Anguilla obscura, l'Anguille sombre ou l'Anguille de vase, en anglais  (anguille du Pacifique à petite queue), est une espèce de poissons anguilliforme de la famille des Anguillidae que l'on retrouve en Océanie. C'est une espèce peu étudiée et encore mal connue.

Répartition
L'anguille sombre est présente sur une zone allant de l'Australie jusqu'aux îles de la Société, en passant par la Nouvelle-Guinée occidentale, la Nouvelle-Calédonie, Fidji, le Vanuatu, Wallis-et-Futuna et les îles Cook. En 1957, un spécimen a été observé dans la rivière Mgqakwebe en Afrique du Sud.

Caractéristiques

Apparence et taille
L'anguille sombre est proche de l'anguille d'Australie et de l'anguille bicolore, mais s'en distingue par le nombre de vertèbres. Les civelles sont transparentes et mesurent en moyenne  de long ; à l'âge adulte, elle est d'apparence foncée. La plus grande anguille sombre () a été observée dans le lac Letas au Vanuatu. La taille moyenne de cette espèce est de .

Reproduction
Le lieu de reproduction de ces anguilles est méconnu mais une étude de 1991 estime qu'il est situé au nord de Tahiti, sans doute à l'est des îles Marquises ; elles voyagent ensuite vers l'ouest du Pacifique en empruntant le courant équatorial sud.

Habitat
L'anguille sombre habite principalement dans des rivières, lacs et lagons avant de rejoindre l'océan Pacifique pour se reproduire. Elle est décrite comme  et à Tahiti, elle .

Elle cohabite avec d'autres espèces sur la même zone en Océanie, mais ces espèces se répartissent en fonction de la profondeur : dans les rivières, Anguilla megastoma occupe les eaux de surface, la grande anguille marbrée le milieu tandis que l'anguille sombre réside dans fond.

Certaines anguilles migrent dans des lacs à l'état de civelles et ne peuvent plus en sortir ensuite. C'est le cas par exemple à Tahiti dans le lac Vaihiria. .

À Wallis-et-Futuna, les jeunes civelles rejoignent le lac Lalolalo depuis le littoral en parcourant des failles dans la roche. Elles vivent ensuite dans le lac jusqu'à l'âge adulte, ne pouvant plus en sortir. Dans la religion wallisienne traditionnelle, ces grandes anguilles étaient associées à des divinités et étaient nourries par la population.

Une situation similaire se retrouve dans le lac Te Rotonui sur l'île de Mitiaro dans les îles Cook, où les anguilles arrivent à travers des connexions souterraines depuis l'océan Pacifique.

En milieu océanique, les anguilles sombres vivent à plusieurs centaines de mètres de profondeur, notamment pour éviter d'être vues par leurs prédateurs comme le thon obèse, l'espadon ou les requins. La plupart des autres espèces d'anguilles du Pacifique (Anguilla marmorata et Anguilla megastoma) sont même sensibles aux cycles de la Lune : la pleine lune éclaire en effet davantage les eaux, et ces anguilles plongent plus profondément. Ces anguilles doivent néanmoins remonter plus haut, dans des eaux plus chaudes, pour assurer un métabolisme correct.

Régime alimentaire
Les civelles de l'anguille sombre se nourrissent de larves de crevettes Macrobrachium. Les spécimens adultes se nourrissent de poissons (comme le tilapia [[Oreochromis mossambicus]]), crustacés et mollusques ainsi que des larves d'insectes aquatiques (diptères, lépidoptères).

Systématique
Le nom valide complet (avec auteur) de ce taxon est Anguilla obscura Günther, 1872.

Ce taxon porte en français les noms vernaculaires ou normalisés suivants : Anguille Sombre, Anguille de Vase.

Publication originale
 .

Liens externes

Notes et références

Anguilliformes

Anguilla obscura


Prințul Wilhelm Augustus Edward de Saxa-Weimar-Eisenach () a fost ofițer militar britanic și prinț de origine germană.

Biografie

Edward a fost al patrulea copil și al doilea fiu al Prințului Bernhard de Saxa-Weimar-Eisenach  (1792-1862) și a   Prințesei Ida de Saxa-Meiningen (1794-1862). S-a născut la Londra, în casa mătușii materne, Adelaide și a soțului acesteia, viitorul rege William al IV-lea al Regatului Unit. Prin tatăl său a fost nepotul Marelui Duce Karl August de Saxa-Weimar-Eisenach (1757-1828) în timp ce, prin mama sa, a fost nepotul Ducelui Georg I de Saxa-Meiningen (1761-1803).

După ce a fost naturalizat ca supus britanic, cariera militară a lui Edward a început la 1 iunie 1841, când, după ce a urmat Colegiul Militar Regal Sandhurst, el s-a alăturat Regimentului 67 (South Hampshire). Legăturile cu familia regală engleză și poziția tatălui său i-au permis să avanseze rapid în grad. A fost promovat în grad de locotenent de armată la 8 iunie 1841 și căpitanul regimentului său la 19 mai 1846 înainte de a deveni aghiotantul batalionul său în noiembrie 1850.

A servit în Războiul Crimeei și a luptat în Bătălia de la Alma în septembrie 1854 și în Asediul de la Sevastopol din octombrie 1854, unde a fost rănit ușor. A luptat în Bătălia de la Balaclava în octombrie 1854 și în Bătălia de la Inkerman în noiembrie 1854. A fost promovat în rang de colonel locotenent "pentru servicii deosebite" în timpul războiului la 12 decembrie 1854. În 1879 a devenit general.

În 1863, Prințul Edward   a fost propus de guvernul britanic drept candidat la tronul Greciei. Rusia s-a opus considerând că prințul era prea apropiat de Anglia.

La 27 noiembrie 1851, Prințul Edward  s-a căsătorit morganatic cu Augusta Katherine Gordon-Lennox (1827-1904), fiica lui Charles Lennox, al 5-lea Duce de Richmond. Cu ocazia căsătoriei, lady Gordon-Lennox a fosr creată contesă de Dornburg de Marele Duce de Saxa-Weimar. Din căsătorie nu a rezultat nici un copil.

Referințe

Nașteri în 1823
Decese în 1902
Casa de Saxa-Weimar-Eisenach
Prinți germani
Oameni din Londra

Edward de Saxa-Weimar-Eisenach


La Orquesta Sinfónica de la Universidad de Guanajuato (OSUG) ocupa un lugar privilegiado en el panorama musical de México como uno de los ensambles orquestales de mayor prestigio en el país y con una sólida proyección internacional.

La Orquesta
Desde su fundación, importantes solistas y directores han participado en los programas de la orquesta, entre ellos Manuel de Elías, John DeMain, Enrique Diemecke, Moritz Eggert, Bernard Flavigny, Homero Francesch, Guido Maria Guida, Claude Helffer, Dimitri Hvorostovsky, Neeme Järvi, Cyprien Katsaris, Katia y Marielle Labéque, Christian Lindberg, Eduardo Mata, Gerhart Muench, Gunter Neuhold, Jorge Federico Osorio, Kurt Pahlen, Sanscha Rodzesvendski, Leif Segerstam, José Serebrier, el Trío Altenberg, Ramón Vargas y Pascal Verrot, son solo algunos de los muchos artistas de gran prestigio con los que la OSUG ha compartido el podio. Además de ofrecer más de 30 programas anuales en sus temporadas, la OSUG es la orquesta residente del Festival Internacional Cervantino, donde ha participado con programas de gran trascendencia artística como el estreno en México de la Sinfonía núm. 4 de Lutoslawski, el estreno en Guanajuato del Concierto para violín de Paul Hindemith y decenas de ejecuciones y estrenos de obras de compositores tales como Mario Lavista, Joaquín Gutiérrez Heras, Silvestre Revueltas y Juan Trigos. Gracias a su enorme repertorio, dinamismo y personalidad, la OSUG ha sido invitada a diversos festivales nacionales y ha realizado múltiples giras internacionales.

Durante las dos más recientes temporadas, las actividades del maestro Beltrán incluyeron exitosos debuts con orquestas en Holanda, Bélgica, Alemania, Rumania, Polonia, Malta y Francia, en la dirección de obras como La canción de la tierra y la Primera Sinfonía de Gustav Mahler, la suite El mandarín milagroso de Béla Bartók y las sinfonías n.º 4, 5, 9 y 10 de Dimitri Shostakovich, además de obras capitales del  como Eclat e Improvisations de Pierre Boulez y Et expecto resurrectionem mortuorum de Olivier Messiaen.

La OSUG es testimonio vivo de la larga tradición cultural del estado de Guanajuato y es la primera orquesta profesional permanente de una universidad mexicana. Su concierto inaugural ocurrió el 25 de abril de 1952 bajo la batuta del maestro José Rodríguez Frausto, quien estuvo al frente de ella por 34 años.

En 1986 asumió la dirección el maestro Mario Rodríguez Taboada y para 1992 la OSUG se fusionó con la Filarmónica del Bajío para crear un solo organismo, del cual asumió la titularidad Héctor Quintanar. Durante este periodo, la orquesta desarrolló un valioso proyecto de difusión de la música nacional con la grabación de seis discos compactos de la colección Compositores Mexicanos, integrada por 32 obras inéditas de 23 autores. En 1997 José Luis Castillo asumió el cargo de director titular y expandió notablemente el repertorio de la orquesta, recorriendo todas las etapas del vasto espectro musical con un acento particular en lo contemporáneo.

De 2005 a 2011 Enrique Batiz asumió el cargo de director invitado y asesor musical, con quien la OSUG realizó giras por China y Egipto. En 2012, año en que la OSUG cumplió 60 años de existencia, se designó como director titular al maestro Juan Trigos, quien continuó la idea de difusión de la música nacional impulsada en la OSUG por Héctor Quintanar. Entre 2012 y 2014 se efectuaron giras por México, EUA e Italia. En junio de 2015 Roberto Beltrán Zavala fue nombrado director titular de la OSUG. Con una sólida carrera internacional y una nutrida agenda de conciertos, el maestro Beltrán ha sido huésped en varias de las orquestas más prestigiadas de Europa y su trabajo ha sido unánimemente aclamado por la prensa europea especializada.

Roberto Beltrán-Zavala
Considerado unánimemente por orquestas, público y prensa especializada como uno de los más interesantes directores de su generación, en los últimos años Roberto Beltrán-Zavala ha desarrollado una sólida reputación internacional como un artista del más alto nivel: Comunicador excepcional y músico altamente cualificado, Beltrán-Zavala construye relaciones fuertes e intensas con las orquestas con las que trabaja y es muy respetado por su entusiasta y devoto compromiso con las obras que dirige.

En sus últimas temporadas, las actividades del maestro Beltrán-Zavala incluyeron exitosos debuts con orquestas en Holanda, Bélgica, Italia, Alemania, Suiza, Francia, Rumanía, Polonia, Malta, Argentina y México, dirigiendo piedras angulares del repertorio tales como los ciclos integrales de las sinfonías de Dmitri Shostakovich y Gustav Mahler, así como obras capitales del  de compositores como Stravinsky, Varese, Boulez, Messiaen, Bartok y Ligetti.

Director principal de la emblemática Orquesta Sinfónica de la Universidad de Guanajuato (OSUG) desde 2015, Beltrán-Zavala es también el director artístico de la re:orchestra de Rotterdam, considerada por la prensa especializada como una de las mejores orquestas de cámara de Europa. También es director titular del AKOM Ensemble, un grupo contemporáneo con sede en los Países Bajos y ha sido recientemente nombrado director musical del prestigioso Festival Internacional Palermo Classica en Italia, a partir de su décima edición 2020.

Ha dirigido entre otras, a la Orquesta Filarmónica de la Ciudad de México, Orquesta del Siglo Dieciocho, Orquesta Sinfónica Nacional de México, Orquesta de Auvergne, Filarmónica de Silesia, Holland Symphonia, Orquesta de la Radio Nacional de Rumanía, Rotterdam Philharmonic, Orquesta de Cámara de Bélgica, Orquesta Sinfónica de Xalapa, Sinfónica de Sanremo y con la Orquesta Filarmónica de Malta, clausuró el "International Spring Orchestra Festival of Malta", a donde volverá en esta próxima temporada 2022 por décima ocasión.

En otoño de 2016, BIS Records lanzó en todo el mundo su CD con un repertorio de Shostakovich y como parte de una serie llamada Essential Music. La grabación recibió un extraordinario reconocimiento por parte de la crítica especializada (The Strad, Gra- mophone, Klassik Heute, Amadeus, etc), así como una excelente acogida del público. Así mismo, en Di- ciembre del 2019 la Universidad de Guanajuato lanzó al mercado su grabación en vivo de la Tercera Sinfonía de Gustav Mahler y lanzará a finales del 2022 su grabación de la Décima Sinfonía de Dmitri Shostakovich para un sello de prestigio internacional.

Nacido y crecido en la Ciudad de México (1978) y tras recibir una formación musical temprana de su padre y más tarde en el Centro Nacional de las Artes, donde estudió guitarra, contrabajo y composición, Roberto Beltrán Zavala debutó con 22 años al frente de la Orquesta de Cámara del Centro Nacional de las Artes con la cual dirigió el estreno de decenas de obras de jóvenes compositores para unirse después, bajo la tutela de Jorge Mester, al programa para jóvenes directores de la Orquesta Filarmónica de la Ciudad de México.

Con 26 años se trasladó a los Países Bajos donde continuó sus estudios de dirección en el Conservatorio de Rotterdam. Allí fue nombrado director asistente de la Orquesta Sinfónica Juvenil Nacional y director principal de la Orquesta Sinfónica Juvenil de Rotter- dam.

Roberto Beltrán Zavala tiene nacionalidad mexicana y holandesa y vive en Rotterdam, Países Bajos.

Referencias

Universidad de Guanajuato
Sinfonica de la Universidad de Guanajuato
Cultura del estado de Guanajuato
Méxicoen 1952
Música en 1952
Organizaciones fundadas en 1952


La statue de Giordano Bruno est une sculpture en bronze située  Campo de' Fiori à Rome en Italie, à l'endroit où le philosophe a été brûlé le . La statue a été réalisée par Ettore Ferrari et a été inaugurée le .

