Acochlidiacea es un clado taxonómico de caracoles marinos, y babosas marinas y de agua dulce, en el clado Heterobranchia. Acochlidia es una variante ortográfica.

Taxonomía

2005
El rango taxonómico (subórdenes de superfamilias, superfamilias a las familias) se organiza de la siguiente manera:

Superfamilia Acochlidioidea
Familia Acochlidiidae
Superfamilia Hedylopsoidea
Familia Hedylopsidae
Familia Ganitidae
Familia Livorniellidae
Familia Minicheviellidae
Familia Parhedylidae
Familia Tantulidae
Superfamilia Palliohedyloidea
Familia Palliohedylidae
Superfamilia Strubellioidea
Familia Strubelliidae
Familia Pseudunelidae

2010
Un primer análisis cladístico de su filogenia ha sido establecido por Schrödl y Neusser (2010), pero la identidad de su grupo hermano seguía siendo incierta. Basándose en la morfología de los análisis de los Schrödl y Neusser, se ha demostrado que Acochlidia se agrupa con otros taxones que viven en los espacios intersticiales de las arenas marinas, es decir, Platyhedyle, Rhodope Philinoglossa o Filina exigua.

Schrödl & Neusser (2010) han dividido en dos clados divididos en seis familias de esta manera:
Hedylopsacea
 Acochlidiidae: Acochlidium, Palliohedyle, incluido Strubellia Pseudunelidae: con el único género Pseudunela Hedylopsidae: con el único género Hedylopsis Tantulidae: con la única especie Tantulum elegansMicrohedylacea
 Asperspinidae: con el único género Asperspina – sinonimia menor: Minicheviellidae
 Microhedylidae s.l.: Pontohedyle, Parhedyle, Microhedyle – incluido Ganitidae: Ganitus y Paraganitus. La inclusión de Ganitidae en Microhedylidae requiere más investigación y mayor apoyo estadístico.

 Especies

 Hedylopsis spiculifera (Kowalevsky, 1901) (Hedylopsidae)
 Hedylopsis ballantinei Sommerfeldt & Schrödl, 2005 (Hedylopsidae)
 Pseudunela cornuta (Challis, 1970) (Pseudunelidae) – marinas y salobres temporal
 Pseudunela eirene Wawra, 1988 (Pseudunelidae) – marina
 Pseudunela espiritusanta Neusser & Schrödl, 2009 (Pseudunelidae) – en agua salobre
 Pseudunela marteli Neusser, Jörger & Schrödl, 2011 (Pseudunelidae) – marina
 Pseudunela viatoris Neusser, Jörger & Schrödl, 2011 (Pseudunelidae) – marina
 Aiteng ater Swennen & Buatip, 2009 (Aitengidae) – marina (y salobre)
 undescribed species Aiteng mysticus from Japan (Aitengidae)
 Strubellia paradoxa (Strubell, 1892) (Acochlidiidae) – de agua dulce
 Acochlidium amboinense (Strubell, 1892) (Acochlidiidae) – de agua dulce
 Acochlidium bayerfehlmanni Wawra, 1980 (Acochlidiidae) – de agua dulce
 Acochlidium fijiiensis Haynes & Kenchington, 1991 (Acochlidiidae) – de agua dulce
 Palliohedyle sutteri (Wawra, 1979) (Acochlidiidae) – de agua dulce
 Palliohedyle weberi (Bergh, 1895) (Acochlidiidae) – en agua salobre
 Tantulum elegans Rankin, 1979 (Tantulidae) – de agua dulce
 Asperspina brambelli (Swedmark, 1968) (Asperspinidae)
 Asperspina murmanica (Kudinskaya & Minichev, 1978) (Asperspinidae)
 Asperspina rhopalotecta Salvini-Plawen, 1973 (Asperspinidae)
 Asperspina loricata (Swedmark, 1968) (Asperspinidae)
 Asperspina riseri (Morse, 1976) (Asperspinidae)
 Microhedyle glandulifera (Kowalevsky, 1901) (Microhedylidae)
 Microhedyle nahantensis (Doe, 1974) (Microhedylidae)
 Microhedyle odhneri (Ev. Marcus & Er. Marcus, 1955) (Microhedylidae)
 Microhedyle remanei (Er. Marcus, 1953) (Microhedylidae)
 Ganitus evelinae Marcus, 1953 (Microhedylidae s.l. / Ganitidae)
 Paraganitus ellynnae Challis, 1968 (Microhedylidae s.l. / Ganitidae)
 Parhedyle cryptophthalma (Westheide & Wawra, 1974) (Microhedylidae)
 Parhedyle tyrtowii (Kowalevsky, 1900) (Microhedylidae)
 Parhedyle gerlachi (Ev. Marcus & Er. Marcus, 1959) (Microhedylidae)
 Pontohedyle milaschewitchii (Kowalevsky, 1901) (Microhedylidae)
 Pontohedyle verrucosa'' (Challis, 1970) (Microhedylidae)

Referencias

Enlaces externos

Panpulmonata

Acochlidiacea


Claude Alexandre de Bonneval (Coussac-Bonneval, 14. travnja 1675. – Carigrad, 23. ožujka 1747.) je francuski časnik.

Životopis
Borio se u sve tri vojske (francuskoj, austrijskoj i turskoj); naročito se istaknuo pri austrijskom zauzeću Temišvara, Petrovaradina (1716.) i Beograda (1717.). U Austriji je postigao čin feldmaršala, u Osmanskom Carstvu položaj paše i ratnog zapovjednika. Zbog uvrede madame de Maintenon i M. de Chamillarda napustio francusku mornaricu, dezertirao u Austriju, pa ga je Francuska, kao veleizdajnika, u odsutnosti osudila na smrt; Austrija ga je – zbog uvrede princa Eugena – degradirala i utamničila; Porta ga je – zbog ratnih neuspjeha i janjičarskih spletaka – zatočila u Maloj Aziji. Prešao na islam (1730.); poznat i kao Ahmed-paša.

Izvori

Vanjske poveznice

Francuski vojni zapovjednici

Claude Alexandre de Bonneval


Ibrahim-paša Novošeherlija, Damat Ibrahim-paša
Ibrahim-paša Novošeherlija (1666. – 1730.)
Ibrahim-paša Paržanin (1493. – 1536.)

Ibrahim-paša


La microrregión de Registro es una de las microrregiones del estado brasileño de São Paulo perteneciente a la mesorregión Litoral Sur Paulista. Su población fue estimada en 2006 por el IBGE en 269.549 habitantes y está dividida en doce municipios. Posee un área total de 11.188,601 km².

Municipios

 Barra do Turvo
 Cajati
 Cananeia
 Eldorado
 Iguape
 Ilha Comprida
 Jacupiranga
 Juquiá
 Miracatu
 Pariquera-Açu
 Registro
 Sete Barras

Véase también
 Diócesis de Registro

Registro

Microrregión de Registro


بازيلغا دي بينيه (Baselga di Piné) بلدة في مقاطعة ترينتو شمال إيطاليا، يقطنها 4.759 ساكن.

السكان

في سنة 1871 بلغ عدد السكان  نسمة، وتطور العدد ليصل في سنة 2011 لـ  نسمة.

توأمة
لبازيلغا دي بينيه اتفاقيات توأمة مع:
 هيرينفين

مراجع

بلديات مقاطعة ترينتينو
قرى إيطاليا
مدن وبلدات في ترينتينو ألتو أديجي

بازيلغا دي بينيه


Anthony Daniels (21. veljače 1946.) je engleski glumac i pantomimičar. Najpoznatiji je po ulozi C-3PO-a u filmskom serijalu Ratovi zvijezda. On je jedini glumac koji se pojavio u svim filmovima serijala, kao i u mnogim televizijskim serijama, videoigrama i ostalim proizvodima vezanima za franšizu.

Daniels je posudio svoj glas liku Legolasa u animiranoj adaptaciji Gospodara prstenova iz 1978. godine. Sporadično se pojavljivao na britanskoj televiziji u raznim dramama, uključujući glavnog patologa u televizijskoj seriji Osumnjičeni u kojoj je glavnu ulogu ostvarila Helen Mirren. Daniels je trenutno profesor na sveučilištu Carnegie Mellon.

Izvori

Vanjske poveznice

Britanski filmski glumci
Britanski televizijski glumci
Pantomimičari

Anthony Daniels


La Madelon sau Quand Madelon este un popular cântec francez în timpul Primului Război Mondial. Deși este cunoscută mai ales ca La Madelon, titlul corect este Quand Madelon, care sunt cuvintele de început ale refrenului. Versurile sunt scrise de Louis Bousquet (1914) și muzica este compusă de Camille Robert.

Cântecul spune povestea unor soldați care flirtează cu o tânără chelneriță într-o tavernă de țară și își datorează parțial popularitatea pe termen lung faptului că versurile erau pure într-o perioadă în care cântecele soldaților erau în mare parte grosolane și obscene. El a fost unul dintre cele mai populare cântece din Franța în timpul Primului Război Mondial și a devenit un cântec patriotic pe măsură ce războiul continua. În prezent este un cântec patriotic bine cunoscut în Franța.

A fost tradus și în alte limbi. În limba engleză el a fost denumit Madelon ("I'll Be True to the Whole Regiment"). De asemenea, a devenit popular în rândul soldaților spanioli.

Cântecul a redevenit popular în timpul celui de-al Doilea Război Mondial și Marlene Dietrich l-a cântat la Paris în 1939, în timpul festivităților de sărbătorire a zilei naționale (14 iulie).

Filmul francez La Madelon (1955), regizat de Jean Boyer, a fost o comedie inspirată din legenda lui Madelon, în care Line Renaud a interpretat personajul titular și a cântat cântecul înconjurată de soldați.

