Drohobych (, ; ; ) is a city of regional significance in Lviv Oblast, Ukraine. It is the administrative center of Drohobych Raion and hosts the administration of Drohobych urban hromada, one of the hromadas of Ukraine. In 1939–1941 and 1944–1959 it was the center of Drohobych Oblast.

The city was founded at the end of eleventh century as an important trading post and transport node between Kyiv Rus' and the lands to the West of Rus'. After extinction of the local Ruthenian dynasty and subsequent incorporation of the Kingdom of Galicia–Volhynia into the Polish Kingdom by 1349, from the fifteenth century the city was developing as a mercantile and saltworks centre. Drohobych became part of the Habsburg Empire in 1772 after the first partition of Polish–Lithuanian Commonwealth. In the mid-nineteenth century it became Europe's largest oil extraction center, which significantly contributed to its rapid development. In the renascent, interwar Poland it was the center of a county within the Lwów Voivodeship. In the outcome of World War II the city was incorporated into the Ukrainian part of the Soviet Union, which in 1991 became the independent Ukraine.

The city was the birthplace of such well-known personalities like Elisabeth Bergner, Yuriy Drohobych (Kotermak), Ivan Franko and Bruno Schulz. The city has several oil refineries. The Drohobych saltworks are considered to be the oldest in Europe. The estimated population of the city is

History

While there are only legendary accounts of it, Drohobych probably existed in the Kievan Rus' period. According to a legend, there was a settlement, called Bych, of salt-traders. When Bych was destroyed in a Cumanian raid, survivors rebuilt the settlement in a nearby location under its current name which means a Second Bych. In the time of Kievan Rus', the Tustan fortress was built near Drohobych. However, scholars perceive this legend with skepticism, pointing out that Drohobych is a Polish pronunciation of Dorogobuzh, a common East Slavic toponym applied to three different towns in Kievan Rus'.

The city was first mentioned in 1387 in the municipal records of Lviv, in connection with a man named Martin (or Marcin) of Drohobych. Furthermore, the same chronicler's List of all Ruthenian cities, the farther and the near ones in Voskresensky Chronicle (dated 1377–82) mentions "Другабець" (Druhabets') among other cities in Volhynia that existed at the same time such as Холмъ (Kholm), Лвовъ Великій (Lviv the Great).

In 1392 Polish king Vladislav II ordered the construction of the first Roman Catholic municipal parish church (Polish: Kosciół farny), using the foundations of older Ruthenian buildings. In the Polish–Lithuanian Commonwealth, the city was the center of large rural starostvo (county within the Ruthenian Voivodeship).

Drohobych received Magdeburg rights some time in the 15th century (sources differ as to the exact year, some giving 1422 or 1460, or 1496 but in 1506 the rights were confirmed by King Alexander the Jagiellonian). The salt industry was significant in the fourteenth to sixteenth centuries.

From the early seventeenth century, a Ukrainian Catholic brotherhood existed in the city. In 1648, during the Khmelnytsky Uprising, the Cossacks stormed the city and its cathedral. Most of the local Poles, as well as the Greek Catholics and the Jews, were murdered at the time, while some managed to survive in the Bell tower not taken in the raid. The 1772 partition of Poland gave the city to the Habsburg monarchy. In the 19th century, significant oil resources were discovered in the area, making the city an important center of the oil and natural gas industries.

After World War I, the area became part of the short-lived independent West Ukrainian People's Republic (Zakhidnoukrayins'ka Narodna Respublika; ZUNR). The ZUNR was taken over by the Second Polish Republic after the Polish–Ukrainian War and Drohobych became part of the Lwów Voivodeship in 1919. In 1928 the still extant Ukrainian private gymnasium (academically oriented secondary school) opened in the center of the city. The population reached some 40,000 in the late 1920s, and its oil refinery at Polmin became one of the biggest in Europe, employing 800 people. Numerous visitors came there to view the wooden Greek Catholic churches, among them the Church of St. Yur, which was regarded as the most beautiful such construction in the Second Polish Republic, with frescoes from 1691. Drohobych was also a major sports center (see: Junak Drohobycz).

In September 1939, after the German and Soviet invasion of Poland and according to the Ribbentrop-Molotov agreement, the city was annexed to Soviet Ukraine. After the invasion Nazi Germany wanted to incorporate the city into its General Government due to its oil fields, but the USSR refused and annexed it. In Soviet Ukraine, Drohobych became the center of the Drohobych Oblast (region). Its local Polish boy scouts created the White Couriers organization, which in late 1939 and early 1940 smuggled hundreds of people from the Soviet Union to Hungary across the Soviet-Hungarian border in the Carpathian Mountains. In early July 1941, during the first weeks of the Nazi invasion of the USSR, the city was occupied by Nazi Germany.

Pre-war Drohobych had a significant Jewish community of about 15,000 people, 40% of the total population. Immediately after the Germans entered the city, Ukrainian nationalists started a pogrom which lasted for three days, supported by the Wehrmacht. During 1942 there were several selections, deportations, and murders in the streets, again led by German troops and Ukrainian Auxiliary Police. In October 1942, Drohobych ghetto was established with approximately 10,000 prisoners, including Jews brought from neighboring localities. In June 1943, the German administration and troops liquidated the ghetto. Only 800 Jews from Drohobych survived. On 6 August 1944, the German occupation ended and the Red Army entered the city. Despite the large Jewish population prior to the war, a current resident has stated that he was one of only two Jews who came back to his village to live after 1945. After the war, the city remained an oblast center until the Drohobych Oblast was incorporated into the Lviv Oblast in 1959. In Soviet times, Drohobych became an important industrial center of Western Ukraine, with highly developed oil-refining, machine building, woodworking, food, and light industries.

Until 18 July 2020, Drohobych was designated as a city of oblast significance and belonged to Drohobych Municipality but not to Drohobych Raion, even though it was the center of the raion. As part of the administrative reform of Ukraine which reduced the number of raions of Lviv Oblast to seven, Drohobych Municipality was merged into Drohobych Raion.

Demographics
The population of Drohobych over the years was:
1931 – 32,300
1959 – 42,000
1978 – 65,998
1989 – 77,571
2001 – 79,119
2010 – 78,368
2022 – 73,682

Drohobych district

In 1931, the total population of the Drohobych district was 194,456, distributed among various languages:
Polish: 91,935 (47.3%)
Ukrainian: 79,214 (40.7%)
Yiddish: 20,484 (10.5%)

In January 2007, the total population of the metropolitan area was over 103,000 inhabitants.

Geography

Climate

Economy
Industries currently based in the city include oil-refineries, chemicals, machinery, metallurgy, and food processing. One of the indusrty that is no less significant is salt mining. Salt deposits in the city are remarcable, therefore one of the most popular symbols of Drohobych is salt, which is depicted on the emblem.

Sport
The city was home to one of Poland's best pre-war football clubs; Junak Drohobycz. It was disbanded in 1939 due to the Soviet invasion of Poland.

Halychyna Drohobych, founded in 1989 as Naftovyk Drohobych currently represents the city.

Sights

St. George's Church, Drohobych (c. 1500)
St. Bartholomew Church, Drohobych (1392–16th century)
its bell tower, former castle tower (late 13th century and 15th century)
Ascension Church, Drohobych (late 15th century)
Holy Cross Church, Drohobych (early 16th century)
Choral Synagogue (1842–1865)
Progressive Synagogue, Drohobych
City Hall, Drohobych (1920s)
St. Peter's and Paul's Monastery, Drohobych
Drohobych Museum

Notable people

Politics
Zenon Kossak, Ukrainian military and political leader (born here)
Andriy Melnyk, Ukrainian military and political leader (born near Drohobych)
David Horowitz (economist), Israeli economist and the first Governor of the Bank of Israel.
Leon Reich (1879–1929), lawyer and member of the Sejm of Poland (born here)

Arts
Ivan Franko, Ukrainian poet and writer, born in Nahuievychi, near Drohobych
Irene Frisch, Jewish-Polish writer and memoirist
Leopold Gottlieb, Jewish-Polish painter
Maurycy Gottlieb, Jewish-Polish painter
Diana Reiter, Jewish-Polish architect, victim of Holocaust
Ephraim Moses Lilien, Jewish-Zionist painter
Alfred Schreyer, Jewish-Polish vocalist and violinist
Bruno Schulz, Polish-Jewish writer, graphic artist, and literary critic
Kazimierz Wierzyński, Polish poet and writer
David Grunschlag, violinist, founding member and concertmaster of Israel philharmonic orchestra (1936-1959) first violinist Philadelphia  Orchestra (1960-1984)

Other fields
Tadeusz Chciuk-Celt, Polish war hero
Yuriy Drohobych, first doctor of medicine in Ukraine, 1481–1482 rector of the University of Bologna
Yaroslav Popovych, cyclist (born here)
Józef Schreier, Polish-Jewish mathematician
Viktor Vekselberg, Russian oligarch

Twin towns and sister cities
Drohobych is twinned with:

References

External links

Drohobych Info - biggest news site
Drohobych - city portal
Drohobych.com - Drohobych city administration website
Drohobych in Verkhovna Rada of Ukraine database
Drohobych the King's city
Drohobych.Net
Stories by Irene Frisch, a Drohobych-born Holocaust Survivor
Drohobych in Encyclopedia of Ukraine
Seminary of Blessed Martyrs Severyn, Yakym and Vitalij of Ukrainian Greek Catholic Church, in Drohobych
Drohobych during the period of Nazism (PHOTOS)

Cities in Lviv Oblast
Lwów Voivodeship
Ruthenian Voivodeship
Cities of regional significance in Ukraine
Holocaust locations in Ukraine
Populated places on the Dniester River in Ukraine
Historic Jewish communities in Ukraine

Drohobych


Gayming Magazine est un site web britannique spécialisé dans le jeu vidéo, et plus particulièrement dans les problématiques LGBT dans le milieu du jeu vidéo. Premier magazine spécialisé dans ces thématiques, il est également l'organisateur en 2021 de la première cérémonie de récompense des jeux vidéo à thématiques LGBT.

Historique
La publication de Gayming Magazine est annoncé lors de l'édition 2019 du . Robin Gray, son fondateur, justifie la création de ce magazine spécialisé, par la volonté de rapprocher les deux communautés. Le site est mis en ligne en juin de la même année.

Durant la pandémie de Covid-19, le site héberge des évènements virtuels regroupant des membres de la communauté LGBT, comme une marche des fiertés virtuelle, les autres ayant été annulée en raison de la pandémie.

En 2020, Gayming Magazine annonce la tenue en 2021 des , une cérémonie de récompense vidéoludique spécialisée dans les jeux vidéo et les personnalités liées au domaine LGBT.

Références

Annexes

Articles connexes

 Culture geek
 Culture LGBT

Lien externe
 Site officiel

Site web vidéoludique
Site web en anglais
Site web britannique
Site web lancé en 2019
Média LGBT
LGBT dans le jeu vidéo

Gayming Magazine


Alfred Sisley (30 Ekim 1839 - 29 Ocak 1899), Empresyonist peysaj ressamıdır, Fransa'da doğdu ve hayatının çoğunu Fransa'da geçirdi ancak İngiliz vatandaşıydı. Manzara (en plein air) resmi yapan Empresyonistler arasında en tutarlısıydı. Nadiren figür tablosu yaptı ve Renoir ve Pissarro 'dan farklı olarak İzlenimciliğin sanatsal ihtiyaçlarını karşıladığını gördü.

Önemli eserleri arasında Thames Nehri nin çoğu 1874 yılında yapılmış Hampton Court civarında bir dizi resmi ve Moret-sur-Loing içindeki veya yakınındaki yerleri gösteren manzaralar bulunur. Seine nehrinin ve Paris'in eski banliyölerindeki köprülerinin kayda değer resimleri vardır. bunlar yeşil, pembe, mor, tozlu mavi ve kremanın soluk tonlarında huzurla resmedilen manzaralardır. Yıllar geçtikçe Sisley'in ifade gücü ve renk yoğunluğu arttı.

Paris'e yerleşmiş bir tüccarın oğluydu. Babası onu 13 yıl Londra'ya gönderip ticaret işlerine ilgi duymasını sağlamaya çalıştı. Ancak Sisley 1862'de Charles Gleyre'nin atölyesine girdi. Orada Bazile, Monet, Renoir ile tanıştı. Bu sanatçılarla birlikte çalıştı. Artık yaşamını resimleriyle kazanmak zorunda olan Sisley'i Monet, Durand Royal ile tanıştırdı. Birkaç istisnanın dışında Sisley'in yapıtlarının tümü manzara resmidir. Sanatçı izlenimcilik akımının en katkısız öncüsü sayılır. Üslubu hemen hemen hiç değişmemiştir. Sanatı yaşadığı yerlere göre çeşitli dönemlere ayrılır.

George Petit bir Sisley Retrospektifi düzenledi ancak Tavernier'in coşkulu makalelerine rağmen sergi tam bir başarısızlıkla sonuçlandı. Ancak 1899'da atölyesini sattıktan sonra sanatçının tablolarının fiyatı yükselmeye başladı ve ertesi yıl "Camondo Su Baskını" 'nı alarak Louvre'a hibe etti.

Biyografi
[[Dosya:Pierre-Auguste Renoir 108.jpg|küçükresim|sol|upright|Pierre-Auguste Renoir: Kırda bir çift (Les Fiancés), 1868 civarı, tuval üzerine yağlıboya, Alfred Sisley ve karısının resmidir]]

Sisley, Paris'te varlıklı İngiliz bir anne babanın çocuğu olarak dünyaya geldi. Babası William Sisley ipek işindeydi ve annesi Felicia Sell ise kültürlü bir müzik uzmanıydı.

