provide a variety of colors such as red, yellow, brown, and black. The particle size of opaque pigments ranges from 0.2 to 0.3 µm.

Oils, waxes, etc.
Among the many oils used, linseed oil, castor oil, eucalyptus oil, lanolin, and oil of turpentine are found frequently. Sesame oil is also commonly used. Waxes usually found in mascara are paraffin wax, carnauba wax, and beeswax.

The desired effects of the mascara account for most variations of ingredients. Water-resistant mascaras require hydrophobic ingredients, like dodecane. Non water-resistant mascaras have base ingredients that are water-soluble. Mascaras designed to lengthen or curl the eyelashes often contain nylon or rayon microfibers. Additionally, ceresin, gum tragacanth, and methyl cellulose are regular ingredients and serve as stiffeners.

Manufacture
Mascara is often used on a daily basis around the world. In 2016 alone, U.S. consumers spent US$335.6 million on the top 10 leading mascara brands.

In one method of production, referred to as anhydrous, all waxes, oils, and pigments are mixed, heated, and agitated simultaneously. The alternative method, termed emulsion, starts by combining water and thickeners. Separately, waxes and emulsifiers are combined. Pigment is then added individually to both mixtures. Finally all is combined in a homogenizer, which acts as a high-speed agitator in order to thoroughly mix the oils, water, waxes, and emulsifiers—ingredients that naturally repulse each other.

Mascara has a shelf life of two to four months.

Artistic usage
Smudged mascara has also become a symbolic way to show depression in photographs, such as the  or "crying mascara" trend on social media. These references can carry deep emotional resonance and significance.

Safety
Eye cosmetics containing kohl, kajal, al-kahal, surma, tiro, tozali, or kwalli often pose a lead poisoning risk. Products containing kohl, kajal, surma, and similar materials are illegal color additives in the United States as defined by the Federal Food, Drug and Cosmetic Act, section 201(t).

Mercury, as thiomersal, is widely used in the manufacture of mascara. In 2008, Minnesota became the first state in the United States to ban intentionally added mercury in cosmetics, giving it a tougher standard than the federal government.

It is more common to develop a stye, or commoner still, swollen eyelids. Styes and swollen eyelids are better classified as allergic reactions. The allergic reactions can be stimulated by any of the components of mascara but is usually attributed to methylparaben, aluminum powder, ceteareth-20, butylparaben, or benzyl alcohol.

If not cleaned properly, mascara can deposit itself under the conjunctiva in form of black lumps.

Per- and polyfluoroalkyl substances (PFAS)
A 2021 study tested 231 makeup and personal care products and found organic fluorine, an indicator of PFAS, in more than half of the samples. High levels of fluorine were most commonly identified in waterproof mascara (82% of brands tested), foundations (63%), and liquid lipstick (62%). As many as 13 types of individual PFAS compounds were found in each product. Since PFAS compounds are highly mobile, they are readily absorbed through human skin and through tear ducts, and such products on lips are often unwittingly ingested. Manufacturers often fail to label their products as containing PFAS, which makes it difficult for cosmetics consumers to avoid products containing PFAS.

See also
 Eye liner
 Eye shadow

References

Sources

External links

Cosmetics
Human eyelashes

Mascara


هارلو شابلي (Harlow Shapley) (ناشفيل، ميزوري، 2 نوفمبر 1885 – 20 أكتوبر 1972) عالم فلك أمريكي، درس المجرات وأظهر أنها تنزع إلى التجمع على شكل عناقيد.

ولد في مزرعة قرب بلدة «ناشفيل»Nashville في ولاية ميسوري وكان لديه أخان أحدهم توأم «هوراس» وأخاً أصغر «جون» وأختاً أكبر ليليان، كان والده يعمل في زراعة التبن وأحياناً يدرس في مدرسة في ناشفيل، كانت أمه دائماً تشجعهم على أن يكونوا مهمين في الحياة ويصلوا إلى مراتب العلم.

عمل شابلي فترة مراهقته المتوسطة كصحفي في عدة جرائد «شانوت»، «جوبلن»، قرر شابلي وأخوه التوأم أن يوفر أموالهما للدراسة في الكلية فلا بد من اكمال الثانوية أولاً، فقد سجلا في مدرسة ثانوية «أنيقة» لكن لم تقبلهما لأنهما غير جاهزين بشكل كامل للدراسة فيها، لم يفقدا الأمل، والتحقا بمدرسة صغيرة للمذهب «البرسبيتاري» في نفس البلدة وقد درسو فيها اللاتينية. كان حلمه أن يدرس الصحافة، لكن كلية الصحافة لم تكن قد افتتحت بعد، اهتم بالإنسانيات في السنة الأولى بالجامعة وكلف نفسه للمواد الدراسية في الفيزياء والرياضيات وعلم الفلك، حيث أصبح مدرّسه في علم الفلك صديق له.

في السنة الثالثة من مرحلته الجامعية، التقى شابلي بزوجته المستقبل وكانت موهوبة بالرياضيات وحاصلة على العديد من شهادات البكالوريس:-

1-شهاددة في التربية عام 1915.

2-شهادة في الفنون عام 1911.

تدعى «مارثا بتز» والتقى فيها في درس الرياضيات.

معارضته فيليكوفسكي

اشتهر الطبيب النفسي اليهودي إيمانويل فيليكوفسكي بنظرة خاصة في علم الفلك، وكان قد أرسل لشابلي نسخة من كتيب ألفه في 1947 وقد عارضه بشدة لدرجة أنه هدد دار نشر مكميلان بمقاطعة كتبها المدرسية إن استمرت بنشر كتابه صدام العوالم فنقلت الكتاب إلى دار نشر أخرى.

انظر أيضا

 مركزية الشمس في المجرة

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من مقاطعة بارتون (ميزوري)
حائزون على جوائز الأكاديمية الوطنية للعلوم
حائزون على وسام فرانكلين
حاصلون على ميدالية ذهبية في الجمعية الفلكية الملكية
خريجو جامعة برنستون
خريجو جامعة ميزوري
علماء أمريكيون في القرن 20
علماء من ميزوري
فلكيو القرن 20
فلكيون أمريكيون
فلكيون أمريكيون في القرن 20
فيزيائيون من ميزوري
لاأدريون أمريكيون
مواليد 1885
مواليد في ناشفيل (تينيسي)
أعضاء هيئة تدريس جامعة هارفارد
وفيات 1972
وفيات في كولورادو

هارلو شابلي


තක්කඩි, යනු මාංශ හොද්දක් තුල තම්බාගත් තිරිඟු පිටි වලින් සෑදු ගුලි සමන්විත ආහාරයකි. මෙම ආහාරය, ශ්‍රී ලාංකික යෝනකවරු න්ට ආවේණික ආහාරයකි.

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලාංකික ආහාර
Rice dishes
Meat dishes
Tamil cuisine

තක්කඩි


Sünnet veya sirkumsizyon, erkeklerde penis başını örten ve koruyan üstderinin (prepüs) bir kısmının veya tamamının kesilip atılması böylece glansın (penis başı) açıkta kalmasını sağlamaktır. Erkek sünneti, dinî veya kültürel gerekçelerle pek çok din ve kültürde küçük yaşlardaki erkeklere uygulanır.

Bazı İslam toplumlarında kadınlarda da icra edilen "cerrahi sünnet"in ürogenital sistem üzerine, çocuk ruh ve beden sağlığı üzerine erken ve geç dönem etkileri (yaralama, enfeksiyon, ruhsal travma, sakat bırakma gibi) etkileri bulunmakta ve sünnet karşıtlarınca çocuğun bedensel bütünlüğüne saldırı ve hak ihlali olarak değerlendirilmektedir.

Sünnetin ilk olarak ne zaman ve ne gerekçe ile yapılmaya başlandığına dair kanıt yoktur; ancak Antik Mısır medeniyetinde uygulandığı, köleler ve mahkûmların bir aşağılama yöntemi olarak sünnet edildiği, Musa'nın Mısır'dan çıkardığı İbraniler'in köle veya mahkûmlardan oluştuğu için, hepsinin sünnetli olduğu, bunu toplumsal bir işaret olarak görüp devam ettirdikleri bilinmektedir. Söz konusu uygulama yazılı tarihten önce başlamıştır. Sünnet geleneğinin yaygın olduğu bazı ataerkil toplumlarda erkekliğin bir gerekliliği olarak görülür. Bazı toplumlarda sünnet olmayan erkeklere evlenme hakkı verilmemektedir. Sünnet bazı toplumlarda ise evlilik kurumuna karşı sadakat gösterisi olarak uygulanmaktadır.

