Rauf Raif Denktaş (27 Ocak 1924 - 13 Ocak 2012), Kıbrıs Türkü siyasetçi ve yazardır. Denktaş, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin kurucusu ve ilk cumhurbaşkanıdır. 1983'ten 2005'e kadar toplamda 21 yıl 5 ay 9 gün cumhurbaşkanlığı yapmıştır.

İlk yılları
Rauf Denktaş, 27 Ocak 1924 günü Baf kasabasında doğdu. 1,5 yaşındayken annesi Emine Hanım'ı kaybetti. Babası hakim Mehmet Raif Bey'di, Rauf ailenin dördüncü ve en küçük çocuğuydu. Altı yaşına kadar eğitiminde anneannesi ve babaannesinin yanında, Osmanlı döneminde zaptiyelik yapmış olan dedesi Şeherli Mehmed yetiştirilmesinde rol oynadı. Çocukluk yıllarında, özellikle tatillerde Aybifan'da ailesiyle vakit geçiren Denktaş, hatıratında bu köyü "köyüm" olarak niteler. Denktaş, 1930 yılında eğitim için İstanbul'a gönderildi. Arnavutköy'de ilkokuldan liseye kadar eğitim veren Fevzi Ati Lisesi'nde yatılı okumaya başladı. Ortaokuldan sonra Kıbrıs'a döndü ve 1941 yılında Lefkoşa İngiliz Okulu'ndan mezun oldu. Mezun olmasının ardından Fazıl Küçük'ün Halkın Sesi gazetesinde yazılar yazmaya başladı. Daha sonra bir süre Mağusa'da tercümanlık, mahkemelerde memurluk ve İngiliz Okulu'nda öğretmenlik yaptı. 1944 yılında hukuk eğitimi için Lincoln's Inn'de okumak üzere Birleşik Krallık'a gitti. 1947 yılında adaya döndü ve avukatlığa başladı. Sonraları savcılığa geçti ve 1956 yılında başsavcılığa yükseldi.

Siyasi yaşamı

Mücadele yılları
27 Kasım 1948 tarihinde Kıbrıs Türklerinin düzenlediği ilk mitingde Fazıl Küçük ile beraber hatiplik yaptı. Halka ilk hitabını bu vesileyle ve 24 yaşındayken yaptı. Türk cemaatinin iki önemli ismi Faiz Kaymak ve Fazıl Küçük arasında ara bulucu rolünü üstlenip, toplumun çıkarlarının takipçisi oldu. Faiz Kaymak'ın teklifi ve Fazıl Küçük'ün tasvibiyle Kıbrıs Türk Kurumlar Federasyonu Kongresi'nde başkanlığa seçildi. Savcılık görevinden emeklilik hakkını kazanmasına altı ay kala, Birleşik Krallık yönetimini zorlukla ikna ederek istifa etti ve cemaat sorunlarıyla uğraşmaya başladı. 1949 yılı yaz aylarında avukatlık yapmaya başladı. Yine aynı yıl Aydın Hanım'la evlendi. 1955 yılında  Enosisle mücadelede ve EOKA karşısında Kıbrıs Türklerinin direnişine yön verdi. 1958 yılında hükûmetteki görevinden istifa etti. Arkadaşlarıyla 1 Ağustos 1958 tarihinde Türk Mukavemet Teşkilatını (TMT) kurdu.

1958 yılında iki toplum arasında başlayan çatışmalarda, Türkler protestolar gerçekleştirdi. Zürih-Londra antlaşmaları öncesinde Fazıl Küçük ile birlikte Ankara'ya Dışişleri Bakanı Fatin Rüştü Zorlu ile görüşmeye gitti. Bu görüşmede adaya Türk askerinin gönderilmesi teklifini dile getirdi. 1959 Zürih ve Londra Antlaşmaları ile, 1960 Antlaşmaları ve Kıbrıs Cumhuriyeti Anayasası'nın hazırlanmasında çaba gösterdi. Aynı yıl Türk Cemaat Meclisi üyeliği ve Türk Cemaati İcra Komitesi Başkanlığı'na seçildi. 16 Ağustos 1960 tarihinde 650 kişilik Türk Alayı Mağusa Limanı'na ayak bastı. 1963 olaylarından sonra temaslarda bulunmak üzere Ankara'ya gitti. Temaslarını tamamlayarak bir sandalla Kıbrıs'a geçti ve Türk direnişini örgütlemeye başladı.