1857'de 18 yaşındayken Alfred Sisley iş hayatında çalışmak üzere Londra'ya gönderildi ancak dört yıl sonra burayı terk etti ve 1861'de Paris'e döndü.
1862'den Paris'te "École des Beaux -Arts" 'de eğitim gördü, İsviçreli ressam Marc-Charles-Gabriel Gleyre'nin atölye içinde Frédéric Bazille, Claude Monet ve Pierre-Auguste Renoir ile tanıştı. Güneş ışığının geçici etkilerini gerçekçi bir şekilde yakalamak için stüdyodan ziyade birlikte manzara resimlerini açık havada (en plein air) yapacaklardı. O zamanlar yenilikçi olan bu yaklaşım resimlerin halkın görmeye alışkın olduğundan daha renkli ve daha geniş yapılmasıyla sonuçlandı. Sonuçta Sisley ve arkadaşlarının başlangıçta çalışmalarını sergilemek veya satmak için çok az fırsatları oldu. Eserleri genellikle Fransa'daki en önemli sanat sergisi yıllık Paris Salon jürisi tarafından reddedildi. Ancak 1860'larda Sisley babasından ödenek aldığı için bazı sanatçı arkadaşlarından daha iyi mali durumdaydı.

1866'da Sisley Paris'te yaşayan bir Breton olan Eugénie Lescouezec (1834-1898; genellikle Marie Lescouezec olarak bilinir) ile ilişki kurdu. Çiftin iki çocuğu oldu: oğlu Pierre (1867 doğumlu) ve kızı Jeanne (1869).
O zamanlar Sisley, Avenue de Clichy'den ve birçok Parisli ressamın buluşma yeri olan Café Guerbois 'den çok uzak olmayan bir yerde yaşıyordu.

Renoir'in 1868 civarında resmettiği bir çiftin samimi tasviri, ikisinin portresi olarak yorumlanır; ancak bu kesin değildir. Tablo, Köln'deki Wallraf-Richartz-Müzesi'ndedir.

Sisley'in ilk sanatsal rol modelleri tablolarıyla Londra'da tanıştığı William Turner, John Constable ve Richard Parkes Bonington gibi 19. yüzyılın başlarındaki İngiliz manzara ressamları ve sonra Fransız ressamlar Jean-Baptiste Camille Corot ve Gustave Courbet'di.

1867 Paris Salonunda ilk kez kendi resmini sergiledi ancak 1870 civarında empresyonistlere ve onların resim tarzlarına yöneldi.

1868'de resimleri Salon'da kabul edildi ancak ne bu sergi ne de sonraki sergiler ona maddi ya da kritik bir başarı getirmedi.

1870/1871 Fransa-Prusya Savaşı'nda Sisley ailesi, o zamana kadar Alfred'i desteklemeye hizmet eden Sisley'nin babasının işi bozuldu ve ressamın tek gelir kaynağı eserlerinin satışı oldu. Sisley, bazı resimlerini Édouard Manet ve şarkıcı Jean-Baptiste Faure'a satmasına rağmen ölümüne kadar parasız kaldı. Bu durumda sanat tüccarı Paul Durand-Ruel ve eleştirmen Théodore Duret'ün desteği sayesinde Sisley, ailesini ve kendisini ayakta tutabildi ve en azından resim gereçleri ve boyalar satın alabildi. Hayatının geri kalanında yoksulluk içinde yaşadı çünkü resimleri ölümünden sonrasına kadar değer kazanmadı.

1874'te Birinci Empresyonist Sergisi'ne yaptığı beş manzara resmiyle katıldı. 1879'da maddi sıkıntıdan dolayı Paris Salon'u tekrar denedi ancak sunduğu resim jüri tarafından reddedildi.

1882'de empresyonistlerin karma sergisine 27 resimle son kez katıldı. Ancak zaman zaman, Sisley patronlar tarafından destekleniyordu ve bu durum diğer şeylerin yanı sıra İngiltere'ye birkaç kısa yolculuk yapmasına imkan verdi. Bunlardan ilki, ilk bağımsız Empresyonist sergisinin ardından 1874'te gerçekleşti. Londra yakınlarında geçirilen birkaç ayın sonucunda Molesey yakınlarındaki Yukarı Thames'in yaklaşık yirmi resminden oluşan bir seri resim yaptı ve bunlar daha sonra sanat tarihçisi Kenneth Clark tarafından "Empresyonizmin mükemmel anı" olarak yorumlandı.

Sisley - diğer izlenimcilerin aksine - utangaçtı, Vincent van Gogh onu erkek kardeşine yazdığı bir mektupta "empresyonistlerin en utangacı ve kibarı" olarak nitelendirdi. Yaşamı boyunca hak ettiği sanatsal ilgiyi hiçbir zaman elde edemedi.

1880'e kadar Sisley, Paris'in batısında yaşadı ve çalıştı daha sonra ailesiyle birlikte Barbizon okulu ressamlarının yüzyılın başlarında çalıştığı Fontainebleau ormanı yakınlarındaki Moret-sur-Loing yakınlarında küçük bir köye taşındılar. Burada sanat tarihçisi Anne Poulet'in dediği gibi "sürekli değişen atmosferleriyle yumuşak manzaralar, yeteneklerine mükemmel şekilde uyum sağlamıştı. Monet'in aksine hiçbir zaman öfkeli okyanusun dramasını veya Côte d'Azur 'u aramadı."

1881'de Sisley Büyük Britanya 'ya ikinci bir kısa yolculuk yaptı.

1897'de Sisley ve eşi İngiltere'yi tekrar ziyaret etti ve sonunda 5 Ağustos'ta Cardiff Kayıt Bürosunda Galler'de evlendiler. Sisley'in deniz ve kayalıkların en az altı yağlıboya tablosunu yaptığı Penarth'da kaldılar. Ağustos ortasında Gower Yarımadası'ndaki Langland Körfezi'ndeki Osborne Oteline taşındılar ve burada Sisley, Langland Körfezinin, çevresinin ve Rotherslade'din (o zamanlarki adı Lady's Cove idi) en az onbir yağlı boya tablosunu yaptı. Ekim ayında Fransa'ya döndüler. Bu Sisley'in ata yurduna yaptığı son yolculuktu.
Cardiff Ulusal Müzesinde, Penarth ve Langland'ın iki yağlıboya tablosu vardır.

Ertesi yıl Sisley Fransız vatandaşlığına başvurdu ancak başvurusu reddedildi. Polis raporuyla desteklenen ikinci bir başvuru da yapıldı ancak araya hastalığı girdi ve Sisley ölümüne kadar İngiliz vatandaşı olarak kaldı.

29 Ocak 1899'da karısının ölümünden birkaç ay sonra 59 yaşında Moret-sur-Loing'de, 1895'ten sonra muzdarip olduğu boğaz kanserinden öldü. Kendisi de karısının yanına, Moret-sur-Loing Mezarlığı'na gömüldü.

Renoir ve Monet cenazesine geldiler. Camille Pissarro ölümünden kısa süre önce onun hakkında şunları yazmıştı: "O harika ve büyük bir sanatçı. Bence o en büyük ustalarla aynı seviyede"

Çalışmaları

Sisley'in öğrencilik çalışmaları kaybolmuştur. İlk manzara resimleri kasvetli, koyu kahverengiler, yeşiller ve soluk mavilerle renklendirildi. Sık sık, Château de Marly ve Saint-Cloud'da sergilendiler.
Sisley'in J. M. W. Turner ve John Constable 'ın resimlerini Londra'da görmüş olabilir ancak bazıları Gustave Courbet ve Jean-Baptiste-Camille Corot 'da olabileceği gibi bu sanatçıların empresyonist ressam olarak gelişimini etkilemiş olabileceğini öne sürmüşlerdir.

Önceki modern ressamlar Camille Pissarro ve Edouard Manet'in tarzından ve konusundan ilham almıştı.
İzlenimciler arasında Sisley, çalışmaları tarz ve konu bakımından benzerlik gösteren Monet tarafından gölgede bırakılmış ancak Sisley'in etkileri daha hafiftir.
Sanat tarihçisi Robert Rosenblum tarafından "neredeyse genel karaktere, mükemmel empresyonist tabloya dair ders kitabı fikrine sahip" olarak tanımlanan  eserleri atmosferi güçlü şekilde çağrıştırır. Sisley manzaraya diğer empresyonist ressamlardan daha tutarlı şekilde odaklanmıştır.

Sisley'in en tanınmış eserleri arasında her ikisi de Art Institute of Chicago 'ya ait Moret'de Sokak ve Kum Yığınları ve Orsay Müzesi, Paris'te sergilenen Moret-sur-Loing'deki Köprü vardır.
Nice'deki "Musée des Beaux-Arts de Nice" 'dan Allée des peupliers de Moret (Moret'deki Kavaklar Sokağı) üç kez çalınmıştır- İlk kez 1978'de Marsilya'da ödünç verildiğinde (birkaç gün sonra şehrin kanalizasyonlarında kurtarıldı), ikinci kez 1998'de (müzenin küratörü hırsızlıktan hüküm giydiğinde ve iki suç ortağıyla beş yıl hapse atıldığında) ve sonuncu kez 2007 ağustosunda (4 Haziran 2008'de Fransız polisi o tabloyu ve Marsilya'daki bir minibüsten çalınan diğer üç tabloyu buldu) çalınmıştı.
Çok sayıda sahte Sisley keşfedilmiştir.
Sisley 900 kadar yağlı boya tablo, 100 kadar pastel ve diğer birçok çizim yapmıştı.

Seçkin eserleri
 La Celle-Saint-Cloud yakınlarındaki Kestane Ağaçları Bulvarı (1865)
 Cite des Fleurs'den Montmartre manzarası (1869)
 Villeneuve-la-Garenne'deki Köprü (1872)
 Ile-de-la-Loge'ye Feribot - Sel (1872)
 Büyük Cadde, Argenteuil (y. 1872)
 Argenteuil Meydanı (Geçit Caddesi) (1872)
 Argenteuil yaya köprüsü (1872)
 Makine yolu, Louveciennes (1873)
 Louveciennes. Sentier de la Mi-côte (1873)
 Hampton Court'ta Köprü (1874)
 Molesey Weir – Sabah (1874)
 Molesey'de yat yarışı (1874)
 Hampton Court Köprüsü Altında (1874)
 Saint-Germain'deki Teras, Bahar (1875)
 Baharda Küçük Çayırlar, By'' (y. 1881)

Galeri

Dış bağlantılar

Kaynakça

1839 doğumlular
1899 yılında ölenler
Britanyalı izlenimci ressamlar
19. yüzyıl İngiliz ressamları
19. yüzyıl Fransız ressamları
Paris doğumlu sanatçılar
Fransız izlenimci ressamlar
École des Beaux-Arts'ta öğrenim görenler

Alfred Sisley


11856 Nicolabonev este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11856 Nicolabonev este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Smolyan de Violeta G. Ivanova și Vladimir Georgiev Škodrov. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,38 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 5,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1988
Centura de asteroizi

11856 Nicolabonev


Bith may refer to:

 Bith (Celtic mythology), a character from Goidelic Celtic mythology
 Bith (Star Wars), an alien race in Star Wars

Bith


Andrea Lodovico de Adamich (Trst, Italija, 3. listopada 1941. - ) je bivši talijanski vozač automobilističkih utrka.

Talijanski vozači Formule 1

Andrea de Adamich


__INHALTSVERZEICHNIS_ERZWINGEN__

Der Fadensattel ist ein Pass mit  an der Nordabdachung des Schneebergmassivs, westlich von Puchberg am Schneeberg.

Lage und Landschaft
Die Passhöhe verbindet die Fadenwände, die Nordabbrüche des Schneebergs (), mit der Dürren Leiten (ca. ) im Norden, die dann zum Größenberg () und der Dürren Wand (Schober , Katharinenschlag ) weiterleitet.

Die Dürre Leiten wird hydrographisch nach Trimmel schon zur Dürren Wand der Gutensteiner Alpen gerechnet; der Sattel bildet die Grenze zur Rax-Schneeberg-Gruppe.

Tourismus
Den Sattel erreicht man vom Talort Losenheim über einen Wanderweg auf Forststraße oder mit der Vierer-Sesselbahn, von Putzenhof im hintersten Tal der Piesting (in der ÖK50 unzutreffend Kalter Gang genannt, Gemeindegebiet Gutenstein) ebenfalls über einen leichten Wanderweg.
Über den Sattel läuft, von der Dürren Wand kommend, der Nordalpenweg (Österreichischer Weitwanderweg 01), hier auch Niederösterreichischer Landesrundwanderweg (NLW), auf den Schneeberg (Fadensteig). Über die Nordostflanke des Schneebergs führt der Nördliche Grafensteig über Rieshütte und Bürklehütte hinüber zum Berghaus Hochschneeberg an der Zahnradbahn. Außerdem führt ein Weg über die Nordwestflanke, Kuhschneeberg und den Schnellerwagsteig hinunter zur Singerin an der oberen Schwarza.

Auf dem Sattel liegen die ehemalige Sparbacher Hütte (privat, ), die Edelweisshütte (ÖAV, ) und das Almreserlhaus (privat, ).

Der Fadensattel bildet den höchsten Punkt des sogenannten Salamander-Schigebiets. Die Vierer-Sesselbahn sowie zwei Schilifte gehören dem Betreiber der Schneeberg-Zahnradbahn, der NÖSBB.

Östlich des Fadensattels befindet sich der Fadengraben, über den der Römerweg führt.

Einzelnachweise

Rax-Schneeberg-Gruppe
Wintersportgebiet in Niederösterreich
Gutensteiner Alpen
Geographie (Puchberg am Schneeberg)
Alpenpass
Gebirgspass
Pass in Niederösterreich
Wasserscheide Piesting – Schwarza

Fadensattel


Uraganul Dorian este un uragan care afectează în prezent Bahamas și sud-estul Statelor Unite. A patra furtună din sezonul 2019 care a primit un nume, al doilea uragan și primul uragan major al sezonului de uragane din Oceanul Atlantic din 2019, Dorian s-a dezvoltat dintr-un val tropical pe 24 august în zona Atlanticului Central. Sistemul s-a intensificat treptat în timp ce se îndrepta spre Antilele Mici, înainte de a deveni uragan pe 28 august. A urmat o intensificare rapidă, iar pe 31 august, Dorian a fost clasificat ca uragan de categoria a 4-a. În ziua următoare, Dorian a atins intensitatea categoriei a 5-a, atingând vânturi susținute timp de un minut de 350km/h și o presiune centrală minimă de 682,5 mmHG în timp ce a atins coasta Bahamasului la Elbow Cay, la ora 19:40 (ora României). Dorian a atins coasta Grand Bahama câteva ore mai târziu, având aproape de aceeași intensitate.