Günümüz Yahudi ve Müslüman topluluklarında erkek çocukların sünnet edilmesi geleneklerine kaynaklık eden anlatılar İbrahim ile bağlantılıdır. Yahudi toplumunda Tanrı'ya erkek çocukların kurban olarak sunulduğu bilinmektedir. İbrahim'in rüyasında oğlunu kurban ettiğini görmesi de bu uygulamanın işareti sayılmaktadır. Zamanla insan kurbanı terk edilmiş, vücudun tamamını kurban etmek yerine onu simgeleyen bir parça (sünnet derisi) kesilmeye başlanmıştır. Sami Ezzib İbrahim ile ilgili kurban anlatısının Yahudi din adamlarının bir kurgusu olduğunu, bununla İbranilerin Tanrıya erkek çocuklarını kurban verme geleneğinin kaldırılarak yerine hayvan kurbanının getirilmesinin amaçlandığını, ancak erkek çocukların kurban verme anlayışından tamamen kurtulamadığını, bunun yerine onların erkeklik organlarını kaplayan derinin kesilmesinin gelenek hâline getirildiğini ifade eder. Ve şöyle der: "90 yaşını aşan büyük babanız bir gün sizi dağa götürüp Tanrı'nın rüyasında emrettiğini söyleyerek kesmeye kalksa, sonra da vazgeçip bir koç kesse, bir başka gün kendisinin cinsel organını kesse ne düşünürdünüz?

Etimoloji
Sünnet kelimesi, "âdet, yol, davranış" anlamlarına gelen Arapça kökenli bir sözcüktür.

Mitoloji
Yunan mitolojisinde Attis, Kybele'nin sevgilisidir. Ancak Kybele'ye verdiği sözü unutarak Kral Midas'ın kızıyla evlenir. Düğüne Kybele de davet edilir. Düğün sırasında Kybele ile karşılaşan Attis ne yapacağını bilemez. Kybele'ye karşı duyduğu pişmanlıktan ötürü cinsel organını orada keser ve kanlar içinde kıvranmaya başlar. Sevgilisinin böyle acı içinde kıvranmasına dayanamayan Kybele Attis'i bir çam ağacına dönüştürerek ona sonsuzluğu bağışlar.

Pessinus Mabedi'nde Tanrıça Kybele adına her sene düzenlenen şenliklerde tapınakta rahip olmak isteyen erkekler Kibele rahibi olmanın ön şartı olarak hadım edilir ve kesilen cinsel organları bir çam ağacının altına gömülür. Bu inanış daha sonra Sami ırkında (Arap ve Yahudiler) cinsel organı değil ama ucunu (erkeklerde prepusium, kadınlarda klitoris) kesme şeklinde günümüze kadar devam etmiştir.

Sünnetli doğma inancı; Halk arasında peygamber sünneti olarak bilinen hipospedias, aslında doğuştan bir penis bozukluğudur. Normal bir peniste idrar kanalı penisin ucunda sonlanırken hipospadiaslı çocuklarda idrar kanalı penisin alt yüzünde ve daha geride sonlanır. İdrar kanalının açılma noktası testislerden daha geride bile olabilir ve ne kadar gerideyse sorun o kadar ciddidir. Ancak vakaların çoğunluğunu penis ucuna daha yakın olanlar oluşturmaktadır. Hipospedias yaklaşık olarak üç yüz erkekte bir rastlanan bir olgudur.

Tarihçe

Sünnetle  ilgili pek çok teori bulunmakta ise de, tam olarak nerede, ne zaman ve nasıl ortaya çıktığı bilinmemektedir. Sünnet, yazılı tarihten önce başlamıştır. Uygulamanın kaynağı, tarihin derinliklerinde kaybolmuştur. Sünnete dair en eski illüstrasyon Mısır'da bulunmuştur ve tarihi MÖ 2400'e kadar gitmektedir. Erkeklerin sünneti Yahudi inancında mecburidir, pek çok Müslüman topluluğu ve bazı Hristiyan topluluklarında ise gelenekselleştirilmiştir. Her yıl on üç milyondan fazla erkek ve üç milyondan fazla kız çocuğu sünnet edilmektedir.

Sünnetin kökeni ile ilgili teorilerden biri James DeMeo'nun, "Erkek ve Kadın Jenital Yaralamalarının Coğrafyası" (1997) adlı makalesinde açıklanır. DeMeo, toplumların ataerkil özellikleri, sünnet uygulayıp uygulamadıkları ve uyguluyorlarsa bunun şiddetini ve küresel kuraklık endeksini bir harita üzerine koyarak karşılaştırır. Bu üç faktörün kesiştiğini fark eden DeMeo, sünnetin MÖ 5000  yıllarında Sahara'nın çölleşmesi ve bunun sonucunda kurulan ataerkil düzen ile ortaya çıktığı sonucuna varır. Daha sonra bazı tarihsel olayları inceleyerek sünnetin ataerkillikle birlikte Sahara'dan dünyanın başka yerlerine yayılışını açıklar.

Ashley Montagu de "Sakatlanan İnsanlık" (1991) adlı makalesinde her iki cinste sünnetin, ataerkilliğin yükselmesi ile ortaya çıktığını iddia eder. Günümüzde sünnetin devam etmesini, eski ataerkil eğilimlerin halen güçlü olmasına bağlar.

Nörofizyolog James Prescott'a göre erken yaşlarda, özellikle bebeklerde yapılan sünnet, bireyin gelişen beyin yapısında cinsel zevk duygusunun acı ile birlikte kodlanmasına neden olur ve bu şekilde cinsel olarak sağlıklı gelişmesini ve ileri yaşlarda cinsel zevki ve cinselliğin manevi boyutunu gerektiği şekilde yaşamasını güçleştirir. Ataerkil toplum, bireylerin cinselliğini bu şekilde kontrol eder.

Modern zamanlara kadar sünnet, cinsel bir kontrol aracı olarak düşünülmüştür. Bu görüşlerin en çok bilinenlerinden biri Yahudi asıllı düşünür İbn Meymun'un 1190 yılına ait şu sözleridir:

"Söz konusu sünnet olduğunda, öyle sanıyorum ki amaçlanan cinsel ilişkiyi azaltmak, cinsel organı zayıflatmak, ve bu şekilde erkeğin mutedil olmasını sağlamaktır. Bazı insanlar sanır ki, sünnet erkeğin yapısındaki bir bozukluğu gidermek içindir, ama buna herkes kolaylıkla cevap verebilir: Nasıl olur da doğadaki canlılar dışarıdan düzeltmeyi gerektirecek kadar "eksik yaratılmış" olabilirler, hele bu özellikle üstderi gibi işlevi açık seçik belli olan bir yapı ise? Gerçek şu ki, bu emir, eksik yaratılışlı bir yapıyı düzeltmek için değil, insanın ahlaki yetersizliklerini tamamlamak içindir. Bu organda açılan yara tam da istendiği gibidir; ne gerekli işlevlere zarar verir, ne de çoğalma yeteneğine. Sünnet basitçe aşırı isteği dengeler, çünkü sünnetin cinsel heyecanı azalttığına dair şüphe yoktur. Organ daha başlangıçtan kan kaybederek ve koruyucu tabakasını yitirerek güçsüz hale gelir......"
(49. Bölüm, s.609) Şaşırmışlara Rehber, İbn Meymun

19. yüzyıla kadar sünnet, Sahara Çölü ve bu bölgeyle yakın etkileşim içindeki ve etkisindeki coğrafi alanlar ve topluluklarla sınırlı kalır. Bu ana kadar Batı dünyasının tavrı, sünnete karşı genelde dışlayıcı ve sünnet yapan ulusları küçük görücüdür.  Ne var ki bu durum 19. yüzyılın yaygın cinsellik karşıtı ortamı ve mastürbasyon korkusu ile değişir. İngilizce konuşan ülkelerde sünnet, pek çok hastalığa neden olduğu düşünülen mastürbasyona  karşı bir önlem olarak benimsenir. Sünnetle kesilip atılan prepus, gereksiz, hastalıklı bir organ olarak görülmeye başlanır. Uygulamada daha çok erkek çocuklar söz konusudur, ama kız çocukları da nasibini alır. Bu durum ABD haricinde İngilizce konuşan ülkelerde sünnetin büyük oranda terk edildiği 1940'lara kadar sürer. Bu değişimde cinsellik karşıtı ortamın yumuşaması yanında Douglas Gairdner'in prepusun işlevlerini açıkladığı 1949 yılına ait makalesi de büyük rol oynamıştır. Bugün ABD'de sünnet oranının %60 ile %80 arasında, diğer İngilizce konuşan ülkelerde ise ortalama %10'un altında olduğu sanılmaktadır. Ancak kesin istatistikler yoktur. Bunun dışında sömürge döneminde (19. yüzyıl) Filipinler'de ve ABD askeri varlığı ile Güney Kore'de de (1950'den sonra) sünnet başlamıştır.

