Le Free Russia Forum ou Forum Russie libre (FRF ou FSR ;  ; Forum svobodnoy Rossii, FSR) est une conférence biannuelle organisée par et pour l'opposition russe. Elle se tient deux fois par an à Vilnius en Lituanie.

Ce forum a été créé en mars 2016 par Garry Kasparov et Ivan Tyutrin (ancien directeur exécutif du mouvement démocratique russe Solidarnost).

Il vise à proposer une alternative intellectuelle au régime politique actuel en Russie. Selon les organisateurs, « quiconque partage les valeurs de la démocratie et considère la Russie comme faisant partie intégrante de la communauté internationale civilisée peut devenir participant, sponsor et organisateur du Forum ». Ivan Tyutrin a toutefois ajouté que « le seul facteur pouvant entraver une participation est la position du « Crimeanashist », c'est-à-dire être un partisan de l'agression contre l'Ukraine. Ainsi, la participation au forum de personnalités telles que Maria Baronova, Vyacheslav Maltsev et Sergei Udaltsov est impossible.

Au total, depuis mars 2016, 9 conférences (forums) ont eu lieu. Le neuvième forum s'est tenu les 20 et 21 novembre 2020. En raison de la pandémie de coronavirus et de la fermeture des frontières, il s'est tenu, en direct, sur YouTube.

Parmi les projets de la FSR figurent "Personnel Reserve" (formation de leaders pour une transition démocratique), "Putin's List" (dossiers sur les dirigeants du régime actuel), et la poursuite de la politique de sanctions contre le régime de Poutine, ainsi qu'un Monitoring des persécutions de minorités religieuses.

Ce forum se présente comme appuyé par un large éventail idéologique de participants (libéraux non systémiques, nationaux-démocrates, sociaux-démocrates et libertariens), représentants  diverses organisations et associations politiques (PARNAS, Open Russia, Russia of the Future, mouvement Solidarnost, parti Yabloko, Initiative civique et le parti d'Alexei Navalny).

Format du forum et participants
Lors de chaque forum, des tables rondes, durant deux jours, abordent des sujets tels que la lutte contre la propagande russe en Russie et à l'étranger, les perspectives de pression internationale sur le régime de Poutine par le biais de sanctions, la situation économique, les relations entre la Russie et l'Occident, la stratégie de l'opposition russe sous le régime actuel du pays.

Pour être membre du forum, il faut fournir lors de son inscription deux recommandations d'hommes politiques, de militants de l'opposition, de journalistes ou de défenseurs des droits humains.

Au fil des ans, Garry Kasparov, Oleg Sentsov, Sergei Guriev, Arkady Babchenko, Gennady Gudkov, Marat Gelman, Evgeny Chichvarkin, Ilya Ponomarev, Olga Romanova, Alfred Koch, Leonid Nevzlin, Masha Gessen, Alexander Goldfarb, Yevgeny Kiselyov, Leonid Gozman, Roman Dobrokhotov, Andrey Illarionov, Vladislav Inozemtsev, Alexey (Professeur) Lebedinsky, Mark Feygin, Andrei Soldatov, Artemy Troitsky, Maria Alyokhina, Alexander Morozov, Ayder Muzhdabaev, Valentyn Nalyvaichenko, Vygaudas Ušackas, Andrey Piontkovsky, Andrius Kubilius, Igor Chubais, Lev Chubais Mikhail Krutikhin, Boris Raitschuster, Yevgeniya Chirikova, Bozhena Rynska, Mikhail Svetov, David Satter, Tomas Venclova, Alexander Kynev, Elena Fanailova, Lilia Shevtsova, Konstantin Eggert, Andrei Sannikov, Arkady Yankovsky, Igor Eidman, Elena Lukyanova, Igor Yakovenko, Sergey Gulyaev ont participé au forum.

7ème Forum
Il a eu lieu les 8 et 9 juin 2019 dans la ville de Trakai, à 26 kilomètres de Vilnius.

Il a été suivi par des représentants de 60 régions de Russie. Fin mai, un nombre record de participants se sont inscrits au Forum - 442 (la majorité sont des résidents de Russie), ce qui indique la montée du mouvement d'opposition.

Une déclaration introductive a été lue avant le début des travaux du FSR, concernant la détention de l'envoyé spécial de Meduza, Ivan Golunov. .

Les grands thèmes du 7e Forum :

 Changer les attitudes du public en Russie
 L'Ukraine après les élections présidentielles et les perspectives des relations russo-ukrainiennes
 Russophilie ou russophobie ?
 Le terrorisme de l'information de la télévision de Poutine, et ses victimes
 Nouvelles formes d'activisme civique en Russie
 Pouvoir et société : les frontières d'une coopération acceptable
 Biélorussie et problèmes de sécurité en Europe de l'Est
 Y-a-t-il une "aile droite" dans la politique russe ?
 L'avenir de la Russie : désintégration ou préservation d'un seul État

Des membres du gouvernement tatar en exil ont demandé au Forum Russie libre de reconnaître l'indépendance des républiques d' Idel-Oural. En réponse, le comité éditorial du Forum a publié un commentaire de Vadim Sidorov, critiquant cette demande en raison du manque de volonté exprimée par les peuples concernés et en raison de la forte proportion de la population russe dans ces territoires. Sidorov a suggéré de discuter de cette question lors de la formation d'une fédération renouvelée ou d'un autre Commonwealth de nouveaux États sur le site de l'actuelle fédération de Russie.

Par un vote universel des participants du 7e Forum, il a été décidé d'élargir les sanctions "Liste de Poutine" de 28 personnes.

Des candidatures ont été acceptées pour apporter des soutiens au journaliste détenu Ivan Golunov, ainsi qu'aux militants de Russie ouverte, contre lesquels des poursuites pénales ont été engagées.

Les participants ont voté à l'unanimité la résolution appuyant l'initiative de la communauté de Toronto visant à nommer une rue du parc Earl Bales en l'honneur de Boris Nemtsov.

8ème Forum
Les 9 et 10 novembre 2019, le 8e Forum Russie libre s'est tenu à Vilnius. Plus de trois cents personnes s'y sont rassemblées, dont 68% venaient de Russie et 32% représentaient l'émigration politique russe. Les discussions ont notamment été suivies par  Garry Kasparov, Oleg Sentsov, Lev Ponomaryov, Marat Gelman et d'autres.

Les sujets clés ont compris : le changement et le développement de l'appareil répressif et les moyens de résister à la répression ; les stratégies possibles de l'opposition russe en matière de participation aux élections ; les dernières élections à la Douma de Moscou ; les protestations environnementales dans les régions ; la situation économique en Russie ; les perspectives d'évolution du conflit russo-ukrainien dans le Donbass, les perspectives et menaces à l'intégration de la Russie et de la Biélorussie.

Le forum a commencé par un hommage à la mémoire du chef de l'opposition récemment décédé, Vladimir Boukovski puis, des militants et des politiques des régions ont parlé de leurs activités et de leurs perspectives.

En l'honneur du 30e anniversaire de la chute du mur de Berlin, les participants ont débattu des raisons de l'effondrement des régimes communistes.

Plusieurs personnes figuraient sur la "liste de Poutine", notamment les juges ayant rendu le verdict sur les accusés dans " l'affaire de Moscou ", et les enquêteurs.

Le journaliste Dmitry Zapolsky a présenté son livre "Putinburg". L'auteur y montre comment le système de gestion qui existe actuellement en Russie a été créé à Saint-Pétersbourg.

Le 9e forum a été annoncé pour mai 2020 à Vilnius .

9ème forum
En raison de la pandémie de Covid-19, il s'est déroulé en ligne.

Il a été suivi par Sergei Guriev, Garry Kasparov, Leonid Gozman, Mikhail Krutikhin, Elena Lukyanova, Gennady Gudkov, Olga Romanova, Andrei Soldatov, Alexander Kynev, Andrey Piontkovsky, Leonid Nevzlin, Lev Ponomaryov, Andrey Illarionov, Konstantin Eggert, Ilya Ponomarev, Vladislav Inozemtsev, Boris Reitshuter, Alexander Morozov, Andrei Sannikov, Marat Gelman, Igor Yakovenko, Yevgeniya Chirikova, Irina Borogan et d'autres.

Comité permanent du Forum
En 2018, le Comité permanent du Forum Russie libre a été créé. Il comprenait Vladimir Ashurkov, Marat Gelman, Andrey Illarionov, Garry Kasparov, Daniil Konstantinov, Leonid Nevzlin, Ilya Ponomarev, Andrei Sidelnikov, Ivan Tyutrin, Mark Feygin et Yevgeniya Chirikova.

En mars 2019, le Comité permanent du Forum Russie libre s'est adressé à la chancelière allemande Angela Merkel pour lui demander d'empêcher la mise en œuvre du projet Nord Stream 2 . "Avec Nord Stream 2, l'approvisionnement en gaz russe de l'UE dépendra dangereusement des relations bilatérales entre Moscou et Berlin", indique la lettre ouverte.

Le Comité permanent accepte les déclarations sur les questions politiques actuelles. Ainsi, en 2019, le Comité a annoncé la reconnaissance de Juan Guaidó en tant que président par intérim légitime du Venezuela, a félicité le peuple et le nouveau président ukrainien Volodymyr Zelensky pour le succès des élections  (Vladimir Poutine n'a pas envoyé de félicitations), Condamné la dispersion des manifestations du 1er mai dans plusieurs villes de Russie, la dispersion des manifestants à Ekaterinbourg (contre la construction d'une église) et dans l'oblast d'Arkhangelsk (contre la construction d'une décharge), condamné la dispersion d'un rassemblement en faveur des candidats de l'opposition indépendante aux élections à la Douma de Moscou, a condamné les condamnations des participants à la soi-disant « affaire de Moscou », les qualifiant d'injustes et dictées par la volonté du régime du Kremlin de détruire tout centre de résistance à la dictature électorale de Vladimir Poutine en Russie.

"La liste de Poutine"
En décembre 2017, les participants au forum ont compilé la "Liste de Poutine" qui regroupe alors plus de trois cents noms, répartis en 12 catégories. Il s'agit de responsables russes, d'hommes d'affaires éminents, de journalistes d'État et de médias proches du Kremlin, qui, selon les auteurs de cette liste, sont responsables d'usurpation du pouvoir, de violation des droits de l'homme, de corruption, d'agression militaire et de propagande haineuse.

En 2018, les membres du Comité permanent du Forum, Mark Feygin et Ivan Tyutrin, se sont rendus à Washington, DC pour présenter la Liste aux agences américaines responsables.

En avril 2019, il a été annoncé que la base de données « Liste de Poutine » a été mise en ligne sur un site Web spécial www.spisok-putina.org, avec des dossiers détaillés incluant des biographies et une description des actions des accusés ayant conduit à leur inclusion dans la base de données. Un an plus tard, en avril 2020, le site a été bloqué par Roskomnadzor.

Les dossiers de cette base de données sont répartis dans les catégories suivantes (certaines personnes sont répertoriées dans plusieurs catégories) :

 propriétaires
 exécuteurs testamentaires
 « destructeurs de droits& »
 agresseurs
 les bénéficiaires
 oligarques et fonctionnaires corrompus
 propagandistes
 complices

La base de données est régulièrement mise à jour avec de nouveaux dossiers, dont il est rendu compte dans les actualités du site.

Au 30/12/2019, selon le compteur du site, la base de données contenait des informations sur 375 personnes.

Les ajouts à la liste Poutine se font par vote ouvert des participants aux forums en personne En décembre 2018, lors du 6e FSR, 93 nouvelles personnes ont été incluses dans la liste, et en juin 2019 lors du 7e forum, la liste a été mise à jour avec 28 autres personnes.

Lors du 7e FSR, Oleg Kashin a été inclus dans la liste de Poutine pour complicité dans la propagande du régime Poutine par utilisation de son statut de publiciste autoritaire et populaire pour légitimer la politique néo-impériale agressive des dirigeants russes. Lors de la discussion sur la "candidature" d'O. Kashin, les opinions des participants au forum étaient partagées, mais une majorité de votants a soutenu l'inclusion. Les membres du Comité permanent FSR Leonid Nevzlin et Mark Feygin se sont prononcés en faveur de l'introduction alors que Marat Gelman s'est activement s'y opposait

57 personnes ont été ajoutées à la Liste de Poutine lors du 8e Forum. Parmi les nouveaux accusés : le présentateur de télévision Tigran Keosayan, le designer Artemy Lebedev, ainsi que des juges et des enquêteurs impliqués dans l'affaire de Moscou.

En décembre 2019, les représentants du Forum Russie libre Andrey Illarionov, Ilya Ponomarev et Ivan Tyutrin ont présenté la liste Poutine mise à jour au Congrès américain et à plusieurs autres départements américains. Comme l'a dit l'un des membres de la délégation, Ivan Tyutrin, une attention particulière a été accordée au "cas de Moscou" dans le rapport mis à jour.

Les représentants du Forum prévoient de transmettre des informations sur le prochain processus politique en Russie, en nommant par leur nom les personnes responsables de la dispersion violente de manifestations pacifiques et de la fabrication d'affaires pénales contre des militants civils.

Expulsion de l'équipe de tournage de VGTRK de Lituanie
Le premier Forum Russie libre, tenu en mars 2016, a été marqué par un scandale : dans l'un des hôtels de Vilnius, une bagarre a éclaté avec la participation de Bozena Rynska et des employés de la chaîne de télévision publique Russia 24. À la suite de cela, tous les membres de l'équipe de télévision ont été expulsés de Lituanie avec la mention " menace possible pour la sécurité nationale ". Les journalistes expulsés ont également été interdits d'entrée dans le pays.

La situation avec l'expulsion a été réagi au ministère russe des Affaires étrangères. La représentante officielle du département, Maria Zakharova, a commenté la situation comme suit : "Une fois de plus, nous sommes obligés de déclarer que les autorités lituaniennes poursuivent leur politique d'introduction d'une censure totale dans le pays et d'éradication de toute dissidence".

Les journalistes expulsés ont contesté la décision d'expulsion devant la Cour européenne des droits de l'homme, accusant les autorités lituaniennes de violer la liberté d'expression. La CEDH a adopté une décision à la majorité des voix, jugeant les plaintes des employés de la chaîne de télévision Russie-24 irrecevables et les arguments des autorités lituaniennes fondés. La Cour européenne des droits de l'homme a souligné que les garanties de la liberté d'expression s'appliquent aux journalistes à condition qu'ils agissent de bonne foi, pour diffuser des informations pertinentes, par rapport à des faits, sur la base des principes du journalisme responsable. En l'espèce, la Cour EDH n'a pas reconnu le comportement des requérants en tant que tel.

Blocage de sites en Russie
Le 22 février 2019, Roskomnadzor a bloqué le site Web du Forum forumfreerussia.org sur le territoire de la fédération de Russie.

La décision de blocage a été prise par le tribunal Tagansky de Moscou, sur la base de l'article 15.1 de la loi sur l'information - "Diffusion d'informations interdites" .

Action en justice
Le 2 décembre 2019, le tribunal régional de Vilnius a satisfait à la plainte du journaliste et blogueur ukrainien Anatoly Shariy contre le Forum de la Russie libre en raison de la publication de calomnies à son encontre. Il devrait toucher 3 000 euros et 1 200 euros de frais de justice .