În perioada 26–28 august, furtuna a afectat statele și teritoriile din Caraibe devastate de uraganele Irma și Maria în 2017. Au fost luate măsuri de precauție extinse pentru atenuarea pagubelor, în special în Puerto Rico, unde a murit o persoană. Vânturile nocive au afectat în primul rând Insulele Virgine, unde rafalele au atins 179 km/h. În Antilele Mici, impactul furtunii a fost relativ mic. După ce a trecut peste Bahamas, furtuna a devenit una de categoria a 5-a și și-a încetinit considerabil mișcarea de dinainte, rămânând deasupra Insulei Abaco și a Grand Bahama de la 1 septembrie la 3 septembrie. Datorită condițiilor de furtună prelungite și intense, incluzând precipitații abundente, vânturi mari și furturi, daunele din Bahamas au fost importante, mii de case fiind distruse și fiind înregistrate cel puțin cinci decese. Furtuna a început să se îndrepte încet spre nord-nord-vest în dimineața zilei de 3 septembrie. Până la amiaza zilei de 3 septembrie, furtuna a slăbit în intensitate ajungând până la un uragan de categoria a 2-a.

Pregătindu-se pentru uragan, statele americane Florida, Georgia, Carolina de Sud, Carolina de Nord și Virginia au declarat toate starea de urgență și multe ținuturi de coastă din Florida până în Carolina de Nord au emis ordine obligatorii de evacuare.

Istorie meteorologică
La 19 august 2019, Centrul Național de Uragane (CNU) a identificat un val tropical în cadrul unui muson care s-a aflat peste Guineea și Senegal, în vestul Africii. Activitatea convectivă asociată valului a fost limitată de o abundență de praf saharian în regiune. Propagându-se spre vest peste Oceanul Atlantic tropical, sistemul a rămas dezorganizat timp de câteva zile. La 23 august, s-a consolidat o suprafață definită de presiune joasă și a crescut în intensitate o activitate de furtună. Sistemul a dobândit suficientă convecție organizată pentru a fi clasificat drept Depresiune Tropicală Cinci la ora 15:00 UTC pe 24 august. În acest moment, sistemul era situat la 1.300 km est-sud-est de Barbados. O creastă adâncă a produs mișcarea continuă spre vest a depresiunii, orientând-o spre Antilele Mici. Un mic ciclon, a dezvoltat în curând un miez interior definit cu o caracteristică asemănătoare unui ochi de 18 km. Aceasta a dus la intensificarea sistemului într-o furtună tropicală, moment în care i-a fost atribuit numele Dorian de către CNU. După aceea, forfecarea moderată a vântului și aerul uscat înconjurător au limitat o dezvoltare suplimentară. Norii de ploaie s-au înfășurat treptat în jurul lui Dorian în perioada 25-26 august, deși convecția a rămas inconsistentă.

Dorian a continuat să se deplaseze spre vest și s-a apropiat extrem de aproape de Barbados, având vânturi tropicale puternice și ploi abundente. A început apoi să se deplaseze spre nord-vest spre Sfânta Lucia și să intre în Marea Caraibelor. Furtuna a s-a mutat apoi în centru mai spre nord, spre vestul Martinicăi, insula având parte de vânturi tropicale puternice. S-a prevăzut că Dorian urma să se deplaseze spre nord-vest și să treacă peste sau pe lângă Republica Dominicană sau Puerto Rico,, terenul lor montan urmând să slăbească furtuna tropicală. La acea vreme, era de așteptat ca aerul uscat și forfecarea vântului să-l împiedice pe Dorian să ajungă la statutul de uragan. Cu toate acestea, Dorian a urmat o cale mai nordică decât era de așteptat, determinându-l să treacă spre estul Puerto Rico și să lovească Insulele Virgine Americane. Pe 28 august, Dorian s-a intensificat ajungând uragan de categoriei 1, când s-a apropiat de insula Sfântul Toma din Insulele Virgine americane, unde au fost înregistrate vânturi având forța unui uragan; la 18:00 UTC în acea zi, Dorian a atins țărmul insulei Sfântul Toma având intensitatea categoriei 1. Cu toate acestea, dimensiunile reduse ale uraganului au făcut ca Puerto Rico să nu aibă parte de vânturi cu forță de uragan sau tropical, deși acest lucru nu a fost cazul Insulelor Virgine Spaniole.

Odată ce sistemul s-a deplasat spre nord, pe lângă insulele Virgine, furtuna a intrat într-un mediu mai favorabil. Cu toate acestea, aerul uscat era încă în sistem în urma călătoriei sale prin Marea Caraibelor și prin Antilele Mici. După aceea, nu a mai existat aer uscat, așa că furtuna a început să amestece aerul uscat, iar a doua zi, sistemul a început să se intensifice rapid, ajungând la statutul de categoria a 2-a  la începutul zilei de 30 august. Intensificarea rapidă a continuat, iar furtuna a ajuns în cele din urmă la statutul de uragan major câteva ore mai târziu, în aceeași zi. Această tendință de consolidare s-a oprit pentru restul zilei, dar a fost reluată curând. Sistemul a continuat să se consolideze, iar la 31 august, Dorian a atins statutul de uragan major de categoria a 4-a. Dorian a atins intensitatea categoriei a 5-a în ziua următoare. În dimineața zilei de 1 septembrie, o sondă lansată de o aeronavă a NOAA a măsurat o rafală de 326 km/h la suprafață. Cu un vânt susținut timp de un minut de 290 km/h și o presiune minimă de 686 mmHg, CNU a notat că Dorian a fost cel mai puternic uragan din înregistrările moderne care a afectat nord-vestul Bahamas.

Pe 1 septembrie, la ora 16:40 UTC, uraganul Dorian a atins țărmul insulei Grand Abaco din Bahamas, cu vânturi susținute timp de un minut de 298 km/h,  rafale de vânt 355 km/h și o presiunea barometrică centrală de 683,26 mmHg. Presiunea centrală a furtunii a coborât la 682,5 mmHg în câteva ore, în timp ce Dorian a atins intensitatea maximă în timpul apropierii de coastă. Viteza de înaintare a uraganului Dorian a scăzut în această perioadă, încetinind până la o înaintare spre vest de 8,0 km/h. La ora 2:00 UTC, pe 2 septembrie, Dorian a atins țărmul insulei Grand Bahama, aproape cu aceeași intensitate, cu aceeași viteză susținută a vântului. Furtuna a continuat să se miște foarte lent, în unele puncte, cu doar 1,2 km/h peste Grand Bahama. Efectiv, Dorian s-a oprit asupra Grand Bahama. Dorian a slăbit în intensitate ajungând la un uragan de categoria a 4-a. În absența curenților de direcție semnificativi, Dorian a rămas în staționare. Furtuna a slăbit și mai mult până la intensitatea categoriei a 2-a la ora 15:00 UTC pe 3 septembrie, dar și-a reluat drumul lent spre nord-vest, atingând statul american Florida.

Referințe

Legături externe

 The National Hurricane Center (NHC)'s advisory archive on Hurricane Dorian

Cicloane tropicale din Atlantic
2019 în America de Nord

Uraganul Dorian


Responsabilitatea pentru Holocaust este subiectul unei dezbateri istorice în desfășurare care a parcurs câteva decenii. Dezbaterea despre originea Holocaustului este cunoscută ca funcționalism versus intenționalism. Intenționiștii, cum ar fi Lucy Dawidowicz, susțin că Adolf Hitler a planificat exterminarea poporului evreu încă din 1918 și că a supravegheat personal executarea acestuia. Cu toate acestea, funcționaliștii precum Raul Hilberg susțin că planurile de exterminare au evoluat în etape, ca urmare a inițiativelor birocraților care răspundeau la alte eșecuri politice. Dezbaterea s-a stabilit într-o mare măsură, deoarece istoricii au recunoscut că ambele poziții au merit.

Responsabilitatea primordială pentru Holocaust revine lui Hitler și conducerii partidului nazist, dar inițiativele de persecutare a evreilor, țiganilor și altora au fost comise și de Schutzstaffel (SS), militarii germani, de cetățenii germani obișnuiți, precum și de membri colaboratori ai diverse guverne europene, inclusiv personalul militar și civilii. O serie de factori au contribuit la mediul în care s-au comis atrocități pe întreg continentul, de la rasismul general (inclusiv antisemitismul), ura religioasă, ascultare oarbă, oportunism politic, coerciție, speculare și xenofobie.

Vezi și
Colaborarea cu Puterile Axei în timpul celui de al Doilea Război Mondial
Responsabilitatea de comandă

Studii privind Holocaustul
Urmările Holocaustului

Responsabilitate pentru Holocaust


Pierre is a masculine given name. It is a French form of the name Peter. Pierre originally meant "rock" or "stone" in French (derived from the Greek word πέτρος (petros) meaning "stone, rock", via Latin "petra"). It is a translation of Aramaic כיפא (Kefa), the nickname Jesus gave to apostle Simon Bar-Jona, referred in English as Saint Peter. Pierre is also found as a surname.

People with the given name
 Abbé Pierre, Henri Marie Joseph Grouès (1912–2007), French Catholic priest who founded the Emmaus Movement
 Monsieur Pierre, Pierre Jean Philippe Zurcher-Margolle (c. 1890–1963), French ballroom dancer and dance teacher
 Pierre (footballer), Lucas Pierre Santos Oliveira (born 1982), Brazilian footballer
 Pierre, Baron of Beauvau (c. 1380–1453)
 Pierre, Duke of Penthièvre (1845–1919)
 Pierre, marquis de Fayet (died 1737), French naval commander and Governor General of Saint-Domingue
 Prince Pierre, Duke of Valentinois (1895–1964), father of Rainier III of Monaco
 Pierre Affre (1590–1669), French sculptor
 Pierre Agostini, French physicist
 Pierre-Emerick Aubameyang, professional footballer who plays for the English club Chelsea and the Gabon national football team
 Pierre Barbe (1900–2004), French architect
 Pierre Bézier, engineer and mathematician known for his work with Bézier curves
 Pierre Boulez, French classical and electronic composer
 Pierre Boulle, French author
 Pierre Bourgault, public speaker, journalist and politician famed for his work for Quebec independence from Canada
 Pi'erre Bourne, American record producer, rapper, songwriter, and audio engineer.
 Pierre Bouvier, Canadian musician and lead singer of Simple Plan
 Pierre Brice, French actor
 Pierre Caille (disambiguation), several people
 Pierre Capretz, host of French in Action
 Pierre Cardin, French fashion designer
 Pierre Cathala (1888–1947), French Minister of Finance from 1942 to 1944
 Pierre Chambrin, White House Executive Chef
 Pierre Chouteau, Jr., (1789–1865), American fur trader who established the trading post of Fort Pierre (South Dakota) in 1832
 Pierre Clostermann, French pilot who fought in World War II for the Royal Air Force (RAF)
 Pierre Coffin, animator known for the Minions franchise
 Pierre Conner, American mathematician
 Pierre Corneille, (1606 - 1684) French playwright known for Le Cid
 Pierre Corréia, French rugby union player
 Pierre de Coubertin, founder of the modern Olympic Games
 Pierre Courthion (1902–1988), Swiss art critic and historian
 Pierre Curie, French physicist and husband of Marie Curie
 Pierre Dagher, Lebanese actor and voice actor
 Pierre Darmon (born in 1934), French tennis player
 Pierre Daru (1767–1829), French soldier, statesman, historian, and poet
 Pierre de Fermat, French lawyer and mathematician
 Pierre Deladonchamps, French actor
 Pierre Deland, Swedish actor and director
 Pierre Pelerin de Maricourt, French scholar
 Pierre Deligne, Belgian mathematician
 Pierre Dolbeault, French mathematician
 Pierre Engvall, Swedish ice hockey forward
 Pierre Fourier, Catholic saint and French priest
 Pierre Franckh, German actor
 Pierre Gagnaire, French chef
 Pierre Garçon, American football player
 Pierre Gasly, racing driver currently driving for Alpine F1 Team in Formula One
 Pierre Gaspard (1834–1915), French mountain climber and guide
 Pierre Gaspard, Belgian physicist and professor
 Pierre Gemayel, politician and founder of the Al-Kataeb party in Lebanon
 Pierre David Guetta, French DJ, record producer and songwriter
 Pierre Harmel (1911–2009), former Belgian Prime Minister
 Pierre Henry, French musician
 Pierre Hermans, Dutch field hockey goalkeeper
 Pierre-Emile Kordt Højbjerg, Danish professional footballer
 Pierre van Hooijdonk, Dutch footballer
 Pierre Jallow, Gambian basketball player
 Pierre Jeanpierre, French soldier
 Pierre Yves Kéralum (1817–1872), French-American priest and architect
 Pierre Laporte (1921–1970), Canadian journalist, lawyer, and politician
 Pierre Lavertu, Canadian football player
 Pierre Le Faguays (1892–1962), French sculptor
 Pierre Levasseur (disambiguation), several people
 Pierre Littbarski, German footballer
 Pierre van Maldere, South Dutch composer
 Pierre Marchand (editor), French publisher
 Pierre Menard, American fur trader and politician
 Pierre Morel, French film director
 Pierre Nkurunziza, former president of Burundi
 Pierre Papillaud (1935–2017), French billionaire businessman
 Pierre Pilote, ice hockey player
 Pierre Pincemaille, French musician
 Pierre Poilievre, Canadian federal MP for the riding of Nepean-Carleton
 Pierre-Joseph Proudhon, the first self-proclaimed anarchist and is regarded by some as the founder of modern anarchist theory
 Pierre-Loup Rajot, French actor and director
 Pierre-Auguste Renoir, French impressionist artist
 Pierre Roger (swimmer), French swimmer
 Pierre Salinger, Press Secretary to US President John F. Kennedy
 Pierre Sanoussi-Bliss, German actor and director
 Pierre Schaeffer, French experimental musician
 Pierre Schapira (mathematician), French mathematician
 Pierre Sergeol (1902–1975) , French actor
 Pierre Shammassian, Lebanese-Armenian comedian
 Pierre Sinaÿ, French organic chemist
 Pierre Sokolsky, American physicist
 Pierre Sprey, French-American aircraft designer
 Pierre Strong Jr. (born 1998), American football player
 Pierre Taki, Japanese musician
 Pierre Tendean revolution hero from Indonesia
 Pierre Thomas (disambiguation), several people
 Pierre Trudeau, former Canadian Prime Minister
 Pierre Turgeon, Québécois NHL Hall of Famer
 Pierre Vatin (born 1967), French politician
 Pierre Vogel (born 1978), German Islamist Preacher
 Pierre Warren, American football player

