George Bryan Porter (February 9, 1791 – July 6, 1834) was an American statesman in Pennsylvania and Territorial governor of Michigan from August 6, 1831, until his death on July 6, 1834.

Early life
Born in Norristown, Pennsylvania, Porter attended the Norristown Academy. While he and his two brothers were preparing to enter college, there was a student "rebellion" at Princeton University and many school buildings had been burned. As a result, Porter and his brothers continued their studies in their father's library rather than at Princeton.

Career
Porter was a major in the United States Army during the War of 1812. He attended Litchfield Law School in Litchfield, Connecticut, and was admitted to the bar in Lancaster County, Pennsylvania, in 1813. He served as Prothonotary (Chief Court Clerk) in Lancaster County, Pennsylvania, in 1818.

A lawyer in Lancaster, Lancaster County, Pennsylvania, Porter eventually entered state politics. He served as Adjutant General from 1824 to 1829; became a Democratic party member of the Pennsylvania House of Representatives in 1827.

Porter was United States Marshall for the Eastern District of Pennsylvania in 1831. Appointed by President Andrew Jackson in 1831, Porter served as the Territorial Governor of Michigan from 1832 until his death in 1834. In this role he accompanied Oneida chief Daniel Bread to the White House to ask President Jackson for  alternative land arrangements for the Oneida in response to the 1831 Treaty of Washington, which along with the 1927 Treaty of Butte Morts  had reduced Oneida lands by 90%. The trip was successful in that the president agreed to exchange Oneida lands for "better, more fertile" lands.

Death
Porter died while in office on July 6, 1834, during a cholera epidemic in Detroit, Michigan. He is interred at Elmwood Cemetery in Detroit.

A portrait of Porter was unveiled in November 2015 and hangs on the second floor of the Michigan State Capitol in Lansing.

Family life
Porter married Sarah Humes of Pennsylvania on October 31, 1816, and had at least four children, one of whom was General Andrew Porter, one of the generals at the First Battle of Bull Run, who married Margarite Biddle of the famous Biddle family.

Porter was the son of Andrew Porter who served in the U.S. Revolutionary War, and Elizabeth Parker Porter. He was also the brother of David Rittenhouse Porter, Pennsylvania Governor 1839–1845, and James Madison Porter, Secretary of War 1843–1844, and the uncle of Horace Porter, U.S. Ambassador to France 1897–1905.

References

External links

1791 births
1834 deaths
People from Norristown, Pennsylvania
Politicians from Detroit
Deaths from cholera
Governors of Michigan Territory
Democratic Party members of the Pennsylvania House of Representatives
Burials at Elmwood Cemetery (Detroit)
Infectious disease deaths in Michigan
Porter family
19th-century American politicians
United States Army personnel of the War of 1812
United States Army officers

George Bryan Porter


Taşkaracaören, Samsun ilinin Havza ilçesine bağlı bir mahalledir. 41°2′17.16″ Kuzey, 35°50′27.24″ Doğu koordinatlarında yer alır. Havza ilçesinin eski köylerinden olan Taşkaracaören mahallesi 45 haneden oluşmakta olup mahallede 158 kişi yaşamaktadır.

Tarih

Mahallede, Erken Tunç Çağı, Orta Tunç Çağı, Demir Çağı ve Geç Roma yerleşimleri vardır.

Taşkaracaören'in kuzey-kuzeydoğu eteğinden Köy Deresi akmaktadır, doğusunda da bir çay vardır ve bu bölgede Taşkaracaören tepe denilen yerde yerleşme ilk olarak Prof.Dr. U.Bahadır ALKIM tarafından tespit edilmiş ve MÖ 3.000-2.000 Erken Tunç Çağı'na tarihlendirilmiştir. Buluntular, Hitit dönemi öncesinden bugünlere mahallenin bulunduğu bölgede yerleşim olduğunu göstermektedir. TAY (Türkiye Arkeolojik Yerleşmeleri) projesi kapsamında mahallede pek çok kazı yapılmış ve höyükler tespit edilmiştir. 31 Ağustos 2003 yılında yapılan tespitlerde yerleşmenin yamaçları yapılaşma ve meyve bahçeleri için yapılan teraslama nedeniyle tahrip olmuştur.

MÖ 7. yüzyılda Samsun'un İyonyalılarca kıyı kenti olarak kuruluşundan bir süre sonra, Havza ve bu bölge Miletliler'in etki alanına girmiş, daha sonra kafkaslardan gelen Kimmerler'in istilasına uğramış, yapılan savaşlar sonucunda ise, önce Persler hakimiyetine girmiş, Büyük İskender'in Anadolu'yu istilasından sonra Makedon İmparatorluğu'nun egemenliğine girmiştir. MÖ 1. yüzyılda Roma hakimiyetine giren bölge, daha sonra Roma İmparatorluğu'nun bölünmesiyle, Doğu Roma İmparatorluğu'na dahil olmuştur. Mahallede özellikle Doğu Roma İmparatorluğu döneminden kalma eserler ve yunan kaya yazıtları bulunmaktadır.

Bu bölge, 1071 Malazgirt Meydan Muharebesi'nden sonra Türk hakimiyetine girmiş ise de Haçlı Seferleri sonucu sık sık el değiştirmiştir. 13. yüzyılda Selçuklu Hanedanı'nın eline geçen bölge, Selçuklu Hanedanlığının çöküşünden sonra Canik Beylikleri'ne ve daha sonra da Osmanlı yönetimine geçmiştir.

Köy, yapılarda kullanılan kesme taşları ile ünlüdür. Adı, buradan kaynaklanmaktadır. Eski adı Taşkaracaviran olan mahallede yakın zamana kadar taş ocakları mevcuttu. Buradan çıkarılan taşlar Türkiye'nin birçok bölgesinde kullanılmaktaydı.

Coğrafya
Samsun iline 83 km, Havza ilçesine 19 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Havza'nın mahalleleri

Taşkaracaören, Havza


Georgina Rodríguez est une mannequin, entrepreneur, influenceuse, née le , à Buenos Aires (Argentine).

Elle se fait connaître grâce à la relation amoureuse qu'elle entretient avec le footballeur portugais Cristiano Ronaldo, depuis 2015. Depuis lors, elle participe à de nombreux défilés, reportages, magazines de mode et programmes télévisés.

Biographie

Enfance
Georgina Rodríguez Hernández est née le  à Buenos Aires (Argentine), mais a vécu toute sa vie dans le Nord de l'Espagne, à Jaca (Aragón). Son père Jorge Rodríguez est argentin et sa mère Ana María Hernández est espagnole ; comme elle l'a relaté : « Mon père est  argentin et ma mère est de Murcie. Ils sont allés à Buenos Aires avec ma sœur Ivana pour rencontrer la famille de mon père. Ils ont décidé d'y rester un moment et je suis née. Mon père a essayé de convaincre ma mère de vivre en Argentine, mais il n'a pas réussi et, quand j'avais un an, ils sont retournés à Murcie. Plus tard, nous avons déménagé pour vivre à Jaca ».

Carrière
En 2016, elle travaille comme employée dans un magasin Gucci à Madrid pendant huit mois et, plus tard, dans la boutique Burberry du grand magasin El Corte Inglés.

En 2015, Georgina Rodríguez signe avec l'agence de mannequins UNO Models. Au cours de sa carrière, elle travaille pour Grazia, Men's Health, Glamorous et Yamamay, en plus d'être ambassadrice de la marque de bikini Pretty Little Things. Elle fait également la couverture de magazines de mode tels que Vogue ou La Gazzetta dello Sport. Ainsi, elle devient en 2018 l'Espagnole la plus suivie sur le réseau social Instagram, dans lequel elle commence une carrière d'influenceuse. Elle parvient ainsi à atteindre plus de vingt-sept millions d'abonnés sur le réseau social.

En , elle assiste au gala des MTV Europe Music Awards et est chargée de remettre un prix à la chanteuse espagnole Rosalía.

Plus tard, en , elle fait ses débuts en tant que présentatrice au Festival de San Remo. En octobre de la même année, elle figure parmi les candidates de l'émission de Antena 3 Mask Singer : adivina quién canta, où elle joue le rôle de León chantant « Si por mi fuera » de Beret, avec qui elle a ensuite interprété la chanson sur scène au Starlite Festival de Marbella. Elle est également invitée en tant que célébrité à des festivals de cinéma et de musique de grande importance tels que la Mostra de Venise dans ses  et , et le Festival de Cannes 2021.

En , elle crée sa propre marque de vêtements « OM By G ».

En avril de la même année, pour Netflix, elle participe à un documentaire sur sa propre vie, dont les enregistrements commencent en mai et la  première présentation a lieu au FesTVal à Vitoria-Gasteiz. Le documentaire bénéficie ensuite d'une sortie mondiale sur Netflix le . La saison 2 de Moi, Georgina, est sortie le 24 mars 2023.

Vie privée
Au milieu de l'année 2016, elle entame une relation amoureuse avec le footballeur portugais Cristiano Ronaldo, bien qu'ils l'aient officiellement confirmée une année plus tard. En , ils ont leur première fille, Alana Martina, qui est le quatrième enfant du footballeur. En , le couple annonce la seconde grossesse de la jeune femme. Le 18 avril 2022, dans un communiqué, le couple annonce la naissance de leur fille et la mort de leur garçon, Angel, à l'accouchement. Sur son compte Instagram, Georgina annonce que sa fille se prénomme Bella Esmeralda.

Projets philanthropiques
En 2017, Georgina Rodríguez s'engage auprès de la fondation Nuevo Futuro  qui se bat pour que les enfants et les jeunes sans protection et sans milieu familial reçoivent une éducation et puissent vivre ensemble de manière stable. Pour son action au bénéfice de cette association, elle reçoit un prix pour son engagement social et son travail philanthropique.

Filmographie

Cinéma

Télévision
 2022 : Moi, Georgina (Soy Georgina) (série documentaire Netflix) : elle-même (protagoniste du documentaire - 6 épisodes)

Distinctions
Prix pour son engagement social, son travail philanthropique et son implication dans différents projets humanitaires lors du Gala Starlite 2021.

Notes et références

Liens externes

Mannequin femme espagnol
Mannequin femme argentin
Naissance à Buenos Aires
Naissance en janvier 1994

Georgina Rodríguez


Gökçekent, Ermenek - Karaman ili Ermenek ilçesine bağlı köy
 Gökçekent, Kastamonu - Kastamonu ili merkez ilçesine bağlı köy
 Gökçekent, Bafra - Samsun ili Bafra ilçesine bağlı mahalle

Gökçekent


Redefinition conocido en América Latina y en España como Redefinición. Es el decimoprimer episodio de la segunda temporada de la serie de televisión estadounidense Ángel. Escrito por Mere Smith y dirigido por Michael Grossman. El episodio se estrenó originalmente el 16 de enero del año 2001 por la WB Network. En este episodio Ángel trata de detener por su cuenta y sin ayuda de nadie a las vampiresas Darla y Drusilla quienes dejaron vivos a Lindsey y a Lilah para ayudarlas a gobernar L.A. Mientras en tanto Wesley, Gun y Cordelia buscan desesperadamente orientación con el alfitrion con tal de conocer que deben hacer con sus vidas sin su jefe.

Argumento
Wesley, Cordelia y Gunn se marchan muy tristes y confundidos por ser despedidos por su jefe. Mientras tanto Ángel se somete a duro entrenamiento con tal de enfrentarse a Darla y a Drusilla. Los ex empelados de Investigaciones Ángel visitan el canta-bar Caritas dispuestos a ser orientados por el demonio anagocico, el anfitrión. Después de pasar toda la noche en el bar peleando y embriagándose, los tres interpretan una canción juntos. No obstante, el anfitrión no les dice nada sobre su future. De repente, Cordelia tiene una visión de una chica en problemas y los tres deciden resolver el caso sin ayuda de su jefe.

Luego de terminar su entrenamiento, Ángel interroga a Merl para conseguir información sobre las actividades más recientes de Darla y Drusilla. Merl le comenta que lo único que sabe es que están reclutando demonios para formar su propio ejército.

En la casa de Holland Manners, Lilah y Lindsey son encontrados por los paramédicos como los únicos sobrevivientes. Si bien ambos abogados quedan confundidos por su descubrimiento, todo queda claro cuando Darla y Drusilla aparecen en W&H para revelarles que los dejaron vivos con el propósito de que uno de los dos ocupe el puesto de presidente de proyectos especiales y que por lo tanto las apoye en su plan para dominar la ciudad de L.A.

Ángel consigue llegar al lugar de encuentro entre las vampiresas y los demonios voluntarios para su ejército. Lugar donde masacra a todos los reclutados y luego incendia a las vampiresas con petróleo. No obstante ambas logran sobrevivir al encontrar rápidamente agua. El ataque deja muy desconcertadas a las dos, en especial a Darla, quien afirma no reconocer a su creación.

Por otra parte ,Wesley, Gunn y Cordelia ayudan a la chica de la visión y trabajando juntos consiguen, prácticamente resolver su primer caso sin el vampiro con alma. Lilah y Lindsey son nombrados oficialmente co-vicepresidentes de los proyectos especiales al no encontrarlos "aptos" para el puesto. Unas horas después Wesley visita a Ángel para informarle que el y los demás se encargarán de los casos y dejarán abierto el negocio. Ángel no parece tomarle mucha importancia mientras piensa para sí que "alguien tiene que pelear la guerra".

Elenco
 David Boreanaz como Ángel.
 Charisma Carpenter como Cordelia Chase.
 Alexis Denisof como Wesley Wyndam Pryce.
 J. Agust Richards como Charles Gunn.

Producción
La noche que se filmó la escena donde Darla y Dru son quemadas por Ángel hacia mucho frío. Por lo que el agua con el que tanto las dobles como las actrices acabaron mojándose estaba tibia.

Continuidad
 Este es el último episodio de la serie en presentar a Drusilla en el presente.
 Este episodio desencadena un nuevo Crossover con la serie Buffy: Ya que después de estos acontecimientos Drusilla va a Sunnydale en su intento por convencer a Spike de regresar a L.A. y reunirse como la familia que alguna vez fueron (Crush)
 Lindsey y Lilah han sobrevivido a la masacre de abogados y como consecuencia son nombrados vicepresidentes de Proyectos especiales.

Referencias

Enlaces externos

Episodios de la segunda temporada de Angel

en:Redefinition

Redefinition


Daniel Dearing (Toronto, 13 de janeiro de 1990) é um jogador de voleibol de praia canadense.

Carreira

Em 2009, formava dupla com Garrett May, disputando o Campeonato Mundial Sub-21 em Blackpool, obtendo o vigésimo quinto lugar, no mesmo ano com Chaim Schalk disputou o Circuito NORCECA em Tijuana e terminaram na quarta posição

Em 2014 estreou no circuito mundial, no Aberto de Puerto Vallarta, ao lado de Sam Schachter, depois, retomou com Garret May, terminando na quinta posição no Aberto de Mangaung, além da disputa do Circuito NORCECA na conquista do quarto lugar em Boquerón, Cabo Rojo e o título em Chula Vista.No ano de 2015 renovaram a parceria e obtiveram  disputaram pelo circuito mundial, os Abertos de Lucerna, Rio de Janeiro e Xiamen, Grand Slams de São Petersburgo e Long Beach. No Circuito NORCECA de 2015 conquistaram o no Circuito NORCECA o terceiro lugar nas Ilhas Cayman, vice-campeonato em Punta Cana, oitavo lugar na de North Bay e o quarto lugar em Tavares (Flórida).