Notes et références

Liens externes
 Site Web gratuit du Forum Russie
 Валить, смеяться, рисовать. Художники на Форуме свободной России // Радио Свобода — о 6-м Форуме
 Четвертый Форум свободной России завершен. Впереди – Пятый // Голос Америки — ou 4-м,
 Форум свободной России в Вильнюсе: как оппозиции жить при Путине | DW | 12.04.2018 // Немецкая Волна — о 5-м,
 Наталья Фролова: Пора определиться. В Вильнюсе прошел VI Форум Свободной России // Эхо Москвы — о 6-м.
 "Mы видим агонию": освобождение России уже началось // РИА Новости, 10 декабря 2018

Vilnius
Opposition à Vladimir Poutine
Conférence internationale
Article 10 de la Convention européenne des droits de l'homme
Pages avec des traductions non relues

Free Russia Forum


Yutaka Akita (; født 6. august 1970) er en tidligere japansk fodboldspiller. Han spillede for Japans fodboldlandshold ved 1998 og VM i fodbold 2002.

Japans fodboldlandshold

|-
|1995||2||1
|-
|1996||2||0
|-
|1997||16||2
|-
|1998||10||0
|-
|1999||7||0
|-
|2000||0||0
|-
|2001||0||0
|-
|2002||3||0
|-
|2003||4||1
|-
!Total||44||4
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1998
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2002
Fodboldtrænere fra Japan

Yutaka Akita


Belarus (Belarusça ve Rusça: Беларусь, Belarus), resmî adıyla Belarus Cumhuriyeti (Belarusça: ; , Respublika Belarus) ya da diğer adıyla Beyaz Rusya, Doğu Avrupa'da bulunan bir devlettir. 1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla bağımsızlığını ilan eden eski bir Sovyetler Birliği ülkesidir. Bir Slav devleti olan Belarus'un başkenti ve en büyük şehri Minsk'tir. Komşuları; batıda Polonya, kuzeybatıda Litvanya, kuzeyde Letonya, doğuda Rusya ve güneyde Ukrayna'dır.

Belarus, diğer BDT ülkelerinin yanında, Rusya hükûmetine en yakın müttefiki konumundadır. Rusya ile Birlik Devleti adında devletler üstü bir oluşum kurmuştur.

Tarihçe

6. ve 8. yüzyıllar arası Belarusların ataları olan kavimler, bu ülkeye yerleşti ve daha önce burada yaşayan Fin-Ugor kökenli bazı kavimleri zamanla özümlediler. 9. yüzyılın sonunda bölgede İsveç kökenli Varegler tarafından Polotsk ve Turov prenslikleri kurulduysa da 10. yüzyılın sonunda bu prenslikler Kiev Prensliği'ne bağlandılar. 10. yüzyılda bu bölge Bizans İmparatorluğu tarafından vaftiz edilen Kiev Prensi I. Vladimir tarafından 988 yılından başlayarak Hristiyanlaştırıldı. 1237 yılında bu prenslikler daha sonra Polotsk prensliğinden ayrılan Minsk ve Vitebsk prenslikleriyle birlikte özerliklerini kazandılarsa da aynı yıl Altın Orda İmparatorluğu'nun vasalı oldular. Ancak bölge 1239-1320 yılları arasında Litvanya Büyük Dükalığı tarafından fethedildi. Litvanyalılar, devletlerinin başkentlerini Kernavė'den önce Grodno ()'ya, sonra Novogrudok ()'a taşıdılar ve devletin resmi dili Beyaz Rusça oldu. Ancak 14. yüzyılda devletin başkenti önce Trakai'ye, sonra Vilnius'a taşınınca ve Litvanyalılar paganlıktan önce Ortodoksluğa, sonra Polonyalıların etkisiyle 15. yüzyılda Katolikliğe geçince, bu durum Ortodoks inancını büyük ölçüde koruyan Belaruslar'ın tepkisini çekti. Bugünkü Belarus'u oluşturan bölge Litvanya'ya bağlı Brześć Litewski (Bugün Brest), Vitebsk (), Novogrudok, Minsk (), Polock (Polotsk), Mscislaw (Mstislavl) ve Wilno (Vilnius) illerine bölündü.

1386 yılında Litvanya Büyük dükü Jogalia, 2. Wladyslaw adıyla Polonya Kralı olunca, iki ülke arasında Jagiellon Hanedanı aracılığıyla kişisel birlik kuruldu. Bu birliktelik 1569 yılında Lublin Birliği antlaşmasıyla kalıcı bir birlikteliğe dönüştü. Litvanya'nın kalıcı birliğe yanaşmada güçlük çıkarması 1567'de Podlasya, Volinya, Podolya ve Kijow (Kiev) illerinin Polonya Kralı 2. Zygmunt tarafından ele geçirilmesine yol açtı.

Bu arada daha sonra Rus Çarlığı'na dönüşecek olan Moskova Büyük Düklüğü'nün tehdidi artmaya başladı. 1514 yılında Smolensk'i ele geçiren Ruslar, 1535 yılında Vilnius'a kadar geldiler. Ruslar, Livonya Savaşı'nda (1558-1582) 1563'te Polotsk'u işgal ederek Litvanya ordusunu Vilnius'a kadar sürdülerse de Polonyalılar 1572 yılından itibaren Belarus'u geri aldılar ve hatta 1581 yılında Rusya'nın Velike Luki ve Sokol kentlerini işgal edip, Pskov kentini kuşattılar. Hatta Polonyalılar, 1609 yılında kuşattıkları Smolensk'i iki yıl sonra ele geçirdiler ve Moskova'yı 1610-1612 yılları arasında işgal ettiler. Ruslar, 1612 ve 1617'de Smolensk'i geri almaya çalıştılarsa da başarılı olamadılar. 1618 yılında yapılan Deulino Barışıyla Polonyalılar, Smolensk ve Czernihów (Chernigov) illerini Rusya'dan geri aldılar. Ruslar 1632'de yeniden saldırsalar da 1634'te imzalanan Polanów (Polyanovka) anlaşmasıyla başarısızlıklarını kabul ettiler.

Belarus, genellikle 17. yüzyılın ilk yarısına kadar ekonomik olarak gelişme gösterdi. Ancak bu süreç 1648 yılında Rus Kazaklarının önderi (atamanı) Bogdan Hmelnitski'nin Litvanya Ukraynası'nda başlattığı isyan yüzünden bitti. Kırım Hanlığı'yla ittifak kuran Hmelnitski, bir yıl içinde Litvanya'ya bağlı Ukrayna ve Belarus'u ele geçirerek, Polonya'ya bağlı Lublin kentine girdi. Polonyalı'ları 1648'de Żółte Wody (Zhovti Vody), Korsun ve Piławce (Pilavtsi), ertesi yıl Zborów (Zboriv) savaşında yendi ve onları, kendisine Ukrayna'da geniş haklar tanıyan Zborów anlaşmasına zorladıysa da, Polonya meclisi (Sejm) bu anlaşmayı reddetti. Karşı saldırıya geçen Polonya-Litvanya Birliği kuvvetleri Hmelnitski ve müttefiklerini Beresteczko (Berestechko, Ukrayna) savaşında yenilgiye uğrattı ve onu Biała Cerkiew (Bela Tserkva) anlaşmasıyla, önceki anlaşmada aldıkları hakların çoğunu kaybetmeye razı olmaya zorladı (Örneğin sadece Kiev ili özerk olacak, Braclaw (Bratislav) ve Czernihów (Chernigov) illerinin özerkliği iptal edilecekti). Bunu içine sindiremeyen Hmelnitski, saldırıya geçse de Brześć Litewski (Brest) savaşında yenilgiye uğradı ve Belarus'tan çekilmek zorunda kaldı ancak başta Kijow (bugün Kiev) olmak üzere Ukrayna'nın önemli bir bölümünü elinde tutuyordu.

Hmelnitski, Boğdan (Moldova) voyvodası Basil Lupu ve Kırım Hanı ile ittifak kurarak Polonyalıları Bitwa pod Batohem (Batoh) savaşında yenilgiye uğrattı. Ancak 1654'te Kijow (Kiev) savaşında yenilgiye uğradı ve Rus Çarı Aleksey'e sığındı. Rus Çarıyla Pereyeslav Anlaşmasını yaparak, kendisini Rusya'ya bağlı özerk Ukrayna atamanı ilan etti. Bu durum Rus-Polonya savaşı'nın başlamasına yol açtı. Aynı yıl Litvanya asıllı Polonya soylusu olan ve Litvanya'nın büyük Ataman'ı Janusz Radziwiłł (Litvanca Jonušas Radvila) kuzeni Boguslaw'la birlikte İsveç Kralı 10. Karl'la ilişki kurdu ve Litvanya'yı Polonya'dan koparmak ve İsveç'e bağlı bir hükümdar olarak yönetmek için İsveç Kralı'yla anlaştı. Bu anlaşma 1655'te İsveç'in Polonya'yı istilasına yol açtı.

1654 yılında başlayan Rus-Polonya savaşında Ruslar başlangıçta büyük başarılar kazandılar ve Polonya-Litvanya Birliği'nin sınır şehirlerinden Bely ve Dorogobuzh şehirlerini Eylül ayında ele geçirip, Smolensk'i kuşattılar. Büyük Litvanya Atamanı Janusz Radziwiłł, Orsha (bugün Belarus'ta)'da Ruslar'ı karşıladı ve onları 12 Ağustos'taki Szkłów (Shklov) Çarpışması'nda yenilgiye uğrattı. Ancak 12 gün sonraki Szepielewicze (Shepeleviche) Çarpışması'nda Aleksey Trubetskoy komutasındaki Rus ordusuna yenildi. Ruslar, geri almak istedikleri Smolensk'i 23 Aralık'ta ele geçirdiler. Ruslar ayrıca güneyden geliştirdikleri saldırıyla Bryansk, Roslavl, Homel (Gomel, bugün Homyel) şehirlerini ele geçirdiler. Pskov'dan gelişen saldırıyla da 1 Temmuz'da Nevel (bugün Rusya'da), 17 Temmuz'da Polotsk ve 17 Kasım'da Vitebsk düştü. Böylece Ruslar, yıl sonunda Polonya'dan Kuzey ve Doğu Belarus'u ve Ukrayna'nın doğusunu aldılar. Ayrıca Rus boyar Vasil Buturlin, ordusundaki bazı anlaşmazlıklara karşın Volinya'ya girdi ve Ostrog ve Rovno (Bugün Rivne) şehirlerini aldı. Ayrıca Rus ordusu, Polonya Livonyası'na girdi ve Ludza ve Rezekne kasabalarını aldı.

1655 yılının başında Janusz Radziwiłł, Orsha'yı Ruslardan geri aldı ve 3 ay süreyle Mohylew (Mogilev, bugün Mahilyov) şehrini kuşattıysa da alamadı. Ocak ayında Rus komutan Vasil Borisoviç Şeremetyev, kendisiyle birlik olan Polonya Kazakları atamanı Bogdan Hmelnitski'yle birlikte Kırım Tatarları'yla ortak hareket eden Polonya ordusunu Akhmatov'da izlemeye aldıysa da Polonya ordusu Zhashkov kasabasında aniden Rus ordusuna saldırıp onları beklenmedik bir yenilgiye uğrattı. Bu yenilgi üzerine Rus çarı Aleksey, Yakov Cherkassky komutasında büyük bir orduyu Litvanya'ya yolladı. Litvanya ordusu çok az direnme gösterdi ve 3 Temmuz'da Minsk Ruslar'ın eline geçti. Polonya-Litvanya Birliği'nin ikinci büyük şehri ve Litvanya Büyükdüklüğü'nün merkezi 31 Temmuz'da Ruslar'ın eline geçti. Bunu Ağustos ayında Kovno (Kaunas) ve Grodno (Hrodna)'nun Ağustos ayında düşüşü izledi.

Ruslar ertesi yıl saldırılarını sürdürdü ve 3 Temmuz'da Minsk, 31 Temmuz'da Wilno (Vilnius) düştü. Bunu ertesi ay Kowno (Kovno) ve Grodno (Hrodna)'nun düşüşü izledi. Güneyden girişilen saldırılar sonucu Pinsk, Slonim, Kleck (Kletsk) Haziran ayından önce düştü. 17 Haziran'da Velizh (Bugün Rusya'da) ve Eylül ayının başında Lublin düştü ve Lwów (bugün Lviv) kuşatıldı. Böylece Litvanya'ya bağlı bütün yerler Ruslar'ın eline düşmüş oldu. Prens Volkonsky komutasındaki Rus ordusu Kiev'den hareketle Dinyeper ve Pripyat ırmaklarını geçti ve Litvanya ordusunu yenerek Pinsk'e girdi. Trubetskoy komutasındaki ordu Slonim ve Kleck'e girdi ve Sheremetyev komutasındaki Rus ordusu da 17 Haziran'da Velizh (Bugün Rusya'da)'i ele geçirdi. Bir Litvanya garnizonu Stary Bykhov'da Kazaklar'a karşı direniyordu. Sheremetyev ve Hmelnitski komutasındaki birleşik Rus-Kazak ordusu Galiçya'daki Gródek Jagielloński (Bugün Ukrayna'da Horodok) savaşında Stanisław Potocki komutasındaki Polonya-Litvanya ordusunu yenilgiye uğrattı. Ayrıca Jan Paweł Sapieha komutasındaki diğer bir Polonya ordusunun Brześć nad Bugiem (Bugün Brest) yakınlarında yenilmesiyle Lublin Eylül'de Rusların eline geçti ve Lwow şehir Ruslarca kuşatıldı. Lwow kısa bir süre sonra İsveçlilere teslim oldu. Ruslar'ın bu başarısı Polonya'nın İsveç Kralı 10. Karl tarafından istilasına (İngilizcesi The Deluge) yol açtı. Rus Dışişleri Bakanı Afanasy Ordin-Nashchokin, Polonyalıların ateşkes önerini kabul etti ve 2 Kasım 1655'te ateşkes ilan edildi. Bu arada 1617'de imzalanan ve İsveç yararına olan düzenlemelerin yer aldığı Stolbovo Anlaşması'nı kendi lehine düzenlemek isteyen Rusya'nın 1656 yazında İsveç İngria'sındaki Nöteborg (Bugün Rusya'da Shlisselburg) ve Nyenskans (Fincesi Nevanlinna, bugün Sankt Petersburg) kasabalarını ele geçirmesiyle Rus-İsveç Savaşı'na yol açtı. Ruslar Polonya-Litvanya'dan Dyneburg (Bugün Letonya'da Daugavpils) ve İsveç'ten Kokenhuza (Bugün Kokneze) kasabalarını alarak İsveç'in ikinci büyük kenti ve İsveç Livonyası'nın merkezi Riga'yı kuşatması ve Dorpat (Tartu)'nın Ekim ayında düşmesine karşın İsveçliler güçlerini toparladılar ve İngria'da kaybettikleri yerleri geri aldılar. Daha sonra karşı saldırıya geçerek Petseri (Bugün Pechory)'yi ele geçirdiler. Ruslar bunun üzerine 28 Aralık 1658'de imzalanan Vallisaari Anlaşması'yla Rusya; ele geçirdiği Koknese, Aluksne, Dorpat ve Syrensk (Bugün Vaksnarva) kasabalarını elinde tuttu. Ancak Polonya'nın karşı saldırıya geçmesi yüzünden İsveç'in yeniden saldırmasından endişelenen Rus Çarı Aleksey, 1661'de imzalanan Kardis Anlaşması'yla aldığı yerleri geri verdi.

