Se poate spune despre Aaron Copland că a utilizat în muzica sa "trei stiluri, fiecare dintre ele distincte în multe feluri, dar, care relaționează unele cu altele ca rodul muncii oricărui artist consecvent." În primele sale lucrări, Aaron Copland a folosit potențialul muzicii de jazz ca modalitate de exprimare. Interesul său pentru acest tip de muzică este evident în compoziții ca Music for the Theatre sau Concertul pentru pian și orchestră. Însă curând atenția sa s-a îndreptat spre o tehnică de scriitură modernistă avansată, relevată în lucrările Dance Symphony, Piano Variations, Short Symphony și Statements.  Metodele sale aplicate în armonie, contrapunct și în ritm au fost apreciate de compozitorii elevați ai vremii, însă inaccesibilitatea acestei muzici a produs în rândul marelui public reacții de împotrivire.
În urma eșecului său de a mulțumi publicul vremii, Aaron Copland a abordat o nouă metodă, dorind să creeze o muzică "în cei mai simplii termeni posibili". Nu numai că și-a simplificat tehnica de scriitură, dar a adoptat un discurs care putea fi mult mai repede asimilat. A început să scrie muzică de film, ca Of Mice and Men, Our Town, North Star sau The Red Pony și a inserat în muzica sa elemente populare și de balet. Chiar și în Simfonia a treia, se observă o tendință de  simplificare a discursului și caracteristicile distincte ale muzicii de film.
Copland s-a afirmat în lumea muzicală nu doar ca și compozitor, ci și ca pianist. În anul 1960 a făcut un turneu în Uniunea Sovietică, unde și-a lansat mai multe dintre lucrările sale. Din anul 1940 și până în 1965 Copland a fost conducătorul departamentului de compoziție la Berkshire Music Center din Tanglewood.
În anul 1939, situația politică a Europei se înrăutățea tot mai mult, iar în America comunitatea de liberali anti-staliniști creștea din ce în ce mai mult. Aaron Copland explica într-un articol al revistei Twice a Year că în timpul războiului, modalitatea de a compune o muzică accesibilă era aceea de a crea prin muzică un nou ideal social unificator . Fără îndoială, Copland a fost unul dintre cei mai ingenioși compozitori din timpul războiului, iar de-a lungul carierei sale stilul său a îmbinat elemente folclorice și tradiționale, jazz, blues și country dance.

Simfonia a treia

Context
 Ca o culminație a lucrărilor compuse cu tematica celui de al Doilea Război Mondial, Fanfare for the Common Man (1942), Lincoln Portrait (1942) și Appalachian Spring (1944-46), Simfonia a treia a fost rezultatul solicitării unei compoziții de mari dimensiuni, cu un mesaj aparte. Ea este dintre cele trei lucrări orchestale pe care Copland le-a compus "in the grand manner", alături de Symphonic Ode și Connotations. În vara anului 1944, în timpul unei perioade petrecute într-un mic oraș mexican, Copland a început să compună o nouă simfonie, la comanda lui Fundației Muzicale Koussevitzky. Piesa integrată în partea a patra a acesteia, Fanfare for the Common Man, fusese compusă pentru sezonul concertant 1942-1943 al Cincinnati Symphony Orchestra. Dirijorul Eugene Goossens, atunci când i-a cerut lui Copland să compună o lucrare pentru această ocazie, i-a sugerat titlurile "A Fanfare for Soldiers", "A Fanfare for Airmen" sau "A Fanfare for Sailors" . Însă titlul ales de compozitor, Fanfare for the Common Man, aduce o total altă interpretare decât cea propusă de Goossens, pe care Copland a explicat-o în felul următor: "omului de rând și armatei îi era încredințată, până la urmă, toată munca murdară a războiului și el era cel care merita o fanfară."
Simfonia a fost primită cu mult entuziasm de critici și public la premiera ei din 11 octombrie și a câștigat premiul New York Music Critics Circle Award. Copland a terminat de compus finalul abia în 29 septembrie, iar pemiera a fost astfel amânată pentru a face posibilă încă o săptămână de repetiții.

Tematică

La fel ca El Salon Mexico, Simfonia a treia a fost influențată de idelizarea unei culturi străine, în acest caz, Uniunea Sovietică. În anii 1930, Rusia Sovietică a fost subiectul a numeroase articole care lăudau principiile țării de a integra arta în viața oamenilor. Sistemul comunist a fost acreditat ca un sistem care avea un rol social seminificativ, în care muzica deținea un loc esențial.
 Împărtășirea acelorași poziții politice și estetice  a influențat majoritatea compozițiilor pe care Copland le-a scris la comanda lui Koussevitzky și nu numai convingerile sale au fost elemente decisive, ci și muzica sovietică din timpul războiului, condusă de marii compozitori de simfonii, ca Șostakovici sau Prokofiev. Aceștia apăreau în fața americanilor ca unii care "scriu muzică pentru a promova scopurile estetice și sociopolitice ale frontului cultural" . Copland a adoptat principiile regăsite în simfoniile lui Șostakovici și le-a aplicat în Simfonia a treia prin retorica muzicală simplificată și prin încercarea de a integra lucrarea în contextul cultural din timpul războiului în America.
Elisabeth B. Christ afirmă în cartea sa Fanfare for the Common Man. Aaron Copland during the Depression and War că "probabil cea mai clară dovadă care atestă legătura dintre Simfonia a treia, politicile de război ale frontului cultural și ideologiile estetice de stânga, constă în integrarea fragmentelor din Fanfare for the Common Man în deschiderea părții finale a Simfoniei."  De asemenea, ea mărturisește că "Fanfare se leagă explicit de efortul războiului și invocă în mod direct o agendă politică progresistă."  Stilul simplificat promovat de Copland în cea de-a treia perioadă de creație a determinat ca în perioada războiului compozițiile sale să fie catalogate drept o "idealizare a sentimentului popular" . În acest sens putem aminti lucrarea Fanfare for the Common Man, care a fost folosită în reclamele comerciale ale United States Navy pentru a acompania imagini cu vapoare masive, în scopul stimulării patriotismului.

Limbaj

Simfonia a treia este o compoziție care solicită prezența unei orchestre mari, formată din 12 instrumente de suflat din lemn, 11 instrumente de suflat din alamă, o gamă foarte largă de instrumente de percuție, un pian, două harpe și coarde. În ciuda dimensiunii orchestrei, limbajul folosit și temele sunt de o simplitate evidentă. Este o simfonie caracterizată de cantabilitate și tonalitate, care include uneori ritmuri din muzica de jazz și a cărei comandă l-a stimulat pe Copland să își "structureze materialul și să îl ansambleze într-o ordine bine definită."

Partea întâi are un caracter deosebit de expresiv, în tonalitatea Mi major și implică trei teme contrastante. Prima dintre ele, la viori, este plasată în începutul Simfoniei, fără nici un fel de introducere. Ea este  interpretată de instrumentele de suflat din lemn și de coarde și stabilește o atmosferă de contemplare, care va fi preluată și de cea de-a doua temă, care este plasată la viole și oboi. Discursul muzical care se amplifică din ce în ce mai tare ajunge treptat, pornind de la starea inițială de contemplare, la într-o stare care ispiră contrariul: agitația și teroarea.
În contrast cu cele două teme se dezvoltă o temă cu caracter militar de la instrumentele de suflat din alamă, care face referire pentru prima dată la lucrarea Fanfare for The Common Man.  Ea are o natură mai îndrăzneață, comparativ cu celelalte două teme și tocmai de aceea, instrumentele la care este plasată sunt trombonii și cornii. După acest episod dramatic însă, o secțiune care implică flautul solo și coardele readuce stabilitatea și armonia de la început.
Forma generală a primei părți formează de fapt un arc, unde partea centrală este cea mai antrenantă. Secțiunea finală este o codă extinsă, care prelucrează material muzical din deschiderea Simfoniei. Atât prima, cât și cea de-a treia temă generează dezvoltări motivice în părțile următoare ale Simfoniei.
Partea centrală a Simfoniei este un scherzo plin de viață, Allegro molto, căruia îi este asociată o secțiune ceva mai liniștită, Andantino quasi allegretto. În scherzo, ideile muzicale sunt derivate din materialul sonor auzit în partea precedentă. Sfârșitul linșitit al primei părți contrastează cu începutul celei de-a doua, unde lovitura de timpani stabilește cu tărie vitalitatea scherzoului.

Forma acestei părți urmează construcția obișnuită de simfonie: scherzo, trio, scherzo. O introducere a instrumentelor de suflat din alamă conduce către tema principală, care este declamată de trei ori în prima secțiune. Prima dată este auzită la corni și viole și continuă cu clarinetul, a doua oară în unison de coarde și mai poi la instrumentele grave de alamă, caz în care este augmentată. După atingerea momentului de climax urmează Trio, fără nici un fel de pauză. Aici, instrumente de suflat din lemn interpretează solo o nouă melodie lirică, în scriitură de canon. Ea este preluată de coarde, care adaugă prin aceasta o nouă secțiune. În mijlocul trioului, Copland a introdus o temă de vals, care "și-ar fi găsit locul chiar și în Rodeo" .
Recapitularea primei secțiuni implică tema de scherzo, care se distinge de data aceasta prin implicarea pianului solo și care conduce printr-un material episodic la o recapitulare în tutti. Acest nou moment de climax este urmat de o reluare a temei din trio, interpretată de această dată în canon și cu implicarea întregii orchestre în fortissimo.
Începutul părții a treia face referire la cel de-al doilea subiect din prima parte și mai apoi aduce o temă care generează variații. Ea este cea mai liberă din punct de vedere al structurii formale. Chiar dacă este alcătuită din secțiuni distincte, ele sunt gândite ca un suflu continuu, într-o serie de variații legate una de cealaltă.
Prima secțiune nu are alt rol decât cel de a introduce materialul muzical principal al părții. Deasupra viorilor în unison se poate distinge o versiune a celei de-a treia teme din prima parte (cea a trombonului), transformată ritmic. Ea este tratată contrapunctic și ajunge la o cadență în Mi major, la fel ca în prima parte. O altă temă, "mult mai tonală" este plasată la flaut solo. Aceasta este melodia care oferă materialul muzical pentru secțiunile următoare, întâi într-o atmosferă nostalgică, iar mai apoi într-o manieră din ce în ce mai rapidă, aproape dansantă. Imperceptibil, discursul muzical se reduce la o singură linie a viorii și flautului piccolo, acompaniați de harpă și celestă. Cea de-a treia parte nu implică nici un instrument de alamă, cu excepția unui singur corn și unei trompete.
Finalul, Molto deliberato - Allegro risoluto este cea mai amplă parte, pe care compozitorul a gândit-o ca pe o "coda extinsă, care prezintă o versiune lărgită a materialului din început."
În Simfonia a treia, Fanfare for the Common Man este revizuită și integrată tonal și structural în ultima parte. Finalul începe prin această versiune a lucrării Fanfare și continuă cu prima temă. Din cauza rolului său de "coda lărgită", ea aduce multe idei auzite anterior. Finalul Simfoniei este un allegro în formă de sonată, unde Fanfare are rolul unei introdurceri lente, care anticipă tonalitățile și relațiile tonale dezvoltate pe parcursul finalului. De asemenea, fragmente din Fanfare mai apar și în alte momente semnificative ale finalului, pentru a articula structura de sonată și pentru a face planul sonor mai accesibil publicului larg.

Reorchestrarea lucrării Fanfare a însemnat aducerea unor schimbări semnificative, atât în ce privește partea dinamică, cât și în ce privește spectrul tonal. Astfel, finalul Simfoniei începe cu pianissiomo în loc de attaca și stabilirea în măsurile 44-46 pe Re major oferă o viziune mai strălucitoare.

  Explicația lui Copland  pentru citarea propriei lucrări a fost aceea că a dorit "un  final nobil care să reflecte bătălia învingătoare a războiului" . Traiectoria retorică a finalului merge dinspre întuneric spre lumină, iar integrarea lucrării Fanfare for the Common Man este un element catalizator, care transformă finalul într-o concluzie triumfală a întregii Simfonii.

Note

Simfonii

Simfonia a treia (Aaron Copland)


Serpents of the Light četvrti je studijski album američkog death metal-sastava Deicide. Album je 20. listopada 1997. godine objavila diskografska kuća Roadrunner Records.

Popis pjesama

 "Serpents of the Light" - 3:03
 "Bastard of Christ" - 2:49
 "Blame it on God" - 2:45
 "This Is Hell We're In" - 2:51
 "I Am No One" - 3:38
 "Slave to the Cross" - 3:16
 "Creatures of Habit" - 3:07
 "Believe the Lie" - 2:51
 "The Truth Above" - 2:46
 "Father Baker's" - 3:36

Osoblje

 Glen Benton – vokali, bas-gitara
 Eric Hoffman – gitara
 Brian Hoffman – gitara
 Steve Asheim – bubnjevi

Izvori

Albumi sastava Deicide
Albumi iz 1997.

Serpents of the Light


Iljusjin Il-78 er et tankfly baseret på Iljusjin Il-76. Det bruges til at lufttanke fly, således de ikke behøves at lande.

I dag anvendes det af Ruslands luftvåben og af luftvåbene i bl.a. Indien, Pakistan og Kina.

Eksterne henvisninger

IL-078
IL-078
IL-078
IL-078
4-motors jetfly

Iljusjin Il-78


İnsülin direnci, pankreas tarafından üretilen normal miktarda insülinin yağ, kas ve karaciğer hücrelerinde gerekli veya yeterli tepkiyi oluşturamaması durumudur. Yağ hücrelerindeki insülin direnci, depolanmış trigliseritlerin serbest kalmasına ve kan plazmasındaki yağ asidi miktarının artmasına sebep olurken, kas hücrelerine girmesi ve karaciğer hücrelerinde depolanması zorlaştığından kandaki şeker (glikoz) oranı da artar. İnsülin direnci sonucu kan plazmasındaki yüksek seviyelerdeki insülin ve şeker oranı genellikle metabolik sendrom ve tip 2 diyabete sebep olur.

İnsülin direncinin yarattığı sorunlar
İnsülin direnci önemli bir sorundur, fakat bir hastalık değildir. İnsülin direnci yüksek kişilerin diyabet hastalığına yakalanma riski de oldukça yüksektir. İnsülin direnci ile yüksek tansiyon, damar sertliği, kan yağları bozuklukları, karaciğer yağlanması arasında ilişki vardır. Ayrıca insülin direnci değerleri kilolu insanlarda oldukça fazladır. Normal bir insanda 1 birim insülin 30 miligram kan şekeri düşürürken, insülin direncine sahip kişilerde 1 birim insülin 10 miligram kan şekeri düşürür hale gelir.

Ayrıca bakınız
Glisemik indeks

Dış bağlantılar
hurriyet.com.tr İnsülin direnci nasıl çözülür?

Diyabet

İnsülin direnci


Mustafa Akın Kanat 1966 yılında İzmir'de dünyaya geldi ve aynı yıl, yabancı işçi olarak Almanya'ya göçen ebeveynleri tarafından yanlarında götürüldü. Aile burada 1983 yılına kadar, Westfalen bölgesindeki Paderborn kentinde yaşadı. Akın Kanat, Almanya'nın üç kademeli lise sisteminde yer alan Bonifatius Hauptschule lisesinden mezun oldu. Türkiye'de, eğitim yoluna Ege Üniversitesi Alman Dili ve Edebiyatı bölümünde devam etti ve buradan 1989 senesinde mezun oldu. Askerlik hizmetini 1990 yılında tamamladıktan sonra ülkenin muhtelif dış ticaret şirketlerinde çalıştı. Akın Kanat Almanca kaleme alınmış olan kitapların çevirmeni olarak çalışır. Ayrıca o günden beri yeminli tercümanlık da yapıyor.

Çevirileri
 "Xanthippe ve Sokrates. Sokrates'in Karısı", Michael Weithmann
 "Japon Mitolojisi", Nelly Naumann
 "Odysseia", Manfred Wöhlcke
 "Firavun Keops ve Büyücü. Eski Mısır Masalları ve Öyküleri", Karlheinz Schüssler
 "Ortaçağdan Mitolojik Öyküler", Gustav Schwab
 "20.Yüzyıl Filozofları", Margot Fleischer
 "Felsefi İnanç", Karl Jaspers
 "Descartes ve Felsefe", Karl Jaspers
 "Gerçek ve Bilim", Rudolf Steiner
 "Sağlık, Mutluluk ve İnanç", Helmut Kolitzus
 "Totem ve Tabu", Sigmund Freud
 "Sevgi ve Cinsellik Üzerine", Sigmund Freud
 "Rüya Yorumları", Sigmund Freud
 "Hayatı Ölçülü Yaşamak", Peter Uffelmann – Tobias von der Recke
 "Yaşamın 16 Temel Gücü", Helmut Fuchs – Andreas Huber
 "İyi, Mükemmelden Daha İyidir", Doris Märtin
 "Eğitimde İstikrar", Hermann Liebenow
 "Çocuklarla Birlikte Öyküler Yaratmak", Sylvia Görnert-Stuckmann
 "Solak Çocukların Eğitimi", Sylvia Weber
 "İleri Zekalı Çocukları Tespit Etmek ve Desteklemek", Monika Jost
 "Öğrenme Güçlüklerini Erken Tespit Etmek", Karlheinz Barth
 "Yaşamak ve Öğrenmek", Bernd Heckmair – Werner Michl
 "Führer Devleti. 1933-1945 Nasyonal Sosyalist Egemenlik", Norbert Frei
 "Havada Yürüyen", Robert Schneider
 "Resimlerle Troya.", Birgit Brandau, Helmut Schickert, Peter Jablonka
 "Bul Bakalım?!", Jürg Obrist
 "Beden Zekası", Marianne Koch

Almanca baskılarından Türkçe'ye çevrilmiş olan çeviriler
 "Kamelyalı Kadın", Alexandre Dumas
 "Kırmızı ve Siyah", Stendhal
 "Yanılsama Zinciri", Erich Fromm
 "Oğlan Çocuklarını Mutlu Yetiştirmenin Yolları", Steve Biddulph

Türk çevirmenler
Yaşayan insanlar
İzmir doğumlular
Ege Üniversitesi Edebiyat Fakültesinde öğrenim görenler
Almancadan Türkçeye çeviri yapanlar
İzmir doğumlu çevirmenler

Akın Kanat


Antonia Salazar (Badajoz, España, 14 de marzo de 1963) más conocida como Toñi Salazar, es una cantante y compositora española de etnia gitana, de flamenco y pop. Más conocida por formar el exitoso dúo Azúcar Moreno junto a su hermana, Encarna Salazar.