People with the surname
 Aaron Pierre (born 1993), footballer
 Carmine Pierre-Dufour, Canadian film director and screenwriter
 Christophe Pierre (born 1946), Catholic prelate and diplomat
 DBC Pierre (penname), Mexican writer
 Georges St-Pierre (born 1981), Canadian MMA fighter and former UFC Welterweight champion
 James Pierre (born 1996), American football player
 Jean Baptiste Louis Pierre (1833–1905), French botanist
 John Wallace Pierre, American engineer
 Juan Pierre (born 1977), American baseball player
 Percy A. Pierre (born 1939), American electrical engineer and mathematician
 Perri Pierre (born 1988), Haitian-American actor and film producer
 Raymond Pierre (born 1967), American track and field athlete
 Robert Pierre (born 1992), Christian recording artist
 Roger Pierre (1923–2010), French actor

Aliases
 Pierre Carl Ouellet, former ring name of Canadian wrestler Carl Ouellet (born 1967)
 Pierre Poutine, an alias used in an attempt to hide certain parties involved in the 2011 Canadian federal election voter suppression scandal

Fictional characters
 Pierre, a Chrono Cross playable character
 Pierre, a character in JumpStart
 Pierre, in the 2016 film A Wedding
 Pierre Bezukhov, a central character in the novel War and Peace by Leo Tolstoy
 Pierre Escargot, a French teacher from the TV show All That, played by Kenan Thompson
 Pierre Belmondo, a Wipeout character responsible for the birth of anti-gravity racing
Dominique Pierre, in the Netflix series Grand Army

See also
 Pierre (disambiguation)

 Pierre-Simon
 Jean-Pierre (given name)
 Lucky Pierre (disambiguation)
 Saint-Pierre (disambiguation)

References

Given names
French masculine given names
Masculine given names
Surnames of Haitian origin

Pierre


An Haworthia pectinis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni M. Hayashi. An Haworthia pectinis in nahilalakip ha genus nga Haworthia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Haworthia

Haworthia pectinis


An Shibataea nanpingensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Qing Fang Zheng ngan Ke Fu Huang. An Shibataea nanpingensis in nahilalakip ha genus nga Shibataea, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Shibataea

Shibataea nanpingensis


Metal Fırtına, Orkun Uçar ve Burak Turna tarafından yazılan, Amerika Birleşik Devletleri'nin Türkiye'ye saldırmasını konu alan politik kurgu tarzında 302 sayfalık bir romandır.

Kapak tasarımı Kenan Özcan tarafından yapılmıştır.

Yayınlandığında Türkiye'de en çok satan kitaplardan biri olmuştur. Bu dönemden sonra her iki yazar da bu seriyi kendileri devam ettirmişlerdir.

Devam serileri

Orkun Uçar versiyonu
{| class="wikitable"
!Kapak
!Başlık
!Basım tarihi
!Yayınevi
!ISBN
|-
| rowspan="2" |
| Metal Fırtına 2 - Kayıp Naaş
| 2005
| Altın Kitapçılık
| ISBN 975-21-0598-X
|-
| colspan="4" | Metal Fırtına serisinin devam kitabı. İlk kitabın aksine bu kitabı Orkun Uçar, Burak Turna ile beraber yazmamış, daha sonra da yazarlar seriyi farklı kitaplarla geliştirmişlerdir. Gökhan Birdağ rolünü yerine Orkun Uçar getirmiştir.
|-
| rowspan="2" |
| Metal Fırtına 3 - Kızıl Kurt
| 2006
| Altın Kitapçılık
| ISBN 975-263-109-6
|-
| colspan="4" |  Metal Fırtına serisinin Orkun Uçar tarafından kaleme alınan üçüncü romanı. Roman, Orta Asya'da Rus Mafyası ile geçen savaşı anlatmaktadır.
|-
| rowspan="2" |
| Metal Fırtına 4 - Turan
| 2008
| Altın Kitapçılık
| ISBN 9789752109520
|-
| colspan="4" |  Metal Fırtına serisinin Orkun Uçar'ın yazdığı dördüncü roman. Romanda iki kutuplu hale gelen dünyada Türkiye seçimini batıdan yana kullanıyor. Bu seferki düşman ise Türklerin eski düşmanı Çin.
|-
| rowspan="2" |
|Metal Fırtına 5 - Tengri
| 2015
| Altın Kitapçılık
| ISBN 9789752120518
|-
| colspan="4" |  Metal Fırtına serisinin Orkun Uçar'ın yazdığı son roman. Umut Altın ile birlikte okuru destansı bir maceraya davet ediyor.
|-}

Burak Turna versiyonu

Metal Fırtına üçlemesi

Sinema ve televizyon hakları 2005 yılında Özen Film tarafından satın alınmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Orkun Uçar
 Burak Turna

2004 romanları
2005 romanları
2006 romanları
2008 romanları
Burak Turna romanları
Orkun Uçar romanları
Komplo teorileri

Türkçe romanlar
Savaş romanları
2007 romanları
2009 romanları
Konusu Türkiye'de geçen romanlar
Konusu Ankara'da geçen romanlar
Konusu Irak'ta geçen romanlar

Metal Fırtına


Ektoplazma (ectoplasm), trans haline girmiş medyumların vücutlarından, özellikle ağız, burun, kulak gibi organlarından çıktığı, havada yayıldığı, bazen gözle görülebildiği ve elle dokunulabildiği ileri sürülen şekilsiz (amorf) süptil maddelere verilen addır. Terim 1913'te Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü'nü almış Fransız Fizyolog Charles Richet tarafından eski Yunancadaki "dışında" anlamına gelen "ektos" ve "yaratılmış, benzeyen" anlamına gelen "plasma" sözcüklerinden türetilmiştir.

Ektoplazma genellikle, beyaz, kirli beyaz, kurşuni ve bazen de kırmızı renklerde kendini gösterir. Kimi zaman buharımsı, kimi zaman macunumsu bir hal alarak yoğunlaşan süptil bir maddedir. Metapsişikçi hekim Dr. Gustave Geley ektoplazmayı organik hale getirilmiş bir cevher olarak kabul eder. Önceleri yalnızca seans odalarında fotoğrafları çekilmekle yetinilen ektoplazmanın kimyasal analizi Alman bilim insanı ve psişik araştırmacı A. Shrenck-Notzing tarafından yapılmış ve kimyasal formülünü C120 H1134 N218 S5 O249 olarak açıklanmıştır. Notzing "teleplazma" adını verdiği ektoplazmada yağ zerrelerine, insan hücrelerine ve bol miktarda lökosite rastladığını açıklamıştır.

Özel niteliklere sahip ektoplazmanın ruhsal irtibat seanslarında çeşitli organ biçimleri kazanabildiği ve hatta kimi zaman bir insan görünümünü kazanabildiği ileri sürülür. Bu yüzden bu tür ektoplazmik oluşumlar kimi yayın organlarında "ruhların fotoğrafları" başlığıyla yayımlanmıştır. Fakat Spiritüalistlere göre, maddi olmayan bir varlığın fotoğrafı çekilemez; dolayısıyla bunlara "ruhların fotoğrafları" değil, ruhun imajinasyon etkisi altında şekillenen oluşumlar demek daha doğru olur.

Üstelik Neo-spiritüalist görüşe göre, bir medyumun, ektoplazmasını şekillendirebilmesi için bir bedensiz varlık ile irtibat kurmuş olması şart değildir, bunu medyum kendi psişik yeteneğiyle de yapabilir. Bu konuyu Dr. Bedri Ruhselman "Medyumluk" adlı kitabında ayrıntılı olarak açıklamıştır. (1951'de Stockholm'de düzenlenen Uluslararası Spiritüalizm Kongresi'ne gönderilen ve Kongre'de yankı uyandıran bu kitap Ruhselman tarafından önce İngilizce hazırlanmış, sonra Türkçeye çevrilmiştir.)

Kaynakça
 Medyomluk, Bedri Ruhselman
 Ruh ve Kainat, Bedri Ruhselman

Dış bağlantılar
 Ektoplazma Fotoları-1
 Ektoplama Fotoları-2
 Ektoplazma Fotoları-3

Spiritüalizm
Metapsişik

Ektoplazma


Indiophonus pilosus es una  especie de coleóptero adéfago de la familia Carabidae y el único miembro del género monotípico Indiophonus.

Referencias

Enlaces externos
 Indiophonus en ION
 Nomenclator Zoologicus

Harpalina

Indiophonus


Olíufugl (fræðiheiti: Steatornis caripensis) er dökkbrúnn fugl ættaður víðsvegar á svæði nyrst í Suður-Ameríku.

Tenglar

Húmgapar

Olíufugl


Kuća Turković stambena je zgrada koja se nalazi na Ribnjaku u Zagrebu. Zgrada je upisana u Registar kulturnih dobara Republike Hrvatske.

Sagrađena je 1938. godine prema projektu arhitekta Zdenka Strižića za Zdenka i Vladimira Turkovića, članove plemićke obitelji Turković Kutjevski.

Opis
Ugrađena najamna zgrada sagrađena je kao trokatnica s uvučenim prizemljem i krovnom terasom. Prostorno rješenje ove zgrade jedinstveni je primjer funkcionalističke samačke stanogradnje izrazite preglednosti tlocrtnog rješenja, naglašenih oblikovnih kvaliteta i karakterističnog autorskog rukopisa te se ovo djelo ubraja u antologijska ostvarenja modernizma internacionalnog stila.

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Gradu Zagrebu
Turković
Turkovići Kutjevski

Kuća Turković


Kinglsey Eduwo est un footballeur international nigérian né le 19 juin 1996 à Lagos. Il joue au poste d'attaquant au Club africain.

Biographie

En club

Avec le Club sportif sfaxien, il inscrit quatre buts en première division tunisienne lors de la saison 2019-2020, puis six buts dans ce même championnat la saison suivante.

Il inscrit deux buts lors du tour préliminaire de la Ligue des champions d'Afrique 2020-2021, contre l'équipe de Mlandege basée à Zanzibar.

Avec le Club Africain, il inscrit trois buts en début de championnat de Tunisie lors de la saison 2023-2024 et un but en Coupe de la Confédération.

En sélection
Le 13 août 2017, Eduwo reçoit sa première sélection en équipe du Nigeria, lors d'une rencontre face au Bénin (défaite 1-0). Six jours plus tard, il inscrit son premier but en équipe nationale, contre cette même équipe (victoire 2-0). Ces deux rencontres entrent dans le cadre des éliminatoires du championnat d'Afrique des nations 2018.

Après ces deux matchs, il ne joue plus jamais avec la sélection.

Palmarès
 CS Sfaxien
 Championnat de Tunisie (0) :
 Vice-champion : 2019-20.
 Coupe de Tunisie (1) :
 Vainqueur : 2020-21.

 Espérance de Tunis
 Championnat de Tunisie
 Vainqueur en 2022

 Al Arabi SC
 Coupe Crown Prince du Koweït
 Vainqueur en 2023

Notes et références

Liens externes

Footballeur international nigérian
Joueur du Lobi Stars Football Club
Joueur du Club sportif sfaxien
Joueur de l'Espérance sportive de Tunis
Naissance en juin 1996
Naissance à Lagos

Kingsley Eduwo


Max Tau (født 19. januar 1897, død 13. marts 1976) var en tysk-norsk humanist, filosof og digter.

Efter at have aflagt doktorgrad i filosofi var han virksom som forlagsredaktør i Berlin og havde en central rolle i udgivelsen af norske forfattere på tysk. Tau, som havde jødisk baggrund, emigrerede i 1938 til Norge og måtte i 1942 flygte til Sverige, hvor han fik norsk statsborgerskab af den norske ambassade. Han flyttede tilbage til Norge i 1945 og arbejdede frem til sin død som forlagsredaktør hos Tanum og Aschehoug. Han udførte et stort arbejde med at fremme forståelsen mellem Vesttyskland og Norge, og grundlagde Norsk-Tysk Selskab, og havde en vigtig rolle i at gøre nyere tysk litteratur kendt i Skandinavien.
Taus egne bøger og værker var præget af hans humanistiske syn og venskab med Albert Schweitzer og tematiserede jødisk-kristen forsoning, fred mellem nationer og forståelse mellem generationer. Tau var den første modtager af de tyske boghandleres fredspris i 1950 og har fået en række andre udmærkelser.

I 1970 modtog Tau Sonningprisen for sit "europæiske engagement".

Eksterne henvisninger
 Max Tau på Norsk biografisk leksikon

Personer fra Schlesien
Forfattere fra Tyskland
Filosoffer fra Tyskland
Digtere fra Tyskland
Jøder fra Tyskland
Riddere af 1. klasse af Sankt Olavs Orden
Modtagere af Sonningprisen
Humanister (menneskevenner)
Tyskere i 1900-tallet

Max Tau


An Tristachya biseriata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Stapf. An Tristachya biseriata in nahilalakip ha genus nga Tristachya, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Tristachya

Tristachya biseriata


Judejska pustinja (arapski: صحراء يهودا, Sahara Yahudan, hebrejski: מִדְבַּר יְהוּדָה, Midbar Yehuda) je pustinja u Izraelu i Zapadnoj obali. Ime pustinje dolazi od imena Kraljevstva Jude koje se nalazilo na prostorima pustinje.

Položaj
Judejska pustinja počinje istočno od Jeruzalema, a završava na zapadnoj obali Mrtvog mora te se prostire od sjeveroistočnog dijela Negeva sve do istoka Beit Ela. Značajnija urbana mjesta u području i okolice pustinje su Jeruzalem, Betlehem, Jerihon i Hebron.

Klima
Na zapadu pustinje prisutna je sredozemna, a na istoku pustinjska klima. U središtu pustinje prisutan je uzak pojas stepske klime.

Padaline
Na zapadu pustinje količina kiše varira između 400 – 500 mm, na području zapadnog Jeruzalema raste do 600 mm, na istoku Jeruzalema opada do 400 mm, a na istočnom dijelu pustinje iznosi do 100 mm.