Em 2016 disputou ao lado de Garret May o circuito mundial  o Aberto de Puerto Vallarta e Doha. No ano de 2018 disputou o Huntington Beach Young Guns ao lado de Josh Binstock. Em 2021 esteve com Ivan Reka nos torneios uma estrela de Warsaw, Apeldoorn e Nijmegen.

Em 2022 com Sam Schachter disputou o Challenge de Tlaxcala, Doha e Kuşadası, juntos disputaram o Campeonato Mundial de Roma.

Títulos e resultados

 Etapa de Chula Vista do Circuito NORCECA de Vôlei de Praia:2014
 Etapa de Punta Cana do Circuito NORCECA de Vôlei de Praia:2015
 Etapa de Ilhas Cayman do Circuito NORCECA de Vôlei de Praia:2015
 Etapa de Tavares do Circuito NORCECA de Vôlei de Praia:2015
 Etapa de Cabo Rojo do Circuito NORCECA de Vôlei de Praia:2014
 Etapa de Tijuana do Circuito NORCECA de Vôlei de Praia:2009

Ligações externas

Jogadores de voleibol de praia do Canadá

Daniel Dearing


Kermit froskur er leikbrúðan í Prúðuleikurunum sem búin var til af Jim Henson og leikin af honum þar til hann lést árið 1990. Persóna Kermits var hönnuð til að vera hin jarðbundna aðalpersóna í sögunni hverju sinni, meðal annars í Sesame Street sjónvarpsþáttum nefndum eftir Prúðuleikurunum.

Kvikmyndapersónur
Leikbrúður

Kermit froskur


FlashGet (originalmente JetCar, de la traducción literal de la frase china 快车) es un gestor de descargas freeware para Microsoft Windows. Era originalmente una versión pagada o con adware, esta última incluía un BHO para Internet Explorer.

Características
 Integración con navegadores web como Google Chrome, Internet Explorer, Mozilla Firefox, Opera, Netscape, Maxthon, Avant Browser y SeaMonkey.
 Puede descargar una secuencia de archivos.
 Descargar desde locaciones múltiples.
 Divide los archivos a descargar en secciones, y descarga cada sección simultáneamente.
 Permite ver los archivos cuando no hay conexión a Internet.
 Sop0rta descargas HTTP, HTTPS, FTP, Microsoft Media Services, RTSP, BitTorrent y desde la versión 1.8.4 EDonkey2000

Preocupaciones de Malware
FlashGet ha sufrido de fallos de seguridad en su mecanismo de actualización provocando que los usuarios se infectaran con troyanos.

También existe cierta preocupación porque FlashGet descarga cada archivo indicado por el archivo FGUpdate3.ini del servidor del desarrollador cada vez que FlashGet inicia. Si el archivo FGUpdate3.ini es modificado para aprovecharse y es introducido directamente en el servidor del desarrollador, podría causar que FlashGet descargue malware al computador sin ninguna advertencia.

El 4 de abril de 2010, FlashGet 3.4 fue liberado con contenido adware y otras aplicaciones chinas no reveladas ni autorizadas. Algunos de los anuncios aparecían agresivamente fuera de la bandeja de sistema, causando muchos inconvenientes. El instalador también fue trasladado a chino, haciendo difícil que los usuarios instalaran y removieran este software.

Referencias

Adware
Gestores de descargas
Clientes BitTorrent

FlashGet


Şuayip, Samsun ilinin Terme ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun il merkezine 51 km, Terme ilçesine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Terme'nin mahalleleri

Şuayip, Terme


Hågår Station (Hågår stoppested) var en jernbanestation på Gjøvikbanen, der lå i Vestre Toten kommune i Norge.

Stationen åbnede 23. december 1901 under navnet Hagerbakken, men den skiftede navn til Haagaar i 1903 og til Hågår i april 1921. Oprindeligt havde den status af trinbræt, men den blev opgraderet til holdeplads i 1904. Den blev atter nedgraderet til trinbræt 1. april 1967, og 28. maj 1989 blev den nedlagt.

Stedets bygningshistorie er uklar, men der var postkontor i Hågår fra 1906 til 1970'erne. Sidesporet er overgroet, og krydsning er ikke længere muligt. En læsserampe vest for sporet er også overgroet.

Noter

Kilder

Eksterne henvisninger

 Fylkesarkivet i Oppland

Stationer på Gjøvikbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1901
Ophørt i 1989
Jernbanestationer i Oppland

Hågår Station


Barnadesioideae, potporodica glavočika kojoj pripada jedan tribus sa deset rodova, a dobila je ime po rodu grmova, barnadesija.

Potporodica Barnadesioideae čini skupinu bodljikavih biljaka koje su u potpunosti ograničene na Južnu Ameriku i trenutno (2017.) obuhvaćaju 92 vrste raspoređene u devet rodova (bez novog roda Archidasyphyllum (Cabrera) P.L.Ferreira, Saavedra & Groppo, opisanog 2019). Barnadesioideae posebno je zanimljiva jer ova potporodica čini sestrinsku skupinu svih ostalih Asteraceae i pruža uvid u ranu evoluciju Asteraceae.

Ljekovitost
Nekoliko pripadnika rodova Barnadesia, Dasyphyllum, i najčešće Chuquiraga, navodi se u tradicionalnoj medicini Argentine, Brazila, Bolivije, Čilea, Kolumbije, Ekvadora i Perua, gdje su poznati po svojim antitusivima, ekspektoransima, i antiupalnim, i mnogim drugim svojstvima.

Chuquiraga jussieui, Chuquiraga spinosa i Chuquiraga weberbaueri vrste su koje se često prodaju na tržnicama ljekovitog bilja u Ekvadoru i Peruu, gdje se obično preporučuju za ublažavanje genitourinarnih i reproduktivnih poremećaja kod žena i muškaraca. Neki fitofarmaci koji sadrže C. spinosa također se prodaju u Europi i Sjevernoj Americi. Daljnje fitokemijske studije o članovima Barnadesioideae bile bi od velikog interesa za kemotaksonomiju obitelji Asteraceae. Štoviše, profiliranje fitokemijskog sastava tih medicinski važnih Barnadesioideae podržalo bi njihovu upotrebu u tradicionalnoj medicini.

Rodovi
 Schlechtendalia Less. (1 sp.)
 Duseniella K. Schum. (1 sp.)
 Doniophyton Wedd. (2 spp.)
 Chuquiraga Juss. (23 spp.)
 Huarpea Cabrera (1 sp.)
 Barnadesia Mutis (23 spp.)
 Archidasyphyllum (Cabrera) P. L. Ferreira, Saavedra & Groppo (2 spp.)
 Dasyphyllum Kunth (36 spp.)
 Fulcaldea Poir. (2 spp.)
 Arnaldoa Cabrera (4 spp.)

Izvori

Glavočike

Barnadesioideae


التصفيات  المؤهلة إلى بطولة كأس العالم للسيدات 2011، تحدد 15 فريقا من بينهم ألمانيا، التي تستضيف البطولة للمشاركة في كأس العالم 2011.

 الاتحاد الأوروبي لكرة القدم : 5 مقعد (تأهل ألمانيا سيجعل عدد المنتخبات 6)
 الاتحاد الأفريقي لكرة القدم : 2 مقعد
 اتحاد أمريكا الجنوبية لكرة القدم 2 مقعد
 الاتحاد الآسيوي لكرة القدم : 3 مقاعد
 اتحاد أمريكا الشمالية لكرة القدم : 3 أو 2 مقعد
 اتحاد أوقيانوسيا لكرة القدم : 1 مقعد

الفرق المتأهلة
الفرق التالية التي تأهلت حتى الآن :

مجموعات التصفيات

آسيا

كما هو الحال في كأس العالم للدورة السابقة، في كأس آسيا لكرة القدم للسيدات 2010 سيكون بمثابة التصفيات.

البطولة النهائية سوف تستضيفها جمهورية الصين الشعبية، والتي ستقام مبارياتها في تشنغدو.

أوروبا

أمريكا الجنوبية

أفريقيا

أمريكا الشمالية

المتأهلين تلقائيآ

المتأهلين من التصفيات
  (فائز تصفيات أمريكا الوسطى المجموعة الثانية)
  (فائز تصفيات أمريكا الوسطى المجموعة الثانية)
  (فائز تصفيات الكاريبي المجموعة الخامسة)
  (فائز تصفيات الكاريبي المجموعة السادسة)
 TBD (فائز تصفيات الكاريبي الملحق)

ملاحظات

تصفيات كأس العالم للسيدات 2011
تصفيات كأس العالم للسيدات
كأس العالم للسيدات 2011

تصفيات كأس العالم للسيدات 2011


La Gabiène (grec ancien, Γαβιηνή) est une région de l'ancienne Perse. Sa capitale était , Gabai, ou Aspadana, qui est peut-être à l'origine d'Ispahan.

Situation
La Gabiène, haut plateau de la partie occidentale du plateau Iranien, était située entre la Médie, au nord, la Susiane, au sud-ouest, dont elle était séparée par une section de la chaîne des monts Zagros, et la Perside au sud-est. Elle était voisine de la Paraitacène, qui la jouxtait à l'ouest.

Gabai, dont dérive le nom de la région, se trouvait sur la grande route royale qui menait d'Ecbatane à Persépolis en passant par Qom. On ne sait pas grand chose de cette ville, si ce n'est qu'elle semble avoir été située à l'emplacement d'Isfahan.

Histoire
L'événement le plus connu dans l'histoire de la Gabiène est la bataille de Gabiène en 316 av. J.-C., qui oppose, lors des guerres des Diadoques, Antigone le Borgne et Eumène de Cardia et se termine par la défaite d'Eumène, qui est exécuté.

À cette époque, la Gabiène était occupée par de nombreux villages, situés à une distance moyenne de  les uns des autres et regroupés en districts qui portaient le nom de méros. L'armée d'Eumène, qui passa l'hiver 317-316 en Gabiène, était cantonnée dans différents districts ; il y avait six jours de marche entre chaque méros<ref>Pierre Briant, « Villages et communautés villageoises d'Asie achéménide et hellénistique. Études sur les formations tributaires du Moyen-Orient ancien », Collection de l'Institut des sciences et techniques de l'Antiquité, 269, 1982,  (en ligne).</ref>.

Diodore décrit la Gabiène comme une plaine bien défendue par des barrières naturelles, torrents et précipices, et riche par son agriculture (céréales et fruits) capable de nourrir toute une armée.

Après le milieu du  et le début de la domination parthe, la Gabiène, ainsi que ses voisines la Massabatique au nord et la Corbiane au sud, jouit d'une certaine autonomie sous l'autorité d'une dynastie locale ; selon Strabon, il s'agit de trois provinces (ἐπαρχία, « éparchie ») faisant partie de l'Élymaïde. À l'avènement de la dynastie sassanide, le royaume d'Élymaïde disparaît et il n'est plus question de la Gabiène en tant que telle.

 Sources antiques
 Diodore de Sicile, XIX, 34, 7 ; 37, 1-2 ; 39, 1.
 Plutarque, Vie d'Eumène.
 Strabon, XVI, 18 (745).

 Notes et références

 Voir aussi
 Bibliographie
 William Smith, Dictionary of Greek and Roman Geography'', Londres, 1854, art. « Gabiene » (en ligne).

Articles connexes
 Bataille de Gabiène

Liens externes
 Base Pleiades.

Empire achéménide
Empire séleucide
Histoire de la Perse antique

Gabiène


Fossvogsdalur er dalur á mörkum norðurhluta Kópavogs og suðurhluta Reykjavíkur, austur af Fossvogi. Um dalinn liggja göngu- og hjólastígar. Lækur og tjarnir liggja um hann miðjan. Leiktæki og frisbígolf eru á svæðinu.

Skógræktin var með gróðrarstöð vestast í dalnum og ræktaði þar upp tré frá árinu 1933 þegar Hákon Bjarnason verðandi skógræktarstjóri stofnsetti hana. Skógræktarfélag Reykjavíkur nýtir þann reit í dag. Við gróðrarstöðina er skógur sem nefndur er Svartiskógur.  Austast í dalnum hefur verið ræktað trjásafn og rósagarður.

Fossvogslaug er fyrirhuguð sundlaug í dalnum.

Tenglar

Fossvogsstöðin, plöntuskóli Höfuðborgarsvæðisins Heiðmörk.is

Tilvísanir

Reykjavík
Kópavogur
Dalir á Íslandi

Fossvogsdalur


Kazuki Kuranuki (født 10. november 1978) er en japansk tidligere professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Júbilo Iwata, Ventforet Kofu, Kyoto Sanga FC, Tokushima Vortis og Gainare Tottori.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kazuki Kuranuki


Povina este o comună slovacă, aflată în districtul Kysucké Nové Mesto din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.171 de locuitori.

Istoric
Localitatea Povina este atestată documentar din 1438.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Povina


Short Brothers plc, también conocida como Shorts, es un fabricante aeronáutico del Reino Unido con sede en Belfast, Irlanda del Norte.

