The Minnesota Educational Computing Consortium (later Corporation), most commonly known as MECC, was an organization founded in 1971 best known for developing the edutainment video game series The Oregon Trail and its spinoffs.  The goal of the organization was to coordinate and provide computer services to schools in the state of Minnesota; however, its software eventually became popular in schools around the world. MECC had its headquarters in the Brookdale Corporate Center in Brooklyn Center, Minnesota. It was acquired by SoftKey in 1995 and was shut down in 1999.

History

Origins
During the 1960s, Minnesota was a center of computer technology, what City Pages would describe 50 years later as a "Midwestern Silicon Valley". IBM, Honeywell, Control Data and other companies had facilities in the state. In 1963, their presence inspired a group of teachers at the University of Minnesota College of Education's laboratory school to introduce computers into classrooms via teleprinters and time-sharing. The group began with long-distance calls to Dartmouth College's General Electric computer to use John George Kemeny and Thomas E. Kurtz's new Dartmouth BASIC language, then moved to Minneapolis-based Pillsbury Company's own GE computer. In 1968, 20 Minneapolis-Saint Paul area school districts and the College of Education founded Total Information for Educational Systems (TIES) to provide time-sharing service on a HP 2000, training, and software. The presence of computer-company employees on many school boards accelerated TIES's expansion and helped make Minnesota a leader in computer-based education.

TIES's success, and similar projects run by Minneapolis Public Schools and Minnesota State University, Mankato, led to the founding of MECC in 1973 by the state legislature. As a Joint Powers Authority, with the support of the University of Minnesota, the Minnesota State Colleges and Universities System, and the Minnesota Department of Education, MECC's role was to study and coordinate computer use in schools for both administrative and educational purposes. Schools, including the universities, had to get MECC's approval for most computing expenses, and were also its customers for computer-related services. After study of educational needs, a single educational computer center in the Minneapolis area was recommended for use by schools throughout the state (the University of Minnesota's MERITSS computer provided time-sharing services to its campuses and to state universities). MECC hoped that every Minnesota school, regardless of size, would have a terminal connected to the computer center.

Computing facilities
SUMITS, a UNIVAC 1110 mainframe was installed at the MECC facility at 1925 Sather, address later changed to 2520 Broadway Drive, next to Highway 280. A sturdy industrial building originally used for electrical maintenance, part of the building was already occupied by the University of Minnesota's Lauderdale computing facility. SUMITS was a batch processing system, however, not time-sharing, and its performance failed to meet the terms of the contract. In 1977 it was replaced with a Control Data Corporation Cyber 73 mainframe, known as the MECC Timesharing System (MTS). It became the largest such system for education in the world, with up to 448 simultaneous connections from up to 2000 terminals throughout the state, most of them Teletype Model 33 teleprinters, connected at 110 and 300 baud through telephones by using acoustically coupled modems. After several years most of the phone lines were replaced with direct circuits to schools across the state.

By 1982 MTS had more than 950 programs in its library. One of the most popular was The Oregon Trail, originally written for the Minneapolis Public Schools' computer. Programming was the largest single use for MTS, with up to 45% of the system used for one of almost one dozen computer languages. To support its larger number of users—70 to 80% of all Minnesota public schools in 1981, and available to 96% of Minnesota students from 7 am to 11 pm daily by 1982—primarily using programs written in the BASIC language, both timesharing systems developed shared memory (MULTI) BASIC systems. Through this and less efficient methods, multiuser programs and chat systems appeared in addition to electronic mail and BBS programs; some of these were derived from MERITSS programs.

While some of the ideas may have been derived from MERITSS, the multi programs were more efficient.  The MERITSS chat program, even though it operated via fast access system files, could not match the efficiency of a MULTI chat program that copied the input/output into memory to be delivered to the user.

The University of Minnesota Computer Center (UCC as it was called then) rejected implementing MULTI due to concerns about system stability. UCC tried to retrofit the MULTI-mail program for its own use because of the good user interface.  It was not possible.  They then tried again with an older fast access system file version, and while it worked, it was unreliable.  After doing test runs with several other Universities mail programs, two developers at UCC implemented their own version, which also contained a message board feature, and was the campus wide e-mail solution for a couple of years.

Microcomputer technology
As MECC's Cyber 73 entered into service, microcomputers began to appear. In 1978 it appeared that features wished for in the classroom, such as a graphical display, were available.  Through an evaluation and bidding process, the Apple II was chosen by MECC for state schools over other candidates, such as the Radio Shack TRS-80; the win was an important early deal in the history of Apple Inc. Any school in the state could buy Apple computers through MECC, which resold them at cost, without having to go through complex evaluation and purchasing procedures. Through what InfoWorld described as an "enviable showcase" for its products Apple sold more than 2,000 computers during the next three years and more than 5,000 by 1983,, making MECC the company's largest reseller. In late 1981 MECC switched to a discount agreement for the Atari 400 and 800, and distributed software through the Atari Program Exchange. The use of microcomputers quickly increased, with 85% of school districts using them by 1981 compared to 75% for time-sharing, and the Cyber 73 shut down in 1983. By then each Minnesota public school had an average of three to four computers, compared to only 20 Milwaukee elementary schools of 110 with computers. MECC offered computer training to teachers and administrators, and 10 consortium consultants traveled throughout the state assisting school districts.

MECC developed hundreds of microcomputer educational programs, many converted from the time-sharing original; by 1979 some MECC programs for the Apple II could be downloaded from the timesharing system. MECC distributed The Oregon Trail and others in its library to Minnesota schools for free, and charged others $10 to $20 for diskettes, each containing several programs. By July 1981 it had 29 software packages available. Projector slides, student worksheets, and other resources for teachers accompanied the software.

As control over computer resources moved to local levels within Minnesota, MECC's focus on selling software grew. Beginning in 1980 with the Iowa Department of Education, 5,000 school districts around the world purchased site licenses for MECC software. It distributed 250,000 copies of MECC software around the world by 1982, and the "Institutional Membership" business became so successful that state subsidies ended. In 1983 MECC became a taxable, profit-making company, owned by the state of Minnesota but otherwise independent. By the 1985-1986 school year MECC offered more than 300 products and had about $7 million in annual sales.

Activities
During its lifetime, the company produced a number of programs that have become well-known to American Generation X and Y students. Besides Oregon Trail, others were The Secret Island of Dr. Quandary, The Yukon Trail, The Amazon Trail, Odell Lake, Zoyon Patrol, Number Munchers, Word Munchers, Fraction Munchers, Super Munchers, Lemonade Stand, Spellevator, Storybook Weaver, My Own Stories, Museum Madness, Jenny's Journeys, and DinoPark Tycoon. The game Freedom!, which had the player try to escape from slavery on the Underground Railroad, was released in 1992 but pulled from the market in 1993 following complaints from parents about its classroom use.

Acquisition by SoftKey
MECC was financially successful and dominated the market for Apple II software used within schools, but its management believed that the company needed more capital in order to compete for the home market and to develop software for other platforms, such as the IBM PC and the Macintosh. As the state of Minnesota did not have the capital to fund such plans, it spun off the company as a private corporation in 1991 to the venture capital fund North American Fund II for $5.25 million. An IPO followed in March 1994. In October 1995, the publicly traded company, with about $30 million in annual revenue—about one third from The Oregon Trail—was acquired by SoftKey for $370 million in stock as part of a series of consolidations in the educational software market.

Although MECC continued to develop software after its acquisition, including the successful Oregon Trail II in 1995, Softkey (then named The Learning Company) was acquired by Mattel in 1999 in what Businessweek called one of "the Worst Deals of All Time", leading to the a great deal of financial repercussions that year including closing the MECC offices in Brooklyn Center, Minnesota in October 1999.

References

External links

 MECC (Archive)
 The MECC Interactive Catalog maintained by Apple Pugetsound Program Library Exchange
 History of MECC from Stanford University

Government of Minnesota
Education companies of the United States
Defunct software companies of the United States
Software companies established in 1973
Software companies disestablished in 1999
Defunct educational software companies
Defunct video game companies of the United States
1973 establishments in Minnesota
1999 disestablishments in Minnesota

MECC


Dublinforordningen (Forordning nr. 604/2013, undertiden Dublin III-forordningen, tidligere Dublin II-forordningen og Dublinkonventionen) er en EU-forordning, der fastsætter kriterierne og procedurer til afgørelse af, hvilken af Den Europæiske Unions (EU) medlemsstater, der er ansvarlige for at behandling af asyslansøgere, som søger international beskyttelse i overenstemmelse med Genevekonventionen samt EU's kvalifikationsdirektiv (sidstnævnte deltager Danmark ikke i). Den er en hjørnesten i Dublin-systemet, som består af Dublin-forordningen og EURODAC-forordningen, der etablerer et fælles europæisk fingeraftryksregister for illegale indvandrere i EU. Dublinforordningen har til formål "hurtigt at afgøre, hvilken medlemsstat der er ansvarlig [for behandling af asylansøgning]", og giver dermed andre medlemsstater mulighed for at sende en asylansøger tilbage til den ansvarlige medlemsstat. Normalt vil den ansvarlige medlemsstat være staten, hvorigennem asylansøgeren først kom ind i EU.

Historie
Hele Dublinregimet blev grundlagt med Dublinkonventionen, der blev underskrevet i Dublin, Irland, den 15. juni 1990, men trådte først i kraft den 1. september 1997 for de første 12 underskrivere (Belgien, Danmark, Frankrig, Grækenland, Holland, Irland, Italien, Luxemborg, Portugal, Spanien, Storbritannien og Tyskland), den 1. oktober 1997 for Sverige og Østrig, og 1. januar 1998 af Finland. Selv om konventionen udelukkende kunne tiltrædes af medlemsstater i Det Europæiske Fællesskab (EF), indgik Norge og Island særaftaler om at implementere aftalens bestemmelse i disse lande.

Dublin II-forordningen, der blev vedtaget i 2003, erstatter Dublinkonventionen i alle EU-lande undtagen Danmark, som har et forbehold for at gennemføre regler på det strafferetslige samarbejde samt de indre anliggende (retsforbeholdet). Danmark underskrev en aftale med EU om at implementere Dublin II-forordningen i Danmark, som trådte i kraft i 2006. Der blev ligeledes indgået en separat aftale med Island og Norge i 2006.. Den 5. juni 2005 afholdt Schweiz en folkeafstemning om tiltrædelse til Dublin II-forordningen, hvilket blev godkendt af 54,6 %. Derefter indgik EU en aftale med Schweiz den 1. marts 2008, og Liechtenstein, der begge ikke er medlem af EU. En separat aftale gjorde det også muligt for Danmark at deltage i samarbejde med Schweiz og Liechtenstein.

Den 3. september 2008 fremlagde Europa-Kommissionen ændringer til Dublinforordningen, som åbnede for en reform af hele Dublin-systemet.. Dublin III-forordningen (nr. 604/2013) blev vedtaget i juni 2013, erstatter Dublin II-forordningen og er gældende for alle medlemsstaer på nær Danmark.. Den trådte i kraft den 19. juli 2013. Den er baseret på samme princip på de to foregående, dvs. at den første medlemsstat, hvor fingeraftryk lagres eller en asylansøgning indgives. er ansvarlig for en persons asylansøgning.

Målsætninger
Et af hovedformålene med Dublinforordningen er at forhindre en asylansøger i at indgive ansøgninger i flere medlemsstater. Et andet mål er at reducere antallet af "rejsende" asylansøgere, som er sendt fra medlemsstat til medlemsstat. Det land, som asylansøgeren først søger om asyl i, er ansvarligt for enten at acceptere eller afvise asyl, og den søgende må ikke genstarte processen i en anden jurisdiktion.

Kritik
Ifølge Dublinforordningen skal en asylansøger søge om asyl i det første EU-land, vedkommende ankommer til, og hvis han eller hun krydser grænsen til et andet EU-land efter at være registreret med fingeraftryk, vil vedkommende blive returneret til det første EU-land igen. Kritikere mener, at denne ordning vil lægge et forholdsvis stort pres på de lande, der udgør EUs ydergrænser, fordi disse som regel vil være de(t) første land(e), som asylansøgere ankommer til.

Delvis suspendering af forordningen under Flygtningekrisen i 2015

I henhold til Dublinforordningen skal asylansøgere søge om asyl i det første EU-land, de ankommer til, og hvis de krydser grænsen til et andet EU-land efter at være registreret med fingeraftryk, kan de retuneres til første EU-land. Under flygtningskrisen i Europa i 2015 steg presset på Ungarn som følge af en øget tilstrømning af asylansøgere, at Ungarn den 23. juni 2015 besluttede at indstille modtagelsen af ansøgere, der senere havde krydset grænsen til andre EU-lande, og så var blevet tilbageholdt i disse lande. Den 24. august besluttede Tyskland at suspendere Dublinforordningen for så vidt angår syriske flygtninge, og derefter selv behandle deres asylansøgerne, selvom de skulle være registreret i et andet EU-land. Den 2. september 2015 meddelte Tjekkiet, at de ville trodse forordningen og tilbyde at behandle asylansøgninger fra syriske flygtninge i Tjekkiet (dvs. få asyl der) eller lade dem fortsætte deres rejse til andre steder. Andre medlemslande, såsom Ungarn, Slovakiet og Polen, har officielt meddelt deres modstand mod en evt. revision eller udvidelse af Dublinforordningen. De er specielt bekymrede for indførelsen af nye obligatoriske eller permanenter kvoter for fordeling af asylansøgere.

Referencer

EU-forordninger

Dublin-forordningen


Onthophagus serapiensis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Ochi, Kon & Barclay em 2008.

Referências

Ligações externas

serapiensis
Coleópteros descritos em 2008

Onthophagus serapiensis


No se debe confundir con Eleca (m. 659), obispo ficticio de Córdoba.
Heleca o Eleca fue un eclesiástico español, obispo titular de Zaragoza a finales del .