Polonya Kralı 2. Jan Kazimierz Vaza'nın politikalarından hoşnut olmayan Poznan valisi Krzysztof Opaliński ve Büyük Polonya valisi Bogusław Leszczyński Ujście (Almancası Usch)'de İsveç Kralı'na teslim oldu ve ülkenin batısının büyük bölümü İsveç'in eline geçti. Varşova 29 Ağustos'ta düştü. Başkent Krakov 18 günlük kuşatmanın ardından 13 Ekim'de İsveçlilerin eline geçti. Bunun üzerine 2. Jan, Avusturya'nın elindeki Silezya bölgesine kaçtı. Savaşın gidişini değiştiren olay, İsveçlilerin başarısız olduğu Częstochowa'daki Jasna Góra kuşatması oldu. Bunu üzerine İsveçlilere karşı Tyszowce Konfederasyonu kuruldu. Bir ara Lwow'a kadar ilerleyen 10. Karl, Rusya'nın saldırısı üzerine Galiçya bölgesinden çekildi. Polonyalılar, 30 Haziran 1656'daki savaşla Varşova'yı geri aldılarsa da 1526'dan beri Prusya Düklüğü'nün elinde tutan Brandendurg Krallığı'nın en büyük amacı, düklüğü Polonya'nın vesayetinden kurtarmaktı. Bu amaçla Brandenburg Kralı Friedrich Wilhelm, 10. Karl'la 23 Temmuz'da Marienburg (Bugün Malbork) Anlşaması'yla ittifak kurdu. Bu ittifak 23 Kasım'da imzalanan Labibau (Bugün Polessk) Anlaşması'yla kuvvetlendirildi. Bu anlaşmayla İsveç, Polonya'ya bağlı Krallık Prusyası ve Warmia'yla ilgili hak iddiasından Brandenburg lehine vazgeçti. Birleşik İsveç-Brandenburg ordusu, 3 gün süren savaş sonucu 20 Temmuz 1656'da Varşova'yı yeniden ele geçirdi. Bu arada 2. Jan geri döndü ve Lwow'da yeniden taç giydi. Bu arada Ruslar'ın Polonyalılar'la ateşkes imzalamasını kendisine ihanet olarak değerlendiren Bodgan Hmelnitski, İsveç'le ittifak kurmak için girişimlerde bulunduğu sırada 1657'de öldü. Yerine Ukrayna Atamanı seçilen Ivan Vyhovsky, Polonya-Litvanya'yla ittifak kurunca Rusya'yla ateşkes bozuldu. Bu arada Polonyalılar, bazı yenilgilere karşı İsveç-Brandenburg ordularını 1657'de ülkeden attılar. Bu arada Branderburg'u İsveç'ten koparmak isteyen 2. Jan, 19 Eylül 1657'de imzalanan Wehlau (Bugün Znamensk) Anlaşması'yla Düklük Prusya üzerindeki egemenlik hakkından vazgeçti. Bu anlaşma 6 Kasım 1657'de imzalanan Bydgoszcz (Almancası Bromberg) ve 1660'ta imzalanan Oliva Anlaşmaları'yla gözden geçirilerek onaylandı.

Bu arada Polonyalı komutan Jan Paweł Sapieha, Prens Yuri Dolgurokov'un elindeki Wilno'yu ablukayı 11 Ekim 1658'e kadar sürdürdü ancak kenti alamadı. Ataman Vyhovsky, Haziran 1659'da Kijow'u General Sheremetyev'in almaya çalıştıysa da başaramadı. Ancak Kırım Tatarları'yla ittifak kurarak 29 Haziran 1659'da Prens Aleksey Trubetskoy'u yenerek Konotop'u aldı. Buna karşın Sheremetyev'e karşı Ağustos 1659'da yaptığı Chyhyryn (Türkçe Çehrin) savaşını kaybederek Polonya'ya kaçtı. Bu olay üzerine Yuri Hmelnitski yeni ataman seçildi. Stepan Czarniecki komutasındaki ordu Polonka Savaşı'yla Belarus'un batısını geri aldı. Hmelnitski, Jerzy Sebastian Lubomirski'yle birleşerek Rus ordusunu Słobodyszcze'de (Slobodyshche) yenerek onları Beyaz Rusya'dan attı. Potocki ve Lubomirski komutasındaki Polonya ordusu Rus ordusunu Cudnów (Bugün Chudniv)'da yenerek Rus komutan Sheremetyev'i esir aldılar. 1661'de Vilnius'tan başlayarak Litvanya şehirleri teker teker Ruslardan geri alındı. Doğu Ukrayna, Glukhov dışında savaşsız Polonya tarafından işgal edildi ve Rus ordusu 1664'te Wiciebsk'te (Vitebsk) yenildi. Ancak Lubomirski'nin isyanı Polonya-Litvanya'yı 1667'de imzalanan Andruszow (Andrusovo) Anlaşması'yla Smolensk ve Kijow dahil Doğu Ukrayna'yı Rusya'ya bırakmaya zorladı.

1700-1721 arasında yapılan Büyük Kuzey Savaşı'nda Belarus, 1702'de Stanisław Leszczyński'yi Polonya tahtına geçirmek isteyen İsveç Kralı XII. Karl tarafından işgal edildi. Bu işgalden İsveç ordusunun Rus Çarı 1. Petro'ya yenildiği 1709'daki Poltava Savaşı'yla kurtulsa da bölge harabeye döndü ve Leszczyński, 5 sene hüküm sürdükten sonra aynı zamanda Saksonya Kralı olan 2. Augustus'a tahtını kaptırdı.

Stanisław Leszczyński, Fransa'nın desteğiyle 2. Augustus'un ölümünden sonra yeniden tahta geçti. Ancak, 3. Augustus'u tahta geçirmek isteyen Rusya, Polonya-Litvanya'ya girerek Polonya Veraset Savaşı'nı başlattı. 5 yıl süren savaş sırasında ülke bölge yeniden harap oldu ve savaş Leszczyński'nin 1736'da Polonya tahtından vazgeçip Lorraine-Bar dükü olmasıyla sona erdi.

Polonya'daki Rus nüfuzunu kırmak isteyen soyluların 1768'de başlattıkları reform çabaları Rusya tarafından 1772'de bastırıldı. Bundan sonra Polonya'nın Rusya, Prusya ve Avusturya arasındaki paylaşımlarla 1772'de Beyaz Rusya'nın doğusu, 1793'te ülkenin merkezi ve 1795'te batı kesimi Rusya'nın eline geçti. 1812'de kısa süreyle Napolyon komutasındaki Fransızların işgaline uğrayan ve harabeye dönen ülke şu illere ayrıldı:

 Mogilev (1772'de kuruldu)
 Polotsk (1772'de kuruldu)
 Minsk (1793'te kuruldu)
 Vitebsk (1793'te kuruldu)
 Slonim (1795'te kuruldu ve 1796'da Vilna'yla birleşip merkezi bugünkü Vilnius olan Litvanya iline dönüştü)
 Vilna (1795'te kuruldu, 1796'da Slonim'le birleşip merkezi bugünkü Vilnius olan Litvanya iline dönüştü)
 Litvanya (1796-1801 arasında var oldu ve 1801'de Litvanya-Vilna ve Litvanya-Grodno illerine bölündü)
 Belarus (Mogilev, Polotsk, minsk ve Vitebsk'i 1801'de birleşmesiyle kuruldu ama 1 yıl sonra eski illere bölündü)
 Litvanya-Vilna (1843'te Vilna, 1801'de kuruldu ve 1843'te batı bölümü Kovno ili olarak ayrıldı)
 Litvanya-Grodno (1843'te Grodno, 1842'de bugün Polonya'nın Bialystok kentinin merkez olduğu Belostok Oblastı'nın katılımıyla büyüdü)

1. Dünya Savaşı'nda Alman işgaline uğrayan ülkede, 25 Mart 1918'de Alman güdümündeki Belarus Halk Cumhuriyeti ilan edildi. Alman orduları 1. Dünya Savaşı'nda yenilip çekilmek zorunda kalınca, Brest-Litovsk Anlaşması'nı geçersiz ilan edip Rusya'nın 1915-1918 arasında kaybettiği bölgeleri geri almak isteyen SSCB'nin saldırısıyla ülkenin doğusu 1919'un başında SSCB'nin güdümündeki Beyaz Rusya Sosyalist Sovyet Cumhuriyeti'nin eline geçmiştir. Sovyet'lerin elindeki bölge yine Litvanya'nın Sovyet işgalinde bölümüyle 17 Şubat 1919'da birleşip başkenti Vilnius olan Litvanya Beyaz Rusya Sovyet Cumhuriyeti'ne (Kısaca Litbel) dönüştü.

Polonya'nın bağımsızlığı 1918'de Lenin tarafından onaylandı. Ancak Çarlık döneminde Rusya ile sorunları olan Polonya Rusya'da çıkan iç savaşta fırsattan istifade edip toprak kazanabilmek için saldırıya geçti. Polonya 2 Şubat 1919'da Beyaz Rusya'ya saldırdı. Wołkowysk (Volkovysk)-Kobryn- Prużany (Pruzhany) hattına ulaşan Polonya ordusu Sovyet ordularıyla 14 Şubat 1919'da Maniewicze (Manevychi) ve Bereza Kartuska (Biaroza)'da karşı karşıya gelince Polonya Sovyet Savaşı başlamış oldu. Başlangıçta saldırıya geçen ve 2 Mart'ta Slonim, 5 Mart'ta Pinsk, 17 Nisan'da Lida, 18 Nisan'da Nowogródek and Baranowicze (Baranovichi), 21 Nisan'da Wilno (Vilnius), 28 Nisan'da Grodno (Ay başında Sovyetlerin eline geçmişti), 4 Temmuz'da Mołodeczno (Molodecho) ve 10 Temmuz'da Łuniniec (Luninets)'i zapteden Polonya ordusu Litbel'in Vilnius'un düşmesi nedeniyle başkent yaptığı Minsk'e 8 Ağustos'ta girdi. Bunun üzerine merkezini Smolensk'e taşıyan Litbel 25 Ağustos'ta feshedildi. İlerlemesini sürdüren Polonya 20 Ağustos'ta Borysów (Borisov)'u ele geçirerek Berezina Irmağı'na ulaştı ve 29 Ağustos'ta Bobrujsk (Bobruysk)'u ele geçirdi. Borisov ve Bobruysk Eylül ayında Sovyetlerce geri alınsa da 1 Ekim'de Bobruysk ve 11 Ekim'de Borisov'u Polonya geri aldı.

Polonya, 1920 Ukrayna'da Sovyetlere karşı savaşan Symon Petlura'yla ittifak kurdu ve 5 Mart'ta Mozyr ve Polotsk kentlerini alarak Beyaz Rusya'nın işgalini tamamladı ve 5 Mayıs'ta Kiev'e girdi. 15 Mayıs'ta Tuhaçevski ve Yegorov'u komutanlığa atayan Sovyetlerin karşı taarruzu başladı. 29 Mayıs'a kadar Batı Dvina ve Berezina nehirleri arası bölgeyi ve 13 Haziran'da Kiev'i geri alan ve 24 Mayıs'ta Auta Irmağına kadar ilerleyen Kızıl Ordu, 4 Temmuz'da başlattığı saldırıyla Belarus'u geri alarak Polonya'ya girdi ve Varşova'yı 12 Ağustos'ta kuşattı. Buna karşın Semyon Budyonny'nin 19 Temmuz'da kuşattığı Lwów (Lviv)'u düşürememesi nedeniyle Tuahçevski ve Yegorov'a yardım edememesi, ayrıca Fransa ve İngiltere'den alınan askeri yardımlar sayesinde 18 Ağustos'ta karşı saldırıya geçen Polonya, 20 Ağustos'ta Bug ve 25 Ağustos'ta Neman nehirlerine ulaştı. 25 Ağustos'ta kuşatmayı kaldıran Polonya 22 Ağustos'ta Bialystok'u geri alarak yeniden Belarus'a girdi. 15 Eylül-25 Eylül arasında süren savaşta Kızıl Ordu'yu yenen Polonyalılar Belarus'un batısını yeniden ele geçirdiler ve 18 Ekim'de Minsk'e girerek Tarnopol (Bugün Ternopil)-Dubno-Minsk-Drisa hattına ulaştılar. Aynı tarihte İngiltere ve Fransa'nın arabuluculuğuyla ateşkeş imzalandı. Bu arada Lucjan Żeligowski, Kızıl Ordu'nun geri çekilirken 26 Ağustos'ta Litvanya'ya bıraktığı Wilno (Vilnius)'yu 12 Ekim'de ele geçirip 2 yıl sonra Polonya'ya katılacak olan Orta Litvanya Cumhuriyeti'ni ilan etti.

Polonya ve SSCB uzun görüşmelerden sonra 18 Mart 1921'de imzalanan Riga Anlaşması'yla Belarus'un batısı Polonya'ya verildi. Ülkenin geri kalanıda SSCB'ye bağlı bir cumhuriyet oldu. Polonya'nın elindeki Batı Belarus, merkezi Brześć Litewski (Bugün Brest) olan Polesiye, Bialystok, Nowogródek (Navahrudak) ve Wilno illerine bölündü. Bu dönemde Belarus azınlığa genel olarak karşı baskıcı politka uygulandı.

1939'daki Almanya'nın Polonya'yı istilasını takiben gizli Molotov-Ribbentrop Anlaşması uyarınca 17 Eylül'de savunmasız kalan Polonya'nın doğu sınırına giriş yapan Kızıl Ordu, bölgeyi Belarus'a kattı ve bu topraklarda Belostok (Bialystok), Grodno, Baranovichi (2 Kasım 1939-4 Aralık 1939 arası Novogrudok) ve Molodechno (2 Kasım 1939-26 Temmuz 1941 ve 3 Temmuz 1944-20 Eylül 1944 arası Vileyka) oblastlarını kurdu. Ama 1941 Haziran'ında Almanya'nın saldırısına uğrayan ve 1 ay içinde işgal edilen Belarus, merkezi Königsberg (Kaliningrad) olan Bialystok (1941 Kasım'da başkenti Reichskommissariat Ostland'ndan alınan ve 1942-1944 arası Garten adını taşıyan Grodno buraya bağlıydı) ilçesi hariç, Reichskommissariat Ostland (Doğu Bölgesi Komiserliği)'a bağlandı. 3 yıllık işgalden 1944 Temmuz'un sonunda büyük yıkıntıyla kurtulan Belarus, 1945'te Polonya'ya geri verilen Belostok civarı haricinde Batı Belarus'u topraklarına kattı.

1991'de Belarus Demoilan etmiştir. Belarus'un başkenti Minsk'te Bağımsız Devletler Topluluğu kurulmuştur. Türkiye, Belarus'u tanıyan ilk ülke olmuştur.

Coğrafya

Belarus'un denize kıyısı yoktur; toprakları gayet düz ve birçok geniş bataklık arazileri bulunmaktadır. 2005'te Birleşmiş Milletler tarafından yapılan bir tahmine göre, Belarus'un %40'ı ormandan ibarettir.