L'inscription à sa base est :
(   )

Histoire

Le sculpteur est Ettore Ferrari qui deviendra le Grand Maître de la Grande Oriente d'Italia, de la juridiction maçonnique d'Italie, était un  partisan de l'unification de l'Italie par rapport à la précédente domination papale de Rome. Ses autres sculptures incluent un monument à Rovigo, en Italie, à Giuseppe Garibaldi, qui s'est battu pour l'indépendance italienne et a défendu la démocratie française contre l'impérialisme prussien pendant la guerre franco-prussienne, 1870-1871.

Le 20 avril 1884, le pape Léon XIII publie l'encyclique Humanum genus. En réponse, les francs-maçons décidèrent de créer une statue du panthéiste Giordano Bruno. La statue a été dévoilée le , sur le site sur lequel Bruno a été brûlé vif pour hérésie le , et le politicien radical Giovanni Bovio a prononcé un discours entouré d'une centaine de drapeaux maçonniques. En octobre 1890, le pape Léon XIII adressa un nouvel avertissement à l'Italie dans son encyclique Ab Apostolici contre la franc-maçonnerie ;  il commente le monument dans le passage suivant :

Posterité

Chaque année, à l'occasion de l'anniversaire de son exécution, divers groupes de libres penseurs — maçons, athées, panthéistes — se rassemblent devant le monument, et un représentant de la mairie de Rome dépose une couronne à son pied.

Une statue d'une figure humaine allongée debout sur la tête conçue par Alexander Polzin représentant la mort de Bruno sur le bûcher a été placée dans la gare de Potsdamer Platz à Berlin, en Allemagne, le 2 mars 2008.

Notes et références

Liens externes

Franc-maçonnerie italienne
Sculpture en plein air en Italie
Œuvre d'art à Rome

Statue de Giordano Bruno


La batalla de Lowestoft la disputaron las marinas inglesa y holandesa el 13 de junio de 1665, durante la segunda guerra anglo-holandesa. La batalla fue el mayor desastre naval de la historia de Holanda.

La batalla

La flota de las Provincias Unidas, compuesta por más de cien buques comandados por el teniente-almirante Jacob van Wassenaer Obdam, atacó a la flota inglesa de casi las mismas proporciones, comandada por Jacobo II de Inglaterra y por el almirante William Penn, cuarenta millas al este del puerto de Lowestoft, que es parte del condado de Suffolk en el sureste inglés.

Los holandeses estaban dispuestos a detener a la flota inglesa, que les había causado grandes pérdidas en sus enfrentamientos anteriores. El principal político holandés de la época, Johan de Witt, ordenó al almirante atacar a los ingleses con todas sus fuerzas mientras el viento soplara desde el este y tuvieran la ventaja del barlovento, pero van Wassenaer, sin creer que sus hombres estuvieran preparados para hacer frente a la flota inglesa en una táctica ofensiva, decidió esperar hasta un mejor momento, cuando al cambiar el viento la flota holandesa pudiera combatir desde sotavento, lo que la favorecería para bombardear a los ingleses con seguridad y así poder realizar una retirada ordenada en caso de necesidad.

Este comportamiento llevó a la pérdida de un gran número de buques durante la batalla y a la muerte del almirante holandés en la misma.

Referencias

Enlaces externos

Lowestoft
Lowestoft
Lowestoft
Jacobo II de Inglaterra

Batalla de Lowestoft


أرغالاستي (Αργαλαστή) هي مدينة في ماغنيسيا في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1206 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في بيليون (دوديكانيسوس)
مدن اليونان

أرغالاستي


Mehmet Esat Bülkat veya Esat Paşa (18 Ekim 1862, Yanya - 2 Kasım 1952, İstanbul), Türk asker. Balkan Savaşları sırasında kendi gibi asker olan küçük kardeşi Mehmet Vehip Kaçı ile birlikte Yanya'da gösterdiği savunma ve direnişi ile tanınan Esat Paşa, yine küçük kardeşi ile birlikte görev aldığı Çanakkale Savaşı'nda büyük başarı göstermiş; düşman kuvvetlerinin boğazı geçip İstanbul'a varmasını önleyen komutanlardan biri olmuştur.

Hayatı
1862'de Yanya'da dünyaya geldi. Esat Paşa'nın soyu Özbekistan'dan Anadolu'ya gelen ve buradan da Rumeli'ye geçen bir Türk boyu olan "Kaçı" veya "Kaçın" boyudur.Bu boya mensup Taşkentli Mehmet Ağa, Selanik'te Osmanlı Hükümdarı II. Murat'ın hizmetine girmiş ve Hükümdar tarafından Yanya "mütesellim"liğine tayin edilmiştir.
Ancak bir tarafı da Arnavut kökenlidir. Yanya'daki Rum Zosimea Okulu'nda okudu.
1890'da kurmay yüzbaşı olarak Erkan-ı Harbiye Mektebini bitirdi. Aynı yıl Almanya'ya giderek burada askeri görevlerde bulundu. Temmuz 1893'te Kıdemli Yüzbaşı olarak İstanbul'a döndü. 5 Kasım 1893'te Binbaşı oldu ve Osmanlı Ordusu'nu düzenlemekle görevli Goltz Paşa'nın yardımcılığına atandı.

Osmanlı-Yunan Savaşı çıkınca 18 Nisan 1897'de Yanya Kolordusu Kurmay Başkanlığı'na atandı. Burada gösterdiği başarıdan dolayı 31 Ocak 1898'de rütbesi Albaylığa yükseldi.

1899'da Harbiye Mektebinin ders nazırlığına, daha sonra da kurmay başkanlığına atandı. Harbiye mektebindeki hizmetlerinden dolayı 27 Kasım 1902'de Mirlivalığa ve 17 Ocak 1906'da Ferik rütbesine yükseltildi.

15 Temmuz 1907'de Selanik'teki 3. Ordu Komutan Yardımcılığına getirildi. 1908 devrimiyle yönetime gelenler, daha önce çok çabuk ilerleyenlerin rütbelerini 1909'da Tasfiye-i Rütep kanunuyla geri alınınca Mirliva rütbesine indirildi.

1911'de Gelibolu'da 5. Nizamiye Tümeni, çok geçmeden de Tekirdağ'da 2. Kolordu ve 12 Temmuz 1911'de İşkodra Müretteb Kuvvetleri Komutanlığına atandı.

İtalya'nın savaş ilan etmesi üzerine 16 Eylül 1911'de Yanya Bağımsız Tümen Komutanı ve seferberlik gereği olarak 10 Ekim 1911'de Yanya Kolordusu komutanı oldu. Balkan Savaşları'nda 5 Mart 1913'e kadar Yanya ve civarını üstün düşman kuvvetlerine karşı savunarak büyük bir kahramanlık gösterdi.

16 Ocak 1913'te Tekirdağ'da 3. Kolordu Komutanlığına ve I. Dünya Savaşı'nda Gelibolu Yarımadasında 3. Kolordu ve Arıburnu Kuzey Grubu Komutanlığına atandı. Burada Çanakkale Boğazı'nın kilidi sayılan Conkbayırı'nı düşman kuvvetlerine karşı büyük fedakarlıklara katlanarak savundu. Çanakkale'deki hizmetlerine ödül olarak 15 Eylül 1915'te rütbesi tekrar Ferikliğe yükseltildi.

Goltz Paşanın Bağdat Komutanlığı'na gitmesi üzerine 3 Kasım'da 1. Ordu Komutanlığına atandı. Almanya'nın Doğu ve Batı cephelerini görmek üzere 1917'de Berlin'e gitti ve burada incelemelerde bulundu.

Yurda dönünce 21 Şubat 1918'de Bandırma'da 5. Ordu Komutanlığı'na ve 22 Haziran'da Batum'da 3. Ordu Komutanlığı'na atandı. Bundan sonra 2. Ordu Genel Müfettişliği'nden 22 Kasım 1919 tarihinde emekliğe ayrıldı. Hulusi Salih Paşa kabinesinde Bahriye Nazırlığı görevinde bulundu.

"Çanakkale Hatıraları" (4 cilt) ve "1912-1913 Balkan Harbi" adlı iki eseri vardır.

2 Kasım 1952'de İstanbul'da öldü. Karacaahmet Mezarlığı'na gömüldü.

Çanakkale Savaşı'ndaki Rolü

25 Nisan 1915'te İngiliz ve Fransız birliklerinin Seddülbahir Cephesi ve Arıburnu Cephesini açmalarıyla Çanakkale Kara Savaşları başlamış oldu. Haziran ayına kadar süren saldırılar Türk kuvvetleri tarafından karşılandı ve düşmanın geri çekilmesi sağlandı. Bunun üzerine tekrar saldırı kararı alan İtilaf Kuvvetleri haziran ve Temmuz ayı boyunca Türk mevkilerini sürekli ateş ve bombardıman altında tuttular.

Bu sırada Gelibolu'daki savunma hattı iki kısma ayrılmıştı. Esat Paşa Arıburun Kuzey Grubu komutanı olarak, kardeşi Vehip Paşa da Güney Grubu Komutanı sıfatıyla düşmanın kuvvetli saldırılarına karşı direniş göstermekte idi. Kuzey Grubu komutanı Esat Paşa Haziran ve Temmuz aylarında İngiliz ve Fransız birliklerinin Arıburnu'na yaptıkları taarruzlar karşısında zor şartlar altında düşmanı karşılamış ve geri püskürtmüştür.

Bundan sonra Ağustos ayında düşman kuvvetleri Conkbayırı denen mevkii üzerine harekete geçmiş ve burayı ele geçirmek için hazırlıklara başlamıştır. 6 Ağustos'ta başlayan düşman taarruzu Conkbayırı'nı korumakla görevli Esat Paşa emrindeki Türk kuvvetleri tarafından karşılanmış ve düşman yenilgiye uğratılmıştır .

Ağustos sonuna kadar devam eden savaşlar sonunda İtilaf Kuvvetleri mevki yönünden çok önemli olan Conkbayırı'nı ele geçirememiş ve Çanakkale'den geçerek İstanbul'u işgal etme emelleri suya düşmüştür. Özellikle Conkbayırı savaşlarında büyük kahramanlık gösteren Esat Paşa, Kaymakam  Mustafa Kemal in de bu bölgede Anafartalar Cephesi'nde zafer kazanmasında büyük paya sahiptir. Çünkü Mustafa Kemal'in Anafartalar Kumandanlığına atanmasını sağlamış ve onun burada yeteneğinin görülmesi ve dünyaca tanınan bir asker olması bu sayede mümkün olmuştur. Esat Paşa, İtilaf Kuvvetlerinin Çanakkale Boğazını geçerek İstanbul'a gelmesini önleyen üç önemli kumandandan biri olarak ortaya çıkmaktadır. Diğer iki kişi, Çanakkale Müstahkem Mevki komutanı Cevat Paşa ve Anafartalar Kahramanı Kaymakam (Yarbay) Mustafa Kemal 'dır.

Kaynakça

 İhsan Ilgar, Çanakkale Savaşları 1915, Kültür Bakanlığı Yayınları Ankara, 1982 Hakan Ereli.

1862 doğumlular
Yanya doğumlular
1952 yılında ölenler
Osmanlı Ordusu generalleri
Bahriye nâzırları
1897 Osmanlı-Yunan Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Balkan Savaşları'nda Osmanlı askerleri
Osmanlı savaş tutsakları
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Osmanlı Arnavutları
19. yüzyıl Türk yazarları
20. yüzyıl Türk yazarları
Arnavut asıllı Türkler
Mekteb-i Harbiye'de öğrenim görenler
Mekteb-i Erkân-ı Harbiye'de öğrenim görenler
Balkan Savaşları'nda savaş tutsakları
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler

Mehmet Esat Bülkat


Hajipur es una ciudad de la India en el distrito de Hoshiarpur, Estado de Panyab (India).

Geografía
Se encuentra a una altitud de 283  a 204 km de la capital estatal, Chandigarh, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 6 186 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Punyab (India)

Hajipur (Punyab)


Svijet

Književna djela

 Braća Karamazovi Fjodora Mihajloviča Dostojevskog
 Nana Emilea Zole

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 8. svibnja – Gustave Flaubert, francuski prozaist (* 1821.)

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 25. studenog – Milutin Cihlar Nehajev, hrvatski književnik, novinar, kazališni i glazbeni kritičar († 1931.)

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1880.


E.G. Marshall (født Everett Eugene Grunz 18. juni 1914 i Owatonna, Minnesota i USA, død 24. august 1998 i Bedford, New York) var en amerikansk filmskuespiller. Han var nok mest kendt for sin rolle i 12 vrede mænd fra 1957.

Eksterne henvisninger

Filmskuespillere fra USA
Skuespillere fra Minnesota

E.G. Marshall


Camilo Aldao (n. Santa Fe; 18 de julio de 1822 - f. Rosario; 4 de julio de 1892) fue un militar argentino.

El fundador de la Colonia Elisa fue hijo de Pedro de Aldao y Joaquina Rodríguez del Fresno, cuñada del brigadier Estanislao López, caudillo y gobernador de Santa Fe. Su padre falleció al poco tiempo de su nacimiento, por lo que a principios de 1823 su madre volvió a casarse con el comerciante y político canario, naturalizado santafesino, Domingo Cullen (1791-1839), gobernador de Santa Fe, tras suceder al general López. Cuando Camilo Aldao tenía 16 años, su padrastro Cullen se opuso a la política del caudillo federal y gobernador de Buenos Aires Juan Manuel de Rosas, por lo que este lo mandó fusilar en 1838.

Camilo Aldao emigró a Corrientes y comenzó a militar en el Partido Unitario. Se alistó en las fuerzas unitarias del general José María Paz y en 1841 participó en la batalla de Caaguazú. Pasó luego a la República Oriental del Uruguay como ayudante mayor del presidente Fructuoso Rivera. Participó en los enfrentamientos librados en ambas márgenes del Plata, hasta el derrocamiento de Rosas, en 1852.

En 1854 se mudó a la ciudad de Rosario, donde fue designado cónsul segundo del Tribunal de Comercio.

En 1855 se casó con Inés Nicolorich, viuda de Ruiz, con la que tuvo diez hijos:
Elvira Inés (Rosario, 1856 − Mar del Plata, 1950), autora de relatos costumbristas, esposa de Manuel N. Díaz Wals.
 Inés de las Nieves,
 Camilo Ricardo,
 María Luisa
 María Amalia,
 Ricardo Camilo,
 María del Rosario,
 José María (quien desarrollaría la colonia Camilo Aldao),
 Guillermo José y
 Martín Buenaventura.