Actrița și cântăreața spaniolă Sara Montiel l-a cântat în filmul spaniol de mare succes El Último Cuplé (regizat de Juan de Orduña în 1957). Coloana sonoră a filmului a avut parte de un succes internațional.

Versuri
Versurile înregistrate de Sara Montiel în 1957

Pour le repos le plaisir du militaire
Il est là-bas à deux pas de la forêt
Une maison aux murs tous couverts de lière
Aux Tourlourous c'est le nom du cabaret

La servante est jeune et gentille
Légère comme un papillon
Comme son vin son oeil petille
Nous l'appelons la Madelon

Nous en rêvous la nuit nous y pensons le jour
Ce n'est que Madelon mais pour nous c'est l'amour
Quand Madelon vient nous servir à boire
Sous la tonnelle on frôle son jupon
Et chacun lui raconte une histoire
Une histoire à sa façon

La Madelon pour nous n'est pas sevère
Quand on lui prend la taille ou le menton
Elle rit c'est tout l'mal qu'elle sait faire
Madelon, Madelon, Madelon

Referințe

Legături externe
 archive.org 1918 recording of La Madelon by Amparito Farrar(Accessed 2011-03-08)
 chansons historiques de France: La Madelon 1914 (Accessed 2011-03-08)
 Original lyrics in French (Accessed 2011-03-08)
 Sara Montiel Songbook

Cântece

La Madelon


محمد النمش ، لاعب كرة قدم كويتي سابق.

بدأ مسيرته مع الفريق الأول مع نادي القادسية الكويتي في موسم 2007/2008.

لاعبو كرة قدم كويتيون
لاعبو نادي القادسية (الكويت)

محمد النمش


ارده هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء زغرتا في محافظة الشمال.

التسمية
أصل الاسم سامي مستمد من كلمة «رديا» والتي تعني المجرى والمسيل. أما إذا مانت الهمزة تخفيف للقاف، فتعود لكلمة «قده» والتي تعني شجر الخروع.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة لبنان الشمالي
تجمعات مارونية في لبنان
قرى لبنان
قضاء زغرتا

ارده


بيار صادق هو رسام كاريكاتوري لبناني. رسم في أشهر الجرائد اللبنانية. اشتهر باستقلالية عمله مع أنه عمل مع مؤسسات عقائدية وحزبية وسياسية. رسوماته تظهر الواقع بتهكم كما يجب أن يراه المواطن العادي. أول من نفّذ الكاريكاتور السياسيّ المتحرّك يوميّا ًمن على شاشة التلفزيون.

بداياته
تخرّج بيار صادق من الأكاديمية اللبنانية للفنون الجميلة، وعمل طوال حياته رساما للكاريكاتور. وكان يبيع لوحاته لوسائل الإعلام وهو ما يزال طالبا بعد. كان رسامو الكاريكاتور في لبنان حينذاك اثنان: ديران عجميان وخليل أشقر، فأصبح هو ثالثهم.

في بداية مشواره المهني، عمل بيار صادق لحساب صحيفة الصياد المعروفة. وفي عام سنة 1958، انتقل بيار صادق للعمل بجريدة النهار. وخلال الحرب الأهلية اللبنانية، وبسبب موقع سكنه، غادر بيار صادق جريدة النهار سنة 1978 للعمل بصحيفة «العمل» ذات الخط المسيحي الكتائبي إلا أنه حافظ على استقلاليته. وفي أواخر عقد الثمانينات الماضي، التحق بصحيفة الجمهورية لمدة عام واحد، كما عمل أيضا في جريدة الديار اللبنانية.

الرسوم المتحركة
في عام 1985، دخل بيار صادق ميدان العمل التلفزيوني بفكرة مبتكرة عرضها على المؤسسة اللبنانية للإرسال إذ كان يرغب في بدء في رسم كاريكاتور سياسي متحرك. وافقت الإدارة فعُيّن مسؤولا عن المشروع. وهكذا دشّن بيار صادق أولى شخصياته المتحركة في مايو/أيار سنة 1986. وفي عام 2002 أنتقل للعمل مع تلفزيون المستقبل.

إنجازاته
 حائز على وسام الأرز الوطني من رتبة فارس في عهد الرئيس سليمان فرنجية.
 نال جائزة الشاعر سعيد عقل مرتين.
 نال عدة جوائز تقدير محليّة وعالميّة. آخرها درع ووسام أندية «ليونز» العالمية.
 أقام عدة معارض في لبنان والخارج. آخر معرض له في واشنطن العاصمة
 مؤلفاته: «كاريكاتور صادق»، «إضحك مع بيار صادق على السياسيين»، «كلنا عالوطن» و«بشير».

مراجع

 بيار صادق: يرسم ملامح لبنان منذ أربعين عاما
 بيار صادق - موقع قدموس
 مقابلة مع بيار صادق على تلفزيون العربية الجزء الثاني
 مقابلة مع بيار صادق على تلفزيون العربية الجزء الأول

رسامو كاريكاتير لبنانيون
كوميديون لبنانيون
وفيات 1434 هـ
وفيات 2013

بيار صادق


ස්‍රැති විද්‍යාව () භෞතික විද්‍යාවේ උප ශාඛාවකි.

ආශ්‍රිත
 Bingham plastic
 Die swell
 Fluid dynamics
 Glass transition
 Liquid
 List of rheologists
 Microrheology
 Rheological weldability for thermoplastics
 Rheopectic
 Solid
 Transport phenomena
Interfacial rheology

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 "The Origins of Rheology: A short historical excursion"  by Deepak Doraiswamy, DuPont iTechnologies

Tribology

ස්‍රැති විද්‍යාව


باكي بونر  ، من مواليد 24 مايو 1960 ، لاعب كرة قدم إيرلندي سابق.

لعب مع منتخب إيرلندا لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب باكي بونر خلال مسيرته الاحترافية مع 3 أندية في واحد وعشرون موسمًا ولم يسجل خلالها أي هدف ضمن 483 مباراة. حيث فاز في خمسة مواسم بالكأس وفي خمسة مواسم بالدوري.

خاض باكي بونر مسيرته مع نادي سلتيك في موسم 1978–79 ليلعب معه تسعة عشر موسمًا، مشاركًا في 483 مباراة ولم يسجل أي هدف. ثم انتقل إلى نادي كيلمارنوك في موسم 1997–98 لمدة موسم واحد، حيث لم يشارك في أي مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا. لينتقل بعدها إلى نادي ريدنغ في موسم 1998–99 لمدة موسم واحد، لم يشارك في أي مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسكتلندا
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مقاطعة دونيجال
أيرلنديون مغتربون في المملكة المتحدة
أيرلنديون مهاجرون إلى المملكة المتحدة
توائم أيرلنديون
توأم رياضي
حراس مرمى كرة قدم رجالية
رومان كاثوليك أيرلنديون
رياضيون أيرلنديون مغتربون في المملكة المتحدة
رياضيون أيرلنديون مغتربون في إسكتلندا
شخصيات راديو أيرلنديون
طاقم نادي سلتيك غير اللاعبين
لاعبو الدوري الإسكتلندي لكرة القدم
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1988
لاعبو كأس العالم 1990
لاعبو كأس العالم 1994
لاعبو كرة قدم أيرلنديون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسكتلندا
لاعبو كرة قدم من مقاطعة دونيجال
لاعبو ليستر سيتي
لاعبو منتخب جمهورية أيرلندا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب جمهورية أيرلندا لكرة القدم
لاعبو نادي سلتيك
مواليد 1960
مذيعون من مقاطعة دونيجال

باكي بونر


واحة الغروب هي رواية صادرة عن دار الشروق سنة 2008 للروائي المصري بهاء طاهر. فازت الرواية بالجائزة العالمية للرواية العربية عام 2008.

كاتب الرواية

بهاء طاهر روائي وقاصّ ومترجم مصريّ، ولد في صعيد مصر عام 1935م، حصل على ليسانس الآداب في التاريخ عام 1956م، ودبلومي الدراسات العليا في الإعلام والتاريخ الحديث في نفس العام.
، سافر إلى جنيف ليعمل في الأمم المتحدة منذ عام 1981م وحتى عام 1995م، وكانت أول مجموعة القصصية لبهاء طاهر بعنوان الخطوبة عام 1972م، وقد حاز على جائزة الدولة التقديرية في الآداب عام 1998م، وجائزة جوزيبي اكيربي الإيطالية عن روايته خالتي صفية والدير في عام 2000م

موضوع الرواية
تدور أحداث الرواية في نهايات القرن التاسع عشر مع بداية الاحتلال البريطاني لمصر، بطل الرواية هو ضابط البوليس المصري محمود عبد الظاهر الذي يتم إرساله إلى واحة سيوة كعقاب له بعد شك السلطات في تعاطفه مع الأفكار الثورية لجمال الدين الأفغاني والزعيم أحمد عرابي. ويصطحب الضابط معه زوجته الأيرلندية كاثرين الشغوفة بالآثار التي تبحث عن مقبرة الأسكندر الأكبر، لينغمسا في عالم جديد شديد الثراء يمزج بين الماضي والحاضر، ويقدم تجربة للعلاقة بين الشرق والغرب على المستويين الإنساني والحضاري.

في تنويه في أول الكتاب يقول الكاتب أن الاسم الحقيقي لمأمور واحة سيوة في آخر القرن التاسع عشر هو «محمود عزمي»، وفي آخر الكتاب وتحت فصل بعنوان «على هامش الرواية» يورد كتاب «واحة سيوة» من تأليف د. أحمد فخري كمرجع لما قام به محمود عزمي في واحة سيوة.

جوائز

فازت رواية واحة الغروب بالجائزة العالمية للرواية العربية في دورتها الأولى في عام 2008م.