A diferencia de su antecesor en la silla episcopal Senior, a quien los musulmanes habían permitido desarrollar su labor pastoral, Eleca fue desterrado de Zaragoza por éstos, dirigiéndose a Oviedo, donde el rey Alfonso III de Asturias tenía su corte.

Algunos autores lo mencionan como obispo desde el año 860 u 864,
pero históricamente sólo consta desde su asistencia al concilio de Oviedo del año 872, tras el cual le fueron asignadas las rentas de la iglesia de Santa María de Solís para su sustento.
También se halló presente en la consagración del monasterio del Salvador de Valdediós el año 893 y en la de la catedral de Santiago de Compostela en el 899.
La última noticia conocida sobre él data del año 902; se ignora la fecha y lugar de su fallecimiento.

No se tiene noticia de que dejara escrita cosa alguna, pero a principios del  el jesuita Jerónimo Román de la Higuera compuso algunos fragmentos literarios atribuidos a Eleca, que fueron incluidos como adiciones a los falsos cronicones de Flavio Lucio Dextro y Marco Máximo.

Su condición de apócrifos quedó demostrada poco después.

Notas y referencias

Obispos de Zaragoza
Obispos de España del siglo IX
Obispos de España del siglo X
Zaragoza visigoda

Eleca


Esenkent İstanbul'un Maltepe ilçesi sınırları içinde 'ün kuzeyine kurulmuş Gülsuyu, Gülensu, Cevizli ve Büyükbakkalköy tarafından çevrelenen bir mahalledir. İlk adı Kartal ilçesine bağlı iken Atışalanı idi. Nüfusu 20.770'dir. İki ilkokul bir ortaokul bir lisesi vardır. Ayrıca bir de özel okul mevcuttur. Esenkent Metro İstasyonu da mahalle sınırları içinde yer almaktadır.

Kaynakça

Maltepe'nin mahalleleri

Esenkent, Maltepe


Tiempos mejores es un disco sencillo Extended Play de la cantante Mexicana de pop latino Yuri.  Éste contiene la canción con la que participó en el Festival OTI Nacional en el año de 1984 y que le da nombre a este disco en foramto EP. El tema ganó el concurso nacional e inmediatamente se popularizó en el público del país y de habla hispana.

Antecedentes
En 1984 Yuri participó por tercera ocasión, en el festival de la Organización de Televisión Iberoamericana (OTI), ganando el concurso nacional y quedando en tercer lugar en el concurso internacional. Aunque fue el favorito del público para llevarse el primer lugar internacional. Yuri obtiene el premio a la "Mejor intérprete" del festival.

Realización y promoción
En ese momento, Yuri se encontraba promocionando su disco Karma Kamaleon, pero debido al éxito del tema con el que participó en el Festival OTI, Discos Gamma decide sacarlo al mercado como un nuevo sencillo orientando toda la promoción hacia este tema.

"Tiempos mejores" actualmente forma parte de Mentiras: el musical, basado en las canciones populares de los años 80'.

Lista de canciones

Referencias

EP de 1984

Tiempos mejores


Stanislav "Stane" Zore (Znojile kod Kamnika, 7. rujna 1958.), slovenski franjevac, pjesnik, prevoditelj i ljubljanski nadbiskup i metropolit.

Životopis
Rođen je 7. rujna 1958. u Znojilama kod Kamnika. Gimnaziju je završio u Kamniku, nakon čega 1. rujna 1977. pristupa franjevačkom samostanu u Novoj Gorici. Godinu dana kasnije položio je privremene, a 4. listopada 1984. vječne zavjete čime je pristupio franjevačkom redu. Za svećenika je zaređen 29. lipnja 1985. u Ljubljani. Diplomirao bogoslovlje na Teološkom fakultetu u Ljubljani.

Bio je rektor Bazilike Majke od pomoći u Brezju u razdoblju između 1989. i 1995. godine te bazilike Bazilike Marije, Božje Majke u Novoj Gorici između 1995. i 1998. godina. Dvaput je obnašao dužnost provincijskog ministra Slovenske franjevačke provincije sv. Križa (1998. – 2004. i 2010. – 2014.)

Dana 4. listopada 2014. imenovan je za ljubljanskog nadbiskupa kao prvi franjevac na tom položaju. Svečano je ustoličen u ljubljanskoj prvostolnici, Katedrali sv. Nikole, 23. studenog 2014. te se okupljenima obratio riječima: Veselite su u Gospodinu jer vam vašeg veselja nitko neće uzeti!

Dana 13. ožujka 2017. imenovan je za predsjednika Slovenske biskupske konferencije.

Djela
Godine 2010. u Ljubljani predstavio je svoju pjesničku zbirku Podest življenja. Objavio je niz prijevoda katoličkih teologa i pisaca na slovenski, među kojima i djela Katarine Sijenske, Vittoria Messorija i pape Ivana Pavla II.

Bilješke
 Izvorno (na slovenskom): Veselite se v Gospodu in vašeg veselja vam ne bo nihče vzel.

Izvori

Slovenski nadbiskupi
Franjevci (životopisi)
Slovenski pjesnici
Slovenski prevoditelji
Ljubljanski biskupi i nadbiskupi

Stanislav Zore


An Navia intermedia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith ngan Julian Alfred Steyermark. An Navia intermedia in nahilalakip ha genus nga Navia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Navia

Navia intermedia


Tangencijalni luk ili tangentni luk, ustvari i gornji i donji tangencijalni lukovi, nastaju dosta često uz halo u obliku prstena s kutnim polumjerom od 22° (22° halo), kosim prolazom zraka svjetlosti s obzirom na glavnu ravninu dugih prizmica s kutom 60°.

Tangencijalni lukovi oko haloa u obliku prstena s kutnim polumjerom od 46° (46° halo) prilično su česti i jaki (intenzivni), s čistim bojama nalik na dugine boje. Poput cirkumzenitalnog luka, i ova pojava nastaje lomom na prizmicama s kutom 90°, vodoravno orijentiranim (cirkumzenitni luk na okomito orijentiranim pločicama). Gornji tangencijalni luk dodiruje 22° halo u sjajnom sjecištu, a stvaraju ga kristalići u obliku "stupića", odnosno izduženih šesterokutnih prizmi čije su duže osi položene usporedno s obzorom. Na kutnoj visini Sunca od dvadesetak stupnjeva iznad obzora, tangencijalni lukovi pružaju se lijevo i desno od sjecišta na halou pa se lagano zakrivljuju prema obzoru. Kad je Sunce niže na nebu, lukovi se pružaju uvis u obliku slova V, a kad je više od 30° iznad obzora, gornji se tangentni lukovi spajaju s donjima u takozvani "opisani halo".

Objašnjenje
Halo su svjetlosne pojave u obliku prstenova, lukova, svjetlosnih ploha, stupova i točaka, koje nastaju ako se između Sunca i Mjeseca i oka promatrača nalazi tanak sloj oblaka (cirusa ili cirostratusa) koji se sastoje od ledenih kristala. Pojava se najbolje vidi ako gustoća oblaka nije tolika da bi sakrila Sunce. Pojava haloa može nastati i onda kad se svjetlosni izvor nalazi iza oborinskih pruga iz oblaka, koje ne dosežu tlo (takozvane virge), a i u blizini tla kad je magla od ledenih kristala.

Halo se pojavljuje u različitim oblicima, a može se raspodijeliti u dvije glavne grupe: halo koji se pojavljuje u obliku kruga oko Sunca, iznutra crvenkaste boje, najčešće kutnog promjera 22° (22° halo ili mali halo), a rjeđe 46° (46° halo ili veliki halo), od kojih prvi ima i takozvana lažna Sunca ili parhelije, te halo koji nije obojen (bijel), u obliku vodoravnog kruga ili pak svijetlih stupova.

Prvu teoriju haloa dao je E. Mariotte i vezana je za prisutnost ledenih kristala u atmosferi. Ledeni se kristali pojavljuju u veoma različitim oblicima, no halo se vidi kod određenih najjednostavnijih oblika kristala, i to kod heksagonalnih pločica, heksagonalnih stupića (prizmice), katkada s heksagonalnom pločicom s obje strane, kod međuoblika kristala, na primjer kratke prizmice s otprilike jednakom visinom i širinom, kod prizmica sa šiljkom i slično.

U atmosferi različiti ledeni kristali obično zauzimaju određenu srednju orijentaciju tako da bi im otpor zraku u padu bio maksimalan i pri tom se njišu. Ustanovljeno je da pločice padaju tako da im je os c okomita, kratke prizmice orijentiraju se proizvoljno u svim smjerovima, dok duge prizmice padaju tako da im je os c vodoravna. Ledeni kristalići s bridovima većim od 0,5 μm teže da rotiraju u padu.

U teoriji haloa valja uvažavati orijentaciju glavne osi c kristala. Kad je glavna os c orijentirana vodoravno ili okomito, pojavljuje se strogo orijentirani halo, a kad je ta os orijentirana u svim mogućim smjerovima, tad se halo oblikuje u obliku vodoravnog kruga, kojemu se u središtu nalazi Sunce.

Otklon zrake nakon prolaza u ledenom kristalu jest:

Kao i kod duge, najjaču jakost (intenzitet) svjetla nakon prolaza kroz kristal pojavljuje se kod zraka koje imaju minimalni otklon Dmin što je određeno uvjetom:

gdje je: α - kut ledene prizmice (ovdje 60° ili 90°), a n - indeks loma za led.

Za razliku od duge, kod koje na istu kapljicu upadaju zrake svjetlosti pod različitim upadnim kutovima, u kristalnom oblaku potrebno je mnoštvo kristala, koji su prema upadnim zrakama izloženi pod različitim upadnim kutovima, pa samo one zrake Sunca ili Mjeseca koje upadaju pod kutom umin stvaraju svijetlu, najmanje otklonjenu zraku (druge zrake stvaraju samo blijedu opću pozadinu na udaljenosti od Sunca, koje je veće od Dmin). Većina haloa dade se objasniti jednostavnim zakonima loma svjetlosti na prizmama s kutovima 60°, odnosno 90°. Dobivanje različitih oblika haloa ovisi pod kakvim upadnim kutom zahvaćaju zrake svjetlosti pločice ili heksagonalne prizmice, odnosno kakva je orijentacija kristala.

Halo u obliku kruga oko Sunca, koji ima kutni polumjer 22° (22° halo) i kutnu širinu približno 1,5°, najčešći je od svih haloa (90% slučajeva). Nastaje otklonom na prizmicama s kutom 60° kao svjetlosni prsten, često prljavo crven ili smećkaste boje, katkada bjelkaste boje. Idući prema vanjskom rubu prstena, zapaža se bijeli veo, kojemu jakost (intenzitet) svjetlosti prema vani opada, a nastaje preklapanjem boja.

Halo u obliku prstena s kutnim polumjerom od 46° (46° halo), često lijepo obojen, obično se vidi samo u dijelovima. Nastaje minimalnim otklonom na dugim i kratkim prizmicama s kutom 90°, koje su proizvoljno orijentirane. Jakost haloa je dosta slaba.

Uz halo u obliku prstena s kutnim polumjerom od 22°, ako je oblačni pokrov cirostratusa homogen, katkada se može zapaziti takozvani parhelijski krug, koji okružuje nebo paralelno s obzorom (horizontom), a prolazi kroz Sunce i parhelije (lažna Sunca). Nastaje refleksijom na okomitim plohama pločica ili dugih prizmica, ali se rijetko pojavljuje. Na ovom se krugu na suprotnoj strani od Sunca pojavljuje protusunce (antihelij) i 60° od njega u stranu parantiheliji kao bijele svijetle mrlje nastale unutrašnjom refleksijom na kristalićima.

Uz taj halo nastaju dosta često i gornji i donji tangencijalni lukovi kosim prolazom zraka svjetlosti s obzirom na glavnu ravninu dugih prizmica s kutom 60°, te lažna Sunca ili pasunca, odnosno pamjeseci (parheliji i parselene), također kosim prolazom zraka svjetlosti kroz okomito orijentirane pločice. Pasunce je česta pojava uz halo i najsjajnija je od svih halo oblika s lijepim bojama i bijelim repom prema vani. Kako se Sunce podiže na nebu, pasunca se udaljuju od Sunca, a poklapaju se s haloom kad se Sunce približava obzoru.

Tangencijalni lukovi oko haloa u obliku prstena s kutnim polumjerom od 46° prilično su česti i jaki (intenzivni), s čistim bojama nalik na dugine boje. Poput cirkumzenitnog luka, i ova pojava nastaje lomom na prizmicama s kutom 90°, vodoravno orijentiranim (cirkumzenitni luk na okomito orijentiranim pločicama). Cirkumzenitni luk ne nastaje ako je Sunce iznad 32,3° iznad obzora. Okomiti stupovi nastaju u produženju Sunca kao posljedica refleksije na pobočnim plohama dugačkih prizmica ili osnovnim plohama pločica.

Izvori

Vanjske poveznice

Sunčev halo

Tangencijalni luk


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 18. travnja – Ivana Brlić-Mažuranić, hrvatska književnica († 1938.)

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1874.


حزب اليسار (حزب الحرية والتضامن سابقًا) (باللغة التركيّة:Özgürlük ve Dayanışma Partisi (ÖDP))، حزب سياسي يساري علماني تركي.
تأسس عام 1996م

مراجع

وصلات خارجية
 موقع الحزب الرسمي

أحزاب اشتراكية
أحزاب تركيا
أحزاب سياسية أسست في 1996
تأسيسات سنة 1996 في تركيا
سياسة يسارية في تركيا
أحزاب اشتراكية في تركيا

حزب اليسار (تركيا)


«La búsqueda de Erebor» es una obra de género fantástico de J. R. R. Tolkien, publicada póstumamente por su hijo Christopher Tolkien en los Cuentos inconclusos de Númenor y la Tierra Media (1980). Esta obra explica cómo y por qué Gandalf organizó la reconquista de la Montaña Solitaria ("Erebor" en sindarin), una aventura contada desde la perspectiva de Bilbo Bolsón muchos años antes en El hobbit.