Vida personal
Toñi Salazar nació en Badajoz, el 14 de marzo de 1963, siendo la sexta de nueve hermanos. Nació dos años después que Encarna Salazar. En mayo de 1985, tuvo su primer y único hijo, llamado Borja Rilo Salazar.

Sus padres fueron Gonzalo Salazar (1925-1987) y Candelaria Salazar  (1932-1985)  y tiene 8 hermanos (los fallecidos en negrita):

Aurelia Salazar (nacida en 1952 y fallecida el 31 de julio de 1996 por una muerte súbita a los 44 años mientras se encontraba en un terraza de Madrid)
Juan Salazar nacido el 20/08/1954
Enrique Salazar (nacido el 09/09/1956 y fallecido el 24/06/1982 por un cáncer de garganta a los 25 años)
José Salazar nacido el 12/09/1958
Encarna Salazar nacida el 10/01/1961

Carlos Salazar (nacido en 1967 y fallecido en julio de 2008 por un cáncer fulminante a los 41 años)
Manuel Salazar (nacido en 1969 y fallecido en 1998 por un infarto a los 29 años)
Sara Salazar nacida el 15/04/1971

Carrera

1984-2007: Azúcar Moreno y éxito
Toñi y Encarna forman un dúo llamado Azúcar Moreno. En 1984 grabaron su primer disco titulado Con la miel en los labios y en 1986 Estimúlame. Tras introducirse tímidamente en el mundo de la canción, en 1988 publicaron Carne de melocotón. En 1990 representaron a España en el Festival de Eurovisión en Zagreb (Croacia) con el tema Bandido, finalizando en la quinta posición. Su actuación en Eurovision es recordada por producirse el fallo técnico más sonado en la historia del certamen. La pista pregrabada de sonido con las percusiones y ritmos básicos, que debía sincronizarse con la orquesta en directo, salió tarde por error de un operario de la televisión yugoslava, lo que provocó que el dúo saliera a escena cuando el sonido no estaba preparado y que la orquesta no pudiera sincronizarse al empezar a escucharse el sonido con la cinta ya empezada. Azúcar Moreno consiguió salir del apuro volviendo a bastidores. Tras unos segundos prepararon la música, comenzó la orquesta y volvieron a salir al escenario, sin problemas.

La quinta posición con la canción Bandido catapultó a las hermanas a lo más alto de las listas de ventas españolas e internacionales. Durante los años 1990 y hasta ahora han seguido editando numerosos trabajos con los que consiguieron sonados éxitos como Sólo se vive una vez, Amén, Mambo, "Moliendo café",Hazme el amor,Bésame","Divina de la muerte","Torero"El amor (incluido en la banda sonora de la película de Hollywood El especialista)"  Olé. En 2001 grabaron una nueva versión del clásico tema Tequila en su álbum Únicas. El 27 de noviembre de 2007 el dúo anunció su retirada temporal de la música, mientras Encarna Salazar se sometió a un tratamiento de quimioterapia debido a un cáncer.

 2009-2010: Desencuentro y Festival de Eurovisión
Tras superar el cáncer y después de una larga temporada de éxito Encarna anuncia en un programa de televisión que el dúo se separa temporalmente por causas no sólo profesionales, y que Antonia emprenderá su carrera en solitario mientras su hermana se recupera totalmente. En septiembre de 2009 se reconciliaron públicamente en el programa de televisión de Antena 3, DEC. El nuevo disco se llamado Desencuentro y cuenta con colaboraciones de lujo como su primo Taino ,sus primos tomatitos, Jose Mercé y la voz de Celia Cruz. Las colaboraciones se ven reflejadas en las canciones Pa los pesares , La vida es un carnaval y  La canción de los gitanos. Un trabajo en el que dice que ha puesto su verdad y con el que espera sorprender.

En enero de 2010 Toñi Salazar presenta su candidatura para representar a España en el Festival de Eurovisión con la canción La caña de España, adelanto de su trabajo discográfico en solitario el cual verá la luz el 25 de mayo del mismo año bajo el nombre de Zero Azúcar producido por Alejandro Ruiz. En verano de 2011 presenta su segundo sencillo oficial " Sólo se vive una vez 2011" cantada en solitario por Toñi Salazar en una versión House. En ese mismo año va a Miami al programa de Alexis Valdés, que presentó su nuevo tema, Una Balada, Qué será de ti. En el año 2012 Toñi Salazar viaja a Miami donde participa en varios programas y canta en la ciudad un par de veces, GRAN ÉXITO, en América Azúcar Moreno son muy queridas. Toñi Salazar canta una romántica balada con Marco Dettoni Qué tarde se nos hizo.

El 15 de mayo de 2012, Toñi Salazar participa en la fiesta de San Isidro en Madrid, en la Plaza Mayor cantando unos chotis. Encarna Salazar, muy recuperada de su enfermedad y feliz por haber acercado posturas con su hermana Toñi también se dejó ver en esta cita. "De momento no puedo confirma la vuelta de Azúcar Moreno, no hay ni proposiciones ni nada" declaraba la cantante, quien añadía a continuación: "La relación entre mi hermana y yo no está mal. Cada una tiene su vida y no nos vemos mucho, pero es más fluida que antes"

 Concursante en programas de TV

 Discografía
 Álbumes de estudio 1984: Con la Miel en los Labios
 1986: Estimúlame    1988: Carne de Melocotón
1990: Bandido
1991: Mambo  1992: Ojos Negros 1994: El Amor1996: Esclava de tu Piel  1998: Olé   2000: Amén   2001: Únicas
2003:  Desde el Principio
2006: Bailando con Lola

Álbumes recopilatorios
 1997: Mucho Azúcar (Grandes éxitos)

Álbumes serie estelar

 2000: Ven devórame otra vez
 2000: Sólo azúcar
 2000: Hazme el amor

En solitario
 2010: Zero azúcar
 2013: Single: "Nostalgia"

Referencias

Cantantes femeninas de España
Representantes de España en Eurovisión
Participantes en Eurovisión 1990
Concursantes de Tu cara me suena
Gitanos españoles
Música gitana
Gitanas
Participantes de Supervivientes
Nacidos en Badajoz

Toñi Salazar


7000 dana u Sibiru je autobiografski roman hrvatskog književnika austrijskog podrijetla Karla Štajnera, jednog od malobrojnih komunista koji se uspio vratiti u domovinu nakon zatočeništva u SSSR-u.

Povijest
Knjiga je objavljena 1971. godine u Zagrebu. Kroz godine je doživjela dvadeset i četiri izdanja i prijevode na strane jezike (njemački, engleski, francuski, češki, esperanto i kineski). Godine 1972. knjiga je dobila nagradu Ivan Goran Kovačić za najbolju knjigu godine. Dostupna je i u elektroničkom obliku.

Sadržaj
Štajner je u mladosti je bio uvjereni komunist, član KP Austrije, i utočište je našao u Jugoslaviji. Ušao je u SSSR 1932. godine uvjeren da ulazi u socijalistički raj, zemlju svojih snova. Godine 1936. uhićen je u svojem stanu u Moskvi. Bilo je to vrijeme Staljinove Velike čistke. U montiranom procesu osumnjičen je da je agent Gestapoa zbog toga što je Austrijanac. Premda nevin, osuđen je na deset godina zatvora. Kazna je preinačena na dvadeset godina zatvora i rada u gulagu.

U knjizi je potanko opisao bijedu, jad i krajnju okrutnost života u sovjetskim logorima, iskorištavanje zatvorenika za najteže fizičke poslove, torture i poniženja te neljudske uvjete zbog kojih su mnogi umrli. Opisuje također svoje razgovore s ostalim zatočenicima tijekom kojih su mu otkrili razloge zbog kojih su završili u logoru. Dok je trpio patnje, u sebi je nosio stalno misao da treba preživjeti i cijelom svijetu ispripovijedati kakve su strahote prepatili. Štajner je robijao na nekoliko mjesta: Solovjecki otoci, Noriljsk, Novostrojka, Nadežda, Irkutsk, Bratsk, Ust-Kem, Jenisejsk i Maklakov u prostranstvima Sibira.

Autor također iznosi činjenice o suradnji staljinističkog režima s nacistima, kojima su bili izručeni njemački komunisti koji su utočište bili pronašli u SSSR-u. U romanu imena nisu izmišljena, osim osoba za koje je to učinio da ih ne dovede u opasnost.

Opisuje kako je strahote izdržao zahvaljujući svojoj supruzi Sonji koja ga je sve to vrijeme vjerno čekala. Uvjeti za slobodu dogodili su se nakon Staljinove smrti, nakon koje je slijedila destaljinizacija. Pustili su ga na slobodu, oslobodili optužaba i 1956. godine vratio se u Zagreb.

Izvori

 Karlo Štajner, 7000 dana u Sibiru
 Miljenko Jergović, Mrtve oči Sonje Štajner, www.jergovic.com, objavljeno 31. svibnja 2014. (Internet Archive), pristupljeno 6. svibnja 2021.
 Jelena Ratkov Kvočka, Shakespeare u Kremlju Ive Štivičića u režiji Lenke Udovički i koprodukciji kazališta Ulysses sa Briona i Srpskog narodnog pozorišta iz Novog Sada, Tabula 15/2018. (Hrčak)

Romani
Hrvatska književnost

7000 dana u Sibiru


Famintos de Sacará () é o nome dado a uma estátua de supostas origens egípcias pré-dinásticas. A estátua de dois seres nus sentados (possivelmente um homem e uma mulher) com grandes crânios e corpos magros tem uma escrita ainda não identificada nas costas de uma das figuras. Vincent e Olga Diniacopoulos, que acumularam uma grande coleção de antiguidades, trouxeram a obra ao Canadá na década de 1950. A escultura foi exibida na década de 1950 na Galerie Ars Classica, de propriedade familiar, na Sherbrooke Street, em Montreal. O nome Sacará refere-se ao cemitério de Mênfis, no Egito. Não se sabe como o nome foi anexado ao artefato.

A estátua está na Universidade Concórdia desde 1999. Especialistas da Universidade de Cambridge, Museu Britânico, Museu do Brooklyn, Museu de Israel e Museu Real de Ontário foram todos consultados, sem sucesso. Determinou-se que a escrita na estátua não é aramaico, demótico, egípcio, hebraico ou siríaco. Um especialista, Clarence Epstein, sugere que representa um par de cativos conquistados. A escultura foi exibida ao público de 16 a 18 de março de 2011. Ela pode ser vista no átrio do Complexo Integrado de Engenharia, Ciência da Computação e Artes Visuais de Concórdia.

Período pré-dinástico do Egito
Sacará

Famintos de Sacará


Kız Kulesi, İstanbul Boğazı'nın Marmara Denizi'ne yakın kısmında, Salacak açıklarında yer alan küçük adacık üzerinde inşa edilmiş yapıdır.

Tarihçe

Kyzikos'taki deniz zaferinden sonra, MÖ 408'de Atinalı general Alkibiadis, muhtemelen Karadeniz'den gelen gemiler için Üsküdar'ın önündeki küçük bir kaya üzerine özel bir istasyon inşa etti.

Üsküdar'ın sembolü hâline gelen kule, Üsküdar'da Bizans devrinden kalan tek eserdir. MÖ 24 yıllarına kadar uzanan bir geçmişe sahiptir.

1110'da Bizans İmparatoru I. Aleksios, taş duvarla korunan ahşap bir kule inşa etti. Kuleden Konstantinopolis'teki Mangana semtinde (tarihi yarımadada bir mahalle) dikilmiş başka bir kuleye uzanan bir demir zincir gerildi. Adacık daha sonra su altı kalıntıları hala görülebilen bir savunma duvarı ile Asya kıyısına bağlandı. 1453'te İstanbul'un Osmanlılar tarafından fethi sırasında, kulede Venedikli Gabriele Trevisano tarafından yönetilen bir Bizans garnizonu bulunuyordu. Daha sonra yapı, Fatih Sultan Mehmed döneminde Osmanlı Türkleri tarafından gözetleme kulesi olarak kullanılmıştır.

İlk olarak Yunan döneminde bir mezara ev sahipliği yapan bu ada, Bizans döneminde inşa edilen ek bina ile gümrük istasyonu olarak kullanılmıştır. Osmanlı döneminde ise gösteri platformundan savunma kalesine, sürgün istasyonundan karantina odasına kadar birçok işlev yüklenmiştir. Asli görevi olan ve yüzyıllardan beri varlığı ile insanlara, geceleri ise geçen gemilere göz kırpan feneri ile yol gösterme işlevini hiç kaybetmemiştir.

Bazı Avrupalı tarihçiler buraya Leander Kulesi derler. Kule hakkında pek çok rivayet bulunmaktadır. Antik Çağ'da arkla (küçük kale) ve damialis (dana yavrusu) adları ile anılan kule, bir ara da "Tour de Leandros" (Leandros'un Kulesi) ismi ile ünlenmiştir. Şimdi ise Kız Kulesi ismi ile bütünleşmiş ve bu ismi ile anılmaktadır.

Çok eski geçmişi olan Kız Kulesi, bir zamanlar Boğaz'dan geçen gemilerden vergi alınmak maksadı ile kullanılmıştır. Kule ile Avrupa yakası boyunca büyük bir zincir çekilmiş ve gemilerin Anadolu yakası ile Kız Kulesi arasından geçişine (O zamanlar gemi boyutları küçük olduğu için geçebilmekteydi.) izin verilmiştir. Bir süre sonra kule, zinciri taşıyamamış ve Avrupa yakasına doğru yıkılmıştır. Kuleden suyun içine bakıldığında yıkıntıları görülmektedir.

Kule 1509 depreminde yıkılmış, yeniden inşa edilmiş ve 1721'de yanmıştır. Sadrazam Damat İbrahim Paşa tarafından imar emri verilmiş ve yeni bina deniz feneri olarak kullanılmış; çevre surlar 1731 ve 1734 yıllarında onarılmıştır. Sonunda 1763'te kule daha dayanıklı taştan yeniden inşa edildi. 1829'dan itibaren karantina istasyonu olarak kullanılmış ve 1832'de Sultan II. Mahmud tarafından yeniden restore edilmiştir. 1945'te, kuleyi yamama sırası liman yönetimine geldi. Daha sonra 1998'de tekrar restore edildi, kısa bir süre önce James Bond filmi Dünya Yetmez'de yer aldı.

Restorasyon çalışmaları

17 Ağustos 1999 depremi ve Marmara Denizi'ndeki tsunamiden sonra kuleyi güçlendirmek için çelik destekler eklendi. Sarayburnu'ndaki eski Roma, Bizans ve Osmanlı başkentinin manzarasına sahip iç mekan bir kafe ve restorana dönüştürülmüştür. Özel tekneler gün boyunca kule ile kıyı arasında gidip gelmektedir.

Kız Kulesi 2000 yılında restore edilerek restoran haline dönüştürülmüştür. 2021 yılında Türkiye Cumhuriyeti Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından başlatılan restorasyon çalışmaları Mayıs 2023'te sona ermiştir. Restore edilen kule, 11 Mayıs 2023 tarihinde lazer gösterisiyle birlikte açıldı.

Mimarisi
Bugün görülen kulenin temelleri ve alt katın önemli kısımları, II. Mehmed devri yapısıdır. Kulenin etrafındaki sahanlık geniş kaplanmıştır. Üstündeki madalyon hâlindeki bir mermer levhada, kuleye şimdiki şeklini veren Sultan II. Mahmud'un, hattat Rasim'in kaleminden çıkmış 1832 tarihli bir tuğrası vardır. Kulenin Eminönü tarafı daha genişçe olup burada bir de sarnıç vardır.

Evliya Çelebi kuleyi "Deniz içinde karadan bir ok atımı uzak, dört köşe, sanatkârane yapılmış bir yüksek kuledir. Yüksekliği tam 80 (seksen) arşındır. Sath-ı mesehası iki yüz adımdır. İki taraftan kapısı vardır." sözleriyle tarif etmiştir.

Konumu
Karadeniz'in Marmara ile birleştiği yerde, Salacak açıklarında küçük bir ada üzerinde kurulmuştur. Kız Kulesi'ne ulaşım, Salacak ve Ortaköy'den sandallarla yapılmaktadır.

Kültürel etkileri

1966-1981 yılları arasında tedavülde kalan 10 Türk lirası banknotlarının arka yüzünde, Kız Kulesi'nin bir tasviri yer alıyordu. Kulenin 1/25 ölçülerindeki maketi, Miniatürk'te sergilenmektedir.