وصلات خارجية
 الروائي بهاء طاهر يتحدث عن روايته واحة الغروب
 آراء القراء على موقع أبجد حول رواية واحة الغروب
 آراء القراء على موقع جودريدز حول رواية واحة الغروب

هوامش
  ، وفي الهامش التعليق التالي:

مراجع

أدب عربي
روايات 2008
روايات تاريخية
روايات فائزة بالجائزة العالمية للرواية العربية
روايات مصرية

واحة الغروب


Jennifer on My Mind, Roger L. Simon yapıtından uyarlanan 1971 yapımı 90 dakikalık Amerikan filmi. Filmin yönetmeni Noel Black'tir.

1970'lerde komedi-drama filmleri
Amerika Birleşik Devletleri kara komedi filmleri
Noel Black'in yönettiği filmler
Eroin bağımlılığı ile ilgili filmler
Amerika Birleşik Devletleri romanlarından uyarlanan filmler
Konusu New Jersey'de geçen filmler
Konusu New York'ta geçen filmler
Konusu Venedik'te geçen filmler
New York'ta çekilmiş filmler
Venedik'te çekilmiş filmler
United Artists filmleri
1970'lerde İngilizce filmler
1971 çıkışlı dramatik filmler
1971 çıkışlı komedi filmleri

Jennifer on My Mind


Siegfried (né entre 1188 et 1197, morte le ) est le vingt-septième évêque de Ratisbonne et prince-évêque de la principauté épiscopale de Ratisbonne de 1227 à sa mort.

Biographie
En 1222 ou 1224 qu'il apparaît comme chantre de la cathédrale de Mayence. Accompagné de son grand-oncle, l'archevêque de Mayence et de l'archichancelier Siegfried II von Eppstein, il fait probablement la connaissance de la cour du roi Frédéric II à cette époque.

La succession de son prédécesseur Conrad IV de Frontenhausen se fait dans des disputes. Après qu'une minorité du chapitre de la cathédrale élit le prévôt de la cathédrale Gottfrid comme évêque, en échange de sa récompense avec des propriétés de l'église, le pape Grégoire IX intervient. Le chantre de Mayence Siegfried devient le nouvel évêque de la nouvelle élection forcée. Il a un premier succès en 1230 avec le traité de San Germano, qui a lieu avec la participation significative de Siegfried et met un terme temporaire à la querelle entre le pape Grégoire IX et le roi Frédéric II. Il est un fidèle partisan de Frédéric II qui le nomme chancelier en 1230. Siegfried bénéficie de décisions, par exemple à la Diète de Ravenne, quand les droits des cités épiscopales sont restreints au profit des évêques.

En 1239, une querelle sanglante éclate entre l'évêque Siegfried de Ratisbonne et le comte palatin de Bavière Rapoto III d'Ortenbourg, opposant de Frédéric II. Il s'agit de différends concernant les postes de douane palatins sur le Danube près du château de Hilgartsberg et de Vilshofen. Un an plus tard, Rapoto III est capturé par Siegfried. Sa liberté coûte à Rapoto d'énormes domaines, il doit céder à l'évêque nombre de ses châteaux et domaines du Tyrol, comme des possessions de la vallée de Brixen im Thale.

Les dettes de Siegfried amènent à une enquête commandée par le pape, qui doit conduire à l'excommunication de Siegfried. Albert Behaim, mandaté par le pape, devient un adversaire. Après premier concile de Lyon en 1245 qui dépose Frédéric II, Siegfried se soumet au pape Innocent IV. La rupture avec Frédéric II coûte à Siegfried son poste de chancelier. L'empereur renforce en  les droits de Ratisbonne, ce qui correspond à une revalorisation au statut de ville libre d'Empire. Complètement privé de son pouvoir de seigneur de la ville, Siegfried est expulsé de Ratisbonne au printemps 1246 et se retire dans le château de Donaustauf, où il meurt vraisemblablement peu de temps après.

Notes et références

Liens externes

Évêque de Ratisbonne
Évêque catholique du XIIIe siècle
Date de naissance non renseignée (XIIe siècle)
Décès en 1246
Prince-évêque de Ratisbonne

Siegfried de Ratisbonne


Olaylar
 31 Ocak - Ekvador'da 8.6 büyüklüğünde deprem oldu.
 10 Mart - Fransa, Pas-de-Calais'te Courrières şirketine ait maden ocağının dört kuyusunda grizu patlaması yaşandı, 1099 kişi öldü ve yirmi gün sonra 13 kişi sağ çıktı.
 18 Nisan, San Fransisco ili, 7.7 büyüklüğünde 50 saniye süren deprem ve onu izleyen yangınlarla yerle bir oldu. 28 bin bina yıkıldı, yaklaşık 500 kişi öldü, 100 bin kişi evsiz kaldı.
 16 Ağustos – Şili'de 8.6 büyüklüğünde meydana gelen depremde 20 bin kişi öldü.
 18 Eylül - Hong Kong, tayfunla birlikte gelen yüksek dalgalar sonucu yaklaşık 10.000 kişi öldü.
 3 Kasım - SOS uluslararası acil yardım sinyali olarak kabul edildi.
 10 Aralık - ABD Başkanı Theodore Roosevelt, Rus-Japon savaşındaki barış yanlısı görüşmeleri için nobel barış ödülü ile ödüllendirildi.
 24 Aralık - Reginald Fessenden tarafından ilk radyo yayını yapıldı.
 26 Aralık - Dünyadaki ilk uzun metrajlı film olan "The Story of the Kelly Gang" gösterime girdi.

Tarihi bilinmeyenler
 Finlandiya'da kadınlara oy hakkı verildi. İlk kez bir Avrupa ülkesinde kadınlara oy hakkı verilmiş oldu.
 Rus Çarı demokratları yanına alarak, komünistlerle başedebilmek için meşrutiyet ilan etti.
 İran'da meşrutiyet ilan edildi.

Doğumlar

Ocak

 3 Ocak - Aleksey Stahanov, Stahanovizmin öncüsü olan Sovyetler Birliği madencisi (ö. 1977)
 22 Ocak - Robert E. Howard, Amerikalı yazar

Şubat

Mart
 21 Mart - Samed Vurgun, Azeri şair.
 1 Nisan - Alekzander Sergeyeviç Yakovlev, Rus mühendis ve uçak tasarımcısı (ö. 1989)
 13 Nisan - Samuel Beckett (ö. 1989)
 29 Nisan - Eugène Ehrhart, Fransız matematikçi (ö. 2000)

Mayıs
 8 Mayıs - Roberto Rossellini, İtalyan yönetmen (ö. 1977)

Haziran
 22 Haziran - Anne Morrow Lindbergh, Amerikalı yazar ve havacı

Temmuz
 14 Temmuz - Olive Borden, Amerikalı sinema oyuncusu (ö. 1947)

Ağustos

Eylül
 6 Eylül - Luis Federico Leloir, Arjantinli doktor ve biyokimyacı (ö. 1987)
 8 Eylül - Fritz Schilgen, Alman atlet (ö. 2005)
 9 Eylül - Ali Hadi Bara, Türk heykeltıraş (ö. 1971)

Ekim

Kasım

Aralık
 15 Aralık - Edmond Debeaumarché, II. Dünya Savaşında Fransa'daki direnişin önemli isimlerinden (ö. 1959)
 30 Aralık - Carol Reed, İngiliz film yönetmeni (ö. 1976)

Doğduğu gün ve ay bilinmeyenler

Ölümler
 22 Ekim - Paul Cézanne, Fransız ressam (d. 1839)

1906 Nobel ödülünü kazananlar

 Fizik – J. J. Thomson
 Kimya – Henri Moissan
 Tıp – Camillo Golgi ve Santiago Ramón y Cajal
 Edebiyat – Giosuè Carducci
 Barış – Theodore Roosevelt

Ayrıca bakınız

Kaynakça

1906


Councils of governments (CoGs—also known as regional councils, regional commissions, regional planning commissions, and planning districts) are regional governing and/or coordinating bodies that exist throughout the United States. CoGs are normally controlled by their member local governments, though some states have passed laws granting CoGs region-wide powers over specific functions, and still other states mandate such councils.

Organization and function
CoG members are drawn from the county, city, and other government bodies within its area. CoGs can offer planning, coordination, and technical assistance to their members, administer programs at a regional level, and act as intermediaries between the local government members and the state or federal government. A typical council is defined to serve an area of several counties, and addresses issues such as regional and municipal planning, economic,  and community development, pollution control, transit administration, transportation planning, human services, and water use. Councils of governments also play a role in regional hazard mitigation and emergency planning and in the collection, analysis, distribution of demographic and cartographic/GIS data.

Federal transportation planning
CoGs may either be distinct from—or encompass—regional Metropolitan Planning Organizations (MPOs) and Rural Transportation Planning Organizations (RTPOs). MPOs are multi-governmental urban transportation planning entities that arose out of the requirements of the Federal-Aid Highway Act of 1962, which made federal financing for urban transportation projects contingent upon the existence of a "continuing, comprehensive, urban transportation planning process undertaken cooperatively by the states and local governments". RTPOs are bodies similar to, and inspired by the model of MPOs, but organized for rural areas. Though RTPOs existed for decades, they were only formally recognized by on a federal level by the Moving Ahead for Progress in the 21st Century Act (MAP-21) of 2012. Of the 556 CoGs in the US, 165 operate an associated MPO, and 265 operate an associated RTPO.