Belarus'ta birçok dere ve 11.000 adet göl bulunmaktadır. Üç tane büyük nehir, ülkenin topraklarından geçmektedir: Neman, Pripyat ve Dinyeper. Neman, batıya doğru Baltık Denizi'ne, Pripyat doğuya doğru Dinyeper'e ve Dinyeper ise, güneye doğru Karadeniz'e akmaktadır. Belarus'un en yüksek noktası, 345 metre yükseklikteki Dzyarjınskaya Hara (Dzyarjınsk Tepesi), en alçak noktası ise Neman Nehri'nde bulunan 90 metre yükseklikte olan bir noktadır. Belarus'un ortalama rakımı, deniz seviyesi üstünde 160 metredir.

Ocak ayındaki ortalama ısı derecesi -6°C olmasıyla birlikte ülkenin kışları sert; yazda ise ortalama derece 18 °C ve genellikle serin ve nemlidir. Belarus'un senevi -yıllık- ortalama yağış oranı 550 milimetreden 700 milimetreye dağılır.

Siyaset

Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla Minsk Antlaşmasını imzalayan Stanislav Şuşkeviç liderliğinde önceleri liberal bir politika izleyen Belarus 1990'lı yılların ilk yarısında herhangi bir ekonomik gelişme kaydedemediği gibi halkın gelir seviyesi de hızla düştü. Ülkede pek çok fabrika ve işletmenin kapatılması, işsizlik ve enflasyonun artması, ülkeyi Sovyetlerden ayıran ilk hükûmete karşı isyanın başlamasına sebep oldu. Bu şartlarda eski Yüksek Sovyet üyesi Lukaşenko, Sovyet sisteminin modernize edilerek yeniden uygulanacağını vadederek halktan güçlü destek gördü. 1994 yılında iktidara gelen Aleksandr Lukaşenko ilk olarak Mart 1994'te eski Sovyet anayasasının dönemin koşullarına uyarlanmış haliyle kabul edilmesini sağladı. Sovyet dönemindeki devlet arması ve bayrağı biraz değiştirilerek yeniden Belarus arması ve bayrağı olarak kabul edildi. Sovyet dönemindeki kazanımlar ve sosyal güvenceler yeniden yürürlüğe girdi. 2000'li yıllardaki toparlanma Belarus devlet başkanı Aleksandr Lukaşenko'ya daha da güç kazandırdı. Bu gelişmeler ve ülkenin Rusya'ya daha yakın bir politika izlemesi batı tarafından tepki görmesine sebep oldu. ABD ve AB tarafından Belarus'a uygulanan ticari kısıtlama ve ambargo, ülkenin ticari gelirlerinin azalmasına ve Lukaşenko hükûmetinin ekonomik açıdan sorunlar yaşamasına sebep oldu. AB'nin aldığı kararla üye devletlerin Belarus ile ticari ilişkileri yasaklandı. Bu nedenle ülke daha çok eski Sovyet ülkeleri ile ticaret yapmaktadır. Buna rağmen ülkede en etkili siyasi güçler Aleksandr Lukaşenko ve Komünist Parti olarak dikkat çekti. Nitekim 2016 Belarus parlamento seçimlerinde bağımsız aday Lukaşenko ve Komünist Parti galip geldi.

2019 parlamento seçimleri

Belarus hükûmeti, sık sık insan hakları ihlalleri ve sivil toplum kuruluşlarına, bağımsız gazetecilere, ulusal azınlıklara ve muhalif politikacılara yönelik baskılar nedeniyle uluslararası alanda eleştirilmektedir. Belarus, Demokrasi endeksinde 167 ülke arasında 153. sırada ve Basın Özgürlüğü Endeksi'nde 180 ülke arasında 153. sırada olup Avrupa'da en alt sırada yer almaktadır. Yine Freedom House tarafından özgür olmayan ülke ve Ekonomik Özgürlük Endeksi'nde "bastırılmış" olarak değerlendirilmektedir. Belarus, aynı zamanda günümüzde Avrupa'da ölüm cezasının uygulandığı tek ülkedir.

Demografi

Belarus'un toplam nüfusun %81,2'si etnik Beyaz Ruslardan oluşur. Bundan sonraki en büyük etnik gruplar Ruslar (%11,4), Polonyalılar (%3,9) ve Ukraynalılar (%2,4). Belarus'un iki resmî dili Rusça ve Beyaz Rusça. Rusça, nüfusun %72'si tarafından konuşulup ülkenin en yaygın dili; Beyaz Rusça ise sadece nüfusun %19,2'si tarafından konuşulur. Lehçe, Ukraynaca ve Yidiş'in doğu lehçesi azınlıklarca konuşulur.

Belarus'un nüfus yoğunluğu kilometre kare başına 50; toplam nüfusun %71,7'si kentsel alanlarda ikâmet eder. Belarus'ta yaşayan 9.724.700 kişinin 1.741.400'ü, ülkenin başkenti ve en büyük şehri olan Minsk'te yaşamaktadır. 481.000 kişilik nüfusuyla Gomel, ülkenin en büyük ikinci şehri ve Homel Voblastı'nın merkezidir. Ülkenin diğer büyük şehirleri Mogilev (365.100), Vitebsk (324.400), Grodno (314.800) ve Brest (298.300).

Birçok diğer Avrupa ülkesi gibi Belarus'un eksi nüfus artışı ve doğal büyüme oranı vardır. 2007'de Belarus'un nüfusu %0,41'lik düşüşe uğramış ve doğurganlık oranı 1,22 olup yerleştirme oranından çok daha düşüktü. 2007 itibarıyla Belarus nüfusun %69,7'si 14-64 yaş aralığındadır; %16'sı 14 yaşından daha genç ve %14,6 65'ten daha yaşlı. Nüfusu da yaşlanıyor: günümüzün medyan yaşı 37 olmasına rağmen, tahminlere göre 2050'de Beyaz Rusyalıların medyan yaş grubu 55 ve 65 arası olacaktır. Belarus'ta her kadına göre 0,88 erkek vardır. Ortalama beklenen yaşam süresi 68,7 yıl (erkekler için 63,0; kadınlar için 74,9). Belarusluların %99'undan daha fazlası okuma yazmayı biliyorlar.

Tarihî olarak Belarus çeşitli dinlere dayanmıştır, özellikle Ortodoks, Katoliklik ve Protestanlığın bir sürü mezhebi. Büyük azınlıklar da Yahudiliği ve diğer dinleri izlemektedir.

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

Avrupa ülkeleri
Denize kıyısı olmayan ülkeler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Cumhuriyetler
Rusça konuşan bölgeler ve ülkeler
1991'de kurulan bölgeler ve ülkeler
Slav ülke ve bölgeler
Doğu Avrupa
Kiev Knezliği
Eski Sovyet ülkeleri

Belarus


Gnothi seauton yani "Kendini bil" (Yunanca: γνῶθι σεαυτόν) bir Antik Yunan vecizesidir. Delphi'deki Apollon Tapınağı'nın girişinde altın harflerle yazılıydı. Bu buyruğun kökeni Appolan'a isnat edilmiştir.Deyiş en azından beş antik Yunan bilgesine atfedilmiştir:
 Spartalı Chilon
 Miletli Thales
 Sokrates
 Pisagor
 Atinalı Solon

Bazı kaynaklar da deyişi mitik Yunan şairi Phemonoe'ye atfetmiştir. Juvenalis'e göre bu ilke cennetten gelmektedir.

Latince deyiş genellikle nosce te ipsum olarak çevrilir. Alternatif bir Latince versiyonu olan temet nosce, The Matrix filminde Kahin'in mutfağının girişinde yer alır.

Dış bağlantılar
 Epigraph

Delfi
Yunanca felsefi deyişler
Spiritüalizm

Sokrates
Platon
Tinsellik

Gnothi seauton


Lansing er höfuðborg Michigan með 113.000 íbúa (2019).

Borgir í Michigan

Lansing


11324 Hayamizu este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11324 Hayamizu este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitami de Kin Endate și Kazuro Watanabe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,55 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 5,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

11324 Hayamizu


Un apel telefonic este legătura, operația de conectare telefonică între o persoană care utilizează un telefon și interlocutorul său, cel cu care el vrea să vorbească. După tastarea numărului de telefon al celui din urmă, pe tastatura unității telefonice transmițătoare/apelatoare, urmează o secvență de căutare a numărului de telefon respectiv și apoi o sonerie de telefon sună la telefonul contactat până când persoana solicitată acceptă apelul. Convorbirea telefonică poate începe, de multe ori cu întrebarea "Alo?"

Telefonie

Apel telefonic


En væver er en håndværker, som bruger en væv til at væve tekstiler.

Professionen har givet anledning til efternavnet Væver på dansk og Weaver, Webber og Webster på engelsk og Weber på tysk. Fornavnet Penelope er græsk for væver.

Historie
Vævningens historie går langt tilbage i tiden. Som fag går det i Norden tilbage til middelalderen i købstæderne. Den ældste omtale af vævere fra Danmark er et medlem af St. Lucii gilde i Roskilde 1483, og fra år 1500 kendes vævere i København. I Norge omtales de i byloven for Bergen, men først fra 1570 kendes navngivne vævere i byen. I Flensborg kendes en Mette Weuersk som medlem af Skt. Gertrudsgildet 1432-36. I Sverige er vævere omtalt i Stockholm stads skattebog år 1517, og i Finland kendes som vævere (wandtmacher, wandtmakare) finlandssvenskere, som på hertug Johans tid arbejdede i kronens tjeneste på Åbo Slot. Fremkomsten af et professionelt vævererhverv i Europa formodes at hænge sammen med fremkomsten af en ny vævestol, som afløste opstadsvæven.

Senere blev vævning også et erhverv på landet, især i forbindelse med den fremvoksende husmandsstand. Kong Christian Vs "Danske Lov" fra 1683 fastlagde bestemmelserne i lovens 3-13-23 således, "at ingen Haandværksmand maa bo paa Landsbyen undtagen Grovsmede, Tømmermænd, Bødkere, Teglbrændere, Pottemagere som gøre sorte Potter, Hjulmænd, Murermestre, Skindere, Vævere, Skrædere som sy Vadmel og de Skomagere, som sy Bøndersko". Vævere var således ikke omfattet af købstædernes læbælte. I kirkebøger og skiftesager fra 1600- og 1700-tallet optræder tilnavnet "væver" mange gange, ligesom vadmel forekommer.

Under merkantilismen forsøgte staten at få igangsat manufakturer, herunder tekstilfabrikation. Blandt andet indrettedes et linnedvæveri på Gudumlund, som var i drift fra midten af anden halvdel af 1700-tallet til 1809, dog uden at give overskud. Også i Aalborg oprettedes væverier, således to strømpevæverier fra henholdsvis 1831-1865 og 1841-1860-erne samt fire tøjvæverier.

Allerede under den tidlige industrialisering indførtes maskinvæve. Viggo Rothe, der var sagkyndig i tekstilindustrien, oplyser, at der i 1843 ikke fandtes en eneste maskinvæv i Danmark. Men det år oprettede brødrene I. og L. Salmonsen et maskinvæveri i Vimmelskaftet. Efter at fabrikken brændte i 1847, byggede I. Salmonsen en ny og større fabrik i Nyhavn. Ifølge industritællingen i 1855 havde fabrikken 300 ansatte. Også andre maskinvæverier oprettedes og udvidedes med tiden Den begyndende vævningsindustri kunne dog ikke slå det gamle håndvæveri ud. I 1855 fandtes 24 håndvæverier med 455 ansatte, i 1872/73 ni håndvæverier med 423 ansatte, i 1882 otte håndvæverier med 210 ansatte, i 1890 syv håndvæverier med 100 ansatte, i 1897 seks håndvæverier med 50 ansatte. Antallet af dampvæverier voksede fra syv i 1882 med 750 ansatte til 16 i 1897 med 1.520 ansatte Det var således i denne periode, at det gamle håndvæveri for alvor blev trængt tilbage i hovedstaden.

Eksempler på vævere
 Astrid Holm, dansk væver og maler.
 Basile Bouchon, fransk væver, som opfandt den automatiske væv.
 Bente Rübner, dansk væver og møbeldesigner.
 Georgia Skovgaard, dansk gobelinvæver.
 Gerda Henning, dansk væver og tekstilkunstner (født 1891, død 26. juni 1951).
 Grete Balle, dansk væver og maler.
 Hans Hansen, dansk bomuldsvæver og husmand.
 Jens Jensen Væver, dansk væver og bedstefar til Johannes V. Jensen.
 Jette Nevers, dansk væver
 John Becker, dansk væver, designer og forfatter.
 Kim Naver, dansk væver, designer og tekstilkunstner.
 Mette Westergaard, dansk væver (1866 - 1951).

Noter

Litteratur
 Henning Bender: Aalborgs industrielle udvikling fra 1735 til 1940; C.W.Obel Aktieselskab, Aalborg 1987;
 John Granlund: "Vever. Sverige" (i KLNM, bind 19, sp. 680)
 Marta Hoffmann: "Vever" (i KLNM, bind 19, sp. 679)
 Marta Hoffmann: "Vevstol" (i KLNM, bind 19, sp. 681f)
 Ole Hyldtoft: Københavns Industrialisering 1840-1914. Faser i den industrielle udvikling; Herning, Systime, 1984.
 Toini-Inkeri Kaukonen: "Vever. Finland" (i KLNM, bind 19, sp. 680)
 Helge Søgaard: "Vever. Danmark" (i KLNM, bind 19, sp. 679f)

Eksterne henvisninger

 Væver ved historisk væv i Leiden (video, 19 min.)

Væver


عقد 430 هو عقد امتد بين 1 يناير 430 و31 ديسمبر 439 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 420 ولحقه عقد 440.

أحداث

مواليد

 سيدونيوس أبوليناريس (430)
 أودواكر (433)
 شيلديريك الأول (436)
 باسينا تورينغن (438)

وفيات

 بهرام جور (438)
 سلستين الأول (432)
 إسحاق الأرمني (439)
 فيلوستورغيوس (439)
 سوريانس (437)
 أوغسطينوس (430)
 نينيان (432)
 بونيفاكيوس (432)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 430 ابتداءً من

عقد 430


La Meilleure joueuse du monde World Rugby,  (joueuse de l'année World Rugby), anciennement meilleure joueuse du monde de rugby IRB de l'année, est une récompense honorant les plus grandes joueuses internationales de rugby à XV.

Décerné en 2001 pour la première fois par l'International Rugby Board (IRB), le trophée récompense depuis lors chaque année la personnalité féminine qui a apporté une contribution particulière au jeu et aux résultats de son équipe nationale et accessoirement de son club ou de sa franchise.

Les lauréates

Références

Articles connexes

 Prix World Rugby
 Meilleur joueur du monde World Rugby

Prix World Rugby

Meilleure joueuse du monde World Rugby


İnsülin, moleküler ağırlığı 5,8 kilodalton (kDa) olan, polipeptit yapılı ve vücuttaki karbonhidrat özüştürmesinin düzenlenmesinde glukagon ile birlikte rol alan bir hormondur. Kan şekerini düşürücü etki yapar. Pankreasın hormonal salgı birimleri olan Langerhans adacıklarından salgılanan insülinin adı da Latince'de "ada" anlamına gelen "insula" sözcüğünden türetilmiştir.