Aeronaves

1900–1909
 Short Biplane No. 1
 Short Biplane No. 2 (1909)
 Short Biplane No. 3

1910–1919
 Dunne D.5 (1910)
 Dunne D.6 (1911)
 Short Pusher Biplane (1910)
 Short S.27 (1910)
 Short Tandem-Twin (1911)
 Short S.34
 Short S.36 (1912)
 Short S.38 (1911)
 Short S.38 Trainer (1915)
 Short S.39 Triple-Twin (1911)
 Short S.41 (1912)
 Short S.42 monoplane
 Short S.45 (1912)
 Short S.46
 Short S.47 Triple-Tractor (1912)
 Short S.54
 Short S.57 (1912)
 Short S.60 (1913)
 Short Folder (1913 ff.)
 Short Type 3
 Short Type 42
 Short Type 74
 Short Type 81 (1913)
 Short Type 135 (1914)
 Short Type 136 (1914)
 Short Type 166 (1914)
 Short Type 184 (1915)
 Short Bomber (1915)
 Short Type 827 (1914)
 Short Type 830 (1914)
 Short 310 (1916)
 Short Type 320 (1916)
 Short F3 Felixstowe (1917)
 Short F5 Felixstowe (1918)
 Short N.1B Shirl (1918)
 Short N.2B (1917)
 Short Sporting Type (1919)

1920–1929
 Short Silver Streak (1920)
 Short N.3 Cromarty (1921)
 Gnosspelius Gull (1923)
 Short S.1 Cockle (1924)
 Short S.3 Springbok (1923)
 Short S.3a Springbok (1925)
 Short S.3b Chamois (1927)
 Short S.4 Satellite (1924)
 Short S.5 Singapore I (1925)
 Short S.6 Sturgeon (1927) (Biplane)
 Short S.7 Mussel (1926)
 Short S.8 Calcutta (1928)
 Short S.10 Gurnard (1929)
 Short Crusader (1927)

1930–1939
 Short R.31 Airship
 Short S.8/8 Rangoon (1930)
 Short S.11 Valetta (1930)
 Short S.12 Singapore II (1930)
 Short S.17 Kent (1931)
 Short S.14 Sarafand (1932)
 Short-Kawanishi S.15 KF1
 Short S.16 Scion/Scion II (1933)
 Short S.18 Knuckleduster (1933)
 Short L.17 Scylla (1934)
 Short S.19 Singapore III (1934)
 Short S.20 Mercury (1937 Short Mayo Composite)
 Short S.21 Maia (1937 Short Mayo Composite)
 Short S.22 Scion Senior (1935)
 Short S.23 Empire Flying Boat (1936)
 Short S.25 Sunderland (1937)
 Short S.25 Sandringham
 Short S.26 G-Class (1939)
 Short S.30 Empire Flying Boat (1938)
 Short S.31 (Half-scale Stirling) (1938)
 Short S.32
 Short S.29 Stirling (1939)

1940–1949
 Short S.33 Empire Flying Boat (1940)
 Short S.35 Shetland 1 (1944)
 Short S.45 Seaford (1944)
 Short S.45 Solent (1946)
 Short S.38 SA1 Sturgeon (1946)
 Short S.39 SA2 Sturgeon
 Short S.1312 Nimbus (1947)
 Short S.40 Shetland 2 (1947)
 Short SB3 Sturgeon
 Short SA6 Sealand (1948)

1950–1959
 Short S.42 SA4 Sperrin (1951)
 Short S.43 SA5 (proyecto)
 Short S.48 SA9 (proyecto)
 Short SB1 (1951)
 Short SB5 (1952)
 Short SB.4 Sherpa (1953)
 Short SB6 Seamew (1953)
 Short SB7 Sealand III
 Short SC1 (1957)

1960–Presente/Actualidad

 Short SC9 Canberra (1961)
 Short SC7 Skyvan (1963)
 Short SC5 Belfast (1964)
 Shorts 330 (1974)
 Shorts 360 (1981)
 Shorts C-23 Sherpa (1985)
 Short 312 Tucano (1986)

Referencias

Véase también

 Canadair
 de Havilland Canada
 Learjet
 Bombardier Aerospace

Enlaces externos

Bombardier
Empresas de Reino Unido

Short Brothers


FK Sūduva er en litauisk fodboldklub fra Marijampolė. Klubben har været litauiske mestre i 2017, 2018 og 2019.

Holdets farver er grøn og hvid. Klubben har hjemmebane på Hikvision arena (kapacitet 5.000).

Titler
 A lyga mesterskab (3): 2017, 2018, 2019

 Pokalturnering (3): 2006, 2009, 2019

 Superpokalturnering (4): 2009, 2018, 2019, 2022

Historiske slutplaceringer

Klub farver
 Hvid og rød.

Nuværende trup

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

Trænere
  Donatas Vencevičius 2010–2011
  Virginijus Liubšys 2011–2012
  Darius Gvildys 2012–2014
  Aleksandar Veselinović 2014–2016
  Vladimir Čeburin 2016−2019.
  Saulius Širmelis 2020
  Victor Basadre 2021–2022,
  Miguel Moreira, (2022)
  Dovydas Lastauskas, (2023)

Noter

Eksterne kilder/henvisninger
 fksuduva.lt/
 Facebook
 A lyga alyga.lt
 soccerway

Fodboldklubber i Litauen
Etableret i 1968

FK Sūduva Marijampolė


Gayville may refer to:

Gayville, Oswego County, New York, a hamlet
Gayville, Putnam County, New York, a hamlet
Gayville, South Dakota, a town in Yankton County
Gayville, Lawrence County, South Dakota, an unincorporated community

Gayville


James Francis Miller (* 1. August 1830 in Winnsboro, Fairfield County, South Carolina; † 3. Juli 1902 in Gonzales, Texas) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1883 und 1887 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
James Miller besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat und das Reutersville College in Texas, wohin er im Jahr 1842 mit seinen Eltern gezogen war. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner 1857 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Gonzales in diesem Beruf zu arbeiten. Während des Bürgerkrieges diente er bei den Terry's Texas Rangers, die dem Heer der Konföderation angehörten. Nach dem Krieg setzte er seine juristische Tätigkeit fort. Außerdem stieg er in das Bankgewerbe ein. Überdies engagierte er sich auch auf dem Gebiet der Viehzucht.

Politisch war Miller Mitglied der Demokratischen Partei. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1882 wurde er im damals neu eingerichteten achten Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1883 sein neues Mandat antrat. Nach einer Wiederwahl konnte er bis zum 3. März 1887 zwei Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Ab 1885 war er Vorsitzender des Ausschusses für Bank- und Währungsangelegenheiten. Im Jahr 1886 verzichtete er auf eine weitere Kandidatur.

Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus nahm James Miller seine früheren Tätigkeiten wieder auf. Bereits im Jahr 1885, noch während seiner Kongresszeit, wurde er zum ersten Präsidenten der Texas Bankers' Association gewählt. Er starb am 3. Juli 1902 in Gonzales, wo er auch beigesetzt wurde.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1830
Gestorben 1902
Mann

James Francis Miller


A frase "o império no qual o sol nunca se põe" () foi usado para descrever certos impérios tão extensos que nele o sol nunca se punha, quer dizer, era tão extenso que cobria uma parte enorme considerável da Terra.

O conceito de um império governando todas as terras onde o sol brilha remonta aos antigos egípcios, mesopotâmios, persas e romanos . Em sua forma moderna, foi usado pela primeira vez para o Império Habsburgo de Carlos V, que, como duque da Borgonha, rei da Espanha, arquiduque da Áustria e imperador do Sacro Império Romano, tentou construir uma monarquia universal. O termo foi então usado para o Império Espanhol de Filipe II de Espanha e seus sucessores quando o império atingiu um tamanho territorial global, particularmente nos séculos XVI, XVII e XVIII. Foi usado para o Império Britânico, principalmente no século XIX e início do século XX, período em que atingiu uma dimensão territorial global. No século XX a frase às vezes foi adaptada para se referir ao alcance global do poder americano.

Precursores antigos
Georg Büchmann remonta a idéia a um discurso nas Histórias de Heródoto, feito por Xerxes I antes de invadir a Grécia: "Vamos estender o território persa até onde o céu de Deus alcança. O sol então brilhará em nenhuma terra além de nossas fronteiras."Um conceito semelhante no Antigo Testamento pode ser anterior a Heródoto e Xerxes I, onde o Salmo 72:8 fala do Rei messiânico: "Ele terá domínio também de mar a mar, e desde o rio até os confins da terra"  para "enquanto durar o sol e a lua, por todas as gerações" Sl 72:5. Este conceito existia no Antigo Oriente Próximo antes do Antigo Testamento. A História de Sinuhe (século XIX a.C.) anuncia que o rei egípcio governa "tudo o que o sol circunda".  Textos mesopotâmicos contemporâneos de Sargão de Akkad (c. 2334 – 2279 a.C.) proclamam que este rei governou "todas as terras do nascer ao pôr do sol". O Império Romano também foi descrito na literatura latina clássica como se estendendo "do nascer ao pôr do sol".

Império Habsburgo de Carlos V

Os domínios de Carlos V na Europa e nas Américas foram a primeira coleção de reinos a ser chamada de o "império em que o sol nunca se põe".

Carlos V da Casa de Habsburgo controlava em união pessoal uma monarquia composta que incluía o Sacro Império Romano-Germânico que se estendia da Alemanha ao norte da Itália com governo direto sobre os Países Baixos e a Áustria, e a Espanha com seus reinos italianos do sul da Sicília, Sardenha e Nápoles . Além disso, ele supervisionou tanto a continuação da longa colonização espanhola das Américas quanto a curta colonização alemã das Américas. Este império foi o primeiro referido como o "império em que o sol nunca se põe" por vários autores durante a vida de Charles.

Carlos nasceu em 1500 na região flamenga dos Países Baixos, na atual Bélgica , então parte da Holanda dos Habsburgos, de Joana, a Louca (filha de Isabel de Castela e Fernando de Aragão ) e Filipe, o Belo (filho de Maria de Borgonha e Maximiliano I, Sacro Imperador Romano ). Ele herdou sua terra natal de seu pai como Duque de Borgonha em 1506, tornou-se jure matris rei de Castela e Aragão em 1516, e foi eleito Sacro Imperador Romanoem 1519. Como governante de Castela e Aragão, ele foi referido como rei da Espanha, enquanto sua mãe e co-monarca nominal, a rainha Joana, foi confinada em Tordesilhas (falecida em 1555). Como Sacro Imperador Romano, ele foi coroado Rei da Alemanha e Rei da Itália. Ele também usou o título de Rei das Índias (um termo então usado para descrever grandes partes das Américas).

Como duque da Borgonha e governante dos Países Baixos, ele estabeleceu as Dezessete Províncias e fez do palácio de Coudenberg em Bruxelas uma de suas principais residências: lá, ele atingiu a maioridade em 1515 e anunciou sua abdicação em 1555. Como governante da Espanha, ele herdou as posses da Coroa de Aragão no sul da Itália e ratificou as conquistas dos conquistadores castelhanos: Hernán Cortés anexou os astecas e subjugou a América Central após a queda de Tenochtitlan e Francisco Pizarro derrotou os incas e estendeu o domínio colonial ao sul América seguindo a Batalha de Cajamarca.

Como Sacro Imperador Romano, ele conseguiu defender seus territórios alemães na Áustria dos otomanos de Solimão, o magnífico (Cerco de Viena) e seus territórios italianos no Ducado de Milão dos franceses de Francisco I (Batalha de Pav). Para conseguir para financiar as guerras contra os otomanos - As Guerras dos Habsburgos e as Guerras Italianas - seu Império fez grande uso do ouro e da prata vindos das Américas. Este fluxo de metais preciosos, no entanto, foi também a causa da inflação generalizada.

 Carlos V ratificou também a colonização alemã das Américas e financiou a expedição do explorador Magalhães ao redor do globo.  Incapaz de criar uma monarquia universal e resistir à ascensão do protestantismo, Carlos V anunciou sua renúncia. Sua abdicação dividiu seus territórios entre seu filho Filipe II da Espanha , que tomou os territórios coloniais, e seu irmão Fernando da Áustria, Boêmia e Hungria, que tomou o Sacro Império Romano. A Holanda dos Habsburgos e o Ducado de Milão continuaram a fazer parte do Sacro Império Romano, mas também foram deixados em união pessoal com o rei da Espanha.

Império Espanhol

O filho de Carlos, Filipe II de Espanha , fez da Espanha (sua terra natal) a metrópole dos territórios que herdou. Em particular, ele colocou o Conselho de Castela, o Conselho de Aragão, o Conselho da Itália, o Conselho de Flandres e o Conselho das Índias em Madrid.  Ele acrescentou as Filipinas (em sua homenagem) aos seus territórios coloniais. Quando o rei Henrique de Portugal morreu, Filipe II pressionou sua reivindicação ao trono português e foi reconhecido como Filipe I de Portugal em 1581. O Império Português, agora governado por Filipe, incluía territórios nas Américas, no Norte e na África Subsaariana, em todos os subcontinentes asiáticos e ilhas nos oceanos Atlântico, Índico e Pacífico.

Em 1585 Giovanni Battista Guarini escreveu o livro "Il pastor fido" para marcar o casamento de Catarina Michelle, filha de Filipe II, com Carlos Emanuel I, duque de Saboia. A dedicatória de Guarini dizia: " Filha, do Monarca onde, Nunca se Escurece, o Sol nunca se põe".

No início do século XVII, a frase era familiar a John Smith  e a Francis Bacon , que escreve: "tanto as Índias Orientais como as Índias Ocidentais encontrando-se na coroa da Espanha, aconteceu que, como um diz com uma expressão corajosa, o sol nunca se põe nos domínios espanhóis, mas sempre brilha sobre uma ou outra parte deles: o que, para dizer a verdade, é um raio de glória [...]".  Thomas Urquhart escreveu sobre "aquele grande Don Philippe, Tetrarca do mundo, sobre cujos súditos o sol nunca se põe".

Na peça Don Carlos de 1787 do dramaturgo alemão Friedrich Schiller, o pai de Don Carlos, Filipe II, diz: "Meu nome é / O homem mais rico do mundo batizado; / O sol nunca se põe em meu estado". ("Eu sou chamado / O monarca mais rico do mundo cristão; / O sol em meu domínio nunca se põe.")

Joseph Fouché lembrou Napoleão dizendo antes da Guerra Peninsular : "Refletem que o sol nunca se põe na imensa herança de Carlos V, e que terei o império dos dois mundos".  Isto foi citado em Vida de Napoleão de Walter Scott.  Foi alegado que o emblema de Luís XIV da França do "Rei Sol" e o lema associado, " Nec pluribus impar ", foram baseados no emblema solar e no lema de Filipe II.

Império Britânico

No século XIX, tornou-se popular aplicar a frase "império onde o sol nunca se põe" ao Império Britânico. Foi uma época em que os mapas do mundo britânico mostravam o Império em vermelho e rosa para destacar o poder imperial britânico que abrange o globo. O autor escocês, John Wilson , escrevendo como "Christopher North" na na Revista Blackwood em 1829, às vezes é creditado como o criador do termo. No entanto, George Macartney escreveu em 1773, na esteira da expansão territorial que se seguiu à vitória da Grã-Bretanha na Guerra dos Sete Anos , sobre "este vasto império no qual o sol nunca se põe, e cujos limites a natureza ainda não determinou".

Em um discurso em 31 de julho de 1827, o Reverendo R.P. Buddicom disse: "Foi dito que o sol nunca se punha na bandeira britânica; certamente era um velho ditado, na época de Ricardo II e não era tão aplicável então como no momento".  Em 1821, o Caledonian Mercury escreveu sobre o Império Britânico: "Em seus domínios o sol nunca se põe; antes que seus raios noturnos deixem as torres de Quebec, seus raios matinais brilharam três horas em Port Jackson , e enquanto afundavam do águas do Lago Superior, seus olhos se abrem sobre a Foz do Ganges ."

Daniel Webster expressou uma ideia semelhante em 1834: "Um poder que se espalhou sobre a superfície de todo o globo com suas posses e postos militares, cujo tambor matinal, seguindo o sol e acompanhando as horas, circunda a terra com um contínuo e tensão ininterrupta dos ares marciais da Inglaterra."  Em 1839, Sir Henry Ward disse na Câmara dos Comuns : "Olhe para o império colonial britânico - o império mais magnífico que o mundo já viu. Os antigos espanhóis se gabam de que o sol nunca se pôs em seus domínios, foi mais verdadeiramente realizado entre nós."  Em 1861, Lord Salisbury queixou-se que os £ 1,5 milhão gastos na defesa colonial pela Grã-Bretanha apenas permitiram à nação "fornecer uma variedade agradável de estações para nossos soldados e se entregar ao sentimento de que o sol nunca se põe em nosso Império".