Sünnet olayı ile ilgili olarak psikanalizin kurucusu Sigmund Freud, Oedipus kompleksine atıfta bulunmuş ve bu kompleks sonucu olan kastrasyon anksiyetesi (Hadım edilme korkusu) ile sünnet olayını ilişkilendirmiştir. Freud'a göre sünnet olayı erkek çocuğun annesine karşı duyduğu özlemden vazgeçtiğini göstermek amacıyla toplum önünde törensel olarak uygulanan bir cerrahi operasyondur. Erkek sünnet olarak artık erkekliğe adım atmış ve annesi ile bağlarını tam olarak koparmış olmaktadır.

İbrahimî dinlerin bakışı

Sünnet, Yahudi dini inancında büyük yer tutar. Tanah'a göre YHVH, İbrahim'e ve soyundan gelenlere sünnet olmalarını emretmiştir. Bu inanışın gereği olarak Yahudiler, doğumdan sonra 8. günde erkek bebeklerini sünnet ederler.

Hristiyanlıkta sünnet tartışılmış, ancak havarilerin ve özellikle de Paul'un "gereksiz" olarak görmesi nedeniyle dini bir gereklilik halini almamıştır. Ne var ki Mısır'daki Kıpti topluluğu gibi Afrika'daki bazı Hristiyan gruplar hem kadın hem erkek sünnetini, ABD'deki bazı Protestan mezhepler ve Filipinler'deki Katolikler ise erkek sünnetini dinen gerekli olarak kabul ederler.

Muhammed'in iki önemli biyografi yazarı olan İbn-i İshak da İbn-i Hişam da onun sünnetinden bahsetmez. Ahmet İbn-i Hanbel (Ölümü 855) şöyle der: Osman İbn-ül-As bir sünnete davetliydi ama gelmeyi kabul etmedi. Sebebi sorulduğunda, Peygamber zamanında sünnetin de, böyle davetlerin de olmadığını söyledi.

Müslümanların kutsal kitabında sünnetle ilgili herhangi bir ifade yer almaz, ayrıca İslamiyet'in ilk yıllarında sünnet tartışma konusu da olmamıştır. Bu sıralarda Arapların kadın ve erkek sünnetini ne oranda uyguladıkları bilinmemektedir. Bugün Müslümanların büyük çoğunluğu erkek sünnetini, Afrika'daki inananların büyük bir kısmı ise kadın ve erkek sünnetini dinen gerekli görürler. Sünnetin Müslümanlar tarafından gelenekselleştirilmesinin 9. yüzyılda İslam'a dönen Yahudi asıllıların beraberlerinde kendi dinlerinin inançlarını İslam'a taşıması anlamına gelen İsrailiyyat ile olduğu sanılmaktadır.

Sünnetle ilgili dini yorumların, bulunulan coğrafi bölgeye göre değişmesi (Mısır'lı Hristiyan Kıptiler örneğinde olduğu gibi), uygulamadaki temel belirleyicinin din değil coğrafya (Asya'ya uzanan Sahara çöl kuşağı) ve bununla bağlantılı ataerkillik olduğunu göstermektedir.

Tıbbi ve cinsel boyutu
Sünnetin, penisin ısı hassasiyetini artırarak erken boşalma sorununu tetiklediği yönünde veriler bulunmakla beraber tam aksine haz barajını yükselterek erken boşalma sorununu tedavide etkili olduğu yönünde veriler de vardır.

Belçika'da Bronselaer ve ark. (2013) tarafından yapılan bir araştırma sünnetli erkeklerin sünnetsiz erkeklere göre cinsel hazzın azaldığını ve orgazm yoğunluğunun daha düşük olduğunu gösterdi. Frisch ve ark.  (2011) tarafından yapılan başka bir araştırma Danimarka'da sünnetli erkeklerin, sünnetsiz erkeklere göre orgazm sorunları bildirme olasılıklarının daha yüksek olduğunu buldu. Hollanda Kraliyet Tabipler Birliği(KNMG), terapötik olmayan erkek çocuk sünnetinin, çocuk haklarını ihlal eden, zararlı ve acı verici bir ritüel olduğunu belirten bir bildiri yayımladı.

Türk kültüründe

Türkçede sünnet olmaya sünnet veya kestirme denilir, Araplarda ise buna hıtan denilmektedir. Türk kültüründe sünnet hem dini, hem de geleneksel bir görev olarak görülmektedir.

Türkiye'de  sünnet düğünü yaygın bir gelenektir. (son zamanlarda batı etkisinde bebekler de sünnet edilmektedir) Çok çocuklu aileler, çocukların hepsini birden sünnet ettirmek için uygun bir zamanı beklerler. Sünnet düğünleri genellikle yaz aylarında yapılır. Köylerde sünnet düğünü okuyucu, elçi denilen çağrıcılarla, kentlerde davetiye ile olur.

Sünnet yeri ya evdir  ya da bahçedir. Çocuğun yatağı hazırlanır, süslenir. Mütevazı düğünlerde misafirlere yemek verilir, hoca çağrılır, Kur'an okunur ve dua edilir, mevlid okunur. Çalgılı düğünler de yaygındır.

Çocuğun sünnet giysisi hazır satılan veya diktirilen beyaz ceket ve pantolondur. Bu giysiye üzerinde maşallah yazan bir kuşak takılır. Çocuğun sırtına da kırmızı veya mavi pelerin atılır veya kurdele takılır, başına taç konur. Sünnet sonrası için geniş bir gecelik hazırlanır, çocuk birkaç gün rahat rahat tuvalete gitsin diye.
Hatta birkaç gün rahat uyusun diye. En yakınlarından biri tutar, çocuğun dikkatini başka yöne çekerken sünnetçi kesimi tamamlar. Bu sırada tekbir getirilir, "oldu da bitti maşallah" tekerlemesi söylenir. Sünnetçi aleti mengeneli çok keskin bir bıçaktır. Penisin ucundaki deriyi kesme işlemi bittikten sonra sünnetçi pansuman yapar, pamukla sarar, çocuk yatağına götürülür. Bazı yörelerde sünnetçi, kirve ve çocuğun üzerine bir örtü serilmektedir.

Sünnetten sonra davetliler çocuğun yatağına giderek hediyeler verir, çocuğa para takarlar. Bazı yerlerde tur denilen tepsiyle para toplama adeti görülmektedir.

Tartışmalı hususlar
İngilizce konuşulan ülkelerde sünnetin uygulanmaya başladığı 19. yüzyılda, bazı hastalıklara mikropların neden olabileceği gibi modern teoriler henüz bilinmemektedir. Bunun yerine hastalıklara, kas kasılması gibi olaylarla açıklama getirilmeye çalışılmaktadır. Bu ortam içinde erkek ve kız çocuklardaki prepusun ve bu arada mastürbasyonun pek çok hastalığa gerekçe olduğu düşünüldü. Bu hastalıklara önlem olarak da, daha çok erkek çocuklarda sünnete başlandı. Ne var ki hastalık nedenleri ile ilgili bu iddialar mikropların öneminin anlaşılması ve tıp biliminin ilerlemesi ile 20. yüzyılın başlarında terkedildi.

Bugün, büyük ölçüde Afrika kıtasına özgü olan kadın sünneti lehinde tıbbi hiçbir argüman sunulmamaktadır. Ne var ki başta Mısır olmak üzere çeşitli ülkelerdeki din adamları zaman zaman kadın sünnetinin dinî bir vecibe olduğunu ileri sürmekte ve sünnet aleyhtarlığını eleştirmektedirler. Bu ve benzeri geleneksel baskıların ağırlığı sonucu kadın sünneti çeşitli uluslararası örgütlerin ve devletlerin muhalefetine rağmen, Afrika'da yaygın bir şekilde uygulanmaya devam etmektedir.