Galeri

Kaynakça
Özel

Genel

Dış bağlantılar

 Uzaydan Kız Kulesi

Konstantinopolis
Türk lirası üstünde görünen yapılar
İstanbul'daki kuleler
Marmara Denizi'ndeki adalar
İstanbul Boğazı
İstanbul iline bağlı adalar
12. yüzyılda tamamlanan ulaşım altyapısı
12. yüzyılda tamamlanan kuleler
1110'larda tamamlanan yapılar

Kız Kulesi


Olimpijski komitet Slovenije (slovenski: Olimpijski Komite Slovenije - Združenje športnih zvez, skraćeno OKS) krovna je organizacija olimpijskog športa u Sloveniji i najvažniji športski savez te zemlje. Utemeljen je 15. listopada 1991. s ciljem promicanja i održavanja športa na svim razinama društvenog, političkog i kulturnog života Slovenije i novčano potpomoganje razvoja svih športova. OKS službeno je primljen kao član Međunaordnog olimpijskog odbora 17. siječnja 1992., čime je slovenskim športašima omogućen nastup na Zimskim olimpijskim igrama 1992. u Francuskoj.

Prvi predsjednik OKS-a, koji je dužnost obnašao pune 23 godine, bio je Janez Kocijančič. 16. prosinca 2014. naslijedio ga je Bogdan Gabrovec.

Znak OKS-a načinjen je iz Triglava, olimpijskih krugova i triju geometrijskih likova: kruga, četverokuta i trokuta. Triglav je obojan u zelenu i plavu predstavljajući tako ljetne i zimske športove te ljetne i zimske Olimpijske igre.

Izvori

 www.olympic.si - sližbene stranice OKS-a

Šport u Sloveniji

Olimpijski komitet Slovenije


إبودرارن إحدى بلديات دائرة بني يني التابعة لولاية تيزي وزو.

أعلام
 عميروش آيت حمودة
 لونيس آيت منقلات
 نور الدين آيت حمودة
 سليمة آيت محمد
 أحمد أويحيى

مواضيع ذات صلة
 بلديات ولاية تيزي وزو
 دوائر ولاية تيزي وزو

مصادر

 التقسيم الإداري لولاية  ولاية تيزي وزو

إبودرارن

إبودرارن


Robert af Frankrig, greve af Clermont (1256 – 7. februar 1317) var en kongelig prins fra det franske kongehus, Huset Capet. Han var en yngre søn af kong Ludvig 9. af Frankrig.

Robert blev stamfader til det stadigt eksisterende fyrstehus, Huset Bourbon, en sidelinje af Huset Capet. Hans sønnesøns sønnesøns søn Jean 8. af Bourbon-Vendôme, blev farfaders far til Antoine af Vendôme, konge af Navarra, hvis søn Henrik 4. af Frankrig, blev den første franske konge af Huset Bourbon.

Biografi
Robert blev født i 1256 som den sjette og yngste søn af kong Ludvig 9. af Frankrig og Margrete af Provence. Hans gudfar var Humbert de Romans, der var ordensmester for Dominikanerordenen på tidspunktet for Roberts fødsel. I 1268 gav hans far ham grevskabet Clermont-en-Beauvaisis i apanage. I lighed med alle sine ældre brødre modtog Robert en relativt lille apanage, i modsætning til sine farbrødre, som var blevet udstyret med mere betydningsfulde territorier i Frankrig. Robert var fransk kammerherre. Han var påvirket af sin berømte fars forbillede og tidens ridderidealer, men deltog ikke i det skæbnesvangre ottende korstog til Tunis i 1270. I 1272 deltog Robert i følge med sin bror kong Filip 3. af Frankrig i felttoget mod grev Roger Bernard 3. af Foix.

I 1272 giftede Robert sig med Beatrice, der var den eneste datter af og arving efter Johan af Burgund, der var anden søn af hertugen af Burgund og herre af Bourbon gennem sit ægteskab med Agnès de Dampierre, arving til det andet hus Bourbon, ligesom hans datter Béatrice. Robert blev anerkendt som Herre af Bourbon i 1283. I maj 1279 fik han i en ridderturnering afholdt til ære for fyrst Karl af Salerno i Paris et alvorligt hovedsår, der førte til permanent mental skade. Som følge heraf, var han ikke længere i stand til at spille nogen vigtig politisk rolle ved det kongelige hof. Han døde 61 år gammel i 1317 og blev begravet i den nu nedrevne kirke i Couvent des Jacobins i Paris.

Familie
Robert af Clermont var gift med Beatrix af Burgund og Bourbon (1257 – 1310). Blandt deres børn var Ludvig 1., hertug af Bourbon, der blev forfader til kong Henrik 4. af Frankrig.

Referencer

Kilder
 Svensk uppslagsbok. Malmö 1939.

Huset Bourbon
Grever fra Frankrig

Robert, greve af Clermont


Goran Pauk (Šibenik, 23. travnja 1962.), hrvatski političar, bivši nogometaš i branitelj. Član je Hrvatske demokratske zajednice i 5. šibensko-kninski župan, u službi od rujna 2006. do lipnja 2021. godine.

Životopis

Obrazovanje
Rođen u Šibeniku, 23. travnja 1962. godine, osnovnu školu završio je u rodnom gradu, a srednju školu i Ekonomski fakultet u Splitu.

Politička karijera
Bio je zamjenikom gradonačelnice Šibenika Nedjeljke Klarić u razdoblju od 2004. do 2005. godine, a kasnije i predsjednikom šibenskoga Gradskog odbora Hrvatske demokratske zajednice te predsjednikom Hrvatskog nogometnog kluba Šibenik u razdoblju od 2004. do 2014. godine. Dana 25. rujna 2006. godine, zamijenio je Duju Stančića na mjestu šibensko-kninskog župana. Od 1990. godine, član je Hrvatske demokratske zajednice. Također je aktualni predsjednik Zajednice županija Republike Hrvatske.

Domovinski rat
Tijekom rujna 1991. godine, u sklopu bitke za Šibenik, Pauk postaje jednim od junaka u obrani grada i okolice smaknuvši ratni zrakoplov JNA na području Zečeva, a koji je osobito važan trenutak u Domovinskom ratu za hrvatsko stanovništvo, koji je ovjekovječio Ivica Bilan.

Za junački čin u bitki za Šibenik tadašnji predsjednik Franjo Tuđman odlikovao ga je Redom Nikole Šubića Zrinskog.

Nogometna karijera
Igrao je za HNK Šibenik, čiji je bio i kapetan. Godine 1987. nastupao je za splitski Hajduk, a u mlađim uzrastima nastupao je za pionire Šibenika i Hajduka. Od 2004. do 2014. godine obnašao je funkciju predsjednika Šibenika.

Privatni život
U braku je s Katarinom Pauk te je otac troje djece. U slobodno vrijeme najčešće zaigra nogomet, kojim se nekada i profesionalno bavio. Između ostaloga, njegov hobi jest i odmor uz glazbu i multimedije.

Lokalni izbori 2017.
Na lokalnim izborima 2017., Pauk je za dlaku osvojio treći uzastopni mandat na mjestu župana bez borbe u drugom krugu, no njegov se postotak tijekom izborne noći sa 64 % smanjio te se za novi mandat borio protiv SDP-ovog kandidata Franka Vidovića. U drugomu krugu osvojio je novi mandat župana pobijedivši svog protukandidata s, ukupno osvojenih, 67,28 % glasova.

Izvori

Vanjske poveznice
 Životopis župana Šibensko-kninske županije - Šibensko-kninska županija

Hrvatski nogometaši
Životopisi, Šibenik
Nogometaši Hajduka
Nogometaši HNK Šibenika
Nositelji Reda Nikole Šubića Zrinskog

Goran Pauk


A Universidade de Tampere (; ; TAU) é uma instituição pública de ensino superior, situada na cidade de Tampere (), na Finlândia.

A nova Universidade de Tampere foi criada em 2019 pela fusão da antiga Universidade de Tampere (1925-2018) com a Universidade de Tecnologia de Tampere (1965-2018). É frequentada por  estudantes e conta com  funcionários e professores.

Ligações externas
Página oficial

Universidades da Finlândia
Tampere

Universidade de Tampere


توحيد المقامات هو مفهوم رياضي لتسهيل جمع أو طرح الكسور، الفكرة الأساسية من وراءه تتمثل في أن جمع أي كسرين يمكن تبسيطه عن طريق اشتراك الكسرين بذات المقام، وهو الأمر الذي يعني ببساطة الحديث عن نفس الوحدة عند جمع البسط. فمثلا، الأنصاف والأرباع يمكن جمعها عند توحيد القيم المراد جمعها على أنها أرباع، وذلك بمضاعفة عدد الأنصاف لدى تحولها إلى أرباع، فمجموع النصف والربع هو عبارة عن مجموع الربعين والربع، حيث كل نصف هو عبارة عن ربعين. في المستوى النظري، لا يهم ما هي القيم التي يتم ضرب الكسور بها من أجل الوصول إلى مقامات مشتركة، لكن على المستوى العملي، فإن الطريقة الأسهل للوصول إلى مقامات موحدة هي ضرب كل من البسط والمقام لكل كسر بمقام الكسر الآخر، مما ينتج عنه عدد مشترك في المقام، وبالتالي تصبح عملية جمع الكسور لا تحتاج أكثر من جمع قيم البسط (الناتجة بعد الضرب في المقام الآخر) واستخدام المقام الموحد.

مثال

في الأعلى نقوم بعملية توحيد لمقامين مختلفين بالقيمة حيث نضرب مقام العدد الأول بالعدد الثاني ومقام العدد الثاني بالعدد الأول.

في الرياضيات هو كتابة الكسور النسبية بشكل يكون فيه قيمة مقام الكسر موحدة. بحيث تصبح عمليات الجمع والطرح بينهما صحيحة، إذ لا يجوز تطبيق عمليات الطرح البسيطة بين بسطي كسرين دون توحيد المقامات.

تعرف أيضا عملية توحيد المقامات بإيجاد قاسم مشترك بين أرقام كسرية، على سبيل المثال يسهل تمثيل كسور بأثمان تجمع وتطرح من أثمان على تمثيل كسور تمثل أنصاف تجمع إليها أثمان أو تطرح منها، وبالتالي، فإن تحويل النصف إلى ما يكافئه من الأثمان، وهم أربعة أثمان يسهل حساب مجموع النصف وثلاثة أثمان، حيث يكون الجواب بالأثمان، وهو حاصل جمع أربعة أثمان وثلاثة أثمان، أي سبعة أثمان.

يمكن توحيد المقامات بأكثر من طريقة، ويعتبر ضرب بسط ومقام الكسر الأول بمقام الكسر الثاني وضرب بسط ومقام الكسر الثاني بمقام الأول أسهلها من حيث التطبيق، فبما أن الضرب عملية تبديلية، فإن المقام الأول مضروبا بالمقام الثاني سيساوي المقام الثاني مضروبا بالأول، وبالتالي يتحقق توحيد المقامين.

باستخدام المتغيرات بدلا من الأرقام، يمكن صياغة الطريقة على النحو التالي:

يمكن توحيد المقامات بأي عملية ضرب أو قسمة تطبّق على كل من بسط ومقام الكسر، فمثلا، مجموع الكسرين 2/6 و 4/3 يمكن تبسيط الأول إلى 1/3 بقسمة كل من البسط والمقام على 2، وبالتالي يتم توحيد المقامات بين الكسرين (وقيمة المقام في هذه الحالة 3) ويمكن جمع قيم البسطين 1 و 4 فيكون الكسر الناتج 5/3.

انظر أيضاً
 بسط
 كسر
 عدد كسري
 مقام (رياضيات)
 القاسم المشترك الأكبر
 مقام مشترك أصغر

مراجع

رياضيات ابتدائية
مفاهيم رياضية

توحيد مقامات


لوسون : واسمه الكيميائي (2-hydroxy-1,4-naphthoquinone) كما يعرف بحمض الحناء. يحصل عليه من أوراق نبات الحناء(Lawsonia inermis)، ونبات المجزاعة (Impatiens balsamica)ا. وقد استخدم الإنسان مستخلص الحناء الذي يحتوي على لوسون كخضاب للشعر والجلد لأكثر من 5000 عام. وهو ذو لون أحمر برتقالي. يمكن لصباغ لوسون أن يتفاعل وفق تفاعل ميخائيل (Michael addition) مع بروتين الكيراتين في الجلد والشعر، مما يعطي صبغاً دائماً قوياً، يدوم حتى سقوط الشعر أو الجلد. يمتص صباغ لوسون الأشعة فوق البنفسجية، ومحاليله المائية يمكن أن تكون حاجبة فعالة لأشعة الشمس. وهو مناسب لصباغة الصوف والحرير والشعر. تحتوي الأوراق الجافة على 1% حناء تقريباً. يشبه صباغ لوسون كيميائياً لصباغ جغلون الموجود في شجر الجوز.

ثبت المراجع

4 (1-نفثوكينونات)
أصبغة طبيعية
صناعة كيمياء النسيج
هيدروكسيارينات

لوسون (صباغ)


Agrilus planatus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Waterhouse, 1889.

Referências

planatus

Agrilus planatus


San Potito puede referirse a:

 Potito, mártir cristiano, venerado como santo por la Iglesia católica y la Iglesia ortodoxa.
 San Potito Ultra, municipio de la provincia de Avellino, en la Campania, (Italia).
 San Potito Sannitico, municipio de la provincia de Caserta, en la Campania, (Italia).

San Potito


حاجي نور الدين مي قوانقجيانق (بالصينية: 哈吉•努倫丁•米廣江، بالإنكليزية: Haji Noor Deen Mi Guangjiang، حاجي معناها الحاجّ) هو خطّاط صيني، اشتهر بالخط الصيني (أحد الخطوط العربية)، ولد عام 1963 في مقاطعة شانغدونغ (الصين)، تخرج مي جوانج جيانج، نائب عميد أكاديمية مقاطعة خنان للرسم والخط العربي، من مدرسة الخط العربي المصري والفنون الجميلة. ويعتبر خطاط صيني مشهور اشتُهر بتخطيطه الفريد للغة العربية تم جمع أعماله وعرضها في متاحف مشهورة عالمياً مثل المتحف البريطاني، ومتحف الفن الآسيوي في سان فرانسيسكو، ومتحف هارفارد للفنون. يدمج العمل بذكاء فن الخط العربي وفن الخط الصيني، مما يجلب الفن الثقافي الإسلامي والأفكار التقليدية للجمهور. في عام 2005، تم جمع عمل «أسماء الله الحسنى» وعرضه بشكل دائم في المتحف البريطاني. فازت في عام 2016 بالجائزة الاقتصادية الإسلامية عن فئة «الفنون الإسلامية والفن والتصميم»

يُعتبرُ الخطاط الصيني المسلم الحاج نورالدين مي قوانج جيانج -ولد في العام 1963م / معاصر-، أول مبتكر لأسلوب الكتابة العربية بالحروف الصينية.

المؤهلات الدراسية
وهو الصيني الذي طلب العلم في بلاد العرب، حيث قدِمَ لمصر ونال إجازة في فن الخط في العام 1997م بعد عدة سنوات من الدراسة لأصوله وقواعده، عاد للصين ليحاضر في جامعة تشنغتشو الإسلامية وفيها أسس فصلًا للخط العربي وإليه انتسب أكثر من 600 طالب بالحضور والمراسلة من مختلف مناطق الصين، ولنور الدين براعةٌ في إلقاء المحاضرات وعبقرية بفن الخط العربي مما جلبت له الكثير من الدعوات ليحاضر في جامعات شتى منها جامعة كامبريدج وكاليفورينا وغيرها.

انجازاتة واعماله
اقتنيت أعماله في كثيرٍ من المتاحف العالمية وقدم العديد من ورش العمل في مختلف دول العالم، ويعد متحف سان فرانسيسكو للفن الآسيوي من أهم المتاحف التي اقتنت أعمال نورالدين وكذلك المتحف الوطني الاستكلندي والمتحف البريطاني في لندن والذي اقتنى أشهر لوحاته منها لوحة أسماء الله الحسنى، أما ورش العمل التي قدمها فإنها جابت الأرض بدءًا من العالم العربي وحتى الولايات المتحدة الأمريكية، وله مشاركات شبه منتظمة في عدد من المعارض الدولية.

في العام 2008م قصد إسطنبول ليتعمق أكثر في فن الخط العربي على يدي الأستاذين حسن چلبي وداود بكتاش، وبذلك يكون أول صيني يدرس الخط العربي عندهما ويبرع فيه وفقًا لأصوله، بالإضافة لإسهاماته الكثيرة في ابتكار اللوحات العربية بالحرف الصيني وإجادته للخط الكوفي.

المراجع

مصادر
 نشرات صادره عن أعماله.
 معرض الوقف الجعفري بالكويت.
 كتاب صادر من مطبعة جامعة بكين بعنوان «بحث في فن الخط العربي الصيني التقليدي»

وصلات خارجية
 موقع حاجي نور الدین مي قوانقجیانق.

أشخاص على قيد الحياة
الإسلام في الصين
خطاطون صينيون في القرن 20
مواليد 1963
هوي

نور الدين مي قوانج جيانج


A cryptographic protocol is an abstract or concrete protocol that performs a security-related function and applies cryptographic methods, often as sequences of cryptographic primitives. A protocol describes how the algorithms should be used and includes details about data structures and representations, at which point it can be used to implement multiple, interoperable versions of a program.

Cryptographic protocols are widely used for secure application-level data transport. A cryptographic protocol usually incorporates at least some of these aspects:

 Key agreement or establishment
 Entity authentication
 Symmetric encryption and message authentication   material construction
 Secured application-level data transport
 Non-repudiation methods
 Secret sharing methods
 Secure multi-party computation

For example, Transport Layer Security (TLS) is a cryptographic protocol that is used to secure web (HTTPS) connections. It has an entity authentication mechanism, based on the X.509 system; a key setup phase, where a symmetric encryption key is formed by employing public-key cryptography; and an application-level data transport function. These three aspects have important interconnections. Standard TLS does not have non-repudiation support.