El término "búsqueda de Erebor" también puede referirse a la aventura narrada en El hobbit. Para más información sobre la aventura en sí misma, véase el resumen en el artículo principal de El hobbit.

Historia
«La búsqueda de Erebor» fue originalmente escrita en los años 1950 para ser una parte de los apéndices de El Señor de los Anillos, pero Tolkien decidió no incluirlo debido a limitaciones de espacio, y sólo se introdujo una versión muy reducida de la historia en el apéndice A, III El pueblo de Durin. Aunque ninguno de los manuscritos originales estaba fechado, se puede deducir que la historia fue escrita no antes del 29 de septiembre de 1953 — la fecha de las primeras páginas de prueba de La Comunidad del Anillo. Una nota en el primer borrador conocido hace referencia a un número de página de La Comunidad.

Hay múltiples manuscritos de la obra. La primera versión publicada apareció en los Cuentos inconclusos, reunidos por el hijo de Tolkien, Christopher. Al final de esta versión, Christopher incluyó extractos de un manuscrito anterior y más extenso, que fue publicado enteramente más tarde en El hobbit anotado. La primera versión conocida fue encontrada más tarde y publicada en Los pueblos de la Tierra Media (1996) como una parte de la historia del desarrollo del apéndice A.

Sinopsis
«La búsqueda de Erebor» está escrita en primera persona, desde la perspectiva de Frodo Bolsón. Sin embargo, casi todo el texto consiste en una narración de Gandalf, quien estaba contando la historia por petición de Frodo en Minas Tirith, después de la coronación de Aragorn.

Gandalf sabía que el dragón Smaug podía suponer una seria amenaza si era usado por Sauron, que por entonces vivía en Dol Guldur, en el Bosque Negro. Estaba pensando sobre ello cuando conoció a Thorin Escudo de Roble en Bree. Thorin también estaba al corriente de Smaug, pero él buscaba venganza y recuperar el tesoro de los enanos en la Montaña Solitaria. Gandalf accedió a ayudar a Thorin.

Gandalf pensó en Bilbo, una opción insólita, como un compañero apropiado para Thorin y sus enanos por varias razones. Primera, había observado que Bilbo tenía más interés en el mundo en general que la mayoría de los hobbits, y que por eso estaría más dispuesto a vivir aventuras. Otra razón era que Smaug no reconocería el olor de un hobbit, lo que les daría ventaja en una operación sigilosa para distraer la atención del dragón. Thorin tampoco pensó mucho en los hobbits, y llevar a Bilbo en la expedición prevendría que el orgulloso Thorin cometiera acciones arriesgadas —como retar abiertamente a Smaug.

Gandalf encontró que las objeciones de Thorin a la inclusión de Bilbo en la compañía eran difíciles de superar. Thorin creía que Bilbo sería incapaz de ayudar en su aventura, y que Gandalf podría estar entrometiéndose en sus asuntos por sus propias razones. Después de mucho discutir, Gandalf consiguió convencer a Thorin, ayudado por pequeños malentendidos por parte de Thorin que Gandalf fue capaz de explotar, de que Bilbo sería un valioso miembro. Además, Gandalf, dando muestras de su amistad con el hobbit, apeló a la sensibilidad de Thorin, permitiéndole al menos aceptar conocer al hobbit.

La historia sirve a varios propósitos para los lectores. Como El hobbit está escrito casi enteramente desde la perspectiva de Bilbo Bolsón y contiene poca información que él no experimenta o atestigua directamente, «La búsqueda de Erebor» aporta entendimiento adicional a los acontecimientos durante y antes de la historia. Da una explicación de por qué Gandalf estaba dispuesto a incluir a Bilbo en el negocio de Thorin, y por qué los enanos permitieron aceptarlo. Esto ayuda a situar El hobbit en un mejor equilibrio con El Señor de los Anillos, ya que El hobbit es básicamente un cuento de fantasía para niños, el nivel de suspensión de la incredulidad es un tanto alto y tales asuntos no requieren mucho explicación. El Señor de los Anillos, por otra parte, tiene un tono más serio, y por esto, la información adicional dada en «La búsqueda de Erebor» ayuda a explicar los por otra parte cuestionables motivos de los personajes de El hobbit.

Véase también
 El hobbit
 Thráin II

Referencias

Enlaces externos

Legendarium de J. R. R. Tolkien

La búsqueda de Erebor


සත්ත්ව පුරාවිද්‍යාව යනු, සත්ත්ව සංහතිමය නෂ්ටාවශේෂ පිළිබඳ අධ්‍යයනයයි.   සත්ත්ව සංහතිමය නෂ්ටාවශේෂ යනු සත්ත්වයෙකු මිය ගිය පසු ඉතිරිව තබන දෙයයි.  එයට අයත් වන්නේ: අස්ථි, කවච, කෙස්, කයිටීන්, කොරල, හම්, ප්‍රෝටීන සහ ඩීඑන්ඒ යන ඒවාය.

ආශ්‍රිත

සටහන්

ඕර්ටය්, ඩේවිඩ් සී. "ඇන්ත්‍රොෙපාලොජිකල් ඇප්‍රා්චර්ස් ටු සූආකියලොජි: කොලොනියලිස්ම්, කම්ප්ලෙක්සිටි ඇන්ඩ් ඇනිමල් ට්‍රාන්ෆොර්මේෂන්ස්." කේම්බ්‍රිජ් ආකියලොජිකල් ජර්නල් 21.2 (2011): 323-24. මුද්‍රණය.

සත්ත්ව පුරාවිද්‍යාව


La cuisine costaricaine, ou gastronomie costaricaine, rassemble les coutumes et pratiques culinaires des habitants du pays, et fait partie de son identité nationale. Au niveau socioculturel, il s'agit d'une cuisine avec un mélange intense de cultures, fortement conditionnée par son environnement tropical, et très proche du régime méditerranéen en raison d'un mélange de base de groupes sud-européens, levantins et sépharades. Il existe également des contributions notables d'origine africaine, indigène, afro-antillaise, orientale, latino-américaine et d'autres origines européennes.

De plus, en raison de sa position géographique au milieu des deux grandes masses terrestres de l'Europe, le Costa Rica a été tout au long de son histoire un pont biologique et culturel entre le nord et le sud du continent. Cela a produit sur son petit territoire une rencontre unique entre la flore et la faune, qui génère une gamme exubérante de denrées alimentaires ; enrichie en outre de tous les fruits de mer du fait que ses côtes sont baignées par deux océans.

Ainsi, le pays compte quatre régions culinaires bien définies par leur géographie et leur développement culturel : les vallées centrale et orientale, Guanacaste et la zone nord, Puntarenas et Limón. Avec une base commune composée principalement d'aliments tels que : , , , , , , pâtes, fruits frais et café.

Notes et références

Bibliographie
 .
 .

Cuisine costaricaine


An Scleria multilacunosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tetsuo Michael Koyama. An Scleria multilacunosa in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria multilacunosa


The common koels are three species of cuckoos. They have commonly been considered conspecific under the scientific name Eudynamys scolopaceus, but are increasingly treated as separate species:

 Asian koel, Eudynamys scolopaceus.
 Black-billed koel, Eudynamys melanorhynchus.
 Pacific koel, Eudynamys orientalis.
 Australian koel, Eudynamys (orientalis) cyanocephalus.

Birds by common name

Common koel


Băile Tușnad () es una ciudad de Rumania en el distrito de Harghita.

Geografía

Se encuentra a una altitud de 664  a 233 km de la capital, Bucarest.

Demografía
Según estimación 2012 contaba con una población de 1 903 habitantes. La mayoría es de origen húngaro.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades del distrito de Harghita

Băile Tușnad


Kleppestø is the administrative centre of the municipality of Askøy in Vestland county, Norway.  The village is located on the southern coast of the island of Askøy.  The village of Florvåg lies just north of Kleppestø and the village of Strusshamn lies to the west. Kleppestø is connected to the city of Bergen by ferry and by the Askøy Bridge.

References

Villages in Vestland
Askøy

Kleppestø


බොහෝ මුලික සංගීත හා රැඟුම් ආකාර රඟ දක්වනු ලැබු‍වේ එකටය. මෙම යුගල නර්තනයන් පැවත එනු ලබන්නේ රැඟුම් හා සංගීත ඇතුලත් ජිග්, වොල්ට්ස් , ටැන්ගෝ, ඩිස්කෝ, සල්සා, ඉලෙක්ට්‍රොනිකා හා හිප්-හොප් ඔස්සේය. සමහර සංගීත වර්ග සමාන්තර නර්තන හැඩ අඩංගු බැරොක් සංගීතය පදනම් වූ බැරොක් නර්තන වූද, අනෙකුත් නර්තන ගොඩ නැඟුනේ වෙන් වෙන් වශයෙනි. එනම් සම්භාව්‍ය සංගීත සහ සම්භාව්‍ය බැලේ ලෙසයි.

නර්තනය බොහෝ විට සංගීතය හා බැඳෙන මුත්, එය  ස්වාධීනව හෝ එහිම අඩංගු දෑ සැපයමින් රඟ දැක්වේ(ටැප් ඩාන්ස්). නර්තනය සංගීතය සමඟ යෙදෙන රංගන හා ශෛලීය සංගීතයට උචිත ලෙස හෝ එයින් බැහැරව යන ආකාරයට ඉදිරිපත් කරයි. සංගීතය නොමැතිව දක්වන රංගනය සෑම විටම නර්තනයේ රිද්මයට අනුව යයි.

සටහන්

{|

|Dance - Dancing and music
{|
රංගනය
සංගීතය

රංගනය හා සංගීතය


Max Heindel (født Carl Louis von Grasshoff d. 23. juli 1865 i Aarhus og død 6. januar 1919 i Californien) var en dansk astrolog og mystiker, der beskæftigede sig meget med det okkulte. Umiddelbart kendes intet han har skrevet på dansk, men han nåede at udgive mange bøger, hæfter og artikler på engelsk.

Eksterne henvisninger
 Max Heindel på Rosicrucianzine.tripod.com (ikke neutral)
 Max Heinde på Mount-Ecclesia.tripod.com (ikke neutral)

Personer fra Aarhus
Astrologer
Mystikere

Danskere i 1800-tallet
Danskere i 1900-tallet
Okkulte forfattere fra Danmark
Skribenter fra Danmark

Max Heindel


Geometria da Sombra é o título anterior do magnum opus do poeta brasileiro Foed Castro Chamma, o livro Pedra da Transmutação, obra de 10 mil versos decassílabos com a qual foi o vencedor, em 1° lugar, de dois importantes concursos literários. Magistral poema que se expande, se oculta, se recria e se transmuta numa alquímica dialética de luz e trevas.

Publicação e Prêmios
Sob o título Geometria da Sombra ganhou o prêmio em 1° lugar do Concurso Jorge de Lima de Poesia (1982) como promoção do Departamento de Letras Clássicas e Vernáculas/CHLA e Pró-Reitoria de Extensão da UFAL, sendo publicado pela pela editora da Universidade Federal de Alagoas em 1984 recebendo a fortuna crítica do destacado intelectual brasileiro Antônio Houaiss; e sob o título Pedra da Transmutação, ganhou em 1° lugar o prêmio Bienal Nestlé de Literatura Brasileira pela editora Melhoramentos de São Paulo no mesmo ano.

Poetas do Paraná
Livros do Brasil
Livros de poesia
Poesia
Prêmios literários do Brasil

Geometria da Sombra


දෙපසින්ම ගසු සිටුවා සෘජු මාර්ග ඉංග්‍රීසි බසින් avenue නමින් හඳින්වේ. සිංහලෙන් මෙයට ආසන්නම සම්ප්‍රදායික යෙදුම  දෙවැට වුවද එය නිවරදි තේරුම ලබා නොදේ. තුරුමග යන්න නිවැරදි පරිවර්තනයයි.
තුරුමග වචනය මුලු කාලයේ නොතිබුනු බැවින් කොළඹ නගරයේ පැරණි avenue නාම සිංහලට පරිවර්ථනයේදී මාවත ලෙසම යොදා ඇත.

ශ්‍රී ලංකාවේ වත්මන් තුරුමං
 නිදහස් තුරුමග ( නිදහස් මාවත) - කුරුඳුවත්ත
 රීඩ් තුරුමග - කුරුඳුවත්ත

References

මාර්ග
උද්‍යානකරණය

තුරුමග


بلدية لا سالزاديلا  (بالفالنسية:La Salzadella)، هي إحدى بلديات مقاطعة كاستيلون التي تقع في منطقة بلنسية، في شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 816 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2006).

مراجع

أماكن مأهولة في كاستيون
بلديات كاستيلون

لا سالزاديلا


Hârtia de filtru reprezintă o bucată de hârtie semi-permeabilă folosită pentru procedeul de filtrare simplă a substanțelor fine dintr-un lichid.

Proprietăți
Hârtiile de filtru au diverse proprietăți, în funcție de amestecurile care urmează să fie filtrate, precum porozitatea, rezistența la umezeală, retenția de particule, rata de filtrare, compatibilitatea, eficiența sau capacitatea.

Vezi și
 Hârtie
 Filtrare

Referințe

Echipament de laborator
Filtre
Hârtie

Hârtie de filtru


An Tristachya leiostachya in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Tristachya leiostachya in nahilalakip ha genus nga Tristachya, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tristachya

Tristachya leiostachya


Talash (UAV) ili "Hadaf (Target) UAV" je iranska bespilotna letjelica koja se smatra prvom bespilotnom letjelicom Quds Air Industries, a doseže maksimalnu brzinu od 140 km/h .