İnsülinin, karbonhidrat özüştürmesinin birincil dengeleyicisi olmanın yanında, karbonhidrat metabolizması ile ilişki içinde bulunan yağ ve protein metabolizmaları üzerinde de önemi vardır ve kandaki insülin derişimi değişikliklerinin tüm bedende yaygın etkileri bulunur. Bu hormonun tam yokluğu, şeker hastalığının 1. tipine (yüksek şeker); görece azlığı ya da insüline karşı direnç ya da her ikisinin birlikte olması ise 2. tip şeker hastalığına (düşük şeker) yol açar. Bu doğrultuda, endüstriyel olarak üretilmiş olan insülin, tip-1 şeker hastalığında ve başka ilaçların yetersiz kaldığı tip-2 şeker hastalığı vakalarında ilaç olarak kullanılır.

İnsülinin yapısı hayvanlar arasında görece küçük farklara bağlı bir çeşitlilik gösterir ve insan insülinine en benzer yapıdaki insülin, arada tek bir aminoasit biriminin farklı oluşuyla, domuz insülinidir. İnsülinin karbonhidrat metabolizması üzerindeki düzenleyici işlevinin etkinliği de insandan insana değişkenlik gösterebilmektedir.

Keşfi ve nitelendirilmesi

1869 yılında Berlin'de bir tıp öğrencisi olan Paul Langerhans, mikroskopla pankreasın yapısını incelerken, pankreasın dış salgı (ekzokrin) dokusunun içinde yayılmış ve daha önce belirlenememiş hücre kümelerine rastlamıştır. Bir süre sonra Eduard Laguesse, daha sonraları "Langerhans adacıkları" diye adlandırılacak olan ve o dönemde işlevleri bilinmeyen bu hücreler için, sindirimde rolü olan bir salgı üretiyor olabilecekleri fikrini öne sürmüştür.

1889'da Polonya asıllı Alman tıp doktoru Oscar Minkowski, Joseph von Mehring ile birlikte yürüttükleri bir çalışmada, pankreasın sindirim üzerindeki bu öngörülmüş rolünü gösterebilmek için sağlıklı bir köpeğin pankreasını çıkarmıştır. Bundan birkaç gün sonra, Minkowski'nin hayvan bakıcısı tarafından köpeğin idrarının üzerinde sineklerin uçuştuğunu fark edilmiş ve köpeğin idrarı test edildiğinde de içinde şeker olduğu ortaya çıkmıştır. Bu, pankreas ve şeker hastalığı arasındaki ilişkiyi ortaya koyan ilk bulgu olmuştur. 1901 yılında ise, Eugene Opie'nin Langerhans adacıkları ile şeker hastalığı arasındaki ilişkiyi "Şeker hastalığının nedeni, Langerhans adacıklarındaki harabiyettir ve yalnızca bu adacıkların kısmen ya da tamamen harabolmasıyla gelişir" cümlesi ile açıkça ortaya koymasıyla, bir başka önemli adım atılmıştır.

Ondan sonraki 20 yıl boyunca, adacıkların salgılarını toplayıp, ilaç olarak kullanmak için birçok çalışma yapılmıştır. 1906 yılında, George Ludwig Zuelzer köpeklerin pankreas özütüyle iyileştirilmesinde kısmen başarı sağlamış, fakat çalışmalarını sürdürememiştir.

1911'le 1912 yılları arasında, Chicago Üniversitesi'nden E. L. Scott sulandırılmış pankreas özütlerini kullanmış ve glikozüride hafif bir azalma gözlediğini not etmiştir ama şefini ikna edememiş ve araştırması da durdurulmuştur.

1919'da ise Rockefeller Üniversitesi'nden Israel Kleiner benzer etkileri göstermiştir ama o da I. Dünya Savaşı nedeni ile kesilen çalışmalarına bir daha dönememiştir.

Rumen Tıp Okulu'nda (en) fizyoloji profesörü olan Nicolae Paulescu, Fransa'da sürdürülüp Romanya'da da patenti alınmış benzer bir çalışmayı 1921'de yayımlamıştır ve o zamandan beri de Rumenler, insülini keşfeden kişi olma unvanının Nicolae Paulescu'ya ait olduğunu savunagelmişlerdir.

Ancak, 1923'te Nobel ödülleri komitesi, insülinin elde edilmesine yönelik kullanışlı bir yöntem buldukları için Toronto Üniversitesi'nden bir ekibi ödüllendirmeyi uygun bulmuştur. Bu ödülü getiren gelişmelerin oluşu şöyledir:

 Kasım 1920'de, Minkowski'nin makalelerinden birini gözden geçirmekte olan Frederick Banting, Minkowski'nin üzerinde çalıştığı sindirim salgılarının kendi kendini yıktığı ve bunun sonucunda da başarılı bir özüt elde etmenin imkânsız hale geliği sonucuna varır, kendisine de bir not yazar: "Köpeğin pankreas kanallarını bağla. Salgı bezleri dejenere olana ve adacıklar kalana dek köpeği yaşat. Elde ettiğin adacıkların salgılarını ayırmaya çalış ve glikozüriyi tedavi et."
 Banting Toronto'ya, J. J. R. Macleod ile görüşmeye gider ama Macleod Banting'in fikrinden pek etkilenmez. Yine de Banting'e üniversitede bir laboratuvar, bir asistan, Charles Best adlı bir tıp öğrencisi ve 10 da köpek sağlar ve kendisi de 1921 yazı boyunca tatile çıkar. Banting ve ekibinin uygun salgı eldesi için kullandığı yöntem şöyledir:
 Köpeklerin pankreas kanalını bağlar ve birkaç hafta beklerler.
 Bu süreç içerisinde, pankreasın dış salgı bezlerinden salgılanan ve bağırsağa akamayıp, pankreas içinde hapsolan sindirim salgısı bezlerin kendisini yıkar, artıklar bağışıklık sistemi tarafından temizlenir ve geriye binlerce adacık kalır.
 Sonra, bu adacıkların salgısından "isletin" adını verdikleri proteini ayrıştırırlar ve bu salgıyı kullanan Banting ve Best, pankreası çıkartılmış bir köpeği yaz boyunca yaşatmayı başarırlar.
 Yolculuğundan dönen Macleod bu araştırmanın değerini görür ama yöntemin kesinlikle çalıştığının kanıtlanması için çalışmanın tekrar edilmesini ister. Haftalar sonra bir kez daha yöntemin başarılı olduğu görüldüğünde de ekibin sonuçlarını Kasım ayında ve Toronto'da yayınlamalarına özel olarak yardım eder. Ancak, bu yöntem ile isletin eldesi için 6 haftaya gerek duymaları ve bunun da deneyleri büyük oranda yavaşlatıyor olması nedeniyle Banting, fetal dönemde henüz sindirim bezleri gelişmemiş olan dana pankreası kullanmayı önerir ve bu metodun iyi çalıştığı görülür.

 Gerekli salgının bolca eldesi sorunu ortadan kalkınca, sıra bir sonraki önemli adım olan protein saflaştırılmasına gelir. Bunun için, Aralık 1921'de Macleod, biyokimyacı James Collip'i yardıma çağırır ve o da bir ay içinde deney yapmak için hazır duruma gelir.
 11 Ocak 1922'de, 14 yaşında bir şeker hastası olan Leonard Thompson'a ilk enjeksiyon yapılır. Ancak, elde edilen özütün yeterince saf olmaması nedeniyle, hastada ciddi bir allerjik reaksiyon gelişir ve sonraki enjeksiyonlar ertelenir. Ondan sonraki 12 gün boyunca gece gündüz çalışan Collip, özütü daha saf hale getirmeyi başarır ve 23 Ocak'ta ikinci doz enjekte edilir. Bu enjeksiyon, yalnız belirgin yan etkilerin görülmemesi açısından değil, şeker hastalığının belirtilerini tamamen gidermesi ile de çok başarılı olur. Ancak, Collip'i araya giren biri olarak değerlendiren Banting ve Best, onunla başından beri iyi çalışamazlar ve Collip de kısa süre sonra ayrılır.
 Best, 1922 yılı ilkbaharı boyunca, tekniklerini istenildiğinde büyük miktarlarda insülinin ayrıştırılabileceği hale geliştirir ama elde edilen özüt hala yeterince saf değildir. Ancak, 1921'deki ilk yayınları üzerine kendilerine yardım önerisi ile gelmiş olan Eli Lilly'nin bu önerisini Nisan 1922'de kabul ederler ve Kasım 1922'de büyük bir adım atan Eli Lilly, büyük miktarlarda insülini saflaştırmayı başarır. Bundan kısa bir süre sonra da insülinin satışına geçilmesi önerilir.
 Tüm bu büyük buluş için, Macleod ve Banting'e 1923 yılının Fizyoloji ya da Tıp'ta Nobel Ödülü verilir. Best'in ödüle dahil edilmemesini eleştiren Banting, ödülünü Best ile paylaşır; Macleod da geçikmez ve kendi ödülüne Collip'i dahil eder. İnsülinin patenti ise 1 dolar karşılığında Toronto Üniversitesi'ne satılır.

İnsülin molekülünü oluşturan aminoasitlerin tam dizilimi (birincil yapı) ise İngiliz moleküler biyolog Frederick Sanger tarafından belirlenmiştir ve yapısı tamamen çözümlenebilen ilk protein insülin olmuş, Sanger de bunun için 1958 yılının Kimya'da Nobel Ödülü'ne layık görülmüştür. Dorothy Crowfoot Hodgkin ise, yıllar süren uğraşlardan sonra 1967'de, molekülün 3 boyutlu yapısını X ışını saçılımı çalışmaları ile belirlemiş ve o da Nobel Ödülü'ne layık görülmüştür.

Yararlı bağlantılar
 Glukagon
 Konjenital Hiperinsülinizm

Kaynakça
 İngilizce Wikipedia'daki Insulin maddesi

Hormonlar
Diyabet
Tıp terimleri
Kanadalı icatları
Bilgi kutusu bulunmayan sayfalar

İnsülin


Das Khan-Forschungszentrum, englisch Khan Research Laboratories, ist ein Komplex von Forschungseinrichtungen in Kahuta, Pakistan. Es ist nach dem Maschinenbauingenieur Abdul Kadir Khan benannt. Die Laboratorien entstanden in den 1970er Jahren und sind mit der Entwicklung der ersten pakistanischen Atomwaffen, die im Project-706 entwickelt wurden, verbunden. Zu den weiteren Projekten zählt die Entwicklung der Mittelstreckenrakete Ghauri.

Einzelnachweise

Weblink
 Website des Forschungszentrums

Nuklearforschungszentrum
Militär (Pakistan)
Punjab (Pakistan)
Kernenergie (Pakistan)

Khan-Forschungszentrum


Giovanni Zantedeschi (3 mai 1773 à Molina, province de Vérone - 16 mai 1846 à Bovegno ) était un médecin et important botaniste italien.

Biographie
Il a étudié à Vérone puis à Padoue où il a obtenu son diplôme avec mention en médecine et en chirurgie. Il complète sa formation à Vérone, et exerce quelque temps sa profession à Tremosine (province de Brescia) puis à Bovegno, jusqu'à sa mort en 1846.

Passionné de botanique, il publie une dizaine d'ouvrages sur la flore de la province de Brescia. C'était un héritage de son amitié avec le professeur Ciro Pollini (1782–1833), un botaniste véronais auteur de l'ouvrage faisant autorité Flora Veronensis (Flore de Vérone).

Il entretint également une dense correspondance scientifique avec le botaniste allemand Kurt Sprengel (1766-1833) qui nomma la plante Zantedeschia en son honneur.

Travaux
Quatre variétés de plantes ont été découvertes et décrites par Zantedeschi pour la première fois .

Molina, sa ville natale, lui a dédié le musée botanique de la Lessinia. Il abrite plus de trois cents espèces de la flore de la région, dont divers spécimens d'orchidées.

Notes et références
Cet article est basé en partie sur du matériel de Wikipédia italien.

Liens externes

 Museo Botanico della Lessinia di Molina dédié à Giovanni Zantedeschi

Naissance en mai 1773
Botaniste italien du XVIIIe siècle
Botaniste italien du XIXe siècle
Décès en mai 1846
Naissance à Fumane

Giovanni Zantedeschi


Kalemegdan este o fortăreață din Belgrad, situată în Parcul Kalemegdan.

În urma unor săpături arheologice efectuate la începutul anilor 1960, în apropierea statuii  Vestitorul libertății a lui Meštrović, care domină fortăreața Kalemegdan, s-au descoperit mărturii ale anticului Singidunum.

Istoric
Istoricul turc Evliya Çelebi descria astfel aspectul fortăreței în secolul al XVII-lea: "Fortificațiile se înalță în unghiul de apus a părții înalte a cetății. Sunt construite extrem de solid, pe o temelie dreptunghiulară din piatră... În afara unui depozit de hrană și a unui rezervor de apă, mai există o încăpere uriașă, între două porți de fier, încăpere ale cărei ziduri sunt în întregime acoperite de arme. Ornamentele acestei <<săli a armelor>> sunt de o splendoare cum rar întâlnești în întreg imperiul otoman... În fața fortăreței, deasupra unei gropi adânci, umplute cu apă, este azvârlit un pod suspendat, ridicat în fiecare seară cu ajutorul unui ingenios sistem de pârghii... De jur împrejurul fortăreței se înalță cinci turnuri, care ating cu crenelurile lor norii. Fiecare dintre aceste turnuri este la fel de frumos și înalt ca și turnul Galata din Istanbul."

Referințe

Vezi și
 Biserica Ružica

Serbia otomană
Clădiri și structuri din Belgrad

Kalemegdan


Kill Bill, Quentin Tarantino'nun yönettiği, ilk bölümünün Kill Bill: Volume 1 adıyla 2003 yılında, ikinci bölümünün de Kill Bill: Volume 2 adıyla 2004 yılında gösterime girdiği filmlerdir. Aslında film tek parçadır ama uzun olmasından dolayı ikiye bölünmüştür. Zaten iki film birden Quentin Tarantino'nun 4. filmi olarak geçmektedir. Filmin genelinde bir çizgi roman havası sezilmektedir. Bu da abartılı aksiyon sahnelerini kabul edilebilir kılmaktadır. Hatta ilk filmin bir bölümü de anime şeklindedir. Filmin bölümlere bölünmesi de bu izlenimi pekiştirmiştir. Bunun dışında filmin müzikleri de oldukça beğenilmiştir. Fakat ilk bölümündeki abartılı bir şekilde işlenmiş kanın fışkırma sahneleri gerçekle pek örtüşmemiştir. Filmin makyaj yönetmenine göre filmin iki bölümünde toplam bir buçuk tondan fazla sahte kan kullanılmıştır.

Ayrıca filmin yaratıcı ve özgün senaryosu Rezervuar Köpekleri adlı filmle çıkış yakalayan Tarantino'nun ününe ün katmıştır. Medya otoritelerine göre şu ana kadarki en etkileyici kılıç dövüş sahneleri bu filmdedir.

Başrol oyuncuları Uma Thurman, David Carradine, Vivica A. Fox, Lucy Liu, Michael Madsen, Daryl Hannah, Sonny Chiba, Gordon Liu ve Miss Kuriyama'dır.

İlk film ABD'de $70.099.045, uluslararası olarak $110,850,000 hasılat ile toplam kazancı $180.949.045'a ulaşmıştır. Film ABD'de gösterime girdiği ilk haftada $22.089.322 gelir elde etmiştir.

Haziran 2007 itibarı ile Kill Bill Vol 2 ABD'de $66.208.183, uluslararası olarak $85.951.278 hasılat ile toplam kazancı $152.159.461'a ulaşmıştır. Film ABD'de gösterime girdiği hafta $25.104.949 gelir elde etmiştir.