There are other types of cryptographic protocols as well, and even the term itself has various readings; Cryptographic application protocols often use one or more underlying key agreement methods, which are also sometimes themselves referred to as "cryptographic protocols". For instance, TLS employs what is known as the Diffie–Hellman key exchange, which although it is only a part of TLS per se, Diffie–Hellman may be seen as a complete cryptographic protocol in itself for other applications.

Advanced cryptographic protocols
A wide variety of cryptographic protocols go beyond the traditional goals of data confidentiality, integrity, and authentication to also secure a variety of other desired characteristics of computer-mediated collaboration. Blind signatures can be used for digital cash and digital credentials to prove that a person holds an attribute or right without revealing that person's identity or the identities of parties that person transacted with.  Secure digital timestamping can be used to prove that data (even if confidential) existed at a certain time.  Secure multiparty computation can be used to compute answers (such as determining the highest bid in an auction) based on confidential data (such as private bids), so that when the protocol is complete the participants know only their own input and the answer. End-to-end auditable voting systems provide sets of desirable privacy and auditability properties for conducting e-voting.  Undeniable signatures include interactive protocols that allow the signer to prove a forgery and limit who can verify the signature.  Deniable encryption augments standard encryption by making it impossible for an attacker to mathematically prove the existence of a plain text message. Digital mixes create hard-to-trace communications.

Formal verification
Cryptographic protocols can sometimes be verified formally on an abstract level. When it is done, there is a necessity to formalize the environment in which the protocol operates in order to identify threats. This is frequently done through the Dolev-Yao model.

Logics, concepts and calculi used for formal reasoning of security protocols:

 Burrows–Abadi–Needham logic (BAN logic)
 Dolev–Yao model
 π-calculus
 Protocol composition logic (PCL)
 Strand space

Research projects and tools used for formal verification of security protocols:

 Automated Validation of Internet Security Protocols and Applications (AVISPA) and follow-up project AVANTSSAR
 Constraint Logic-based Attack Searcher (CL-AtSe)
 Open-Source Fixed-Point Model-Checker (OFMC)
 SAT-based Model-Checker (SATMC)
 Casper
 CryptoVerif
 Cryptographic Protocol Shapes Analyzer (CPSA)
 Knowledge In Security protocolS (KISS)
 Maude-NRL Protocol Analyzer (Maude-NPA)
 ProVerif
 Scyther
 Tamarin Prover

Notion of abstract protocol

To formally verify a protocol it is often abstracted and modelled using Alice & Bob notation. A simple example is the following:

This states that Alice  intends a message for Bob  consisting of a message  encrypted under shared key .

Examples
 Internet Key Exchange
 IPsec
 Kerberos
 Off-the-Record Messaging
 Point to Point Protocol
 Secure Shell (SSH)
 Signal Protocol
 Transport Layer Security
 ZRTP

See also

 List of cryptosystems
 Secure channel
 Security Protocols Open Repository
 Comparison of cryptography libraries

References

Further reading

Cryptographic protocol


Remko Pasveer (Enschede, Países Bajos, 8 de noviembre de 1983) es un futbolista neerlandés que juega de portero en el Ajax de Ámsterdam de la Eredivisie de Países Bajos.

Trayectoria
Se inició en las filas del F. C. Twente, aunque nunca llegó a ser el portero titular.

En el año 2006 fue transferido al Heracles Almelo. Tras dos años en el club, sería cedido por dos temporadas al Go Ahead Eagles de la Eerste Divisie, donde demostró sus cualidades siendo titular, y tras retorno al Heracles Almelo en 2010, formó parte de los once titulares. El 1 de julio de 2014 firmó por el PSV Eindhoven, ejerciendo en esos 3 años en el club un rol secundario, con aproximadamente 32 partidos oficiales en ese periodo. El 5 de julio de 2017 firmó por el Vitesse Arnhem. El 23 de abril de 2021, a unos meses de expirar su contrato con este equipo, el Ajax de Ámsterdam anunció su incorporación por dos años a partir del 1 de julio.

Selección nacional
Fue internacional con la . Fue parte de los 22 jugadores que conformaron el plantel de la selección campeona en el año 2006 de la Eurocopa Sub-21 disputada en Portugal.

En 2022, dieciséis años después de ese éxito, debutó con la . Fue el 22 de septiembre en un partido de la Liga de Naciones de la UEFA 2022-23 ante  que ganaron por cero a dos.

Participaciones en Copas del Mundo

Participaciones en Eurocopas

Clubes

Palmarés

Títulos nacionales

Títulos internacionales

(*) Incluyendo la selección.

Referencias

Enlaces externos
 Perfil de Pasveer en VoetbalInternational.nl (en neerlandés)
 Perfil de Pasveer en Transfermarkt.es

Futbolistas de los Países Bajos
Futbolistas del Football Club Twente
Futbolistas del Heracles Almelo
Futbolistas del Go Ahead Eagles
Futbolistas del PSV Eindhoven
Futbolistas del Jong PSV
Futbolistas del SBV Vitesse en los años 2010
Futbolistas del SBV Vitesse en los años 2020
Futbolistas del Ajax de Ámsterdam
Futbolistas de los Países Bajos en la Copa Mundial de 2022
Nacidos en Enschede
Guardametas de fútbol de los Países Bajos

Remko Pasveer


Max Emilian Verstappen (fæddur 30. september 1997) er hollenskur akstursíþróttamaður fyrir Red Bull Racing og ríkjandi og tvöfaldur heimsmeistari í Formúlu 1.

Hann er sonur Jos Verstappen, fyrrverandi ökuþór í Formúlu 1, og Sophie Kumpen.

Ytri tenglar
 Heimasíða Verstappen
 Kappakstursferilskrá á DriverDB.com

Hollenskir akstursíþróttamenn

Max Verstappen


La coupe Gambardella 1989-1990 est la  de l'épreuve organisée par la Fédération française de football et ses ligues régionales. La compétition est ouverte aux équipes de football de jeunes dans la catégorie des 18 ans.

Poules préliminaires

Trente-deuxièmes de finale

|}

Seizièmes de finale
Les résultats des seizièmes de finale de cette édition.

|}

Huitièmes de finale
Les résultats des huitièmes de finale de cette édition.

|}

Quarts de finale
Les quarts de finale se jouent le 11 avril 1990.

|}

Demi-finale
Les demi-finales débutent à Châteauroux le 25 avril 1990.

|-

|}

Finale

|}

Il s'agit de la première finale du Brest Armorique en coupe Gambardella et de la première victoire du club dans l'épreuve, après avoir été demi-finaliste en 1981 et quart-de-finaliste en 1987. C'est la deuxième défaite en finale du FC Grenoble après l'édition 1987.

Feuille de match

Notes et références

Références

Liens externes
 Christophe Marchand, « Souvenirs et nostalgie. Ils avaient gagné ensemble la coupe Gambardella en 1990 », sur newsouest.fr,
 Réginald Mouyan, Philippe Godoy (FCGAS, FCGD, OGI): «Grenoble dans le cœur !», sur lesportdauphinois.com,
 Coupe Gambardella, sur om1899.com
 « Football junior (Coupe Gambardella, 1990) : Olympique lyonnais - INF Clairefontaine (3-0) », article de Lyon Figaro, 11 avril 1990, sur numelyo.bm-lyon.fr
 Reportage France 3, 2012
 Parcours de l'AS Saint-Etienne en Gambardella
 Interview de Olivier Bochu 2020, sur dailymotion

1989-1990
Football en France en 1989
Football en France en 1990

Coupe Gambardella 1989-1990


Kitzbühelske Alpe (njemački: Kitzbüheler Alpen ili Kitzbühler Alpen) je planinski masiv dio Alpi na zapadu
Austrije na granici Salzburga.i Tirola, koji
okružuje grad Kitzbühel.

Zemljopisne karakteristike
Dvije trećine masiva leži u Tirolu, a jedna trećina u Salzburgu.
Fizički se dijele na Glemmtalerske Alpe na istoku i Kelchsauerske Alpe na zapadu.

Kitzbühelske Alpe protežu se u dužinu u smjeru istok - zapad nekih 80 km, a široke su od 25 do 35 km.
Protežu se od rijeke Saalach i Zellerskog jezera kod Zell am Seea na istoku do doline Zillertal i Tuxerskih Alpi na zapadu. S juga graniče sa Zillertalskim Alpama i Visokim Turima preko rijeke Salzach, a sa sjevera graniče s rijekom Inn.

Najviši vrh tog masiva je Kreuzjoch sa svojih 2558 metara,  a više od 30 vrhova ima preko 2000 metara, među njima su najipozantiji; Karspitze (2264 m), Richbergkogel (2278 m), Gamsköpfl (2476 m), Isskogel (2263 m), Rifflerkogel (2496 m) i Südlicher Katzenkopf (2539 m)

Izvori

Vanjske poveznice

 Kitzbüheler Alpen na portalu SummitPost

Gorja u Austriji

Kitzbühelske Alpe


Romy steht für:
 Romy (Auszeichnung), österreichischer Film- und Fernsehpreis
 Romy (Film), deutscher Fernsehfilm von Torsten C. Fischer (2009)
 Romy (Schokolade), Schokoladenmarke des deutschen Herstellers Hosta
 Romy (Vorname), weiblicher Vorname

Romy ist der Name folgender Personen:
 Kevin Romy (* 1985), Schweizer Eishockeyspieler
 Romy (Sängerin) (* 1989), deutsche Schlagersängerin

ROMY steht für:
 Flughafen Miyako, Japan (ICAO-Code)

Siehe auch:
 Romi
 Romy-Schneider-Preis

Abkürzung

Romy


VIIවන ක්ලියෝපැට්රා ෆිලොපේටර් (ග්‍රීක:Κλεοπάτρα Φιλοπάτωρ; ක්‍රි.පූ. 69 – 30 අගෝස්තු 12),හෙවත් ඉතිහාසයේ සරලව ක්ලියෝපැට්රා ලෙස හැඳින්වෙන්නේ, ටොලමියානු ඊජිප්තුවේ අවසාන සක්‍රීය පාරාවෝවරයා ය. ඇගේ පුත්‍රයා වූ සිසේරියන් ද මඳකාලයක් පාරාවෝ ලෙස සිට ඇත. ඇගේ රාජ්‍ය සමයෙන් පසුව, ඊජිප්තුව රෝම අධිරාජ්‍යයේ පළාතක් බවට පත් විය.

ක්ලියෝපැට්රා මැසිඩෝනියන් ග්‍රීක සම්භවයක් ඇති ටොලමියානු රාජවංශයේ සාමාජිකාවකි. ඔවුහු හෙලනිස්තික යුගයේ මහා ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ මරණින් පසු ඊජිප්තුව පාලනය කළහ. ටොලමිවරු ග්‍රීක භාෂාව භාවිත කළ අතර, ඊජිප්තු බස කතාකිරීම ප්‍රතික්ෂේප කළහ. රොසෙටා පාෂාණය වැනි රාජසභාවේ නිල ලේඛන ග්‍රීක මෙන්ම ඊජිප්තු බසින් ද ලියැවීමට හේතුව එයයි. නමුත්, ක්ලියෝපැට්රා ඊජිප්තු බස කථාකිරීමට උගත් අතර ඇය තමන් ඊජිප්තු දෙවඟනක් වූ අයිසිස් දෙවඟනගේ නැවත උපතක් බව පවසා සිටියා ය.

සැබවින්ම ක්ලියෝපැට්රා සිය පියා වූ XIIවන ටොලමි සමග හවුල් පාලනයක් ගෙනගිය අතර, පසුව ඇගේ සොයුරන් වූ XIIIවන ටොලමි සහ XIVවන ටොලමි සමග ඊජිප්තු සම්ප්‍රදායයට අනුව විවාහ වී හවුල් පාලනයක් ගෙනගොස් ක්‍රමයෙන් තනි පාලකයා බවට පත්වූවා ය. පාරාවෝවරිය ලෙස ඇය ජූලියස් සීසර් සමග සම්බන්ධතා පැවැත් වූ අතර, එය ඇයව සිහසුන මත ස්ථාවර කිරීමට හේතු විය. පසුව ඇය සීසර්ට දාව උපන් ඇගේ පුත්‍රයා වූ සිසේරියන්ව ද නාමිකව සම-පාලක තනතුරට ඔසවා තැබුවා ය.

ක්‍රි.පූ. 44දී සීසර්ගේ ඝාතන‍යෙන් පසු ඇය, සීසර්ගේ නීත්‍යානුකූල අනුප්‍රාප්තිකයා වූ ගයස් ජූලියස් සීසර් ඔක්ටේවියානස්ට (පසුව ඔගස්ටස් ලෙස ප්‍රකට විය) එරෙහිව මාක් ඇන්ටනිට සහාය දැක්වූවා ය. ඇන්ටනිට දාව ඇය IIවන ක්ලියෝපැට්රා සෙලීන් සහ ඇලෙක්සැන්ඩර් හීලියෝස් නම් නිවුන් දරුවන් දෙදෙනකු ද, ටොලමි ෆිලඩෙල්ෆස් නම් පුත්‍රයකු (ඇයට සිය සොයුරන් සමග විවාහයෙන් දරුවන් නොලැබිණි) ද වැදුවා ය. ඇක්ටියම් සටනේ දී ඔක්ටේවියන්ගේ හමුදාවන්ට පරාජය වීමෙන් පසු ඇන්ටනි සියදිවි නසාගත් අතර ක්ලියෝපැට්රා ද එය අනුගමනය කළා ය. සම්ප්‍රදාය අනුව, ක්‍රි.පූ. 30 අගෝස්තු 12වන දින ඇය සර්පයකු මගින් දෂ්ට කරවාගෙන සිය දිවිහානි කරගත් බව සඳහන් වේ. ඇගෙන් පසු සිසේරියන් රාජ්‍යත්වයට පත් වූ අතර, ඔහුගේ ආධාරකරුවන් ඔහු පාරාවෝවරයා ලෙස නම්කරන ලදී. නමුත් මඳ කලකින්ම ඔක්ටේවියන්ගේ නියෝගයක් අනුව ඔහුව ඝාතනය කෙරිණි. අනතුරුව ඊජිප්තුව රෝම පළාතක් වූ ඒජිප්ටස් බවට පත් විය.

අදවන විට ක්ලියෝපැට්රා බටහිර සංස්කෘතියේ ඉමහත් ජනප්‍රිය තේමාවක් බවට පත්ව ඇත. ඇයගේ පුරාවෘත්තය බොහෝ කලානිර්මාණ සහ සාහිත්‍යයේ සඳහන් ඇගේ ජීවිතය අලලා නිර්මාණය වූ නාට්‍ය මෙන්ම වෙනත් මාධ්‍ය සඳහා ද මාතෘකාව වී ඇත. ඒ අතර, විලියම් ෂේක්ස්පියර්ගේ ශෝකාන්ත නාට්‍යයක් වන ඇන්ටනි සහ ක්ලියෝපැට්රා, ජෝජ් බර්නාඩ් ෂෝගේ නාට්‍යයක් වන සීසර් සහ ක්ලියෝපැට්රා, ජූල්ස් මැසනට්ගේ ක්ලියෝපැට්‍රේ ඔපෙරාව, සහ ක්ලියෝපැට්රා (1934) සහ ක්ලියෝපැට්රා (1963) වැනි චිත්‍රපට ද වේ.

නාමයේ නිරුක්තිය
ක්ලියෝපැට්රා යන නාමය පැනනැගුණේ ග්‍රීක නාමයක් වූ "කීර්තිමත් පියකුගෙන් පැවත එන්නිය" හෝ "පියාගේ කීර්තිය" යන අරුතැති Κλεοπάτρα (Kleopatra) යන වදනෙනි. එය κλέος (kleos) "කීර්තිය" සහ πατήρ (pater) "පියා" යන වචනවල සංයුක්තයෙහි ස්ත්‍රී ලිංග ස්වරූපය වේ. (මෙහි පුරුෂ ලිංගික ස්වරූපය ලියනු ලබන්නේ Kleopatros (Κλεόπατρος), හෝ Patroklos (Πάτροκλος) ලෙස ය)

චරිතාපදානය

සිහසුනට පත්වීම

ක්ලියෝපැට්රාගේ මවගේ අනන්‍යතාවය නොදනී. සාමාන්‍යයෙන් ඇයගේ මව XIIවන ටොලමි ඕලීට්ස්ගේ සොයුරිය හෝ නෑණන්ඩිය මෙන්ම බිරිඳ ද වූ ඊජිප්තුවේ පස්වන ක්ලියෝපැට්රා ට්‍රයිෆේනා ලෙස විශ්වාස කෙරේ. Vවන ක්ලියෝපැට්රා, Xවන ටොලමි සහ IIIවන බෙරනිස්ගේ දියණිය නොවේ නම්, ක්ලියෝපැට්රාගේ (ලිපියට මාතෘකාව වූ) මව Xවන ටොලමි සහ IIIවන ක්ලියෝපැට්රා බෙරනිස් ෆිලොපේටර්ගේ දියණියක වූ වෙනත් ටොලමියානු සාමාජිකාවක ලෙස සැලකිය හැක. ක්ලියෝපැට්රාගේ පියා වූ ඕලීට්ස් මහා ඇලෙක්සැන්ඩර් රජුගේ සෙන්පතියකු වූ ද, මැසිඩෝනියාවේ ආර්සිනෝයි සහ ලේගස්ගේ පුත්‍රයා වූ ද Iවන ටොලමි සෝටර්ගෙන් ඍජුවම පැවත එන්නෙකි.