Como miembro activo del Partido Liberal intervino en la batalla de Pavón en 1861, actuando como segundo comandante del Batallón de Guardias Nacionales de Rosario, integrado por voluntarios incorporados a los batallones de Urquiza.

En 1866 actuó como concejal municipal de Rosario.
En 1874 formó parte del grupo fundador del Banco Provincial de Santa Fe y durante dos años ejerció la presidencia del Club Social de Rosario.

Amigo y admirador de Nicasio Oroño, de Aarón Castellanos y Guillermo Perkins, Camilo Aldao se dedicó a fundar colonias y pueblos. En sus comienzos constituyó una sociedad con su hermano José María Cullen, con quien fundó la colonia Jesús María (actual Timbúes) en 1871. Posteriormente, ya disuelta la sociedad, fundó la Colonia Bella Italia (1881), la Colonia Aldao (1885), la Colonia Garibaldi (1886), compró a Aarón Castellanos la colonia Aarón Castellanos y en 1887, con su yerno Manuel Díaz, fundó la colonia Elisa, su única propiedad en la provincia de Córdoba.

Reflejó en su obra "Hojas secas" la vida aldeana de Rosario a fines del siglo XIX, y la época de tremenda transición de la ciudad. Dio nueva vida a personajes de la vida argentina un poco olvidados, como Aristóbulo del Valle a quien dedicó un libro,  y a muchos otros que, al pasar recordaba  con sus virtudes y sus defectos, sus luces y sombras, tal cual, sin procurar nunca atemperar su impresión para equivocar a quien la leyera. Su sinceridad desbordante la llevaría a ser la corresponsal epistolar de Lisandro de la Torre, para tratar los más candentes asuntos políticos argentinos, quien en plena lucha hacía un alto para escribirle.

Fue el primer habitante de Rosario que hizo  construir allá por 1870 una casa de dos pisos, sobre calle Santa Fe casi Buenos Aires, frente a la Plaza 25 de Mayo, a metros del Palacio Municipal y de la  Catedral. La casona se recortaba señorial, sobre el paisaje despojado de una urbe en ciernes. Ornada con columnas, estucos, mármoles y pisos barrocos  fue la primera con baño a la inglesa, al lado de los dormitorios, para poder bañarse en invierno – según expresa su hija Elvira Aldao de Díaz en su obra "Recuerdos de antaño" Edit. Peuser 1913. Otra de sus viviendas  que hoy todavía existe, fue  declarada por la Municipalidad de Rosario, patrimonio de la ciudad - está ubicada en Juan Manuel de Rosas 948.

Aldao falleció en Rosario el 4 de julio de 1892, a los .

Homenajes
En  Timbúes una calle lleva su nombre.

En Rosario, Provincia de Santa Fe, una calle lleva su nombre. Corre de N. a S. entre las calles Matienzo y Larreta, desde la calle Paso al pasaje E. Deliot. Al atravesar el barrio Azcuénaga, en el tramo que va desde calle Mendoza a la de Montevideo, su trazado se encuentra interrumpido. Se le impuso ese nombre por Ord. 125 del año 1920.

Referencias

Militares de las guerras civiles argentinas
Militares de la provincia de Santa Fe
Santafesinos (capital)
Fundadores de localidades en Argentina

Camilo Aldao (militar)


Dušan Pašek ist der Name folgender Personen:

*Dušan Pašek senior (1960–1998), slowakischer Eishockeyspieler und -funktionär
Dušan Pašek junior (1985–2021), slowakischer Eishockeyspieler

Dušan Pašek


Jørgen From (1866-1944) var en dansk bogbinder, idrætsmand og leder. Som idrætsmand favnede han bredt og dyrkede både gymnastik, brydning, boksning, vægtløftning og atletik. Han blev dansk mester i diskoskast som 32-årig og vandt flere fynske mesterskaber i forskellige discipliner.

From var formand for Odense Gymnastik-Forening gennem 40 år, fra 1890 til 1930, kun afbrudt af en pause i 1891 på grund af bortrejse. Udover de mange år som foreningsformand, var han også den første formand for Fyns Gymnastik- og Idræts-Forbund fra 1898 til 1909 og igen fra 1923 til 1927.

Danske mesterskaber
  1906 1903 Kuglestød 9,50
  1905 Diskoskast 29,12
  1904 Diskoskast 29,07
  1903 Diskoskast 28,47
  1903 Kuglestød 9,72
  1903 Hammerkast 28,55
  1902 Hammerkast ?

Kilder
 Odense Gymnastikforening

Bogbindere fra Danmark
Idrætsledere fra Danmark
Diskoskastere fra Danmark
Hammerkastere fra Danmark
Kuglestødere fra Danmark
Atleter fra Odense Atletik/OGF
Personer fra Odense

Jørgen From


Ubii erau triburi germanice din Antichitatea greco-romană.

Trăiau pe malul drept al Rinului. Iulius Caesar a făcut o alianță cu ei în 55 î.Hr.. În 19 î.Hr., au fost deplasați de romani pe malul stâng, sub autoritatea lui Marcus Vipsanius Agrippa. Zece ani mai târziu, Agrippa a fondat pe teritoriul lor Colonia Claudia Ara Agrippinensium (actualul oraș Köln), care a devenit capitala lor.

Ubii au fost informatori ai lui Iulius Caesar în timpul războiului galic. Au fost aliați leali ai romanilor și i-au ajutat pe aceștia la reprimarea revoltei batavilor în 70. Au fost foarte sensibili la cultura romană și și-au schimbat apoi numele în agrippenses, în onoarea lui Agrippa. Au susținut trupele romane în războiul contra marcomanilor în Pannonia, în 166-167. În 306, laetii franci salieni au luptat cu ubienii contra alemanilor. Identitatea lor s-a pierdut apoi cu francii în nordul Galiei.

Note

Bibliografie

Izvoare primare
Caius Iulius Caesar, De Bello Gallico, libri IV et VI.
Dio Cassius, Istoria romana, liber XXXIX.
Tacit, Annales, libri I, XII-XIII.
Tacit, Germania.
Strabon, Geografia, IV (Gallia); VII, 1 (Germania);

Izvoare secundare

Vezi și
 Imperiul Roman
 Războaiele Galice
 Colonia Claudia Ara Agrippinensium (CCAA)
 Germania Inferior
 Laeti

Antichitate
Evul Mediu timpuriu
Indo-europeni
Popoare indo-europene
Popoare antice
Triburi germanice
Popoare nordice
Popoare migratoare
Popoare dispărute
Popoare germanice
Germania Inferior

Ubii


1 Utama is a shopping mall in Bandar Utama, Selangor, Malaysia, with an area of  and containing 713 stores. It is one of the largest shopping malls in Malaysia and the seventh-largest shopping mall in the world before IOI City Mall in Putrajaya surpassed it in 2022. The first phase of the mall, now known as the "Old Wing", was opened in September 1995. With the increase in customer traffic and demand for retail spaces inside the mall, a second phase called "New Wing" was added in 2003.

An additional expansion of  was added in 2018 with the addition of 1 Utama E. Today the mall houses multiple retail areas, restaurants, cafes, sports facilities, a rainforest, and a bus station with national and international services. Current anchor tenants of the mall include AEON Department Store and Supermarket, Jaya Grocer, and department store Parkson. The mall formerly housed Singaporean department store Tangs, Japanese department store Isetan, and the first IKEA store in Malaysia in 1996. The mall has received several awards, including Gold in EdgeProp Malaysia's Best Managed Property Awards 2019 (retail category) and the Platinum Award for Shopping Complex of the Year in the Retail World Excellence Awards 2006/07 edition.

History

In the 1990s, See Hoy Chan Holdings Group started developing a new town known as Bandar Utama that consists of residential and commercial areas. As the market demand for this location has surged, the developer had planned to build a mall in this town. The developer looked for inspiration for such a mall in the United States in 1993 before designing the first phase of the mall known as the Old Wing today. As the developer believed that the mall should come with anchor tenants, they signed an agreement with AEON to open Jusco (currently rebranded as AEON) as the main tenant in the mall.

The mall was officially opened in September 1995 and all the premises were fully rented by various tenants. The cost of the construction of the first phase of the mall was RM89 million. The first IKEA store in Malaysia opened on April 25, 1996 in the mall and received very good reception from customers during the first few days after opening. At the time, most of the IKEA products were made in Malaysia including dining tables, chairs, coffee tables, venetian blinds, cutting boards, toys and bed frames. The IKEA store covered  of space inside the mall. Due to the increased demand for IKEA products, the store was relocated to Mutiara Damansara on August 14, 2003, which was bigger than the previous store and became the largest IKEA store in Asia-Pacific during that time until it was surpassed by another store in Gwangmyeong, South Korea in 2014.

As the mall facing increased demand for retail spaces which led to long tenant waiting list, the director of See Hoy Chan Holdings Group, Teo Chiang Kok, considered expanding the mall by building the second phase which is known as the New Wing in order to further accommodate the increasing numbers of customers and retail lots which would cost RM300 million and increased the retail lot from 220 units to 600 units. The two blocks are now connected by a covered pedestrian bridge. The new section also includes an aviary, zoo, diving pool and climbing wall. The mall soft-opened on December 13, 2003, with the grand opening taking place on April 2, 2004, by the Sultan of Selangor, Sultan Sharafuddin Idris Shah. The owner and management of the mall was transferred to Bandar Utama City Centre.

The first renovation of the first phase (or Old Wing) took place in June 2011, 16 years after it opened, and cost RM160 million. The renovation included a relocation of the Jusco supermarket to the new area, additions of cinema screens, and a new entrance to the 1 First Avenue office building. An additional expansion of  inside the mall included the third phase (known as 1 Utama E) which was opened on January 24, 2018. It features a surfing pool, a skydiving wind tunnel and several restaurants and cafes which aim to make the mall a multi-sport and entertainment venue alongside shopping. The mall will also bring 500 more parking bays as well as providing pedestrian access to Bandar Utama MRT station. The development of this phase cost RM150 million.

Features

1 Utama contains  of retail space. Its 713 stores appeal to all economic strata, from department stores such as AEON and Parkson, to high-end international chains and multiple restaurants such as the Food District food court, Din Tai Fung, KFC, McDonald's, Texas Chicken, Dunkin' Donuts and Carl's Jr. and two cinema chains, TGV Cinemas and GSC. This mall previously housed the first IKEA store in Malaysia, Cold Storage, MPH Bookstores. and Isetan department store. Aside from retail, 1 Utama offers sport amenities to the public including a bowling alley, baseball cage, climbing wall, surfing pool and skydiving wind tunnel. The rainforest inside the mall was grown on October 25, 2003. It was done by extracting a Tabebuia rosea tree from a nearby forest carried into the mall to create the forest canopy, whereas an additional 200 samplings of other species such as Alocasia, wild banana, Johanesteijsmannia, Aglaonema and Phyllagathis will be used as shrub layer. The rainforest opened to the public in November 2003. As of 2019, the mall attracts more than 33 million visitors annually, with peak traffic occurring during the holiday season.

Access

The mall is connected to several major roads including Lebuhraya Damansara Puchong and Lebuh Bandar Utama. In addition to providing 14,000 parking bays for cars, the mall also provides bicycle parking. The car park is also equipped with electric vehicle charging points. The mall is accessible via public transport, including MRT via Bandar Utama MRT station or via buses from RapidKL bus service.

Incidents

Fires
There were two fires that broke out in the mall. The first fire was on February 25, 2013, which started in a storage facility in the children's playground equipment store which caused the whole building to experience a power outage. The second fire occurred on July 11, 2014, when the fire broke out from the kitchen of one of the food court. Both fires were minor, and no casualties were reported.

Crime
In response to the abduction of Canny Ong in a shopping center in Bangsar which led to her death on June 13, 2003, many shopping malls in Klang Valley strengthened their security in order to protect their customers, including One Utama shopping mall where the management deployed additional policemen, guard dogs and security guards to patrol the mall. Despite this, there were several false alarms when some customers reported to police that their cars were stolen, when in fact the customers forgot where they had parked their cars. During Chinese New Year in 2014, a burglar stole jewellery worth RM10 million in one of the jewellery shops. The heist was planned by a Latin American gang in advance before executing the burglary, which included hiding inside the mall as it closed, cutting off electricity, disabling the burglar alarm system, stealing CCTV recording units and melting safe doors using an oxy acetylene torch.

Suicide
A woman fell to her death from the 4th floor at the new wing on 19 May 2021. The incident happened at 1 pm. The mall emergency response team quickly handled the situation before handing it over to the police. The management of One Utama has confirmed that the police will be investigating the matter further.

References

External links

 Official website

1995 establishments in Malaysia
Buildings and structures completed in 1995
Petaling District
Shopping malls established in 1995
Shopping malls in Selangor

1 Utama


عمر بن إدريس الجيلالي بن ادريس محمد اليوسفي الزرهوني، لقَّبه خصومه بالروكي وبوحمارة (1860، أولاد يوسف؛ توفي 2 سبتمبر 1909، فاس) هو ثائر ومعارض مغربي نازع العلويين على حكم المغرب، ادعى أنه مولاي امحمد، المقصي من ولاية العهد، فسيطر على المغرب الشرقي وأصبح يهدد السلطة المركزية نتيجة المساعدات الفرنسية والإسبانية التي حصل عليها مقابل استغلال الدولتين لمناجم المنطقة. أقام مملكته التي جعل عاصمتها مدينة تازة وتوج نفسه سلطاناً بها وحكم لمدة 7 سنوات متتالية.

ألقابه
اسمه الحقيقي كما أثبته بنفسه، هو الجيلاني بن عبد السلام بن إدريس اليوسفي الزرهوني، وسبب تسميته ببوحمارة، أنه لما زار مدينة فاس في عهد السلطان مولاي عبد العزيز، وصلى الجمعة هناك، عندما هم بالخروج امتطى حمارة. وكلمة الزرهوني مجرد لقب له لأنه ولد في مدينة زرهون قرب مكناس، أصبح اسمه الكامل مع الألقاب والملحقات هو عمر بن إدريس الجيلالي الزرهوني الروكي وعندما خسر رهانه السياسي أطلق عليه خصومه لقب «بوحمارة»، تيمناً بدابته التي جال بها المغرب لنشر دعوته.