Oyuncular
 Uma Thurman, Gelin (The Bride)
 Lucy Liu, O-Ren Ishii
 Vivica A. Fox, Vernita Green
 Daryl Hannah, Elle Driver
 David Carradine, Bill
 Michael Madsen, Budd
 Julie Dreyfus, Sofie Fatale
 Chiaki Kuriyama, Gogo Yubari
 Sonny Chiba, Hattori Hanzo
 Chia Hui Liu, Johnny Mo

Kill Bill: Volume 1

Gelin (Uma Thurman), Kill Bill: Vol.1'''de anlatıldığı gibi, O-Ren İşi (Lucy Liu) ve Vernita Green'den (Vivica A. Fox) öcünü almış ve listesindeki son üç kişinin peşine düşmüştür. Budd (Michael Madsen) ve Elle Driver'ı (Daryl Hannah) da öldürdükten sonra, son hesaplaşma için Bill'in (David Carradine) evine gider. Burada, önce kendisini şok eden bir duruma düşer ve öldüğünü sandığı, şu an için dört yaşında olan kızıyla karşılaşır. Sonrasındaysa, Bill ile yaptıkları karşılıklı diyalog hesaplaşmalarından sonra, filmin zirvesini oluşturan bir mücadelenin ardından Bill'i öldürür.

 Kill Bill: Volume 2

Quentin Tarantino, 1 Ekim 2009'da Morelia Uluslararası Film Festivali'nde, bir İtalyan televizyon programına verdiği röportaj sırasında iki Kill Bill filminin başarısı hakkında sorulan soru üzerine: "bana üçüncüsü hakkında soru sormadınız" dedi. Ardından "bana üçüncü Kill Bill filmi yapacağımı sormalısınız" diyerek kendi sorusuna "Evet" diye yanıt verdi ve ekledi "Gelin bir kez daha savaşacak". 3 Ekim 2009'da Tarantino Kill Bill 3 için "9. sinema filmim olacak ve 2014'te piyasaya çıkacak" tahmininde bulundu, daha önce başka bir projeyi tamamlamak istediğini söyleyen yönetmen "Gelinin ve kızına on senelik huzur dönemi''" yaşamaları gerektiğini söyledi.

Aralık 2012'de ise Tarantino yeni bir Kill Bill olasılığının düşük olduğunu ve başka projelere odaklanmak istediği söyledi.

Kaynakça

Dış bağlantılar

2003 tanıtımları
Amerika Birleşik Devletleri film serileri
Animasyon ve canlı çekimin bir arada olduğu filmler
Amerika Birleşik Devletleri feminist filmleri
İntikam teması içeren Amerika Birleşik Devletleri filmleri
Quentin Tarantino'nun yönettiği filmler

Kill Bill


Nicolás Sarmiento, né le 3 décembre 1992 à Buenos Aires, est un joueur international Argentin de futsal évoluant au poste de gardien de but.

Biographie

Débuts en Amérique du Sud
Entre 2000 et 2009, Nicolas Sarmiento passe par le Club Atlético Platense. Il rejoint ensuite le Club Atlético River Plate et rêve de devenir footballeur professionnel. Il se souvient en 2016 : .

Nicolas intègre alors la section futsal de River Plate où il évolue en équipe première entre 2011 et 2014.

Sarmiento est prêté en 2014 à l'Intelli Orlândia, au Brésil, avec qui il est vice-champion national et de l'État de São Paulo. Gardant les buts de l'Intelli Orlândia pendant toute la saison, dans le compétitif championnat du Brésil, Sarmiento attire l'attention  déclare-t-il en 2016.

Confirmation en Espagne
En 2015, Sarmiento rejoint l'Espagne et le Palma Futsal. En février 2017, Sarmiento prolonge son contrat avec le Palma Futsal jusqu'en 2020.

Au terme de son engagement, le portier part pour le Real Betis à Séville.

En équipe nationale
Diego Giustozzi, sélectionneur de l'équipe d'Argentine de futsal, fait débuter Nicolas Sarmiento comme titulaire à l'occasion de la Coupe des Nations 2014. Le gardien prend un rôle crucial dans le système de Giustozzi. L'entraîneur introduit un style de jeu plus offensif, qui conduit l'Argentine à triompher dans la Coupe des Nations et la Coupe Intercontinentale 2014, en battant le Brésil dans les deux tournois. Toujours en 2014, l'Argentine termine deuxième des qualifications sud-américaines pour le Mondial 2016.

Il est ensuite convoqué pour la Coupe du monde 2016 en Colombie, dont il est le cinquième gardien plus jeune (23 ans) et troisième plus petit (1,68 m) des 55 portiers présents. Sarmiento est élu meilleur gardien de la compétition remportée pour la première fois par lAlbiceleste''.

En 2021, le nouveau sélectionneur Matias Lucuix fait de nouveau appel à Sarmiento pour le Mondial. Pour la deuxième édition consécutive, Nicolas est élu meilleur gardien de la Coupe du monde et dispute la finale, cette fois-ci perdue contre le Portugal.

Début 2022, Sarmiento et l'Argentine remportent la Copa América.

 Palmarès
 En équipe nationale
 Coupe du monde (1)
 Champion : 2016
 Finaliste : 2021

 Copa América (1)
 Vainqueur : 2022
 Finaliste : 2017

 Championnat d'Amérique du Sud U21 Troisième : 2013

 Individuel
Nommé meilleur gardien de la Coupe du monde 2016, Sarmiento est nominé parmi les dix meilleurs portiers de l'année lors des Prix FutsalPlanet. Il termine troisième derrière le Kazakh Leo Higuita et l'Espagnol Paco Sedano.

Au terme du Mondial 2021, Sarmiento est élu meilleur gardien pour la seconde édition consécutive. Il termine de nouveau troisième meilleur portier de l'année aux Prix FutsalPlanet.
 Meilleur gardien de la Coupe du monde (2)
 Vainqueur : 2016 et 2021

 Prix FutsalPlanet''' - gardien de l'année
 Troisième : 2016 et 2021

Notes et références

Liens externes

Joueur argentin de futsal
Naissance en décembre 1992
Naissance à Buenos Aires

Nicolás Sarmiento


(53910) Jánfischer, denumire internațională (53910) Janfischer, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
53910 Jánfischer este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Modra de L. Kornos și D. Kalmancok. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,40 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 0,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 53001-54000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

53910 Jánfischer


La  est l'une des dix-neuf circonscriptions législatives que compte la préfecture d'Osaka au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La quinzième circonscription de la préfecture d'Osaka regroupe l'arrondissement de Mihara de la ville de Sakai avec les villes de Tondabayashi, Kawachinagano, Matsubara et Ōsakasayama ainsi que le district de Minamikawachi.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Quinzième circonscription de la préfecture d'Osaka


An Vulpia gypsophila in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Fredrik Nyman. An Vulpia gypsophila in nahilalakip ha genus nga Vulpia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vulpia

Vulpia gypsophila


14 se poate referi la:

 anul 14
 anul 14 î.Hr.
 14 (număr), numărul natural aflat între 13 și 15

14 (dezambiguizare)


رؤوف عباس حامد، هو مؤرخ مصري (24 أغسطس 1939 - 26 يونيو 2008)

لمحة
رؤوف عباس صاحب مدرسة في التاريخ الاجتماعي، تولى من خلالها تكوين جيل من الباحثين في تاريخ مصر الاجتماعي وساهم في تكوين بعض الباحثين في هذا المجال في اليابان وألمانيا وفرنسا والولايات المتحدة. له العديد من الأعمال باللغتين العربية والإنجليزية. ترجم إلى اللغة العربية العديد من الأعمال. أدار العديد من المؤتمرات وتولى رئاسة الجمعية المصرية للدراسات التاريخية من 1999 حتى وفاته في 2008 كما شارك في العديد من الأنشطة العامة.

عمل رؤوف عباس أستاذا للتاريخ الحديث بجامعة القاهرة وأستاذا زائرا بجامعات طوكيو (اليابان)، جامعة قطر، جامعة الإمارات العربية المتحدة، جامعة السوربون (باريس)، جامعات كييل، وإسن، وهامبورغ، وفرايبورغ (ألمانيا)، جامعة كاليفورنيا، جامعة ستانفورد، جامعة جورجيا (أمريكا)، الجامعة الأمريكية بالقاهرة.

حصل على جائزة الدولة التقديرية في العلوم الاجتماعية وعلى وسام الفنون والعلوم من الطبقة الأولى من جمهورية مصر العربية.

نشأته
كان رؤوف عباس هو الابن البكر لوالديه. ولد في بورسعيد يوم 24 أغسطس 1939. ولما كان والده العامل بالسكك الحديدية كثير التنقل في العمل فقد أقام مع جدته بالقاهرة منذ عام 1943 حيث استكمل المرحلة الأولى من تعليمه الأساسي. درس القراءة والكتابة والحساب والقرآن الكريم بالكُتّاب ثم التحق بمدرسة السيدة حنيفة السلحدار الابتدائية بحي شبرا ومنها إلى مدرسة شبرا الثانوية التي ظل بها عاما واحدا انتقل بعده ليعيش مع أسرته في طوخ. واستكمل دراسته الثانوية في مدرسة طوخ الإعدادية الثانوية ثم في مدرسة الشهداء بقرية طنوب بالمنوفية حيث انتقل عمل والده.

تطوّع في الحرس الوطني أثناء العدوان الثلاثي على مصر في 1956 وأتمَّ التدريبات العسكرية إلا أنه لم تتح له الفرصة للمشاركة الفعلية في المجهود الحربي.

تعليمه
بعد استكمال دراسته الثانوية التحق رؤوف عباس بقسم التاريخ في كلية الآداب بجامعة عين شمس وتخرج منها في مايو 1961 بتقدير جيد. وتم تعيينه بعد تخرجه مراجعا للحسابات بالشركة المالية والصناعية المصرية في كفر الزيات. وخلال عمله بهذه الشركة درس للماجستير في التاريخ الحديث بجامعة عين شمس وحصل عليه في نوفمبر 1966 بتقدير ممتاز مع التوصية بالطبع. وأثناء دراسته للدكتوراه في جامعة عين شمس استقال من الشركة المالية والصناعية المصرية والتحق بالعمل كمعيد للتاريخ الحديث بجامعة القاهرة. استمر رؤوف عباس في دراسته للدكتوراه في جامعة عين شمس حيث حصل عليها في يناير 1971 مع مرتبة الشرف الأولى والتوصية بالطبع.

نشاطه الأكاديمي
تدرج عباس في العمل الأكاديمي بكلية الأداب في جامعة القاهرة حتى حصل على درجة أستاذ التاريخ الحديث في 30 ديسمبر 1981. تولى رئاسة قسم التاريخ بالكلية من 1982 إلى 1988 وعمل كوكيلا للكلية للدراسات العليا والبحوث من 1996 إلى 1999.

وشارك عباس في العديد من الأنشطة العلمية بمصر فكان عضوا للجنة التاريخ بالمجلس الأعلى للثقافة ورئيسا لللجنة العلمية لدار الوثائق القومية ورئيسا لوحدة الدراسات التاريخية بمركز الدراسات السياسية والإستراتيجية بالأهرام ورئيسا لمجلس إدارة الجمعية المصرية للدراسات التاريخية ورئيسا لتحرير مجلة الروزنامة الدورية السنوية التي تصدرها دار الوثائق القومية وعضوا لللجنة العلمية لمشروع الكتاب المرجع في تاريخ الأمة العربية، المنظمة العربية للتربية والثقافة والعلوم.

كما عمل رؤوف عباس كأستاذ زائر بجامعات طوكيو (اليابان)، جامعة قطر، جامعة الإمارات العربية، جامعة السوربون (باريس)، جامعات كييل، وإسن، وهامبورغ، وفرايبورغ (ألمانيا)، جامعة كاليفورنيا، جامعة ستانفورد، جامعة جورجيا (أمريكا)، الجامعة الأمريكية بالقاهرة.

المؤتمرات الدولية التي شارك فيها
شارك عباس في العديد من المؤتمرات وأدار عدد منها في مصر كما شارك في المؤتمرات الدولية التالية:
 المؤتمر الدولي للاستشراق، طوكيو، يتاير 1973.
 مؤتمر منهجيات البحث في التاريخ، جامعة السوربون، باريس 4، فبراير 1980.
 مؤتمر الحوار العربي – الأوربى، مؤسسة كونراد أديناور، بون، ألمانيا، أبريل 1982.
 مؤتمر التاريخ والتقاليد في الشرق الأوسط، برلين، أبريل 1986.
 مؤتمر التحضر في الإسلام، جامعة طوكيو، اليابان، أكتوبر 1989.
 المؤتمر السنوى لجمعية دراسات الشرق الأوسط بأمريكا الشمالية، الضيف الرئيسى للمؤتمر، سان أنطونيو، تكساس، الولايات المتجدة الأمريكية، نوفمبر 1990.
 مؤتمر الأرشيفات التاريخية للعواصم الكبرى، جامعة لندن، يوليو 1996.
 المؤتمر العاشر للبحث في تاريخ العالم العربي والإسلامي، إكس أن بروفانس، فرنسا، يوليو 1996.
 مؤتمر حواضر البحر المتوسط، أكاديمية روما، إيطاليا، نوفمبر 1996.
 ندوة أبو قير، تاريخها وحضارتها، أكاديمية روما، إيطاليا، فبراير 2002.
 مؤتمر المصادر الوثائقية للتاريخ العربي، أبو ظبي، الإمارات العربية، مارس 2002.
 مؤتمر الأوراق الشخصية مصدرا لتاريخ العرب المعاصر، معهد العالم العربي، باريس مارس 2004.
 مؤتمر العراق – الماضي والحاضر والمستقبل، عمان، الأردن، يناير 2005.
 مؤتمر منهجيات البحث وأصول التوثيق للأوراق الشخصية، جامعة وسط أوروبا، بودابست، المجر، مارس 2006.
 مؤتمر عام الأزمات (1956) – المجر وقناة السويس، جامعة تورنتو، كندا، أكتوبر 2006.

الجمعية المصرية للدراسات التاريخية
إنضم رؤوف عباس إلى عضوية الجمعية المصرية للدراسات التاريخية في عام 1966 أثناء دراسته في مرحلة الدكتوراه وشارك في أنشطتها العلمية منذ ذلك الوقت. فقد ساهم في إعداد بيبلوجرافيا عن رسائل الماجستير والدكتوراه التي أجازتها جامعة القاهرة منذ بداية الدراسات العليا فيها. وألقى فيها أول محاضرة عامة في حياته أمام جمهور من كبار الأساتذة.

وتم انتخابه لعضوية مجلس إدارة الجمعية للمرة الأولى عام 1979 واستمر في عضويته في عدة مناصب منها الأمين العام وأمين الصندوق ونائب الرئيس. في الثمانينات والتسعينات مرت الجمعية بأزمات مالية وإدارية تسببت في تدهور نشاطها العلمي وفي تعرض الجمعية لفقد مقرها المستأجر. وعند تولي عباس رئاسة مجلس إدارة الجمعية في عام 1999 وجَه وزملائه جهدهم لإيجاد مصادر لتمويل الجمعية وكُللت جهودهم بالنجاح. فقد قدم عدد من رجال الأعمال المصريين مساهمات مادية وتبرع حاكم إمارة الشارقة للجمعية بمقر صارت تمتلكه بحي مدينة نصر في القاهرة. وإلى جانب تحسن الإمكانيات المادية للجمعية فقد توسع النشاط العلمي للجمعية من خلال الموسم الثقافي السنوي وإعداد الندوات وعقد السمنارات. فكانت فترة رئاسته للجمعية بمثابة ميلاد جديد لها حيث صارت تقوم بنشاطا غير مسبوق في تاريخها كما وكيفا منذ تأسيسها عام 1945.