බලය මධ්‍යගත කිරීම සහ දූෂණය නිසා සයිප්‍රසය සහ සයිරෙනයිකා පෙදෙස්වල පිබිදීම් ඇති වීම හේතුවෙන් එම ප්‍රදේශ අහිමි වීම නිසා XIIවන ටොලමි රජුගේ සමය රාජවංශයේ ව්‍යසනකාරී සමයක් ලෙස සැලකෙයි. ටොලමි, ක්ලියෝපැට්රා සමග රෝමයට ගියේ ය; VIවන ක්ලියෝපැට්රා ට්‍රිෆේනා සිහසුන අත්කරගත් නමුත්, සැකකටයුතු සිද්ධීන් නිසා ඇය මඳ කලකින්ම මරණයට පත් විය. අද වන විට විශ්වාස කෙරෙන්නේ (ඓතිහාසික වාර්තා මගින් සනාථ වී නොමැත) සම්පූර්ණ පාලනය ලබා ගැනීම සඳහා IVවන බෙරෙනිස් ඇයට වස දුන් බවයි. මේ හේතුව නොසැලකූ විට, ඇය (බෙරෙනිස්) ක්‍රි.පූ. 55දී ටොලමි ඕලීට්ස් රෝම සහාය ඇතිව නැවත පැමිණෙන තෙක් රාජ්‍ය පාලනය කොට ඇත. රෝම සෙන්පති ඕලස් ගැබිනියස්ගේ සහාය ඇතිව ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාව අල්ලා ගැනීමට ඔහු සමත් විය. බෙරෙනිස්ව අත්අඩංගුවට ගැනුණු අතර, ඇගේ හිස ඇගේ පියා වූ රජුගේ නියමය අනුව රාජමාලිගය වෙත යවන ලදී. අනතුරුව ක්ලියෝපැට්රා සිය 14වන වියේ දී, සිය පියා සමග හවුල් පාලනයක් ගෙනගිය අතර, ඇගේ බලය බෙහෙවින් සීමාකෙරුණ ද, ඇය සිය පියාගේ නියෝජ්‍ය තනතුරට පත්වූවා ය.

ක්‍රි.පූ. 51 මාර්තු මස XIIවන ටොලමි මියගියේ ය. ඔහුගේ අවසන් කැමැත්ත අනුව 18 වියැති ක්ලියෝපැට්රා සහ 10 වියැති ඇගේ සොයුරා වූ XIIIවන ටොලමි හවුල් රාජ්‍ය පාලකයින් ලෙස නම්කළේ ය. ඔවුන් දෙදෙනාගේ පළමු වර්ෂ ත්‍රිත්වය තරමක් අපහසු වූයේ, ආර්ථික දුර්වලතා, සාගත, නයිල් ගංගාව නිසා නිරන්තර ජලගැලීම් ඇතිවීම සහ දේශපාලන අරගල හේතුවෙනි. ක්ලියෝපැට්රාව ඇගේ බාල සොයුරාට විවාහ කර දෙන ලදී. නමුත් ඇයට ඔහු සමග බලය බෙදා ගැනීමට අදහසක් නොපැවති බව පැහැදිළි විය.

ක්‍රි.පූ. 51 අගෝස්තුවේ දී, ක්ලියෝපැට්රා සහ ටොලමි අතර සියලු සබඳතා ඇණහිටියේ ය. නිල ලේඛනවලින් ටොලමිගේ නම ඉවත් කළ ක්ලියෝපැට්රා කාසිවල ඇගේ රුව පමණක් සටහන් කිරීමට කටයුතු යෙදුවා ය. මෙය කාන්තා සහ-පාලකවරියන් පුරුෂ සහ-පාලකවරුනට වඩා පහත් බවට වූ ටොලමියානු සම්ප්‍රදායට එරෙහි වීමකි. ක්‍රි.පූ. 50දී, ක්ලියෝපැට්රා ඕලස් ගැබිනියස්ගේ බලවත් රෝම ගැබිනියානි හමුදා සමග දරුණු ආරවුලකට පැටලුණා ය. මෙම හමුදා ක්‍රි.පූ. 55දී ඕලස් ගැබිනියස් විසින් XIIවන ටොලමි රජුගේ ප්‍රතිෂ්ඨාපනයෙන් පසු ඔහුව ආරක්ෂා කිරීමට ඊජිප්තුව තුළ රඳවා තිබිණි. ගැබිනියානුවරුන් විසින්, පාතියන්වරුන්ට එරෙහිව සිය පියාට සහාය ඉල්ලා පැමිණි සිරියාවේ රෝම ආණ්ඩුකාරයා වූ මාකස් කැල්පුර්නියස් බිබියුලස්ගේ පුතුන්ව විනාශ කරන ලදී. ක්ලියෝපැට්රා මෙම මිනීමරුවන් යදම් ලා බිබියුලස් වෙත භාරකළේ ය. මේ නිසා ගැබිනියානිවරු රැජිනගේ ප්‍රධාන සතුරන් බවට පත් වූහ. මෙම අරගලය ක්ලියෝපැට්රාගේ බලය පිරිහීමට බලපෑ ප්‍රධාන හේතුවක් විය. අර්ධ-ග්‍රීක සෙන්පති ඇකිලාස්, සහ කියොස්හි තියෝඩෝටස්ගේ සම්බන්ධතා ඇතිව පණ්ඩක පොතිනස්ගේ මෙහෙයවීමෙන් රාජමාලිගයේ ඇති වූ කුමන්ත්‍රණයක් මගින් ක්ලියෝපැට්රාගේ තනි රාජ්‍ය සමය අවසන් විය. ක්‍රි.පූ. 48දී පමණ ක්ලියෝපැට්රාගේ බාලම සොයුරා වූ XIIIවන ටොලමි තනි පාලකයා බවට ලත් විය.

පෙලුසියම් අවට කැරැල්ලක් මෙහෙයවීමට ක්ලියෝපැට්රා උත්සාහ ගත් නමුත්, ඇයට ඇගේ ඉතිරිව සිටි එකම සොයුරිය වූ ආර්සිනෝයි සමග පලායාමට සිදු විය.

රෝමය සමග සබඳතා

පොම්පේ ඝාතනය
ක්ලියෝපැට්රා පිටුවහල්ව සිටි සමයේ පොම්පේ රෝම සිවිල් යුද්ධයට පැටලුණේ ය. ක්‍රි.පූ. 48 අගකාලයේ ෆාර්සලුස් සටනින් පරාජය වූ පොම්පේ සීසර්ගේ හමුදාවලින් බේරීමට ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාව වෙත පලාගියේ ය. එම කාලයේ ටොලමි දහ තුන්වැනි වියේ පසු විය. ඔහු තමන් වෙනුවෙන් සිහසුනක් වරායේ ඉදිකළේ ය. එහි සිට ඔහු ක්‍රි.පූ. 48 සැප්තැම්බර් 28දින පොම්පේව ඔහුගේ පැරණි නිලධාරියකු වූ දැන් ටොලමියානු සේවයේ යෙදී සිටින තැනැත්තකු විසින් මරා දමන අයුරු දුටුවේ ය. නැවේ සිටි ඔහුගේ බිරිඳ සහ දරුවන් ඉදිරියේ ඔහුගේ හිස ගසා දමන ලදී. මෙම මරණය සිය නියෝගයක් මත සිදු වූවකැයි සීසර්ට පවසා රෝමය සමග මිතුරුවීමට ටොලමි අදහස්කළේ ය. මෙකල ඊජිප්තුව පිළිබඳ බොහෝ වාදවිවාද පැවතිණි. මෙම ක්‍රියාව ටොලමිගත් අනුවණ තීරණයක් බව පෙන්නුම් කළේ ය. ඉන් දින දෙකකට පසු සීසර් ඊජිප්තුවට පැමිණියේ ය. ටොලමි ඔහුට පොම්පේගේ වෙන්කළ හිස ලබාදුන්නේ ය. ඉන් සීසර් කෝපයට පත් විය. පොම්පේ සීසර්ගේ දේශපාලන සතුරකු වුවත්, ඔහු රෝම කොන්සල්වරයකු සහ සීසර්ගේ එකම නීත්‍යානුකූල දියණිය වූ දරු උපතකදී මියගිය ජූලියාගේ වැන්දඹු සැමියා විය. සීසර් ඊජිප්තු අගනුවර අල්ලාගත් අතර, ඔහු සතුරු ටොලමි සහ ක්ලියෝපැට්රාගේ හිමිකම් අතරමැද විනිශ්චයකරු ලෙස කටයුතු කළේ ය.

ජූලියස් සීසර් සමග සම්බන්ධය

ටොලමි කෙරෙහි ජූලියස් සීසර්ගේ කෝපයෙන් වාසි ලබාගැනීමට සිතූ ක්ලියෝපැට්රා රහසේම ඔහුගේ මාලිගයට ඇතුළු වූයේ සීසර් හමුවීමට ය. මේ පිළිබඳ ප්ලූටාර්ක් සිය ජූලියස් සීසර්ගේ ජීවිතය නැමැති වාර්තාවේ විචිත්‍රවත් විස්තරයක් අන්තර්ගත වේ මෙහි ඇය ටොලමිගේ ආරක්ෂකයන් පසුකොට ඇතුළු වූ අයුරු සඳහන් වන්නේ ඇය සිසිලියානු ඇපලොඩෝරස්ගේ කර මතින් රෝල් කළ බුමුතුරුණක් තුළ සැඟවී පැමිණි බවයි. ඇය සීසර්ගේ අනියම් බිරිඳ බවට පත් වූ අතර ක්‍රි.පූ. 47දී එනම් ඔවුන්ගේ හමුවෙන් මාස නවයකට පසු ඔවුන්ගේ පුත්‍රයා වූ ටොලමි සීසර්ට ඇය උපත ලබාදුන්නා ය. ඔහුව "පුංචි සීසර්" යන අරුතැති සිසේරියන් යන අන්වර්ථ නාමයෙන් හඳුන්වන ලදී.

මේ අවස්ථාවේ ක්ලියෝපැට්රා තමන්ට සිහසුන ලබාදෙන මෙන් සිදුකළ බලවත් ඉල්ලීම නිසා සීසර් ඊජිප්තුව ඈඳා ගැනීමට තිබූ සිය සැලැස්ම අත්හළේ ය. මිත්රිඩේට්ස් විසින් ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාව වටලන ලද අතර, නයිල්හි සටනේ දී සීසර් ටොලමිගේ හමුදා පරාජය කළේ ය. XIIIවන ටොලමි නයිල්හි දී මරණයට පත් වූ අතර, සීසර්, ක්ලියෝපැට්රා සහ ඇගේ බාලම සොයුරු XIVවන ටොලමි හවුල් පාලකයින් ලෙස සිහසුනට පත්කළේ ය. සීසර් ඊජිප්තුව හැර යන විට, ඔහු රුෆියෝගේ නායකත්වය යටතේ ලීජන් තුනකින් යුත් රෝම හමුදාවක් ස්ථාපිත ක‍ර තිබිණි.

ක්ලියෝපැට්රාට සීසර් මුණගැසුණු අවස්ථාවේ ඇගේ වයස 21ක් වූ අතර, සීසර්ගේ වයස අවුරුදු 52කි. ක්‍රි.පූ. 48 සහ 47 අතර කාලයේ සීසර් ඊජිප්තුවේ නැවතී සිටි කාලයේ ඔවුහු පෙම්වතුන් බවට පත් වූහ. සිය පුත්‍රයාගේ පියා සීසර් බව නිවේදනය කළ ක්ලියෝපැට්රාට සියු පුතුව ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙස නම් කිරීමට අවශ්‍ය විය. නමුත් එය ප්‍රතික්ෂේප කළ සීසර් ඒ වෙනුවට සිය බෑනා වූ ඔක්ටේවියන් අනුප්‍රාප්තික තනතුරට පත්කළේ ය. මෙම සම්බන්ධතාවයේ දී ක්ලියෝපැට්රා, සීසර්ට ඇගේ තාරකා විද්‍යාඥයා වූ ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේ සොසිජිනස් මුණගැස්වූ බවත්, අධික දින සහ අධික අවුරුදු පිළිබඳ අදහස ඉදිරිපත් කළ බවටත්, කටකතා පැතිර ගියේ ය. මෙය අලුත් දෙයක් නොවුණ ද, ක්‍රි.පූ. 238දී හඳුනාගැනුණු මෙය එතෙක් භාවිතයට නොගැනිණි. ඔහුගේ ප්‍රතිසංස්කරණ පදනම් කරගනිමින් සීසර් ක්‍රි.පූ. 45දී රෝම දිනදර්ශනය ප්‍රතිසංස්කරණය කළ අතර, ක්‍රි.පූ. 26දී ඊජිප්තු දිනදර්ශනය ද ප්‍රතිසංස්කරණය විය.

ක්‍රි.පූ. 46 මැදකාලයේ ක්ලියෝපැට්රා, XIVවන ටොලමි සහ සිසේරියන් රෝමයේ චාරිකාවක නිරත වූහ. එහි දී මෙම ඊජිප්තු රැජින නවාතැන් ගත්තේ රෝමයට නුදුරු හෝර්ටි සිසේරිස් ඇතුළු සීසර්ගේ ගම්බද නිවසකයි. (ඇය විදෙස් රාජ්‍යයක අධිපතිනියක් වූ බැවින් ඇයට රෝමයේ පොමේරියමට ඇතුළුවීමට අවසර නොලැබිණි) ක්ලියෝපැට්රා සහ සීසර් අතර සම්බන්ධය පැහැදිළි වූ රෝම ජනයා මෙය අපවාදයක් ලෙස සැලකූයේ, ඒ වන විටත් මෙම රෝම අධිපතියා කැල්පුර්නියා සමග විවාහ වී සිටි නිසායි. නමුත් සීසර් ෆෝරම් ජූලියම්හි පිහිටා තිබූ වීනස් ජෙනිට්‍රික්ස් (සීසර්ගේ පවුලේ මිත්‍යාමය පුරෝගාමිනිය) දේවස්ථානයේ ක්ලියෝපැට්රාව, අයිසිස් දෙවඟන අයුරින් නිරූපිත රන් ප්‍රතිමාවක් පවා ඉදිකළේ ය. රෝම දේශක සිසෙරෝ ඔහුගේ ඉතිරිව පැවති ලිපිවල සඳහන් කොට ඇත්තේ ඔහු විදේශීය රැජිනට වෛර කළ බවයි. ක්‍රි.පූ. 44 මාර්තු 15වන දින සීසර් ඝාතනය වන තුරුත්, ක්ලියෝපැට්රා සහ ඇගේ පිරිවර රෝමයේ සිට ඇත. ඔහුගේ මරණින් පසු ඇය සහ ඇගේ ඥාතීන් නැවත ඊජිප්තුව වෙත පැමිණියහ. XIVවන ටොලමි මියයාමත් සමග, (ඔහුගේ වැඩිමහල් සොයුරිය විසින් වසදීමෙන් යැයි පැවසේ) ක්ලියෝපැට්රා සිසේරියන් තම සම-රාජ්‍යාධිකාරී සහ අනුප්‍රාප්තික තනතුරට පත් කොට ඔහුට තියොස් ෆිලොපේටර් ෆිලොමීටර් (පියාට ආදරය කරන, සහ මවට ආදරය කරන දෙවියා) යන විරුදය ලබාදුන්නා ය.

රෝම සිවිල් යුද්ධය තුළ ක්ලියෝපැට්රා
ක්ලියෝපැට්රා රෝම සිවිල් යුද්ධයේ දී සිසේරියානු පාර්ශ්වයට සහාය දැක්වූවා ය. මෙම යුද්ධය ඇති වූයේ මාක් ඇන්ටනි සහ ඔක්ටේවියන් විසින් මෙහෙයවූ සිසේරියානු පාර්ශ්වය සහ මාකස් ජූනියස් බෲටස් සහ ගයස් කැෂියස් ලොංගිනස් ඇතුළු සීසර්ගේ ඝාතනය මෙහෙයවූවන් අතර ය. බෲටස් සහ කැෂියස් ඉතාලිය අත්හැර නැගෙනහිර රෝම අධිරාජ්‍යය දෙසට යාත්‍රා කොට එහි විශාල ප්‍රදේශ ආක්‍රමණය කර යුධ පදනම් පිහිටුවූහ. ක්‍රි.පූ. 43 ආරම්භයේ, ක්ලියෝපැට්රා, සිසේරියන් ඇගේ සම-රාජ්‍යාධිකාරී ලෙස පිළිගත් නැගෙනහිර සිසේරියානු පාර්ශ්වයේ නායකයා වූ පබ්ලියස් කොර්නේලියස් ඩොලබෙලා සමග සන්ධානයකට එළැඹුණා ය. නමුත් නොබෝකලකින්ම ලාඕඩිසියාවේ දී ඩොලබෙලාව වටලන ලදුව, ඔහු සියදිවි හානිකර ගත්තේ ය. (ක්‍රි.පූ. 43)

ඊජිප්තුව ආක්‍රමණය කොට එහි වස්තුව ලබා ගැනීමටත්, ඩොලබෙලාට සහාය දීම හේතුවෙන් ක්ලියෝපැට්රාට දඬුවම් දීමටත් කැෂියස්ට අවශ්‍ය විය. ඊජිප්තුව සතුව ප්‍රබල භෞමික සේනා නොමැති වීමත්, එහි පැවති සාගත සහ වසංගත හේතුවෙන් ඊජිප්තුව අල්ලාගැනීම පහසු කටයුත්තක් ලෙස පෙනිණි. ක්ලියෝපැට්රා, ඇන්ටනි සහ ඔක්ටේවියන්ගෙන් සහාය ලබා ගැනීම වැළැක්වීමටත්, කැෂියස්ට අවශ්‍ය විය. නමුත් ක්‍රි.පූ. 43 අගකාලයේ බෲටස් විසින් ඔහුව නැවත ස්මයිර්නා වෙත කැඳවීම නිසා ඔහුට ඊජිප්තුව ආක්‍රමණය කළ නොහැකි විය. ක්ලියෝපැට්රා සහ සිසේරියන්වරු අතර සබඳතාවලට බාධා කිරීමට කැෂියස් තැත්කළේ ය. මේ අරමුණ සඳහා, ලුෂියස් ස්ටේයස් මාකස් නැව් 60ක් සමග ප්‍රබල ලීජන් හමුදාවක් පිලොපොනීස්ට දකුණින් වූ මැටපැන් තුඩුව වෙත වෙත පිටත් කොට හැරියේ ය. කෙසේනමුත්, ක්ලියෝපැට්රා ඇගේ නාවික බලඇණිය සමග ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේ සිට බටහිරට ලිබියානු වෙරළ තීරය දිගේ සිසේරියානු නායකයින්ට සහාය දීමට පිටත් වූ නමුත්, දරුණු කුණාටුවක් හේතුවෙන් ඇගේ නැව්වලට හානි වීමත්, ඇය රෝගාතුර වීමත් නිසා නැවත ඊජිප්තුවට පැමිණීමට සිදු විය. රැජිනට වූ ආපදාව පිළිබඳ දැනගත් ස්ටේයස් මාකස් ග්‍රීක වෙරළේ දී ඇගේ නැව්වලට සිදුව ඇති හානිය දුටුවේ ය. අනතුරුව ඔහු ඔහුගේ නැව් ආද්‍රියාතික් මුහුද වෙත මෙහෙයවී ය.