Uma tréplica, variadamente atribuída a um nacionalista indiano sem nome ou a John Duncan Spaeth, é executada em uma variante: "O sol nunca se põe no Império Britânico, porque nem Deus pode confiar nos ingleses no escuro".

Estados Unidos

A partir de meados do século XIX, a imagem do sol nunca se pondo pode ser encontrada aplicada à cultura anglófona, incluindo explicitamente tanto o Império Britânico quanto os Estados Unidos, por exemplo, em um discurso de Alexander Campbell em 1852: "Para a Grã-Bretanha e a América, Deus concedeu a posse do novo mundo; e porque o sol nunca se põe sobre nossa religião, nossa língua e nossas artes...".

No final do século, a frase também estava sendo aplicada apenas aos Estados Unidos. Um artigo de revista de 1897 intitulado "A Maior Nação da Terra" se gabava: "[O] sol nunca se põe no Tio Sam ".  Em 1906, William Jennings Bryan escreveu: "Se não podemos nos gabar de que o sol nunca se põe em território americano, podemos encontrar satisfação no fato de que o sol nunca se põe na filantropia americana";  depois disso, o The New York Times recebeu cartas tentando refutar sua pressuposição.  No decorrer do século XX a metáfora do "sol nunca se põe" foi usada sistematicamente, juntamente com alusões ao império, como Pax Americana, na retórica da política externa dos EUA. Uma discussão de livro de história de 1991 sobre a expansão dos EUA afirma: "Hoje ... o sol nunca se põe em território americano, propriedades pertencentes ao governo dos EUA e seus cidadãos, forças armadas americanas no exterior ou países que conduzem seus negócios dentro de limites amplamente definido pelo poder americano."

Embora a maioria desses sentimentos tenha um toque patriótico, a frase às vezes é usada criticamente com a implicação do imperialismo americano, como no título do livro de Joseph Gerson, "The Sun Never Sets: Confronting the Network of Foreign US Military Bases" ("O sol nunca se põe: confrontando a rede de bases militares estrangeiras dos EUA").

Ver também
 Rei dos Reis
 Nec pluribus impar
 Plus ultra

Referências

História do expansionismo dos Estados Unidos
Imperialismo
Frases
Império Britânico
Império Espanhol

O império no qual o sol nunca se põe


Damen es el nombre de tres estaciones en el Metro de Chicago:

 Damen (línea Azul)
 Damen (línea Marrón)
 Damen (línea Rosa)

en:Damen (CTA station)

Damen (Metro de Chicago)


NGC 7702 je lećasta galaktika u zviježđu Feniksu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7702
  Auke Slotegraaf: NGC 7702 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7702 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7700 - 7749

7702

NGC 7702


Le gouvernement de Cracovie (en polonais Krakowska Gubernia, en russe Краковская губерния) était une unité administrative du Royaume de Pologne dans les années 1837-1841, créée à la place de la voïvodie de Cracovie.

Le gouvernement de Cracovie a été créé par le décret du Tsar du 23 février 1837. Par un édit du 3 juin 1841, le gouvernement a été rebaptisé gouvernement de Kielce, avec sa capitale à Kielce. Le  janvier 1845, conformément au décret du 9 août 1844, une nouvelle division administrative du Royaume de Pologne a été introduite, et le gouvernement de Kielce a été fusionnée avec le gouvernement de Sandomierz pour former le gouvernement de Radom.

Références

Cracovie
Cracovie

Gouvernement de Cracovie


Aegna este o insulă estonă situată în Golful Tallin din Marea Baltică. Din punct de vedere administrativ face parte din Tallinn, capitala Estoniei, și este o subdiviziune a sectorului Kesklinn al orașului.

Geografie

Insula Aegna are o suprafață de 2,93 km² și este amplasată în apropierea peninsulei Viimsi, la 1,5 km nord-vest de Rohuneeme și la 14 km nord de Tallinn. Coasta insulei are 10 km lungime și include două plaje de nisip. Cel mai înalt punct al insulei se află la 14,6 m deasupra nivelului mării.

Insula este renumită pentru blocurile sale eratice, 24 din aceste stânci fiind protejate prin lege. 23 de blocuri se găsesc la un loc în partea estică a insulei, pe Lemmikneem (Capul Lemmik) și acoperă o zonă cu lungimea de 170 m și lățimea de 140 m. Cel mai mare din ele este Tulekivi (trad: Piatra de Foc) cu înălțimea de 4 m și circumferința de 35,1 m.

La 1 ianuarie 2015, Aegna avea șase rezidenți permanenți.

Istorie

Primele atestări documentare ale insulei datează din sec. XIII. În 1265, la ordinul reginei Danemarcei, Margaret Sambiria, s-a format o comisie pentru a determina hotarele orașului Tallinn, care a stabilit că Aegna intră în limitele acestuia. O altă mențiune a fost înregistrată în 1297 când regele danez Erik Menved a interzis tăierea copacilor pe insulele Aegna și Naissaar.

Există dovezi că insula a fost populată cel puțin din 1469-1470, când locuitorii insulei au plătit o taxă consiliului orașului Tallinn. De-a lungul timpului Aegna a fost o sursă importantă de lemn, fân și pește, dar paralel cu așezarea oamenilor pe insulă s-a dezvoltat și agricultura.

Aegna a fost folosită în scopuri militare de către Imperiul Rus, Estonia interbelică și Uniunea Sovietică, iar printre vestigiile care mai pot fi observate pe insulă se numără: un turn de veghe, baterii de artilerie (de coastă și antiaeriene) cu tuneluri subterane, o cale ferată folosită la construcția acestora și un cazinou pentru ofițeri.

La 10 august 2005 un elicopter Copterline de pe ruta Tallinn-Helsinki s-a prăbușit la 3 km sud de insulă. Toți cei 14 oameni de la bord au murit.

Transport

Cu sprijinul orașului Tallinn și al companiei Kihnu veeteed, micul feribot Juku operează curse de la și spre Aegna în timpul lunilor de vară.

Compania Tallinn-Cruises organizează de asemenea în timpul verii excursii până la insulă pe vaporul "Monica". O alternativă pentru turiștii dornici să ajungă pe Aegna ar fi închirierea unei bărci cu motor sau a unui iaht în portul Pirita din Tallinn.

Turism

Aegna este o destinație populară pentru turiștii pasionați de drumeții, insula având peste 15 km de trasee pentru aceștia. Pădurile acoperă în jur de 70% din suprafața totală, dintre care 60% sunt de pin, 25% - de molid, 10% - de arin negru și 5% - mesteacăn.

Galerie

Referințe

Insulele Estoniei

Aegna


شولا كوهين (شولاميت كوهين كشك)  (1917 - 21 مايو 2017) الملقبة بلؤلؤة الموساد الإسرائيلي لعملها لسنوات في لبنان كجاسوسة لهذا الجهاز . لم تكن جاسوسة عادية، فهي تمكنت في خلال عملها من الوصول إلى مراكز القرار ونسج علاقات مع شخصيات سياسية وأمنية بينها وزراء ونواب إلى أن تم كشف أمرها وسجنها ثم سلمت إلى إسرائيل بعد حرب1967 في إطار عملية تبادل اعتبرت الأولى من نوعها قطعا بين البلدين.

حياتها
شولا كوهين هي يهودية، تزوجت تاجراً يهوديا لبنانيا ثرياً هو جوزيف كوهين والذي كان يعمل في أحد أقدم أسواق بيروت العتيقة، وقد سكنا وادي أبو جميل أو ما كان يعرف بحي اليهود.
وصفتها الكثير من الروايات المحكية عنها جميلة، سمراء، ذكية، محدثة وتعرف كيف تنسج العلاقات.
كشف أمرها بمحض صدفة وبعد سنوات عدة على عملها كجاسوسة. وقد تم ذلك عندما باشرت الدولة اللبنانية التحقيق في عملية تزوير طوابع بريدية، فتوصلت التحقيقات إلى اسم اللبناني محمود عوض.
وضع عوض تحت المراقبة، فتبين أن له صلات متكررة بسيدة من سكان وادي أبو جميل تدعى شولا كوهين.
وضعت الأجهزة الأمنية هاتف شولا تحت المراقبة فتبين أن اتصالات عوض معها مشفرة مما أثار المزيد من الشكوك.
ثم طورت أجهزة المراقبة بأن تضع جهاز تنصت في المنزل العلوي لمنزلها لتسجيل ما كان يدور من أحاديث بحضور شخصيات سياسية رفيعة.
وبعد أسابيع من المراقبة، داهمت القوى الأمنية منزلها في صيف عام 1961 وألقت القبض عليها وصادرت جهاز إرسال مشفّر كان صلة وصلها مع الموساد الإسرائيلي.

اعترافات
اعترفت شولا خلال التحقيق بأنها زوّدت الموساد بمعلومات أمنية وسياسية واقتصادية ومالية عن لبنان.
وطلب القضاء العسكري إنزال عقوبة الإعدام بها وقد خُففت العقوبة إلى السجن عشرين عاما، وقد تولت الدفاع عنها شخصيات رفيعة وذلك خشية انكشاف أمرها لأن تلك الشخصيات وبعضها أعضاء في الحكومة، كانت من الذين يترددون عليها في خلال سهرات الكيف التي كانت تقيمها.
بعد الحكم عليها اتصلت الحكومة الإسرائيلية بلجنة مراقبة الهدنة التي تعمل على الحدود بين البلدين منذ عام 1949، وطلبت تدخلها لدى الحكومة اللبنانية للبحث في إطلاق سراح شولا مقابل الإفراج عن عدد من العسكريين أُوقفوا عند الحدود.
ودرس الطلب في الحكومة اللبنانية وأقرت صفقة التبادل فسلمت شولا إلى عناصر لجنة مراقبة الهدنة وتسلم لبنان الجنود فيما يعتبر أول صفقة تبادل بين البلدين.

تكريم
وقد حظيت شولا فيما بعد بتكريم متكرر من الموساد الإسرائيلي وكبار المسؤولين في إسرائيل مما يشير إلى موقعها في هذا الجهاز وحجم الخدمات الذي أدتها. وهي ربما تكون واحدة من أوائل الجواسيس الذين زرعتهم إسرائيل في لبنان. كما أنها واحدة من أكثرهم تأثيرا نسبة إلى طبيعة العلاقات التي نسجتها داخل الطبقة الساسية اللبنانية.

أما ابنها إسحق لفنون (سفير إسرائيل في القاهرة من نوفمبر 2009 حتى ديسمبر 2011) فهو من مواليد لبنان وقد رحل مع أمه ووالده الذي سجن عند اعتقال شولا ثم أفرج عنه بعد ذلك بأيام.

وفاتها
توفيت يوم 21 مايو 2017 في القدس عن عمر يناهز 100 سنة.

المصادر

روابط خارجية
 «لؤلؤة الموساد» اللبنانية : والدة سفير إسرائيل الجديد في مصر
 شولا كوهين ، الجزيرة وثائقي.

أرجنتينيون مهاجرون إلى إسرائيل
أشخاص من الموساد
جاسوسات
مئويات
مئويون إسرائيليون
مواليد 1917
نساء إسرائيليات
وفيات 2017
يهود أرجنتينيون
يهود إسرائيليون
إسرائيليون من أصل يهودي أرجنتيني
أشخاص أدينوا بالتجسس لصالح إسرائيل
أرجنتينيون مهاجرون إلى الانتداب البريطاني على فلسطين
أعلام إسرائيليون من أصل يهودي أرجنتيني

شولا كوهين


Yunanistan millî futbol takımı, Yunanistan'ı uluslararası organizasyonlarda temsil eden futbol takımıdır. 2004 Avrupa Futbol Şampiyonası turnuvasında Avrupa Şampiyonu olarak, tarihlerindeki en büyük başarıya imza atmışlardır. Ayrıca, 2012 Avrupa Futbol Şampiyonası çeyrek finale yükseldi ve 2014 Dünya Kupası son 16'ya çıkmayı başarmıştır.

Tarihçe
1934 FIFA Dünya Kupası elemelerinden bu yana 1950 haricindeki tüm eleme turlarına katılan Yunanistan Dünya Kupasına ilk katılım hakkını ilk kez 1994 FIFA Dünya Kupası'nda elde etti. Rusya, İzlanda, Macaristan ve Lüksemburg ile aynı grupta yer alan Yunanistan, yenilmeden grup lideri oldu. Sadece Selanik'te Macaristan, Moskova'da da Rusya ile berabere kalıp geri kalan maçlarını kazanan Yunan millî takımı, Bulgaristan ve Arjantin'e 4-0, Nijerya'ya ise 2-0 kaybederek gol atamadan turnuvaya veda etti. 2006 FIFA Dünya Kupası elemelerinde, yer aldığı grubu 4. sırada tamamlayarak Almanya'ya gitme şansını elde edemedi. Yunanistan, 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası'na katılmayı başarsa da ilk turda elendi. 2010 FIFA Dünya Kupası elemelerinde 10 maçta 20 puan toplayarak grubunda İsviçre'nin ardından 2. sırada kalan Yunanistan, baraj maçlarında Ukrayna ile eşleşti. Evinde oynadığı ilk maçta sahadan golsüz eşitlikle ayrılan Yunanistan, rövanş maçında rakibini deplasmanda 31. dakikada Salpingidis'in golüyle devirdi ve 16 yıl aradan sonra Dünya Kupası'na katılma hakkını elde etti. 2010 FIFA Dünya Kupası'nda tıpkı 1994'te olduğu gibi yine Arjantin ve Nijerya ile aynı grupta yer alan Yunanistan, bu kez Bulgaristan yerine Güney Kore ile karşılaştı. Sadece Nijerya'yı mağlup edip grubu 3 puanla, 3. sırada tamamladı. Slovakya, Bosna Hersek, Litvanya, Letonya ve Lihtenştayn ile aynı grupta yer alan Yunanistan, grubunu Bosna Hersek ile aynı puanda tamamlamasına rağmen Zenica'da aldığı 3-1'lik yenilgi sayesinde ikili averajda, ayrıca genel averajda da rakibinin gerisinde kalınca grubu ikinci tamamlayıp play-off bileti aldı. Play-off'larda grubunda Türkiye millî takımını geride bırakan Romanya ile eşleşen Yunanistan, Mitroglou'nun iki golü ile rakibini Pire'de 3-1 yendi. Bükreş'te oynanan rövanş maçında Mitroglou ile yine öne geçen Yunanistan, Torosidis'in kendi kalesine attığı gole rağmen 1-1'lik beraberlikle Dünya Kupası biletini kaptı.2014 Dünya Kupasında C grubunu 2. tamamlayıp tarihinde ilk kez son 16 ya kalma başarısı göstermiş, ancak Kosta Rika'ya penaltılarda 5-3 kaybedip turnuvaya veda etmiştir.