كل من كان يسعى في المغرب إلى عزل السلطان وإقامة حكومة جديدة، دون انتماء حقيقي للسلالة الملكية، كان يحمل لقب الروكَي. وفي الحقيقة، فالمغرب عرف كثيرا من أمثال هذا الطامع في العرش، في بحر عام 1862، في ظل حكم سيدي محمد، انتفض رجل من فخدة الروكَا المنتمية لقبيلة سفيان في الغرب، يدعى الجيلالي الروكَي، وحشد بعض الأنصار، وبعد قتل قائد قبيلته توجه إلى فاس. لم يجد السلطان أدنى صعوبة في القضاء على منافسه، إذ تسلم فيلق العسكر المبعوث لمواجهته جثته في زاوية زرهون، حيث كان قد لجأ قبل قضاء سكان المنطقة عليه. لم تستمر تلك الانتفاضة أكثر من ثمانية وأربعين يوما، ومنذ ذاك، أصبح لقب الروكَي ملازما لكل منتفض من ذات الطينة، مع إصرار المخزن على إلصاق هذه الكنية المزعجة ضده لتمريغ سمعته في التراب.

نشأته
استقرت أسرة بوحمارة بمنطقة زرهون منذ أمد بعيد، وهناك خلاف حول تاريخ مولده، حيث يرى الصحفي الأجنبي «ريني مولان» (Moulin Reni)، صاحب «المجلة الأسبوعية الفرنسية»، أن بوحمارة ولد سنة 1862م، أما عبد الوهاب بنمنصور فقد ذكر في الجزء الأول من مؤلفه: «أعلام المغرب العربي» أن مولده كان سنة 1865م، بينما ذكر «شارل أندري جوليان»(Charle Andres Julien) أن ذلك كان سنة 1886م.

درس الجيلالي في سلك الطلبة المهندسين، حيث تمدرس في فاس وتلمسان والجزائر العاصمة وباريس، وخدم كطوبوغرافي في الجيش ليصير بعد ذلك موظفا في القصر السلطاني في مراكش، يشغل منصب كاتب لمولاي عمر، شقيق السلطان مولاي عبد العزيز.

بعد بضع سنوات من عمله هذا، استطاع الجيلالي الزرهوني أن يكتسب الكثير من الخبرة في مجال كتابة الوثائق وتوقيع العقود، وهو ما جعله يقدم - كما يشاع عنه - على مغامرة غير محسوبة العواقب حينما قام بتزوير وثائق رسمية، وحصل على مبالغ مالية كبيرة، فتم إبعاده فورا عن القصر السلطاني بتهمة التآمر على السلطان. وكان ذلك في حقبة تحمل مولاي عمر لمسؤولية خليفة فاس، بتزامن مع رحلة مولاي الحسن إلى تافيلالت، ليُرمى به في السجن الذي لم يغادره إلا بعد سنتين.

مغامرته السياسية

بعد فترة وجيزة من إبعاده من القصر، استطاع الحصول على منصب كاتب لدى حمو الحسن، قائد بني مطير. غادر هذا المنصب سريعا لأنه كان يعد لثورة. لقد تبخر الزرهوني من إقامة القايد حمو سنة 1901 ولم يعد أحد يسمع له خبرا. بعد ذلك الاختفاء الغامض، وقضائه فترة من الوقت في الجزائر وتونس، حيث سافر وتردد على الرباطات والزوايا وأقام في مستغانم، متتلمذا ومريدا للشيخ سيدي محمد بن عبد القادر بن عدة البوعبدلي، ثم عاد إلى المغرب الشرقي والريف.

بدأت الأخبار تتحدث عن ظهور رجل يجوب القرى والقبائل مبشرا بشيء لم يعهدوه من قبل. فأعلن أنه مولاي محمد، الابن الأكبر للسلطان الحسن الأول.

بفضل الهيبة التي تمتع بها لدى القبائل، أصبح شيخ زاوية، وأسس طريقة خاصة بأتباعه. وحسب الباحث محمد الصغير الخلوفي، فإن الطريقة التي أسسها بوحمارة شاذلية عرفت باسم الطريقة النورانية، تم نشرها بين القبائل عن طريق نشرات خاصة بخط اليد كانت توزع على نطاق واسع، والطريقة تلخيص لآراء صوفية دونت بأسلوب متواضع. قام باستعمال النهي عن المنكر وسيلة لمعارضة السلطان مولاي عبد العزيز، فقام بتركيز حملته على ضرورة محاربة الكفار الذين استقروا بالجهات الشرقية والشمالية، والذين يريدون الاستيلاء على البلاد بعد إغراقها في الديون.

فاستغل معرفته بالعلوم الشرعية وبالفقه في استمالة سكان القرى والقبائل التي كان يمر منها. بل إنه كان خبيرا أيضا في السحر والتنجيم، وبرع في مجال الخدع السحرية وقراءة حركات النجوم ومواقع الأفلاك، وهذا امتياز كبير لم يكن يحظى به الكثيرون في ذلك الوقت، وهو ما جعل الجيلالي الزرهوني يستغل مواهبه إلى أقصى حد، فصارت دعوته تلقى القبول في أطراف كبيرة من شمال المغرب، في وقت كانت السلطة المركزية غارقة في بحر من المشاكل الداخلية والخارجية التي ستودي بالمغرب لاحقا إلى أتون الحماية الأجنبية.

ركب الجيلالي الزرهوني حمارته وصار يجوب القرى والقبائل انطلاقا من ضواحي فاس ومرورا بتازة ووجدة وانتهاء بقبائل الريف وجبالة. فاتخذت السلطنة الجديدة محورا لنشاطاتها مدينة تازة ثم وجدة وأخيرا قصبة سلوان.

اختار الزرهوني منطقة شمال المغرب لأنها كانت في منزلة بين المنزلتين، فلا هي تابعة بالكامل لحكم السلطان في فاس أو مراكش، ولا هي مستقلة بالكامل عن الحكم المركزي، لكنها في كل الأحوال ظلت في منأى عن قبضة المخزن، وسكانها ميالون إلى الثورات والتمرد، وهو ما جعل بوحمارة يعتقد أن هذه المنطقة هي التربة الخصبة لنمو دعوته إلى الثورة والتمرد على السلطان. ولم تتردد هذه القبائل في مبايعته سلطانا على المغرب.

غزى بوحمارة أكثر القبائل من شرق المغرب ولما عاين قادة وشيوخ القبائل وشجعانها ما يفعله بوحمارة من القتل والتنكيل بمعارضيه أصبح منهم الناصر المنتصر له، وكان منهم من قام في وجهه وقاتل حتى قتل أو حرق دون ماله وعرضه وحريمه ومنهم ما سلك سبيل المصالحة والمسالمة. فانقسمت قبائل شرق المغرب بين «روكيين» و«محمديين». ومن أبرز ما حدث بين تلك القبائل الصراع الذي نشب بين قبيلة لمهاية بقيادة الحاج السهلي وبني يزناسن التي تزعمها محمد الصغير ولد البشير، بعد أن دخل عرب لمهاية، المساندين لبوحمارة، لمدينة وجدة وطردوا عاملها عبد المالك السعدي سنة، بعد أن تغلبت على قبائل أولاد علي بن طلحة وأجبرت عامل وجدة على الفرار قاصدا الأراضي الجزائرية. فنشب صراع بين المهاية والقبائل المساندة للسلطان ومنهم بني يزناسن. وعلى إثرها قام السلطان الحسن الأول بإرسال شريف وزان مولاي عبد السلام رئيس زاوية مولاي الطيب لفك النزاع بين المهاية وأهل أنكاد.

التحول إلى سلطان

عندما أحس الزرهوني باشتداد عوده، انتقل إلى المرحلة الأكثر أهمية في ثورته، حين زعم أنه الابن البكر للسلطان الراحل الحسن الأول، مولاي محمد، وأدلى لمن يشك في ذلك بوثائق تثبت نسبه.

تحول الجيلالي بوحمارة من مجرد ثائر ومتمرد إلى سلطان، وهذا ما حوّله إلى ظاهرة حقيقية، خصوصا وأنه استغل جيدا علمه بالواقع السياسي المغربي حين زعم أنه مولاي محمد ابن الحسن الأول، في الوقت الذي كان مولاي محمد الحقيقي سجينا لدى أخيه السلطان مولاي عبد العزيز. هكذا كانت المعلومة في يد الزرهوني قوة حقيقية. كان يعرف أن ادعاءه بنوة السلطان الراحل لن يشكك فيها أحد لأن السلطان الأب مات، والابن البكر الحقيقي مسجون، والسلطان عبد العزيز غارق حتى الأذن في لعبه وملذاته وملاهيه التافهة. كما أن أغلب المغاربة كانوا بعيدين عما يجري في دواليب البلاطات. إنها الثورة المناسبة في الوقت المناسب.

مذبحة قصبة بني بوزكو
أراد بوحمارة أن يستن بسنة من تقدمه من الملوك من التزوج ببنات كبار القواد ولتوثيق الصلة والعلاقة بينهم. وقد علم أن القائد حمادة، أحد زعماء قبيلة بني بوزڭو، كانت بنته زوجة للمولى الحسن الأول، فبعث إليه يخطب بنتا له. ولما أهديت له ورآها امتنع من اتخاذها زوجة، ولما بلغت كلمته القائد حمادة رأى أن هذه إهانة ومساومة فاضحة في حريمه، ولكنه كظم غيظه إلى حين، ارسل إلى بوحمارة قوله: إن المولى الحسن كان قد بعث من يختار له من عريفاته ووزرائه، فابعثوا أنتم كذلك من يتولى ذلك الأمر. فقبل بوحمارة هذا الجواب، واتفق الطرفان على يوم معين للحضور بقصبة القائد ببني بوزكو.
ثم بعث القائد حمادة إلى عامل وجدة وجيش المخزن المتواجد هناك طالبا من قادته أن يبعثوا إليه بمائة بغل مجهزة للرحيل ومعها من يصلح شأنها، ولا بد أنه كشف لهم عن الخطة التي نصبها وهيأها للقضاء على أنصار بوحمارة. ولذلك لا بد من الرحيل العاجل من بني بوزكو والانضمام إلى جيش المخزن بوجدة وضواحيها. وهي المدينة التي ستسقط لاحقا في يد قبيلة لمهاية، أنصار بوحمارة.

ولما وصل قادة بوحمارة إلى بني بوزكو قابلهم واستضافهم، وفي المساء وبعد استراحة القوم، أمر القائد حمادة بإحضار كسوة جديدة لكل واحد من أولئك الأكابر وطلب منهم أن يبادروا إلى دخول الحمام للاستراحة أكثر وارتداء اللباس الجديد. وكان قبل ذلك قد درس وناقش خطة المذبحة وقطع الرؤوس مع إخوانه وأقاربه وعبيده ومن يهمهم الأمر، وجعل القضاء على الأكابر والقادة واحدا واحدا أول شيء، وبعد الانتهاء من ذبحهم يطلق رصاصة في الهواء إيذانا بذبح الباقين ببيوت إخوانه وأقاربه. راح ضحيتها ما يقرب من سبعين شخصا.

هزيمته للسلطان العلوي
تكون جيش بوحمارة من أربعة عشر قبيلة، منها قبيلة تمسمان وبني توزين وبني وليشك وبني سعيد وتفرسيت وامطالسة وبني سيدال وبني بوغافر وبني شيكر ومزوجة وبني بويفرور. كما أن الحرب التي واجهت المخزن كنتيجة لتمرد بوحمارة ساهمت في إضعاف الدولة، وإفراغ الخزينة.

أصبح بوحمارة السلطان الشرعي لجزء من البلاد، وهكذا أصبح الاسم الذي ينادى به مزيجا من الازدراء والإعجاب، بين بوحمارة ومولاي محمد.
بعد ذلك سن بوحمارة ظهائر سلطانية وأسس عددا من الوزارات.

بعد أن تحول بوحمارة إلى قوة ضاربة، استطاع أن يوقع هزيمة مرة بجيش السلطان سنة 1902، أي بعد سنة واحدة فقط بعد بدء تمرده على المخزن. ومما أعطى انتصار بوحمارة وهجه وزاد في شهرته بين القبائل، هو أن جيش السلطان كان يقوده الأخ الأصغر لمولاي عبد العزيز، المعروف باسم مولاي لكبير، وهو المنصب الذي تولاه شقيق السلطان برغبة شخصية من مولاي عبد العزيز، ليس لأنه خبير في الحروب أو ضليع في أمور الجيش، بل لأن هذا المنصب يوفر لصاحبه الكثير من الامتيازات، ليس أولها الاستفادة من الميزانية التي تخصص للجيش، وليس آخرها التلاعب في المصاريف وتحويلها إلى الحسابات الخاصة. إنها واحدة من الظواهر التي عجلت، ليس فقط بالسقوط في براثن الفتنة الداخلية، بل أيضا بتحويل المغرب إلى لقمة سائغة في أفواه البلدان الأوروبية المتربصة به.

اتفاقياته مع المستعمرين

بعد انتصار 1902، أصبح بوحمارة ظاهرة حقيقية وصار يفرض سطوته بين القبائل بلغة الترهيب والترغيب، وأصبح المخزن يحسب له ألف حساب.
لم يكن الحس السياسي والوعي الدبلوماسي ولعبة التوازنات غائبة عن ذهن بوحمارة، الذي قضى ردحا غير قصير من الزمن في خدمة السلطان، لذلك عندما أحس باشتداد شوكته وصلابة عوده واجتماع القبائل من حوله، سارع إلى عقد اتفاقيات مع فرنسا وإسبانيا، تسمح لهما باستغلال مناجم في المنطقة، حيث فازت فرنسا بصفقة لاستغلال منجم «أفرا» للرصاص، بينما بدأت إسبانيا في استغلال منجم «ويكسان» للحديد. ومقابل ذلك، حظي بوحمارة بدعم مالي من هذين البلدين، إضافة إلى تزويده بالأسلحة من أجل عصرنة جيشه المتعاظم في المنطقة.