Povijest
Pustinja je od davnina služila kao utočište za pustinjake i pobunjenike. Jedan od prvih bio je budući izraelski kralj David koji se po svjedočenju Starog zavjeta ovdje krio od progona kralja Šaula. Prema crkvenim izvorima, na sjeverozapadnoj granici Judejske pustinje, na ušću rijeke Jordan, Ivan Krstitelj je krstio ljude i samoga Isusa. Čak i prije nego što su rani kršćani odlazili u Judejsku pustinju u potrazi za pročišćenjem i prosvjetljenjm, u njoj je obitavala židovska sekta Esena.

Izvori

Vanjske poveznice

Pustinje u Aziji
Zemljopis Izraela
Zemljopis Palestine
Biblijska mjesta

Judejska pustinja


Povijest termodinamike započinje prvim teorijama o toplini osnivale su se na shvaćanju da je toplina tvar koja se nalazi pohranjena u svakom tijelu, te da dodirom prelazi iz toplijega tijela u hladnije. To se shvaćanje počelo mijenjati kada je potkraj 18. stoljeća B. Th. Rumford uočio da je toplina razvijena pri bušenju topovskih cijevi razmjerno utrošenomu mehaničkom radu. J. P. Joule pokusima je 1843. pokazao da rad može prelaziti u toplinu. Jouleova toplina je toplina koju proizvede električna struja prolaskom kroz električni vodič tijekom nekoga vremena, jednaka je umnošku električnoga otpora, kvadrata jakosti električne struje i vremena.

Sredinom 19. stoljeća razvili su R. J. E. Clausius, L. Boltzmann i drugi kinetičku teoriju plinova prema kojoj je toplina rezultat mehaničkoga gibanja molekula. To je gibanje prvi uočio R. Brown (Brownovo gibanje). U kinetičkoj teoriji plinova temperatura tijela dovodi se u vezu s prosječnom kinetičkom energijom mehaničkoga gibanja molekula. Zagrijavanje tijela je povećanje kinetičke energije molekula.

Plinski zakoni, toplina kao energija

Razvojem termodinamike u 19. stoljeću došlo je vrijeme da se stare predodžbe o gibanjima atoma upotrijebe za proračun svojstva materije. Ako su vidljiva tijela građena od atoma i molekule, tada se cijelo ponašanje materije mora izvesti iz njihova gibanja. Osobine materije moraju se tada prikazati kao sveukupni rezultat učinaka golemog mnoštva nevidljivih čestica. Pred teoretske fizičare postavlja se zadaća da svu termodinamičku zakonitost prikažu kao izraz mehanike atoma. Rješenje te zadaće moglo je jedino utvrditi atomistiku i postaviti je u red klasičnih znanosti, kao što su mehanika, elektrodinamika ili optika. Veliki broj fizičara i matematičara istakao se u svladavanju tog velikog djela, osobito J. C. Maxwell, R. Clausius, L. Boltzmann i J. W. Gibbs.

Iz osnovnih jednadžbi mehanike zbirno se može proračunati ponašanje velikog mnoštva atoma. Iz usporedbe i iskustvenih osobina materije mogu se odrediti nepoznate teorijske konstante: broj i mase atoma kemijskih elemenata. Dovoljna je samo jedna takva usporedba. Slaganje s ostalim iskustvenim osobinama je tad nužno ako je atomska hipoteza ispravna. Na osnovu atomskog modela mogu se izračunati energija i tlak plina na datoj temperaturi, specifična toplina, specifična vodljivost, unutarnje trenje, brzina difuzije i tako dalje.

Avogadrov broj

S atomskog gledišta cjelokupno ponašanje materije otkriva se kao izraz jedinstvene fizičke stvarnosti - gibanje atoma. Ovo ujedinjenje svih iskustvenih svojstava materije neminovno je u nuklearnoj fizici. Od početka su fizičari najveću pozornost obratili plinovitom stanju materije jer se ono da svesti na najjednostavniji atomski model. Plin nalikuje na roj mušica koje lete na sve strane. Samo kod plemenitih plinova slobodne brze čestice su atomi. Inače su to molekule. Tako se na primjer vodikov, dušikov ili kisikov plin ne sastoje od atoma nego od molekula, građenih od dva atoma. U kemiji se za jedinicu mase uzima masa najlakšeg atoma, vodikova, ili točnije 1/16 mase kisikova atoma. U tim jedinicama, gdje za masu kisikova atoma uzimamo 16, ima vodikov atom relativnu težinu 1,008. Prednost je tako odabrane jedinice da se mase ostalih atoma većinom približuju cijelim brojevima. U kemijskim jedinicama težina vodikovih molekula iznosi 2, dušikovih 28, a kisikovih 32. Uzme li se toliko grama plina kolika je njegova molekularna težina, ta se količina zove jedan mol. U molu bilo kojeg plina nalazi se uvijek isti broj molekula. Određenje ovog temeljnog broja jedan je od glavnih zadataka atomistike.

Atomska struktura materije u fizici se prvi puta jasno očitovala u značajnom otkriću, da 2 grama vodikova plina, 28 grama dušikova plina ili 32 grama kisikova plina u jednakim posudama na istoj temperaturi pokazuju isti tlak. Prvi je A. Avogadro 1811. spoznao puni doseg te činjenice. Jednak broj molekula svakog plina vrši isti tlak. Zatvorimo li u jednake posude upravo toliko od svakog plina da oni imaju jednake tlakove, opažamo da su tada njihove količine dane jednakim brojem mola. Tu prvi puta vidimo most između kemije i fizike. Ovo atomsko jedinstvo kemije i fizike Avogadru je lebdjelo pred očima kad je izrekao zakon: "Imaju li različiti plinovi istog volumena i temperature isti tlak, tad se oni sastoje od jednakog broja molekula."

Boyle-Mariotteov zakon

Osnovna je činjenica da je tlak plina to veći što ga na manji volumen stisnemo. Tlak je dakle obrnuto proporcionalan volumenu. Drukčije rečeno (Boyle-Mariotteov zakon):

gdje je: p - tlak plina, V - obujam ili volumen plina.

Gay-Lussacov zakon

Kad plin grijemo, njegov tlak raste. Tlak je proporcionalan temperaturi:

Odatle se vidi da se tlak plina smanjuje ako ga ohlađujemo. Postoji određena granična temperatura na kojoj tlak plina potpuno isčezava. Ta se granica zove apsolutna nula temperature. Mjerena u Celzijusovim stupnjevima ona iznosi - 273,15 °C. U fizici je običaj, da se temperatura uopće broji od te apsolutne nule. U takvoj skali je ledištu vode temperatura T = 273,15 K. Oba plinska zakona sadržani su u jednostavnom zakonu Gay-Lussaca:

ili općenito:

Odatle vidimo odmah i Boyleov zakon: "Kod konstantne temperature tlak se tako povećava kako se volumen umanjuje. Umnožak tlaka i volumena je konstantan."

Konstanta proporcionalnosti R jednaka je za sve plinove, naravno u tom slučaju gdje se uzme volumen mola. Plinska konstanta može se tako odrediti da se izmjeri tlak, volumen i temperatura plina, a dobivene vrijednosti uvrste u jednadžbu plinskog stanja. Tlak plina se izražava u njutnima po četvornom metru (N/m2) ili paskalima. Njena točna vrijednost je:

Realni plin

Jednadžba plinovitog stanja, koju smo gore zapisali, vrijedi strogo za idealni plin, to jest za plin u kojem molekule ne zapremaju nikakav prostor, niti uzajamno ne vrše nikakve sile. Međutim, realne molekule nisu matematičke točke i ne mogu se stisnuti na proizvoljno malen volumen. Uzmimo da je za zapreminu molekula u jednom molu mjerodavan neki volumen b. Očito je da će tlak plina postati beskonačno velik ako mol plina stisnemo do tog volumena b što ga same molekule zapremaju. Jednadžbu plinovitog stanja moramo prema tome izmijeniti tako da uzmemo u obzir volumen molekula:

Potrebna je još jedna važna korekcija. Između molekula vladaju slabe privlačne sile koje umanjuju tlak plina na stijenke. Djelovanje tih privlačnih sila je naravno veće ako su razmaci između molekula manji. Prema Van der Waalsu je umanjenje tlaka plina zbog privlačnih sila između molekula proporcionalno s 1/v2. Van der Waalsova jednadžba stanja glasi:

gdje je:
p - tlak fluida;
v - specifični obujam, a to je ukupan obujam spremnika, podijeljen ukupnim brojem čestica;
k - Boltzmannova konstanta;
T - apsolutna temperatura;
a - mjera za privlačenje čestica;
b - obujam koji zauzimaju čestice.

Van der Waalsova jednadžba dobro opisuje ponašanje realnih plinova. Usporedbom s iskustvom mogu se nepoznate konstante a i b odrediti, i ako se dobiva uvid u sile i veličine molekula).

Izvori

Termodinamika

Povijest termodinamike


Kristian Michael Shaw Fulton, né le  à La Nouvelle-Orléans, est un joueur américain de football américain. Il joue Cornerback en National Football League (NFL).

Liens externes

Naissance en septembre 1998
Naissance à La Nouvelle-Orléans
Joueur américain de football américain
Cornerback
Joueur de football américain des Tigers de LSU
Choix de draft des Titans du Tennessee
Joueur des Titans du Tennessee

Kristian Fulton


Almuradiel-Viso del Marqués, antiguamente denominada Almuradiel, es una estación de ferrocarril situada en el municipio español de Almuradiel —cerca de Viso del Marqués—, en la provincia de Ciudad Real, en la región de Castilla-La Mancha. Dispone de servicios de Media Distancia operados por Renfe. Cumple también funciones logísticas. En 2022 registró la entrada de 6 831 usuarios, correspondientes a los servicios de media distancia.

Situación ferroviaria
Pertenece a la línea férrea 400 de la red ferroviaria española de ancho ibérico que une Alcázar de San Juan con Cádiz, punto kilométrico 256,0. Está situada a 797,57 metros de altitud, entre las estaciones de Venta de Cárdenas y la de Peñalajo. El tramo es de via única y está electrificado.

Historia
La estación fue abierta al tráfico el 25 de mayo de 1865 con la puesta en marcha del tramo Santa Cruz de Mudela-Venta de Cárdenas de la línea que pretendía unir Manzanares con Córdoba. La obtención de la concesión de dicha línea por parte de MZA fue de gran importancia para ella dado que permitía su expansión hacía el sur tras lograr enlazar con Madrid los dos destinos que hacían honor a su nombre (Zaragoza y Alicante).

En 1941, tras la nacionalización del ferrocarril de ancho ibérico, las instalaciones pasaron a manos de la recién creada RENFE. En 1957 llegaron los primeros trenes eléctricos desde Linares-Baeza al culminar el proceso de electrificación del paso de Despeñaperros. No obstante, el proceso se extendió hasta 1963, al completarse el tramo completo hasta Madrid. En 1990 se le añadió la marquesina metálica procedente de la antigua estación de Jaén; la otra mitad de la marquesina se instaló en la de Vilches.

Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

Hasta el 16 de diciembre de 2006, la estación contaba con la conexión directa con Algeciras mediante el tren «Estrella del Estrecho» y hasta 2001 con Granada/Almería a través del tren «Estrella Sierra Nevada». Con el declive y posterior supresión de estos servicios, que hacían parada en la estación de madrugada, la estación quedó únicamente servida por Regionales Exprés (antes «Lince») que hacen el trayecto Madrid-Chamartin a Jaén y viceversa.

La estación
Se sitúa al oeste del núcleo urbano de Almuradiel y a 5,5 km por carretera desde Viso del Marqués. El edificio para viajeros es un sencillo edificio de planta baja con una amplia marquesina y disposición lateral a las vías. No existe un servicio de venta de billetes en la estación, siendo necesario solicitarlos al Interventor en Ruta o bien en internet.

La estación posee un andén lateral y otro central. El número de vías es de tres, si bien hay que añadir dos vías muertas que dan servicio al muelle de carga, más un ramal. Estas últimas vías se hallan al sur de la estación. Estas vías y la tercera situada en frente del edificio de viajeros (sin acceso a andén) son muy poco utilizadas.

El horario de la estación es diario de 07:05h a 22:30h.

Servicios ferroviarios

Media Distancia
Los servicios de Media Distancia de Renfe ofrecen entre dos y tres relaciones diarias por sentido. Todos los servicios son prestados por trenes MD de Renfe.

Desde el 14 de julio de 2009, los trenes que prestan servicio son del modelo R-449 de Renfe, que sustituyeron a los R-470 que venían utilizándose durante más de 30 años.

Aparte de los ya mencionados trenes de la serie R-449, en alguna ocasión circula la precedente serie 470 y excepcionalmente trenes S-121.

Puede descargarse el horario de la estación en este enlace de la Asociación de amigos del ferrocarril de Castilla-La Mancha.

Véase también
 Estación de Venta de Cárdenas

Notas

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Media Distancia Castilla-La Mancha en la web de Renfe

Almuradiel-Viso del Marqués
Almuradiel-Viso del Marqués
Almuradiel-Viso del Marqués
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1865
Estaciones de ferrocarril de Castilla-La Mancha inauguradas en el siglo XIX

Estación de Almuradiel-Viso del Marqués


زبابيات الفيل هي  أحادية الطراز حيوانية صغيرة تمثل بفصيلة وحيدة وتضم تحتها 4 أجناس و 19 نوع حي. تتمتع زبابيات الفيل بخطم طويل وكذلك أعين وآذان كبيرة كما أن بعضهم يتلون فروه بشكل زاهٍ ومزركش. تتراوح أحجامهم من حجم الفأر إلى حجم السنجاب وهم متكيفون على القفز لإن أطرافهم الخلفية أطول من أطرافهم الأمامية.