Turnuva tarihi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Avrupa Futbol Şampiyonası tarihi

UEFA Uluslar Ligi tarihi

FIFA Konfederasyonlar Kupası tarihi

Güncel kadro
Aşağıdaki oyuncular sırasıyla 5 ve 8 Eylül 2019 tarihlerinde Finlandiya ve Lihtenştayn takımlarına karşı UEFA 2020 Avrupa Futbol Şampiyonası eleme fikstürleri için Yunanistan kadrosuna çağrıldı.

Kaynakça

Laureus Dünya Spor Ödülü sahipleri

Yunanistan millî futbol takımı


Don Marko Sikirić (Bibinje, 19. listopada 1858. – Zagreb, 11. listopada 1919.) bio je hrvatski domoljub, pravaš, duhovni i politički vođa Bibinja i zalagatelj za nacionalno i teritorijalno ujedinjenje hrvatskoga naroda.

Životopis
Sikirić je rođen 19. listopada 1858. godine u Bibinju. U Zadru je završio pučku školu i studij bogoslovije. Zaređen za svećenika Zadarske nadbiskupije 7. listopada 1883. Po ređenju u prvoj godini župnik je u Radovinu i Visočanima, a od 1884. do 1919.godine župnik je u rodnim Bibinjama. U punih 36 godina pastoralnog djelovanja u župi Bibinje don Sikirić prolazi kroz vrijeme različitih političkih i društvenih promjena, završetak otomanskog carstva, Prvi svjetski rat i kraj Austro-Ugarske Monarhije, Kraljevinu Jugoslaviju, talijansku okupacija Zadra i Dalmacije. Prvi službeni spomen o radu škole u Bibinjama zabilježen je 3. prosinca 1883., nazivom "Pomična učionica". Njen voditelj je bio don Marko Sikirić. Obrazovanje je trajalo jednu godinu i to je bila muška škola.

Na osnovi oskudnih podataka izvora, literature iz 1918. govori se o pojavi i razvoju pravaša u Bibinjama te njenom ustroju, djelovanju kao i osnivanju čiji je najistaknutiji član i utemeljitelj bio don Marko Sikirić a kasnije i član mjesnog odbora Stranke prava. Sikirić je bio osobni prijatelj don Ive Prodana, dugogodišnjeg predsjednika Stranke prava u Dalmaciji i zastupnika u Dalmatinskom saboru u Zadru i Carevinskom vijeću u Beču.

Zagreb je smatrao središtem hrvatskog naroda, geslo mu je bilo "Držite se Zagreba". Don Marko odlazi u izgnanstvo u Zagrebu, obolijeva od upale pluća, odlazi u Bolnicu milosrdne braće i umire dva dana poslije. Pokopan je 13. listopada 1919. g. na zagrebačkom groblju Mirogoju.

Počasti

 Spomenik u centru starog sela u Bibinju

Izvori

Drugi o njemu
 Bibinjci u Zagrebu obilježili 100 obljetnicu smrti.
 Drugi dio obilježavanja obljetnice

Hrvatski katolički svećenici
Zadarska županija

Marko Sikirić


Austrolophozioideae, potporodica jetrenjarki, dio porodice Acrobolbaceae. Sastoji se od dva roda

Rodovi
 Austrolophozia R.M. Schust.
 Goebelobryum Grolle

Izvori

Jungermanniineae

Austrolophozioideae


Euro (; yuro) veya avro (SİMGE: €,  KOD: EUR), Avrupa Birliği'nin kurumları tarafından kullanılan ve Almanya, Avusturya, Belçika, Estonya, Finlandiya, Fransa, Hırvatistan, Hollanda, İrlanda, İspanya, İtalya, Kıbrıs, Letonya, Litvanya, Lüksemburg, Malta, Portekiz, Slovakya, Slovenya ile Yunanistan'ın oluşturduğu euro bölgesinin resmî para birimi.

Ayrıca dört Avrupa ülkesinde (Andorra, Monako, San Marino ve Vatikan) daha kullanımda olan euro, 2018 itibarıyla her gün yaklaşık 343 milyon Avrupalı tarafından kullanılmaktadır. Ek olarak 190 milyonu Afrika'da olmak üzere dünya genelinde 240 milyon insan, euroya sabitlenmiş para birimlerini kullanmaktadır.

Euro, Amerikan dolarının ardından dünyada en büyük ikinci rezerv para ve en çok kullanılan ikinci para birimi konumundadır. Eylül 2018 itibarıyla dolaşımdaki yaklaşık 1,2 trilyon € değerindeki banknot ve madenî parayla birlikte euro, dünyadaki en büyük toplam değere sahip para birimidir.
Uluslararası Para Fonunun çeşitli para birimleri arasında yaptığı 2008 yılı GSYİH ve satın alma gücü paritesi tahminlerine göre euro bölgesi, dünyadaki ikinci büyük ekonomidir.

Euro adı, 16 Aralık 1995'te resmen kabul edildi. Euro, 1 Ocak 1999'da hesap birimi olarak dünya finans piyasalarına tanıtıldı ve 1:1 (ABD$1,1743) oranı ile ECU'nun yerini aldı. Euronun madenî para ve banknotları 1 Ocak 2002'de dolaşıma girdi.

Kullanım

Euro bölgesi

AB üyesi olmadığı hâlde euro kullanan ülke ve bölgeler
Mikrodevletler olan Andorra, Monako, San Marino ve Vatikan; AB üyesi olmamalarına karşın, yapılan antlaşmalar çerçevesinde euro kullanmaktadır. Karadağ ve Kosova ise AB ile herhangi bir antlaşma imzalamadan euro kullanmaktadır. Buna ek olarak AB üyesi ülkelere bağlı ancak kendileri AB'nin bir parçası olmayan beş denizaşırı bölgede (Saint Barthélemy, Saint Martin, Saint Pierre ve Miquelon, Fransız Güney ve Antarktika Toprakları ve Ağrotur ve Dikelya) euro kullanımı görülmektedir.

Küba'da 1998'den, Suriye'de 2006'dan, Venezuela'da ise 2018'den beri euro, dış ticaret için kullanmakta olup bu ülkeler Amerika Birleşik Devletleri'nin yaptırımları ve amborgoları sonucunda bu paranın kullanımına geçmiştir. 2009'da Zimbabve, yaşadığı hiperenflasyon nedeni ile yerli para birimini bırakarak euro ve ABD doları gibi para birimlerini kullanmaya başlamıştır.

Rezerv para olarak kullanım

Euro kabul edildiği zamandan beri ABD dolarının ardından en önemli uluslararası rezerv para birimini oluşturmaktadır. Gelişmiş ekonomilerde euronun rezerv olarak kullanımı, gelişmekte veya az gelişmiş olanlara göre daha azdır. IMF'ye göre 2008'de dünyadaki toplam rezerv euronun değeri 1,1 trilyon $ (850 milyon €) olmuş, euro gelişmiş ekonomilerin ulusal rezervlerinin %22'sini, gelişmekte veya az gelişmiş olanlarının ise %31'ini oluşturmuştur. Euronun ABD dolarının yerini alarak en çok kullanılan rezerv olup olamayacağı, ekonomistler arasında tartışılan bir konudur.

Euroya sabitlenmiş para birimleri

AB içerisinde Bulgar levası, Hırvat kunası ve Danimarka kronu; ilgili ülkeler ERM II'ye üye olduklarından ötürü euroya sabitlenmiştir. Avrupa içerisinde bu ülkelere ek olarak Bosna-Hersek değiştirilebilir markı ve Makedon denarı da euroya sabitlidir.

Afrika'da ve bazı Pasifik adalarında euroya sabitlenmiş para birimlerinin kullanımı yaygındır. On dört ülkede kullanılan CFA frangı (Orta Afrika frangı ve Batı Afrika frangı), Fransız denizaşırı kolektivitelerinde kullanılan CFP frangı, Komor frangı, Yeşil Burun Adaları eskudosu ve São Tomé ve Príncipe dobrası, euroya sabitlenmiş para birimleridir. Bu ülkelerin kullandığı para birimleri (Portekiz kökenli eskudo ve dobra dışında), zamanında Fransız frangına sabitlenmiş olup bu para euro ile birlikte feshedilince euro kuruna sabitlenme meydana gelmiştir. 2013 yılında 182 milyon Afrikalının, 27 milyon euro bölgesi dışında yaşayan Avrupalının ve yarım milyonu aşkın Pasifik adalının euroya sabitlenmiş bir para birimi kullandığı rapor edilmiştir.

Kurları
Euro, ABD dolarından sonra en çok kullanılan rezerv para birimidir. 4 Ocak 1999'da piyasaya sürülmesinden sonra diğer ana para birimleri karşısında değer kaybetmeye başlayan euro, 2000'de en düşük kuruna ulaştı (3 Mayıs'ta sterlin, 25 Ekim'de ABD doları, 26 Ekim'de Japon yeni karşısında). Daha sonra yeniden yükselmeye başlayan euro, 2008'de tarihî zirve noktasına ulaştı (15 Temmuz: ABD doları, 23 Temmuz: Japon yeni, 29 Aralık: sterlin). Küresel mali krizin ortaya çıkmasıyla birlikte euro, başlangıçta düşüş gösterdi ancak ilerleyen dönemlerde yeniden yükselişe geçti. 2009 yılının sonundan bu yana devam eden Avrupa borç krizinden kaynaklanan baskıya rağmen euro bu dönemde sabit kaldı.

Madenî paralar

Banknotlar

Ayrıca bakınız
 Parasal birlik

Notlar

Kaynakça
Genel

 Simonazzi, A. and Vianello, F. [2001], "Financial Liberalization, the European Single Currency and the Problem of Unemployment", in: Franzini, R. and Pizzuti, R.F. (eds.), Globalization, Institutions and Social Cohesion, Springer Verlag, Heidelberg, ISBN 3-540-67741-0.

Özel

Dış bağlantılar

Resmî siteler

The euro - Europa
Avrupa Merkez Bankası

1999 tanıtımları
1999'da ekonomi
2002 tanıtımları
Avrupa Birliği ekonomisi
Avrupa Birliği'nin simgeleri
Charlemagne Ödülü sahipleri
Parasal birlikler

Euro


«Kaze wa Fuiteiru» es el vigesimotercer sencillo de AKB48. Ha vendido más de un millón de copias.

Referencias

AKB48
Sencillos de 2011
Sencillos de pop

Kaze wa Fuiteiru


Jun Ichimori (født 2. juli 1991) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Fagiano Okayama.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Jun Ichimori


Dorpenomloop Rucphen er et hollandsk endagsløb i landevejscykling som arrangeres hvert år i marts. Løbet er blevet arrangeret siden 1974. Løbet er af UCI klassificeret med 1.2 og er en del af UCI Europe Tour.

Vindere

|-
| 1986
|  Ton Akkermans
|  Gerrie Smit
|  Patrick Bol
|-
| 1987
|  Patrick Tolhoek
|  Johnny Broers
|  Adrie Kools
|-
| 1988
|  Rob Bijvank
|  Hennie Beijer
|  Ruud Brouwers
|-
| 1989
|  Jannes Slendebroek
|  Jos Bol
|  Freddy Wolsink
|-
| 1990
|  Wietse Veenstra
|  Rob Mulders
|  Frank Van Veenendaal
|-
| 1991
|  Wietse Veenstra
|  Gino Jansen
|  Anton Tak
|-
| 1992
|  Peter Heeren
|  Corne Van Rijen
|  Steven De Jongh
|-
| 1993
|  Jeroen Blijlevens
|  Wietse Veenstra
|  Jan Boven
|-
| 1994
|  Rob Compas
|  Roger Vaessen
|  Jan Boven
|-
| 1995
|  Sandro Bijnen
|  Louis De Koning
|  Jeroen Hermes
|-
| 1999
|  Ronald van der Tang
|  John den Braber
|  Sander Olijve
|-
| 2000
|  Wilco Zuijderwijk
|  Jan Hordijk
|  Jarno Vanfrachem
|-
| 2001
|  Jan Schilder
|  Pascal Hermes
|  Lex Nederlof
|-
| 2002
|  Martin van Steen
|  Arthur Farenhout
|  Edward Farenhout
|-
| 2003
|  François Franse
|  Julien Smink
|  Marco Bos
|-
| 2004
|  Roy Curvers
|  Arthur Farenhout
|  Tom De Meyer
|-
| 2005
|  Fulco van Gulik
|  Niki Terpstra
|  Marvin van der Pluijm
|-
| 2006
|  Peter Woestenberg
|  Sjoerd Botter
|  John den Engelsman
|-
| 2007
|  Reinier Honig
|  Lieuwe Westra
|  Fulco van Gulik
|-
| 2008
|  Arne Hassink
|  Rudy Vriend
|  Luc Hagenaars
|-
| 2009
|  Johan Landström
|  Sjoerd Botter
|  Marco Bos
|-
| 2010
|  Barry Markus
|  Jorne Videler
|  Jelle Mannaerts
|-
| 2011
|  Barry Markus
|  Moreno Hofland
|  Steve Schets
|-
| 2012
|  Giorgio Brambilla
|  Patrick Clausen
|  Angelo Furlan
|-
| 2013
|  Dylan van Baarle
|  Daniel McLay
|  Fabio Silvestre
|-
| 2014
|  Michael Carbel
|  Daniel McLay
|  Johim Ariesen
|-
| 2015
|  Floris Gerts
|  Tijmen Eising
|  Elmar Reinders
|-
| 2016
|  Aidis Kruopis
|  Antoine Demoitié
|  Coen Vermeltfoort
|-
| 2017
|  Maarten van Trijp
|  Fabio Jakobsen
|  Raymond Kreder
|-
| 2018
|  Mikkel Bjerg
|  Rune Herregodts
|  Maarten van Trijp
|-
|  || colspan=3 align=center|Aflyst pga. kraftig vind
|-
| 2020
|  David Dekker
|  Brenton Jones
|  Matthew Bostock
|-
| 2021
|  Elias Van Breussegem
|  Coen Vermeltfoort
|  Martijn Budding
|-
| 2022
|  Maikel Zijlaard
|  Sasha Weemaes
|  Timothy Dupont
|-
| 2023
|  Laurenz Rex
|  Gianluca Pollefliet
|  Andrea Raccagni Noviero
|}

Eksterne henvisninger

Etableret i 1974

Dorpenomloop Rucphen


İstanbul Deniz Müzesi, Türkiye'nin denizcilik alanında en büyük müzesidir, içerdiği koleksiyon çeşitliliği açısından dünyanın sayılı müzelerinden biridir. Koleksiyonunda yaklaşık 20.000 adet eser bulunmaktadır. Deniz Kuvvetleri Komutanlığı'na bağlı olan İstanbul Deniz Müzesi Türkiye'de kurulan ilk askeri müzedir.