Erkek sünneti içinse farklı olarak, hem dini hem de tıbbi argümanlar ileri sürülmektedir. Sünnetin erkeklerde penis, kadınlarda rahim kanserini, bebeklerde idrar yolları enfeksiyonunu, bazı cinsel yolla bulaşan hastalıkları ve son olarak da AIDS'i önlediği ileri sürülmektedir. AIDS hariç, diğer teoriler ilk ortaya atıldıklarında ilgi çektiyseler de, hastalık riskinin sünnetin kendi riskinden düşük olması nedeni ile bugün yaygın sünnet için yeterli gerekçe olarak görülmemektedir. AIDS konusundaki tartışma sürmektedir.

Erkeklerde prepusun kendisinden kaynaklanabilecek sorunlar da sünnet için diğer nedenler olarak öne sürülmüştür. Sünnet karşıtları ise bu sorunların ortaya çıktıkları zaman sünnet dışı yöntemlerle tedavi edilebileceğini, sünnete en son çare olarak başvurulabileceğini söylemektedirler.

Bu arada erkek cinsel organı hakkındaki yaygın bilinçsizlik, prepusun doğal gelişiminin hastalıklı olarak görülmesine ve pek çok gereksiz sünnete neden olmaktadır.

Kölnde kurulu bir Alman mahkemesinin sünneti çocuğun vücut bütünlüğüne yönelik cezalandırılması gereken bir saldırı olarak nitelemesiyle sünnet hakkında hukuki tartışmalar gündeme gelmiştir.

Erkek sünneti konusundaki dini tartışma Yahudiler ve ABD'deki az sayıdaki Hristiyan mezhep arasında devam etmektedir. Müslümanlar arasında ise genelde konu tartışmaya açılmamıştır.

Sünnet olan erkekler kimi zaman doğal sünnet derisi görünümünü tekrar elde etme arzusu, cinsel birliktelik sırasındaki hassasiyeti artırmak ya da günlük aktiviteler sırasında hassas bölgelerin sürtünmeden kaynaklı deformasyonunu önlemek gibi nedenlerle sünnet derisi restorasyonu ile penisin sünnet olmadan önceki görünümüne geri dönerler.

Ayrıca bakınız
 Kadın sünneti
 Sünnet derisi restorasyonu

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

 Sedat Veyis Örnek, Türk Halkbilimi, TC Kültür Bakanlığı Y., 2. baskı, Ankara 2000.
 Sami Aldeeb Abu Sahliyeh, "Muslims Genitalia in the Hands of the Clergy"
  Sünnetin Faydaları ve Zararları: Sünnet, Sağlıklı Bir Uygulama mı? Penis Ön Derisi Neden Var ve Nasıl Evrimleşti? Evrim Ağacı

Erkek sünneti


Liga a II-a 2018-2019 a fost cel de-al 79-lea sezon al Ligii a II-a, a doua divizie a sistemului de fotbal românesc. Sezonul a început pe 4 august 2018 și s-a încheiat pe 1 iunie 2019. La sfârșitul sezonului primele două echipe au promovat în Liga I, iar ultimele cinci au retrogradat în Liga a III-a. Ocupanta locului trei a jucat un baraj tur-retur cu ocupanta locului 12 din Liga I.

Echipe

Retrogradate din Liga I 2017-2018
 ACS Poli Timișoara  (după 3 ani în Liga I)
 Daco-Getica București  (după 1 an în Liga I)

Promovate din Liga a III-a
 Aerostar Bacău  (după 26 de ani în ligi inferioare)
 Farul Constanța  (după 2 ani în ligi inferioare)
 Petrolul Ploiești  (după 7 ani în Liga I și ligi inferioare)
 ACS Energeticianul  (debut)
 Universitatea Cluj  (după 2 ani în ligi inferioare)

Rămase în Liga a II-a
Chindia Târgoviște
Argeș Pitești
CS Afumați
Academica Clinceni
ASU Politehnica Timișoara
Luceafărul Oradea
Mioveni
Sportul Snagov
Ripensia Timișoara
UTA Arad
Balotești
Pandurii Târgu Jiu
Dacia Unirea Brăila

Retrageri
CS Afumați s-a retras și s-a înscris în Liga a III-a din motive financiare. Locul ei a fost luat de Metaloglobus București.

Locația cluburilor

Rezultate

Clasament

Vezi și
 Liga I 2017-2018
 Cupa României 2017-2018

Referințe

Sezoane Liga a II-a
2019 în România
2018 în România
2019 în fotbal
2018 în fotbal

Liga a II-a 2018-2019


Die Pfarrkirche St. Mauritius in Ruswil ist ein spätbarockes Kirchengebäude im Kanton Luzern. Sie zählt zu den grössten und kunstgeschichtlich wertvollsten Sakralbauten des Kantons.

Geschichte
Eine Kirche ist in Ruswil seit dem Jahr 1000 nachgewiesen. Das heutige Kirchengebäude wurde in den Jahren 1782–1793 errichtet. Der Bau von Schiff und Chor wurde dem Baumeister Niklaus Purtschert übertragen, während mit dem Bau des Kirchturms der aus dem Tirol stammende Architekt Jakob Singer beauftragt wurde.

Aussenbau
Die Kirche erhebt sich mit ihren für eine Landkirche beträchtlichen Massen (55 × 26 Meter) als mächtiges Monument über dem Dorf Ruswil. Die schlichten Fassaden sind durch Sandsteinpilaster gegliedert. Wie die Hauptfassade sind auch die Querhausfassaden dreiachsig gestaltet. Weithin sichtbar ist der mit einer spätbarocken Haube bekrönte Turm.

Innenraum

Die einschiffige Saalkirche wird durch ein Tonnengewölbe von beträchtlicher Spannweite überspannt, das durch Stichkappen gegliedert wird. Die Decke ist mit Rokoko-Stuckaturen und Fresken von Josef Anton Messmer versehen. Bemerkenswert ist die schwungvoll gestaltete zweigeschossige Empore, die auf ionischen Säulen ruht.

Auf der oberen Empore befindet sich seit 1786 eine Orgel. Der Taufstein, die Kanzel und die fünf Altäre sind in demselben Stil gestaltet, obschon sie von verschiedenen Künstlern stammen. Der schwarze Stuckmarmor setzt kontrastierende Akzente im lichtdurchfluteten Innenraum. Je zwei Seitenaltäre befinden sich in den halbrunden apsidenartigen Verbreiterungen des Schiffs im Querhaus. Beim Gemälde des mächtigen Hochaltars im Chor handelt es sich um eine freie Kopie der Verklärung Christi von Raffael.

Orgel
Die heutige Orgel wurde 1993 von dem Orgelbauer Goll (Luzern) erbaut, unter Wiederverwendung einzelner Register aus Vorgängerinstrumenten. Das Schleifladen-Instrument hat 47 Register auf drei Manualwerken und Pedal.

 Koppeln: I/II, III/II, I/P, II/P, III/P
 Anmerkung
 (H) = Register ganz oder teilweise aus der Vorgängerorgel

Kirchliche Bauten
Neben der Kirche befindet sich der Friedhof und eine Totenkapelle von 1843, die in ihrer äusseren Gestalt reformierte Querkirchen zitiert.

Der frühbarocke Pfarrhof wurde 1635–1655 errichtet und zählt zu den prachtvollsten Pfarrhöfen der Schweiz. Bemerkenswert sind die in den Bau integrierte Dreikönigskapelle, sowie der getäfelte Kapitelsaal, der Steinsaal und das Jagdzimmer. Im Pfarrhof wird auch der Kirchenschatz verwahrt.

Literatur
 Kurt Lussi, Jörg Restorff: Pfarrkirche St. Mauritius und Pfarrhof Ruswil. Kunstverlag Josef Fink, Lindenberg/Luzern 1997.