Ova iranska "bespilotna letjelica" koja se temelji na planovima istraživača Isfahanskog akademskog centra za obrazovanje, kulturu i istraživanje (Isfahan University Jihad) iz 1985. godine,  malih je dimenzija. UAV-om Talash upravlja/kontrolira PCM radijska kontrola, a dron može izvoditi razne manevre kotrljanja/uvijanja i okretanja.

Postoje 2 modela bespilotne letjelice Talash, Talash-1 i Talash-2, koji se razlikuju u nekoliko detalja. Brzina prvog modela (Talash-1) je 120 km/h, dok je brzina Talash-2 140 km/h. Prvi model ima svoje kotače za sjedenje i ustajanje. Bespilotna letjelica Talash-2 ima veću brzinu/upravljivost od prvog modela. Ovaj model drona služi za podizanje iz lansera JATO (lanser na stlačeni plin) i za oporavak od padobrana. Plafon leta bespilotne letjelice "Talash-2" je 2700 metara, a trajanje leta bespilotne letjelice je 45 minuta.

Izvori

Iranske vojne bespilotne letjelice

Qods Talash


Australia a participat la Jocurile Olimpice de vară din 2016 de la Rio de Janeiro în perioada 5 – 21 august 2016, cu o delegație de 421 de sportivi, care a concurat în 26 de sporturi. Șeful misiunii olimpice, Kitty Chiller, stabilise ca obiectiv obținerea a 15 sau 16 medalii de aur, adică dublul numărului de medalii de aur obținute la Londra 2012, pentru a se clasa printre primii cinci țări în clasamentul pe medalii. Cu un total de 29 de medalii, inclusiv 8 de aur, Australia s-a aflat pe locul 10 în clasamentul final, rezultat care a fost considerat dezamăgitor și fără strălucire.

Participanți
Delegația australiană a cuprins 421 de sportivi: 208 bărbați și 213 femei. Rezervele la fotbal, handbal, hochei pe iarbă și scrimă nu sunt incluse.

Medalii

Medaliați

Medalii după sport

Natație

 A participat doar în calificări.

Note

Referințe
 Australia la Jocurile Olimpice de vară din 2016  pe Rio2016.com

Australia la Jocurile Olimpice
Țări la Jocurile Olimpice de vară din 2016


C8 je bio zabavni TV kanal koji se emitirao u Mađarskoj. Kanal je u Mađarskoj pokrenut 1. travnja 2014., a 5. svibnja 2014. u Češkoj, Slovačkoj, Srbiji i Rumunjskoj, zamijenivši Animax.

Sadržaj programa sastojao se od odabranih programa s drugih televizijskih kanala operatera (posebno TV Paprika, Minimax, Spektrum Home, Spektrum, Megamax i drugi). To su bili dječji programi, anime, dokumentarci o životnom stilu, kuhanje, filmovi i serije, sportski programi i još mnogo toga.

Kanal je prestao s emitiranjem 30. prosinca 2015. u Češkoj, Slovačkoj, Srbiji i Rumunjskoj, a 1. siječnja 2018. godine je u potpunosti ugašen.

Mađarske televizijske postaje

C8 (Istočna Europa)


La famille Wynckelman est une ancienne famille belge originaire du Duché de Gueldre ayant fait partie de la noblesse du Royaume et aujourd'hui éteinte. Ses membres ont joué un rôle prépondérant dans la ville de Bruges du  au  siècle.

Origine

La famille Wynckelman est originaire de la ville de Duisbourg au duché de Gueldre, dont une branche déménagea à Bruges à la fin du  siècle à la suite des troubles religieux.

Le premier membre connu de cette famille est Jean Wynckelman, marié en 1398 à Duisbourg. Son petit-fils Bernard fut plusieurs fois échevin de Duisbourg et épousa Mathilde van Craenesteyn. Leur fils aîné Reinier quitta Duisbourg et est à l'origine de la branche brugeoise de la famille, tandis que le second fils, Guillaume, resta à Duisbourg.

Membres Notables

 Reinier Wynckelman (Duisbourg v. 1490 - Bruges 15 décembre 1566), était tuteur de l'école Bogaerde. Il est représenté avec son épouse Catherine Hagelinck dans le triptyque Wynckelman. Il est enterré avec ses deux épouses dans la chapelle Wynckelman de l'église Sainte-Walburge à Bruges.
 Bernard Wynckelman (Bruges v. 1524, 4 septembre 1568), fils de Reinier, fut conseiller de la ville de Bruges en 1548, échevin en 1551 et 1553, chef-homme en 1555, 1558 et 1562, trésorier en 1565-66 et tuteur de l'école Bogaerde en 1562. Également enterré dans la chapelle Wynckelman de l'église Sainte-Walburge à Bruges.
 François Wynckelman (Bruges 29 juin 1762 - 6 janvier 1844), fils de François Wynckelman et de Marie-Barbe van der Beke. Il épouse Marie-Françoise Damerin en 1791, mais le couple n'aura pas d'enfants et la famille Wynckelman s'éteint à la mort de François. Obtient reconnaissance de noblesse sous Guillaume  des Pays-Bas en 1822.  Il reçoit des leçons de dessin du peintre et architecte , tout en complétant ses études secondaires chez les Augustins à Bruges. Il alla également étudier à l'Académie des beaux-arts de Bruges et partit en 1780 pour Paris travailler dans l'atelier du brugeois Joseph-Benoît Suvée (1743-1807). À partir de 1784, il voyage en Italie, étudie à Rome à l'Académie royale de France et s'intéresse beaucoup aux antiquités romaines. En 1790, il est de retour à Bruges et en 1793, il est élu président du conseil d'administration de l'Académie des Beaux-Arts. Il milite pour de meilleurs logements pour l'académie et entretient des amitiés avec le directeur J. A. Van der Donckt (1757-1813). En 1792-93, il est échevin de la ville, dans le dernier conseil communal ancien régime nommé par les Autrichiens.

Alliances

 Anchemant
 van der Beke de Cringen
 van Caloen
 de Croeser de Berges
 de la Croix
 Damerin
 le Gillon de Basseghem
 de Hellin
 de Joigny de Pamele
 de Jonghe
 de Lichtervelde
 van Craenestein
 de Peñaranda de Franchimont
 Stalins
 Stochove
 van der Straeten
 de Wrée,

Notes et références

Bibliographie
 Abraham Ferwerda, Adelyk en aanzienelyk wapen-boek van de zeven provinciën; waar by gevoegt zyn een groot aantal genealogiën van voornaame adelyke en aanzienelyke familiën, t. 2, 1763, .
 J. Gaillard, Bruges et le Franc, T. II, Bruges, 1842.
 F. van Dycke, Recueil héraldique (...), Bruges, 1851.
 D. J. de Meyer, Trois représentants de l'École Brugeoise du  siècle, Bruges, 1906.
 Albert Schouteet, De Academie voor Schone Kunsten te Brugge 1717-1967, Bruges, 1970.
 Lexicon van de West-Vlaamse schilders, Kortrijk, 1993.
 Oscar Coomans de Brachène, État présent de la noblesse belge, Annuaire 2001, Bruxelles, 2001.
 TH. de Renesse, Dictionnaire des figures héraldiques, IV, Bruxelles, 1899, .
 J.B. Rietstap, Armorial général de l'Europe, rééd. de V. et H. Rolland, Supplement to the Armorial général by J.-B. Rietstap, III, Londres, 1969, .
 Ch. van Renynghe de Voxvrie (sous la direction de), Tablettes des Flandres. Généalogie. Histoire. Héraldique, t. 3, Bruges, 1950, .
 L.V. Goethals, Dictionnaire généalogique et héraldique des familles nobles du Royaume de Belgique, t. IV.

Article connexe
 Liste de familles éteintes de la noblesse belge

Famille belge originaire du duché de Gueldre
Ancienne famille belge

Famille Wynckelman


O Česká národní skupina Mezinárodní federace hudebního průmyslu (ČNS IFPI) é o ramo tcheco-eslovaco da Federação Internacional da Indústria Fonográfica para representar os interesses da indústria fonográfica nos dois países.

Níveis de certificações
A partir de 1º de janeiro de 2022, o ČNS IFPI certifica álbuns e singles usando os seguintes critérios:

República Tcheca
Disco de ouro
 Álbum:
 Single:

Disco de platina
 Álbum:
 Single:

Eslováquia
Disco de ouro
 Álbum:
 Single:

Disco de platina
 Álbum:
 Single:

Paradas

República Tcheca
 CZ - Singles Digital – Top 100 dos singles mais vendidos
 CZ - Albums – Top 100 álbuns
 CZ - Radio – Top 100 dos singles mais transmitidos no rádio

Eslováquia
 SK - Singles Digital – Top 100 dos singles mais vendidos
 SK - Albums – Top 100 álbuns
 SK - Radio – Top 100 dos singles mais transmitidos no rádio

Ligações externas

Empresas da música
Membros da IFPI
Música da Chéquia
Música da Eslováquia

ČNS IFPI


Olaylar
 27 Mart - Çar III. İvan, Rusya tahtına çıktı.
 Eylül - Midilli'nin Fethi gerçekleşti.

Doğumlar
 27 Haziran - XII. Louis, Fransa kralı (ö. 1515)
 19 Kasım - İmparator Go-Kashiwabara, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 104. imparatoru (ö. 1526)
 tarihi bilinmeyen
 Pietro Lando, Venedik Cumhuriyeti'ne "Doçe" unvanı ile devlet başkanlığı yapan 78'inci düka (ö. 1545)

Ölümler
 27 Mart - II. Vasili, Moskova büyük prensi (d. 1415)
 tarihi bilinmeyen
 Vladislav Dracul, Macaristan kralı

1462


مجلس شورى القوانين هو هيئة تشريعية تم العمل بها في مصر في الفترة بين 1883 و1913.
ففي أول مايو عام 1883، وأثناء الاحتلال البريطانى، أصدر الخديوى توفيق القانون النظامي، وبمقتضاه شكل مجلس شورى القوانين. وكان يتكون من ثلاثين عضواً، يقوم الخديوي بتعيين أربعة عشر منهم بصفة دائمة و يتم اختيار الرئيس وأحد الوكيلين من بينهم. أما باقي الأعضاء الستة عشر فيتم انتخابهم ويختار الوكيل الثاني من بينهم.

أعضاؤه
من أشهر أعضائه الإمام محمد عبده، والشيخ حسن عبد الرازق (والد علي عبد الرازق ومصطفى عبد الرازق).

انظر أيضاً
 مجلس الشورى (مصر)
 السياسة في مصر
 الخديوي توفيق
 دستور مصر 1882

سياسة الدولة العثمانية
مصر في عهد العلويين
برلمانات سابقة
مجالس تشريعية تاريخية
تأسيسات سنة 1883 في مصر

مجلس شورى القوانين


Des élections municipales partielles ont lieu en 1996 en France.

Bilan

Élections

Boulogne-sur-Mer (Pas-de-Calais)

Le Chesnay (Yvelines)

Cognac (Charente)

Dreux (Eure-et-Loir)

Élancourt (Yvelines)

Fleury-les-Aubrais (Loiret)

La Grande-Motte (Hérault)

L'Île-d'Yeu (Vendée)

Orsay (Essonne)

Saint-André (La Réunion)

Sète (Hérault)

Notes et références

Voir aussi

1996
France, municipales

Élections municipales partielles françaises de 1996


زينات علوي (19 مايو 1930 - 5 يناير 1988)، راقصة شرقية وممثلة مصرية.

عنها
تزوجت من «محب مانع» وهو صحفي كان يملك مجلة «أخبار النجوم»، اعتزلت في أواخر حياتها وعرفت بالتزامها الحياتي سواء في العمل أو خارجه. كعادة السينما فإنها لم تكن تريد من الراقصات أكثر من الرقص وقد حاولت أن تمثل في بعض المشاهد التي أتيح فيها ذلك، راجع مشهد الرقصة الجماعية في فيلم الزوجة 13.

أعمالها
 السراب (1970)
 نشال رغم أنفه (1969)
 صباح الخير يا زوجتي العزيزة (1969)
 عندما نحب (1967)
 كرامة زوجتي (1967)
 الزوج العازب (1966)
 العقل والمال (1965)
 العائلة الكريمة (1964)
 عبيد الجسد (1962)
 كهرمان (1958)
 هذا هو الحب (1958)
 طريق الأمل (1957)
 المتهم (1957)
 إسماعيل يس في الأسطول (1957)
 صاحبة العصمة (1956)
 الأرملة الطروب (1956)
 ودعت حبك (1956)
 نهارك سعيد (1955)
 كابتن مصر (1955)
 رنة الخلخال (فيلم)(1955)
 لمين هواك (1954)
 الناس مقامات (1954)
 فاعل خير (1953)
 ريا وسكينة (1953)
 عبيد المال (1953)
 شباك حبيبي (1951)

روابط خارجية

مراجع

راقصات شرقيات
راقصات مصريات
ممثلات أفلام مصريات
ممثلات مصريات في القرن 20
مواليد 1348 هـ
مواليد 1930
وفيات 1408 هـ
وفيات 1988

زينات علوي


The Winnipeg Free Press (or WFP; founded as the Manitoba Free Press) is a daily (excluding Sunday) broadsheet newspaper in Winnipeg, Manitoba, Canada. It provides coverage of local, provincial, national, and international news, as well as current events in sports, business, and entertainment and various consumer-oriented features, such as homes and automobiles appear on a weekly basis.

The WFP was founded in 1872, only two years after Manitoba had joined Confederation (1870), and predated Winnipeg's own incorporation (1873). The Winnipeg Free Press has since become the oldest newspaper in Western Canada that is still active.