بعض جبال قبيلة بني بويفرور كانت غنية بالمعادن، خاصة الحديد والرصاص، فقام بالتفاوض مع الأخوان «بايي» (Baille) واتفق معهما، نهاية سنة 1904 على استغلال هذه المناجم لمدة تسعة وتسعين سنة. وبسبب عدم توفر الأخوان «بايي» على الرأسمال الكافي لاستغلال المناجم، قاما باتفاق مع «ماسنيت» (Massenet)، يقضي باستغلال منجم المنطقة وكانت لبوحمارة علاقات مع قواد المنطقة، من بينهم احميدة بن شلال، الذي تزوج بوحمارة أحد أخواته.

بعد الوصول إلى اتفاق مع القائد احميدة بن شلال، وعدة شيوخ بني بويفرور، قام بوحمارة أيضا باتفاق مع «ماسنيت» على أساس استغلال هذا الأخير لمعادن بني بويفرور. وبعد زيارته لعدة مناجم، وصل «ماسنيت» إلى اتفاق مع بوحمارة بتاريخ 8 ماي 1907 حصل بواسطته على امتياز عام لاستغلال جميع مناجم الرصاص والنحاس، والذهب والفضة بجبال قلعية، في مقابل حصة كبيرة من النقود، حيث سلم ماسينيت لبوحمارة بين 3 يونيو و27 نوفمبر 1907 مبلغا إجماليا يقدر بمائتين وخمسين ألف بسيطة.

ومن جهته قام يهودي جزائري يدعى «دافيد شربيت»، الذي فر من وهران بعد إفلاس تجارته، بالاستقرار بمليلية وتعاطى لتجارة القماش. دخل «دافيد شاربيت» في علاقات مع بوحمارة ومع باقي زعماء المنطقة مثل عبد الكريم، أمين ديوانة مليلية، والشريف سيدي الحاج فاضل الناصري، اللذين كانا يترددان على محل دافيد شربيت الكائن بحي اللبوليغونو Barrio del Polígono بمليلية. وبسبب الخيرات المعدنية لبني بويفرور، قام «دافيد شربيت» بدور وسيط بين بوحمارة ومجموعة مالية إسبانية مهتمة بعقد صفقة معه. هذه المجموعة كان يمثلها «أنريك مثبهارسون» (Enrique Mcpherson)، وهو شريك مهندس المعادن «ألفونسو دو لا فايي» (Alfonso de la Vallée) الذي قام بين سنتي 1905 و1907 بالدراسة الجيولوجية لمعادن أوكسان، وبعد مفاوضات، سلم بوحمارة مناجم حديد بني بويفرور «لأنريك مثبهارسون» و«ألفونسو دو لا فايي»، اللذين أسسا سنة 1907 النقابة الأسبانية لمناجم الريف (Sindicato Español de Minas del Rif). وقد قامت شركة (la Razón Minera G. Y A. Figueroa) بمحاولة لإقناع بوحمارة بفسخ اتفاقه مع ماسينيت والمجموعة التي يمثلها أنريك مثبرسون، وهو ما جعل «ديل فايي» (Del Valle)، وفرنانديز يقومان بمنح بوحمارة، في سبيل هذا الهدف، مبلغ مائتين وخمسين ألف بسيطة التي طالب بها. أما «دافيد شاربيت»، «شريك أنريك مثبرسون» فقام بمحاولة لمنع هذا الاتفاق، في حين إن ممثل المجموعة الإسبانية الجديدة أي شركة (G. y A. Figueroa)، وعدت بوحمارة بمنحه قيمة مالية قد تصل إلى مليون بسيطة، وبعد منافسة شديدة، لأجل الحصول على معدن أوكسان، توصل الطرفان إلى اتفاق بالتشارك، لإنشاء «الشركة الإسبانية لمناجم الريف» في يونيو 1908، وهي شركة مجهولة الاسم، ذات رأسمال يقدر بخمسة ملايين بسيطة في شكل أسهم محررة.

من جانبه، لم يقبل الريفيون تنازلات بوحمارة للمستعمر الأسباني، وتمردوا على سلطته في عام 1907 بقيادة الشريف محمد أمزيان. بدأ أمزيان يضايق الأسبان وتمكن من وقف عمليات التعدين في أكتوبر عام 1908 بالهجوم على عمال المناجم، واضطر بذلك بوحمارة إلى مغادرة سلوان، يوم 4 ديسمبر من تلك السنة.

انهزامه واعدامه

زادت المسألة المغربية تعقيدا عندما اختطف الريسوني، والذي قاد ثورة أخرى، رعايا أجانب مقيمين في طنجة ونواحيها، فأرسلت الولايات المتحدة وابريطانيا سفنها الحربية إلى السواحل المغربية، فاضطر السلطان عبد العزيز إلى تعيينه عاملا بأحواز طنجة حتى يتقي شره ويتفرغ لمواجهة ثورة بوحمارة. كل هذه الأحداث دفعت الدول الأوربية إلى عقد مؤتمر الجزيرة الخضراء للنظر في المسألة المغربية.

عزل السلطان عبد العزيز من طرف أخاه مولاي عبد الحفيظ في 1907 ثم بايعه أهل فاس في يناير 1908. وحاول السطان الجديد معارضة قرارات مؤتمر الجزيرة الخضراء، لكنه تعرض لتهديد الدول الأوربية التي قررت عدم اعترافها به إلا بعد اعترافه بتلك القرارات، مما أجبره على قبولها. وتمكن م.عبد الحفيظ من الحصول على قرض من فرنسا بمبلغ 104 مليون فرنك قصد مواجهة التدهور الداخلي، مما مكنه من القضاء على ثورتي بوحمارة والريسوني.

قاد معركته الأخيرة ضد جيش السلطان حفيظ في عام 1909، بدعم من جانب فرنسا. بعد أن تأكد من أن جيشه قد اقترب من نهايته، لجأوا إلى مسجد في الزاوية الدرقاوية، حسب الاعتقاد بأن حياته ستكون بمنأى عن الخطر. لكن على الرغم من الطابع المقدس للزاوية، تعرضت للقصف ودمرت بالمدفعية الثقيلة التي قدمها للسلطان حلفائه الفرنسيين. تم القبض على جيلاني زرهوني مع 400 من جنوده وموظفيه واقتيد إلى مدينة فاس.

بسبب المعاملة غير الإنسانية، من أصل 400 سجين وصل إلى فاس سوى 160 منهم حيا. وفي يوم 2 سبتمبر 1909، تم تعذيب وإعدام الجميع في الأماكن العامة، وتم سلخ 32 جثة، بينها بوحمارة، وتسليمها إلى الوحوش، حادث صدم القنصليات الأوروبية في المغرب.

مراجع

أشخاص أعدموا من قبل المغرب
أشخاص مغاربة في القرن 20
أشخاص من فاس
سلاطين مغاربة
متمردون مغاربة
معاداة السامية في المغرب
مواليد 1860
مواليد في أولاد يوسف
وفيات 1327 هـ
وفيات 1909
وفيات في فاس

بوحمارة


Frederick Reines (Paterson, 16. ožujka 1918. – Orange, 26. kolovoza 1998.), američki fizičar. Diplomirao je 1941. na Stevens Institute of Technology u New Jerseyu, a doktorirao (1944.) na Sveučilištu u New Yorku. Bio je profesor na Sveučilištu Case Western Reserve u Clevelandu (od 1959. do 1966.) i na Sveučilištu Irvine u Kaliforniji (od 1966.). Vodio je istraživanja subatomskih čestica i razvoj nuklearnog oružja u Los Alamosu (Projekt Manhattan), te je sa suradnikom Clydeom Cowanom 1951. pokusima dokazao postojanje neutrina, što ga je teorijski predvidio W. Pauli (1930.). Za to je otkriće 1995. s M. L. Perlom dobio Nobelovu nagradu za fiziku.

Neutrino

Neutrino (talijanski, od neutr[on] + -ino, talijanska umanjenica; oznaka ν) je subatomska čestica, lepton bez električnoga naboja, vrlo malo mase, koji se giba brzinom bliskom brzini svjetlosti. Neutrino je kao laku električki neutralnu česticu spina ½ pretpostavio (postulirao) W. Pauli (1930.) kako bi objasnio očuvanje energije u nekim nuklearnim procesima, kao na primjer:

Nakon što je J. Chadwick 1932. otkrio neutron, E. Fermi je 1934. ugradio Paulijevu postuliranu česticu u svoju teoriju slabe sile i nazvao ju neutrinom (malim neutronom). Kao svaka čestica koja zadovoljava Fermi-Diracovu statistiku, i neutrino ima antičesticu, takozvani antineutrino, koji se od neutrina razlikuje samo u svojstvima simetrije. Elektronski se neutrino emitira iz protona u pozitivnom beta-raspadu:

dok se elektronski antineutrino emitira iz neutrona u negativnom beta-raspadu:

Mjerenjima između 1954. i 1956. uspjelo se opaziti neutrine putem takozvanog inverznoga β-procesa. U pokusu koji je izveo F. Reines opaženi su elektronski antineutrini, uhvatom kojih se, u skladu s Fermijevom teorijom, na jezgrama vodika stvaraju neutroni i pozitroni:

Pokusi s ubrzivačima čestica omogućena su otkrića mionskih (1962.) i tauonskih (sredinom sedamdesetih) neutrina, stvorenih u paru s mionima i tauonima. Da se radi o neutrinima druge generacije pokazali su pokusi, koje su izveli L. Lederman, M. Schwartz i J. Steinberger. Kozmičke su neutrine detektirali R. Davis i M. Koshiba. Uz kozmičke neutrine vezano je otkriće oscilacija okusa neutrina: pošto su prije ustanovljene zasebne neutrinske vrste (okusi νe, νμ, ντ kojima su zaokružene tri obitelji čestica standardnoga modela čestica), za elektronske neutrine emitirane sa Sunca ustanovljena je njihova pretvorba (transmutacija) u mionske, a za mionske neutrine stvorene u Zemljinoj atmosferi njihov prijelaz u tauonske neutrine. Pokuse s velikim vodenim detektorima neutrina smještenim duboko u rudnicima vodili su M. Koshiba u Japanu i A. B. McDonald, u Kanadi. Promjene okusa neutrina pokazuju da neutrini imaju masu.

Neutrino je elementarna čestica bez električnog naboja i gotovo isključivo vezana uz slabu nuklearnu silu koja je odgovorna za radioaktivni raspad kemijskih elemenata. Neutrinovo međudjelovanje s materijom je tako slabo da neutrino može kod stanovite energije proći bez apsorpcije kroz olovni zid debljine oko stotinu svjetlosnih godina. Stručno se kaže da neutrino ima vrlo mali udarni presjek s materijom. Neutrino je uz foton najbrojnija čestica u svemiru. U jednoj sekundi kroz naše tijelo prođe milijarde neutrina, a da mi to niti ne osjetimo. Čak naše tijelo koje ima dvadesetak miligrama radioaktivnog kalija emitira nekoliko stotina milijuna neutrina po danu!

Izvori

Američki fizičari
Dobitnici Nobelove nagrade za fiziku

Frederick Reines


Jean-Marc Foltz (né en  à Strasbourg) est un clarinettiste  français (également clarinette basse ), actif dans le domaine de la musique contemporaine et du jazz.

Biographie
Jean-Marc Foltz a suivi une formation classique de clarinette et a étudié au Conservatoire de Strasbourg avec Armand Angster. Pendant plus de dix ans, il a fait partie de l'Ensemble intercontemporain ainsi que de l'Ensemble Accroche Note ; il a également travaillé avec la , l'Ensemble United Instruments of Lucillin (Luxembourg) ainsi qu'avec Alternance (Paris) et a interprété des pièces contemporaines de compositeurs tels que Georges Aperghis , Pierre Boulez , Pascal Dusapin ou Giacinto Scelsi. Parallèlement, il a joué dans l'Orchestre Régional de Jazz d'Alsace ou le Jazztett de Bernard Struber. Depuis 2001, il a travaillé en duo et en trio avec Stéphan Oliva et Bruno Chevillon ainsi qu'avec Raymond Boni, Joe McPhee et Latif Chaarani. Il a fait partie du quintet Improvista et du groupe Lousadzak de Claude Tchamitchian. Il a également donné des concerts avec le pianiste Bill Carrothers ou le Trio de Clarinettes (avec Armand Angster et Sylvain Kassap), avec lesquels il a également enregistré des disques. En 2005, il a fondé son propre trio avec Sébastien Boisseau et Christophe Marguet, avec lequel il s'est produit en Europe et en Amérique latine et pour lequel il compose également. Au vu de son album Gershwin, France Musique a jugé à son sujet : « Familier des grandes ruptures, aussi à l'aise dans le répertoire post-romantique, la musique contemporaine que dans le jazz le plus aventureux, Jean-Marc Foltz est un clarinettiste multi-alliances, fidèle à la démarche pionnière de Michel Portal, capable de faire surgir de nouvelles beautés du répertoire de Gershwin » .

Jean-Marc Foltz enseigne à l'Académie supérieure de musique de Strasbourg, à l'Académie Opus XXI et au CNSMD de Lyon.

Jean-Marc Foltz joue sur clarinette Selmer.

Enregistrements (sélection )
 Jean-Marc Foltz / Bruno Chevillon : Cette Opacité, (Clean Feed, CF045CD, 2005)
  Foltz, Oliva, Chevillon : Soffio Di Scelsi, (La Buissonne, 2007)
 Stéphan Oliva, Jean-Marc Foltz : Pandore, (Sans Bruit, sbr003, 2008)
 Jean-Marc Foltz, Matt Turner , Bill Carrothers : To The Moon, (Ayler Records, aylCD-112, 2010)
 Jean-Marc Foltz, Stephan Oliva :  Visions Fugitives, (Vision Fugitive, 2012)
 Philippe Mouratoglou, Jean-Marc Foltz, Bruno Chevillon : Steady Rollin' Man * Echoes Of Robert Johnson, (Vision Fugitive, 2012)
 Double Trio De Clarinettes : Itinéraire Bis, (label Between The Lines, BTLCHR 71231, 2013)
 Jean-Marc Foltz : Viracochas, (Vision Fugitive, 2013)
 Jean-Marc Foltz :Eleanora Suite - A Woman's Love And Life, (Vision Fugitive, 2014)
 Foltz, Oliva : Gershwin, (Vision Fugitive, 2016)
 Jean-Marc Foltz, Philippe Mouratoglou : Legends Of The Fall, (Vision Fugitive, VF313014, 2017)
 Jean-Marc Foltz : Nowaten (Celui Qui Ecoute), (Vision Fugitive, VF313016, 2018)
 Jean-Marc Foltz : Wild Beasts, (Vision Fugitive, VF313019, 2019)
 Bill Carrothers, Peg Carrothers, Jean-Marc Foltz, Philippe Mouratoglou, Stephan Oliva, Matt Turner, Emmanuel Guibert : La Musique D'Alan, (Vision Fugitive, VF313020, 2020)

Notes et références

Liens externes
 .
 .