Siehe auch
 Liste der Kulturgüter in Ruswil

Weblinks

Einzelnachweise

Ruswil
Kirchengebäude im Kanton Luzern
Kirchengebäude im Bistum Basel
Kulturgut von nationaler Bedeutung im Kanton Luzern
Ruswil
Barocke Kirche
Ruswil
Ruswil

St. Mauritius (Ruswil)


Thaiza de Aguiar Hortegal, mais conhecida como Dra. Thaiza (Santarém, 10 de maio de 1989), é uma médica e política brasileira. Filiada ao Partido Democrático Trabalhista (PDT), foi deputada estadual do Maranhão.

Thaiza Hortegal é médica pediatra formada em 2011, com especializações no Instituto Materno Infantil, em Pernambuco, e Santa Casa de Misericórdia, em São Paulo. É filha de Almiralice Alves de Aguiar e Talvane Hortegal. Natural de Santarém, no Pará, foi criada desde pequena no Maranhão, terra natal de seu pai, onde firmou raízes e construiu sua vida profissional e política. Atuou principalmente nas regiões do Baixo Parnaíba, em específico Chapadinha, e da Baixada Maranhense, onde foi primeira-dama da cidade de Pinheiro. Nas eleições de 2018, foi eleita deputada estadual com 51.869 votos, o equivalente a 1,75% do total. Como médica, desenvolve um trabalho de assistência especial na área da saúde, com foco na humanização. Foi casada com o prefeito de Pinheiro Luciano Genésio, com quem tem dois filhos, João e Esther. Não conseguiu obter a reeleição em 2022.

Assumiu a Secretaria de Governo da Prefeitura de Pinheiro em setembro de 2023.

Naturais de Santarém (Pará)
Deputados estaduais do Maranhão
Membros do Progressistas
Médicos do Maranhão

Thaiza Hortegal


Ernst Moritz Arndt, (d. 26 Aralık 1769, Garz/Rügen, ö. 29 Ocak 1860 Bonn) Alman şair ve siyasetçi. Gençlik yıllarında toprak sahiplerine karşı mücadele veren Arndt, daha sonra Napolyon karşıtı yazılarıyla ismini duyurdu. Uzun süre yasaklı olduğundan öğretim üyeliği mesleğinden uzak kaldı. 1841'de Bonn Üniversitesi rektörlüğüne getirildi. Kendisi Des Deutschen Vaterland eseri ile ünlüdür.

Dış bağlantılar
 Masal ve Efsaneler
 www.ernst-moritz-arndt.de "Ernst Moritz Arndt – Demagog mu Demokrat mı?"
 Ernst Moritz Arndt

18. yüzyıl Alman şairleri
19. yüzyıl Alman şairleri
18. yüzyıl Alman siyasetçileri
19. yüzyıl Alman siyasetçileri
Alman akademisyenler
1769 doğumlular
1860 yılında ölenler
Bonn'da ölenler

Ernst Moritz Arndt


Sigmoid işlevi ya da sigmoid fonksiyonu, "S" harfine benzer bir çizgeye sahip matematiksel işlevdir:

 değeri aracılığı ile denetlenebilen eğimi nedeniyle, eşik işlevine göre daha esnek bir çözüm sunmaktadır. Bu özelliği sayesinde, yapay sinir ağları gibi, birçok özdevimli düzeneğin tasarımında sıkça rastlanır. Sigmoid fonksiyonu terimi, yapay sinir ağları ve diğer alanlarda lojistik fonksiyonun bir başka adı gibi de kullanılır. Sigmoid eğrileri, istatistikte de lojistik dağılım, normal dağılım ve Student'in t dağılımı gibi dağılımların birikimli dağılım fonksiyonu olarak yer bulur.  Lojistik sigmoid fonksiyonu tersinirdir ve ters fonksiyonu lojit olarak adlandırılır.

Özel fonksiyonlar
Olasılık dağılımları

Sigmoid işlevi


An Lepanthes rostrata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames. An Lepanthes rostrata in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes rostrata


Edgardo Dobry (* 27. April 1962 in Rosario, Santa Fe) ist ein argentinischer Schriftsteller und Übersetzer.

Leben
Nach Abschluss seines Studiums an der Universität Barcelona promovierte Edgardo Dobry an derselben Institution über den Dichter Leopoldo Lugones. Im Anschluss daran betraute man ihn dort mit einem Lehrauftrag über Literaturtheorie und hispanoamerikanische Literatur.

Neben seinen rein fachlichen Veröffentlichungen erscheinen verschiedentlich Artikel und Essays von Dobry in argentinischen, mexikanischen, aber auch spanischen Zeitschriften. Außerdem arbeitet er regelmäßig als Rezensent für die Tageszeitung El País.

Er wurde an verschiedene internationale Lyrikfestivals eingeladen, 2012 u. a. auch den Seetaler Poesiesommer.

Werke (Auswahl)

Als Autor
Lyrik
 Cinética. Editorial Dilema, Madrid 2004, ISBN 84-96079-57-0.
 El lago de los botes. Lumen, Barcelona 2005, ISBN 84-264-1515-6.
 Cosas. Lumen, Barcelona 2008, ISBN 978-84-264-1709-1.
 Pizza Margarita (Anthologie), Mangos de Hacha, Mexico D.F. 2011, ISBN 978-607-7742-45-6.
 Contratiempo, Adriana Hidalgo Editora, Buenos Aires, 2013, ISBN 978-987-1923-22-9.
 El parasimpático, El Club editor, Barcelona (2021), Preis der Ciutat de Barcelona de literatura en lengua castellana, ISBN 978-84-7329-314-3.

Essays
 Orfeo en el quiosco de diarios. Ensayo sobre poesía. Adriana Hidalgo Editorial, Buenos Aires 2007, ISBN 978-987-1156-69-6.
 Una profecía del pasado. Lugones y la invención del "linaje de Hércules", Fondo de Cultura Económica, Buenos Aires 2010, ISBN 978-950-557-851-1.
 Historia universal de Don Juan, Arpa Editores, Barcelona, 2017, ISBN 9788416601363

Als Übersetzer
 Giorgio Agamben: Profanaciones. Adriana Hidalgo, Buenos Aires 2005, ISBN 84-339-6232-9.
 Roberto Calasso: Cien cartas a un desconocido. Anagrama Editorial, Barcelona 2007, ISBN 978-84-339-6252-2.
 Roberto Calasso: Ka. Anagramma Editorial, Barcelona 2005, ISBN 84-339-0890-1.
 Roberto Calasso: La folie Baudelaire. Anagrama Editorial, Barcelona 2011.
 Luciano Canfora: Una profesión peligrosa. La vida cotidiana de los filósofos griegos. Anagramma Editorial, Barcelona 2002, ISBN 84-339-6167-5.
 Sandro Penna: Cruz y delicia. Extrañezas (Poesía: Bd. 168). Lumen, Barcelona 2007, ISBN 978-84-264-1598-1.

Weblinks
 Marta Agudo: Escribir un verso es siempre un ejercicio de heterodoxia. De charla con Edgardo Dobry. In: Ámbito cultural vom 13. März 1967.

Autor
Übersetzer aus dem Italienischen
Übersetzer ins Spanische
Argentinier
Geboren 1962
Mann

Edgardo Dobry


El Club Deportivo Villa de Santa Brígida fue un club de fútbol de España, del municipio de Santa Brígida (Las Palmas). Se fundó en 1984 y desapareció en 2004 tras unirse a la Sociedad Deportiva Santa Brígida y crear el actual Unión Deportiva Villa de Santa Brígida. En el momento de la unión el C.D. Villa de Santa Brígida competía en 3.ª División.

Historia
El club se funda en 1984 con el nombre de Club Deportivo La Angostura en Santa Brígida, como un club humilde a la sombra de la S.D. Santa Brígida hasta ese momento el gran representante del fútbol municipal. En pocos años el equipo logra ascender hasta Preferente y aunque solo la mantiene dos temporadas consecutivas, en su nuevo paso por 1.ª Regional vuelve a ascender a la máxima categoría provincial. En la temporada 1997/98 el equipo acaba segundo la liga y juega una promoción de ascenso a 3.ª División contra la Unión Deportiva Icodense. Tras el 1-2 en el Guiniguada pocos confiaban en el ascenso pero los grancanarios sorprendieron en El Molino al imponerse por 0-3 consiguiendo el ascenso al fútbol nacional. El equipo se asentaba en 3.ª División y en 2001 tras un acuerdo con el ayuntamiento y tras convertirse en el club con más años en el fútbol nacional de Santa Brígida cambia su denominación por Club Deportivo Villa de Santa Brígida. Tres años más tarde y otra vez por iniciativa municipal se fusiona con la SD Santa Brígida que ese año participaba en Preferente para crear la Unión Deportiva Villa de Santa Brígida. El C.D. Villa de Santa Brígida cedió su plaza en 3.ª División al nuevo equipo del municipio.