Timeline
November 30, 1872: The Manitoba Free Press was launched by William Fisher Luxton and John A. Kenny. Luxton bought a press in New York City and, along with Kenny, rented a shack at 555 Main Street, near the present corner of Main Street and James Avenue.

1874: The paper moved to a new building on Main Street, across from St. Mary Avenue.

1882: Control of the Free Press was passed on to Clifford Sifton. The organization subsequently moved to a building on McDermot Avenue, where it would remain until 1900.

1900: The paper moved to a new address on McDermot Avenue at Albert Street.

1901: John Wesley Dafoe served as president, editor-in-chief, and editorial writer for the WFP until 1944.

1905: The newspaper moved to a four-storey building at Portage and Garry.

1913: The newspaper moved to 300 Carlton Street and would remain there for 78 years.

1920: The Free Press took its newsprint supplier before the Judicial Committee of the Privy Council for violating the War Measures Act during World War I. The newspaper won the case, known as Fort Frances Pulp and Paper v Manitoba Free Press, as the court determined that whether the state of national emergency continued after the war was a political matter for Parliament.

December 2, 1931: The paper was renamed the Winnipeg Free Press.

1991: The Free Press moved to its current location in the Inkster Industrial Park, a  plant at 1355 Mountain Avenue.December 2001: The Free Press and its sister paper, Brandon Sun, were bought from Thomson Newspapers by FP Canadian Newspapers Limited Partnership.

Strike
In 2008, at noon on Thanksgiving Day (Monday, October 13), about 1,000 members of the Communications, Energy and Paperworkers Union, representing editorial, advertising, circulation, and press staff, as well as newspaper carriers, launched a strike action. The strike ended 16 days later, when the union ratified the final offer on Tuesday, October 28. The contract was ratified by 67% of newspaper carriers, 75% of the pressmen, and 91% of the inside workers, including journalists. The recent five-year contract was negotiated, ratified, and signed in 2013, with no threat of a strike. Workers and managers negotiated directly with great success, without the need of a lawyer that previous contracts had required.

Circulation
As of November 1, 2009, the WFP ceased publishing a regular Sunday edition. In its place, a Sunday-only tabloid called On 7 was launched, but it has since been discontinued.

On March 27, 2011, the impending arrival of Metro in the Winnipeg market caused the Sunday newspaper to be retooled as a broadsheet format, Winnipeg Free Press SundayXtra. The Sunday edition is now available exclusively online.

According to figures via Canadian Newspaper Association, the Free Press' average weekday circulation for 2013 was 108,583, while on Saturdays it was 144,278. Because of the relatively small population of Manitoba, that meant that over 10% of the population could be receiving the paper and its advertisements. Like most Canadian daily newspapers, the Free Press has seen a decline in circulation, dropping its total by %  to 106,473 copies daily from 2009 to 2015.

Daily average

As of 2023, the Winnipeg Free Press media kit claims that 1.15 million users visit the newspaper's network of sites each month, and that in Winnipeg, 439,000 adults read the publication in print or digital format each week.

Notable staff
 Charles Edwards (1928 to early-1930s): journalist and news agency executive
 Vince Leah (1980 to 1993): journalist, writer, sports administrator and member of the Order of Canada
 Bob Moir (1948 to 1958): television producer, sports commentator, and journalist
 Hal Sigurdson (1951 to 1963, 1976 to 1996): columnist and sports editor from 1976 to 1989
 Maurice Smith (1927 to 1937, 1940 to 1976): columnist and sports editor from 1944 to 1976
 Scott Young (1936-1940): sports writer from 1936 to 1940

See also
List of newspapers in Canada

References

Further reading

External links
Winnipeg Free Press site

Newspapers published in Winnipeg
Newspapers established in 1872
Daily newspapers published in Manitoba
1872 establishments in Manitoba

Winnipeg Free Press


est un film japonais réalisé par Yōji Yamada et sorti en 1974. C'est le  film de la série C'est dur d'être un homme.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : C'est dur d'être un homme : La Maladie d'amour
 Titre original :
 Réalisation : Yōji Yamada
 Scénario : Yōji Yamada et Yoshitaka Asama
 Photographie :
 Montage :
 Musique : Naozumi Yamamoto
 Décors : Kiminobu Satō
 Producteur : Kiyoshi Shimazu
 Société de production : Shōchiku
 Pays de production :
 Langue originale : japonais
 Format : couleur — 2,35:1 — 35 mm — son mono
 Genres : comédie dramatique ; romance
 Durée : 104 minutes (métrage : sept bobines - )
 Dates de sortie :
 Japon :

Distribution
 Kiyoshi Atsumi : Torajirō Kuruma / Tora-san
 Chieko Baishō : Sakura Suwa, sa demi-sœur
 Tatsuo Matsumura : Ryūzō Kuruma, son oncle
  : Tsune Kuruma, sa tante
  : Hiroshi Suwa, le mari de Sakura
 Hayato Nakamura : Mitsuo Suwa, le fils de Sakura et de Hiroshi
 Sayuri Yoshinaga : Utako
 Seiji Miyaguchi : Shūkichi Takami, le père d'Utako
  : la belle-mère d'Utako
  : Kinuyo
  : Umetarō Katsura, le voisin imprimeur
  : Genko
 Chishū Ryū : Gozen-sama, le grand prêtre

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 C'est dur d'être un homme (série de films)

Liens externes

  Site web officiel

Film japonais sorti en 1974
Comédie dramatique japonaise
Film en japonais
Film de Shōchiku
Film se déroulant à Tokyo
Film se déroulant dans la préfecture de Shimane
Film réalisé par Yōji Yamada
Suite de film japonais
Film C'est dur d'être un homme


Värendsvallen İsveç'in Växjö şehrinde 1966 yılında çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Stadyumda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. İsveç'in Östers IF takımının maçlarını yaptığı stadyum, 15.062 seyirci kapasitelidir.

İsveç'teki stadyumlar

Värendsvallen


La preferencia declarada, a diferencia de la preferencia revelada, es una metodología de adquisición de datos basada en las preferencias de selección de un usuario sobre opciones que no existen en la realidad, es decir que el usuario nunca ha experimentado. Esta metodología es muy utilizada en economía para conocer la reacción de consumo de las personas ante nuevas opciones, basados en la teoría de utilidad. En ingeniería de transporte también es muy utilizada para conocer el posible uso de una línea de metro o cualquier otra infraestructura de transporte.

Referencias

Teoría del consumidor

Preferencia declarada


İvazzade Halil Paşa, (d. 1723, İstanbul - ö. 1777, Nallıhan) III. Mustafa saltanatında, 12 Aralık 1769 - 25 Ekim 1770 tarihleri arasında on buçuk ay sadrazamlık yapmış bir Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı
1724'te İstanbul'da doğmuştur. Babası Hacı İvaz Mehmet Paşa Belgrad Fatihi olarak isim yapmış ve sadrazamlık görevi de yapmıştır. Babasının önemli mevkiinden dolayı devlet katında çabuk ilerlemiş, kapıcıbaşı, mirahor-u sanı oldu. Ekim 1756'da mirahor  görevi verildi ama Ekim 1757'de bu görevden azledildi. Ağustos 1760'ta  çavuşbaşı, Şubat 1763'te tütün gümrüğü emini görevlei yapmıştır., 1763'te ikinci kez mirahor-u evvel olmuş 1764'te azledilmiştir. Şubat 1769'da sadaret kethudası olmuş, aynı yıl sonlarında azille üçüncü kez mirahor-u evvel yapılmıştır. Sonra vezirlik verilerek Rumeli Valiliği tayin edilmiştir. Oradan Hotin Muhafızlığı görevine nakledilmiştir.

Devam eden 1768-1774 Osmanlı-Rus Savaşı sırasında 1769'da Sadrazam Moldovancı Ali Paşa'nın Hotin kalesini kaybetmesi üzerine Aralık 1769'da III. Mustafa tarafından  takiben Sadrazamlığa getirilmiştir. 1739-1740'ta on buçuk ay süren sadrazamlık yapmıştır. Sadrazamlık döneminde Osmanlı askeri güçleri önemli yenilgilere uğramışlardır. 6-7 Temmuz 1770'te Baltık Denizi'inden batı Avrupa kıyılarını dolanıp Akdeniz'e ve Ege Denizi'ne gelen Rus deniz filosu Osmanlı donanmasını Çeşme Deniz Muharebesi sonucu yakmıştır. Serdar-ı Ekrem olarak İvazzade Halil Paşa  Osmanlı ordusu ile 1770'te Rus cephesine sefere çıkmıştır. 7 Temmuz 1770'te Kırım Tatarı ve Osmanlı ordusu birlikleri Kırım Hanı Kaplan Giray komutasında, Rus ordusu ile Larga Muharebesi'ne girişmiş ve büyük bir bozguna uğramıştır. 1 Ağustos 1770'te serdar-ı ekrem olarak komuta ettiği Osmanlı ordusu Rus ordusu ile Kartal Ovası Muharebesi (veya Kagul Meydan Muharebesi)'ne girişmiş ve Osmanlı ordusu ağır bir bozguna uğramıştır. Bu muharabede Osmanlı ordusu 20.000 asker ölü ve yaralı zayiat vermiş ve 130 top kaybetmiştir. Sonra da Ruslar Bender, İbrail, Kılı, İzmail ve Akkerman kalelerini ellerine geçirmişlerdir.

Bunun üzerine Aralık 1770'te İvazzade Halil Paşa sadrazamlıktan azledilmiştir. Vezirliği kaldırılarak Filibe'de mecburi olarak oturmaya gönderilmiştir. Fakat sonra afedilmiştir. Önce Belgrad Muhafızı olarak görev verilmiş; Ocak 1772'de Karadeniz seraskeri yapılmıştır. 1773'te vezirlik rütbesi tekrar geri verilmiştır. Sonra da Eğriboz valisi ve  Eylül 1775'te Selanik valisi ve Ağustos 1777'de son olarak da Sivas valisi görevleri verilmiştir. Sivas Valilik görevine gitmekte iken Ekim 1777'da yolda aniden Nallıhan'da ölmüştür. Mezarı Nallıhan'dadır.

Değerlendirme
"Osmanlılar Ansiklopedisi" onu şöyle değerlendirmektedir:
Kaynaklar İvazzade Halil Paşa'nın, keyfine düşkün biri olduğu ve israfa varan cömertliği yanında çelebi ve nazik mizaçlı olduğunu belirtmektedirler.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Danişmend, İsmail Hâmi, (1961) Osmanlı Devlet Erkânı', İstanbul:Türkiye Yayınevi.
 Yayın Kurulu "Halil Paşa (İvazzade)"  (1999), Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.1 s.519 ISBN 975-08-0072-9
  Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani'', İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C.II s.297

Osmanlı sadrazamları
1724 doğumlular
1777 yılında ölenler
18. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı Sivas valileri
İstanbul doğumlu devlet görevlileri
Ankara'da ölenler
Ankara'da defnedilenler

İvazzade Halil Paşa


L'église Saint-Georges () est une église orthodoxe située dans la vieille forteresse de la ville de Corfou, sur l'île de Corfou, en Grèce.

L'édifice est construit en 1840. À l'origine, il s'agit d'une église anglicane destinée aux soldats britanniques qui servent dans la forteresse pendant la domination britannique de l'île (1814–1864). À la suite de l'annexion de Corfou par la Grèce en 1865, l'édifice est converti en église orthodoxe.

L'église constitue un exemple d'architecture néo-classique et imite à bien des égards un temple grec. Sa façade comporte six colonnes doriques soutenant une architrave, ainsi qu'un fronton de forme triangulaire. L'église est de conception basilicale et est initialement divisée par des colonnes en trois vaisseaux à l'intérieur. Chaque long mur comporte deux rangées de fenêtres. L'église a une capacité d'environ  personnes.

Notes et références

Références

Culture à Corfou
Église orthodoxe en Grèce

Église Saint-Georges de Corfou


باب المدينة فيلم مغربي درامي صدر سنة 2005 للمخرج محمد الشريف الطريبق و إنتاج قناة دوزيم و من بطولة محمد نظيف و هدى الريحاني، الفيلم تدور أدواره في مدينة العرائش التي جعلها المخرج الشخصية الرئيسية بقصة أم تهاجر لفرنسا رفقة ابنها إدريس بعد نزاعها مع زوجها مصطفى المصور الفوتوغرافي، وبعد 30 سنة من هذه الأحداث يرى الابن صورة تجمعه بوالده بمدينة العرائش فيقرر العودة لهذه المدينة واضعا في نفسه الدفئ الاجتماعي وجيران الحي التي حكت له أمه عنهم لكنه سيفاجئ بتغييرات مفاجئة في هذه الحيثات، فأصبح حائرا بين الإستقرار في العرائش أو العودة لفرنسا.

أفلام دراما إنتاج عقد 2000
أفلام دراما مغربية
أفلام مغربية إنتاج 2005

باب المدينة (فيلم)


يوهان كريستوف دينر  (13 أغسطس 1655 في لايبزغ - 20 أبريل 1707 في نورنبيرغ) كان صانع آلات موسيقية ألماني ومخترع آلة الكلارينيت عام 1700.

مراجع

مخترعون ألمان
مواليد 1655
مواليد في لايبزيغ
وفيات 1707
وفيات في نورنبرغ

يوهان كريستوف دينر


Adrianus Turnebus (Adrien Turnèbe o Tournèbe) (Les Andelys, 1512 - París, 12 de junio de 1565) fue un humanista y filólogo francés.

Biografía
Turnebus nació en Les Andelys, en la Alta Normandía. A los doce años de edad fue enviado a París para estudiar, y llamó gran atención por su talento notable. Después de tener el cargo de profesor de belles-lettres en la Universidad de Toulouse, en 1547, retornó a París como profesor (o lector real) de Literatura griega en el Colegio Real. En 1562, cambió este puesto por el de profesor de Filosofía griega.