History
Though voluntary non-profit regional organizations had existed for several decades before, CoGs in their modern form began in 1947, with the Atlanta Regional Metropolitan Planning Commission, followed by the Northern Virginia Regional Planning Commission in December of the same year. By 1950, there were 18 CoG/regional planning organizations in the US, and by 1953, the number of such bodies had increased on 40. CoGs saw explosive growth during the 1960s and 1970s, driven by federal and state funding incentives and mandates. At present, the National Association of Regional Councils estimates that currently "of the 39,000 local, general purpose governments in the United States (counties, cities, townships, towns, villages, boroughs) a total of more than 35,000 are served by [CoGs]".

By state
Some articles exist on the councils of government in a particular state:

 Councils of governments in California
Councils of governments in Connecticut
Councils of governments in North Carolina

Councils of CoGs
Several national organizations exist to serve the needs (and lobby for the interests of) regional CoGs. These include the National Association of Regional Councils (formerly the National Service to Regional Councils), the National Association of Development Organizations, and the Association of Metropolitan Planning Organizations.

Similar associations (most voluntary, but some state-mandated) also exist at the state level. They include:
California Association of Councils of Government
Michigan Association of Regions
New York State Association of Regional Councils
Northern Arizona Council of Governments
Texas Association of Regional Councils
Virginia Association of Planning District Commissions

References

External links
National Association of Regional Councils
National Association of Development Organizations
Association of Metropolitan Planning Organizations

Council of governments


هنا قائمة ببطولات ويمبلدون سنة 1995:

الكبار

فردي رجال

 بيت سامبراس هزم  بوريس بيكر 6-7(5-7) 6-2 6-4 6-2
 كان ثالث ألقاب سامبراس في تلك السنة والرابع والثلاثين في مسيرته. وكان الفوز الثالث له في هذه البطولة, فاز أيضاً في 1993 و 1994.

فردي سيدات

 شتيفي جراف هزم  أرانتكسا سانشيز فيكاريو 4-6 6-1 7-5
 كان سادس ألقاب غراف في السنة, والتساع والعشرين في مسيرتها. وكان الفوز السادس لها في هذه البطولة, فازت باللقب أيضاً في 1988, 1989, 1991, 1992, و 1993.

زوجي رجال

 تود وودبرديج و مارك وودفرود هزم  ريك ليتش و سكوت ميلفايل 7-5 7-6(10-8) 7-6(7-5)

زوجي سيدات

 يانا نوفوتنا و أرنتكسا سانشيز فيكاريو هزم  غيغي فيرنانديز و ناتاشا زفيريفا 5-7 7-5 6-4

زوجي مختلط

 جوناثان ستارك و مارتينا نافراتيلوفا هزم  سايرل سك و غيغي فيرنانديز 6-4 6-4

الشباب

فردي أولاد
 أوليفر موتايس هزم  نيكولاس كيفر 6-2 6-2

فردي بنات
 أليكساندرا أولسزا هزم  تاماراين تاناسغوران 7-5 7-6(8-6)

زوجي أولاد
 مارتن لي و جيمس تروتمان هزم  أليخاندرو هيرنانديز و ماريانو بيترا 7-6(7-2) 6-4

زوجي بنات
 كارا بلاك و أليكساندر أوسلزا هزم  ترودي موسغراف و جودي ريتشاردسن 6-0 7-6(7-5)

مراجع

بطولة ويمبلدون 1995
أحداث 1995 الرياضية في لندن
أحداث يوليو 1995 الرياضية في المملكة المتحدة
كرة المضرب في 1995
أحداث يونيو 1995 الرياضية في المملكة المتحدة

بطولة ويمبلدون 1995


المدرسة العليا لعلوم وتكنولوجيات التصميم هي إحدى مؤسسات التعليم العالي التونسية وتقع بضاحية الدندان وتتبع جامعة منوبة. وقد بعثت هذه المؤسسة بمقتضى الأمر 1189 المؤرخ في 30 مايو 2000م.

طبقا لإحصائيات العام الدراسي 2007- 2008 م، يبلغ عدد طلبتها 2371 من بينهم 1681 طالبة.

وصلة خارجية
 موقع المدرسة على الإنترنت.

معاهد علمية
تعليم عال
التعليم في تونس
جامعة منوبة


سيد رجب السويركي (مواليد 1947) رجل أعمال مصري وصاحب سلسلة محلات التوحيد والنور، تم الحكم عليه بالسجن في عام 2003 لمدة ثلاث سنوات لجمعه خمس زوجات في نفس الوقت في قضية شغلت الرأي العام المصري

المصادر

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
أصحاب أعمال مصريون
مواليد 1947

رجب السويركي


Daniel Waters () este un autor american de literatură pentru tineret. Trăiește în Connecticut împreună cu soția și copiii săi.

Lucrări publicate
 Generation Dead (Hyperion, 2008)
 Tradusă în spaniolă ca Generación dead
 Generation Dead: Kiss of Life (Hyperion, 2009)
 Tradusă în spaniolă ca Beso de vida
 Generation Dead: Passing Strange (Hyperion, 2010)
 Tradusă în spaniolă ca Extran̋as apariencias
 Generation Dead: Stitches (Hyperion, 2011)
 Break My Heart 1,000 Times (Hyperion, 2012).  Filmul I Still See You  (Blestemul celor rămași, 2018) este bazat pe acest roman.

Note

Legături externe
 Daniel Waters

Nașteri în 1969
Scriitori de literatură pentru tineret
Romancieri din secolul al XXI-lea
Romancieri americani

Daniel Waters (romancier)


مطار كولباشيفو ، هو مطار في روسيا يقع على بعد 3 كم شمال شرق مدينة كولباشيفو. وهو مطار مدني صغير مع مدرج هبوط طوله 500 متر.

مراجع

مطارات بنيت في الاتحاد السوفيتي
مطارات في مقاطعة تومسك

مطار كولباشيفو


Der Unnapark ist eine öffentliche Grünanlage im Hamburger Stadtteil Eimsbüttel. Er erstreckt sich über ca. 1,6 Hektar und wird begrenzt von Schwenckestraße, Heußweg, einer durchgehenden Häuserfront der Osterstraße und Wohnblocks der Sillemstraße.

Der Unnapark wurde 1956 eröffnet und nach dem Arzt Paul Gerson Unna benannt.

Aufbau

Der Unnapark hat zwei Haupteingänge in der Schwenckestraße und am Heußweg, zwischen denen ein mit Sitzbänken gesäumter Weg durch den Park führt. Im Norden gelangt man über eine Treppe oder Rampe zu einem Durchgang auf die Osterstraße 135/137. Im übrigen Bereich ist der geschlossene Gebäudezug der Osterstraße durch Hecken und Bäume vom Park abgegrenzt.

Südlich des Weges bietet eine große Rasenfläche mit vereinzeltem Baumbestand die Möglichkeit zum Sonnen und Grillen. Sie wird in Richtung Sillemstraße von einem Hügel abgeschlossen, der mit Birken und Hainbuchen bewachsen ist und im Winter zum Rodeln genutzt wird.

Im Osten des Parks befindet sich ein durch den Weg zweigeteilter, mit modernen Geräten ausgerüsteter Spielplatz.

Der Park ist seit 1992 hundefrei.

Geschichte

Der Unnapark war der letzte Privatpark Eimsbüttels. Das Grundstück befand sich seit 1883 im Besitz des Hautarztes Paul Gerson Unna und seiner Nachkommen, die hier einen Klinik-Komplex und private Unterkünfte unterhielten. Schon in den 1920er und 1930er Jahren hatte die Stadt versucht es anzukaufen, die Verhandlungen waren jedoch gescheitert. Im Juli 1943, während des Zweiten Weltkrieges, zerstörte ein Treffer den Komplex weitgehend und veränderte damit die Situation. Die Eigentümer erklärten sich 1949 zum Verkauf des ca. 13.000 Quadratmeter großen Areals bereit. Uneinigkeit herrschte jedoch über den Preis. Die Familie Unna, die aufgrund ihrer jüdischen Abstammung während der Herrschaft der Nationalsozialisten schikaniert und verfolgt worden war, erwartete von Seiten der Stadt Großzügigkeit und einen Ankauf als hochpreisiges Bauland. Die Stadt argumentierte jedoch damit, dass das Grundstück nur als Park genutzt werden sollte, was einen niedrigeren Preis rechtfertige. Schließlich bezahlte sie 10 DM je Quadratmeter statt ursprünglich angebotenen 7 DM, was jedoch immer noch relativ preisgünstig war.

Nach dem Kauf des Grundstücks kam es durch dessen Zustand zu weiteren Verzögerungen. So befanden sich dort zwei Röhrenbunker. Einer von ihnen, im Garten des Grundstücks Heußweg 21 gelegen, war unterirdisch angelegt und teilweise zerstört. Er konnte zugeschüttet, mit Birken bepflanzt und dadurch in den Park integriert werden. Der Bunker in der Osterstraße 135 war jedoch nur teilversenkt und konnte aus luftschutztechnischen Gründen nicht überbaut werden. Schließlich entschied man sich, ihn stehen zu lassen und an dieser Stelle des Parks einen Durchgang zur Osterstraße zu ermöglichen. Ein weiteres Hindernis waren Nissenhütten in der Schwencke- und Sillemstraße, die erst abgerissen werden mussten. Außerdem gab es auf dem Grundstück zahlreiche zerstörte Gebäude, deren Fundamente und Keller nach längeren Diskussionen zugeschüttet wurden, da ein Ausgraben zu teuer geworden wäre.