İstanbul Deniz Müzesi; 1897 yılında, dönemin Bahriye Nazırı Hasan Hüsnü Paşa'nın emirleri, Miralay (Albay) Hikmet Bey ve Yüzbaşı Süleyman Nutku'nin büyük gayret ve çabaları sonucu Tersane-i Amire'de (Osmanlı Devlet Tersanesi Kasımpaşa, İstanbul'da) küçük bir binada "Müze ve Kütüphane İdaresi" İsmi ile kurulmuştur

Önceleri düzenlemesi yapılmamış, müze deposu olarak sergiye açılmıştır. 1914 yılında Bahriye Nazırı olan Cemal Paşa, denizciliğin tüm kollarında olduğu gibi müzede de reform yapmış ve müdürlüğe Deniz Yüzbaşı Ressam Ali Sami Boyar'ı getirerek, bilimsel anlamda yeniden düzenlenmesine olanak sağlamıştır. Boyar, Türk gemilerinin tam ve yarım modellerinin yapılması için "gemi model atelyesi" ve mankenlerin yapıldığı "mulaj-manken atelyesi"ni kurarak, müzeciliğin geliştirilmesine ve bugünkü halini almasına temel oluşturmuştur.

II. Dünya Savaşı 'nın başlamasıyla, eserler korunma amacıyla Anadolu'ya nakledilmiştir. Savaş sonunda 1946 yılında müzenin tekrar İstanbul'a taşınmasına karar verilmiş ve müze o günün koşullarında en uygun yer olan Dolmabahçe Camii Külliyesi'ne taşınmış, yeni müze müdürü Haluk Şehsuvaroğlu idaresinde iki yıllık bir çalışmadan sonra 27 Eylül 1948 yılında ziyarete açılmıştır. 1961 yılında müze Beşiktaş İskele Meydanı'nda Türk Amirali Kaptan-ı Derya Barbaros Hayreddin Paşa'nın anıtı ve türbesi yanında, bugünkü bulunduğu yere taşınmıştır.

Ana sergi binası 3 katlı olup, 1500 m² lik alana sahiptir. Binada bulunan 4 büyük salon ve 17 oda sergileme alanı olarak kullanılmış ve salonlara rüzgâr yönlerinin isimleri verilmiştir. Müzede, saltanat kayıkları, bahriyeli kıyafetleri, el yazmaları, gemi modelleri,sancaklar,haritalar ve portolanlar, tablolar, tuğralar ve armalar, kadırgalar, seyir aletleri, gemi baş figürleri ile silahlar sergilenmektedir.Giriş bölümde ise küçük yaş gruplarının eğitici oyun alanı ve hediyelik eşya bölümü vardır.

Restorasyonu tamamlanan müze, 4 Ekim 2013 tarihinde tekrar ziyarete açılmıştır.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Askeri Müze
 Dilâver Paşa Nizamnamesi

Dış bağlantılar
 Deniz Müzesi
 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) / İstanbul Deniz Müzesi ve Tanıtımı

İstanbul'daki denizcilik müzeleri
Deniz Müzesi
1897'de Osmanlı İmparatorluğu'nda kurulan oluşumlar
1897'de kurulan müzeler
Sinanpaşa, Beşiktaş

İstanbul Deniz Müzesi


David Ngodigha (12 de octubre de 1962) es un exfutbolista nigeriano que se desempeñaba como portero.

Carrera como jugador

Jugó en los clubes nigerianos Flash Flamingoes, NEPA Lagos y ACB Lagos.

Selección nacional

Jugó 5 partidos con la selección de fútbol de Nigeria entre 1988 y 1989. El primero correspondiente a la fase de grupos de las Olimpiadas de Seúl, y los 4 restantes en partidos de las eliminatorias para la Copa Mundial de la FIFA 1990, clasificación que no llegó a conseguirse. También formó parte del equipo que representó a Nigeria en la Copa Africana de Naciones de 1992, aunque no llegó a disputar ningún encuentro.

Clubes

Referencias

{en} Ficha de David Ngodigha en FIFA.com
{en} Ficha de David Ngodigha en worldfootball.net
{en} Ficha de David Ngodigha en National Football Teams

Futbolistas de Nigeria
Guardametas de fútbol

David Ngodigha


إليجاه محمد  يُشار إليه بالشريف إليجاه محمد (ولد إليجاه بوول، في 7 أكتوبر 1897 - وتوفي في 25 فبراير 1975)، زعيم حركة أمة الإسلام منذ 1934 حتى وفاته في سنة 1975. دفن في مقبرة جبل غلينوود في ثورنتن، إلينويز.

طفولته
ولد إليجاه محمد في ساندرسفيل، ولاية جورجيا، وكان الابن السابع من بين ثلاثة عشر طفلاً ل وليام بوول (1868 – 1942) عمل في التعميد والزراعة ووالدته ماري هول (1873 – 1958) ربة منزل وتعمل في الزراعة.
ولم يكمل بوول تعليمه إلا للصف الرابع حتى يساعد عائلته وعمل معهم بالزراعة. وغادر منزل ذويه في سن السادسة عشر وبدأ يعمل في المصانع وفي مجالاتِ أخرى.

زواجه وعائلته
تزوج بوول من كلارا ايفانز (1899 – 1972) في 7 مارس 1917. في عام 1923 هاجر بوول كمئات الملايين من الأفريقيين الأمريكيين من جنوب جيم كرو إلى شمال الولايات المتحدة للحصول على فرص عمل في المدن الصناعية. روى بوول بأنه قبل سن العشرين شهد تعذيب ثلاثة رجال سود من قبل رجال بيض وقال: «رأيت ما يكفي من وحشية الرجل الأبيض».
وما بين 1920-1930 استقر بوول في هامترماك، ميتشغان، وعانى كثيراً ليبقى على رأس عمله أثناء الكساد الاقتصادي في تلك المرحلة. وخلال سنواته في ديترويت كان لدى بوول 8 أطفال 6 أولاد وبنتين.

فترة التحول والصعود للقيادة
في أغسطس 1931 شهد إليجاه بوول خطاباً لوليس فارد تحدث فيه عن الإسلام وتمكين السود، وبعد ذلك توجه بوول إلى فارد سائلاً ما إذا كان المهدي. وأجابه فارد بأنه كذلك لكن الوقت لم يحن بعد. وتبع الناس فارد وأصبحوا أعضاءً فاعلين بحركته إضافة لزوجته والعديد من أخوته. ومن بعده منح فارد الأليادة بوول اسم عائلة مسلمة بداية كان كريم ومن ثم تولى إليجاه محمد معبد الأمة الثاني في شيكاغو وتولى أخيه كالوت محمد قيادة حركة الأذرع الدفاعية.
واعتقل فارد أثناء تحقيق بوليسي فيما يخص قضية قتل حدثت أثناء ممارسة طقوسهم ومن ثم أطلق سراحه بشرط أن يغادر ديترويت. وانتقل لشيكاغو ليتابع عمل معبد الأمة الثاني. والتفت حول النمو المستمر لقيادة إليجاه محمد في ديترويت وغيّر اسم معبد الإسلام إلى أمة الإسلامة. وكان إليجاه محمد وواليس فارد على تواصل حتى اختفاء فارد عام 1934. ولقب من بعدها إليجاه محمد بوزير الإسلام. وبعد اختفاء فارد أخبر إليجاه محمد تابعي فارد بأن واليس فارد حرفياً كان الله على الأرض.
وفي عام 1934 قامت جماعة أمة الإسلام بنشر أول صحيفة لها بعنوان «النداء الأخير للإسلام» بهدف التثقيف والحصول على أعضاء جدد. والتحق أطفال أعضاء أمة الإسلام في صفوف جامعة محمد للإسلام وواجهت هذه المؤسسة عقبات عدة من قبل مجلس التعليم في ديترويت وشيكاغو والذي اعتبر بأن هؤلاء الأطفال متغيبين عن نظام التعليم العام. وقاد هذا النزاع في عام 1934 لسجن العديد من أعضاء جامعة الإسلام إضافة لإليجاه محمد إضافة لمواجهات عنيفة مع الشرطة. ووضع إليجاه محمد تحت المراقبة في حين استمرت الجامعة بعملها.

زعيم أمة الإسلام

وأحكم إليجاه محمد سيطرته على المعبد رقم 1 بعد مشاجرات مع قادة محتملين ومن ضمنهم أخاه وفي عام 1935 وبعد أن أصبحت هذه الشجارات عنيفة على نحو متزايد، غادر إليجاه ديترويت واستقر وعائلته في شيكاغو حتى بدأت تصله تهديدات بالقتل، ترك محمد عائلته وسافر إلى ميلاوكي، وسكنسون حيث قام بتأسيس المعبد رقم 3، وفي النهاية وصل للعاصمة واشنطن حيث أسس المعبد رقم 4، وأمضى معظم وقته بقراءة 104 كتاب التي اقترحها عليه السيد فارد والتي كانت متواجدة بمكتبة الكونغرس.
وفي 8 مايو 1942 اعتقل إليجاه محمد بسبب عدم تسجيله للالتحاق بالقوات المسلحة أثناء الحرب العالمية الثانية وتم إطلاق سراحه بكفالة، ومن بعدها فرّ إليجاه محمد من واشنطن بناءً على نصيحة محاميه خوفاً من أن يقتل وعاد إلى شيكاغو بعد غياب دام لسبعة سنوات. واعتقل محمد هناك حيث اتهم بأنه حث ثمانية من أتباعه على عدم التسجيل للخدمة مع القوات المسلحة. ووجد مذنباً: وبقي إليجاه في سجن فيدرالي، ميلان-متشيغان لمدة أربعة سنوات (1942-1946) وفي هذا الوقت قامت زوجته كلارا بإدارة المنظمة وكان إليجاه محمد يقوم بنقل رسائله وتوجيهاته لأتباعه.
وبعد أن أنهى مدته في السجن عاد إلى شيكاغو كانت عائلة إليجاه محمد مسؤولة عن منظمة أمة الإسلام وقد احتفظت المنظمة بعضويته أثناء وجوده بالسجن، وزادات عضويته بعد عودته. في حين كان عدد المعابد أربعة في عام عام 1946 تنامى عددها ليصبح خمسة عشر في عام 1955. وفي عام 1959 أصبح هنالك خمسون معبداً في 22 ولاية.
وفي السبعينات أصبحت منظمة أمة الإسلام تمتلك مخابزها ومحلات الحلاقة والقهوة والبقالة والغسيل والمطابع ومحلات البيع بالتجزئة إضافة للعديد من مكاتب العقارات وأسطول من العربات المقطورة والأراضي الزراعية في كل من ميتشغان وألاباما وجورجيا. وفي عام 1972 تحكمت منظمة أمة الإسلام على أغلبية الفوائد في بنك غارانتي وبنك ترست، كما توسعت منظمة أمة الإسلام بمدارسها ففي عام 1974 تم تأسيس مدارس في 47 مدينة في الولايات المتحدة الأمريكية. وفي عام 1972 أخبر إليجاه محمد تابعين بأن المنظمة لديها شبكة من الأعمال تصل قيمتها إلى 75 مليون دولار أمريكي.

وفاته
توفي إليجاه محمد عن عمر يناهز 77 في 25 فبراير 1975 نتيجة لقصور في القلب. ودفن في مقبرة جبل غلينوود في ثورنتن، إلينويز.

روابط خارجية

المراجع

أسماء مستعارة
أشخاص اعتنقوا الإسلام
أشخاص من ساندرفيل
أفارقة أمريكيون في القرن 20
أمريكيون أعضاء في رجال دين أدينوا بجرائم
أهداف الكوينتيليبرو
رجال دين أمريكيون في القرن 20
سياسيون أمريكيون أفارقة
قادة دينيون من إلينوي
قادة دينيون من ميشيغان
قادة دينيون من ولاية جورجيا
مواليد 1315 هـ
مواليد 1897
مواليد في ساندرفيل
ناشطو حركة الحقوق المدنية
ناشطون مسلمون أمريكيون
وفيات 1395 هـ
وفيات 1975
وفيات في شيكاغو

إلايجا محمد


La Slovénie participe aux Jeux paralympiques d'hiver de 2022 à Pékin en Chine du 4 au . Il s'agit de sa sixième participation à des Jeux d'hiver.

La délégation est très restreinte avec un seul skieur en fauteuil, Jernej Slivnik.  Il sera accompagné d'une équipe de 6 personnes, dont un coach, un médecin et un kinésithérapeute.

Compétition

Ski alpin

Jernej Slivnik , skieur assis, a déjà participé aux jeux paralympiques de Pyeongchang en 2018. Il a remporté la 4e place en slalom et la 7e place en slalom géant aux derniers championnats du monde.

Il sera aligné en slalom et slalom géant.

Notes et références

Articles connexes
 Jeux paralympiques d'hiver de 2022
 Slovénie aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
 Slovénie aux Jeux paralympiques

Slovénie
2022
Jeux paralympiques d'hiver

Slovénie aux Jeux paralympiques d'hiver de 2022


Karyna Jozjykava ( , født 7. august 1990 i Homel, Hviderussiske SSR, Sovjetunionen) er en hviderussisk håndboldspiller som spiller for Debrecen VSC og Hvideruslands håndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Hviderusland

Karyna Jozjykava


Ludvig Emmanuel Nobel (født 27. juli 1831 i Stockholm, død 12. april 1888 i Cannes) var en svensk ingeniør, forretningsmand og humanist. Han var en af de mest fremtrædende af Nobel-familien som næstældste søn af Immanuel Nobel, d.y., og dennes hustru Caroline Andrietta Ahlsell. Han var bror til Robert, Alfred og Emil Nobel.

Sammen med sin bror, Robert, styrede han olieselskabet Branobel i Baku, Aserbajdsjan, som en overgang producerede halvdelen af verdens olie. Han tilskrives normalt æren for udviklingen af den russiske olieindustri. Ludvig Nobel skabte den største formue af Nobel-brødrene og var en af verdens rigeste mænd. På det humanitære område arbejdede han for at forbedre forholdene for arbejderne på hans virksomheder, og han introducerede overskudsdeling. Han oprettede en sparekasse for arbejderne i Baku, og han etablerede ligeledes forsamlingsfaciliteter med bibliotek, billardrum og rum til fællesspisning, lige som han byggede en række boliger til arbejderne. Firmaet gav penge til skoler og hospitaler og etablerede en park, der fortsat findes i Baku.

Ingeniører fra Sverige
Ludvig
Erhvervsfolk fra Sverige
Erhvervsfolk fra Rusland

Ludvig Nobel


William VIII ( – 25 September 1086), born Guy-Geoffrey (Gui-Geoffroi), was duke of Gascony (1052–1086), and then duke of Aquitaine and count of Poitiers (as William VI) between 1058 and 1086, succeeding his brother William VII (Pierre-Guillaume).

Life
Guy-Geoffroy was the youngest son of William V of Aquitaine by his third wife Agnes of Burgundy. He was the brother-in-law of Henry III, Holy Roman Emperor who had married his sister, Agnes de Poitou.