Estadio
El Estadio Municipal del Guiniguada, situado en el barrio de la Angostura y llamado así por estar ubicado en el Barranco Guiniguada (nombre aborigen de dicho barranco y que aún hoy se conserva) tiene capacidad para 800 espectadores.

Uniforme
 Local: la camiseta es roja, el pantalón es azul y las medias azul.
 Visitante: el uniforme visitante es completamente azul marino o completamente blanco dependiendo de la temporada.

Temporadas

Datos del Club

 Temporadas en 3ªDivisión: 6
 Temporadas en Preferente: 7
 Temporadas en 1ªRegional: 2
 Temporadas en 2ªRegional: 4
 Temporadas en 3ªRegional: 1

Véase también
Anexo:Equipos de fútbol de Canarias
Anexo:Equipos de fútbol de la provincia de Las Palmas

Referencias

Historia de la provincia de Las Palmas
Deporte en Gran Canaria
Equipos de fútbol de la provincia de Las Palmas
Equipos de fútbol fundados en 1984
Equipos de fútbol desaparecidos de Canarias
Equipos de fútbol que se han fusionado y fusiones
Fútbol en  España en 1984
Fútbol en  España en 2004
Equipos de fútbol desaparecidos en 2004
Santa Brígida (Gran Canaria)
Unión Deportiva Villa de Santa Brígida

Club Deportivo Villa de Santa Brígida


La gare de Ligny-Sud est une gare ferroviaire belge, fermée, située sur la ligne 147 de Tamines à Landen, via Fleurus, à Ligny, section de la commune de Sombreffe dans la province de Namur.

Situation ferroviaire
La gare de Ligny-Sud se situait au point kilométrique (PK) 13,0 de la ligne 147, de Tamines à Landen, via Fleurus et Gembloux entre la gare ouverte de Fleurus et celle de Sombreffe.

Histoire
La gare de Ligny (Sud) est mise en service le , lors de l'ouverture de la section de Fleurus à Landen de la Compagnie du chemin de fer de Tamines à Landen.

Cette compagnie, rattachée à la Société générale d'exploitation de chemins de fer, est nationalisée lorsque l'administration des chemins de fer de l'État belge rachète l'essentiel des concessions de la SGE le .

Nommée Ligny-Tongrinnes afin de la distinguer de la gare de Ligny-Carrières (actuelle gare de Ligny) située sur la ligne d'Ottignies à Charleroi, elle est renommée Ligny-Sud en 1875.

Les trains de voyageurs sont remplacés par des bus à partir du  ; cette section devenant alors une ligne en impasse réservée aux marchandises avec terminus en gare de Sombreffe. La voie, de plus en plus envahie par la végétation, cesse finalement d'être utilisée le . Les rails disparaissent dans les années 2000.

Patrimoine ferroviaire
Après la fermeture aux voyageurs les bâtiments de la gare sont démolis et six immeubles HLM sont construits sur le site.

La Compagnie du Tamines-Landen avait construit au-moins trois bâtiments identiques à Ligny-Sud, Sombreffe et Zétrud-Lumay (ce dernier est le seul de ce type encore debout). Il se compose d'un corps central à étage de trois travées avec sur sa droite une aile de deux travées (une côté quai) au toit légèrement plus bas ; une aile sans étage occupant le côté gauche. La façade est recouverte d'enduit à l'aspect irrégulier avec des arcs en plein cintre au rez-de-chaussée et des baies rectangulaires à l'étage. Le nom de la gare sur le mur pignon de gauche est inscrit dans une alcove de la façade coiffée d'un arc en plein cintre auquel la corniche donne l'aspect d'un fronton.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste de gares en Belgique
 Ligne 147 (Infrabel)
 Gare de Ligny

Liens externes

Gare disparue dans la province de Namur
Gare
Gare mise en service en 1865
Ligne 147 (Infrabel)

Gare de Ligny-Sud


A Different Kind of Truth es el último álbum de estudio de la banda estadounidense de hard rock Van Halen. Su lanzamiento tuvo lugar el 7 de febrero de 2012 a través de la discográfica Interscope, sello que llegó a un acuerdo con el grupo tras la ruptura de este con su compañía desde sus inicios, Warner Music Group.

Este disco supuso el regreso de David Lee Roth como cantante en un disco de estudio de Van Halen por primera vez en veintiocho años. Asimismo, se trató del debut de Wolfgang Van Halen como bajista en un álbum de canciones nuevas, tras haber estado girando con el grupo desde 2007.

A Different Kind of Truth fue el primer álbum de estudio publicado por la banda después de 14 años. La banda adelantó el sencillo "Tattoo" semanas antes del lanzamiento del disco, así como tres extractos de un minuto y medio de los temas "Stay Frosty", "Blood and fire" y "China Town". La segunda canción del disco, "She's the woman", es una reedición de un tema que la banda grabó en 1976, pero con algunos cambios, sobre todo en el solo de guitarra.

Listado de canciones

Edición Deluxe DVD

Formación
 David Lee Roth - Voz
 Edward Van Halen - Guitarra, Teclado, Coros
 Wolfgang Van Halen - Bajo eléctrico, Coros
 Alex Van Halen - Batería, Percusiones

Referencias

Enlaces externos

 Detalles del álbum

Álbumes de 2012
Álbumes de Van Halen
Álbumes de hard rock
Álbumes de Interscope Records
Álbumes certificados de oro por la Canadian Recording Industry Association
Álbumes en inglés
Álbumes de heavy metal

A Different Kind of Truth


Die Rua António Maria Cardoso ist eine Straße im Zentrum der portugiesischen Hauptstadt Lissabon. Sie führt im Stadtteil Chiado von der Rua Vítor Cordon in nördlicher Richtung bergauf zum Largo do Chiado.

Ursprünglich trug der Straßenzug die Namen Rua do Tesouro Velho nach der hier gelegenen Schatzkammer der Herzöge von Braganza. Auf Beschluss des Stadtrates erhielt die Straße am 6. Februar 1890 anlässlich der Rückkehr des Afrikaforschers António Maria Cardoso (1849–1900) nach Lissabon ihren heutigen Namen.

1894 wurde in der Straße das Teatro São Luiz errichtet. Im ehemaligen Paço dos Duques de Bragança war ab 1955 der Sitz der Geheimpolizei PIDE, die ab 1969 Direção-Geral de Segurança (DGS) hieß. Während der Nelkenrevolution vom 25. April 1974 versuchten Aufständische das Gebäude zu erstürmen. Dabei wurden vier Menschen erschossen. Am folgenden Morgen ergaben sich die Polizisten. Neben der Tafel mit dem Straßennamen brachten die Aufständischen ein zweites Schild an: "Avenida dos Mortos pela PIDE" (Straße der Opfer der PIDE). Seit 2005 erinnert eine Gedenktafel in der Straße an die Ereignisse.

Weblinks
 Toponímia de Lisboa

Antonio Maria Cardoso
Bauwerk in Misericórdia
Bauwerk in Santa Maria Maior (Lissabon)
Straße in Europa

Rua António Maria Cardoso


Harlei de Menezes Silva, o simplemente Harlei (30 de marzo de 1972, Belo Horizonte, Brasil), es un exfutbolista brasileño que se desempeñaba de portero. Su último club fue Goiás, en donde se retiró en 2014, tras pasar quince años y jugar 831 partidos en el Verdão, teniendo como máximo logro ser subcampeón de la Copa Sudamericana 2010.

Harlei también ha alcanzado el hito de salvar a Goiás del descenso en el año 2007 por solo un punto, ganándole el último día al Internacional por 2-1 en el Campeonato Brasileño de aquel año.