تختلف زبابيات الفيل عن القوارض في امتلاكهم للصوان السمعي وتقوسات وجنية كاملة وشحمات شمية صغيرة. تقوم بالبحث عن طعامها في الليل ويمكنها الهروب من الخطر بفضل قفزاتها الكبيرة وهي آكلة للحشرات لكن توجد منها أنواع نباتية, صغارها قادرة على الطيران ويكثر تواجدها في أفريقيا وجنوب الصحراء الكبرى

التصنيف
 فصيلة زبابات الفيل
 أسرة زباباوات الفيل المنقارية
 جنس زبابة الفيل المنقارية
 زبابة الفيل صفراء الردف
 زبابة الفيل المشطرجة
 زبابة الفيل السوداء والحمراء
 زبابة الفيل رمادية الوجه
 جنس †آبدة النمامشة

مراجع

ثدييات إفريقيا
رتب الثدييات

زبابيات الفيل


Vishu (Malayalam: വിഷു) is a cultural festival celebrating the Malayali New Year in Kerala, Tulu Nadu, and Mahe of India. Vishu falls on the first day of the month of Medam in the Malayalam Calendar (April 14 or 15 in the Gregorian calendar). It is the traditional new year, while the Kollam era calendar new year falls on the 1st Chingham.

The festival is marked by family time, preparing colourful auspicious items and viewing these as the first thing on the Vishu day (Vishukkani). In particular, Malayalis seek to view the golden blossoms of the Indian laburnum (Kani Konna), money or silver items, cloth (pattu), mirror, rice, coconut, cucumber, fruits and other harvest products. Days before Vishu, people start bursting fireworks at their houses and it concludes with lot of fireworks on day of Vishu.People wear new clothes (Koti) and they eat a feast called Sadhya. In Kaineettam, elders give a small amount of pocket money to children.

Etymology and origin

Vishu, from Sanskrit Viṣuvam, literally means 'equal', and it connoted to the celebration of spring equinox in the past. The spring equinox however occurs 24 days before the day of Vishu, on 21 March/Meenam  7, due to precession of equinoxes.

Religious significance
The Vishu marks the first day of the astronomical year and hence Lord Vishnu and his incarnation Lord Krishna are worshipped on the day of Vishu, as Lord Vishnu is considered as the God of Time. It was on this day that Lord Krishna killed the demon Narakasura and because of this Krishna idols are kept in the Vishu kani.

The current Vishu year is 01-01-5124 Vishu Vasrhsam (same year as Kali Yuga, as of April 15, 2022). Records that Vishu has been celebrated in Kerala occurred from the reign of Sthanu Ravi since 844 CE, when the new era calendar (Kolla Varsham) was initiated replacing the older calendar with 13 months in a year.

Practices

Vishukkani

The Malayalam word "kani" literally means "that which is seen first", so "Vishukkani" means "that which is seen first on Vishu". The traditional belief is that one's future is a function of what one experiences, that the new year will be better if one views auspicious joyful things as the first thing on Vishu. Therefore, Malayali's spend the day before preparing a setting, usually a tray, of auspicious items. This setting is the first thing they see when they wake up on the Vishu day.

The Vishukkani setting consists of items such as rice, golden lemon, golden cucumber, coconut cut open, jack fruit, Kanmashi, betel leaves, arecanut, Aranmula kannadi (Vaalkannadi), golden colour Konna flowers (Cassia fistula) which bloom in the season of Vishu, nilavilakku, idol of Vishnu, and other auspicious items. Mirror in Vishukani is a symbol of seeing yourself as a part of abundance you see in the form of Pani.

The tradition is that elders light the lamps after waking up, then wakes up juniors in the family. As soon as you wake up, you walk to the kani eyes closed, and sees Kani as the first scene of the year. The same tradition is followed in Kongu Nadu region on Puthandu day.

Vishu Sadhya

The Sadhya (feast) is a major part of all Kerala festivals, special dishes called Vishu Kanji, Thoran and Vishu katta are also made. The Kanji is made of rice, coconut milk and spices. Vishu katta is a delicacy prepared from freshly harvested rice powder and coconut milk served with jaggery. For Thoran, the side dish, there are also mandatory ingredients. Other important Vishu delicacies include Veppampoorasam (a bitter preparation of neem) and Mampazhappulissery (a sour or ripe mango soup) Even temple offerings called bewu bella, include a mix of sweet jaggery, bitter neem, and other flavors.

The mixing of sweet, salty, sour, bitter and astringent flavors for the new year Vishu meal is similar to the pacchadi food prepared on new year day such as Ugadi by Hindus in Karnataka, Telangana and Andhra Pradesh in the Indian subcontinent. These traditional festive recipes, that combine different flavors, are a symbolic reminder that one must expect all flavors of experiences in the coming new year, that no event or episode is wholly sweet or bitter, experiences are transitory and ephemeral, and to make the most from them.

Padakkam

The word 'Padakkam' in Malayalam means firecrackers. Firecrackers are burst during Vishu the same way north Indians burst firecrackers during Diwali.

Konna

Konna (Cassia fistula), commonly known as golden shower is the flower of the Vishu festival.

Other customs

The tradition of buying of new clothes for the occasion of Vishu is called Puthukodi or Vishukodi. There is also a popular tradition of elders giving money to younger ones or dependents of the family. This is called Vishukkaineetam. Another tradition is of giving alms and contributing to community charity. Children enjoy setting off firecrackers.

Pathamudayam
Pathamudayam is celebrated on the 10th day of Medam Month in Malayalam Era and 10th day after Vishu. According to the tradition, 'Pathamudayam' is the day when the sun is most powerful and astrological science support the believe. To symbolise the ten sunrises from Vishu, traditional oil lamps with 10 wicks are lit in every house.

Related holidays
The date of Vishu coincides with that of festivals in other parts of India. Vaisakhi, celebrated by Hindus and Sikhs in north and central India, marks the solar new year, as does the Tamil New Year day called Puthandu. Likewise, Bihu is celebrated in Assam. The new year day is on or next to 14 April every year, and is also the new year for many Buddhist communities in parts of southeast Asia such as Myanmar and Cambodia, likely an influence of their shared culture in the 1st millennium CE.

Bishu, a Nepali festival, is celebrated on Baisakh 1 of Nepal 🇳🇵 calendar in Farwest Province of Nepal. It is the most important festival in that region.

However, this is not the universal new year for all Hindus. For some, such as those in and near Gujarat, the new year festivities coincide with the five day Diwali festival. For many others, the new year falls on Ugadi and Gudi Padwa, which falls a few weeks earlier.

See also

 Indian New Year
 Bisu Parba
 Gudhi Padwa
 Onam
 Bihu
 Vaisakhi
 Pohela Boishakh
 Tamil Puthandu
 Songkran, a Buddhist New Year festival around 14 April, celebrated in Thailand, Cambodia, Laos etc.
 Ugadi, New year of many people of Karnataka, Telangana and Andhra Pradesh.

References

Festivals in Kerala
New Year in India
April observances
New Year celebrations

Vishu


Betafo ist eine madagassische Stadt in der Region Vakinankaratra. Ihre Bevölkerung lag im Jahre 2001 bei 31.000.

Geografie
Betafo liegt 22 km von der Stadt Antsirabe an der Route Nationale nach Morondava.
Die Umgebung wird von Vulkanhügeln geprägt.

Wirtschaft
Die Region um Betafo ist reich an Mineralien, u. a. Turmalin, Phenakit, Liddicoatit Ferrocolumbit und Manganotantalit.
Der Name des Minerals Betafit wurde vom Namen der Stadt abgeleitet.

Attraktionen
 der See Tatamarina, rund 1 km nördlich der Stadt,
 der Wasserfall von Antafofo mit einer Höhe von 20 m,
 die Thermen von Betafo rund 3 km nördlich der Stadt

Religion
Von 1913 bis 1921 war Betafo Sitz des Bistums Antsirabé. Die erste lutherische Kirche Madagaskars wurde hier durch norwegische Missionare errichtet.

Weblinks

  Tourismusamt Betafo (französisch)

Einzelnachweise

Ort in Vakinankaratra
Ort in Afrika

Betafo (Stadt)


miss A () war eine vierköpfige südkoreanische Girlgroup, die 2010 von JYP Entertainment gegründet wurde. Die Gruppe wurde bis 2013 von AQ Entertainment und danach direkt von JYP Entertainment gemanagt. Die Mitglieder Fei und Jia stammen aus China, Min und Suzy aus Südkorea. Ihr erstes Lied Bad Girl Good Girl von dem Single-Album Bad But Good erreichte Platz eins der südkoreanischen Jahrescharts 2010.

Am 27. Dezember 2017 gab JYP Entertainment die Auflösung der Gruppe bekannt, nachdem Jia und Min die Agentur bereits im Mai 2016 und November 2017 verlassen hatten.

Geschichte

2010–2011: Debüt mit Bad Girl Good Girl
Im Juli 2010 gab JYP Entertainment die Gründung einer neuen Girlgroup, bestehend aus den Mitgliedern Fei, Jia, Suzy und Min, bekannt. Miss A debütierten offiziell am 1. Juli 2010 mit dem Single-Album Bad But Good und der Single Bad Girl Good Girl. Die Debüt-Single der Gruppe wurde gleich ein großer Erfolg. Sie stieg auf Platz 19 in die Gaon Charts ein und erreichte in der Folgewoche Platz 1, wo sie sich für 4 Wochen halten konnte.

Am 26. September erschien das zweite Single-Album Step Up zusammen mit der Single Breathe.

Am 2. Mai 2011 erschien mit Love Alone die Vorab-Single zum ersten Studioalbum der Gruppe. Das Album mit dem Namen A Class erschien am 18. Juli zusammen mit der Single Goodbye Baby.

Am 30. September debütierten Miss A offiziell in China mit einer speziellen Ausgabe ihres Albums A Class auf dem chinesische Versionen ihrer bisher erschienenen Singles zu hören sind.

2012–2017: Touch, Hush und Auflösung
Am 20. Februar 2012 erschien das Mini-Album Touch zusammen mit der gleichnamigen Single. Touch erschien einen Monat später auch in einer chinesischen Version in Hongkong und Taiwan.

Während der Promotion zum Mini-Album Independent Women Part III, dass am 15. Oktober 2012 zusammen mit der Single I Don't Need a Man erschien, geriet die Gruppe in einen Autounfall, bei dem allerdings keines der Mitglieder ernsthaft verletzt wurde.

In der Folgezeit wurde es ruhig um Miss A. Am 29. Oktober erschien das Album Hush zusammen mit der gleichnamige Single und am 30. März 2015 erschien das Mini-Album Colors. Danach wurden sämtliche Gruppenaktivitäten auf unbestimmte Zeit eingestellt.

Am 20. Mai 2016 gab JYP Entertainment bekannt, dass Jia die Gruppe und die Agentur verlassen hatte. Ihr Vertrag war ausgelaufen und nicht verlängert worden.

Am 9. November 2017 wurde bekannt gegeben, dass Min die Gruppe und Agentur ebenfalls verlassen hatte.

Am 27. Dezember wurde schließlich die endgültige Auflösung der Gruppe durch JYP Entertainment bekannt gegeben. Die beiden verbliebenen Mitglieder Fei und Suzy hatten schon vorher ihre Verträge mit der Agentur verlängert und werden zukünftig als Solokünstlerinnen auftreten.

Mitglieder

Diskografie

Studioalben

EPs

Single-Alben

Singles
Verkaufszahlen entnommen aus den Gaon Download Charts.

Weblinks

 Fei bei JYP Entertainment
 Suzy bei JYP Entertainment

Einzelnachweise

Girlgroup
Südkoreanische Idol-Gruppe

Miss A


Zagonetka
Zagonetka (1929.)
Zagonetka (1941.)
Zagonetka (1945.)
Zagonetka (1953.)
Zagonetka (1997.)

Zagonetka (razdvojba)


Amansieae, tribus crvenih algi, dio porodice Rhodomelaceae. Postoji 15 priznatih rodova sa 63 vrste

Rodovi
 Adamsiella L.E.Phillips & W.A.Nelson
 Amansia J.V.Lamouroux
 Aneurianna L.E.Phillips
 Enantiocladia Falkenberg
 Epiglossum Kützing
 Halopithys Kützing
 Kentrophora S.M.Wilson & Kraft
 Kuetzingia Sonder
 Lenormandia Sonder
 Nanopera S.M.Wilson & G.T.Kraft
 Neurymenia J.Agardh
 Osmundaria J.V.Lamouroux
 Protokuetzingia Falkenberg
 Rytiphlaea C.Agardh
 Vidalia J.V.Lamouroux ex J.Agardh

Nekadašnji rodovi i sinonimi
 Aneuria (J.Agardh) Weber Bosse, 1911, nom. illeg. = Lenormandiopsis, = Lenormandia Sonder, 1845, nom. cons.
 Spirhymenia Decaisne, 1841 = Osmundaria J.V.Lamouroux, 1813
 Volubilaria J.V.Lamououx, 1830, nom. rejic. = Osmundaria J.V.Lamouroux, 1813

Izvori

Rhodomelaceae

Amansieae


الناقل  هو فيلم أكشن فرنسي أمريكي، من إخراج كوري يون ولويس ليترير سنة 2002، وكتابة لوك بيسون.

الفيلم من بطولة جيسون ستاثام في دور فرانك مارتن، سائق مأجور - «ناقل» مرتزق يقدم أي شيء، في أي مكان، بدون طرح أسئلة، بالسعر المناسب. ومشاركة شو كي.

الفيلم هو الجزء الأول من سلسلة الناقل، أعقبه ثلاث أجزاء أخرى، هي: الناقل 2، والناقل 3، والناقل بالوقود، (ريبوت)، ومسلسل تلفزيوني.

القصة
فرانك مارتن (جيسون ستاثام) ضابط بالقوات الخاصة سابقاً، يُقدم خدماته للنقل والقيادة لمن يدفع له. وله قواعد شخصية شديدة الصرامة؛ حيث لا مجال لديه في الانخراط في الحياة الشخصية لمن يعمل لهم. له عدة قواعد وهي:
 القاعدة الأولي: لا يحدث تعديل أبداً بالعقد المُتفق عليه.
 القاعدة الثانية: لا أسماء.
 القاعدة الثالثة: لا يفتح أبداً الطرد الذي ينقله.
 القاعدة الرابعة: لا يكسر القواعد تحت أي ظرف من الظروف.

يعيش في منطقة الريفييرا الفرنسية مع مهنته المُربحة. ينقل أي شيء، بدون أي أسئلة، من النقطة أ إلى النقطة ب.