Im Frühjahr 1954 begann schließlich der Bau des Unnaparks. Die Finanzierung und Umsetzung erfolgte im Rahmen einer Notstandsmaßnahme. Als Grundlage diente ein Entwurf von Karl Plomin. Er sah vor, dass der Eingang an der Schwenckestraße durch eine Pergola führen sollte, danach kam eine innenhofartige Anlage mit Rosen, Rankgewächsen, Ruhebänken und einem Wasserbecken. Ein altes Feuerlöschbecken diente als Seerosen- und Sumpfpflanzenbecken. Ein Stück weiter schloss sich ein abgeschlossener Platz mit Tischen und Hockern zum Skatspielen an. Ein mit Stauden und Blumenrabatten versehener Weg führte zu einem Kinderspielplatz. Am Ausgang zum Heußweg befand sich ein höher gelegener Platz mit Sitzmauer. Dieser Entwurf wurde weitgehend umgesetzt, jedoch das erste Wasserbecken durch eine Rabatte ersetzt und der Zugang an der Schwenckestraße vergrößert, wodurch die Pergola entfiel. Am realisierten zweiten Wasserbassin stellte man die Bronzeplastik Fischreiher von Kurt Bauer auf.

Am 9. Mai 1956 fand die Einweihung des Parks statt. Einen Monat danach titelte die sozialdemokratische Zeitung Hamburger Echo: Das Wunder von Eimsbüttel. Von den grauen Vorstadtsslums zur modernen Stadt im Grünen.

Literatur

 Sielke Salomon, Hg. von der Galerie Morgenland: Eine städtebauliche Wiedergutmachung: Bauen und Wohnen in Hamburg-Eimsbüttel 1950 - 1968. Dölling und Galitz Verlag, Hamburg 2000, ISBN 3-933374-77-4.
 Joachim Grabbe: Stadtteil zum Verlieben. Ein Spaziergang durch Hamburg-Eimsbüttel und seine Geschichte. Sutton Verlag, Erfurt 2008, ISBN 978-3-86680-323-7.

Weblinks
 Der Unnapark auf hamburg.de
 Spielplatz Unnapark

Einzelnachweise

Parkanlage in Hamburg
Hamburg-Eimsbüttel

Unnapark


The Gemini Awards were awards given by the Academy of Canadian Cinema & Television between 1986–2011 to recognize the achievements of Canada's English-language television industry. The Gemini Awards are analogous to the Emmy Awards given in the United States and the BAFTA Television Awards in the United Kingdom. First held in 1986 to replace the ACTRA Award, the ceremony celebrated Canadian television productions with awards in 87 categories, along with other special awards such as lifetime achievement awards. The Academy had previously presented the one-off Bijou Awards in 1981, inclusive of some television productions.

The awards' name was an allusion to Castor and Pollux, a mythological pair of twins; this was in reference to Canada's linguistic duality of English and French, with the Academy's separate awards presentation for French-language television production named the Gémeaux Awards. The statuette, designed by Toronto artist Scott Thornley, evoked twins through a design that essentially created two faces at the front and back of the statuette.

In April 2012, the Academy of Canadian Cinema & Television announced that the Gemini Awards and the Genie Awards would be discontinued and replaced by a new award ceremony dedicated to all forms of Canadian media, including television, film, and digital media, dubbed the "Canadian Screen Awards". The first annual Canadian Screen Awards were held on 4 March 2013.

Award categories

Special awards
 Academy Achievement Award - general lifetime honour, inaugurated in 1996
 Donald Brittain Award - for the best political or social documentary
  Canada Award - began in 1988 as the Multiculturalism Award, this is award "honours excellence in mainstream television programming that reflects the racial and cultural diversity of Canada."
 Margaret Collier Award - lifetime writing honour
 John Drainie Award - broadcasting, not necessarily awarded every year
 Humanitarian Award - inaugurated in 2001, recipients to date:
 (2001) Donald Martin
 (2002) Wendy Crewson
 (2003) Max Keeping
 (2004) George R. Robertson
 (2005) Royal Canadian Air Farce
 Gordon Sinclair Award for Broadcast Journalism - for television journalists who make outstanding contributions

Dates and locations

See also

 Canadian television awards

References

External links
 Official website (archived):

1986 establishments in Canada
2011 disestablishments in Canada
Canadian television awards
Awards established in 1986
Awards disestablished in 2011

Gemini Awards


La ferme Matanaka, en anglais , est une ferme située sur la côte de Waikouaiti à Otago en Nouvelle-Zélande. Construite à partir de 1840, c'est la première ferme implantée sur l'île du Sud de la Nouvelle-Zélande qui a été construite selon l'architecture occidentale. Les cinq plus anciens bâtiments de la ferme sont à ce jour considérés comme les plus vieux corps de ferme qui sont encore debout en Nouvelle-Zélande. Pour cette raison, la ferme a été classée le  dans la catégorie I par Heritage New Zealand l en qualité de site protégé. L'organisme Heritage New Zealand est fondé par la loi baptisée Historic Places Act 1954 avec pour objectif de .

Origine
La ferme Matanaka a été fondée par le baleinier australien Johnny Jones, un armateur de Sydney et l'un des premiers pionniers de l'Otago, où il achète une station baleinière près de Waikouaiti en 1838. En , il fait venir une douzaine de familles de Sydney pour qu'elles s'installent autour de la ferme. Les premiers bâtiments, y compris les écuries, ont été construits en 1840, avec des matériaux apportés de Sydney. Un croquis de 1826 de la côte est de l'Otago montre les promontoires et les plages de ce qui sont aujourd'hui Karitane et Waikouaiti. Johnny Jones emménage dans la ferme en 1843. Son épouse, Sarah Sizemore, est connue sous le nom de Cherry (« cerise ») et la Ferme de Cerise voisine est apparemment nommée pour elle.

En 1854, Johnny Jones quitte la ferme avec sa famille pour aller s'installer à Dunedin. Le fils de Johnny Jones, William, reprend la ferme Matanaka jusqu'à ce qu'il déménage lui aussi dans la prospère Dunedin. En 1871, la ferme est louée à McLeod Orbell , le premier maire de la colonie de Hawksbury. En 1878, la ferme Matanaka a changé de mains et est vendue trois fois jusqu'à ce que son dernier propriétaire, Monty Ericson, la donne comme cadeau à la New Zealand Historic Places Trust en 1976 .

Description
Les dépendances de la ferme qui existent encore aujourd'hui ont été utilisées différemment au fil du temps et dans certains cas ont également été déplacées. Les bâtiments suivants sont toujours sur la ferme :
L'école, construite à l'origine vers 1840 comme premier bâtiment en tant que grange, a été transformée en école en 1852 et a ensuite été déplacée à l'endroit où elle se trouve encore aujourd'hui.
Les toilettes à trois places étaient autrefois situées à côté de la maison et sont une extension à côté de l'école depuis 1976.
Un grenier se dresse aujourd'hui à côté du bâtiment de l'école.
Une écurie est située à quelque  de l'école.
Un petit entrepôt se trouve à côté de l'écurie.
L'ensemble a été restauré en 1977 pour le compte du ministère du Travail et ouvert au public pour y abriter un musée. Seuls, le grenier démoli peu après 1975 et un pigeonnier incendié en 1935 n'ont pas été reconstruits.

Classement à l'inventaire du patrimoine
Le terrain a été classé réserve historique en 1981. Les bâtiments ont été enregistrés en tant que structures patrimoniales de catégorie I par le New Zealand Historic Places Trust le  sous le numéro d'enregistrement 7787. La propriété historique n'est pas incluse dans l'enregistrement et elle n'est pas ouverte au public. Ces bâtiments sont les plus anciens bâtiments de ferme encore existants en Nouvelle-Zélande ayant gardé leur position d'origine.

Articles connexes

Liens externes

  Otago Regional Council

Notes et références

Otago

Matanaka Farm


An Chionochloa ovata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Buchanan, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Victor Dmitrievich Zotov. An Chionochloa ovata in nahilalakip ha genus nga Chionochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chionochloa

Chionochloa ovata


Birinci Kanal Harekâtı, veya Birinci Süveyş Savaşı, Osmanlı'nın 1. Dünya Savaşı sırasında Süveyş Kanalı'na düzenlediği ilk harekâttır.

Harekâtın amacı, Büyük Britanya'yı Mısır'da tutarak, Batı Cephesi'ne kuvvet göndermelerini engellemekti. Ayrıca mümkün olursa, Mısır'ı kurtarmaktı. Eğer kanal geçilebilirse, Mısırlı yurtseverlerin Osmanlı ordusunun yanında, Büyük Britanya'ya karşı ayaklanacağı umuluyordu. Harekâtın planlama aşamasında 4. Ordu Komutanı olan Zeki Paşa harekât için ayrılan kuvvetlerin bu iş için yetersiz olduğu görüşünü belirtmiş ve harekâtın iptal edilmesin teklif etmiştir. Bunu üzerine harekâtta kullanılması düşünülen 4. Orduya bağlı 8. Kolordunun doğrudan Başkomutanlığa bağlanması kararlaştırılmış, ancak daha sonra bu önlemin de yetersiz kalacağını düşünülerek Zeki Paşa'nın yerine Bahriye Nazırı Cemal Paşa, nazırlık görevi de devam etmekle birlikte 4. Ordu komutanlığına atanmıştır. Zeki Paşa ise "Alman Karargahı Umumisi'ne Türk Başkumandanlığının murahhası (delegesi)" olarak  atanmıştır.  Harekât, 4. Ordu komutanı ve Bahriye Nazırı Cemal Paşa'nın komutasında gerçekleştirilecektir.

25 bin kişilik Osmanlı kuvve-i seferiyesi 14 Ocak'ı 15 Ocak'a bağlayan gece yarısı, toplanma bölgesi olan Gazze - Birüssebi (Beerşeba, günümüzde İsrail) hattından ileri yürüyüşe başladı. Sağ kol müfrezesi (Sv.Bnb.İzmitli Mümtaz Bey komutasında) El-Ariş-Düeydar, sol kol müfrezesi (Kuşçubaşı Eşref Bey komutasında) ise Kal'eltül Nakhl üzerinden kanala yürürken Mersinli Cemal Paşa komutasındaki 8. Kolordu'ya bağlı 25 ve 10. Tümenler çölün ortasından batıya ilerledi.