Clubes

Palmarés

Torneos Nacionales

Torneos Estaduales

Torneos internacionales

Futbolistas de Brasil
Futbolistas del Goiás Esporte Clube
Nacidos en Belo Horizonte

Harlei de Menezes Silva


Saddelnæb () er en subsaharisk storkefugl.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Afrikas fugle
Storkefugle

Saddelnæb


Codrul grădinărit este un codru format din arbori de vârste diferite (plurieni) și dimensiuni diferite. În codru grădinărit, lucrările de îngrijire au un caracter continuu și se execută concomitent cu tăierea selectivă a unor arbori sau grupe mici de arbori ale căror grosimi au depășit un anumit diametru, ceea ce imprimă un caracter permanent procesului de exploatare - regenerare și lucrărilor de îngrijire, în vederea realizării și menținerii unei structuri pluriene.

Există două feluri de codru, care diferă esențial din punct de vedere al exploatării lui: codrul regulat și codrul grădinărit. În codrul regulat majoritatea arborilor au dimensiuni apropiate și vârste apropiate (arbori relativ echieni), cu diferențe mai mici de 20 de ani intre ei, ceea ce înseamnă că regenerarea pădurii s-a produs într-un interval scurt de timp, după exploatarea pădurii bătrâne. Avantajul principal este ușurința exploatării, adică se pot tăia în câteva etape toți arborii, regenerând apoi pădurea la loc. Codrul grădinărit e apropiat de modelul natural al pădurii, adică în pădure  există permanent arbori de toate vârstele, împrăștiați uniform sau în grupuri, de la puieți până la arbori bătrâni. Regenerarea lor are loc permanent, când un arbore bătrân este tăiat, alți arbori tineri cresc în locul lui. Avantajul principal este că pădurea este permanent păstrată, iar echilibrul ecologic este mult mai bun.

Există și alt tip al structurii codrului – codru cvasigrădinărit care include arborete a căror distribuție a numărului arborilor pe categorii de diametre este intermediară celor de tip regulat și grădinărit; arboretele se caracterizează prin prezența unui număr mare de arbori de dimensiuni mijlocii (asemănător codrului regulat), dar și subțiri (ca în grădinărit).

Codrul grădinărit este cel mai intensiv tratament aplicat în pădurile din România. Subunitățile de codru grădinărit însumate la nivel național ocupă o suprafață de 54394,0 ha reprezentând circa 0,86 % din fondul forestier al României. Studiul tratamentului codrului grădinărit i-a preocupat în ultimii 50 de ani pe silvicultorii români de vază, semnificative fiind cercetările în domeniu efectuate de Rucăreanu (1953), Popescu-Zeletin și Amzărescu (1953), Toma (1957), Carcea (1961), Giurgiu (1964), Leahu (1969, 1971), Dissescu (1989), Guiman (2007).

În franceză  termenul echivalent al codrului grădinărit este futaie  jardinée, în germană Plenterwald, în engleză selection forest, în rusă выборочный высокоствольник.

Note

Silvicultură

Codru grădinărit


Anne Whitney (2. september 1821 – 23. janúar 1915) var bandarískur myndhöggvari og skáld frá Massachusetts. Hún er meðal annars þekkt fyrir styttur af sögulegum persónum eins og Samuel Adams, Harriet Beecher Stowe, Toussaint Louverture og Leifi Eiríkssyni. Verk hennar fela oft í sér vísanir í pólitískar skoðanir hennar, en hún var andstæðingur þrælahalds og fylgjandi auknum kvenréttindum og jöfnum tækifærum.

Foreldrar hennar voru frjálslyndir únitarar frá Watertown í Massachusetts. Hún hóf að fást við höggmyndalist án formlegrar listmenntunar sem ekki var talin við hæfi kvenna á þeim tíma, en lærði síðar teikningu við Pennsylvania Academy of the Fine Arts. Ljóð hennar voru birt í tímaritum og hlutu góða dóma. Árið 1862 kom hún sér upp vinnustofu í Boston þar sem hún tók að vinna styttur í fullri stærð. Árið 1867 flutti hún til Rómar þar sem hún var í tengslum við hóp bandarískra listakvenna sem störfuðu þar. Þar gátu þær notast við naktar karlkyns fyrirsætur sem ekki þótti við hæfi í Bandaríkjunum. Á þeim tíma var mikill órói í landinu í kjölfar sameiningar Ítalíu og meðan hún var í heimsókn í Bandaríkjunum 1870 hertók Giuseppe Garibaldi Róm. Hún flutti aftur til Boston 1871 og bjó þar til æviloka með sambýliskonu sinni, Abby Adeline Manning.

Tilvísanir

Bandarískir myndhöggvarar
Bandarísk skáld

Anne Whitney


Sicilianorytme er en "vuggende rytme" i 6/8 eller 12/8-delstakt: punkteret ottendedel, efterfulgt af sekstendedel efterfulgt af ottendedel, se evt. node (musik).

Siciliano er en folkedans fra Sicilien som senere er blevet brugt i stiliseret form som instrumental form og i operaarier.

Rytme

Sicilianorytme


L'église Saint-Julien est une église située à Saint-Julien-de-l'Escap, dans le département français de la Charente-Maritime en région Nouvelle-Aquitaine.

Historique

L'église est inscrite au titre des monuments historiques par arrêté du .

Architecture

Intérieur

Extérieur

Galerie

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Charente-Maritime
 Églises de la Charente-Maritime

Liens externes

Saint-Julien-de-l'Escap
Monument historique inscrit en 1949
Saint-Julien-de-l'Escap
Saint-Julien-de-l'Escap
Saint-Julien-de-l'Escap

Église Saint-Julien de Saint-Julien-de-l'Escap


Plague Angel deveti je studijski album švedskog black metal-sastava Marduk. Diskografske kuće Blooddawn Productions i Regain Records objavile su ga 22. studenog 2004. godine.

O albumu
Plague Angel prvi je Mardukov album s pjevačem Mortuusom i basistom Magnusom "Devom" Anderssonom, koji je svirao gitaru na prvim dvama albumima grupe. Na tom je uratku promijenjena i tematika tekstova; umjesto stihova koji govore o sotonizmu, pjesme su mahom usmjerene prema religiji. Do takve je promjene došlo jer su Evil i Mortuus fascinirani Biblijom i obojica tvrde da je prilično dobro poznaju (Evil je izjavio da se, usprkos Mardukovom protureligijskom stavu, služi nasilnim dijelovima Biblije kao nadahnućem jer smatra da smrt i nasilje najviše nadahnjuju Marduk i da "mentalno može napisati cijelu pjesmu već tako što gleda u nasilnu sliku"). "The Hangman of Prague" odnosi se na Reinharda Heydricha.

Na pjesmi "Deathmarch" grupa je surađivala s martial industrial skupinom Arditi.

Popis pjesama

Recenzije
Alex Henderson, glazbeni recenzent s mrežnog mjesta AllMusic, dodijelio mu je četiri zvjezdice od njih pet i izjavio: "Ovaj četrdesetipetominutni CD jednako je sumoran i uronjen u mračnu atmosferu koliko je i glasan, žestok i intenzivan. Marduk nije dio melodičnog stila poznatog kao simfonijski black metal; ta švedska četvorka može biti okrutna kad tako poželi i nimalo joj to ne smeta. Međutim, čak i u vlastitom grubom, odvratnom stilu Marduk zna kako osmisliti pjesme – na Plague Angelu promjene u postavi ne predstavljaju mu prepreku u održavanju savršenstva."

Osoblje

Marduk
Mortuus – vokali
Evil  – gitara
Devo – bas-gitara, miksanje
Emil Dragutinović – bubnjevi

Dodatni glazbenici
Mårten Björkman – izvođač (pjesme "Deathmarch")
Henry Möller – izvođač (pjesme "Deathmarch")
Ostalo osoblje
Ketoladog – omot albuma

Izvori

Albumi iz 2004.
Albumi sastava Marduk

Plague Angel


Annemieke Verdoorn (* 8. August 1961 in Rotterdam) ist eine niederländische Sängerin und Schauspielerin.

Als Margo nahm sie am Eurovision Song Contest 1985 zusammen mit Franck Olivier, Diane Solomon, Ireen Sheer, Malcolm Roberts und Chris Roberts für Luxemburg teil. Trotz des Staraufgebots konnte die Gruppe mit Children, Kinder, Enfants nur Platz 13 erreichen.

Erfolgreicher verlief ihre Schauspielkarriere: In der niederländischen Krankenhausserie Medisch Centrum West war sie von 1988 bis 1994 als Schwester Ingrid von der Linden zu sehen. Von 1996 bis 2008 spielte sie die Joyce Couwenberg in der Seifenoper Onderweg naar Morgen.