أول عملية قام بها في الفيلم كانت: نقل ثلاث رجال وزنهم 254 كيلوغرام من أمام بنك، كانوا الرجال قد سطوا علي البنك ودخل السيارة أربعة رجال؛ رفض فرانك الرابع فهم لم يتفق علي الوزن الزائد، ورفض التحرك حتي تخلص من واحد منهم. نقل الرجال إلي وجهتهم المُتفق عليها ولم يُكسر قاعدته.

يأتي المُحقق تاركوني ويسأل فرانسوا إذا ما كان غادر البلدة.

ثان عملية نقل: يتفق مع وول ستريت علي نقل طرد لمكان مُعين، وفي الطريق يستبدل فرانك إطارات السيارة ويكسر قاعدته الثالثة الخاصة بفتح الطرد؛ حيث وجد الطرد يتحرك بشدة وسمع صوت صراخ مكتوم بداخله. بعد فتح الطرد يجد فتاة أمامه فيُغلق الطرد.

بعد توصيل الطرد يسلمه وول طرداً أخر ليوصله بإتفاق جديد، وكان الطرد عبارة عن قنبلة ليتخلص من فرانك لأنه كسر قواعده وفتح الطرد.

يعود فرانك للانتقام من وول ويسرق منه سيارة (مرسيدس بنز الفئة إس) بدلاً من التي فُجرت، وتختبأ في السيارة الفتاة التي سلمها في الطرد الأول لمات. ويكتشف وجود الفتاة معه في السيارة فيأخذها إلي منزله لتبيت عنده، ويأتي تاركوني في الصباح لاستجواب فرانك عن سيارته التي فُجرت فيقول له انها سُرقت منه ولا يعلم مكانها.

يعود مات للانتقام من فرانك مرة أخرى بأن يذهب إلي بيت فرانك ويقوم بتفجيره بواسطة قذيفة موجهة. لكن فرانك قد استطاع الهرب هو والفتاة، وذهبا إلي قسم الشرطة للإبلاغ عن تفجير المنزل.

أخبرت الفتاة فرانك عن مات شولز انه يُتاجر بالبشر بالصينيين ويُدخلهم البلاد في مستوعب كبير ويبيعهم، وأن والدها وأخواتها بداخل ذلك المستوعب؛ ويكتشف فرانك فيما بعد أن الفتاة ابنة رجل أعمال الذي يعمل لديه مات شولز.

وبعد تسلسل أحداث الفيلم يتأكد فرانك من وجود مستوعب ملئ بالصينيين في المرفأ ويقوم بإنقاذهم.

بيانات الفيلم
 العنوان:  الناقل.
 المخرج:  لويس ليترير، كوري يوان.
 الكاتب:  لوك بيسون، روبرت مارك كارمين.
 التصوير:  بيير موريل.
 الديكور:  هوجوس تيساندييه.
 الموسيقي:  ستانلي كلارك.
 الإنتاج:  لوك بيسون، ستيف شاسمان، ديفيد لاي.
 الميزانية: 20.900.000 $
  النوع: أكشن.
 البلد:  فرنسا،  الولايات المتحدة.
 المدة:92 دقيقة.
 تاريخ الصدور:  الولايات المتحدة 11 أكتوبر 2002 /  فرنسا 23 أكتوبر 2002.

فريق العمل
 جيسون ستاثام: فرانك مارتن، الناقل.
 مات شولز: وول ستريت.
 فرانسو بيرليند: المحقق تاركوني.
 شو كي: لاي كواي، الفتاة المُختطفة.
 أريك يونغ: السيد كواي.
 ديدييه سانت ميلين: الرئيس
 أدريان ديرنيل: مذيع الأخبار

الإصدار

عُرض الفيلم لأول مرة في 2573 قاعة سينما. مع ميزانية إنتاج قدرها 20.5 مليون دولار، بلغ إجماليها 25,296,447 دولارًا في الولايات المتحدة، وما مجموعه 43,928,932 دولارًا في جميع أنحاء العالم.

حصل الفيلم على تصنيف PG-13 في الولايات المتحدة، وتم إصدار هذا النسخة أيضًا في المملكة المتحدة وعدة دول أخرى. تم قطع لقطات معينة من العنف أو تخفيفها من أجل تصنيف PG-13. وهي:

 القتال في الحافلة، والذي شمل فرانك باستخدام السكين.
 المعركة النهائية على الطريق السريع، حيث يقاتل فرانك وول ستريت في الشاحنة. في النسخة الفرنسية الأصلية، سُحق وول ستريت تحت عجلات الشاحنة بعد أن رماه فرانك منها. في النسخة الأمريكية (PG-13)، تم إلقائه ببساطة من الشاحنة إلى الطريق السريع.

وسائط منزلية

تم إصدار نُسخة دي في دي في 23 أكتوبر 2003. وتضمّنت خمسة عشر دقيقة من لقطات مشهد القتال الممتدة، مع تعليق طويل. في 23 أغسطس 2005، تم إصدار الفيلم مرة أخرى في «إصدار التسليم الخاص». تضمّن هذا الإصدار جميع ميزات الإصدار الأصلي بالإضافة إلى فيلم وثائقي جديد من وراء الكواليس. تم إصدار الفيلم أيضًا كجزء من "The Transporter Collection"، والتي تضمّنت أول فيلمين في السلسلة. تم إصدار تنسيق بلو راي في 14 نوفمبر 2006.

الاستقبال النقدي

مراجعة موقع التجميع على روتن توميتوز يمنح الفيلم 54٪ بناءً على مراجعات من 127 ناقدا، ومتوسط تقييم 5.6 من 10. في ميتاكريتيك، الذي يمنح متوسط موزون من 100 للمراجعات من النقاد الرئيسيين، حصل الفيلم على متوسط درجة 51 بناءً على 27 مراجعة، مما يشير إلى «مراجعات مختلطة أو متوسطة».

أثنى مانوهلا دارجيس، من صحيفة لوس أنجلوس تايمز، على الفليم، قائلاً، «يبدو أن [ستاثام] بالتأكيد مهيأ للتطور إلى بديل متوسط الوزن لفين ديزل. وهذا صحيح بشكل خاص إذا استمر في العمل مع المخرج كوري يون».

كتب روجر إيبرت: «هناك الكثير من الإثارة التي تؤدي بالفيلم إلى طريق مسدود».

روابط خارجية

المراجع

أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام أخرجها كوري يون
أفلام أولى للمخرج لعام 2002
أفلام إثارة وجريمة إنتاج عقد 2000
أفلام إثارة وحركة أمريكية
أفلام إثارة وحركة إنتاج عقد 2000
أفلام إثارة وحركة فرنسية
أفلام إثارة وحركة في 2002
أفلام إخراجية أولى
أفلام إنتاج 2002
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام تقع أحداثها في فرنسا
أفلام توينتيث سينتشيري فوكس
أفلام حول الجريمة المنظمة في فرنسا
أفلام سجلها ستانلي كلارك
أفلام عن الاتجار بالبشر
أفلام عن الاختطاف
أفلام عن الانتقام
أفلام عن السيارات
أفلام فرنسية
أفلام فرنسية عن انتقام
أفلام فرنسية في عقد 2000
أفلام فنون القتال
أفلام مصورة في سان تروبيه
أفلام مطاردة في عقد 2000
أفلام من إخراج لويس ليترير
أفلام من إنتاج لوك بيسون
الناقل
نصوص سينمائية كتبها لوك بيسون

الناقل (فيلم)


Nogle danske Sangfugle ved Foraarstid er en film instrueret af Arthur Christiansen.

Handling
En gennemgang af en række danske småfugle: stær, musvitten, solsort, rødhals, gulspurv, bynkefugl, gul vipstjert, løvsanger, tornsanger, gærdesmutte, rørsanger.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1941
Naturfilm fra Danmark

Nogle danske Sangfugle ved Foraarstid


Erich Höhne (* 8. März 1912 in Dresden; † 17. Januar 1999 ebenda) war ein deutscher Fotograf. Höhne zählt mit seinem Werk zu den wichtigsten Dokumentaristen des zerstörten Dresden.

Leben
Im Dresdner Hechtviertel als Sohn des Eisenformers und SPD-Funktionärs Ernst Max Höhne und der Kartonagearbeiterin Anna geboren, besuchte Erich Höhne von 1918 bis 1926 die Volksschule in Dresden. Bereits als Kind fotografierte er mit einer selbstgebauten Kamera. 1924 trat er der Arbeitersportbewegung bei und wurde Jugendleiter. Zwischen 1926 und 1930 absolvierte Höhne eine Ausbildung zum Feinmechaniker bei den Zeiss-Ikon-Werken in Dresden, wo er bis 1945 als Feinmechaniker, Technischer Laborant und Laboringenieur tätig war. Seit 1963 war Höhne Mitglied im Verband der Journalisten der DDR. 1939 entging er der Einberufung zur Wehrmacht, da er unabkömmlich gestellt war, um Kameras in Jagdflieger einzubauen.

Nach der Kapitulation erhielt Erich Höhne eine Fotografiererlaubnis; mit einer Contax-Kleinbildkamera entstand im Auftrag der sächsischen Landesregierung eine Bildserie über Dresdner Umsiedlerlager.

Zwischen 1945 und 1968 arbeitete er als freiberuflicher Fotojournalist in Dresden und dokumentierte insbesondere den Wiederaufbau Dresdens. Nach 1946 erweiterte der Amateurfotograf seine Kenntnisse durch den Besuch eines Meisterkurses des Fotografenhandwerks und vermittelte sie dann als Leiter von Fotozirkeln weiter. Nach dem Tod seines Partners Erich Pohl 1968 betrieb er den Bilderdienst mit seiner Frau. Höhne verstarb 1999 und wurde auf dem Heidefriedhof beigesetzt.

Werk
Bis 1940 publizierte Erich Höhne Idyllen und Heimatbilder, sein Vorkriegsschaffen ging allerdings bei der Zerstörung Dresdens verloren. Nach 1945 erschienen bekannte Bildbände, meist Dokumentarbücher über Geschichte oder Politiker. Zusammen mit Erich Pohl galt er als Dokumentarist der ersten Stunde. Er erhielt mehrere DDR-Medaillen und Auszeichnungen des In- und Auslandes, u. a. die Ehrennadel für Fotografie in Silber und den Martin-Andersen-Nexö-Kunstpreis der Stadt Dresden.

Im Jahr 1992 erwarb die Abteilung Deutsche Fotothek der SLUB Dresden das Pressearchiv Höhne/Pohl. Mit der Digitalisierung ist jetzt ein Bildbestand online recherchierbar, der etwa 260.000 Kleinbild- und 100.000 Mittelformatnegative, über 3000 Farbdias und zahlreiche Positive umfasst. Es ist das umfangreichste, vollständig erworbene Bildarchiv der Fotothek.

1995 fand er bei der Auflösung seines privaten Fotoarchivs den Film Zusammenlegung der letzten Juden in Dresden in das Lager am Hellerberg am 23./24. Nov. 1942 von der Errichtung des Judenlagers Hellerberg.

Ausstellungen (Auswahl)
 II. Deutsche Kunstausstellung in Dresden: Sonderschau Dresdner Bildjournalisten, September/Oktober 1949
 Dresden, Museum für Geschichte der Stadt: Ausstellung zum 70. Geburtstag von Walter Ulbricht (mit großer Fotoschau von Höhne/Pohl), 1963
 Leipzig, Gesellschaft für Fotografie im Kulturbund der DDR: Frühe Bilder – Eine Ausstellung zur Geschichte der Fotografie in der DDR 8. November bis 15. Dezember 1985
 Dresden, Deutsches Hygiene-Museum: Mythos Dresden. Eine kulturhistorische Revue. 8. April bis 31. Dezember 2006
 Dresden, Kupferstich-Kabinett, Staatliche Kunstsammlungen Dresden: Mensch! Photographien aus Dresdner Sammlungen. 17. Juni bis 18. August 2006
 Dresden, Ausstellung im öffentlichen Raum: Spurensuche: Ost. Orte Zeugnisse Blicke. 20. Juli bis 31. Oktober 2006

Literatur
  Eine Würdigung Erich Höhnes anlässlich seines 100. Geburtstages. Sächsische Zeitung, 7. März 2012

Weblinks

 Informationen zu Erich Höhne auf der Homepage der SLUB Dresden
 Das Digitalisierungsprojekt des Pressearchivs Erich Höhne/Pohl in der Deutschen Fotothek

Einzelnachweise

Fotograf (Dresden)
Fotograf (20. Jahrhundert)
Deutscher
DDR-Bürger
Geboren 1912
Gestorben 1999
Mann
Bestand in der Deutschen Fotothek

Erich Höhne


منظمة الطاقة الجديدة وتطوير التقنيات الصناعية  وتعرف اختصاراً باسم «نيدو» NEDO هي منظمة ذات إدارة مستقلة تهدف إلى حماية سياسة البيئة وتطوير التقنيات. يقع مكتبها الرئيسي في كاواساكي، كاناغاوا، محافظة كاناغاوا، اليابان.

تاريخ المنظمة
 تم تأسيس منظمة الطاقة الجديدة والتطوير المتكامل في 1 أكتوبر 1980 من أجل تحسين التقنيات لتفادي حدوث أزمات الطاقة بعد أزمتي الطاقة في 1973 و1978
 تم تغير اسم منظمة الطاقة الجديدة والتطوير المتكامل إلى الاسم الحالي مضيفة التقنيات الصناعية إلى أعمالها.
 تم افتتاح جناح NEDO «نيدو» في معرض إكسبو 2005.

مراجع

وصلات خارجية
الموقع الرسمي للمنظمة

اتحادات تجارية مقرها في اليابان
الربوتات اليابانية
الطاقة في اليابان
العلوم والتقنية في اليابان
سياسة الطاقة


José Pablo Baraybar (n. Lima, Perú,  1 de octubre de 1964) es un arqueólogo peruano, graduado en la Universidad Nacional Mayor de San Marcos, especializado en la exhumación de restos humanos y en técnicas de criminalística. Actualmente es el director del Equipo Peruano de Antropología Forense (EPAF)

Inspirado por la lucha contra los abusos a los derechos humanos, Baraybar ha viajado por varias partes del mundo como encargado de la Oficina de Personas Desaparecidas y Ciencias Forenses de las Naciones Unidas, entre ellas a Argentina, Guatemala, Etiopía, Ruanda, Congo, Bosnia y Kosovo. Baraybar testificó como experto en el Tribunal Penal Internacional en la exYugoslavia, la Corte Interamericana de Derechos Humanos y el Poder Judicial de Perú.