ක්ලියෝපැට්රා සහ මාක් ඇන්ටනි

මාක් ඇන්ටනි යනු සීසර්ගේ මරණින් පසු පැවති, බල රික්ත සමයේ සිටි රෝමය පාලනය කළ තිදෙනාගෙන් අයෙකි. ක්‍රි.පූ. 41දී ඔහු සිය හොඳම මිතුරා වූ ක්වින්ටස් ඩෙලියස් ඊජිප්තුව වෙත පිටත් කර හැරියේ ඇන්ටනිව හමුවී, ඇගේ පක්ෂපාතීභාවය පිරික්සීම සඳහා ඔහුගේ ප්‍රශ්වලට පිළිතුරු දීමට ක්ලියෝපැට්රාව ටාර්සස්ට මුණගැස්වීමේ අරමුණිනි. රෝම සිවිල් යුද්ධයේ දී, ඇයට කැෂියස්ට බොහෝ මුදල් ගෙවීමට සිදුව තිබිණි. ඇත්ත වශයෙන්ම ඇන්ටනිට අවශ්‍යව තිබුණේ පාතියන්වරුනට එරෙහිව යුද්ධයක් ඇරඹීමට ක්ලියෝපැට්රාගේ සහාය ලබාගැනීම සඳහායි. ක්ලියෝපැට්රා නැවත මහා රාජ්‍යය වෙත පැමිණි අතර, ඇන්ටනි ඇය කෙරෙහි ආකර්ෂණය වීම නිසා ඔහු ක්‍රි.පූ. 41 අගකාලයේ සිට ක්‍රි.පූ. 40 මුල්කාලය දක්වා ඇය සමග ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේ ගත කිරීමට තීරණය කළේ ය.

ඇයව සහ සිසේරියන්ව ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා ඇන්ටනි විසින්, ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාව වටලෑමේ දී මූලිකත්වය ගැනීම හේතුවෙන්, රෝම පාලනය යටතේ පැවති එෆීසස්හි ආටෙමිස්ගේ දෙවොල වෙත පිටුවහල් කොට තිබූ ඇගේ සොයුරිය වූ ආර්සිනෝයිව මරා දැමීමට ක්ලියෝපැට්රාට බල‍කළේ ය. ඇගේ මරණ දඬුවම ක්‍රි.පූ. 41දී දෙවොලේ පියගැටපෙළ මත දී ලබා දෙන ලදී. දෙවොලේ සිදු වූ මෙම භීෂණය රෝමයේ කැළඹීමට හේතු විය. මීට අමතරව ක්ලියෝපැට්රා, සිය අපේක්ෂාවන්ට විරුද්ධව කැෂියස්ට සහාය දුන් සිය සයිප්‍රසයේ යුධ පාලකයා වූ සෙරපියන් පිළිබඳව ද ක්‍රියාමාර්ග ගන්නා ලදී.

ක්‍රි.පූ. 40 දෙසැම්බර් 25දින ක්ලියෝපැට්රා ඇන්ටනිට දාව නිවුන් දරුවන් දෙදෙනකුට උපත ලබා දුන්නා ය. ඔවුන් ඇලෙක්සැන්ඩර් හීලියෝස් සහ ක්ලියෝපැට්රා සෙලීන් II ලෙස නම්කරන ලදී. වසර හතරකට පසු, පාතියන්වරුන් සමග යුධ වැදීමට යන අතරමග ඇන්ටනි නැවත ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාව වෙත පැමිණියේ ය. ඔහු ක්ලියෝපැට්රා සමග සිය සබඳතාව අලුත් කරගත් අතර, එම අවස්ථාවේ සිට ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාව ඔහුගේ ද නිවස විය. ඊජිප්තු සම්ප්‍රදායයට අනුව ඔහු ක්ලියෝපැට්රා සමග විවාහ විය. (සුවෙටෝනියස්ගේ ලිපියක් මේ බව සඳහන් කරයි) නමුත් ඔහු ඒ වනවිටත්, ඔක්ටේවියන්ගේ සොයුරිය වූ ඔක්ටේවියා මයිනර් සමග විවාහ වී සිටියේ ය. ඔහුට සහ ක්ලියෝපැට්රාට තවත් දරුවකු විය. ඔහු ටොලමි ෆිලඩෙල්ෆස් නම් විය.

ක්‍රි.පූ. 34 අගකාලයේ දී ඇන්ටනිගේ ආමේනියානු ආක්‍රමණයෙන් පසු, ක්ලියෝපැට්රා සහ සිසේරියන් ඊජිප්තුවේ සහ සයිප්‍රසයේ සම-රාජ්‍යාධිකාරීන් ලෙස කිරුළු පළඳින ලදී. ඇලෙක්සැන්ඩර් හීලියෝස් ආමේනියාවේ, මීඩියාවේ, සහ පාතියාවේ කිරුළු පැළඳි අතර, IIවන ක්ලියෝපැට්රා සෙලීන් සිරෙනයිකා සහ ලිබියාවේ කිරුළුපලන් පාලකයන් බවට පත් විය. ටොලමි ෆිලඩෙල්ෆස් ෆීනීෂියාව, සිරියාවේ, සහ සිසිලියාවේ පාලකයා බවට පත් විය. ඇන්ටෝනියස් විසින් ක්ලියෝපැට්රාට "රජුන්ගේ රැජින" යන නාමය ලබා දෙන ලදී. රෝමයේ සිටි ඇගේ සතුරන් බියට පත් වූයේ ක්ලියෝපැට්රා "පලිගැනීමේ යුද්ධයක් සැලසුම් කරමන් රෝමයට එරෙහිව සියලු නැගෙනහිර පෙදෙස් පෙළගස්වන බවත්, ඇයව ලෝකයේ අධිරාජිනිය ලෙස රෝමයේ කිරුළ පැළඳීමට අදහස් කරන බවත් ය. එසේම කැපිටෝලියම්වලින් යුක්තිය ඉවත ලා නව විශ්වීය රාජධානියක් ඇරඹීමට මුලපුරන බවත් ය." සිසේරියන්ව ක්ලියෝපැට්රා සමග සම-රාජ්‍යාධිකාරී තනතුරට ඔසවා තබා ඔහුට දෙවි, දෙවියන්ගේ පුත්‍රයා, රජුන්ගේත් රජු වැනි විවිධ නාමයන් ලබා දී, හොරස් දෙවිඳුන් ලෙස නිරූපණය කරන ලදී. ක්ලියෝපැට්රා යනු අයිසිස් දෙවඟනගේ පුනරුත්පත්තියක් ලෙස ඊජිප්තුවරුන් සැලකූ අතර, ඇය තමන්වම නියා අයිසිස්යන නමින් හඳුන්වාගත්තා ය.

අවුරුදු ගණනාවකම සිට ඇන්ටනි සහ ඔක්ටේවියන් අතර සම්බන්ධතා දුර්වල වෙමින් පැවති අතර, ක්‍රි.පූ. 33දී එය සම්පූර්ණයෙන්ම බිඳවැටුණු අතර, ඔක්ටේවියන් ඊජිප්තුවට එරෙහි යුද්ධයකට සෙනට් සභාව එකඟ කරවා ගත්තේ ය. ක්‍රි.පූ. 31දී, ඇන්ටනිගේ හමුදාවලට ඇක්ටියම් වෙරළ අසලදී, රෝමන්වරුන්ගේ නාවික ක්‍රියාදාමයකට මුහුණ දීමට සිදු විය. ක්ලියෝපැට්රාගේ ඇගේ නාවික බලඇණිය ද සමග එයට සහභාගී වූවා ය. ප්ලූටාක්ට අනුව, සටනේ උච්චස්ථානයේ දී, ක්ලියෝපැට්රා ඇගේ හමුදා සමග පලාගිය අතර, ඇන්ටනි ද ඇය අනුගමනය කළේ ය. ඇක්ටියම්හි සටනින් පසු ඔක්ටේවියන් ඊජිප්තුව ආක්‍රමණය කළේ ය. ඔහු ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවට ළඟා වන විට, ක්‍රි.පූ. 30 අගෝස්තු 1දින ඇන්ටනිගේ හමුදා ඔක්ටේවියන්ට යටත් විය. ඔක්ටේවියන්ට එරෙහි සටන සඳහා ධනය ලබාගැනීමට ක්ලියෝපැට්රා මහා ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ සොහොන්ගැබෙන් රත්රන් ලබාගත්තා ය. එය ඉන් පෙරත් සොරාකෑමට ලක්ව තිබිණි.

ක්ලියෝපැට්රා පිළිබඳ සත්‍යදැයි සනාථ කොට නොමැති කථා ගණනාවක්ම ඇත. එන් ප්‍රකට කථාවක් නම් ඇය ඇන්ටනි සමග ඔට්ටුවක් ඇල්ලූ බවයි. එහි දී, ඔවුන් පෙනී සිටි එක්තරා වියදම් අධික රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහයක දී,  ඇයට භෝජන සංග්‍රහය සඳහා සෙසටර්ටියස් මිලියන දහයක් වියදම් කළ හැකි බවත්, ඔහු එම ඔට්ටුව පිළිගත් බවත් සඳහන් ය. ඊළඟ රාත්‍රියේ, ඇය පිළිගැන්වූයේ එතරම් සුවිශේෂී නොවන ආහාරයකි. ඔහු මෙයට සරදම් කළේ ය. ඇය දෙවන ආහාරය වූ — සැර විනාකිරි කෝප්පය ගෙනඒමට නියෝගකළා ය. අනතුරුව ඇය ඇගේ මිලකළ නොහැකි මුතු කරාඹුවක් ගලවා විනාකිරි බඳුනට එක් කර එය දියවීමට ඉඩහැරියා ය. අනතුරුව එය පානය කළා ය. මේ පිළිබඳ පැරණිම වාර්තාව ලැබෙන්නේ වැඩිමහල් ප්ලීනිගෙන් වන අතර, එය එම භෝජන සංග්‍රහය පැවතී වසර 100කට පමණ පසුව ලියැවුණකි. මුතුවල ඇති කැල්සියම් කාබනේට් ඛනිජය අම්ලයක් වන විනාකිරිවල සෙමෙන් දියවන නමුත්, ඒ සඳහා මුතු ඇටය මුලින් කුඩුකළ යුතු ය.

මරණය

ඓතිහාසික වාර්තාවල, විශේෂයෙන්ම රෝම වාර්තාවල, ප්‍රධාන පිළිගැනීම වනුයේ ක්ලියෝපැට්රා ඊජිප්තු නාගයකු ලවා දෂ්ට කරවාගෙන සිය දිවි හානිකරගත් බවයි. පැරණිතම මූලාශ්‍රය වන ස්ට්‍රාබෝ මෙම සිදුවීම සිදු වූ කාලයේ ජීවත් වී ඇති අතර, ඔහු සමහරවිට ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේ ජීවත් වන්නට ඇත. ඔහු පවසන්නේ මේ පිළිබඳ කථා දෙකක් ඇති බවයි. — ඉන් එකක් නම් ඇය විෂ ආලේපනයක් ගල්වාගත් බව හෝ ඇස්ප් (මිසර නාගයකු) සර්පයකු ඇගේ ළයට දෂ්ට කරවාගැනීමෙන් ඇය මිය ගිය වයි — නමුත් ඔහු සිය වාර්තාවේ පවසා ඇත්තේ, ක්ලියෝපැට්රා තමන්ටම වස දී ගත් බව හෝ ඇයව කිසියම් තැනැත්තකු විසින් ඝාතනය කළේ ද යන්න පැහැදිළි නැති බවයි.</ref></ref> මෙම අවුරුදු දහය තුළ ඇතැම් රෝම කාව්‍යයන්හි මෙම අවස්ථාව පිළිබඳ සඳහන් වන්නේ සර්පයින් දෙදෙනකු දෂ්ට කළ බවට ය. මෙය වසර 150කට පසු විසූ ඉතිහාසඥයකු වූ ෆ්ලෝරස් ද සඳහන් කොට ඇත. මෙම සිදුවීමෙන් වසර හැටකට පසු, වෙලේයස් ද, ඇස්ප් සර්පයා පිළිබඳ සඳහන් කරයි. සෙසු කතුවරුන් මෙම ඓතිහාසික වාර්තා පිළිබඳ ප්‍රශ්නාර්ථ නගන්නේ, ඇතැම්විට ඔගස්ටස් විසින් ඇයව මරා දැමුවා විය හැකි නිසායි. 2010දී, ජර්මානු ඉතිහාසඥ ක්‍රිස්ටොෆ් ෂේෆර් සෙසු සියලු තර්කයන්ට අභියෝග කළේ, රැජිනට සැබවින්ම වස දී ඇති බවත්, ඇය මරණයට පත්ව ඇත්තේ විෂ මිශ්‍රණයක් පානය කිරීමෙන් බවයි. ඓතිහාසික මූලාශ්‍ර අධයයනය කිරීමෙන් පසු, විෂවේදීන් සමග කරුණු විමසා බලා, ඉතිහාසඥයා පවසා ඇත්තේ බොහෝ මූලාශ්‍රවල සඳහන් පරිදි ඉක්මන් වේදනා රහිත මරණයක් ඇස්ප් සර්ප දෂ්ටනයෙන් නොලැබෙන බවයි. එසේම ඇස්ප් (ඊජිප්තු නාගයා) විෂ මරණය ඇති කිරීමට පෙර ඇස්වලින් පටන්ගෙන සිරුරේ අවයව අක්‍රීය වීම ද සිදු වේ. එකල ක්ලියෝපැට්රා ද ඇස්ප් සර්ප දෂ්ටන නිසා ඇති වන වේදනාකාරී ප්‍රතිඵල දැනසිටින්නට ද ඇත. එම නිසා එය ඇගේ මරණයට හේතුව විය නොහැකි බව පැවසේ. එසේම ඇස්ප් දෂ්ටනය, සෑමවිටම මාරාන්තික නොවේ. ෂේෆර් සහ ඔහුගේ විෂවේදී ඩියෙට්‍රිච් මෙබ්ස් අනුමාන වශයෙන් ඉදිරිපත් කොට ඇත්තේ ක්ලියෝපැට්රා විසින් හෙම්ලොක්, අතිඋඩයන් විශේෂයක්, සහ අබිං මිශ්‍රණයක් පානය කරන්නට ඇති බවයි.

මෙම සිදුවීමෙන් වසර 130කට පසු ප්ලූටාක් විසින් සඳහන් කොට ඇත්තේ, ඇන්ටනිගේ මරණින් පසු ඔක්ටේවියන් ඇගේ සොහොන්ගැබ තුළ දී, ක්ලියෝපැට්රාව අල්ලා ගැනීමට සමත් වූ බවයි. ඔහු සිය වහල් බවින් මිදුණු සේවකයා වූ එපැෆ්‍රොඩිටස්ට ඇය සිය දිවි නසාගැනීම වැළැක්වීමට ඇයව මුරකරන මෙන් පැවසූයේ, ඔහුගේ රෝම විජයග්‍රහණයේ කොටසක් ලෙස ඇයව ප්‍රදර්ශනය කිරීමට සිතූ නිසායි. නමුත් එපැෆොඩිටස්ව මුළා කළ ක්ලියෝපැට්රා එයට පෙර සියදිවි හානිකරගත්තා ය. ප්ලූටාක් පවසන්නේ ඇය මියගොස් සිටි බවත්, ඇගේ සේවිකාව වූ ඉරාස් ඇගේ දෙපා මුළ මියයමින් සිටි බවත්, චාමියන් සේවිකාව සිය ඇදවැටීමට ප්‍රථම රැජිනගේ කිරුළ සකසමින් සිටි බවත් ය. ඒ අනුව ඔහු සඳහන් කොට ඇත්තේ ඇයට පිටිසර වැසියකු විසින් ගෙනඑන ලද අත්තික්කා බඳුනක් තුළ ඇස්ප් සර්පයකු සැඟව සිට ඇති බවත්, අත්තික්කා කිහිපයක් අනුභවයෙන් පසු සර්පයාව සොයාගත් ඇය දෂ්ට කිරීම පිණිස සිය අත යොමු කළ බවයි. වෙනත් කථාවල සඳහන් වන්නේ සර්පයා බඳුනක් තුළ සැඟව සිටි බවත්, සිය අතට දෂ්ට කරවා ගැනීම පිණිස ක්ලියෝපැට්රා ඉද්දකින් ඇන ඌව කෝපගැන්වූ බවයි. අවසානයේ ඔහු සඳහන් කරන්නේ, රෝමය වෙත ඔක්ටේවියන්ගේ ජයග්‍රාහී ගමනේ දී, එම පෙළපාලියේ සර්පයකු එල්ලෙමින් සිටි ක්ලියෝපැට්රාගේ පිළිරුවක් ගෙන ගිය බවයි.