En 1552 fue responsable por la impresión de los libros griegos en la Prensa Régia, en cuya tarea fue ayudado por su amigo, Guillaume Morel. Joseph Justus Scaliger fue su alumno. Murió de tuberculosis  el 12 de junio de 1565. Fue padre de Odet de Turnèbe.

Trabajos
Sus obras consisten principalmente de disertaciones filológicas, comentarios (sobre Ésquilo, Sófocles, Teofrasto, Fílon y Cicerón), y de traducciones de autores griegos para el latín y francés. Su hijo, Étienne publicó su obra completa en tres volúmenes (Estrasburgo, 1600), y su hijo Adrien publicó su Adversaria, conteniendo explicaciones y enmiendas de numerosos pasajes de autores clásicos.

Referencias

Bibliografía

Oratio funebris por Léger du Chesne (Leodegarius a Quercu) prefixado a la edición de Estrasburgo.
L. Clement, De Adriani Turnebi praefationibus et poematis (1899).
John Edwin Sandys, A History of Classical Scholarship (Cambridge, 1908) iii.
Michael Mattaire, Historia Typographorum Aliquot Parisiensium (Londres, 1817)

Fallecidos por tuberculosis
Filólogos de Francia del siglo XVI
Fallecidos en París
Nacidos en Les Andelys

Adrianus Turnebus


جورجيو بالرومانية (Giurgiu), بالبلغارية (Giurgevo(Гюргево), بالتركية ( Yergöğü )
مدينة جنوبي عاصمة رومانيا بوخارست, عاصمة محافظة جورجيو وتقع أقصى جنوب رومانيا على ضفة نهر الدانوب الذي يفصل رومانيا عن بلغاريا حيث من الضفة البلغارية مدينة روسه, تعتبر من أهم الموانئ عل نهر الدانوب وبالتالي يربط البحر الأسود بأوروبا, يعود تسميتها نسبة للقديس جرجس (جورجيوس). عدد السكان تقريبا 70.000 نسمة (إحصاء 2002)

توأمة
لجورجيو اتفاقيات توأمة مع كل من:
 روسه
 دوناوجفاروس

أعلام

 ليفيو كيوبوتاريو
 جو جو دان
 ماريوس كرواتورو
 نشلي محمد باشا
 جينو أورغوليسكو

مراجع

أماكن مأهولة على ضفاف الدانوب
أماكن مأهولة في مقاطعة جورجيو
بلدات رومانيا
مدن وبلدات ساحلية في رومانيا
معابر الحدود البلغارية الرومانية
مقاطعات عواصم الرومانية

جورجيو


عين غلال إحدى قرى الجمهورية التونسية، تقع في ولاية بنزرت، على بعد 45 كم شمال غربي مدينة تونس، على الطريق الوطنية رقم 7. ترقيمها البريدي 7013.

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 ولاية بنزرت.

قرى ولاية بنزرت

عين غلال


Titlul alodiu constituie proprietatea asupra proprietăților imobiliare (terenuri, clădiri și obiecte), care este independentă de orice proprietar superior. Titlul alodial este legat de conceptul de pământ ținut "în alodiu" sau de proprietatea terenurilor prin ocuparea și apărarea terenului. Istoric, o mare parte din pământ a fost nelocuită și prin urmare, ar putea fi deținută "în alodiu".

Ce aparține altor oameni decât cei ce participă militar sau politic în aparatul de conducere al statului, funcționarilor, meșteșugarilor, și deținătorilor de pământ și ferme, drept ce era recunoscut dar nu garantat de către stat cu răspundere limitat, pe scurt prima formă de proprietate privată a evului mediu ce sa dezvoltat în burghezia de mai târziu.

Concept juridic
Terenurile alodii sunt proprietatea absolută a proprietarului lor și nu sunt supuse nici unei chirii, servicii sau recunoașteri unui superior. Titlul alodial este, așadar, o alternativă la tenura funciară a pământului. Cu toate acestea, istoricul JC Holt afirmă că "În Normandia, cuvântul alodiu, indiferent de sensul său în alte părți ale continentului, a însemnat nu o țară deținută de servicii seigneurale, ci terenuri deținute de drept ereditar" și că "alodiu și feodum" ar trebui să i se acorde același sens în Anglia."

Alodiu, însemnând "pământ scutit de taxele feudale", este atestat pentru prima dată în textele în limba engleză în Domesday Book din secolul al XI-lea, dar a fost împrumutat de la Limba olandeză antică *allōd, însemnând "proprietate deplină" și atestat în latină, de exemplu. alodis, alaudes, în legea salică (cca. 507–596 d.Hr.) și alte legi germanice. Cuvântul este un compus din *toate "întregi, pline" și *ōd "proprietate" (cf. Limba saxonă veche ōd, Limba engleză veche ead, Limba nordică veche auðr). Funcția de alocare pare să fi fost comună în tot nordul Europei, dar acum nu este cunoscută în jurisdicțiile de drept comun, în afară de Statele Unite, Scoția și Insula Man. Un alod ar putea fi transformat în febr, de către proprietar predându-l unui stăpân și primindu-l înapoi ca fef. Titlul de teren alodial este comun în Insula Man care are legi cu origini nordice. O versiune numită udal tenure există în Insulele Orkney și Shetland, de asemenea, de origine nordică. Acestea sunt singurele părți ale Regatului Unit în care există un titlu alodial, cu excepția Baroniei Scoțiene a Bachuilului, care nu este de origine feudală ca alte baronii,

Note

Drept de proprietate
Concepte juridice

Alodiu


أندريه كامينسكي André Kaminski (ولد في 13 مايو 1923 في جنيف - ومات في 12 يناير 1991 في زيورخ) هو أديب سويسري.

حياته

كان أبوه طبيبا نفسيا ذا أصل بولندي يهودي. نشأ في زيورخ ودرس التاريخ في جامعات جنيف وزيورخ. حصل على درجة الدكتوراه في عام 1947 في زيورخ عن دراسة حول تاريخ الكنيسة, حصل بعدها في التدريس بالجامعة. لكنه تخلى عن التدريس في الجامعة عام 1950 ورحل إلى بولندا حاملا اقتناعا بالمبادئ الاشتراكية.

عمل كامينسكي في بولندا بصفة خاصة منتجا ومديرا مسرحيا, وألف العديد من المسرحيات وكتب سيناريوهات عدة باللغة البولندية. وعمل لفترة مراسلا صحفيا في المغرب والجزائر. سحبت منه الجنسية البولندية عام 1968, فذهب إلى إسرائيل, غير أنه عاد في عام 1969 إلى سويسرا. وهناك عاش في زيورخ وعمل للتلفزيون السويسري. وكانت أعماله القصصية الصادرة بعد عام 1983 القوية والمصطبغة بصبغة ذاتية والمكتوبة باللغة الألمانية, قد اكتسبت نجاحا جماهيريا كبيرا, ومكنته منذ عام 1986 من عيش حياة رغدة.

حصل كامينسكي في عام 1987 على جائزة مارا كاسينس Mara-Cassens-Preis.

من أعماله

 خطأ أرشميدس 1970
 ملعونة هذه الأرض 1970
 العام القادم في أورشليم 1986
 شالوم على الجميع 1987

روابط خارجية

مراجع

كتاب وكاتبات ألمان
مواليد 1923
مواليد في جنيف
وفيات 1991
وفيات في زيورخ

أندريه كامينسكي


Amorpha nana  es un arbusto de la familia de las fabáceas. Se distribuye por Norteamérica.

Descripción
Es un arbusto de hoja perenne que alcanza un tamaño de 30-90 cm de altura. Tiene hojas pinnadas de color verde y las inflorescencias en forma de racimos de flores de color púrpura. Los frutos son cápsulas pequeñas. Crece en las praderas secas y laderas rocosas.

Taxonomía
Amorpha nana fue descrita por C.Fraser y publicado en Catalogue of New and Interesting Plants Collected in Upper Louisiana no. 5, en el año 1813.
Etimología
Amorpha: nombre genérico que deriva de la palabra griega: amorphos cuyo significando "deformado", es una alusión al  único pétalo de la flor.

nana: es un término latíno que significa "enano".
Sinonimia
 Amorpha microphylla Pursh
 Amorpha punctata Raf.</small>

Referencias

Enlaces externos

nana
Flora de América del Norte
Plantas descritas en 1813
Plantas descritas por C.Fraser

Amorpha nana


"Femeile ruse", cunoscut și ca "Decembristele", (în ) este un poem în două părți scris de Nikolai Nekrasov, care prezintă poveștile a două femei, soțiile decembriștilor, care și-au urmat soții,  și , în exilul lor din Siberia.

Prima parte, Prințesa Trubețkaia (Княгиня Трубецкая), a fost scrisă în iulie 1871, iar partea a doua, Prințesa M.N. Volkonskaia (Княгиня М.Н. Волконская, scrisă pe baza memoriilor prințesei Volkonskaia), un an mai târziu. Ambele au fost publicate în revista literară rusă , în aprilie 1872 și respectiv în ianuarie 1873, în versiuni cu un ton domolit de cenzură. Au fost incluse în 1873 în colecția Stihotvorenia (Стихотворения, Poezii), de astă dată ca o operă literară completă din două părți.

Opinii și recenzii

Poemul a cauzat reacții contradictorii. Astfel, la citirea versiunii de probă a primei părți a lucrării, "Prințesa Troubețkaia", Mihail Volkonski a remarcat: "caracterul eroinei este foarte mult modificat față de caracterul persoanei reale." După ce a făcut unele corecții textului la cererea sa, autorul a refuzat totuși să înlăture din poezie acele episoade care păreau importante pentru el. La trimiterea lucrării către "Otecestvennie Zapiski", manuscrisul era însoțit de o remarcă a lui Nekrasov în care afirma că a aflat prea târziu despre prezența în poem a unor inexactități faptice, dar lucrul cel mai important pentru el - că "nu a existat nici o infidelitate semnificativă"..

Aceeași plângere - lipsa de credibilitate - a venit după a doua parte a lucrării din partea surorii prințesei Volkonskaia - Sofia Nikolaevna Raevskaia, care și-a exprimat nemulțumirea față de faptul că "povestea pe care el [autorul] o pune în gura surorii mele, ar fi fost mai adecvată în gura unor țărani". Recenzii destul de critice despre "Femeile ruse" au fost făcute în paginile "Monitorului de Sankt-Petersburg" (1873, numărul 27) și "Lumea Rusă" (1873, numărul 46).

Cu toate acestea, atitudinea generală a presei și a cititorilor a fost bunăvoitoare. Într-una din scrisorile sale către fratele său, Nekrasov a spus că "«Printesa Volkonskaya» are un succes fără precedent, pe care nici una din scrierile mele anterioare nu le-a avut". La câțiva ani după publicarea celor două părți ale poemului, criticul literar  a recunoscut:

Note

Bibliografie

Poeme rusești
Poezii din 1872

Femeile ruse


Igor Vuk Torbica (Drvar, 1987. – Rovinj, 16. lipnja 2020.) bio je hrvatski kazališni redatelj.

Srednju školu za primijenjenu umjetnost i dizajn završio je u Puli, a Fakultet dramske umjetnosti 2013. godine u Beogradu. Karijeru započinje na trećoj godini studija kada za ispitnu predstavu Pokojnik dobiva nagradu Hugo Klajn te se predstava počinje igrati na redovnom repertoaru prestižnog Jugoslavenskog dramskog kazališta.
Ubrzo počinje režirati u profesionalnim kazalištima, te tako režira predstave Don Juan (Narodno kazalište "Toša Jovanović", Zrenjanin) i Razbijeni vrč (Jugoslavensko dramsko kazalište).

Veliki uspjeh i početak regionalne karijere postiže uspješnom režijom predstave Hinkemann u Zagrebačkom kazalištu mladih. Hinkeman je postala jedna od najnagrađivanijih predstava u povijesti hrvatskog kazališta, pa je tako na festivalu Bez prevoda u Užicu 2016. godine predstava proglašena najboljom predstavom festivala, a Torbica je dobio nagradu Ardalion za najbolju režiju. Najboljom predstavom je proglašena i na 31. festivalu Gavelline večeri, a Torbica opet osvaja Nagradu za režiju. Hinkemann dobiva i Nagradu hrvatskog glumišta za najbolju dramsku predstavu u cjelini,  a na 24. međunarodnom festivalu malih scena u Rijeci dobiva čak četiri nagrade žirija. Predstava je još uvijek na repertoaru ZKM-a, te je snažno obilježila hrvatsko kazalište.

Uspjeh postiže i predstavama Carstvo mraka (Narodno kazalište Beograd) i Emilia Galotti (SNG Ljubljana).

U Hrvatskoj režira predstave: Priče iz Bečke šume (GDK Gavella), Tit Andronik (ZKM) i  Mizantrop (HNK Ivana pl. Zajca u Rijeci).

Torbica Igor Vuk
Životopisi, Drvar

Igor Vuk Torbica


Nesimi Çimen (1 Ocak 1931, Saimbeyli - 2 Temmuz 1993, Sivas), Türk halk ozanı.