7 Ocak 1964'te Londra Konferansı'na katılmak üzere adadan ayrıldı. Görüşmelerin sonuca ulaşamaması üzerine 15 Ocak'ta Ankara'ya dönen Denktaş, 17 Şubat'ta New York'a gitti ve Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi görüşmelerine katıldı. 18 Mart tarihinde tekrar Ankara'ya dönene dek, Makarios başkanlığında ve tamamen Rum kontrolünde olan Kıbrıs Cumhuriyeti Bakanlar Kurulu, Denktaş hakkında devlete hakaret ve başka suçlar nedeniyle tutuklama ve yargılama kararı aldı. Bunun üzerine Denktaş mecburi olarak Ankara'da kaldı. Gizlice Erenköy'e çıkarak Erenköy Direnişi'ne katıldı, sonra tekrar Ankara'ya döndü. Türkiye'de kaldığı dönemde Ankara'daki siyasi çevrelerle Kıbrıs konusundaki vizyon farkının derinliğini gözlemledi. Kıbrıs konusundaki gelişmeleri ve düşüncelerini Türkiye kamuoyuna aktarmak için basın toplantıları ve konferanslar düzenledi. 29 Ekim 1966 tarihinde, Türkiye'nin Kıbrıs politikasının çok pasif kaldığı, taksim için yeterince çabalanmadığı görüşünü aktardığı 12'ye 5 Kala kitapçığını yayımladı ve tüm milletvekillerine dağıttı. Türkiye'nin dış politikasına sert bir eleştiri teşkil eden bu kitapçık, Türkiye Dışişleri Bakanlığı tarafından hoş karşılanmadı. 1967 yılında adaya gizlice girerken tutuklandı. Yoğun girişimler sonucu Türkiye'ye iade edildi. 1968 yılında adaya giriş yasağı kaldırılınca Kıbrıs'a döndü.

Siyaset dönemi

1970 seçimlerinde Türk Cemaat Meclisi Başkanlığı'na seçildi. 18 Şubat 1973 tarihinde Fazıl Küçük görevinden ayrılması üzerine Kıbrıs Cumhurbaşkanı Yardımcısı seçildi. Bu görevinden 28 Şubat 1973 tarihinde istifa etti ve aynı gün Kıbrıs Türk Yönetimi Başkanı seçildi. Kıbrıs Harekâtı'nın ardından 13 Şubat 1975 tarihinde Kıbrıs Türk Federe Devleti'nin ilanından sonra devlet ve meclis başkanı görevlerini de yürüttü ve anayasa uyarınca 1976 yılında yapılan ilk genel seçimlerde devlet başkanlığına seçildi. 1981 yılında ikinci kez devlet başkanı oldu. 15 Kasım 1983 tarihinde Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin ilanından sonra tekrar cumhurbaşkanlığına seçildi. 22 Nisan 1990 tarihinde yapılan erken seçimde ikinci kez cumhurbaşkanı seçildi. 1995'teki seçimlerde de cumhurbaşkanı seçildi. 2000 yılındaki seçimlerde %43,67 oranında oy aldı ve seçim ikinci tura kaldı; ama ikinci tura kalan diğer aday olan Derviş Eroğlu'nun çekilmesi üzerine seçimden galip olarak çıktı. 2004 yılında BM genel sekreteri Kofi Annan'ın Kıbrıs Sorunu'nun çözümü için hazırladığı Annan Planı'na karşı çıktı, buna rağmen plan Kıbrıslı Türkler tarafından kabul edilse de Kıbrıslı Rumların reddetmesi üzerine hayata geçmedi. 17 Nisan 2005 tarihinde yapılan Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde aday olmadı ve 24 Nisan 2005 tarihinde görevi yeni seçilen cumhurbaşkanı Mehmet Ali Talat'a devretti.

Sosyal yaşamı
Politika hayatı yanı sıra, aynı zamanda yazar kimliğiyle de önemli bir şahsiyet olan Rauf Denktaş, 1985 yılının son aylarından bugüne, Yeni Asya Yayınları arasında çıkan kitapları bulunuyor. Ayrıca Denktaş, çok meraklı bir fotoğrafçı özelliği ile de bilinmekte, fotoğraf makinesini elinden bırakmamaktaydı. Rauf Denktaş, Halkın Sesi gazetesinde yazılar yazmakta ve ART isimli televizyon kanalında Pazartesi günleri Denktaş'ın Gündemi adlı, görüşlerini anlattığı programı sunmaktaydı.

Ölümü

8 Ocak gecesi organ yetmezliği teşhisi ile Yakın Doğu Üniversitesi Hastanesi'ne kaldırılan Rauf Denktaş, tedavi gördüğü hastanede 13 Ocak 2012 tarihinde 88 yaşında öldü. Vefatının ardından Türkiye ve KKTC'de ulusal yas ilan edildi. 17 Ocak 2012 günü, yapılan devlet töreniyle Lefkoşa'daki Cumhuriyet Parkı'nda defnedildi.