ප්ලූටාක්ගේ සමයේ එලෙසම ලියා ඇති සුවෙටෝනියස්ද  පවසන්නේ ක්ලියෝපැට්රා මියගියේ ඇස්ප් දෂ්ටනයකින් බවයි.

සම්භාව්‍ය මූලාශ්‍රවල සඳහන් වන්නේ ක්ලියෝපැට්රාගේ බාහුවට සර්පයා දෂ්ට කළ බවයි. නමුත් බොහෝ මධ්‍යකාලීන සහ පුනරුද යුගයේ නිර්මාණ තුළ ඇය ඇස්ප් ලවා සිය ළයට දෂ්ට කරගත් බව පැවසේ. එය ෂේක්ස්පියර් විසින් ද අනුගමනය කරන ලදී.

ඇන්ටනිගේ මරණය පිළිබඳ ප්ලූටාක් සඳහන් කරයි. ඔහුගේ හමුදා ඔහුව අත්හැර ඔක්ටේවියන් සමග එක් වූ විට, ක්ලියෝපැට්රා තමන්ට ද්‍රෝහී වූ බව පවසමින් ඔහු වැළපුණේ ය. ඔහුගේ කෝපයට බිය වී ඇය සිය සේවිකාවන් දෙදෙනකු සමග සිය සොහොන්ගැබ තුළට වී අගුළුලා ගත්තා ය. අනතුරුව ඇය ඇය මියගිය බවට ඇන්ටනිට පණිවිඩ යැවුවා ය. ඔවුන්ව විශ්වාස කළ ඇන්ටනි සිය කඩුවෙන් සිය උදරයට ඇනගෙන මියයාම පිණිස වැතිර සිටියේ ය. ලේ ගැලීම නතරවූවද, ඔහු සියලු දෙනාට සිය ජීවිතය අවසන් කරන මෙන් අයැද සිටියේ ය. ක්ලියෝපැට්රාගෙන් තවත් පණිවිඩකරුවකු පැමිණියේ ඔහුව ඇය වෙත රැගෙන යාමටයි. ඇය තවමත් ජීවත්ව සිටින බව අසා ඔහු ප්‍රීතියට පත් විය. ඇය දොර විවර නොකළ ද, කවුළුවෙන් පිටතට කඹ ඇතුළුකොට තිබිණි. ඇන්ටනිව ආරක්ෂිතව කඹවලින් වෙලීමෙන් පසු ඇය සහ ඇගේ සේවිකවෝ ඔහුව සොහොන ඇතුළට අදින ලදහ. මෙමගින් ඔහුට බෙහෙවින් හානි සිදු විය. ඔහුව කවුළුවෙන් ඇතුළට ඇදීමෙන් පසුව ඔවුහු ඔහුව යහනක සැතපූහ. ක්ලියෝපැට්රා සිය ඇඳුම් ඉරා ඔහුව ඉන් ආවරණය කළා ය. වැළපුණු ඇය සිය ළැමට ගසා ගනිමින් හඬන්නට වූවා ය. ඇයට සන්සුන් වන සේ ඇන්ටනි පැවසූ අතර, වයින් වීදුරුවක් ඉල්ලා සිටි ඔහු එය පානයෙන් අනතුරුව මියගියේ ය.

ඔවුන්ගේ සොහොන්ගැබ පිහිටි ස්ථානය තවමත් හඳුනාගෙන නැත. නමුත් ඊජිප්තු පුරාවස්තු සේවාව විශ්වාස කෙරෙන්නේ එය ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවට නිරිතදිගින් පිහිටි ටැපොසිරිස් මැග්නාහි දේවස්ථානය තුළ හෝ එය ආසන්නයේ පිහිටා ඇති බවයි.

ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාව ඔක්ටේවියන්ට යටත් වූ පසු, ඊජිප්තුවරු සීසර්ට දාව ක්ලියෝපැට්රාට උපන් පුත්‍රයා වූ සිසේරියන්ව පාරාවෝවරයා ලෙස ප්‍රකාශ කළහ. පසුව සිසේරියන්ව අල්ලා ගන්නා ලදුව මරණයට පත්කෙරිණි. ඔක්ටේවියන්ගේ උපදේශකයින් පවසා ඇත්තේ, හෝමර්: "සීසර්වරුන් රාශියක් සිටීම නුසුදුසුයි" යනුවෙනි. මෙලෙසින් ඊජිප්තු පාරාවෝවරුන්ගේ හෙලනිස්තික පෙළපත අවසන් වූවා පමණක් නොව සියලු ඊජිප්තු පාරාවෝ පෙළපත්වල අවසානය සනිටුහන් කෙරිණි. ඇන්ටනි සහ ක්ලියෝපැට්රාගේ, දරුවන් තිදෙනා වෙන්කෙරුණු අතර, ඔවුන්ව නැවත රෝමය වෙතගෙන යන ලදී. එහිදී ඇන්ටනිගේ බිරිඳ වූ ඔක්ටේවියා මයිනර් විසින් ඔවුනව රැකබලාගන්නා ලදී. ක්ලියෝපැට්රා සෙලීන් දියණිය ඔක්ටේවියන්ගේ මැදිහත් වීමෙන් මෝරිටේනියාවේ IIවන ජුබාහට විවාහ කර දෙන ලදී.

චරිතය සහ සංස්කෘතිය තුළ නිරූපණ

පුරාතන ලෝකය තුළ ක්ලියෝපැට්රා ඇගේ අතිශය රූමත් බව හේතුවෙන් ප්‍රකට වූවා ය. සිය ලයිෆ් ඔෆ් ඇන්ටනි තුළ, ප්ලූටාක් සඳහන් කරන්නේ "සිය රූමත්බව හේතුවෙන් කේයස් සීසර්, සහ පොම්පේගේ පුත්‍රයා වූ ග්නේයස් කෙරෙහි ඇති වූ බලපෑම සැලකිල්ලට ගනිමින්, ඇය සිතූයේ ඇන්ටනි පහසුවෙන්ම ඇගේ දෙපා මුලට රැගෙන ආ හැකි බවයි. සීසර් සහ පොම්පේ නම් ඇයව හමුවූයේ ඇය දැරියකව, සබඳතා පිළිබඳ අත්දැකීම් නොතිබූ සමයකයි. නමුත් ඇය ඇන්ටනිව මුණගැසීමට ගියේ, කාන්තාවක් සතුව ඇයගේ රූමත් බව උච්චස්ථානයේ පවතින වියකදී යි." පසුව එම කෘතියේ ප්ලූටාක් පවසන්නේ "ඇගේ රූපසෝභාව, අප අසා ඇති පරිදි, අසමසම සැසඳිය නොහැකි, ඇයව දකින ඕනෑම අයකු තිගස්වන ආකාරයේ" එකක් බවයි. ඇත්තෙන්ම ක්ලියෝපැට්රාව ආකර්ෂණීය තැනැත්තියක් බවට පත් කළේ ඇගේ බුද්ධිය, ලාලිත්‍යය සහ "ඇගේ හ‍ඬෙහි සුමධුර ස්වරයයි."

කැෂියස් ඩියෝ ද ක්ලියෝපැට්රාගේ ආකර්ෂණීය බව පිළිබඳ කථාකොට ඇත: "ඇය රූමත්බව ඉක්මවා යන ස්ත්‍රියකි, ඒ කාලයේ හිරිමල් තාරුණ්‍යයේ මුල් අවධියේ සිටි ඇය වඩාත් ආකර්ෂණීයයි; ඇය සතුව සුමධුර කටහඬක් පැවති අතර, සෑමදෙනාටම ඇයව එකඟ කරවා ගැනීමේ තියුණු නුවණකින් ද යුතු වූවා ය. නිරීක්ෂණයට සහ සවන් දීමට දක්ෂතා දැක් වූ ඇයට ඕනෑම අයකු යටත් කරගැනීමේ බලයක් පැවතිණි. සීසර්ව මුණගැසීමේ දී ඇගේ කාර්යභාරය වූයේ ද එය බව ඇය සිතුවා ය."

මෙම වාර්තා පසුකාලීන සංස්කෘතික නිරූපණයන්හි ක්ලියෝපැට්රාව නිරූපණයට මුල් විය. ඒවායේ ඇයව බටහිර ලෝකයේ බලවත්ම මිනිසුන් තමන් වෙත වසඟ කරගැනීමේ හැකියාවකින් යුත් තැනැත්තියක් ලෙස නිරූපණය කොට ඇත

ක්ලියෝපැට්රා ඇගේ ධාරණ ශක්තිය හේතුවෙන් ප්‍රකට වූවා ය. ප්ලූටාක් සඳහන් කරන්නේ ඇයට අවම වශයෙන් භාෂා නවයක්වත් කථාකිරීමේ හැකියාව තිබූ බවත්, ඇයට භාෂා පරිවර්තකයකු අවශ්‍ය වූයේ ඉතා කලාතුරකින් බවත් ය.

පෙළපත
ටොලමිවරුන් අතර පැවති ඉහළ සහාභිජනන පිළිවෙත නිසා ක්ලියෝපැට්රාගේ පෙළපත ඉක්මන් එකක් විය. එහි ප්‍රතිනිර්මාණයක් පහත දැක් වේ. ඇගේ පවුල් ගස මාමා-ලේලි විවාහ තුනකිනුත්, සහෝදර-සහෝදරි විවාහ තුනකිනුත් සංයුක්ත ය. ඇගේ පවුල් ගස පරම්පරා හතරක්, පහක් හෝ හයක් ආපස්සට තනි යුවලක් දක්වා ක්ෂීණ වී ඇත. (වෙනස් පෙළ සලකා ගණනය කොට ඇත).

"ටොලමියානු පෙළපත තුළ ඊජිප්තු රුධිරය බිඳකුදු නොවූ බව" පැවසේ. එසේම ක්ලියෝපැට්රා-විරෝධී ප්‍රචාරයක නිරත වූ රෝමවරු ඇගේ අවජාතකත්වය පිළිබඳ කිසිදු සඳහනක් කොට නොමැත.

ඊජිප්තුවේ VIIවන ක්ලියෝපැට්රාගේ පූර්වජයින්

මේවාත් බලන්න
කාන්තා රාජ්‍ය පාලිකාවන් සහ තනතුරු හොබවන්නියන් ලැයිස්තුව
සෙනෝබියා

සටහන්

මූලාශ්‍ර
ප්‍රධාන මූලාශ්‍ර

හෙගෙසිපස්, හිස්ටොරියේ i.29–32.
ලූකන්, බෙලම් සිවිලේ ix.909–911, x.
මැක්‍රෝබියස්, සැටර්නලිනා iii.17.14–18.
ඔරොසියස්, හිස්ටොරියේ ඇඩ්බර්සස් පැගනෝස් vi.16.1–2, 19.4–18.
ප්ලීනි, නැචුරාලිස් හිස්ටෝරියා vii.2.14, ix.58.119–121, xxi.9.12.

සුවෙටෝනියස්, ඩි විටා සිසේරම් ඉයුල්  i.35.52, ii.17.

නූතන මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
ක්ලියෝපැට්රාට BBCහි ඉන් අවර් ටයිම්හි ඇති ගිණුම (දැන්ම සවන්දෙන්න)

ක්ලියෝපැට්රා, වික්ටෝරියානු ළමා ග්‍රන්ථය ජේකබ් ඇබොට් විසිනි, 1852, ගුටෙන්බර්ග් ව්‍යාපෘතිය සංස්කරණය
"ක්ලියෝපැට්රාගේ අභිරහස් මරණය" ට ඩිස්කවරි නාළිකාවේ  ඇති ගිණුම
ක්ලියෝපැට්රා VIIට BBC හිස්ට්‍රිහි ඇති ගිණුම

{{S-non|reason=නිලය අහෝසි කිරීම   රෝම සමූහාණ්ඩුව විසින් ඊජිප්තුව ඈඳා ගැනීම}}

ක්ලියෝපැට්රා
ක්‍රි.පූ. 69 උපත්
ක්‍රි.පූ. 30 මරණ
ක්‍රි.පූ. 1වන සියවසේ අප්‍රිකානු පාලකයින්
ක්‍රි.පූ. 1වන සියවසේ කාන්තා පාලකයින්
ටොලමියානු රාජවංශයේ රැජිනියෝ
සර්ප දෂ්ටන නිසා සිදුවූ මරණ
ඊජිප්තු රැජිනියන්
ටොලමියානු රාජවංශයේ පාරාවෝවරුන්
පාරාවෝවරියන්
ජූලියස් සීසර්

ක්ලියෝපැට්රා


Paradigma indiciário é um conceito elaborado por Carlo Ginzburg para maximizar a possibilidade de pesquisa em Micro-História, pois os pesquisadores dessa abordagem teórica observam aspectos tanto gerais quanto específicos para aprofundarem-se em seu objeto de estudo. Inspirado por Giovanni Morelli, Ginzburg utiliza desse método para suas pesquisas relacionadas à Micro-História e a História Cultural, inspirando vários outros autores a seguirem a metodologia do paradigma indiciário.

O termo "paradigma indiciário" se refere a uma abordagem teórica desenvolvida por Carlo Ginzburg na década de 1970, que se diferencia das abordagens tradicionais por buscar a interpretação de indícios, presumivelmente insignificantes, encontrados em fontes históricas, a fim de extrair pistas fragmentárias deixadas por pessoas do passado.

Ginzburg primeiro apresentou suas ideias em seu artigo "Sinais: Raízes de um Paradigma Indiciário", publicado em seu livro Mitos, Emblemas, Sinais: morfologia e História (1986), onde explorou em maior profundidade a importância da interpretação dos indícios fragmentários; no mesmo ano, já utilizando o paradigma indiciário como método, escreveu obra História Noturna: Decifrando o Sabá (1989), onde investigou os registros de julgamentos de bruxas e a crença no Sabá. Desde então, seu método tem influenciado historiadores e pesquisadores mundialmente. E sua valorização dos indícios têm contribuído para uma compreensão mais requintada e complexa da história.

Surgimento
A partir da década de 1960, quando Carlo Ginzburg iniciou seus estudos no Instituto Warburg, suas conexões com intelectuais associados a essa instituição o aproximaram dos conceitos e métodos de Aby Warburg, um historiador da arte alemão de ascendência judaica. Reconhecido por sua abordagem inovadora na análise de imagens e símbolos, dizia sobre seu método que "O bom Deus está nos detalhes" (em alemão, "Der liebe Gott steckt im Detail"). Tal observação revela um dos traços mais característicos do seu método que seria adotado por Ginzburg: a imagem de um historiador dedicado aos detalhes minuciosos, ao impulso investigativo e, utilizando a metáfora de Carl Georg Heise, a uma abordagem histórica escrita por um detetive.

A imagem de um "historiador detetive" designou o caminho pelo qual Ginzburg seguiria. Por volta dos anos 1970, enquanto escrevia O Queijo e os Vermes (1976), obra pela qual é prestigiado até hoje, Carlo Ginzburg começou a desenvolver suas primeiras ideias quanto ao "paradigma indiciário". Nessa obra, Ginzburg analisa os detalhes do registro do julgamento do moleiro italiano Domenico Scandella, também chamado de Menocchio, que foi acusado e condenado de heresia pela Inquisição no século XVI devido à efervescência das suas ideias, contrárias aos dogmas propagados pela Igreja. No livro, acentuando os indícios deixados por Menocchio, Ginzburg apresentou aspectos culturais e sociais de época através da sua atenção aos pormenores.

Essa abordagem interpretativa, no entanto, só seria cunhada junto ao lançamento do livro Mitos, Emblemas, Sinais: morfologia e História em 1986, onde o historiador busca sair do paralelo entre "racional" e "irracional" e apresentar ao público esse novo modelo epistemológico inspirado na história da arte italiana e alemã. A partir de então, foi usada para o desenvolvimento de inúmeras pesquisas voltadas para a Micro-História e para a história cultural.

Autores relacionados
Giovanni Morelli foi uma das inspirações por trás da noção de paradigma indiciário por sua atenção a detalhes com o intuito de distinguir obras de arte de pintores renomados.  Outros autores que inspiraram a ideia foram Sigmund Freud, que também teve contato com os escritos de Morelli, e Arthur Conan Doyle, devido à forma como seu famoso personagem, o detetive Sherlock Holmes, usava da observação para solucionar seus casos.

É Carlo Ginzburg, no entanto, que propõe o método do paradigma indiciário a partir do estudo dos autores mencionados acima, usando-os em suas próprias obras, tal como O queijo e os vermes (1976) e Os Andarilhos do Bem (1966), que explora o papel não tão conhecido de cultuadores da fertilidade que visavam proteger as colheitas contra o que acreditavam ser bruxas e feiticeiros, durante a Idade Moderna. Mesmo assim, esse paradigma é constantemente usado por outros pesquisadores. O campo da história cultural em si tem diversos adeptos a essa metodologia, sendo Robert Darnton um exemplo.