Clarinettiste classique français
Clarinettiste  français de jazz
Naissance en 1968

Jean-Marc Foltz


Dentalmateriale er særligt fremstillet komposit materiale, designet til brug i tandpleje. Der findes mange forskellige former for dentalmaterialer, og deres egenskaber varierer afhængig af hvad de skal bruges til. Blandt eksempler er tayndfyldning (heriblandt kroner og broer), endodontisk materiale (brugt ved rodbehandling), aftryksmaterialer, protesemateriale, tandimplantater og mange andre.

Odontologi

Dentalmateriale


Champney ist der Familienname folgender Personen:

 Benjamin Champney (1817–1907), US-amerikanischer Maler
 Elizabeth Williams Champney (1850–1922), US-amerikanische Schriftstellerin
 James Wells Champney (1843–1903), US-amerikanischer Maler

Champney


Andromaca (în ) este o tragedie în cinci acte și în versuri de Jean Racine, scrisă în 1667 și reprezentată pentru prima oară la castelul Louvre la 17 noiembrie 1667. Conține  de versuri alexandrine.

Argumentul piesei se rezumă într-o singură frază: Orest o iubește pe Hermiona, care îl iubește pe Pyrus, care o iubește pe Andromaca, aceasta caută să-l protejeze pe fiul său Astyanax râmânând fidelă amintirii soțului său, Hector, ucis în timpul Războiului Troiei.

Racine se inspiră din cânturile  Iliadei  de Homer, îndeosebi pentru figura Andromacăi. Istoria ei fusese deja tratată de Euripide în piesele Andromaca și Troienele, aceasta din urmă fiind adaptată mai târziu de Seneca, însă Racine citează în prima sa prefață Eneida de Vergilius ca sursă principală de referință.

Origine
După ce s-a făcut cunoscut prin La Thébaïde și Alexandre le Grand, piese care nu prea mai sunt jucate în zilele noastre, Racine cunoaște gloria cu Andromaque, cea de a treia sa tragedie. Opera este dedicată Henriettei a Angliei. A fost jucată pentru prima oară la 17 noiembrie 1667 în fața reginei de către trupa Hôtel de Bourgogne, la castelul Louvre. Rolul titular a fost susținut de Mademoiselle Du Parc. Piesa a avut un mare succes în fața curții emoționate de lirismul nou al acestei tragedii.

A fost totuși criticată de către rivalii săi, între care Subligny care a adunat cele mai multe reproșuri făcute tragediei într-o comedie, La Folle Querelle, jucată anul următor de trupa lui de Molière.

Potrivit lui Voltaire,

Potrivit criticului Félix Guirand, piesa constituie o cotitură în istoria  teatrului francez prin aceea că Racine  Pe de altă parte, autorul privilegiază  contrastând cu

Contrar altor piese ale lui Racine, succesul piesei Andromaque nu a cedat niciunei epoci și piesa a fost mereu una dintre cele mai jucate la Comedia Franceză  /  :fr:Comédie-Française.

Personajele

Actorii citați în lista de mai jos au fost primii interpreți ai acestor roluri.

 Andromaca, văduva lui Hector, sclava lui Pyrus, mama lui Astyanax, prințesă troiană : Mademoiselle Du Parc
 Pyrus, fiul lui Ahile, regele Epirului : Floridor
 Orest, fiul lui Agamemnon : Montfleury (care avea atunci 60 de ani)
 Hermiona, fiica Elenei, făgăduită lui Pyrus: Mademoiselle des Œillets
 Pylade, prietenul și confidentul lui Orest
 Cleona, confidenta Hermionei
 Cefisa, confidenta Andromacăi
 Fenix, învățătorul lui Ahile, apoi al lui Pyrus
 Alaiul lui Orest

Intriga

După Războiul Troiei, în cursul căruia Ahile l-a ucis pe Hector, soția acestuia din urmă, Andromaca, este făcută prizonieră împreună cu fiul său Astyanax de către Pyrus fiul lui Ahile. Pyrus se îndrăgostește de ea, în timp ce, în principiu, trebuia să o ia în căsătorie pe Hermiona, fiica regelui Spartei Menelaus și a Elenei.

Structura este aceea a unui lanț amoros cu sens unic: Orest o iubește pe Hermiona, care vrea să-i placă lui Pyrus, care o iubește pe Andromaca, care îl iubește matern pe Astyanax și pe soțul său Hector, care este mort. Sosirea lui Orest la curtea lui Pyrus marchează declanșarea unei reacții care, treptat, va face să explodeze lanțul dislocându-l. Importanța temei galante este un rest al piesei precedente a lui Racine, Alexandru cel Mare.

Scena se petrece la Butrota, cetate în Epir, într-o sală a palatului lui Pyrus.

Note

Bibliografie
 Homer, Iliada, În romînește de G. Murnu, Studiu introductiv și comentarii de D.M. Pippidi, Editura de Stat pentru Literatură și Artă, București, 1955
 Homer, Iliada, traducere de George Murnu, ediție bilingvă (greacă și română), Editura pentru Literatură Universală, București, 1967
 Homer, Iliada, traducere de Dan Slușanschi, ilustrații de Mihail Coșulețu, Editura Humanitas, București, 2012, ISBN 978-973-50-3702-4
 Vergilius, Eneida, Ediție critică, Traducere de George Coșbuc, Ediție îngrijită, note și prefață de Stella Petecel, București, 1980, Editura Univers.
 Jean Racine, Oeuvres complètes, tome I, Editions Pléiade, 1999, ISBN 978-2-07-011561-7
 Jean Racine, Teatru, Prefață de Elena Vianu, Editura de Stat pentru Literatură și Artă, București 1959.
 Racine, Andromaque, Tragédie, avec une Notice biographique, une Notice historique et littéraire, des Notes explicatives, des Jugements, un Questionnaire sur la pièce et des Sujets de devoirs par Félix Guirand, Professeur de Première au Lycée Condorcet, Librairie Larousse - Paris VIe 1937.
 Jean-Jacques Roubine, Maître-assistant à l'Université de Paris VII, Lectures de Racine, Librairie Armand Collin, Paris Ve 1971.

Legături externe
 Andromaque sur le site CÉSAR
 Andromaque sur le site des Archives du spectacle

Vezi și
 Listă de piese de teatru franceze

Tragedii de Racine
Mitologie greco-romană în literatura de după Antichitate
1667 în literatură
Piese de teatru care se desfășoară în Grecia antică
Literatură franceză
Piese de teatru franceze

Andromaca (Racine)


Iosif Stalin tankı (veya IS olarak da bilinen Josef Stalin tankı), II. Dünya Savaşı döneminde Sovyetler Birliği tarafından Eylül 1943 tarihinde ağır sınıf tank olarak geliştirildi ve ilk olarak Kursk bölgesinde kullanıldı. Ayrıca JS veya ИС tankları olarak da bilinirler.

Almanların 88mm ağır toplarına dayanabilecek ve Alman Tiger ve Panther tanklarını imha edebilecek şekilde tasarlanmıştır. Bu tank genellikle öncü olarak kullanıldı ve düşman cephesini yarıp geçme görevini üstlendi. Nisan 1944 yılında hizmete giren IS-2 tankı da, Berlin Savaşı'nda Kızıl Ordu tarafından koçbaşı olarak kullanıldı.

Tasarım ve üretim

KV ve IS-1
KV serisi tankların aşırı hantal oluşu ve T-34 tankıyla aynı silah donanımına sahip olmasına rağmen T-34'e göre daha yavaş kalması eleştiri alıyordu. 1942 yılında bu sorunu çözmek için kısmen daha hafif ve daha hızlı KV-1S tankları geliştirildi. KV serisi büyük muharebe başarıları elde edemiyordu ve T-34 tankına oranla üretimi çok daha pahalıydı; ağır tank programı 1943 yılında Stalin tarafından iptal edildi. Ancak, Kursk savaşı esnasındaki Tiger ve Panther tanklarının üstünlüğü Sovyetler Birliğinde önceliğin değişmesine neden oldu. Buna karşılık, Sovyet tankı sektöründeki isyanla KV-85 ortaya çıktı. Sonradan daha gelişmiş zırh düzeni ve daha güçlü ana silah ile bir tank yapabilmek için KV-13 tasarım programı oluşturuldu. IS-85(Object 237), IS-1 ağır tankı için üretilen ilk prototip oldu.

IS-2

Silah seçimi
Kullanıma aday iki top vardı; A-19 122 mm'lik top ve BS-3 100 mm'lik top. BS-3'ün zırh delme kapasitesi daha fazlaydı (160mm'ye kıyasla 185mm.) ancak patlayıcı mermileri verimsizdi. Ayrıca, A-19 topu ve mühimmatında bolluk yaşanırken, BS-3 tedarik sıkıntısı yaşanan yeni bir silahtı. Daha eski olan 76.2 mm'lik topa karşılık, A-19'un, Alman Panther'inde kullanılan çok etkili 75mm'lik yüksek hızlı topa yakın deliş gücü, eski F-34'ün kinetik enerjisinin 3,5 katına ulaşıyordu.

Hem BS-3'ün hem de A-19'un test edilmesinden sonra, özellikle hazırda bulunmasından ve Alman mevziilerine saldırırken etkili olabilecek büyük patlayıcı mermisinden dolayı  A-19 seçildi. A-19, kovan ve barut ateşleyicisini ayrı ayrı kullanmaktaydı, bu da atış sıklığının ve cephane kapasitesinin düşüşüne neden olduğundan tanklara karşı girilen çatışmalarda ciddi bir dezavantaj demekti. Bununla beraber top çok güçlüydü, her ne kadar 122 mm'lik  zırh delici mermisi, muadili Alman 75 mm ve 88 mm toplarına kıyasla daha düşük namlu çıkış hızına sahip olsa da Sovyet tecrübe çalışmaları A-19'un Alman Panther tankının ön zırhını delebileceğini dolayısıyla da anti-tank rolünde yeterli sayılabileceğini gösterdi.

Alman Ordu verilerine göre 122 mm'lik A-19 topu, gelen atış yönüne göre 30 derecelik bir açıyla duran Panther tankına göre çok daha az etkiliydi. A-19, Panther'in eğimli tabakasını herhangi bir mesafeden, ön alt tabakasını ise sadece 100 metreden delebiliyordu. Ama anti-personel yönüyle oldukça etkili çıkan patlayıcı mermi, bu topun asıl güçlü yönüydü. Topun ebatları IS-2 için sorun olmaya devam ediyordu ve iki parçalı cephanesinin kullanımı zor, doldurulması yavaştı (atış sıklığı yaklaşık dakikada iki atıştı). Topun ebatlarının kısıtladığı bir diğer şey de mühimmat yükü idi, tankın içerisinde sadece 28 top mermisi taşınabiliyordu.

IS-2 üretimi
IS-122 prototipi IS-85'in yerini aldı ve IS-2'nin seri üretimi başladı. 85 mm.'lik toplar, yeni T-34-85 tankı için saklanabilecek ve IS-1'lerin bir kısmı da yeniden silahlandırılıp IS-2 olarak kayıtlara geçecekti.

Ana üretim modeli güçlü topu A-19 ile donatılmış IS-2 idi. KV serisinin en ağırı 1942 modelinden biraz daha hızlı ve hafifti ayrıca çok daha gelişmiş bir taret tasarımına sahipti. Tank zırh yapısından dolayı KV serisine kıyasla daha hafif ama daha kalın bir zırha sahipti. IS serisi ön zırhına odaklanırken, KV serisinin zırh şekli daha kötüydü ve arkada bile kalın bir zırha sahipti. IS-2, Alman Panther'inin ağırlığındaydı, Alman ağır tank Tiger serisinden hafifti ve her ikisinden de daha alçaktı.

İlk IS-2'ler küçük sürücü vizörü ve basamaklı ön gövde yapıyısıyla kolaylıkla ayırt ediliyordu. İlk tanklarda top hareket emniyeti, uçaksavar makineli tüfeği bulunmuyordu ve top kalkanı dardı.

IS-3
1944'ün sonlarında tasarım yükseltildi ve IS-3 (Object 703) meydana çıktı. Bu tankın zırh düzeni düzeltildi ve savaş sonrası Sovyet tanklarının damgası haline gelen hemisferik dökme taret(devrik bir çorba kasesine benzeyen) kullanıldı. Bu alçak hemisferik taret, korumayı geliştirmiştir. Aynı zamanda, özellikle yükleyici için çalışma alanı önemli ölçüde azaldı(genel olarak Sovyet tankları Batı tanklarına nazaran rahatsız küçük iç mekan ile karakterize edilir).
IS-3, II. Dünya Savaşı için çok geç geldi. Bu tank Almanlara karşı kullanılamadı ancak bir alay Japonlara karşı Mançurya'da konuşlandırıldı.

1960 yılında başlayan modernizasyonlarla IS-3, hafif IS-2M benzeri bir şekilde, IS-3M olarak modernize edilmiştir.

IS-4
Başlangıçta IS-3 ile rekabet edecek şekilde geliştirilen IS-4 (Object 245), IS-2 benzeri geniş bir tasarıma sahipti. Gövde, ekstra tekerlekler ve geliştirilmiş motor ile uzatıldı. Gövde ve taret zırhı geliştirildi. Sonuçta IS-2'nin orijinal 122 mm silahını muhafaza etmesine rağmen birkaç alternatif silahlanma, kâğıt üzeri çalışmalarda araştırılmıştır. Aynı zamanda Panzer V Panther tankı üzerinde yapılan çalışmalar, IS-4 motor soğutma sisteminin düzenini etkiledi. Tank 1948 yılında seri üretim için onaylandı ama hayal kırıklığına neden olan hız ve hareketlilik nedeniyle sadece 200 adet üretildi. Bunların çoğu 1951 yılında Kore Savaşına müdahale için hazırlık olarak bölgeye aktarılmışlardır. Bu işlem iptal edildiğinde, tanklar 1960'lara kadar yine bu bölgelerde konuşlandırıldı.