También es autor de diversos libros, entre ellos "La muerte a diario".

En el 2006 Naciones Unidas premió la labor del equipo que Baraybar dirigía dentro de la propia ONU. El galardón UN21 Awards destacó el "Proyecto Memoria", creado por Baraybar con el fin de recoger y grabar las experiencias de los familiares de las víctimas en Kosovo y que ayudó a identificar los restos de miles de desaparecidos. En el 2007 Baraybar regresó a su país para encabezar EPAF y así trabajar en la reconstrucción de la memoria histórica de Perú.

En reconocimiento a su compromiso con los derechos humanos y su labor pionera en antropología forense como herramienta eficaz para la investigación en casos de violaciones a derechos humanos en nuestro país recibió el "Judith Lee Stronach" 2011, premio del Center for Justice and Accountability (CJA).

Referencias

Enlaces externos

 Center for Justice and Accountability (CJA): José Pablo Baraybar
 Ponencia de José Pablo Baraybar sobre casos violatorios a los derechos humanos en el Perú

Nacidos en Lima
Alumnado de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos
Antropólogos de Perú
Antropólogos forenses

José Pablo Baraybar


Granville Augustus William Waldegrave,  baron Radstock ( - ) est un missionnaire britannique et pair d'Irlande.

Biographie
Il devient baron Radstock à la mort de son père Granville George Waldegrave en 1857. Il épouse Susan Calcraft (1833-1892) le 16 juillet 1858 à Trinity Church, Marylebone. Elle est la plus jeune fille de John Hales Calcraft, député de Wareham, et de Lady Caroline Montagu, fille de William Montagu (5e duc de Manchester). En 1889, ils acquièrent le domaine Mayfield à Weston, Southampton.

Le 25 avril 1860, il est promu lieutenant-colonel dans le West Middlesex Volunteer Rifle Corps. Il démissionne de sa commission à la fin d'octobre 1866.

À la suite d'une crise spirituelle pendant la guerre de Crimée, Redstock avec sa femme rejoint l'église « libre » des frères Plymouth à Bristol. C'est une communauté des soi-disant Frères Ouverts, dirigée par le théologien et missionnaire George Müller.

Radstock est peut-être mieux connu pour son travail de missionnaire pendant le Grand Réveil russe. En 1874, il voyage à Saint-Pétersbourg dans le cadre de son travail missionnaire, voyages qu'il poursuit en 1875-76 et 1878.

Il décède à Paris le 8 décembre 1913.

Références

Sources

Liens externes

Baron de la pairie d'Irlande
Naissance en avril 1833
Naissance à Londres
Décès en décembre 1913
Décès dans le 16e arrondissement de Paris
Décès à 80 ans
Militaire britannique de la guerre de Crimée

Granville Waldegrave (3e baron Radstock)


Köhn er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Probstei i den nordlige del af Kreis Plön. Kreis Plön ligger i den østlige/centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Köhn er beliggende omkring 9 km sydøst for Schönberg og omkring 6 km fra Østersøen. Kommunen ligger ved nordbredden af den 21,37 km² store Selenter See. Søbredderne er en del af et 705 hektar stort naturschutzgebiet, Nordteil des Selenter Sees und Umgebung, og Hohenfelder Mühlenau der afvander Selenter See til Østersøen, løber gennem kommunen.

I kommunen ligger ud over Köhn, landsbyerne Moorrehmen, Mühlen og Pülsen, samt bebyggelserne Bullenbrook, Köhner Hegbök, Köhnerholz, Selkenrade og Wulfsberg.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Plön

Köhn


Prothymina es una subtribu de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Géneros
Tiene los siguientes géneros:

Referencias

 , 2010: A new species of Probstia CASSOLA, 2002 from Hong Kong, China (Coleoptera: Cicindelidae), 108. Contribution towards the knowledge of Cicindelidae. Entomologische Zeitschrift 120 (6): 253-255. Full article: .

Prothymina


{{ficha de entidad subnacional
| nombre = Serbin
| nombre_oficial = Сербин
| imagen_bandera =no
| imagen_escudo =no
| imagen =
{{Mapa de localización|Rusia
|float=right
|width=270
|label=Serbin
|lat_deg=45|lat_min=10|lat_sec=49|lon_deg=37|lon_min=12|lon_sec=04
|marksize=5
|border=none
|caption=Localización en el mapa de Rusia
}}
| apodo =
| lema =
| país =    Rusia
| tipo_adm_1 =Región económica
| adm_1 =Cáucaso Norte
| tipo_adm_2 =Distrito federal
| adm_2 =Sur
| tipo_adm_3 =Sujeto federal
| adm_3 =   Krai de Krasnodar
| tipo_adm_4 = Raión
| adm_4 =  Slaviansk
| tipo_código =
| código =
| altitud = 8
| distancia = 66
| referencia = Krasnodar
| superficie =
| superficie_tierra =
| superficie_agua =
| tipo_div_1 =
| div_1 =
| población = 858
| censo = 2010
| densidad =
| crecimiento intercensal =
| población_met =
| fundación =
| erección =
| fecha_de_creación =
| gentilicio =
| lengua =
| concepto_lenguas =
| huso_horario = UTC+4
| cp = 353585
| prefijo = +7 86146
| dirigente1 =
| dirigente1_cargo =
| dirigente1_año =
| presupuesto =
| presupuesto_año =
| fiestas_mayores =
| hermandad =
| patrón =
| patrona =
| web =
}}Serbin'  es un jútor del raión de Slaviansk del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado en los arrozales situados entre los distributarios del delta del Kubán, en la orilla derecha de este río, justo donde surge su distributario el Protoka, frente a Tijovski, 8 km al sur de Slaviansk-na-Kubani y 66 al oeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 858 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Mayevskoye.

 Historia

El nombre del jútor deriva del apellido del oficial cosaco que recibió estas tierras para su uso hereditario. Este oficial vivía en Slaviansk-na-Kubani, y arrendaba las tierras a sus familiares. El jútor fue fundado entre las décadas de 1860-1870.

 Economía

La principal actividad económica de la localidad es la agricultura (compañías OOO Nadir y OAO Perspektiva-Agro.

 Servicios sociales

La población cuenta con un jardín de infancia (nº30), un Club de Cultura rural, una biblioteca, un polideportivo y un punto de enfermería, entre otros establecimientos.

 Referencias

 Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace. Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición rusa de Wikipedia, Сербин (хутор).''
 Mapa en vlasenko.net .
 Artículo sobre la localidad

Localidades del raión de Slaviansk del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en los años 1860

Serbin


جائزة جمناي  هي جوائز تُمنح لأحسن فيلم تلفزيوني ومسلسل تلفزيوني باللغة الإنجليزية في كندا. هذه الجائزة هي شبيهة بجوائز الإيمي في الولايات المتحدة الأمريكية.

تأسست من طرف الأكاديمية الكندية للسينما والتلفزيون. بدأت أول مراسيم منح هذه الجوائز عام 1986. يتم سنويا في مدينة تورونتو، أونتاريو منحها في 87 تصنيفا. تم تصميم التمثال من طرف سكوت تهورنلي.

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي باللغة الإنجليزية

انحلالات سنة 2011 في كندا
تأسيسات سنة 1986 في كندا
جوائز
جوائز أسست في 1986
جوائز انحلت في 2011
جوائز التلفزة الكندية

جائزة جمناي


Prinsengracht ("canalul prințului") este un canal (în neerlandeză: gracht), precum și o stradă din Amsterdam, care traversează zona de sud, zona de est și zona de nord a orașului și formează, împreună cu Singel, Herengracht și Keizersgracht, așa-numitul Grachtengordel ("cercul de canale"). Săpat în a doua jumătate a secolului al XVII-lea, el este cel mai recent, cel mai exterior și cel mai lung (măsoară aproximativ 4 km) dintre aceste patru canale și este numit după prințul Wilhelm cel Taciturn.

Canalul și clădirile de pe malurile sale sunt protejate prin includerea lor pe lista patrimoniului mondial UNESCO.

Descriere
Prinsengracht este situat la vest de Keizersgracht și se intersectează la nord cu Brouwersgracht, în apropiere de Noordermarkt, mai la sud cu Elegantiersgracht și cu Bloemgracht, la sud-vest cu Leidsegracht și la sud cu Reguliersgracht, înainte de a se vărsa la sud-est în Amstel.

Canalul Prinsengracht este traversat de 19 poduri rutiere și pietonale și un pod de cale ferată (în extrema nordică). Lungimea sa totală este de circa 4,1 km și lățimea sa medie este de 20 m.

Pe malurile canalului se află clădiri rezidențiale, depozite, hofjes etc. și sunt ancorate mai multe case plutitoare. Majoritatea clădirilor de pe malurile canalului au fost construite în Epoca de Aur a Țărilor de Jos din secolul al XVII-lea.

În fiecare an, în a treia săptămână a lunii august, Prinsengracht este locul unde se organizează un concert de muzică clasică în aer liber pe o scenă plutitoare, iar spectatorii asistă de pe ambarcațiuni sau de pe malurile canalului.

Clădiri și locuri de interes de-a lungul canalului
Cele mai notabile clădiri de-a lungul canalului sunt Noorderkerk, Westerkerk și Casa Anne Frank.

Westerkerk
Pe Prinsengracht nr. 281 se află biserica Westerkerk, construită în 1621 de Hendrick de Keyser, ca parte a proiectului de construcție a Grachtengordel.

Noorderkerk
În capătul nord-vestic al Prinsengracht este Noorderkerk ("Biserica nordică"), un edificiu proiectat de Hendrick de Keyser și finalizat în 1613. Aceasta este prima biserică din oraș cu un plan sub formă de cruce greacă.

Casa Anne Frank
Clădirea de pe Prinsengracht nr. 263 este cunoscută sub numele de casa Anne Frank (Anne Frankhuis), deoarece aici se află anexa secretă în care s-a ascuns Anne Frank împreună cu familia sa (și ulterior cu alte patru persoane) din 6 iulie 1942 până în 4 august 1944; clădirea este transformată în prezent în muzeu.

Cafeneaua "Papeneiland"
Pe partea de nord a Prinsengracht, la colțul format cu Brouwersgracht, se află Cafeneaua "Papeneiland", una dintre cele mai vechi cafenele din Amsterdam, care datează din 1641/1642.

Eenhornsluis
În nordul canalului Prinsengracht, se află Eenhornsluis, una dintre cele șaisprezece ecluze, care au fost construite în Amsterdam în cursul secolului al XVII-lea pentru a ține sub control nivelul apei.

Woonbootmuseum
Pe canalul Prinsengracht este ancorat "Hendrik Maria", o ambarcațiune din 1913, transformat în muzeul Woonbootmuseum, muzeul caselor plutitoare.

Persoane notabile care au locuit pe malul canalului
 Anna Frank
 Otto Frank
 Gérard de Lairesse
 Samuel Isperuszoon Wiselius
 Alida Withoos

Note

Legături externe

Amsterdam

Prinsengracht


European Secure Software-defined Radio (ESSOR) est un projet de coopération structurée permanente (CSP) de l'Union européenne pour le développement de technologies communes européennes pour la conception d'une architecture de radio logicielle utilisant une forme d'onde à haut débit (HDR WF) pour des usages militaires sécurisés, afin de garantir l'interopérabilité et la sécurité des communications voix et données entre les forces de l'Union européenne dans le cadre d'opérations conjointes sur diverses plates-formes. Elle doit être également interopérable avec le standard américain SCA ().

Lancé le  sous l'égide de l'Agence européenne de défense, ce projet est géré par l'Organisation conjointe de coopération en matière d'armement .

Organisation industrielle

Le consortium a4ESSOR chargé de la gestion industrielle a son siège social a Gennevilliers. Il se compose en 2021 de :
 Thales (France),
 Leonardo (Italie),
 Indra Sistemas (Espagne),
 Radmor (Pologne),
 Bittium (Finlande)
 Rohde & Schwarz (Allemagne), arrivé en février 2020.

Le 8 novembre 2021, deux sociétés de pays alors non-membres sont incluses. Ces pays sont depuis intégrés dans le programme :
 Telespazio Belgium (Belgique),
 Edisoft (Portugal).

Il lui a été octroyé en novembre 2017 le contrat ESSOR OC1 d'un montant de 100 millions d'euro pour 63 mois, et en novembre
2020 jusqu'à 37 M€ de budget au titre du Programme de développement industriel dans le domaine de la défense (EDIDP) pour une période de quatre ans.

Le 23 mai 2021, l'acceptation officielle de la forme d'onde à haut débit (HDR Base WF), développée dans le cadre du contrat ESSOR OC1, a été obtenue.

Article connexe
 Transmission (militaire)

Notes et références

Transmissions militaires
Armée de l'Union européenne

European Secure Software-defined Radio


Margaret Heafield Hamilton (nascută Heafield; n. 17 august 1936) este o informaticiană, ingineră de sistem și afaceristă americană. Ea a fost director al Diviziei Inginerie Software al MIT Instrumentation Laboratory, care a dezvoltat software-ul de zbor la bord pentru programul spațial Apollo. În 1986, ea a devenit fondatorul si CEO al Hamilton Technologies, Inc., în Cambridge, Massachusetts. Compania a fost dezvoltată în jurul Universal Systems Language bazat pe paradigma ei de dezvoltare înainte de fapt (Development Before the Fact) pentru sisteme și proiectare de software.

Hamilton a publicat peste 130 de documente, proceduri și rapoarte cu privire la cele 60 de proiecte și șase programe majore în care ea a fost implicată.

La 22 noiembrie 2016, ea a fost decorată cu Medalia Prezidențială a Libertății de către președintele Statelor Unite, Barack Obama, pentru activitatea sa de lider în dezvoltarea de software de zbor la bord pentru misiunile Apollo ale NASA.

Referințe

Legături externe
 MIT News

Americani în viață
Informaticieni americani
Cadre didactice ale Massachusetts Institute of Technology
Câștigători ai Presidential Medal of Freedom
Apollo 11

Margaret Hamilton (om de știință)