Weblinks

Einzelnachweise

Interpret eines luxemburgischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Musiker (Niederlande)
Sänger
Filmschauspieler
Niederländer
Geboren 1961
Frau

Annemieke Verdoorn


An Scaphosepalum macrodactylum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert Allen Rolfe. An Scaphosepalum macrodactylum in nahilalakip ha genus nga Scaphosepalum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scaphosepalum

Scaphosepalum macrodactylum


St. Anna im Höselwang ist eine römisch-katholische Kapelle in Sankt Anna, einem Ortsteil der oberschwäbischen Kreisstadt Mindelheim im Landkreis Unterallgäu. Sie befindet sich östlich des Waldrestaurants St. Anna.

Geschichte
Für die erste Kapelle erteilte der Augsburger Bischof Heinrich von Lichtenau am 27. September 1514 die Erlaubnis zum Bau. Der Anlass für den etwa vier Kilometer östlich der Stadt inmitten der Waldlandschaft liegenden Kapellenbau ist nicht bekannt. Nach einer Legende ließ Georg I. von Frundsberg die Kapelle 1526 ex voto erbauen. Die Angst vor der Pest, die damals viele seiner Soldaten in Italien hinwegraffte, bewog ihn angeblich dazu. Georg II. von Frundsberg ließ 1586 das Langhaus anbauen. Die Sakristei und das Glockentürmchen kamen 1599 hinzu. Die Ziel einer regen Wallfahrt gewordene Kapelle hatte laut einer Nachricht von 1638 einen Hochaltar, zwei Nebenaltäre und einen Kreuzaltar. Die Schweden zerstörten 1804 die Kapelle. Danach wurde der Kreuzaltar entfernt. 1816 wurde die Kapelle wegen Baufälligkeit abgebrochen. Die heutige Kapelle wurde 1926 erbaut.

Baubeschreibung
Die Kapelle ist ein Neubau im neubarocken Stil. Sie ist ein dreiseitig geschlossener Raum mit Flachdecke. In der Deckenmitte befindet sich ein Stuckring. Beiderseits sind zwei korbbogige Fenster in die Wände eingelassen. In den Schrägachsen befinden sich Querovalfenster. Am Westende des Firstes ist ein hölzerner Dachreiter mit einer Zwiebelhaube angebracht.

Ausstattung
Der Altar besitzt einen neubarocken Stipes mit einem gefassten, hölzernen Hausaltar aus den Jahren 1720 bis 1730. Die reizvolle Arbeit besitzt einen sechssäuligen Aufbau mit einem volkstümlich-barocken Altarbild der Heiligen Anna, Johannes Baptista sowie Petrus und Paulus vor einer Immaculata. Darüber befindet sich die Dreifaltigkeit. Im von Pilastern und Voluten besetzten Altarauszug befindet sich ein kleines Gemälde aus dem 19. Jahrhundert, das die heilige Anna mit dem Marienkind darstellt. Eine Gipskopie der im Museum in Mindelheim befindlichen Alabasterfigur der heiligen Anna Selbdritt von etwa 1500 befindet sich auf der Mensa.

In der Kapelle befinden sich vier gefasste Holzfiguren des mittleren 18. Jahrhunderts. Sie zeigen den heiligen Josef, den heiligen Franziskus, den heiligen Dominikus und Katharina von Siena. Eine Gedenktafel aus Holz mit der Inschrift Anno Domini 1586 / hat der Wohlgebohrene H.H. / Georg von Freindsperg / Freyherr zu Mindlheim / Herr zu Pettersperg, und / Stotzingen, Römisch Mayestätt / in Spanien Obrister etc. / Gott dem Allmächtigen zu / Lob und S. Annä zu Ehrn / dises Langhauß an die Capell / gebaut und erweüttert. ist ebenfalls in der Kapelle vorhanden. Ein Foto eines Votivbildes des 18. Jahrhunderts befindet sich in der Kapelle. Es zeigt eine Ansicht der früheren Kapelle, die vier Rundbogenfenster und einen Zwiebelturm hatte. Darüber sind der heilige Wendelin und die heilige Anna abgebildet.

Literatur

Weblinks

Erbaut in den 1920er Jahren
Annakirche
St. Anna
St. Anna
Sankt Anna
Kirchengebäude in Europa

St. Anna im Höselwang


Le pic Bowen est une montagne d'une altitude de , située près de Queenstown, une station balnéaire de l'Otago, en Nouvelle-Zélande, dans l'île du Sud.

Notes et références

Liens externes
 Ben Lomond et Bowen Peak

Bowen
District de Queenstown-Lakes

Pic Bowen


Et beskyttelsesrum, også kaldet et sikringsrum (betegnelsen anvendes på ikke-færdiggjorte beskyttelsesrum beregnet til de mennesker, der findes i en given bygning), er et et overdækket, forstærket og/eller nedgravet anlæg, hvor mennesker kan søge beskyttelse mod virkningerne af krigshandlinger eller lignende. Her tænkes især på trykbølger fra eksplosioner, påvirkning af varmestråling fra atombomber, beskyttelse mod større ildebrande og beskyttelse mod radioaktivt nedfald.

Oprettelse af beskyttelsesrum
Beskyttelsesrum kan være oprettet ved offentlig foranstaltning eller kan være opført i eller ved private bygninger, ofte i kældre. Beskyttelsesrum kan være meget forskelligt udført og udstyrede og dermed have forskellig komfort og yde forskellig grad af beskyttelse.

Nogle beskyttelsesrum er opført udelukkende som beskyttelsesrum, andre fungerer til daglig som f.eks. parkeringskælder, lagerrum eller almindelig kælder under et højhus. Beskyttelsesrum skal typisk klargøres, inden de kan benyttes, da forskellige forsyninger og møbler ikke opbevares der til daglig.

Beboere i mindre huse kan indrette kældre som nødbeskyttelsesrum ved at dække vinduer med sandsække og dække gulvet over kælderen med sandsække. Loftet i kælderen bør afstives yderligere. Ydervægge kan forstærkes ved opkastning af jord, sandet og jorden beskytter mod radioaktivitet. Det er også muligt at lave et nedgravet anlæg under f.eks. en plæne, anlægget kan konstrueres af træ.

De kendte beskyttelsesrum langs gader i storbyer, dækningsgrave, er beregnet til at trafikanter kan søge ly der ved varsling. Andre personer tænkes at finde beskyttelse i kældre og lignende nær deres bolig eller arbejdsplads.

Indretning
Beskyttelsesrum kan være forsynet med ventilation, gas- og støvfilter samt toiletter. Det vil også være hensigtsmæssigt at oplagre vand, fødevarer og medicin og forbindssager. Ligeledes anbefales nødbelysning af forskellig art, radio til batterier og materialer til underholdning af især børn.

Udvikling
Beskyttelsesrum blev først aktuelle, da luftkrigen og luftbombardementer udvikledes som en trussel.

Kældre blev i forbindelse med 2. Verdenskrig indrettet som beskyttelsesrum med murgennembrydninger som nødudgange. Specielle husvagter skulle sørge for, at beboerne kom i beskyttelsesrum under en luftalarm. Ligeledes byggedes et større antal offentlige dækningsgrave.

Efter krigen blev nogle dækningsgrave, der lå i vejen, fjernet. Samtidig blev nye dækningsgrave og offentlige beskyttelsesrum opført. Målet var at hver person i landet kunne få ophold i en eller anden form for beskyttelsesrum.

Der indførtes i 1950 i Danmark pligt til at konstruere større nybyggerier med forstærkede kældre, der kunne indrettes til beskyttelsesrum.
Særlige lysende, grønne skilte skulle vise vej til beskyttelsesrum.

Kommunerne har efter den nyeste lovgivning fra 1993 fortsat mulighed for at påbyde etablering af beskyttelsesrum ved nybyggeri, men de kan også ophæve denne pligt.

Kilder
 Rapport om beskyttelsesrumsberedskabet – herunder udviklingen på sikringsrumsområdet, Beredskabsstyrelsen, 2002
 Hvis krigen kommer, pjece fra Statsministeriet, 1962
 Om at overleve, pjece fra Civilforsvarsstyrelsen, 1983

Eksterne links

Brand- og redningsudstyr
Rum
Værnemidler

Beskyttelsesrum