İlk yılları ve hayatı
1931 yılında Adana'nın Saimbeyli ilçesinde doğdu. Daha sonra tüm ailesiyle birlikte Kayseri'nin Sarız ilçesine yerleşti ve bir köy ağasının yanında maraba olarak çalışmaya başladı. 12 yaşındayken saz çalmaya başladı. Ağanın kızı Dilber'e aşık olunca, birlikte Kayseri'den kaçıp Kahramanmaraş'ın Elbistan ilçesine bağlı Sevdili Köyü'ne yerleştiler. Anadolu Aleviliği'nin yoğun yaşandığı bu bölgede uzun süre kaldıktan sonra İstanbul'a taşındı. İşçi olarak Almanya'ya gitmek için çabaladı, fakat nefes darlığı olduğu için başaramadı ve ailesiyle beraber Osmaniye'nin Kadirli ilçesine göç etti. Bu dönemde yazar Yaşar Kemal ile tanıştı ve onun da yardımıyla bir fabrikada işe başladı.<ref name="R1"></refernces></ref> Greve çıkan işçilerin başına geçince işten atıldı ve ailesinin geçimini sağlamak için ozanlığa başladı. 1967 yılında Tunceli'de sergilenen bir Pir Sultan Abdal oyununda oynayan ve deyişler söyleyen Nesimi, salonda olay çıkınca Tuncer Necmioğlu ve Ayberk Çölok ile beraber gözaltına alındı. Bıyığının yarısı tek tek yolunmuş bir vaziyette serbest bırakıldı.<ref name="R1"></refernces></ref> Ailesiyle birlikte İstanbul, Zeytinburnu'nda bir gecekonduya yerleşti. Evinde konaklayanlar arasında Yaşar Kemal, Atıf Yılmaz, İlhan Selçuk, Behice Boran, Mehmet Ali Aybar, Harun Karadeniz, Yılmaz Güney, Mahzuni Şerif, Aşık İhsani, Emekçi ve Ali Özgentürk gibi isimler vardı.<ref name="R1"></refernces></ref>

Atıf Yılmaz'ın ricası üzerine Murad'ın Türküsü adlı filmde küçük bir rol oynadı.

Küçük yaşta türkü derlemeleri yapan Nesimi, topladığı folklor değerlerini radyo arşivlerine kazandırdı. Şah İsmail Hatayi, Pir Sultan Abdal ve diğer usta ozanların nefeslerini söyleyerek kendisini tanıttı. Nefeslerini, türkülerini bağlama ile değil, göğsünde taşıdığı cura eşliğinde söyledi ve cura çalmada ün kazandı. Kendi yazdığı deyişlerini de okuyup söylemiştir.

Ölümü
2 Temmuz 1993 günü Sivas'ta, Madımak Oteli'nin yakıldığı ve 35 kişinin öldürüldüğü Sivas Katliamı'nda hayatını kaybetti. Eşi Makbule Çimen ağır yaralı olarak kurtuldu. Cenazesi İstanbul Karacaahmet Mezarlığı'na defnedildi. Balet ve müzisyen Mazlum Çimen'in babasıdır. Torunu Saki Çimen piyanisttir.

Nesimi Çimen derlemelerinden bazıları

Ayrılık Hasreti Kar Etti Cana
Derleyen: İhsan Öztürk
Kaynak Kişi: Nesimi Çimen
Notaya Alan: İhsan Öztürk
Yöresi: Kayseri

Barış Güvercini
Söz: Nesimi Çimen
Müzik: Nesimi Çimen
Notaya Alan: Ünal Günsay

Bu Dünyanın Devranına
Derleyen: Nesimi Çimen
Kaynak Kişi: Cafer Baba
Notaya Alan: Yavuz Top
Yöresi: Tunceli

Daha Senden Gayri Aşık Mı Yoktur
Derleyen: Nesimi Çimen
Kaynak Kişi: Nesimi Çimen
Notaya Alan: Mehmet Özbek
Yöresi: Kayseri

Deli Gönül Yine Ah-U Zar Oldu (Leyla)
Derleyen: İhsan Öztürk
Kaynak Kişi: Nesimi Çimen
Notaya Alan: İhsan Öztürk
Yöresi: Kayseri

Dinle Beni Nazlı Yarim
Söz: Nesimi Çimen
Müzik: Mazlum Çimen

Duaz-ı İmam
Kaynak Kişi: Nesimi Çimen

Gel Göçelim Gönül Gidelim Burdan
Söz: Nesimi Çimen
Müzik: Nesimi Çimen

Ilgıt Ilgıt Esen Seher Yelleri
Derleyen: Süleyman Yıldız
Kaynak Kişi: Nesimi Çimen
Notaya Alan: Süleyman Yıldız
Yöresi: Kayseri-Sarız

Nedir Ey Gaziler Benim Yandığım
Derleyen: İhsan Öztürk
Kaynak Kişi: Nesimi Çimen
Yöresi: Kayseri

Şifa İstemem
Söz: Nesimi Çimen
Müzik: Nesimi Çimen

Şu Diyarı Gurbet Elde
Derleyen: İhsan Öztürk
Kaynak Kişi: Nesimi Çimen
Notaya Alan: İhsan Öztürk
Yöresi: Kahramanmaraş

Tan Yıldızı
Söz: Nesimi Çimen
Müzik: Nesimi Çimen

Yavaş Yavaş
Söz: Meluli
Müzik: Nesimi Çimen

Kaynakça

Dış bağlantılar

1931 doğumlular
Saimbeyli doğumlular
Türk Aleviler
Alevi ozanları
Türk halk ozanları
Türk cinayet kurbanları
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
Sivas'ta ölenler
1993 yılında ölenler
20. yüzyıl Türk şairleri
Madımak Katliamı kurbanları

Nesimi Çimen


Polarizacija (prema srednjovj. lat. polaris: polarni, od lat. polus: pol, stožer) može značiti usmjeravanje u suprotne strane; stjecanje polarnosti. Izraz polarizacija je višeznačan:
 električna polarizacija je usmjeravanje električnih dipola molekula ili induciranje električnoga dipola pod utjecajem električnoga polja. Učinak u dielektriku (izolatoru) odgovara razdvajanju površinskoga električnoga naboja pod utjecajem električnoga polja (polarizacija dielektrika).
 elektrokemijska polarizacija je pojava električnoga napona suprotnoga naponu galvanskoga članka ili narinutomu naponu pri elektrolizi, zbog čega napon na stezaljkama članka opada ili sasvim nestaje, a provođenje elektrolize zahtijeva uspostavljanje napona na stezaljkama barem jednakoga protunaponu polarizacije. Polarizacija može nastati zbog izlučivanja neke tvari na elektrodi, na primjer vodika na katodi Daniellova galvanskoga članka, ili pri elektrolizi vode, zbog toga što se u okolini elektroda koncentracija elektrolita povećava ili smanjuje (koncentracijska polarizacija). U oba slučaja nastaje protunapon polarizacije zbog stvaranja novoga članka, u prvom slučaju članka kojemu je razvijena tvar (na primjer vodik) jedna od elektroda, a u drugom slučaju članka u kojem se električna energija stvara pri izjednačenju različitih koncentracija elektrolita u obama elektrodnim prostorima. Sprječavanje polarizacije (depolarizacija) ili njezino izbjegavanje glavni je problem pri elektrolizi i pri konstrukciji galvanskih članaka.
 magnetna polarizacija ili magnetna susceptibilnost (oznaka χm) je fizikalna veličina kojom se opisuje svojstvo tvari da mogu biti magnetizirane u magnetskom polju.
 polarizacija svjetlosti je pojava nesimetričnog titranja električnoga i magnetskoga polja koje šireći se čini svjetlost. Nastaje međudjelovanjem svjetlosti i tvari: refleksijom, dvolomom ili raspršenjem. Svjetlost je linearno polarizirana ako električno polje stalno titra u istoj ravnini, kružno polarizirana ako se ravnina titranja električnoga polja jednoliko vrti (u smjeru kazaljke na satu ili u suprotnom smjeru), djelomično polarizirana ako titranje električnoga polja nije jednakih amplituda u svim ravninama, te nepolarizirana ako električno polje jednako titra u svim ravninama okomitim na smjer širenja svjetlosti.
 polarizacija svjetlosti refleksijom nastaje pri upadu zrake svjetlosti na granicu optičkih sredstava, gdje svjetlost djelomično prolazi lomeći se, a djelomično se reflektira. Reflektirani i lomljeni snopovi djelomično su polarizirani tako da su im ravnine polarizacije međusobno okomite. Ravnina polarizacije reflektirane svjetlosti okomita je na ravninu refleksije, dok je ravnina polarizacije lomljene svjetlosti u ravnini refleksije, odnosno loma. Ako reflektirana i lomljena zraka zatvaraju pravi kut, dolazi do potpune, linearne polarizacije. Tada kut upadne zrake svjetlosti α zadovoljava Brewsterovo pravilo:

gdje su n1 i n2 indeksi loma sredstava.
 polarizacija svjetlosti dvolomom nastaje pri prolasku svjetlosti kroz neke anizotropne kristale (na primjer kalcit, kvarc) u kojima se, osim redovite lomljene zrake koja se podvrgava Snelliusovu zakonu loma, pojavljuje još i izvanredna zraka, koja se lomi pod drukčijim kutom. Te su dvije zrake linearno polarizirane u međusobno okomitim smjerovima.
 polarizacija svjetlosti apsorpcijom nastaje pri prolasku svjetlosti kroz tvar koja propušta svjetlost samo određene polarizacije. U dikroitičnim dvolomnim kristalima (na primjer turmalin) jedna se zraka apsorbira, a propuštena se zraka polarizira. Svjetlosna jakost propuštene svjetlosti jednaka je polovici svjetlosne jakosti upadne nepolarizirane svjetlosti.
 polarizacija svjetlosti u atmosferi nastaje raspršenjem svjetlosti na česticama zraka. Područje najjače polarizacije nalazi se pod kutom od 90° u odnosu na Sunce, na primjer kada je Sunce u obzoru, najjače je polarizirana nebeska svjetlost blizu obzora.

Izvori

Polarizacija


Amplasamentul (fosil) de dinoteriu de lângă satul Pripiceni-Răzeși este un monument al naturii de tip geologic sau paleontologic în raionul Rezina, Republica Moldova. Este amplasat la sud de satul Pripiceni-Răzeși, coasta dreaptă a văii râului Cogîlnic, afluent al Răutului (ocolul silvic Cinișeuți, parcela 90 F). Are o suprafață de 1 ha, sau 3,69 ha conform unor măsurări mai recente. Obiectul este administrat de Primăria satului Pripiceni-Răzeși și Întreprinderea Silvică Șoldănești.

Descriere

Amplasamentul a fost descoperit în 1966 de tinerii naturaliști de la școala din sat. Au fost chemați specialiști de la Muzeul de Stat de Istorie și Etnografie din Chișinău, care au constatat că, în urma unor alunecări de teren, au fost scoase la suprafață oasele unui proboscidian fosil foarte mare. Osemintele provin din stratul depozitelor aluviale și deltaice, atribuite etajului superior de Balta.

Au fost întreprinse săpături, în urma cărora au fost extrase, de la o adâncime de cca. 1,5-2 m, aproape toate oasele scheletului unui dinoteriu supragigantic (Deinotherium gigantissimum), rudă îndepărtată a elefanților africani și asiatici. Oasele sunt datate cu o vechime de 5-4 milioane de ani.

Scheletul restaurat, cât și rămășițe separate ale acestuia, este expus într-o sală a Muzeului Național de Etnografie și Istorie Naturală din Chișinău.

Statut de protecție
Obiectivul a fost luat sub protecția statului prin Hotărîrea Sovietului de Miniștri al RSSM din 8 ianuarie 1975 nr. 5, iar statutul de protecție a fost reconfirmat prin Legea nr. 1538 din 25 februarie 1998 privind fondul ariilor naturale protejate de stat. Deținătorul funciar al monumentului natural era, la momentul publicării Legii din 1998, Primăria satului Pripiceni-Răzești, dar între timp și Întreprinderea Silvică Șoldănești a început să administreze o anumită suprafață.

Scheletul de dinoteriu supragigantic de la Pripiceni-Răzeși este un obiect unic în Republica Moldova, cu o deosebită valoare științifică, mai ales în studierea evoluției dinoteriilor în Europa. Acesta prezintă interes cognitiv și instructiv.

Conform situației din anul 2016, locul extragerii nu este semnalizat în niciun fel.

Note explicative

Note

Bibliografie

Legături externe

Pripiceni-Răzeși, Amplasamentul fosil de dinoteriu de lângă satul
Raionul Rezina

Amplasamentul fosil de dinoteriu de lângă satul Pripiceni-Răzeși


Platystolus est un genre d'insectes de la  famille des Tettigoniidae (sauterelles à ailes droites).

Systématique
Le genre Platystolus a été créé en 1878 par l'entomologiste espagnol Ignacio Bolívar y Urrutia (1850-1944).

Liste d'espèces
Selon  :
 Platystolus martinezii (Bolívar, 1873)
 Platystolus obvius (Navas, 1904)
 Platystolus ramburii (Bolívar, 1878)
 Platystolus surcularius (Bolívar, 1877)

Publication originale

Notes et références

Liens externes

Tettigoniidae
Taxon décrit en 1878

Platystolus


Svjetionik Hrid Zaglav je svjetionik na hridi Zaglav, na sredini zapadne strane otoka Cresa i Kvarnera, južno od rta Pernat. Sagrađen je 1876. godine.

Jedan je od svjetionika na istočnoj obali Jadrana koji su građeni planski u vrijeme izgradnje pruge prema morskim lukama od strane Centralne pomorske vlasti. Svjetioničarska zgrada na hridi Zaglav dio je sustava pomorske mreže rasvjete prema Riječkoj luci, koji se gradi vezano uz izgradnju željezničke pruge što povezuje Mađarsku s morem.

Izvori

Vanjske poveznice

Zaglav

Svjetionik Hrid Zaglav


Prigradica je zaselak na sjevernoj obali Korčule, primorski dio naselja Blato. Nalazi se 7 km sjeverozapadno od Blata te 39 km zapadno od grada Korčule. U Prigradici nalazi se crkva svetog Vincenca iz 16. stoljeća. Također se ovdje nalazi luka i istoimena šljunčana plaža Prigradica.