IS-6
IS-6 (Object 252) ağır tankları, pratik elektrik iletim sistemi geliştirmek için bir girişim oldu. Benzer sistemler önceden Fransa ve Amerika Birleşik Devletleri tarafından test edilmiş ve aslında Almanlar tarafından Ferdinand (Elefant) tank destroyeri ile başarılı olmuştur. Deneysel iletim, çok güvenilmez olduğunu kanıtladı ve aşırı tehlikeliydi. İletim daha da geliştirilerek IS-6 şasisi oluşturuldu.

IS-7
IS-7 ağır tankı, 1948 yılında geliştirilmiştir. 68 ton ağırlık, kalınca tasarlanmış zırh ve 130mm C-70 silah ile şimdiye kadar SSCB(Sovyetler Birliği) tarafından geliştirilen en büyük tank oldu. Birçok açıdan yenilikçi bir tasarım olmasına rağmen, mücadele bölmesinin çok pratik düzenlenmesi nedeniyle seri üretim için asla kabul edilmedi.İnanılmaz bir taret zırhına sahipti ve 150 mm'lik ön zırhı eğiminden dolayı iki katından fazla etki yaratıyordu.

T-10
IS-10 (Object 730 Okunuşu: Obyekt 730 olarak da bilinir) KV ve IS serisi tankların son tasarım ürünüdür. Bu tank IS-10 olarak 1952 yılında hizmete kabul edildi. Ancak 1953 yılında Stalin'in ölümünün ardından siyasi iklim nedeniyle bu isim T-10M olarak değiştirildi.

Doğrudan atası olan IS-3'ten büyük farkla uzun bir gövde, 6 çift yol tekerlekleri yerine 7 çift tekerlek, geliştirilmiş bir dizel motor ve artan zırh ile duman çıkarıcılı yeni bir silah monte edilmiş büyük bir tarete sahipti. T-10 daha fazla cephane taşıyabilmesine rağmen genel performansı IS-3 ile benzer bulunmuştur.
T-10M'lerın ordularına ait bağımsız tank taburları ve bağımsız tankı alayları konuşlandırıldı. Bu bağımsız tank birlikleri piyade operasyonlarını desteklemek ve atılımlar gerçekleştirmek için mekanize birliklere bağlı olabilirdi.

Bu hizmete giren son Sovyet ağır tankı oldu. Zamanla geliştirilen T-64 MBT tankları T-10M'lerın yerine cephede görev almaya başladı.

Hizmet geçmişi
IS-2 tankı, ilk kez 1944 yılının ilkbaharında savaş gördü. IS-2'ler, ağır tank alayları oluşturmak için 21'li gruplara ayrıldı. Bu alaylar, büyük taarruz operasyonları sırasında en önemli saldırı sektörlerini güçlendirmek için kullanılmıştır. Taktik olarak, bu tanklar atılım tankı olarak istihdam edilmişlerdir. Bu tankların savaş alanındaki rolü, büyük kalibre silahları sayesinde engelleri, binaları ve çeşitli ufak hedefleri yok ederek piyadeye destek olmaktır. Bu tanklar eğer gerekirse herhangi bir Alman tankını etkisiz hale getirebilecek yeteneğe de sahiptiler. Bir kez atılım gerçekleştirilebilirse, daha hızlı olan T-34 tankları bölgeyi devralabiliyordu.

IS-3, ilk kez Batılı gözlemciler tarafından Eylül 1945'te Allied Victory Parade Berlin'de göründü. IS-3, kendi ağır tank tasarımları ile karşılaştıran İngiliz gözlemcilerin gözünde etkileyici bir gelişim oldu.

1950'lere gelindiğinde ortaya çıkan ana muharebe tankı konsepti, orta tankların hareketliliği ile yüksek vuruş gücüne sahip topların birleştirilmesi üzerineydi. 1960'ların sonlarında kalan Sovyet ağır tankları, Kızıl Ordu rezerv hizmeti ve depolama bölümlerine devredilmiştir. 1944 model IS-2, Küba, Çin ve Kuzey Kore'nin ordularında uzun süre kullanılmıştır. Ancak Çinli bir alayın IS-2'leri Kore Savaşı'nda kullanıma hazır olmasına rağmen savaşta görev almamıştır. Sovyetler Birliği ve Çin arasındaki sınır anlaşmazlıklarına yanıt olarak, bazı Sovyet IS-3'leri Sovyet-Çin sınırı boyunca sabit pillboxes (gözetmen) olarak bekletilmiştir. IS-3'ler, 1956 yılındaki Macar Devrimi ve 1968 yılındaki Prag Baharı'nda kullanılmışlardır.

1950'lerin başında tüm IS-3'ler IS-3M olarak modernize edilmiştir. Mısır Ordusu, Sovyetler Birliğinden 100 adet IS-3M satın almıştır. Altı Gün Savaşı sırasında, Refah'taki Mısırlı 7. Piyade Tümeni, 125. Tank Tugayı ile konuşlandırılırken Kuntilla'da 6. Mekanize Bölümü de 60 adet IS-3M tankı ile donatılmıştır. Bu sebeplerle İsrail'in bazukalı piyadeleri ve paraşütçüleri IS-3M'in kalın zırhıyla karşılaşarak zorluk çektiler. Hatta İsrail Savunma Kuvvetleri'ne ait 90 mm AP mermili M48 Patton tankları bile IS-3M'in zırhını delememiştir. İsrail Savunma Kuvvetlerinin 7. Zırhlı Tugayına ait M48A2 Patton tankları ile Mısır mevzilerini koruyan IS-3M'ler arasındaki çarpışmalarda IS-3M'lerin M48A2 Patton tanklarını etkisiz hale getirdikleri görülmüştür. Ancak, 90MM silahlı M48A3 bölüğü ile IS-3M taburu arasındaki çatışmada, 7 adet IS-3M imha edilmiştir. Düşük atış hızı, zayıf motor performansı(motoru sıcak iklim şartları için uygun değildi) ve ilkel yangın söndürme mekanizması sebebiyle 73 adet IS-3M tankı 1967 savaşı sırasında imha edilmiştir. Çoğu Mısırlı IS-3M tankları hizmetten çekilmesine rağmen 1973 yılına kadar en az bir alayda IS-3M tankları muhafaza edildi. İsrail Savunma Kuvvetleride ele geçirdiği IS-3M'leri savaş esnasında kullandı, ancak hızlı çöl tankları yanında bu tankların yakışmadığı düşünüldü; hurdaya çıkan tanklarda koruyucu engel olarak Ürdün Nehri civarında kullanıldı.
Kore Savaşı'ndan sonra, Çinli mühendisler IS-2/IS-3 tankları üzerinde çalışarak Type 122 orta tankı projesini oluşturdular. Ancak proje, Sovyet T-54A tankının kopyası olan Type 59 projesi için iptal edildi.

Kaynakça
 www.Tanktarihi.tr.gg - Iosif Stalin Tank
 http://en.wikipedia.org/wiki/Iosif_Stalin_tank

Ayrıca bakınız
 II. Dünya Savaşı zırhlı araç listesi

II. Dünya Savaşı'nda Sovyetler Birliği'nin tankları

Josef Stalin tankı


La Cité est un complexe immobilier dans le quartier Milton Parc à Montréal, Québec, Canada, achevé principalement en 1976 avec une tour de bureaux achevée en 1977.

Conçu par , le complexe comprend un immeuble de bureaux (Tour Place du Parc), un hôtel (maintenant une résidence de l'Université McGill), trois tours résidentielles d'environ  de haut (Les Appartements LaCité) et une galerie souterraine de commerces de détail (Les Galeries Du Parc) comprenant le cinéma du Parc, reliant tous ces éléments sur un site de .

La construction entraîne des protestations et un plus grand militantisme pour la préservation des édifices et quartiers historiques de Montréal. Héritage Montréal contribue à l'effort et restaure des centaines d'unités d'habitation dans le secteur.

Le projet Cité Concordia
La Cité est une version réduite d'un projet encore plus grand, « Cité Concordia », qui aurait nécessité la destruction de tout le quartier Milton Parc entre la rue Sherbrooke et l'avenue des Pins.

D'abord annoncé en mai 1969, il consiste d'un huit ou neuf tours au nombre d'étages variés. Le projet entier aurait été réalisé sur plusieurs phases étalées sur 7 à 10 ans.

Références

Liens externes
 Complexe La Cité project site collection, Centre Canadien d'Architecture

Le Plateau-Mont-Royal
Gratte-ciel à Montréal
Gratte-ciel construit en 1977
Centre commercial à Montréal
Immeuble d'habitation au Québec
Architecture brutaliste au Canada

Complexe La Cité


Wilhelm Ferdinand Arndt (født 27. september 1838 i Lobsens i provinsen Posen, død 10. januar 1895 i Leipzig) var en tysk historiker.
Arndt studerede historie i Göttingen under Georg Waitz. Han blev 1875 docent och 1876 ekstraordinær professor i historie ved Leipzigs Universitet samt 1894 professor i historiske hjælpevidenskaber sammesteds. Siden 1862 var han medarbejder i "Monumenta Germaniæ historica" og udgav i denne kildeskriftsamling blandt andet Gregor af Tours' værker. En frugt af hans palæografiske studier er to hæfter meget brugte Schrifttafeln zur Erlernung der lateinischen Paläographie (1874–78; 3. udgave 1897–98). Arndt var også kender af Johann Wolfgang von Goethe.

Kilder

Historikere fra Tyskland
Professorer fra Tyskland
Ansatte ved Leipzigs Universitet
Faglitterære forfattere fra Tyskland
Tysksprogede forfattere
Tyskere i 1800-tallet
Ugglan

Wilhelm Arndt


The Doomsday Conspiracy is a thriller novel by American writer Sidney Sheldon published in 1991. The story concerns an American naval officer who encounters a murderous and
mysterious force and actions during an investigation in a balloon accident in the Swiss Alps.

Synopsis
Robert Bellamy, an agent of the ONI receives a mission on behalf of NSA: to locate the witnesses of the crash of an experimental meteorological balloon in Switzerland, for which he is only given the date, the place where it happened, and the fact that the witnesses were passengers of a bus tour. He is given an unlimited budget but is told he must work strictly under cover. After he finds the first witness, he discovers that the meteorological balloon was actually an alien spaceship. He tracks the witnesses one by one and reports their names to NSA. Without his knowledge, the names of the witnesses are then communicated to the intelligence organizations of their respective countries, and each of them is assassinated shortly after. These actions are coordinated under the name "Operation Doomsday", under the leadership of a figure known only as Janus.

Robert's personal history is shown through flashbacks: he rose in the military ranks under the mentorship of Admiral Ralph Whittaker, and during a combat flight in Vietnam his plane was taken down, with Whittaker son's dying in the crash and Robert being badly injured. Doctors declare that he has no chance of survival, but a nurse named Susan convinces them to operate on him and encourages him to keep his fighting spirit. He and Susan fall in love after his recovery and marry. Robert is then recruited to become a spy for ONI, but this job takes over his personal life until Susan divorces him and marries a business tycoon named Monte Banks, while Robert isolates himself and dedicates even more to his work.

In a conversation with the last witness, he mentions to Robert an additional one, a woman whom he hadn't seen in the bus. When Robert tries to contact the other bus passengers to corroborate this information, he finds out that all of them are dead. He deduces that this is an international effort since they died in different countries, and he also concludes that the final step of the operation would be his own death to eliminate all knowledge about the alien ship. He then goes into hiding right as Janus sends an instruction to kill him.

Robert goes for help to Li, one of his friends who lives in Paris. Li explains to him about Operation Doomsday, revealing that aliens have been in communication with the governments of Earth for a while, demanding a stop of industrial pollution to save the Earth's environment, before revealing that he is a member of the operation and shooting Robert. Robert wins the fight and kills him, but he is badly wounded and realizes that he will eventually be killed unless he negotiates.

The mysterious last witness is revealed to be an alien that survived the crash of the spaceship and disguised herself as a woman. She contacts Robert through a piece of the spaceship that he got from one of the witnesses, and they arrange to meet back in Switzerland where the ship crashed. Robert also calls NSA and asks to meet Janus there. In the final confrontation, Janus is revealed to be Admiral Whittaker, Robert's mentor. He also confesses that he sabotaged Robert's marriage to keep him at ONI, and eventually decided to have him killed for not being committed enough to his job. Monte Banks is revealed to be part of the Doomsday conspiracy, as he owns many industries that would lose money if they weren't able to pollute. Both are abducted by the aliens, who task Robert with the mission of spreading environmental awareness on Earth.

Influence
Dan Brown, the author of The Da Vinci Code, named The Doomsday Conspiracy as the book that inspired him to write thriller fiction, citing its "simplicity of the prose and efficiency of the storyline".

MF Doom adapted part of the text for samples in his debut album, Operation: Doomsday.

References

About the Author: Sidney Sheldon is mainly Science-fiction  and thriller writing novelist.

1992 American novels
Novels by Sidney Sheldon
Novels set in Switzerland

The Doomsday Conspiracy


فارسينايس سوومي   أو فنلندا الجنوب غربية، إقليم فنلندي يحده أقاليم ستاكونتا وكانتا هامي وأوسيما. يضم الإقليم 53 بلدية.

المراجع

فارسينايس سوومي
أقاليم فنلندا
فنلندا الغربية

فارسينايس سوومي


Die Leistungsgemeinschaft der deutschen Ordenhersteller (LDO) mit Sitz in Hagen existierte von 1941 bis 1945 in Nazi-Deutschland. Für die in ihr organisierten Produzenten von militärischen Orden, Ehrenzeichen und Medaillen sollte die Auftragsverteilung, die Rohstoffvergabe sowie die einheitliche Qualität der Erzeugnisse organisiert werden.

Die LDO verwendete ein eigenes System codierter Herstellerangaben auf ihren Produkten. Alle in ihr zusammengefassten Betriebe bekamen zwei Kennzeichen zugewiesen: eine Reichskanzlei-Liefernummer und eine LDO-Nummer, die ausschließlich an militärischen Abzeichen aufgebracht wurden und nicht zu verwechseln sind mit den Kennzeichen der Reichszeugmeisterei (RZM) oder den Deutschen Fertigungskennzeichen.