Kitapları
 Saadet Sırları (1941)
 Ateşsiz Cehennem (1944)
 Criminal Cases (1953)
 12'ye 5 Kala (1965)
 Akritas Planı (1972)
 A Short Discourse of Cyprus (1972)
 The Cyprus Problem (1973)
 Cyprus Triangle (1981)
 Gençlerle Başbaşa (1981)
 Kur'ân'dan İlhamlar (1986)
 Gençlere Öğütler (1988)
 İmtihan Dünyası
 Yarınlar İçin
 Kıbrıs Girit Olmasın
 A Handbook of Criminal Cases, 1955
 Cyprus Problem in a Nutshell, 1983
 Kadın ve Dünya - Woman and The World, 1985
 UN Speeches on Cyprus, 1986
 Seçenekler ve Kıbrıs Türkleri - The Options and The Turkish Cypriots, 1986
 Cyprus, An Indictment and Defence, 1987
 The Cyprus Problem 23rd Year, 1987
 My Vision for Cyprus, 1988
 Atatürk, Din ve Laiklik - Atatürk, Religion and Laïcité, 1989
 Kıbrıs'ta Bitmeyen Kavga - The Unending Fight in Cyprus, 1991
 Kıbrıs Davamız - Our Cyprus Issue, 1991
 İlk Altı Ay - The First Six Months, 1991
 What is the Cyprus Problem, 1991
 A Challenge on Cyprus, 1990-91
 Denktaş As A Photographer, Images From Northern Cyprus, 1991
 The Cyprus Problem and the Remedy, 1992, Nicosia (Lefkoşa)
 From My Album, 1992
 O Günler - Those days, 1993, Nicosia
 Images From Northern Cyprus, 1993
 Vizyon - The Vision, 1994, Nicosia
 Kapılar - Doors, 1995, Nicosia
 Observations on the Cyprus Dispute, 1996
 Kıbrıs Meselesinde Son Durum - The Latest Situation in Cyprus Issue, 1996, Nicosia
 Rum Yunan İkilisi: İstenmeyen Cumhuriyetten Nereye? - Cypriot Greek Duo: Where to from the Unwanted Republic, 1996, Nicosia
 Karkot Deresi - Karkot Creek, 1996
 Rauf Denktaş'ın Hatıraları, 1964-74, I. cilt (1964) - Memoirs of Rauf Denktaş, 1964-74, volume I (1964), 1996
 Rauf Denktaş'ın Hatıraları, 1964-74, II. cilt (1965), 1997
 Rauf Denktaş'ın Hatıraları, 1964-74, III. cilt (1966), 1997
 Rauf Denktaş'ın Hatıraları, 1964-74, IV. cilt (1967), 1997
 Rauf Denktaş'ın Hatıraları, 1964-74, V. cilt (1968), 1997
 Rauf Denktaş'ın Hatıraları, 1964-74, VI. cilt (1969), 1997
 Rauf Denktaş'ın Hatıraları, 1964-74, VII. cilt (1970), 1997
 Kalbimin Sesi - The voice of my heart, 1997
 In Search of Justice, 1997
 Rauf Denktaş'ın Hatıraları, 1964-74, VIII. cilt (1971-72), 1998
 Rauf Denktaş'ın Hatıraları, 1964-74, IX. cilt (1973-74), 1999
 Hatıralar, Toplayış, X. cilt - Memoirs, Conclusion, vol X, 2000

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 İbrahim Arslan, (2013). "Rauf Denktaş'ın Şiir Dünyası", IV. Uluslararası Türk Dili ve Edebiyatı Öğrenci Kongresi (TUDOK 2012) Bildiriler, s. 931-934.
 İbrahim Arslan, (2014). "Rauf Denktaş'ın Şiir Dünyası", Asia Minor Studies, ISSN 2147-1673, Rauf Denktaş Özel Sayısı, Mayıs 2014, Kilis 7 Aralık Üniversitesi, s.37-50.

1924 doğumlular
Baf doğumlular
Kıbrıs Türkü siyasetçiler
Kıbrıs Türkü yazarlar
Kıbrıs Türkü avukatlar
Ulusal Birlik Partisi (Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti) genel başkanları
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti devlet başkanları
Lefkoşa'da ölenler
2012 yılında ölenler
Türk milliyetçileri
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti siyasetçileri
Çoklu organ yetmezliğinden ölenler
Kıbrıs'ta defnedilenler
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Şeref Madalyası sahipleri
İngiliz Okulunda öğrenim görenler
Türk Mukavemet Teşkilatı mensubu kişiler
Kıbrıs Türkü Fotoğrafçılar
20. yüzyıl Türk yazarları
Türk milliyetçisi yazarlar

Rauf Denktaş


The Flesh Mask este un roman al autorului american Jack Vance.