Natalie Zemon Davis, um dos nomes da Micro-História, usou o paradigma indiciário em suas pesquisas, em especial O Retorno de Martin Guerre (1982), contando o caso de um homem que supostamente reapareceu em sua vila após anos desaparecido, só para mais tarde ser descoberto como um impostor que usurpou a identidade do verdadeiro desaparecido. Combinado a Micro-História ao paradigma indiciário, Davis embarca nos documentos para entender a fundo todo o processo.

Entretanto, o paradigma indiciário não se atem aos historiadores e foi adotado por autores como Michel Foucault, Clifford Geertz, Victor Turner e Mary Douglas, evidenciando seu caráter interdisciplinar.

Paradigma indiciário na prática
"Paradigma" significa exemplo, modelo, enquanto "indiciário" tem o sentido de indicar, apontar. No paradigma indiciário, tem-se a noção de que é impossível saber, em totalidade, cada aspecto do objeto estudado, o que evidencia que o trabalho do pesquisador também está relacionado em lidar com a fragmentabilidade das informações enquanto vai contra a ideia de fatos absolutos . Sendo assim, evitando generalizações e considerando o contexto do que está sendo pesquisado, o historiador que opta pela abordagem teórica do paradigma indiciário utiliza fontes tradicionais como um modelo, uma base, mas vai além ao valorizar fontes alternativas que indicam elementos cuja tradicionalidade não consegue exprimir.

No capítulo "Sinais: Raízes de um paradigma indiciário", da obra Mitos, emblemas, sinais: morfologia e história (1986), Carlo Ginzburg aponta que semelhante ao trabalho dos caçadores, detetives e médicos que se guiam mediante a investigação de rastros, pistas e sintomas, respectivamente, o historiador se orienta por fontes como documentos escritos, observação, obras de arte, artefatos, etc. Indo além e relacionando-se com o ramo da História Oral, o paradigma indiciário também utiliza a oralidade como uma fonte de destaque.

Exemplo prático disso pode ser visto na análise de um evento histórico como o Holocausto: enquanto a tradicionalidade se atem às fontes mais formais, como os documentos jurídicos da época, o paradigma indiciário, aliado à história oral, complementará essas mesmas fontes com coletas de depoimentos de quem teve alguma ligação com o ocorrido, como as vítimas sobreviventes. Isso permite ao historiador um entendimento único e ainda maior sobre o quão perverso foi o Holocausto, pois tais relatos lhe oferecem detalhes como sentimentos, expressões, memórias individuais, diferentes perspectivas e vivências  – aspectos que não podem ser retratados com a mesma riqueza através das fontes tradicionais.

Como dito anteriormente, o paradigma indiciário está ligado à história oral. No entanto, ele também se conecta à Micro-História: âmbito da História onde o pesquisador analisa seu objeto de estudo por uma escala reduzida, ou seja, é mais específico, detalhado, e tende a ressaltar indivíduos comumente esquecidos e/ou pouco analisados. Pode-se usar o já citado O queijo e os vermes como exemplo, assim como a obra Eu, Pierre Rivière, que degolei minha mãe, minha irmã e meu irmão (1973), organizada por Michel Foucault. Por meio de documentos jurídicos, testemunhos escritos e pareceres médicos, Foucault, em trabalho coletivo, apresenta um estudo que segue as pistas de um caso real de fratricídio cometido pelo camponês Jean Pierre Rivière em um vilarejo na França do século XIX. Através dessa pesquisa, Foucault relaciona a psiquiatria à justiça penal.

À vista de tudo exposto, é possível afirmar que a abordagem teórica do paradigma indiciário tem uma metodologia que difere dos procedimentos tradicionais, dependentes de documentos completos e narrativas lineares. Entretanto, é um equívoco afirmar que o paradigma indiciário seja o oposto da abordagem tradicional, pois, na verdade, ele a complementa, sendo interdisciplinar e enfatizando a importância da análise meticulosa de detalhes e da leitura entrelinhas, que podem oferecer percepções significativas à recuperação de aspectos da vida cotidiana, das mentalidades, práticas sociais e culturais do objeto analisado.

Bibliografia
 Didi-Huberman, Georges (2012). A imagem sobrevivente: História da arte e tempo dos fantasmas segundo Aby Warburg. Tradução de Vera Ribeiro. Rio de Janeiro: Contraponto. ISBN: 978-8578660796 (primeira edição francesa como L'Image survivante: Histoire de l'art et temps des fantômes selon Aby Warburg, Paris, Éditions de Minuit, 2002).
 Foucault, Michel (org.) (1977). Eu, Pierre Rivière, que degolei minha mãe, minha irmã e meu irmão: um caso de parricídio no século XIX. Tradução de Denize Lezan de Almeida. Rio de Janeiro: Graal. ISBN: 978-8570380777 (primeira edição francesa como Moi, Pierre Rivière, ayant égorgé ma mère, ma soeur et mon frère... - un cas de parricide au XIXème siècle, Paris, Gallimard, 1973).
 Ginzburg, Carlo (2010). O queijo e os vermes: o cotidiano e as ideias de um moleiro perseguido pela Inquisição. Tradução de Maria Betânia Amoroso. São Paulo: Companhia de Bolso. ISBN: 978-8535908107 (primeira edição italiana como Il formaggio e i vermi: il cosmo di un mugnaio del '500, Turim, Giulio Einaidi Editore, 1976).
 Ginzburg, Carlo (2012). História Noturna: decifrando o Sabá. Tradução de Nilson Moulin Louzada. São Paulo: Companhia de Bolso. ISBN: 978-8535920420 (primeira edição italiana como Storia notturna: una decifrazione del sabba, Turim, Giulio Einaidi Editore, 1989).
 Ginzburg, Carlo (1989). Mitos, emblemas, sinais: morfologia e história. São Paulo, SP: Companhia das Letras. ISBN: 978-8571640382 (primeira edição italiana como Mitti, emblemi, spie: morfologia e storia, Turim, Giulio Einaidi Editore, 1986).
 Rodrigues, Márcia (2005). Razão e Sensibilidade: reflexões em torno do paradigma indiciário. Dimensões - Revista de História da Ufes, 17, 213-221. Recuperado de: https://nei.ufes.br/sites/nei.ufes.br/files/RODRIGUES,%20M%C3%A1rcia%20B.F.%20Raz%C3%A3o%20e%20Sensibilidade.pdf
 Vendrame, Maíra, & Karsburg, Alexandre (orgs.) (2020). Micro-História: um método em transformação. São Paulo: Letra e Voz. ISBN: 978-6586903010.
 Guimarães, L. M. P. (2003). Os protagonistas anônimos da história: micro-história. Revista Brasileira de História, 23(45), 317-318. https://doi.org/10.1590/S0102-01882003000100015

Referências

História
Micro-história
Campos da história
Teoria da história

Paradigma indiciário


Campanula pulla er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá Alpafjöllum.

Tilvísanir

Bláklukkur

Alpaklukka


Thomas Keith Glennan (September 8, 1905 – April 11, 1995) was the first Administrator of the National Aeronautics and Space Administration, serving from August 19, 1958 to January 20, 1961.

Early career
Born in Enderlin, North Dakota, the son of Richard and Margaret Glennan, he attended the University of Wisconsin–Eau Claire and then earned a degree in electrical engineering from the Sheffield Scientific School of Yale University in 1927, where he was a member of the Chi Phi Fraternity. Following graduation, he became associated with the newly developed sound motion picture industry, and later became assistant general service superintendent for Electrical Research Products Company, a subsidiary of Western Electric Company. During his career he was studio manager of Paramount Pictures, and Samuel Goldwyn Studios, and was briefly on the staff of Vega Aircraft Corporation.

Glennan joined the Columbia University Division of War Research in 1942, serving throughout World War II, first as Administrator and then as Director of the U.S. Navy's Underwater Sound Laboratories at New London, Connecticut.  At the end of the war, Glennan became an executive of the Ansco Corp. in Binghamton, New York. From this position he was called to the presidency of the Case Institute of Technology in Cleveland, Ohio. During his administration, Case rose from a primarily local institution to rank with the top engineering schools in the United States. From October 1950 to November 1952, concurrent with his Case presidency, he served as a member of the U.S. Atomic Energy Commission.

Administration
As NASA Administrator, Glennan presided over an organization that had absorbed the earlier National Advisory Committee for Aeronautics (NACA) intact; its 8,000 employees, an annual budget of $100 million, and three major research laboratories—Langley Aeronautical Laboratory, Ames Aeronautical Laboratory, and Lewis Flight Propulsion Laboratory—and two small test facilities made up the core of the new NASA.

Within a short time after NASA's formal organization, Glennan incorporated several organizations involved in space exploration projects from other federal agencies into NASA to ensure that a viable scientific program of space exploration could be reasonably conducted over the long-term. He brought in part of the Naval Research Laboratory in NASA and created for its use the Goddard Space Flight Center.

He also incorporated several disparate satellite programs, two lunar probes, and the research effort to develop a million pound force (4.4 MN) thrust, single-chamber rocket engine from the U.S. Air Force and the U.S. Department of Defense's (DOD) Advanced Research Projects Agency. In December 1958 Glennan also acquired control of the Jet Propulsion Laboratory, a contractor facility operated by the California Institute of Technology. In 1960, Glennan obtained the transfer to NASA of the Army Ballistic Missile Agency, located at Huntsville, Alabama, and renamed it the Marshall Space Flight Center.

By mid-1960, Glennan had secured for NASA primacy in the federal government for the execution of all space activities except reconnaissance satellites, ballistic missiles, and a few other space-related projects, most of which were still in the study stage, that the Defense Department controlled.

Later career
Upon leaving NASA in January 1961, Glennan returned to the Case Institute of Technology, where he continued to serve as president until 1966. During this period he helped to negotiate the merger of Case with Western Reserve University, creating Case Western Reserve University. After his retirement in 1966, Glennan spent two years as president of Associated Universities, Inc., a Washington-based advocate for institutions of higher education.

A resident of Reston, Virginia for twenty years after his retirement, he moved to Mitchellville, Maryland in the late 1980s. He died at Collington Life Care Community in Mitchellville in April 1995, after a stroke. He was survived by his wife, Ruth (née Adams) Glennan.

References
Portions of this article are based on public domain biographical text from NASA.

External links
Diary of T. Keith Glennan, Dwight D. Eisenhower Presidential Library
New York Times article

1905 births
1995 deaths
Administrators of NASA
Case Western Reserve University faculty
Columbia University staff
Yale School of Engineering & Applied Science alumni
University of Wisconsin–Eau Claire alumni
People from Enderlin, North Dakota
Presidents of Case Western Reserve University
Eisenhower administration personnel

T. Keith Glennan


කින්ඩර්- උන්ඩ් හවුස්මෙයාෂන් () යනු ග්‍රිම් සොහොයුරන්, යාකොබ් සහ විල්හෙල්ම් විසින් 1812 දී පළමුව ප්‍රකාශයට පත් කෙරුණු ජර්මානු ජන කථා එකතුවකි. එම එකතුව ඌරාපොල නන්දාලෝක විසින්  ග්‍රීම් කථා  නමින් සිංහල බසට පරිවර්තනය කරඇත.

කින්ඩර්- උන්ඩ් හවුස්මෙයාෂන්


South Garo Hills es un distrito de la India en el estado de Megalaya. Código ISO: IN.ML.SG.

Comprende una superficie de 1 850 km².

El centro administrativo es la ciudad de Baghmara.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 142 574 habitantes, de los cuales 69 252 eran mujeres y 73 322 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

South Garo Hills

Distrito de South Garo Hills


Festivalul Internațional de Film Scurt "In the Palace" (în bulgară Международен фестивал на късометражно кино В ДВОРЕЦА) este unul dintre cele mai mari și mai importante festivaluri de scurt metraj din Europa, prezentând genuri și stiluri diferite de film scurt (până în 27 minute). "La Palat" s-a ținut pentru prima dată în Velingrad, în 2003, iar din 2015, datorită faptul că a devenit tot mai popular, festivalul s-a mutat în Sofia, unde în decembrie s-a ținut evenimentul principal. Alte evenimente din cadrul festivalului se vor desfășura în Veliko Tarnovo, Varna și Balcic. Din 2016, Festivalul Internațional de Scurt Metraj "In the Palace" are loc în patru orașe diferite: în Sofia (decembrie 2016), Veliko Tarnovo (aprilie-mai 2017), Varna (mai-iunie 2017) și în cele din urmă, în fermecătorul oraș de pe malul Mării Negre, orașul Balcic (iunie-iulie 2017), unde va avea loc ceremonia de închidere a festivalului.

Obiectivul principal al Festivalului Internațional de Scurt Metraj "In the Palace" este de a prezenta și a contribui la dezvoltarea artei cinematografice contemporane în Bulgaria, Europa și în lume, creând astfel un mediu propice și o platformă de dialog pentru tinerii cineaști cât și profesioniștii din domeniu. Festivalul Internațional de Film Scurt "In the Palace" este organizat de tineri voluntari din diferite țări din Europa.

Program
Festivalului Internațional de Scurt Metraj "In the Palace" este organizat de Fundația Format SFF și Centrul Comunitar Veshtina, în parteneriat și cu sprijinul autorităților municipale din Sofia, a Ministerului Culturii din Bulgaria, Centrului Național de Film din Bulgaria, a Palatului Național de Cultură și a Universității "St. Kliment Ohridski" din Sofia.

Festivalul reprezintă o competiție care cuprinde trei secțiuni: Internațional, Național și Studenți. Filmele participante sunt alese de către un comitet de selecție și evaluate de către un juriu internațional. Se acordă premii bănești pentru filmele câștigătoare din diverse categorii: ficțiune, documentar, animație și film experimental.

În cadrul fiecărei ediții a festivalului, se desfășoară de asemenea programe educative, seminare, prelegeri, masterclass-uri în regie, cinematografie, realizarea proiectelor cinematografice, artă digitală, post-producție, PR și accesul la o piață specializată pentru scurtmetraje și proiecte cinematografice.

Istorie
Conceput inițal ca un forum pentru filmele realizate de studenți, Festivalului Internațional de Scurt Metraj IN THE PALACE s-a ținut pentru prima dată în 2003 în Velingrad. Începând cu a doua ediție, Festivalul este găzduit de orașul Balcic, situat în partea nordică a Bulgariei, pe malul Mării Negre. Locul unde se desfășoară festivalul este fosta reședință de vară a reginei Maria a României - Castelul din Balcic, astăzi parc și complex arhitectural.

Filme premiate

Legături externe
http://capitalcultural.ro/festivalul-de-film-scurt-in-the-palace-mesaje-de-dragoste-si-filme-la-malul-marii/

Festivaluri internaționale de film

Festivalul Internațional de Scurt Metraj IN THE PALACE


Rudolph A. Seiden (Langenwang, Estiria, 13 de agosto de 1900 – Kansas City, 12 de junio de 1965) fue un químico y activista sionista estadounidense de origen austríaco.

Seiden nació en el poblado de Langenwang (Austria). Desde joven se interesó por ayudar a sus compatriotas judíos, y en la década de 1920 ayudó a judíos de Rusia y Polonia a instalarse en Palestina. En 1935, él y su esposa, Juliette Seiden, previendo el inicio del Holocausto en la vecina Alemania, se mudaron a Kansas City (Misuri). Más tarde, fueron capaces de ayudar a proporcionar visados para muchos antiguos amigos que lograron sobrevivir. A partir de ese momento, su casa se convirtió en el lugar de encuentro para los refugiados procedentes de Europa que vinieron después de ellos, incluyendo un hermano y su cuñada.

Rodolfo Seiden es también conocido por obtener la primera patente para la fabricación de vidrio templado y desarrollar un método de fabricación de ensilaje para aves de corral.

A partir de 1938 fue vicepresidente de la producción e investigación de los Laboratorios de Haver-Lockhart en Kansas City, y director de la Compañía Coru King. También fue miembro de la American Chemical Society.

Referencias

Químicos de Austria
Químicos de Estados Unidos
Sionistas
Nacidos en Langenwang

Rodolph A. Seiden


Little Valley ist der Name folgender Orte in den Vereinigten Staaten:

 Little Valley (Kalifornien)
 Little Valley (Kentucky)
 Little Valley (Town, New York)
 Little Valley (Village, New York)
 Little Valley (Utah)

Little Valley


Ivy Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Ivy Township (Arkansas)
 Ivy Township (Kansas)
 Ivy Township (North Carolina)

Ivy Township


Paul Stanford Thompson (Smyrna, Tennessee; ) es un exbaloncestista estadounidense. Con 1.98 de estatura, jugaba en la posición de escolta.

Equipos
 1979-1983 Tulane Green Wave
 1983-1985 Cleveland Cavaliers
 1984-1985 Milwaukee Bucks
 1984-1985 Philadelphia 76ers
 1985-1986 La Crosse Catbirds
 1986-1987 CSP Limoges
 1987-1989 EBBC Den Bosch
 1989-1990 FC Barcelona
 1990-1992 Dinamo Sassari
 1992-1995 Bnei Herzliya
 1996-1998 Maccabi Ra'anana
 1998-1999 Ironi Ramat Gan

Referencias

Enlaces externos
 Ficha del jugador en ACB.com
 Ficha en Lega Basket Serie A

Baloncestistas de Tennessee
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de la Liga ACB
Baloncestistas de los Tulane Green Wave
Baloncestistas del Fútbol Club Barcelona
Baloncestistas de los Cleveland Cavaliers
Baloncestistas de los Milwaukee Bucks
Baloncestistas de los Philadelphia 76ers
Baloncestistas de los La Crosse Catbirds
Baloncestistas del CSP Limoges
Baloncestistas del Dinamo Sassari
Baloncestistas del Ironi Ramat Gan
Baloncestistas del Maccabi Ra'anana

Paul Thompson (baloncestista)