Büyük güçlüklerle Tih Sahrasını aşan Osmanlı birlikleri 2-3 Şubat gecesi Timsah Gölü ile Acı Göl arasındaki bölgeden kanala taarruza geçtiler. 25. Fırka'dan beş tabur kıyıya indikten sonra dumbaz denilen çelik kaplı teknelerle karşı kıyıya doğru ilerlemeye başlandı. Ancak, İngiliz kuvvetleri kıyının bir ucundan diğer ucuna kadar raylı sistem döşediler ve bu raylı sistemin üzerindeki mitralyözler şiddetli bir ateşle karşı koydu; dumbazların çoğu battı; kıyıya ulaşmayı başaran 600 kişi öldü ya da esir oldu. 3 Şubat 1915 sabahı gün ağırdıktan sonra harekât sahasında bulunan Cemal Paşa, verilen ağır kayıp karşısında kanalı ele geçirmenin imkânsızlığını anlamış ve kuvvetlerini geri çekmeye karar vermişti. Geri çekilen Osmanlı kuvvetleri 15 Şubat'ta Gazze - Birüssebi hattında mevzilendi.

Bu harekâtta Beerşeba'ya gönderilen dört Osmanlı uçağı hiçbir faaliyet göstermemiş buna karşılık Fransız ve İngiliz uçakları keşif, gözetleme ve topçu ateş tanzimi yapmak suretiyle Osmanlı kuvvetlerinin kanala karşı taarruzlarını ateş altına aldırmış, kendi kuvvetlerine hava destek hizmeti yapmışlardı.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 İkinci Kanal Harekâtı

Kanal harekâtı 1
1915'te çatışmalar

Birinci Kanal Harekâtı


Baron Norrie, of Wellington in New Zealand and of Hawkesbury Upton in the County of Gloucester, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created on 22 August 1957 for Sir Willoughby Norrie upon his retirement as Governor-General of New Zealand.  the title is held by his eldest son, the second Baron, who succeeded in 1977.

Barons Norrie (1957)
(Charles) Willoughby Moke Norrie, 1st Baron Norrie (1893–1977)
George Willoughby Moke Norrie, 2nd Baron Norrie (b. 1936)

The heir apparent is the present holder's son Hon. Mark Willoughby John Norrie (b. 1972)

The heir apparent's heir apparent is his son Archie Michael George Norrie (b. 2001)

Line of Succession

  Lt.-Gen. Charles Willoughby Moke Norrie, 1st Baron Norrie (1893–1977)
  George Willoughby Moke Norrie, 2nd Baron Norrie (born 1936)
 (1) Hon. Mark Willoughby John Norrie (b. 1972)
 (2) Archie Michael George Norrie (b. 2001)
 (3) Willoughby Thomas Blaise Norrie (b. 2003)
 (4) Charles Samuel Moke Norrie (b. 2013)
 (5) Lt.-Col. Hon. Guy Bainbridge Norrie (b. 1940)
 (6) Andrew Guy Norrie (b. 1970)
 (7) James Adam George Norrie (b. 1973)
 (8) William Norrie (b. 2008)

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1957

Baron Norrie


Thinopyrum er en slægt indenfor græs-familien med ca. 20 arter der er udbredt fra Nordafrika og Mellemøsten via Kaukasus til Centralasien og det Indiske subkontinent. I Europa forekommer flere af arterne i de sydlige, centrale og østlige dele. Slægtens nordgrænse ligger mellem Danmark og Estland. Det er flerårige græsser med kraftig og stiv vækst. Frøstandene minder meget om dem hos slægten Kvik (Elytrigia) eller hos Spelt (Triticum aestivum subsp. spelta).

Nogle af arterne har vist sig velegnede som foderplanter og jordsikringsafgrøder. Et par stykker er under forædling til brødkornafgrøder.

 Thinopyrum intermedium

 Thinopyrum bessarabicum
 Thinopyrum caespitosum
 Thinopyrum curvifolium
 Thinopyrum distichum
 Thinopyrum elongatum
 Thinopyrum gentryi
 Thinopyrum junceiforme
 Thinopyrum junceum
 Thinopyrum podperae
 Thinopyrum ponticum
 Thinopyrum pungens
 Thinopyrum pycnanthum
 Thinopyrum sartorii
 Thinopyrum scirpeum

Note

Græs-familien

Thinopyrum


An Agrostis balansae in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Pierre Edmond Boissier, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nikolai Nikolaievich Tzvelev. An Agrostis balansae in nahilalakip ha genus nga Agrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agrostis

Agrostis balansae


Rafik Bahaa Edine Hariri (Sidon,  1. studenog 1944. — Bejrut, 14. veljače 2005.) bio je libanonski poduzetnik i političar. Bio je premijer vlade Libanona u dva mandata; od 1992. do 1998. i od 2000. do 2004.

Život i djelo
Rafik Hariri poticao je iz sunitske muslimanske obitelji skromnih primanja. Rođen je u libanonskom lučkom gradu Sayda, gdje je također išao u školu. Zatim je studirao poslovnu ekonomiju na Arapskom sveučilištu u Bejrutu. Imao je brata Šafika i sestru Bahiu.

1965. godine etablirao se kao izvođač radova i bavio se gradnjom u Saudijskoj Arabiji, i u kratkom je vremenu zaradio puno novca. Postao je saudijski državljanin 1978., a kasnije postaje poslanik Saudijske Arabije u Libanonu

Političko djelovanje u Libanonu

U Libanon se vratio u 1990., gdje je bio jedna od pokretačkih snaga za obnovu ratom razorenog središnjeg Bejruta.

Postao je premijer 1992. i usko surađivao sa Sirijom, baš kao što je postao poznat po dopuštanju vlastitih kandidata da zauzmu vodeće pozicije, zbog čega je kritiziran. Kasnije se distancirao od Sirije i zahtijevao je 2004. da se sirijska vojska povuče iz Libanona.

Kada je predsjednik Émile Lahoud, nakon pritiska Sirije, produžio svoj mandat, Hariri je u znak protesta podnio ostavku.

Zajedno s još nekoliko osoba, ubijen je u atentatu 14. veljače 2005., kada se raznio bombaš samoubojica koji se dovezao iz suprotnog smjera od Haririjeva automobila i njegove pratnej.

Političar milijarder

U 80-ima Hariri je bio na Forbesovom popisu 100 najbogatijih ljudi na svijetu. 2002. godine Hariri je postao četvrti najbogatiji političar na svijetu. Forbes je na svom popisu najbogatijih ljudi na svijetu 2005. godine procijenio njegovo bogatstvo na 4,3 milijarde dolara. Nakon Haririjevog ubojstva, njegova obitelj naslijedila je ukupno 16,7 milijardi dolara u 2006. Svi članovi njegove obitelji uključeni su na Forbesov popis milijardera u 2006.

Rafik Hariri je izvodio radove od Rijada do Pariza i Houstona. Dok se nije vratio u Libanon, njegov sin, Saad Hariri koji je kasnije obnašao dužnost premijela Libanona, vodio je građevinski konglomerat Saudi Oger.

Izvori

Libanonski političari

Rafik Hariri


Mlunić može označavati:

Biljne rodove:
 Mlunić, Sicyos L., sicijos, dlakavi krastavac biljni rod iz porodice Cucurbitaceae
 Mlunić, Ecballium  A. Rich., štrkalj, štrcalica, pipunić, vražji krastavac, divlji krastavac, biljni rod iz porodice Cucurbitaceae

Biljne vrste
 Mlunić, Sicyos angulatus L., biljnsa vrsta iz porodice Cucurbitaceae
 Mlunić, Ecballium elaterium  (L.) A. Rich., biljna vrsta iz porodice Cucurbitaceae

Mlunić


عقد 1150 هو عقد امتد بين 1 يناير 1150 و31 ديسمبر 1159 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 1140 ولحقه عقد 1160.

أحداث

 معركة بانياس (1157)
 زلزال حماة 1157 (1157)
 حصار عسقلان (1153)
 معركة عنتاب (1150)

مواليد

 كونستانس ملكة صقلية (1154)
 إسحاق الثاني (1155)
 فسيفولود الثالث العش الكبير (1154)
 سانشو الأول ملك البرتغال (1154)
 مارغريت ملكة صقلية (1154)
 السهروردي المقتول (1155)
 محمد بن عبد الواحد الملاحي (1154)
 سانشو السابع ملك نافارا (1154)
 عبد الواحد المخلوع (1153)
 سانشا من قشتالة، ملكة أراغون (1154)
 سيبيلا من أتشيرا (1153)

وفيات

 جورج الأنطاكي (1151)
 فضل بن حسن الطبرسي (1153)
 بهرام شاه الغزنوي (1152)
 برنارد من كليرفو (1153)
 آنا كومنينا (1153)
 عبد الرحمن بن علي الحلواني (1151)
 ريموند الثاني كونت طرابلس (1152)
 إسحاق كومنينوس (1152)
 مسعود بن محمد بن ملكشاه (1152)
 ماتيلدا من بولوني (1152)
 أبو الفتح الشهرستاني (1153)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 1150 ابتداءً من

عقد 1150


Årets Dansker var en pris, som i perioden 2014-2018 blev uddelt af Berlingske. Prisen blev givet til en person, "som har sat sig særligt ambitiøse mål og nået dem til gavn for andre".

Den sidste modtager af Årets Dansker var Katja Iversen, direktør i Women Deliver, der fik prisen i 2018.

Prisen blev herefter erstattet af Fonsmark-prisen, som første gang blev uddelt i 2020.