He became Duke of Gascony in 1052 during his older brother William VII's rule. Gascony had come to Aquitanian rule through William V's marriage to Prisca (a.k.a. Brisce) of Gascony, the sister of Duke Sans VI Guilhem of Gascony.

William VIII was one of the leaders of the allied army called to help Ramiro I of Aragon in the Siege of Barbastro (1064). This expedition was the first campaign organized by the papacy, namely Pope Alexander II, against a Muslim town and stronghold in the Emirate of Zaragoza, and the precursor of the later Crusades movement. Aragon and its allies conquered the city, killed and enslaved its inhabitants and collected an important booty.

However, Aragon lost the city again in the following years. During William VIII's rule, the alliance with the southern kingdoms of modern Spain was a political priority as shown by the marriage of all his daughters to Iberian kings.

Marriage and children
William married three times and had at least five children. After he divorced his first two wives, the first due to infertility, he married a third time to a much younger woman who was also his cousin Robert I of Burgundy's daughter. This marriage produced a son, but William VIII had to visit Rome in the early 1070s to persuade the pope to recognize his children from his third marriage as legitimate.

First wife:  of Périgord, daughter of Count Aldabert II of Périgord (divorced November 1058), no children. She became a nun at Saintes.
Second wife: Matoeda (divorced May 1068)
 Agnes, married Alfonso VI of Castile
Third wife: Hildegarde of Burgundy (daughter of duke Robert I of Burgundy)
Agnes (died 1097), married Peter I of Aragon
William IX of Aquitaine, his heir

Notes

References

Sources

See also
Dukes of Aquitaine family tree

|-

|-

House of Poitiers
William 08 of Aquitaine
Dukes of Gascony
William 08 of Aquitaine
William 08 of Aquitaine

William VIII, Duke of Aquitaine


Dominik Kohr (* 31. Januar 1994 in Trier) ist ein deutscher Fußballspieler. Der defensive Mittelfeldspieler ist ehemaliger Juniorennationalspieler und steht beim 1. FSV Mainz 05 unter Vertrag.

Karriere

Vereine
Kohr stammt aus dem Trierer Ortsteil Quint und begann 2000 beim TuS Issel, einem Stadtteilverein aus Schweich aus dem Landkreis Trier-Saarburg, mit dem Fußballspielen. Im Jahr 2008 gelangte er 14-jährig in die Jugendabteilung von Bayer 04 Leverkusen. Als A-Jugendlicher nahm er im Januar 2012 am Trainingslager der Profi-Mannschaft teil und debütierte am 21. April 2012 (32. Spieltag) beim 1:0-Sieg in der Bundesliga im Auswärtsspiel gegen die TSG 1899 Hoffenheim, als er in der 89. Minute für André Schürrle eingewechselt wurde.

Am 13. Januar 2014 wurde Kohr bis zum 30. Juni 2015 an den FC Augsburg ausgeliehen. Nachdem er lange Zeit nur eine Reservistenrolle beim FC Augsburg erfüllt hatte, erzielte er am 7. März 2015 beim 1:0-Sieg gegen den VfL Wolfsburg sein erstes Bundesligator. Zur Saison 2015/16 wurde Kohr schließlich fest verpflichtet und mit einem bis zum 30. Juni 2019 laufenden Vertrag ausgestattet.

Am 12. April 2017 gab Bayer 04 Leverkusen die Rückverpflichtung Kohrs ab der Saison 2017/18 bekannt. Der Verein nutzte dabei eine vertraglich vereinbarte Rückkaufoption. In seiner ersten Saison pendelte Dominik Kohr zwischen Stammelf und Ersatzbank, kam allerdings regelmäßig zum Einsatz. Dabei qualifizierte er sich mit Bayer 04 Leverkusen für die UEFA Europa League, in der die Leverkusener in der Zwischenrunde gegen den FK Krasnodar ausschieden. In der zweiten Saison kam Kohr bei den Leverkusenern nur unregelmäßig zum Einsatz. Anfang Juli 2019 wechselte der gebürtige Trierer zum Leverkusener Ligakonkurrenten Eintracht Frankfurt.

Mitte Januar 2021 wurde Kohr bis zum Ende der Saison 2020/21 an den 1. FSV Mainz 05 verliehen. Dort kam er in allen Pflichtspielen zum Einsatz und hielt mit den Mainzern die Klasse. Zur Saison 2021/22 wurde sein Leihvertrag um ein Jahr verlängert. Zur Saison 2022/23 verpflichteten die Mainzer ihn schließlich fest; Kohr unterschrieb im Mai 2022 – noch vor Ende der laufenden Saison – einen Vertrag mit einer Laufzeit bis zum 30. Juni 2026.

Nationalmannschaft
Sein Debüt im Nationaltrikot gab Kohr am 12. Dezember 2011 im Rahmen des Vier-Nationen-Turniers in Petach Tikwa, bei der 1:2-Niederlage der U18-Nationalmannschaft gegen die Israels. Nach drei Turnierspielen kam Kohr zu fünf weiteren Einsätzen für die U18-Auswahlmannschaft. Nachdem er in der Folge zwölf Länderspiele für die U19-Nationalmannschaft bestritten und ein Tor erzielt hatte, rückte er in die U20-Nationalmannschaft auf, für die er am 19. November 2013 in Łęczna beim 1:0-Sieg gegen die Auswahl Polens debütierte. 2017 gewann er mit der U21-Nationalmannschaft die U21-Europameisterschaft, eingewechselt wurde er dabei im Halbfinale gegen England und im Finale gegen Spanien, welches 1:0 (1:0) für Deutschland endete.

Erfolge und Auszeichnungen
 Fritz-Walter-Medaille in Bronze: 2012 (U18) und 2013 (U19)
 U21-Europameister: 2017

Persönliches
Kohr ist der Sohn des ehemaligen Bundesligaspielers Harald Kohr. Seine Schwester Karoline (* 1996) ist ebenfalls Profifußballerin. Er absolvierte bei Bayer 04 Leverkusen eine Ausbildung zum Sport- und Fitnesskaufmann. Am 27. Dezember 2018 heiratete Kohr seine langjährige Freundin in Trier.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Bayer 04 Leverkusen)
Fußballspieler (FC Augsburg)
Fußballspieler (Eintracht Frankfurt)
Fußballspieler (1. FSV Mainz 05)
Sportler (Trier)
Deutscher
Geboren 1994
Mann

Dominik Kohr


إسحاق بن رَاهَوَيْه المروزي الحنظلي التميمي (161 هـ- 238 هـ / 778 - 853 م)، الإمام الكبير، شيخ المشرق، سيد الحفاظ، أحد أئمة المسلمين، وعلماء الدين، اجتمع له الحديث والفقه والحفظ والصدق والورع والزهد وهو صاحب مذهب من المذاهب المندثرة.

نسبه
 هو: أبو يعقوب إسحاق بن إبراهيم بن مخلد بن إبراهيم بن عبد الله بن مطر بن عبيد الله بن غالب بن الوارث بن عبيد الله بن عطية بن مرة بن كعب بن همام بن أسد بن مرة بن عمرو بن حنظلة بن مالك بن زيد مناة بن تميم بن مر بن أد بن طابخة بن إلياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان،  الحنظلي التميمي المرزوي، يكنى أبو يعقوب، وأبو محمد.

لقبه
وقيل في سبب تلقيبه «ابن راهويه» إن أباه ولد في طريق مكة فقال أهل مرو: «راهويه» أي ولد في الطريق.
قال أحمد بن سلمة: سمعت إسحاق يقول: قال لي الأمير عبد الله بن طاهر: لم قيل لك: ابن راهويه؟ وما معنى هذا؟ وهل تكره أن يقال لك ذلك؟ قال: اعلم أيها الأمير أن أبي ولد في طريق مكة، فقالت المراوزة: راهويه؛ لأنه ولد في الطريق، وكان أبي يكره هذا. وأما أنا، فلا أكرهه.

طلبه للعلم
ابتدأ الإمام إسحاق بن راهويه التميمي الطلب في سن مبكرة ببلده، فسمع من غير واحدٍ من أهل العلم والفضل مثل عبد الله بن المبارك، الذي سمع منه، ثم خرج لطلب العلم في العراق سنة أربع وثمانين ومائة، وهو ابن ثلاثة وعشرين عاماً، وطاف غيرها من البلاد كالحجاز واليمن والشام، ولم يدخل مصر، ثم ورد بغداد مرة أخرى، وجالس حفاظ أهلها وذاكرهم، فلقي أبو معاوية الضرير، ووكيع بن الجراح، وحماد بن أسامة وسمع منهم، ثم رحل إلى الحجاز فسمع من علماء الحرم، كسفيان بن عيينة، والفضيل بن عياض التميمي، وغيرهما، ثم سار إلى اليمن وسمع من عبد الرزاق الصنعاني وغيره، ورحل إلى الشام فسمع من بقية بن الوليد، والوليد بن مسلم، وغيرهما.

ثم عاد إلى خراسان فاستوطن نيسابور، واستمر فيها معلماً إلى أن وافته المنية فيها، ولم تقتصر رحلته على سماع الحديث فحسب، فقد كان عالماً بعلوم الحديث تصحيحاً وتعليلاً، وبرجاله جرحاً وتعديلاً، وإماماً في الفقه مبرزاً فيه، وعالماً بالتفسير يحفظ أسانيده ويصنف فيه، وعالماً باللغة ينقل عن أربابها.

شيوخه
سمع من ابن المبارك، فما أقدم على الرواية عنه - لكونه كان مبتدئا - لم يتقن الأخذ عنه، وقد ارتحل في سنة 184 هـ، ولقي الكبار، وكتب عن خلق من أتباع التابعين، وسمع الفضل بن موسى السيناني، والفضيل بن عياض، ومعتمر بن سليمان، وعبد العزيز بن عبد الصمد العمي، وعبد العزيز بن محمد الدراوردي، وأبا خالد الأحمر، وجرير بن عبد الحميد، وسفيان بن عيينة، وعيسى بن يونس، وأبا تميلة يحيى بن واضح، وعتاب بن بشير الجزري، وأبا معاوية الضرير، ومرحوم بن عبد العزيز، وعبد الله بن وهب، ومخلد بن يزيد، وحاتم بن إسماعيل، وعمر بن هارون البلخي، ومحمد بن جعفر غندرا، والوليد بن مسلم، وإسماعيل بن علية، ووكيع بن الجراح، وبقية بن الوليد، وحفص بن غياث، وعبد الله بن إدريس، والوليد بن مسلم، وشعيب بن إسحاق، وعبد الأعلى بن عبد الأعلى السامي، والنضر بن شميل، ومحمد بن فضيل، ويزيد بن هارون، وأسباط بن محمد، وعبد الوهاب الثقفي، ويحيى بن سعيد القطان، وأبا بكر بن عياش، وعبيدة بن حميد، وعبد الرحمن بن مهدي، وعبد الرزاق الصنعاني.

ممن روى عنه
حدّث عنه:
 بقية بن الوليد، ويحيى بن آدم، وهما من شيوخه.
 وأحمد بن حنبل، ويحيى بن معين، وهما من أقرانه.
 وإسحاق بن منصور، ومحمد بن يحيى، ومحمد بن إسماعيل البخاري، ومسلم بن الحجاج في صحيحيهما، وأبو داود، والنسائي في سننهما، ومحمد بن عيسى السلمي في جامعه، وأحمد بن سلمة، وإبراهيم بن أبي طالب، وموسى بن هارون، ومحمد بن نصر المروزي، وداود بن علي الظاهري، وعبد الله بن محمد بن شيرويه، وولده محمد بن إسحاق، وجعفر الفريابي، وإسحاق بن إبراهيم البشتي والحسين بن محمد القباني، ومحمد بن النضر الجارودي، وأبو العباس الحسن بن سفيان، أبو العباس السراج.

أقوال العلماء عنه
لقد ارتقى الإمام إسحاق بن راهويه التّميميُّ منزلة عالية بين علماء الحديث، وساد في المشرق والمغرب في العلم والحفظ.
 قال أحمد بن حنبل .
 قال نعيم بن حماد: .
 قال الدارمي: .
 قال فيه الخطيب البغدادي: .
 قال النسائي: .
 قال أبو داود الخفاف:
 قال أبو زرعة: .
 قال أبو حاتم: .
 قال أحمد بن سلمة: سمعت إسحاق بن راهويه يقول: .
 وقال ابن القيم: .

كتبه
وله مصنفات منها؛
 المُسْند.
 التفسير الكبير، وقد أملى المسند والتفسير من حفظه، وما كان يُحدث إلا حفظاً.
 المصنف.
 الجامع الكبير.
 الجامع الصغير.

جمع البخاري للصحيح
ذكر المؤرخون أن الباعث للبخاري لتصنيف الكتاب أنه كان يوماً في مجلس عند إسحاق بن راهويه فقال إسحاق:  فوقع هذا القول في قلب البخاري فأخذ في جمع صحيحه.

مصادر

أثريون
أشخاص عرب من نيسابور
أشخاص من الدولة العباسية في القرن 8
أشخاص من الدولة العباسية في القرن 9
أشخاص من مرو الشاهجان
أشخاص من نيسابور
أئمة سنة
إيرانيون في القرن 9
باحثون في الإسلام مسلمون سنة فرس
بنو تميم
حقوقيون في القرن 9
دارسون إيرانيون
رواة الحديث
علماء حديث
علماء حديث من خراسان
علماء دين سنة
فقهاء
كتاب القرن 8
كتاب القرن 9
كتاب مسلمون
مدونو الحديث
مسلمون باحثون عن الإسلام في القرن 9
مفسرون
مفسرون في القرن 2 هـ
مفسرون في القرن 3 هـ
مواليد 161 هـ
مواليد 777
مواليد 778
مواليد عقد 770
مواليد في مرو الشاهجان
وفيات 238 هـ
وفيات 852
وفيات 853
وفيات في نيسابور

إسحاق بن راهويه


Biserica evanghelică fortificată din Zagăr este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului Zagăr, comuna Zagăr. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 120352.01.

Ansamblul este format din două monumente:
 Biserica evanghelică ()
 Incinta fortificată cu turnurile și bastionul ()

Localitatea
Zagăr, mai demult Zagar (în , în ) este satul de reședință al comunei cu același nume din județul Mureș, Transilvania, România. Localitatea se află la nord de Dumbrăveni. În Evul Mediu era un sat de iobagi pe pământul Comitatului. Prima mențiune documentară a localității datează din anul 1412.

Biserica
Cetatea bisericească este situată la est de strada principală, în partea centrală a satului. Biserica a fost construită între anii 1783-1784; în curtea înconjurătoare se mai află spații de depozitare deschise. Sala este simplă, sprijinită de contraforturi, având un cor cu închidere poligonală mai îngust decât lățimea sălii. Biserica este înconjurată de un zid de incintă, cu laturi aproximativ drepte, întărit la colțuri cu două turnuri.