Liste der Hersteller und ihrer Codes (Auswahl)

Eine vollständige Liste aller Hersteller der LDO, ihrer Codes und Liefer-Nummern findet sich in der angegebenen Literatur.

Siehe auch
 S-Codes
 Deutsche Fertigungskennzeichen

Literatur
 Michael Heidler: Deutsche Fertigungskennzeichen bis 1945. = German secret armament codes until 1945. 2., korrigierte und ergänzte Auflage. Stand: Februar 2008. Vogt-Schild Deutschland, Bad Ems 2008, ISBN 978-3-9811018-7-4, S 35, 478–480.

Fußnoten

!
Deutschland im Zweiten Weltkrieg
!
Gegründet 1941
Wirtschaftsorganisation (Deutsches Reich, 1933–1945)
Aufgelöst 1945
Ehemaliger Verein (Nordrhein-Westfalen)
Organisation (Hagen)
Wirtschaftsverband (Deutschland)
Geschichte (Hagen)

Leistungsgemeinschaft deutscher Ordenhersteller


Handan Sultan (ö. 9 Kasım 1605; İstanbul),  Osmanlı padişahı Sultan III. Mehmet'in eşlerinden ve padişah Sultan I. Ahmet'in annesi, Valide Sultan'dır.

Kimliği
Handan Sultan'ın doğum yılı ve milliyeti hakkında kesin bir bilgi yoktur. Rum asıllı olduğu ve adının Helen olduğu tarihî verilere dayanmayan iddialardır. 1603 yılında oğlu I. Ahmet 13 yaşında tahta çıkarılınca Valide Sultan oldu. İki yıl boyunca oğlu adına bizzat Osmanlı Devleti'ni yönetti. Kendisine ''Devletlu İsmetlu Handan Valide Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri'' olarak hitap edilirdi. Son yapılan çalışmalar ile vakfiye belgeleri, Venedik doçe raporları incelendiğinde 1605 yılının sonlarında öldüğü belirlenmiştir.

Hareme Girişi
Handan Sultan, son incelenen Balyos Raporları'na göre Boşnak asıllı ve Cerrah Mehmed Paşa'nın cariyelerinden olan bir kızdı. Güzelliğinden dolayı o dönemde Manisa sancak beyi olan III. Mehmed'e hediye edilmiştir.Yani kısaca Handan Sultan 1583 yılının ikinci yarısında hareme girmiştir. Hareme adım atmasından sonra Safiye Sultan'ın ilk gelini Halime Sultan'ın anlaşmazlıkları sonucu  III. Mehmed'e bizzat Safiye Sultan tarafından sunulduğu anlaşılmaktadır. 1589 yılı civarında III. Mehmed'in 1589'da evlendiği Üçüncü eşidir.  Daha sonra kendisine ''güleç'' ya da ''neşeli'' manasına gelen ''Handan'' ismi verilmiştir. Temiz ahlakı ile kendini herkese sevdiren Handan Sultan yaşadığı müddet boyunca oğlu Şehzade Ahmed'in terbiyesi ile ilgilendi.

Reşad Ekrem Koçu'nun kitabında geçen bir rivayete göre ise kendisinin Çatalca Kalfa köyünden olduğu ve bir imamın kızı olduğu belirtilmektedir. Ancak son yapılan çalışmalar onun Bosna'dan geldiğini göstermektedir.

Ailesi
Handan Sultan diğer Valide Sultan'lardan farklı olarak kendi ailesinden olanları saraya ve başkente toplayabilmişti. Kız kardeşlerini hareme almış, erkek kardeşi olan Geysudar Mustafa ise Mahmud Hüdayi'nin dergahına girmiştir.

Haseki Sultanlık Dönemi

18 Nisan 1590 yılında oğlu I. Ahmed'i dünyaya getiren Handan Sultan baş haseki olmaması sebebiyle şanssız bir konumdaydı. Fakat tahtta gözü olduğu inancıyla Şehzade Mahmud aleyhinde yapılan pek çok faaliyet vardı. Şehzade Mahmud'un rakibi olabilecek tek erkek evlat da Şehzade Ahmed olduğundan annesi Handan Sultan ile babaanne Safiye Sultan'ın iş birliği yaptığı oldukça açıktır.

Veliaht konumuna geçen Şehzade Ahmed oldukça sevildi ve aynı gün Safiye Sultan bir kayık ile denizden geçerek zaferini kutladı. Aslında bunun aynısının oğlunun başına gelebileceğini sezen Handan Sultan III. Mehmed'in ani ölümüne kadar oğlunu korudu.

Valide Sultanlık Dönemi

Çocuk yaşta padişah olan I. Ahmed'in saltanatının ilk iki yılında en etkili kişi Sultan Ahmed'in annesi Valide Handan Sultan'dır. 1605 yılındaki ölümüne kadar hanedan içinde ve bilindiği üzere siyaset alanında üst düzey kişilerle bağlantılı olan ve önemli bir kişilik olarak tarihe geçti.  Leslie Pierce'e göre Handan Sultan, oğlu adına bizzat devleti yönetiyordu.

Handan Sultan'ın oğlu tahta geçtiğinde Safiye Sultan hâlâ hayattaydı. Bu yüzden Sultan Ahmed'in sünneti ile birlikte ilk işlerin arasında Safiye Sultan'ın Eski Saray'a gönderilmesi de vardı. Safiye Sultan 9 Ocak 1604'te büyük bir alay refakatinde Eski Saray'a gönderildi. Böylece Safiye Sultan'a yakın isimler de haremden uzaklaştırılmış oldu.

Kasım 1604 tarihine gelindiğinde ise Safiye Sultan'ın Eski Saray'a gitmeden önce kaldığı ve Handan Sultan'ın yerleştiği Valide Sultan dairesinin eski kapı ağası ve kapı kethüdası boğduruldu ve mevcut paraları devlete müsadere ettirildi. Böylece Safiye Sultan'ın saray ve haremdeki tüm etkinliği sona erdirildi. I. Ahmed sancağa çıkmadan tahta geçtiği ve Safiye Sultan da tüm alayıyla beraber gönderildiğinden saray neredeyse bomboş kalmıştı.

Ağabeyi Şehzade Mahmud'un ölümünden dolayı derinden yaralanan Sultan Ahmed'i teselli etmek de Handan Sultan'a düştü. Birçok cariye getirterek Sultan Ahmed'in oğlunun olmasını isteyen Handan Sultan, Şehzade Mustafa'yı da herhangi bir duruma karşın yanından ayırmıyordu. Sünnetinden birkaç hafta sonra iyileşen I. Ahmed dışarıda gezip av partilerine katılmayı severdi. Fakat bu alışkanlığı onu ölümden döndüren bir kızamık hastalığı geçirmesine neden oldu. Aynı hastalığa kardeşi Şehzade Mustafa da tutulunca kardeşinin öldürülmesi fikri de ertelendi. Bu tehlikeli durum tamamen atlatıldığı Nisan ayı sıralarda Şehzade Osman'ın ana rahmine düştüğü haberi de sarayı şenlendirdi.

Handan Sultan, Valide Sultan'lığı boyunca Şehzade Mustafa'nın hayatını korumaya çalıştı. Vefatından sonra şehzadenin öldürülme fikri yeniden canlandıysa da Kösem Sultan'ın hareme girişiyle, çocuk yaştaki padişah I. Ahmed tamamen bu fikirden vazgeçirildi. Tabii ki bu sebeplerin arasında Şehzade Mustafa'nın akıl sağlığının yerinde olmaması da çok önemli bir unsurdu.

Saltanat Naibeliği
Osmanlı Devlet sisteminde küçük yaşta çocuklar tahta geçtiğinde en güvenilir kişi olan anneleri onlar adına bizzat devleti yönetmekteydiler. İlk örneğinin Kösem Valide Sultan olduğu yaygın bilinen bir yanlıştır. Son yapılan çalışmalarla Handan Valide Sultan'ın oğlu adına iki yıl kadar bizzat devleti yönettiği birçok raporda ve evrakta görülmektedir.

Devlet Yönetimine Olan Etkisi

Handan Sultan'ın oluşturduğu yönetici kademe ilk yıllarda etkili bir siyaset yürüttü. Bu ekipte olan kişilerden birisi de harem ağalarından kuvvetli biri olan El-Hac Mustafa Ağa'ydı. Padişahı tesiri altına alan devlet adamlarıyla gerektiğince devleti idare etmeye çalışıyorlardı.

I. Ahmed tahta çıktıktan sonraki ilk problem cülus bahşişi idi. Fakat bu da Mısır'dan gelen Malkoç Yavuz Ali Paşa sayesinde bu durum da aşıldı. Böylece yönetim ittifakına bir kişi daha katılmış ve iktidar kanadı giderek güçlenmiştir. Bunun yanında da Sokolluzade Lala Mehmed Paşa'nın sadrazam olmasının en büyük sebebi Handan Sultan'ın oğluna olan telkinleridir.

Bunlara ek olarak doçe raporlarının bir kısmında padişaha ve emrinde yer alan birçok paşaya olan ulaşımın da Handan Sultan aracılığıyla gerçekleştiği bilinmektedir. Bu da Handan Sultan'ın güçlü bir Valide Sultan olduğunu gösterir niteliktedir. Bu da kendisine yıllardır tarihçiler tarafından biçilen zayıf bir karakter yerine, I. Ahmed'in erken döneminde kritik ve güçlü bir siyasi rol oynadığını gösterir. Valide Sultan öldükten sonra da Boşnak Derviş Mehmed Paşa ve El-Hac Mustafa Ağa'nın padişahın kararları üzerinde etkili olmaya devam etti.

1604 yılının yaz aylarında bahçıvan Bayran Ağa'ın yerine Derviş Ağa getirildi. Bu kararda Handan Sultan'ın etkili olduğu açıktır.  Bunun dışında hünkarın emrinde bulunan Derviş Ağa da, Handan Valide Sultan'ın vefatından sonra daha fazla güç kazandı.

Veziriazam oluşunun ardından boşlukta kalan Derviş Paşa da ilk hengamede kurban olmuştur. Handan Sultan'ın çok geçen bilgiye göre 1605 yılının sonlarında genç yaşta ölümüne kadar devlet yönetiminde fazlasıyla etkili olan kişilerin yönetim kademesine gelmesinde telkinlerde bulunabilmesi oldukça mümkündür.

Buna örnek olarak da Celali ayaklanmalarında pasif kalan Sinanpaşaoğlu Mehmed Paşa'nın, Handan Sultan'ın oğluna olan talebi ya da telkiniyle affının sağlanması ve başkente dönmesi verilebilir.

Ölümü

Handan Sultan oğlunun saltanatı sırasında fazla yaşamadı. Celali isyanlarının yoğun olduğu bir dönemde iktidara denk gelmesinden dolayı yeterince yorgundu. İki yıl sonra Osmanlı kaynaklarında hicri takvime göre 1 Recep 1014, hesaplama yapıldığında miladi takvime göre 9 Kasım 1605 yılında, yabancı kaynaklara göre mide hastalığından genç yaşta öldü. Yabancı kaynakların dışında Valide Sultan'ın vefat nedeni ile ilgili bilgi bulunmamaktadır. Birkaç ay hasta yattığı ardından da beklendiği şekilde vefat ettiği bildirilmektedir.

Ölümünden Sonra
Valide Sultan'ın cenazesi Ayasofya Camii'nde tüm devlet erkanının katılımıyla kılınan namazının ardından III. Mehmed'in türbesine defnedildi. Handan Sultan'ın ölümü I. Ahmed'i çok etkiledi. Sultan Ahmed Han validesinin vefatından sarayda duramaz hale geldi ve yedi gün sonra oldukça soğuk bir zamanda fırtınaya rağmen üç parça kadırga ile Bursa'ya gitti. Sadrazam kaymakamı olarak Derviş Paşa, İstanbul'da bırakıldı.

Vefatından sonra salalar verildi ve halka sadakalar dağıtıldı. Valide Sultan'ın ardından harem ağası El-Hac Mustafa Ağa 1608 yılındaki ölümüne kadar devlet yönetiminde etkili olmaya devam etti.

Ahmed Han annesinin ölümüne fazlasıyla üzüldü. Günlerce gözyaşı döken padişah, validesinin ölümünden sonra daha şiddetli bir hükümdar oldu. Kuyucu Murat Paşa'nın sert politikalarına destek vermesinden de bu durum rahatça anlaşılabilir.

Vakfiyesi

Handan Sultan'ın Menemen ve Kilizman (Kilis) mevkiilerinde vakfiyesi olduğu bilinmektedir. Kendisinin vefatını takip eden 1606-1607 yılları arasında vakfiye gelirlerinin fazla kısmı da aktarılmaya devam edilmiştir.

Galeri

Popüler kültürdeki yeri
2010 yılında Mahpeyker filminde  Ayten Soykök canlandırmıştır.

Vefatının 410. yılına denk gelen ve 12 kasım 2015'te yayınlanmaya başlayan Muhteşem Yüzyıl Kösem adlı Türk dizisinde kendisini Tülin Özen canlandırmıştır.

Kaynakça

Bibliyografya

 Peirce, Leslie P. (1993), The Imperial Harem : Women and Sovereignty in the Ottoman Empire Oxford: Oxford University Press, ISBN 0-19-508677-5.
 Uluçay, M. Çağatay (2011 5.bas.). Padişahların kadınları ve kızları''' Ankara: Ötüken. ISBN 9789754378405.
 Bahadıroğlu, Yavuz, (2009 2.bas.) Resimli Osmanlı Tarihi, İstanbul: Nesil Yayınları, ISBN 978-975-269-299-2.
 Peirce, Leslie P.  (Tr. çev. Ayşe Berktay) (1996) Harem-i Hümayun, İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 9789753330480.  **  İngilizce: Peirce, Leslie P. (1994) The Imperial Harem - Women and Sovereignty in the Ottoman Oxford University Press ISBN 9780195086775 .
 Peirce, Leslie (1993) The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire (Studies in Middle Eastern History)'', Oxford University Press ISBN 978-0195076738

1605 yılında ölenler
16. yüzyılda Osmanlılar
17. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı padişah eşleri
Osmanlı padişah anneleri
Valide sultanlar

Handan Sultan