مظاهر التقدير
حصل عباس على الجوائز التالية:
 وسام العلوم والفنون من الطبقة الأولى، مصر، فبراير 1983.
 أختير ليكون ضيف الشرف الذي تكرمه جمعية دراسات الشرق الأوسط بأمريكا الشمالية في مؤتمرها السنوي نوفمبر 1990.
 جائزة الدولة التقديرية في العلوم الاجتماعية، مصر، عام 2000 .

نشاطه العام
كان عباس عضوا فعّالا في عدد من الجمعيات والّلجان التي تمارس في النشاط العام ومنها:
 اللجنة المصرية للتضامن الآسيوي الأفريقي.
 الجمعية القومية للوحدة الوطنية.
 الحركة المصرية من أجل التغيير "كفاية"
 مجموعة العمل من أجل استقلال الجامعات المصرية (9 مارس)
 صالون النديم
 نادي القلم الدولي.
 المجلس الدولي للأرشيفات التاريخية – باريس.

مؤلفاته بالعربية
 الحركة العمالية في مصر، القاهرة، 1968
 النظام الإجتماعي في مصر في ظل الملكيات الكبيرة، القاهرة، 1973
 مذكرات محمد فريد، المجلد الأول، دراسة وتحقيق، القاهرة، 1975
 الحركة العمالية المصرية في ضوء الوثائق البريطانية 1924 – 1937، القاهرة، 1977
 المجتمع الياباني في عصر مايجي، القاهرة، 1980
 السياسة الأمريكية والعرب (تأليف مشترك)، بيروت، 1982
 جماعة النهضة القومية، القاهرة، 1985
 هنرى كورييل والحركة الشيوعية المصرية، القاهرة، 1988
 جامعة القاهرة، ماضيها وحاضرها، القاهرة، 1989
 كبار الملاك والفلاحين في مصر، 1837-1952 (تأليف مشترك مع د. عاصم الدسوقي)، القاهرة، 1998
 التنوير في مصر واليابان – دراسة مقارنة لفكر الطهطاوي وفوكوزاوا، القاهرة، 2000
 شخصيات مصرية في عيون أمريكية، القاهرة، 2001
 ثورة يوليو، إيجابياتها وسلبياتها، بعد نصف قرن، القاهرة، 2003
 مشيناها خطى - سيرة ذاتية، القاهرة، 2004

مؤلفاته بالإنجليزية
 The Japanese and Egyptian Enlightenment, A Comparative Study of Fukuzawa Yukichi and Rifa'ah al-Tahtawi / ILCAA press, Tokyo 1990
 Landlords and Peasants, A Study of Social Development in Modern Egypt, 1837 - 1952, Co-author with Dr. Assem El Dessouki

كتب من تحريره بالعربية
 مصر للمصريين – مائة عام على الثورة العرابية، القاهرة، 1981
 مصر وعالم البحر المتوسط، مجلدان، القاهرة، 1986
 العرب في أفريقيا – الجذور التاريخية والواقع المعاصر، القاهرة، 1989
 أربعون عاما على ثورة يوليو – دراسة تاريخية، القاهرة، 1992
 ندوة تاريخ مصر الاقتصادي في العصر العثماني، عدد خاص من مجلة كلية الآداب بجامعة القاهرة / القاهرة، 1993
 العلاقات المصرية البريطانية 1951 – 1954م، القاهرة، 1995
 الأحزاب المصرية 1922 – 1953م، القاهرة، 1995
 حرب السويس بعد أربعين عاما، القاهرة، 1997
 إصلاح أم تحديث؟ مصر في عصر محمد علي، القاهرة، 2000
 وثائق مصر في القرن العشرين، مجلدان، القاهرة، 2002
 خمسون عاما على ثورة يوليو، أبحاث الندوة الدولية، القاهرة، 2003
 المقالات الصحفية السياسية لطه حسين، خمسة مجلدات، القاهرة، 2002 - 2004
 الجامعة المصرية والمجتمع، 100 عام من النضال الجامعي 1908 - 2008م، القاهرة، 2008

كتب من تحريره بالإنجليزية
 المجتمع والاقتصاد في مصر وشرق البحر الأبيض المتوسط 1600-1900 ، مقالات على شرف أندريه ريمون، محرر مشارك / مطبعة الجامعة الأمريكية بالقاهرة، القاهرة 2005 .

كتب ترجمها للعربية
 يوميات هيروشيما / م. هاتشيا / القاهرة 1977
 دراسات في تطور الرأسمالية / مورس دوب / القاهرة 1978
 مصر للمصريين / ألكسندر شولش / القاهرة 1983
 الهلال الخصيب – تاريخ اقتصادي وثائقي / شارل عيسوى / بيروت 1989
 تجار القاهرة في العصر العثماني – سيرة أبو طاقية شاهبندر التجار / نللي حنا / القاهرة 1997
 في مدح الكتب – التاريخ الثقافي للطبقة الوسطى القاهرية في العصر العثماني / نللي حنا / القاهرة 2003
 توجهات بريطانية – شرقية / رونالد ستورس / القاهرة 2005
 فراعنة من؟ المتاحف والآثار والشخصية الوطنية المصرية من 1798-1914 / دونالد ريد / القاهرة 2005
 اللورد كرومر / روجر أوين / القاهرة 2006
 برلمان الإنسان – الأمم المتحدة: الماضي، الحاضر، المستقبل / بول كينيدي / القاهرة 2008

مراجع

أساتذة جامعة السوربون
أعضاء هيئة تدريس جامعة القاهرة
أعضاء هيئة تدريس الجامعة الأمريكية بالقاهرة
أعضاء هيئة تدريس جامعة قطر
مترجمون مصريون في القرن 20
مصريون حائزون على جائزة الدولة التقديرية
مفكرون مصريون
مواليد 1358 هـ
مواليد 1939
مواليد في بورسعيد
مؤرخو إفريقيا
مترجمون مصريون في القرن 21
وفيات 1429 هـ
وفيات 2008
وفيات في القاهرة
أشخاص من بورسعيد
مؤرخون مصريون في القرن 20
مؤرخون مصريون في القرن 21

رءوف عباس حامد


FK Jonava este un club de fotbal lituanian din orașul Jonava, care evoluează în A lyga.

Istoria numelui
 1946 – Spartakas
 1952 – Žalgiris
 1958 – Baldininkas
 1965 – Kooperatininkas
 1966 – Azotas
 1968 – Statyba
 1970 – Kooperatininkas
 1972 – Automobilinkas
 1978 – Statyba
 1990 – Azotas
 1994 – Achema-Lietava
 1996 – Lietava
 2017 – FK Jonava

Palmares
 Pirma lyga: 4
 1993, 1999, 2012, 2015

Participări în campionatele lituaniene
FK Lietava (Futbolo klubas Lietava)

FK Jonava (Futbolo klubas Jonava)

Lotul actual
Actualizat ultima dată la 24 aprilie 2022.''

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

Jucători notabili
 Dominykas Galkevičius (2016)

Antrenori
  Vitalijus Stankevičius, 2015
  Marius Bezykornovas, 2015
  Robertas Poškus, 2016
  Donatas Vencevičius, 2016 - 2017
  Mindaugas Čepas, 2017 – 2017
  Felipe Ribeiro, 2018
  Darius Gvildys, 2018
  Artūras Ramoška, 2018
  Eisvinas Utyra, (2019-2021, 2021-2022)
  Jevhen Lutsenko, (din 23 april 2022 – mai 2022)

Referințe

Legături externe
 Site-ul oficial
 A lyga (alyga.lt)
 Globalsportsarchive

Jonava
Fondări în 1946

FK Jonava


أنتوني بانكاريل ( في ميلاو)  لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في مركز المهاجم .

أندية لعب فيها

لعب بانكاريل في أندية تولوز (1989-1994) بوردو (1994-1997) كاين بالإعارة (1996-1997) غينغان (1997-1998) سيون السويسري (1998-1999) كريتيل (1999-2000) أجاكسيو (2001) تولوز مجددا (2001-2003) .

ساهم بانكاريل في تأهل نادي بوردو إلى المباراة النهائية لبطولة كأس الاتحاد الأوروبي موسم 1995/1996 ثم الخسارة من نادي بايرن ميونخ الألماني 1/5 في مجموع المباراتين.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو أجاكسيو
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو بوردو
لاعبو تولوز
لاعبو غينغان
لاعبو كاين
لاعبو كريتيل
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو نادي سيون
مواليد 1971
مواليد 1977
رياضيون من أفيرون
أشخاص من ميلو (فرنسا)

أنتوني بانكاريل


79889 Maloka este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
79889 Maloka este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Mérida de Orlando A. Naranjo Villarroel. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,77 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 3,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 79001-80000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

79889 Maloka


In France, under the Ancien Régime, the officer of state responsible for the judiciary was the Chancellor of France (). The Chancellor was responsible for seeing that royal decrees were enrolled and registered by the sundry parlements, provincial appellate courts. However, since the Chancellor was appointed for life, and might fall from favour, or be too ill to carry out his duties, his duties would occasionally fall to his deputy, the Keeper of the Seals of France ().

The last Chancellor died in 1790, by which time the French Revolution was well underway, and the position was left vacant. Instead, in 1791, the Chancellor's portfolio and responsibilities were assigned to the Keeper of the Seals who was accordingly given the additional title of Minister of Justice under the Revolutionary government. After the Bourbon Restoration in 1814, the position of the Chancellor was divorced from its judicial responsibilities and re-established as president of the Chamber of Peers, the upper house of the French parliament until 1848. The last Chancellor was Etienne-Denis Pasquier, appointed by King Louis Philippe I in 1837.

Frankish chancellors under the Merovingians and Carolingians
 496–533: Rémi de Reims, known as Saint Rémi (Référendaire of France)
 561: Siggo, référendaire to Sigebert I, then to Chilperic I and to Childebert II
 618–638: Romain de Rouen, known as Saint Romain, bishop of Rouen
 638–657: Dadon, known as Saint Ouen, grand référendaire to Dagobert I and also to Clovis II
 657–695: Ansbert, bishop of Rouen, référendaire
 695–710: Saint Bonit, bishop of Auvergne, référendaire to Sigebert III, king of Austrasia
 652–673: Robert II, référendaire to Clotaire III
 750–768: Fulard, Abbot of St. Denis, chancellor to Pepin the Short
 796–800: Alcuin, Abbot of Tours, chancellor to Charlemagne as king of the Franks, prepared the Capitulaire De Villis
 800–819: Fridgise, chancellor to Charlemagne, then to Louis the Pious
 819–832: Adalard, chancellor to Louis the Pious
See also Royal Administration of Merovingian and Carolingian Dynasties.

Chancellors of France

Keepers of the Seals, 1699–1790

See also
 Royal household under the Merovingians and Carolingians

Notes

Justice
Judiciary of France

Chancellor of France


An Trichotosia poculata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Trichotosia poculata in nahilalakip ha genus nga Trichotosia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichotosia

Trichotosia poculata


Yerleşim yerleri
 Çatalkaya, Merzifon - Amasya ili Merzifon ilçesine bağlı köy
 Çatalkaya, Yayladere - Bingöl ili Yayladere ilçesine bağlı köy
 Çatalkaya, Alaca - Çorum ili Alaca ilçesine bağlı köy
 Çatalkaya, Sivas - Sivas ili merkez ilçesine bağlı köy
 Çatalkaya, Tokat - Tokat ili merkez ilçesine bağlı köy

Çatalkaya


හින්දු කුල ක්‍රමය (භගවත් ගීතය අනුව)

ශ්‍රී ක්‍රිෂ්ණා භගවත් ශිතාව තුළන්  කුල ක්‍රමය ගැන මෙසේ විස්තර කරයි. ඔහු පවසන අන්දමට සිය ආත්ම අවබෝධය ලබා ගැනීමේ ක්‍රියාවලියෙේදී මනුෂයින් එම අවබෝධය පියවරෙන් පියවර ක්‍රමිකව ලබා ගනී. මේ මගින් ඔවුනගේ ආත්ම පාර්ශුද්ධිය ඇතිවේ. එකිනෙකා ඔවුන්ගේ ජිවිතය නැති නම් ආත්මය හදුනා ගන්නා ප්‍රමාණය මත මිනිසුන් ප්‍රධාන  වර්‍ණ නැතිනම් කු හතරකට වර්‍ග වේ.

ශ්‍රද්‍ර යනු ජිවිතය සැපවත් කිරිමේ අපේක්ෂාවෙන් නිරන්තරයෙන් ඉන්ද්‍රියන් පිනවීම පිණිසම පිණිසම භෞතික වස්තූන් කෙරෙහි දැඩි ඇල්මකින් පසුවන ජන කොටසක් වේ. අපේක්ෂා කරන මෙම සැප වින්දනය නැති වේය යන භියින් පසුවන ඔවිහු මෙම භෞතික  වස්තුව කෙරෙහි ඉතා දැඩිව ඉැදුනු මනසික් යුතුව කල් ගෙවයි. ආත්ම තෘප්තිය පිණිස භෞතික දේ පිළිබදව ඇති මෙම ඇලීම නිසාම ඔවුන් නිතරම භයින්  පසුවෙයි.  ඒවාට කෑදර වෙයි.  එලෙසම එම සම්පත් ලබා ගැනිම පිණිස නිහසින් තොරව අධිකව වෙහෙසෙන ලෝභී මනසකින් යුක්ත වන‍්නෝ වෙති. මෙම ලෝභීකම නිසාම ඔවුහු ආශාවන්ගේ වහලුන් නැතිනම් දාසයව් බවට පත් වී සිටිති. මෙම දාසයන් ස්ව කැමැත්තෙව් සේවයේ යෙදෙන්නන් නොවේ. එසේම කරැණාවන්ත අයද නොවේ. භෞතික භාණ්ඩ වලත් ආශාවන්ටත් නතු වූ  මොවුහු මෙම දුසාභවයෙන් නිදහස් විය නොමැකිම එහිම ගැනී ජිවත් වන්නෝ වෙති.