Note

Bibliografie
Asociația Mioritics cu suportul financiar al Deutsche Welterbe Stiftung:
După texte elaborate de: Vladimir Agrigoroaei, Valentin Sălăgeanu, Luiza Zamora, Laura Jiga Iliescu, Ana Maria Gruia.
După ilustrații executate de: Radu Oltean, Laurențiu Raicu, Florin Jude.
Anghel Gheorghe, Fortificații medievale din piatră, secolele XII-XVI, Cluj Napoca, 1986.
Avram Alexandru, Câteva considerații cu privire la bazilicile scurte din bazinul Hârtibaciului și zona Sibiului, în Revista monumentelor și muzeelor de istorie, 1981, numărul 2.
Crîngaci Maria-Emilia, Bazilici romanice din regiunea Sibiului în Analele Asociației a Tinerilor Istorici din Moldova, Ed. Pontas, Chișinău, 2001.
Juliana Fabritius-Dancu, Cetăți țărănești săsești din Transilvania, în Revista Transilvania, Sibiu, 19.
 Hermann Fabini. Universul cetăților bisericești din Transilvania. Sibiu: Editura Monumenta, 2009, 279 p.
Iambor Petre, Așezări fortificate din Transilvania (sec. IX-XIII), Cluj-Napoca, 2005.
Luca Sabin Adrian, PINTER Zeno Karl, GEROGESCU Adrian, Repertoriul arheologic al județului Sibiu (Situri, monumente arheologice și istorice), Sibiu, 2003.
Thomas Nägler, Așezarea sașilor în Transilvania, Editura Kriterion, București, 1992.
Adrian Andrei Rusu, Castelarea carpatica, Editura MEGA, Cluj-Napoca, 2005.
George Oprescu, Bisericile, cetăți ale sașilor din Ardeal, Editura Academiei, București, 1956.
Țiplic Crîngaci Maria Emilia, PINTER Zeno Karl, Țiplic Ioan-Marian, Biserica evanghelică din Ruja, în Arhitectura religioasă medievală din Transilvania, III, 2004.
Țiplic Ioan-Marian, Organizarea defensivă a Transilvaniei în evul mediu (secolele X-XIV), Editura Militară, București, 2006.

Vezi și
 Zagăr, Mureș

Legături externe
 Fișă monument
 Monumente istorice din România Fișă și localizare de monument

Imagini din exterior

Imagini din interior

Monumente istorice din județul Mureș
Biserici din județul Mureș
Biserica fortificată din Zagăr
Biserici din secolul al XVII-lea din România
Biserici evanghelice de confesiune augustană din România

Biserica fortificată din Zagăr


est une comédie romantique italienne réalisée par Piero Schivazappa et sortie en 1975.

Il est scénarisé par Schivazappa ainsi que par Italo Terzoli et  d'après leur roman Amare significa... publié en 1972.

Le film a eu du succès dans les salles italiennes, réunissant 3,7 millions de spectateurs et plaçant le film 16 du box-office Italie 1975-1976.

Synopsis
Odeon Prandoni est un ouvrier milanais ; un jour, il croise par hasard une femme corpulente, Minnie Bennett, qui conduit une Pontiac LeMans. Minnie est la fille d'un riche industriel américain qui se trouve en Italie pour affaires et lorsqu'elle voit Odeon, elle a un coup de foudre. Entre rendez-vous galants et malentendus dus principalement à leur différence de classe sociale, leur rencontre initiale se transforme en une amitié affectueuse.

Odeon, cependant, ne peut oublier le problème qui sous-tend leurs différences. Au cours d'une visite de courtoisie chez ses parents, il subit une humiliation dans son amour-propre. Il repousse alors encore une fois les avances de Minnie. Bien qu'Odeon soit conseillé à plusieurs reprises par son ami Aniello Capuozzo de consentir à l'amour de Minnie pour le bénéfice financier considérable qu'il en tirerait, il refuse, ne voulant pas profiter de l'argent de la jeune fille.

Une autre femme s'oppose à Minnie dans les pensées d'Odéon : Rosa Petruccelli, qu'Odéon considère brièvement comme plus indiquée pour devenir sa compagne. Mais un soir, les deux femmes en viennent à se disputer Odeon : lassé de la situation, Odeon finit par se barricader dans sa maison, où il se saoule un soir. Aniello, croyant à une tentative de suicide, appelle les pompiers et Odeon est transporté à l'hôpital. Minnie persiste et tente de convaincre Odeon de se marier, mais en vain. Au fur et à mesure que le temps passe, Odeon se rend compte que s'il n'accepte pas le mariage, il lui sera impossible de quitter l'hôpital où il est pratiquement retenu prisonnier ; il se plie donc à la volonté de Minnie.

Un an plus tard, Odeon est toujours un modeste ouvrier avec un fils à charge issu de son union avec Minnie. Cette dernière l'a pourtant quitté. Elle se souvient de lui en lui envoyant des lettres et des cartes postales des endroits où elle voyage.

Fiche technique
 Titre original italien :  ( « Un soir, nous nous sommes croisés »)
 Réalisateur : Piero Schivazappa
 Scénario : Piero Schivazappa, Italo Terzoli,
 Photographie :
 Montage : Antonio Siciliano
 Musique : Gianni Ferrio
 Production :
 Sociétés de production : Supernova
 Pays de production :
 Langue originale : italien
 Format : Couleur
 Durée : 100 minutes
 Genre : Comédie romantique
 Dates de sortie :
 Italie :

Distribution
 Giorgio Domenico Guidi (sous le nom de « Johnny Dorelli ») : Odéon Prandoni
  : Minnie Bennett
 Lia Tanzi : Rosa Petruccelli
 Ugo D'Alessio : Aniello Capuozzo
 Ugo Bologna : Monsieur Galbusera
 Sergio Renda : Président Cascami Gomme
 Carlo Bagno : Père de Rosa
 Rina Centa : Mère de Rosa
 Gabriella Giacobbe : Mme Bennett
 Henning Schlüter : Mike Bennett
 Nino Fuscagni : Lui-même
 Fausto Lanzi :
 Nella Nardozzi :
 Vanessa Vitale :
 Enzo De Toma :

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 1975
Film réalisé par Piero Schivazappa
Comédie romantique italienne
Film sur l'obésité
Film avec une musique composée par Gianni Ferrio
Film en italien
Film tourné à Milan
Film se déroulant à Milan
Adaptation d'un roman italien au cinéma

Una sera c'incontrammo


André Gau, né le  à Saint-Estève et mort le  à Perpignan, est un joueur de rugby à XV et de rugby à XIII international français, évoluant au poste de troisième ligne, de deuxième ligne ou de demi de mêlée dans les années 1930.

Après une carrière en rugby à XV sous le maillot de Thuir, il décide de changer de code de rugby pour le rugby à XIII et le club de Toulouse dans le Championnat de France. Il connaît deux sélections en équipe de France prenant part à la Coupe d'Europe en 1938, puis rejoint le XIII Catalan de Perpignan remportant la Coupe de France en 1939 bien qu'il n'y dispute pas la finale.

Biographie

Son père, Paul Gau, fut maire de Saint-Estève entre 1944 et 1945.

Son départ du rugby à XV pour le rugby à XIII s'accompagne d'une radiation de la fédération française de rugby à XV en même temps que Georges Rolland, Jean Dattas, Alexandre Salat, Frantz Sahuc et Sylvain Bès. Lors de son passage au Toulouse dont il dispute leur première rencontre de leur histoire le  contre Albi, il occupe dans la vie civile un emploi de mécanicien d'imprimerie.

Son neveu, Jean-Jacques Vila, est également un joueur de rugby à XIII international français dans les années 1970 et 1980.

Palmarès

Rugby à XIII
 Collectif :
 Vainqueur de la Championnat de France : 1940 (XIII Catalan).
 Vainqueur de la Coupe de France : 1939 (XIII Catalan).

Détails en sélection

Références

Lien externe

International français de rugby à XIII
Joueur français de rugby à XV
Naissance en novembre 1911
Décès en juillet 1971
Décès à Perpignan
Décès à 59 ans

André Gau


O Estádio Félix Houphouët-Boigny (), anteriormente conhecido como Estádio Géo André (), é um estádio multiuso localizado na cidade de Abidjã, capital da Costa do Marfim. Inaugurado em , é a casa onde o ASEC Mimoses, um dos maiores clubes do país, manda seus jogos oficiais por competições nacionais e continentais. Esporadicamente, a Seleção Marfinense de Futebol também manda por ali partidas amistosas e oficiais. Sua capacidade máxima atualmente é de  espectadores.

Homenagens
Popularmente conhecido como Le Felicia (), originalmente o nome do estádio rendia homenagem à Geo André (1889–1943), atleta olímpico francês medalhista de prata no salto em altura nos Jogos Olímpicos de Londres em 1908 e medalhista de bronze nos 400 metros com barreiras nos Jogos Olímpicos de Antuérpia em 1920. No entanto, após a conclusão da primeira reforma do estádio em 1964, o estádio foi rebatizado com sua denominação atual de modo a render homenagem à Félix Houphouët-Boigny (1905–1993), líder da independência da Costa do Marfim sob o domínio colonial francês e primeiro presidente do país entre 1960 a 1993.

Histórico

CHAN 2009
Em 2009, o estádio foi uma das sedes oficiais da primeira edição do Campeonato das Nações Africanas, novo torneio organizada pela Confederação Africana de Futebol (CAF) que passou a ser considerado a segunda competição entre seleções mais importante da África, logo atrás do Campeonato Africano das Nações, organizado pela CAF desde 1957, destacando-se deste último por exigir que as seleções participantes sejam formadas somente por jogadores que atuem em clubes de seus países de origem.

CAN 2023
Recentemente, o estádio passou por uma remodelação completa para poder abrigar partidas da próxima edição do Campeonato Africano das Nações que ocorrerá no país em 2023. A construtora portuguesa Mota-Engil foi escolhida para coordenar os trabalhos de reforma do estádio, que iniciaram-se em abril de 2020 e foram concluídas 16 meses depois em agosto de 2021.

Félix
Félix
Félix
Félix
Estádio

Estádio Félix Houphouët-Boigny


Folkeafstemning om nedsættelsen af valgretsalderen fra 20 til 18 blev afholdt 19. september 1978. Valgdeltagelsen lå på 63,4 procent (uden Grønland og Færøerne). 34,2 procent af de stemmeberettigede stemte ja, medens 29,3 procent stemte nej, hvormed valgretsalderen blev nedsat fra 20 til 18.

Folketinget valgte i 1976 at sænke myndighedsalderen til 18 år. Dette førte til diskussion om, hvorvidt 18-årige også burde kunne stemme. I 1978 valgte Folketinget at sætte valgretsalderen ned fra 20 til 18 år. For at sænke valgretsalderen krævedes en ændring af grundloven, der skulle til folkeafstemning. Den 19. september 1978 godkendtes forslaget af vælgerne, der stemte for.

Resultat

Referencer

Eksterne henvisninger
 Folkeafstemning om 18 års valgret - 19. september 1978, DR Nyhederne, link til youtube

Folkeafstemninger i Danmark
Politiske valg i 1978
Nedsættelsen af valgretsalderen fra 20 til 18


An Fosterella hatschbachii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith ngan Robert William Read. An Fosterella hatschbachii in nahilalakip ha genus nga Fosterella, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fosterella

Fosterella hatschbachii


Naționalismul teritorial descrie o formă de naționalism fundamentat pe ideea că toți locuitorii unei anumite națiuni au obligația de a se supune țării natale sau țării de adopție. Conform acestei perspective orice individ trebuie să aparțină unei națiuni, însă acesta are și dreptul de a și-o alege. O calitate sacră este căutată în această națiune și în memoriile populare pe care le trezește. Cetățenia este idealizată de către naționalistul teritorial. Un criteriu al teoriei este întemeierea unei culturi de masă publice bazată pe valorile comune și tradițiile poporului. Egalitatea în fața legii este esențială naționalismului teritorial.

Deoarece cetățenia este idealizată mai degrabă decât etnicitatea, autori precum Athena S. Leoussi și Anthony D. Smith au susținut că Revoluția franceză a fost o revoltă național teritorial.

Naționalismul teritorial este de asemenea asociat cu noțiunile de Lebensraum, transfer de populație, purificare etnică și uneori chiar și genocid în momentul în care o națiune cere drepturi asupra uneor teritorii imaginare și dorește distrugerea națiunilor care le populează. Aceste aspirații teritoriale fac parte din planul realizării unui stat-națiune pur din punct de vedere etnic. Prin această acțiune se ajunge uneori și la iredentism, deoarece unii naționaliști consideră că statul și națiunea sunt incomplete dacă o întreagă națiune nu este inclusă într-un unic stat, și se încearcă astfel și includerea membrilor națiunii rezidenți în țarile vecine. Acest fapt conduce deseori la conflicte etnice. Thomas Ambrosio susține că: "dacă liderul statului A trimite sprijin material și/sau trupe militare în statul B cu speranța de a separa diaspora statului A de statul B, atunci acest lucru ar indica naționalism etno-teritorial".

Naționalismul teritorial în Europa
În Europa Occidentală, identitatea națională tinde să se fundamenteze mai mult pe locul de naștere al persoanei decât în Europa Centrală și de Est. Intelectualii au argumentat că acest lucru ar putea fi explicat de faptul că statele din zonele menționate anterior au luat naștere din state imperiale. Regimurile comuniste din Blocul Estic au reprimat activ ceea ce caracterizau drept "naționalism bughez" și au considerat naționalismul ca fiind de natură bugheză. Acest fapt a condus în Uniunea Sovietică la procesul de rusificare și la alte încercări de a înlocui celelalte culturi existente în URSS cu cultura rusă, cu toate că Uniunea Sovietică promova în același timp anumite forme de naționalism pe care le considera compatibile cu interesele sovietice. Iugoslavia a fost diferită de celelalte state comuniste est-europene pe motiv că aici se promova iugoslavismul.

Naționalismul teritorial în Orientul Mijlociu
Deși naționalismul teritorial se află în antiteză cu universalitatea islamului, tări precum Egipt și Tunisia au implementat politici național teritoriale după câștigarea independenței. Acesta a fost treptat înlocuit de naționalismul islamic pan-arab în anii 1950, însă a intrat în declin până la mijlocul anilor '70.

Naționalismul teritorial în America de Nord
Situația este identică cu cea din Europa de Vest prin faptul că identitatea națională tinde să fie bazată mai degrabă pe locul nașterii decât pe etnicitate.

Vezi și
 Iredentism
 Ius soli
 Integritate teritorială

Referințe

Naționalism
Iredentism
Conflict etnic
Mișcări politice

Naționalism teritorial


A Supercopa Paraguai 2021 foi a primeira edição deste campeonato e foi disputada entre o clube Olimpia, campeão da Copa Paraguai 2021 e o time Cerro Porteño, campeão com maior pontos da Primera División de Paraguai 2021.

O Olimpia foi o campeão após derrotar o Cerro Porteño por um placar de 3-1.

Participantes

Partida

Premiação

Desporto no Paraguai em 2021
Paraguai

Supercopa do Paraguai de Futebol de 2021