Indstilling
Årets Dansker blev fundet gennem en firetrinsproces:

 Forslag fra læserne: I første omgang havde Berlingskes læsere mulighed for at foreslå kandidater inden for erhvervslivet, forskning, sport, kultur eller noget helt andet.
 Redaktionen valgte ti nominerede: Berlingskes redaktion udvalgte heraf ti kandidater med vægt på, at de repræsenterede et bredt fagligt felt.
 Læserafstemning: Læserne kunn stemme på de ti kandidater. Læsernes stemmer blev vægtet med 50%.
 Dommerkomitéen stemte: Berlingskes nedsatte komité stemte ligeledes på kandidaterne, og stemmerne vægtedes 50%. Personen med flest stemmer blev derefter udnævnt til Årets Dansker.

Dommerkomité
Dommerkomitéen i 2018 bestod af:

 Bertel Haarder
 Eske Willerslev,  DNA-forsker og professor ved Københavns Universitet
 Habib Frost, CEO i Neurescue
 Hella Joof
 Malou Aamund
 Peter Lund Madsen
 Tom Jensen, ansvarshavende chefredaktør, Berlingske, formand for dommerkomiteen

Vindere af prisen

Referencer

Hædersbevisninger fra Danmark

Årets dansker


Zvjezdana pustinja (eng. stellar desert) je široki dio svemira blizu središta Kumove slame. U području zvanom unutarnji disk nalazi se "pustinja" koja je u potpunosti bez mladih zvijezda. U području širine 8000 - 16000 svjetlosnih godina, nisu nađene cefeide, vrsta mladih zvijezda.

Izvori

Vanjske poveznice
Monthly Notices of the Royal Astronomical Society Noriyuki Matsunaga,  Michael W. Feast, Giuseppe Bono, Naoto Kobayashi, Laura Inno, Takahiro Nagayama, Shogo Nishiyama, Yoshiki Matsuoka i Tetsuya Nagata: A lack of classical Cepheids in the inner part of the Galactic disc, (October 11, 2016) 462 (1): 414-420. doi: 10.1093/mnras/stw1548, prvo objavljivanje 27. lipnja 2016.

Zvjezdana astronomija
Mliječni put

Zvjezdana pustinja


Herrernes holdsprint i langrend under vinter-OL 2018 er i fri stil og bliver afviklet på Alpensia Cross-Country Centre den 21. februar 2018. Løbet startes kl. 19:00 lokal tid.

Konkurrencen
Herrernes holdsprint er en konkurrence, der løbes på den samme 1,8 km bane, som herrernes sprint. Hvert hold består af to løbere, der skiftes til at løbe en omgang. I alt løbes der seks omgange, hvilket giver tre omgange pr. skiløber. Konkurrencen starter med semifinalerne, hvor de to bedste går videre til finalen sammen med de seks bedste tider, der ellers ikke er kvalificeret. I finalen er det placeringerne, der fordeler medaljerne.

Resultat

Semifinaler

Semifinale 1

Semifinale 2

Finale

Medaljeoversigt

Referencer

Eksterne Henvisninger
 Langrend  på pyeongchang2018.com
 Det internationale skiforbund på fis-ski.com

Holdsprint - Herrer

Langrend under vinter-OL 2018 – holdsprint – Herrer


Dans la religion bouddhiste, la mort est considérée comme un évènement important, à la fois pour le mort et les vivants. Pour les morts, cela marque le moment où commence la transition vers une nouvelle existence à travers un cycle de réincarnations (voir Bhavacakra). Quand la mort survient, toutes les forces karmiques que le défunt a accumulées au cours de sa vie entrent en jeu et vont déterminer sa prochaine réincarnation. Pour les vivants, la mort est un rappel fort de l'enseignement du Buddha sur l'impermanence ; c'est aussi l'occasion d'assister le défunt alors qu'il se dirige vers sa nouvelle existence. Il existe nombre d'études académiques traitant de ce sujet. Dans le Buddhisme, la mort marque la transition entre la vie actuelle et la future existence du défunt.

Les traditions Theravāda
Pour les non-Arhat, la mort est une période de transition vers une énième renaissance; ainsi, les vivants participent à rappeler le mérite du défunt, soit pour offrir à celui-ci une renaissance plus heureuse, ou pour le soulager de ses souffrances dans sa nouvelle existence. Pour les vivants, les cérémonies qui marquent la mort d'autrui sont un rappel de l'impermanence de la vie, qui est un aspect fondamental de l'enseignement du Bouddha. Les rites mortuaires sont généralement le seul rite du cycle de la vie auxquels les moines bouddhistes Theravāda participent, ce qui en fait un évènement de grande importance.

Un rituel particulier exclusif aux rites funéraires est l'offrande d'étoffe aux moines. Cette pratique est appelée paṃsukūla en Pali, ce qui signifie « la robe esseulée ». Elle symbolise les vêtements abandonnés et les linceuls que les moines utilisaient pour leur toge à l'époque du Bouddha.

Pratiques en Birmanie

Pratiques au Sri Lanka

 L'offrande d'étoffe de la part du défunt (mataka-vastra-puja) : avant une crémation ou un enterrement (cela dépend de la volonté du défunt ou de ses proches), dans le foyer du défunt ou au cimetière, les moines présidant aux funérailles se voient offerts une étole blanche destinée à être transformée en robe monastique.

 Prêcher pour le bien du défunt (mataka-bana) : dans la semaine qui suit les funérailles (généralement le troisième jour), un moine retourne chez le défunt pour y réciter un sermon d'une heure pour les proches et les voisins. Ce sermon est généralement tenu le sixième jour après le décès et souvent, la famille, les amis et les voisins se font offrir un repas dans la foulée.

 Offrandes au nom du mort (mataka-dana) : celles-ci sont faites trois mois après les funérailles, puis annuellement par la suite. Les proches du défunt organisent une action de charité.

Traditions Mahayana

En Chine, de nombreuses cérémonies d'enseignement et de mérite sont tenues au quarante-neuvième jour entre la mort et la renaissance. On considère que si l'âme du défunt ne se lance pas sur le chemin de la culture spirituelle pour atteindre les Quatre Hauts Royaumes, celle-ci sera transférée au sein des Six Royaumes de l'Existence. Aider le défunt à atteindre un royaume supérieur (Chaodu, 超渡) est un objectif important pour les membres de la famille et les amis du défunt, et ce, dans les quarante-neuf jours suivant le décès. Les gens ont souvent recours à des méthodes telles que le chant ou les récitation de vers bouddhistes afin d'aider le défunt.

Pour la plupart des funérailles chinoises, si une cérémonie bouddhiste est choisie, la récitation du Sūtra d'Amitābha et le nom d'Amitābha est une part importante des rites funéraires. Nombre d'autres chants sacrés ou de combinaisons de chants bouddhistes tels que le Nilakantha dharani, le Sūtra du Cœur, le Mantra de la renaissance dans la Lande Pure ou le Sapta Atitabuddha Karasaniya Dharani (ou Qi Fo Mie Zui Zhen Yan 七佛滅罪真言), sont aussi utilisés. En plus de pratiques culturelles telles que le fait de brûler des billets funéraires (qui est condamnée par la plupart des pratiquants Bouddhistes), les praticiens sont souvent incinérés.

Exposition du corps
"L'Exposition du corps" (Lushizang, 露屍葬) est une pratique qui consiste à placer le corps du défunt dans un endroit ouvert plutôt que d'utiliser des cercueils ou des sarcophages. Dans la tradition indienne, cette pratique inclut aussi de placer le corps dans une forêt ou de le laisser couler au fond de l'eau. Suivant cette pratique originaire d'Inde, les moines Chinois de l'époque médiévale pratiquaient aussi l'exposition du corps en forêt, mais aucun preuve écrite « d'enmerrement » n'a été retrouvée. De plus, l'enterrement en cave (Shishi yiku 石室瘞窟) était aussi un type de Lushizang dans la Chine médiévale.

En exposant le corps, l'idée était d'offrir celui-ci aux bêtes et oiseaux affamés. Cela fait, les restes étaient ramassés. Il existait trois moyens de collecter ces restes :

 Récupérer les restes des bois, les enterrer ou les placer dans une pagode;
 Brûler les restes, puis les enterrer ensuite ou les placer dans une pagode;
 Brûler les restes puis répandre les cendres dans les bois ou dans l'eau.

Enterrement dans des grottes
À partir du troisième siècle avant Jésus Christ, les moines Chinois ont utilisé des grottes comme lieux de repos pour les défunts. Cette pratique funéraire (Shishi yiku, 石室瘞窟) pourrait avoir été inspirée des pratiques d'Asie Centrale. L'enterrement dans des grottes était moins direct que l'exposition en forêt.

Avant les temps médievaux, le mot « grotte » (Shishi, 石室) peut signifier une bibliothèque du gouvernement ou la pièce centrale d'un temple ancestral (Zongmiao, 宗庙). Pour construire des grottes funéraires bouddhistes, trois méthodes existent :

 Utiliser des grottes ou cavités naturelles;
 Aménager légèrement des grottes déjà existantes;
 Entasser des pierres pour créer de nouvelles grottes.

Afin de donner le corps aux animaux, la plupart des grottes étaient laissées ouvertes. Les quelques rares exceptions incluent la falaise nord de Longmen wanfo gou (龙门万佛沟). Généralement, les moines utilisaient la position assise et pratiquaient le dhutaga (Toutuo, 头陀). Ces cavités étaient réutilisées et la plupart d'entre elles ont été découvertes à Chang'an et Longmen. Dunhuang et Sichuan ont aussi ce genre de grottes.

L'enterrement en forêt
Les moines Chinois ont commencé à pratiquer l'enterrement en forêt (Linzang, 林葬) à partir du cinquième siècle. Le célèbre moine du Jin de l'Est, Huiyuan, fut le premier en Chine à pratiquer l'enterrement en forêt.