Izvori

Korčula

Prigradica


Daniel « Chappie » James Jr. (né le  à Pensacola et mort le  à Colorado Springs) est militaire, pilote de chasse et officier de l'United States Air Force.

En 1975, il est devenu le premier Afro-Américain à atteindre le grade de général dans les forces armées des États-Unis.

James commence sa carrière militaire comme Tuskegee Airmen.

Naissance à Pensacola
Naissance en février 1920
Décès à Colorado Springs
Décès en février 1978
Pilote de chasse
Général de l'United States Air Force
Militaire américain de la guerre de Corée
Militaire américain de la guerre du Viêt Nam
Récipiendaire de la Defense Distinguished Service Medal
Récipiendaire de la Legion of Merit
Récipiendaire de la Distinguished Flying Cross (États-Unis)
Récipiendaire de l'Air Force Distinguished Service Medal
Récipiendaire de l'Air Medal
Tuskegee Airmen
Personnalité inhumée au cimetière national d'Arlington

Daniel James Jr.


An Aechmea triangularis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith. An Aechmea triangularis in nahilalakip ha genus nga Aechmea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aechmea

Aechmea triangularis


Alexandre Michel Gérard Desplat (født 23. august 1961) er en fransk filmmusikkomponist.

Udvalgt filmografi

 Den diskrete helt (1996)
 Blodrøde læber (2001)
 Pige med perleørering (2003)
 Casanova (2005)
 Syriana (2005)
 La doublure (2006)
 The Queen (2006)
 Det Gyldne Kompas (2007)
 Benjamin Buttons forunderlige liv (2008)
 Chéri (2009)
 Den fantastiske Hr. Ræv (2009)
 The Twilight Saga: New Moon (2009)
 Skyggen (2010)
 Harry Potter og Dødsregalierne - del 1 (2010)
 Kongens store tale (2010)
 The Tree of Life (2011)
 A Better Life (2011)
 Harry Potter og Dødsregalierne - del 2 (2011)
 My Week with Marilyn (2011)
 Ekstremt højt og utrolig tæt på (2011)
 Cloclo (2012)
 Moonrise Kingdom (2012)
 Smagen af rust og ben (2012)
 Operation Argo (2012)
 De eventyrlige vogtere (2012)
 Zero Dark Thirty (2012)
 Venus i pels (2013)
 Philomena (2013)
 The Grand Budapest Hotel (2014)
 The Imitation Game (2014)
 Unbroken (2014)
 Den danske pige (2016)
 Rogue One: A Star Wars Story (2016)
 The Shape of Water (2017)

Hædersbevisninger
Ved Oscaruddelingen 2015 modtog han en Oscar for bedste musik for musikken i The Grand Budapest Hotel.

Referencer

Eksterne henvisninger

Filmkomponister fra Frankrig
Personer fra Paris
Franskmænd i 1900-tallet
Franskmænd i 2000-tallet

Alexandre Desplat


James Anderson es un actor británico, más conocido por haber interpretado a Oliver Valentine en la serie Holby City.

Biografía
Se graduó de la Universidad Warwick con honores. Se entrenó en el Actors' Studio (MFA) en la Ciudad de Nueva York.

Carrera
En el 2006 dirigió, produjo, escribió y editó el cortometraje Forgetting Betty por el cual obtuvo una nominación al premio  Gold Hugo el cual ganó.

En el 2008 apareció en varios episodios de la serie Rock Rivals, donde interpretó a Pete Shepherd.

El 9 de junio de 2009 se unió al elenco de la serie médica británica Holby City donde interpretó al doctor Oliver Valentine, hasta el 9 de julio de 2013 después d e que su personaje decidiera mudarse para comenzar de nuevo luego de la muerte de su esposa Tara Lo.

Filmografía
Televisión

Películas

Director, productor y escritor

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Digital Spy > Celebrity News > James Aderson
 James Anderson on TV.com

Actores de televisión de Inglaterra

James Anderson (actor británico)


Le château de Vaucouleurs peut faire référence aux édifices suivants en France :

 Le château de Vaucouleurs à Puget-sur-Argens (Var)
 Le château de Vaucouleurs à Vaucouleurs (Meuse)
 Le château de Vaucouleurs à Trélivan (Côtes-d'Armor)

Vaucouleurs

Château de Vaucouleurs


Tanrı Dağları ya da Tien-Şan (Eski Türkçe: 𐰴𐰣 𐱅𐰭𐰼𐰃, Tenğri tağ/ Uygurca: تەڭرىتاغ, Tengri Tagh/ ), Orta Asya'da bulunan büyük dağ sistemlerinden birini oluşturan sıradağlardır.

Bugünkü siyasi coğrafya dikkate alınırsa, Özbekistan, Kazakistan, Kırgızistan ve Çin'in Sincan Uygur Özerk Bölgesi'nin merkezi kısımlarına yayılır. Tanrı Dağlarının 1,000,000 km² lik alanı kapladığı hesaplanmıştır.

Kuzeyde Çungar ve Güney Kazakistan düzlükleri, güneydoğuda Tarım Havzası, güneybatıda Hisar ve Alay Sıradağları ile sınırlanır.

Tanrı Dağlarını Pamir Dağ Sisteminden Hisar Vadileri ayırır.

Tanrı Dağlarının Doğu bloğu 2013 yılında, Batı bloğu ise 2016 yılında Dünya Mirası olarak ilan edilmiştir.

Jeoloji
Tanrı dağları genel olarak Paleozoyik yaşlı (540-250 milyon yıl önce) kristalen ve çökel kayalardan (sedimentary rock) meydana gelmiştir.
Dağların arasındaki havzalarda nehirlerin aşındırdığı genç çökeller birikmiştir. Tanrı dağları'nın doğu ve kuzey kesimlerinde yüzlek veren granit kayaları da görülmektedir. Dağın kuzey ve doğu kısımları erken Paleozoyik döneminde kıvrımlanma etkisinde kalmış ve dağ jeolojik olarak yükselme etkisine girip zamanla yükselen orijinal çökelleri erozyona uğrayıp neredeyse yok olmuş. Dağların güney ve batı yakası ise yoğun miktarda başkalaşıma uğramış çökel kayası içerirken; az oranda magmatik kaya barındırır. Bu yaka ise geç Paleozoyik'te kıvrımlanma yaşamıştır. Yaklaşık 25 milyon yıl önce yani geç Oligosen döneminde dağ sırası yeni bir jeolojik etkiye girip günümüze değin bunu sürdürmüştür. Tektonik olarak hareketli bir bölgede yer alan dağ, deformasyonlara uğramış ve sürekli olarak gevşek kaya elemanları alçak vadilere kaymıştır, oluşan çökel birikimleri vadileri doldurmuştur, Fergana Vadisi bunlardan biridir ve pek çok vadide ufak göller oluşmuş olup zamanla evaporit halini almışlardır. Bölgenin tektonik aktifliği faylanmalarla kendisini göstermiştir özellikle Talas Fergana fayı ki neredeyse dağ sırası boyunca etkir ve bu derin faylanmalar felaketvari depremlerle sonuçlanmıştır. 1887 Verny ve 1902 Kaşgar depremleri gibi.

İklimsel özellikleri
Tanrı Dağları yaz ve kış büyük ısı farkları ile karakteristik şiddetli kara iklime sahiptir. Karakteristik olan kuraklık kendini çevreleyen çöller ve kurak bölgelerde belli eder. Bu alanlar yılda ortalama 2,500 saatlik güneş ışığı absorbe etmektedir. Dağlarda yükseklik arttıkça, iklim gittikçe soğur. Daimi donmuş topraklar 3,000 m yükseklikten sonra yaygındır. Atlantik Okyanusu'ndan gelen hava kütleleri yağışlarını batı ve kuzeybatı Tanrı Dağları eteklerine (2700–3000 m) bırakır (710–790 mm). Doğu ve İç Tanrı Dağlarında toplam yağış oranı azalır. Güney Tanrı Dağlarında en fazla yağış Mart-Nisan aylarındadır. Burada yaz mevsimi kurak geçer. Batı ve Kuzey Tanrı Dağlarında yağış çoğunlukla Nisan-Mayıs aylarındadır. İç ve Doğu Tanrı Dağlarında ise yağış yaz aylarındadır.

Sıcaklık, Tanrı Dağlarında yüksekliğe göre çok değişim gösterir. Dağ eteklerinde yaz ayları sıcak geçer. Temmuz ayında ortalama sıcaklık 23 °C ye ulaşır. İli çöküntü havzasında 34 °C, iken Tanrı Dağlarının 3,300 m'lik kesimlerinde +5 °C ye düşer. Bu bölgelerde yaz boyunca geceleri don olayına rastlanır. Kışın ise buralarda (Aksay Vadisi) sıcaklık -50 °C olarak ölçülmüştür.
Son yıllarda etkisini iyiden iyiye hissettiren bir fenomen olan iklim değişikliği Tanrı dağlarındaki kalıcı kar ve buz örtüsünü etkileyerek bu kaynaklardan beslenen nehirlerin rejimini değiştirmektedir. 1940-1991 yılları arasındaki gözlemlere göre Tanrı dağlarının genelinde, kar kalınlığında 0.1 metre azalma ve kar örtüsü kalıcılık süresinde 9 günlük bir düşüş söz konusudur. Yaklaşık olarak 16.000 km^2'lik buzul alanına sahip olan Tanrı dağları buzullarca zengindir, Tanrı dağlarındaki buzulların yaklaşık yarısı Kırgızistan sınırları içinde kalmaktadır. 1970'lerin ortalarından itibaren buzul kaybı ivmelenmiştir. Buzulların iklim değişikliğine yerdiği yanıtlar konumlarına göre değişmektedir, dağ sırasının merkezindeki buzullar daha az erirken; dıştaki buzullar daha fazla kayba maruz kalmaktadır. Klasik buzul erimesi dönemlerinde artması beklenen nehir debileri eskisi kadar artmamaktadır, bu da erime miktarının artan sıcaklığa bağlı olarak yıl içinde daha uzun süreye yayıldığını kanıtlamaktadır.

Bitki ve hayvan yaşamı
Tanrı dağları'nda bitkilerin dağılımı yükseklik bölgeleriyle belirlenir. Her rakımda farklı bir bitki grubu yer alır ve bu vejetatif (bitkisel) bir çeşitlilik sağlar. 1500-1800 metre arasında dağ eteği ve düzlüklerle yarı kurak alanlar göze çarpar; akabinde bu alanlarda kuraklığa toleranslı ephedra cinsi çalılar, kısa otlaklar bulunur. Tanrı dağları'nda en yaygın manzara steptir ve bu bitki grubu 1050-3350 metre rakımlar arasında yer alır. Tanrı dağları'nda step ve çayırı ormanlık alanlar izlemektedir. 1500-3000 metre arası rakımlarda orman örtüsü bulunabilmektedir ve ormanlık alanlar genelde kuzey yamaçlarda yer alırlar. Alçak rakımlarda kışın yapraklarını döken ağaçlar ve karışık yabani meyve ağaçları vardır. Orman alanları içindeki kel alanlar ve orman üst sınırına komşu bölgelerde subalpin çayırlar yer alır. Bu subalpin çayırlar, 3000 metre üstünde en nemli kuzey yamaçlarda bulunurlar ve 3400-3700 metre arasında soğuk çöl olarak değerlendirilen araziler vardır. Bölge şaşırtıcı bir ekolojik zenginliğe sahiptir ve florası kadar faunası da kendisine hastır. Kuş ve memeli türleri büyük çeşitliliği insan gruplarının alçak rakımlarda yeniden iskan edilmeleriyle artmıştır. Tilki, kurt, kakım gibi canlıların yanı sıra dağın ormanlık ve step alanlarının arasında boz ayılar, dağ keçileri, karaca, kar leoparı ve yaban domuzları yaşamaktadır. Az da olsa yılan ve kertenkele türleri de mevcuttur.

Yer altı zenginliği
Tanrı dağları çok zengin ve büyük miktarda yer altı zenginliğine sahiptir. Özellikle minerallerin pek çoğunu ihtiva eder, hatta demirsiz metallarin çoğu ticari olarak maden açılıp işletilecek kadar büyük miktarda yatağa sahiptir. Fosfat, cıva, kurşun, çinko vb. çok değerli metalleri ihtiva eden bölge aynı zamanda zengin petrol, doğal gaz ve kömür yataklarını da barındırır. Bu kaynakların bolluğu ve ticari potansiyeli özellikle dağ sırasının doğusundaki kuzey yamaçlarda endüstriyel girişimlere başlanılmasına neden olmuştur.

Tanrı Dağları'nın bölümleri

Ala dağları
 Çungarya Aladağları (Çin ve Kazakistan'da)
 Kırgız Ala dağları (Kırgızistan ve Kazakistan'da)
 Küngöy (Kengey) Ala dağları (Kırgızistan ve Kazakistan'da)
 Teskey Ala dağları (Kırgızistan'da)
 Talas Ala dağları (Kırgızistan, Kazakistan ve Özbekistan'da)
 Trans-İli Ala dağları (Kazakistan, Almatı'da)

Tanrı Dağları'ndan görüntüler

Kaynakça

 The Contemporary Atlas of China. 1988. London: Marshall Editions Ltd. Reprint 1989. Sydney: Collins Publishers Australia.
 The Times Comprehensive Atlas of the World. Eleventh Edition. 2003. Times Books Group Ltd. London.

Orta Asya coğrafyası
Asya'daki sıradağlar
Kırgızistan'daki dağlar
Kazakistan'daki dağlar
Özbekistan'daki dağlar
Çin'deki sıradağlar
Doğu Türkistan'daki yeryüzü şekilleri
İpek Yolu'ndaki siteler
Asya'daki Dünya Mirasları
Çin'deki Dünya Mirasları

Tanrı Dağları