වෛශ්‍ය

යනු යම් සේවාවක හෝ කර්මාන්තයක විශේෂ දැනුමක් ඇති අය වේ. ඔවුන් ඒ වෙනුවෙන් කැප වී ක්‍රියා කරයි. ඔවුන් එකම සේවයක හෝ කර්මාන්තයට පමණක් නියැළි සිටිමට නියමව ඇත්තේ නොවෙති. තවද ඔවුහු බාහිර දේ පිළිබද දැනුමකින් පරිපාලන බලතල සහ ඒවායේ සීමාවන් පිළිබද අවබෝධයක් ඇත්තෝද වෙති.
වෛශ්‍යයන් ඔවුන්ගේ වෘත්තිමය විශේෂඥ දැනුමෙන් පිරිපුන් සිනා බොහෝ විට අහිතකර වූ පිළිලයක් ලෙසද සැලකේ.  විශේෂඥ  දැනුම මතු කෙරෙන  කුතුහලය විසින් මෙහෙයවන මොවුන් තම බලය වඩා නැගිමටත් පාලන කටයුතු සියතට ගැනීමටත් උත්සුක වේ. විශේෂ දැනුම නිසා නිතර නිතර තම ක්‍රියාකාරකම් වල මමේ පරිස යෙදුනද වඩා විශ්වාසවන්ත‍යෝ නොවෙති. ඉන්දියාවේ ගණිකා වෘත්තියේ නිතරම ඇති ඇයද වෛශ්‍යා"" නමින් හැදින්වේ විද්වත්, විශ්ෂඥයින්, විනිසිදුවන් හා රජයේ නිළධරයන් සමග ආශ්‍රයට මොවුන්ට ඇති ඉඩකඩ බොහෝ දුරට අසුරා තිබේ. වාණිජ කටයුතුවල නිරත වන අය ව්‍යවසාය" නමින් හදුන්වයි. මෙම පිරිස පටු වෘත්තිය ක්ෂේත්‍රයක් තුළ  කොටුවු අය වන අතර සීමිත විෂයක පමණක් හසල දැනුමක් ඇති අය වෙති.

ක්ෂත්‍රිය

යනු තම ජිවිතය පිළිබද ව මෙන්ම ලෝක ස්වාභවය නැතිනම් ධර්‍මතා පිළිබදව අවබෝධයක් ලබා ගැනීමේ උත්සුක වන අය වේ. ඔවුහ් තමන්ගේ චරිතයට නොගැලපෙන සියළු වෘත්තීන් ගෙන් වෙන් වූවන් වෙති. ඔවුන් හැසිරිම, ගතිගුණ ඇතුළත් ජිවන රටාව උසස් මට්ටමක පැවතීම විශේෂ ලක්ෂණයකි. විෂයානුබද්ධ විශේෂඥ දැනුම  ඔබ්බට ගිය ප්‍රභූවන්ත භාවයක් ඔවුන් තුළින් දැනුමෙන් ඔබ්බට ගිය ප්‍රඥාවන් භාවයක් ඔවුන් තුළින් විද්‍යාමාන වේ. විශේෂයෙන් හැකියා නම් වලලු පටු වේ. එහෙත් ප්‍රඥාවන්ත යිනගේ හැකියා කේෂ්ත්‍රය පුළුල් ලෙස ව්‍යාප්ත වුවක් වේ. තවත් මෙම ප්‍රඥාවන්ත පිරිස හය ජිවිතය පිළිබදව දර්ශණයක් ඇති අතර එවුහු භෞතික වස්තූන් පරිරණයෙන් බැහැර වී දාර්ශනික සංකල්ප මත සිය ග්‍රහණ දියුණු කරගනී. මෙම ලක්ෂණය ඉහත සදහන් කල අන් අය පාලනය කිරිමට පෙළඹෙන  වෛශ්‍යයන් ට වඩා සිය ජිවිත ස්වාභාවය හදුනාගෙන චරිත වර්ධනය ඇතිකර ගැනිමට ඔවුන් තුළ ඇති උසස් අභිලාෂය පෙන්වන්නනකි. කෂ්ත්‍රියෝ භූමිය, ස්ත්‍රීන්. හෝ වෙනත් භෞතික වස්තූවන් වෙනුවෙන් සටනට බුද්ධයට පැටලෙන අය නොවෙති.

ව්‍යවසායකියින් (ව්‍යව්‍යාය) වෙළද කටයුතු කෙරේහි විශාල දැනුමක් ඇති අය වුවද ඔවුන් ජිවිතය පිළිබද යථා අවබෝධය ලබා ගැනිමට තරම් ඔවුන්ගේ ග්‍රහණ ප්‍රමාණයත් නොවේ. ව්‍යවනමායින් ව්‍යාපාරික කටයුතුවල නිරන්තරයෙන් යෙදෙන අය බැවින් ආත්මීය හා භෞතික  වස්තු පරිහරණයෙහි ලෝල වු පිරිසක් වේ. එහෙත්  අධ්‍යාත්මික අගයක් පිළිබදව අඩු සැලකිල්ලක් දක්වන අය වෙති.

සිය වෘත්තිය කටයුතුවල පසුබෑම් වලට හේතු විමර්ෂණය කිරිමට දැනුමක් ඇති මොවුන් එම දැනුම උපයෝගි කොට ගෙන ජිවිතය දෙස බැලීමට ද සමහර අවස්ථාවල යොමු වේ. මෙම අවබෝධය නිසා ඔවුන් බොහෝ විට  කෂත්‍රීය ත්ත්වයට ළගා වීමට හැකි යාව ඇත්තෝද වෙති. මෙම වෙනස වණි පරිවර්තනයක් ලෙස සැළනේ. පටු විෂයය පථයකට සීමා වී තිබූ දැනුම පුළුල්  කේෂ්ත්‍රයක් දක්වා වරෟධනය වීමේ ප්‍රතිඵලය වර්‍ණ පරිවර්තනයයි.

'බ්‍රහ්මන" යනු ජිවිතයේ උතරීතර අධ්‍යාත්මික තත්ත්වයයි. මෙම තත්වයේ දී ජිවිතය පිළිබද සියලු ඇලීම්, ගැලීම් හා අර්බුධ ආදියෙන් බැහැරවන මිනිසා පූර්ණ ජිවිතාවබෝධය ලබා ගනී. ශුද්‍රයින් මෙන් ලෝභ සිත් ඇත්තෝ ද  ව්‍යවසායකයින් මෙන් බලතල ආශා ඇත්තෝ ද ඊට වැඩි උසස් ආධ්‍යාත්මික තත්ත්වයක් තිබෙන ක්ෂත්‍රියෝ ද මෙම තත්ත්වයට පත්විමට හැකි අය නොවෙති. ''බ්‍රහ්මන" යනු කරැණාවෙන් සම්පූර්ණ ආශාවන් ග්‍රහණය කර නොගන්නා, ප්‍රතිලාභ අපේක්ෂිත ක්‍රියාවන් හි නොයෙදෙන උසස් තත්ත්වයක් වේ.

හින්දු කුල ක්‍රමය (භගවත් ගීතය අනුව)


Ingegerd af Danmark (svensk: Ingegärd Knutsdotter) (født i 1085 eller 1086 - ) var prinsesse af Danmark og stammoder til Folkungaslægten.

Familie og opvækst
Ingegerd var datter af Adele af Flandern (1066-1115) og Kong Knud den Hellige (ca. 1042-1086). Hun var tvillingesøster til Cæcilia af Danmark og lillesøster til Karl af Flandern.

Efter mordet på faderen i 1086, flygtede moderen tilbage til hjemlandet og forældrenes hof med sin sønnen Karl og efterlod døtrene hos Knuds halv-bror Erik Ejegod og svigerinde Bodil Thrugotsdatter. De tog dem formodentlig med til Sverige hvor begge senere blev gift.

Ægteskab og børn
I Sverige bliver Ingegerd gift med Folke den Tykke og derigennem stammoder til Folkungaslægten. Sammen fik de sønnerne Bengt Snivil og Knut Folkesson.

Kvinder i middelalderen
Danskere i 1000-tallet

Ingegerd af Danmark


الحلق في علم التشريح، هو الجزء الداخلي من الرقبة، أمام الفقرات العنقية. ويحتوي على البلعوم  والحنجرة .

ومن المميزات الرئيسية للحلق هو وجود لسان المزمار، وهو غضروف مرن يقوم بفصل المريء عن الرغامى، أو ما يعرف بالقصبة الهوائية، كي لا يدخل الطعام والشراب إلى الرئتين.

ويتكون الحلق من أوعية دموية، عضلات متنوعة، المرئ، الرغامى (القصبة الهوائية). وتعتبر عظمتا الرقبة والترقوة العظمتين الوحيدتين الموجودتين في حلق الإنسان.

انظر أيضا
 لسان المزمار
 تحت المزمار
 بلعوم
 ثقب القصبة الهوائية
 علاج التهاب الحلق مريمية
 تجويد
 بلع

مراجع

حلق الإنسان
رأس وعنق الإنسان

حلق (تشريح)


بو يحيى المستعصم بالله الثاني (المعروف أيضاً بلقب المعتصم بالله) هو زكريا بن إبراهيم الواثق بالله، كنيته أبو يحيى، وهو أحد الخلفاء العباسيين في القاهرة. تولى الخلافة لفترة قصيرة عام 779 هـ (الموافق عام 1377 م)، ثم مجدداً من 788 هـ إلى 791 هـ (1386 م – 1389 م).

مراجع

خلفاء عباسيون في القرن 14
سنة الولادة غير معروفة
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
وفيات 1389
وفيات 791 هـ

زكريا المستعصم بالله


A Ryan Aeronautical Company foi fundada por T. Claude Ryan em San Diego, Califórnia, em 1934. Tornou-se parte da Teledyne em 1969 e da Northrop Grumman quando esta última comprou a Ryan em 1999. A Ryan construiu várias aeronaves histórica e tecnicamente significativas, incluindo quatro designs V/STOL inovadores, mas sua aeronave de produção de maior sucesso foi a linha "Ryan Firebee" de VANTs usados como "drones alvo" para treinamentos e veículo não tripulado para outros fins.

Histórico
Em 1922, T.C. Ryan fundou um serviço de aviação em San Diego que levaria a vários empreendimentos de aviação com o nome Ryan, incluindo a Ryan Airline Company fundada em 1925.

T.C. Ryan, cujas empresas anteriores eram mais conhecidas pela construção do "avião transatlântico" de Charles Lindbergh, o "Spirit of St. Louis", na verdade não participou da construção da famosa aeronave. Ryan tinha sido proprietário ou sócio de várias empresas anteriores, uma das quais também chamava-se "Ryan Aeronautical". O Spirit of St. Louis não foi construído pela "Ryan Aeronautical" final.

A primeira aeronave da nova empresa foi o S-T Sport Trainer, um monoplano de asa baixa com assento duplo e um motor Menasco B-4 Pirate de 4 cilindros em linha de 95 HP (71 kW). Cinco foram construídos antes de a produção ser trocada para o "Ryan ST-A Aerobatic" com um Menasco C-4 de 125 hp (93 kW) mais poderoso em 1935. Esta aeronave agora tinha potência suficiente para exibições acrobáticas e venceu o Campeonato Internacional de Acrobacia Aérea de 1937. Um ST-A Special melhorado foi construído em 1936, com um Menasco C-4S supercharged de 150 hp (110 kW).

Em 1937 e 1938, um segundo modelo de aeronave civil foi introduzido, o S-C Sport Coupe, ou SC-W com um motor radial Warner Super Scarab de 145 cv (108 kW). O SC-W era uma aeronave maior de três lugares com uma cobertura deslizante e assentos frontais lado a lado. O protótipo SC-M foi originalmente movido por um motor em linha Menasco C-4, no entanto, os testes revelaram que mais potência era necessária. Treze exemplares do SC-W foram construídos, embora o último tenha sido montado com peças excedentes décadas após o término da produção inicial.

Produtos

Mísseis
 AAM-A-1 Firebird
 ADM-160 MALD

Ligações externas

 Ryan Aeronautical – Port of San Diego
 Ryan Aeronautical Collection – San Diego Air & Space Museum
 The Ryan Aeronautical Photo Collection – Flickr

Empresas dos Estados Unidos

Ryan Aeronautical Company


Gråbrystet bjergtukan () er en fugl i familien tukaner i ordenen spættefugle, der lever i Andesbjergene.

Kilder
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Andesfugle
Colombias fugle
Ecuadors fugle
Perus fugle
Tukaner

Gråbrystet bjergtukan


Le 'KNM<ref group= Note>Les navires de la Marine royale norvégienne reçoivent le préfixe KNM, acronyme de Kongelig Norsk Marine (en français : Marine royale norvégienne.</ref> Uredd (pennant number S305) est un sous-marin de classe Ula de la marine royale norvégienne.

Fabrication

Le navire a été commandé le  à Thyssen Nordseewerke à Emden, où la quille a été posée le . Il a été lancé le  et mis en service le .

Service
En mars 1991, le navire a été impliqué dans un accident à l'accostage. Un incendie s'est déclaré dans son centre de commandement en février 1992.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 .

Liens externes
 .
 .
 .
 .

Voir aussi

Liens internes
 Liste des sous-marins de la Norvège

Sous-marin d'attaque conventionnel
Sous-marin de la marine royale norvégienne
Navire construit à Emden
Bateau lancé en 1989

KNM Uredd (S305)


Tibni ( Tīḇnī) was a claimant to the throne of Israel and the son of Ginath. Albright has dated his reign to 876–871 BC, while Thiele offers the dates 885–880 BC.

Ancestry
Tomoo Ishida instead suggested that the narrative of dynastic instability in the Kingdom of Israel suggests an underlying rivalry between tribes for its throne. In the biblical narrative, the House of Jeroboam was from the Tribe of Ephraim, while the House of Baasha was from the Tribe of Issachar. The Omrides are connected in this narrative with the city of Jezreel, where they maintained a second palace. According to the Book of Joshua, Jezreel was controlled by the Tribe of Issachar. Ishida views the narrative as suggesting that the Omrides themselves were members of the Tribe of Issachar. The assassinated king Elah and Omri thus shared a "common tribal origin", and were possibly kinsmen. Omri and the Tribe of Issachar's opposition to Zimri indicates that Zimri was not a member of their tribe.

Ishida views both Zimri and his successor Tibni as likely members of the Tribe of Ephraim, its candidates in an attempt to reclaim the throne. But he also suggests another hypothesis, that Tibni originated from the city of Gina (also known as Beth-haggan) mentioned in the Amarna letters (14th century BC). In the Biblical narrative, this city was under the control of the Tribe of Manasseh. So Tibni could instead be the Tribe of Manasseh's candidate for the throne.

Similarly, genealogist David Hughes speculated that Zimri and Tibni were members of the Tribe of Ephraim, and siblings to each other. He further speculated that they were descendants of Hoshea, son of Azaziah, one of the rulers of the Tribe of Ephraim. Hoshea and Azaziah are characters briefly mentioned in the Books of Chronicles (I Chronicles 27:20), where Hoshea is a contemporary of David:

In the Bible
After Zimri had ended his life after a reign of seven days, the people of Israel were divided into two factions, one siding with Omri, and the other with Tibni. They and their forces fought each other for several years until Omri's forces prevailed and Tibni's death. It appears that Tibni was regent over half the kingdom of Israel for a period of four years. Tibni had a brother named Joram, who seconded him in the dispute over the throne and who died at the same time as himself, probably at the hands of Omri's party; however he is only mentioned in the LXX version of 1 Kings 16:22. Tibni's death is recorded but not explained.

History
Tibni appears to have been of Jerahmeelite origin as his rival Omri.

It was suggested that Tibni is a nickname meaning "man of straw".

See also
 List of Israelite civil conflicts

References

Further reading

External links
Encyclopaedia Biblica : a critical dictionary of the literary, political, and religious history, the archaeology, geography, and natural history of the Bible, ed. T.K. Cheyne, London: Macmillan Company, 1903, volume 4, p. 5068.
Tibni – Bible Encyclopedia

9th-century BC Kings of Israel
House of Zimri
Dethroned monarchs
Israelite civil conflicts

Tibni


Akira Kitaguchi (født 8. marts 1935) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1958||3||1
|-
|1959||7||0
|-
!Total||10||1
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Akira Kitaguchi