Cette pratique a sûrement été très populaire au sixième siècle. Selon le  Livre de Chen(陈书), même les non-pratiquants ont adopté cette méthode funéraire. Le terme de "Bosquet Frais" (Shituolin 尸陀林) a été utilisé pour décrire l'endroit d'exposition, ou pour décrire cette pratique en général.

Après le sixième siècle, le nombre de documents traitant de l'enterrement en forêt a augmenté. Dans "Bibliographies de Moines Célèbres" de Daoxuan (Xugaosenzhuan 续高僧传), on retrouve nombre d'histoires avec de telles descriptions. Selon Daoxuan et d'autres épitaphes de moines, il existait deux types de moines pratiquant l'enterrement en forêt :

 Les moines des Trois Sectes. Cette secte a adopté les pratiques des moines et des communs, femmes comprises. Les endroits les plus utilisés par Sanjie étaient les Mountagnes Zhongnam et Baoshan.
 D'autres moines de différentes sectes, souvent de la province de Chang'an. Ils se concentraient sur l'apprentissage du Chán et accordaient de la valeur aux lignées. Ces moines pratiquaient dans des temples tels que le temple Yanxing, le temple de Shengguang et le temple de Qingchan, tous trois situés dans la province de Chang'an.

La momification
Même si la momification a lieu dans diverses traditions funéraires bouddhistes, ce n'est pas une pratique commune ; la crémation est plus habituelle. Dans leur testaments, nombre de moines bouddhistes Mahayana ont exprimé envers leurs disciples leur désir d'être enterres assis en position du lotus, dans une relique remplie de charbon, de bois, de papier et de citron et entourée de briques avant d'être exhumé après environ trois ans. Les corps ainsi préservés devaient être peints et ornés d'or. Beaucoup de moines étaient si respectés qu'ils étaient préservés par leurs propres élèves. Ils étaient appelés les « Bodhisattvas corporels », similaires aux  Incorruptibles de l'Église catholique. Si beaucoup ont été détruits lors de la révolution culturelle en Chine, certains ont été préservés, tel que Huineng, le Sixième patriarche du bouddhisme Chán, et Kim Kiaokak, un moine bouddhiste Coréen révéré comme une manifestation de Ksitigarbha ; d'autres ont été découverts récemment : l'un d'eux fut le Vénérable Tzu Hang à Taiwan; un autre le Vénérable Yuet Kai à Hong Kong.

D'aures exemples notables de momification bouddhiste sont celles de Dachi-Dorjo Itigilov en Sibérie, Loung Pordaeng en Thaïlande, et un moine Tibétain du quinzième siècle originaire d'Inde du nord et examiné par Victor H. Mair dans le documentaire Le Mystère de la momie Tibétaine. Même si le documentaire suggère que le moine aurait consommé du poison intentionnellement, il n'existe pas de preuve d'une telle pratique pour aucune des personnes mentionnées plus haut; les substances empoisonnées retrouvées occasionnellement sur les restes ont pu être appliquées sur les corps par les adeptes.

Traditions Tibétaines
Une personne mourante ou qui est morte récemment se fera lire par exemple le Bardo Thödol (dans la tradition Nyingmapa) afin d'être guidé.e dans sa période de transition (Tib.: bardo) entre les vies, d'effacer ses attaches à cette vie et d'approfondir sa sagesse bodhisattva. Le corps est soit incinéré, soit démembré et donné en pâture aux vautours (Tib.: Inhumation celeste).

D'autres traditions Tibétaines ont d'autres textes lus et d'autres rituels accomplis, qui peuvent être aussi adaptés à une pratique spécifique (vajrayana) que le défunt effectuait de son vivant. Le bardo est généralement connu pour durer .

Dans le bouddhisme tibétain, la mort et le décès sont un sujet important car il s'agit d'une période critique pour décider quel karma va s'épanouir pour guider le défunt vers sa vie future. Ainsi, le contrôle de l'esprit est essentiel lorsque la mort survient

Après une méditation prolongée, le médiateur poursuit le bardo vers l'illumination. Les Grands Maîtres sont souvent incinérés et leurs cendre conservées comme des reliques dans des stūpas.

Au Tibet, le bois de brûlot était rare, et le sol souvent inutilisable pour l'enterrement. Ainsi s'est développée la pratique inhabituelle de donner le corps à manger aux vautours et aux animaux. Connue à Taiwan sous le nom de jhator et littéralement traduite par « Action de charité aux oiseaux », cette pratique est connue comme une Inhumation céleste. On peut aussi voir cette offrande aux animaux comme un dernier acte de générosité et de détachement de son propre corps.

Voir aussi
 Mahāparinibbāṇa Sutta
 Jarāmaraṇa

Notes et références

Bibliographie

 Harvey, Peter (1990). An introduction to Buddhism: Teachings, history and practices. Cambridge: Cambridge University. .
 Kariyawasam, A.G.S. (1995). Buddhist Ceremonies and Rituals of Sri Lanka (The Wheel Publication No. 402/404). Kandy, Sri Lanka: Buddhist Publication Society. Retrieved 2007-10-22 from "Access to Insight" (1996 transcription) at http://www.accesstoinsight.org/lib/authors/kariyawasam/wheel402.html.
 Langer, Rita (2007). Buddhist Rituals of Death and Rebirth: A study of contemporary Sri Lankan practice and its origins. Abingdon: Routledge.
 Thanissaro Bhikkhu (trans.) (1994). Tirokudda Kanda: Hungry Shades Outside the Walls (Khp. 7). Retrieved 2008-09-04 from "Access to Insight" at http://www.accesstoinsight.org/tipitaka/kn/khp/khp.1-9.than.html#khp-7.
 Les Bouddhists croient en la mort comme faisant partie du cycle connu sous le nom de Saṃsāra (Buddhism) - https://www.funeralservicessingapore.com.sg/buddhist-funeral-services-singapore/

Liens externes

 Bristol University Buddhist Death Ritual Project
 Thai Funerals: the checklist
 Buddhism on Life and Death par Funeral Services Singapore

Bouddhisme

Funérailles bouddhistes


Ječam (lat. Hordeum), biljni rod jednogodišnjih i dvogodišnjih raslinja i trajnica iz porodice trava. Podrijetlom je iz Eurazije, a neke vrste su i iz Afrike i Amerike. Najpoznatija vrsta ječam ozimac ili (H. vulgare) podrijetlom je iz Srednjeg istoka, a uzgaja se već najmanje 10.000 godina, a danas je raširen širom svijeta.

Neke od njegovih poznatih vrsta su stoklasica ili lukovičasti ječam (H. bulbosum), ječam dvoredac (H. distichon), muški ječam (H. jubatum), primorski ječam (H. marinum),

Klasulja je ime dano za dvije različite vrste ječma, to je (H. secalinum), nazivan i livadni ječam i H. murinum zvan i stoklasa ili divlji ječam. Naziv stoklasica također dan je za dvije vrste, za H. murinum (ječam divlji) i H. bulbosum (lukovičasti ječam)

Šumski ječam nekada je pripisivan ovom rodu kao Hordeum europaeum (L.) All., danas čini zaseban rod s vrstom H. europaeus.

Predstavnici roda Hordeum dijele se u tri grupe s obzirom na broj kromosoma:  diploidne (2n=14 kromosoma), tetraploidne i heksaploidne. H. vulgare se dijeli na pet konvarijeteta:
 dvoredni ječam   (Hordeum vulgare convar. distichum), koji najčešće služi za proizvodnju piva;
 višeredni ječam  (Hordeum vulgare convar. hexastihum)
 prijelazni ječam (Hordeum vulgare convar. intermedium)
 nepotpuni ječam  (Hordeum vulgare convar. deficiens)
 labilni ječam    (Hordeum vulgare convar. labile)

Priznato je 40 vrsta.

Vrste

 Hordeum aegiceras Nees ex Royle
 Hordeum arizonicum Covas
 Hordeum bogdanii Wilensky
 Hordeum brachyantherum Nevski
 Hordeum brachyatherum Phil.
 Hordeum brevisubulatum (Trin.) Link
 Hordeum bulbosum L.
 Hordeum californicum Covas & Stebbins
 Hordeum capense Thunb.
 Hordeum chilense Roem. & Schult.
 Hordeum comosum J.Presl
 Hordeum cordobense Bothmer, N.Jacobsen & Nicora
 Hordeum depressum (Scribn. & J.G.Sm.) Rydb.
 Hordeum distichon L.
 Hordeum erectifolium Bothmer, N.Jacobsen & R.B.Jørg.
 Hordeum euclaston Steud.
 Hordeum flexuosum Nees ex Steud.
 Hordeum fuegianum Bothmer, N.Jacobsen & R.B.Jørg.
 Hordeum guatemalense Bothmer, N.Jacobsen & R.B.Jørg.
 Hordeum halophilum Griseb.
 Hordeum jubatum L.
 Hordeum × jungblutii Reichling
 Hordeum × lagunculciforme (Bachteev) Nikif.
 Hordeum lechleri (Steud.) Schenck
 Hordeum marinum Huds.
 Hordeum murinum L.
 Hordeum muticum J.Presl
 Hordeum parodii Covas
 Hordeum patagonicum (Hauman) Covas
 Hordeum × pavisii Préaub.
 Hordeum procerum Nevski
 Hordeum pubiflorum Hook.f.
 Hordeum pusillum Nutt.
 Hordeum roshevitzii Bowden
 Hordeum secalinum Schreb.
 Hordeum spontaneum K.Koch
 Hordeum stenostachys Godr.
 Hordeum tetraploidum Covas
 Hordeum vulgare L.

Vanjske poveznice

Izvori

Hordeinae

Ječam