Publicat inițial în 1957 sub pseudonimul Peter Held ca Take My Face, a fost republicat sub numele scriitorului Jack Vance în 1988 de Underwood-Miller ca Take My Face și ca The Flesh Mask, titlul preferat al autorului, în ediția din 2002 Vance Integral.

Rezumat

Tachinat de patru dintre cele mai frumoase fete ale școlii la o petrecere de liceu, un sportiv cu o față sever desfigurată și beat se aruncă spre una dintre ele în frustrarea sa. Ca pedeapsă pentru acest atac, băiatul este supus unei intervenții chirurgicale reconstructive extinse pe cheltuiala statului. Ani mai târziu, fetele sunt la facultate când una dintre ele este ucisă, chipul ei mutilat, iar celelalte primesc amenințări. Locul unde se află tânărul nu este cunoscut și nu există înregistrări fotografice ale noii sale fețe.

Note

Romane de Jack Vance
Romane din 1957
Romane polițiste
Romane științifico-fantastice

The Flesh Mask


Campanula mirabilis er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá Kákasus.

Tilvísanir

Bláklukkur

Campanula mirabilis


Afet İnan Tarih Araştırmaları Ödülü, 1990 yılından bu yana iki yılda bir verilmekte olan tarih araştırmaları ödülü.

Afet İnan'ın anısını yaşatmak, onu genç kuşaklara tanıtmak ve tarih araştırmalarını teşvik etmek amacıyla 1990 yılında bir aile girişimi olarak verilen ödül, 1995 yılından itibaren Tarih Vakfı'nın akademik desteğiyle verilmeye başlandı.

Ödül sahipleri
 1990- Zeki Sarıhan, Cemil Koçak ve Uygur Kocabaşoğlu
 1992- İttihatçılar ve Masonlar ile Orhan Koloğlu, Türk Yazı Devrimi ile Bilal Şimşir ve Siyasi İdeoloji Olarak İslamlığın Doğuşu ile Mümtaz'er Türköne
 1995- Sabri Yetkin
 1996- Yücel Güçlü, Fahri Çoker ve Tanzimat Devrinde Meclis-i Vâlâ 1838-1868 ile Mehmet Seyidanlıoğlu
 1998- Engin Berber, Selami Kılıç ve Erkan Serçe
 2000- Günay Göksu Özdoğan ve Çağrı Erhan
 2002- Turan'dan Bozkurt'a: Tek Parti Döneminde Türkçülük (1931-1946) ile Günay Göksu Özdoğan ve Türk - Amerikan İlişkilerinin Tarihsel Kökenleri ile Çağrı Erhan
 2004- Türk Edebiyatı ve Birinci Dünya Savaşı (1914-1918) Propagandadan Milli Kimlik İnşâsına ile Erol Köroğlu ve Makbul Vatandaş'ın Peşinde: II. Meşrutiyet'ten Bugüne Vatandaşlık Eğitimi ile Füsun Üstel

Kaynakça

Türkiye'de verilen ödüller

Afet İnan Tarih Araştırmaları Ödülü


Gone er en dansk kortfilm fra 2011, der er instrueret af Sune Kofod Maglegaard.

Handling
En ung mand vågner op i en skov. Han er alene, og han ved ikke hvor han er. Han prøver at finde en vej ud af skoven, men den synes uendelig, og uden nogen vej at følge. Imens han går rundt og leder efter en vej ud af skoven, får han følelsen af, at han ikke er alene.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2011

Kortfilm fra Danmark

Gone


Lenfadenit veya adenolenfit (yani lenf adeniti), lenf düğümü iltihabıdır. Enfekte olan lenf düğümü şişer, ısınır ve hassaslaşır. Birçok hastalığın bilinen semptomudur.Genellikle bakteriyel enfeksiyonlara bağlı olarak, foliküler hiperplazi ve nötrofil polimorf infiltrasyonunun olduğu düğümler büyümüş ve hassastır.

Lenfatik sistem
Enfeksiyon hastalıkları

Lenfadenit


Harald fue un legendario rey (nórdico antiguo konungr) de los godos en el  que se menciona en la saga Hervarar. Era rey de Reidgotaland. Fue traicionado por Heidrek, su lugarteniente que consiguió apoderarse de la mitad del ejército godo y pudo conseguir la mano de la hija del rey, Helga, con quien tuvieron un hijo Angantyr. En el mismo periodo, el rey Harald tuvo un hijo llamado Halfdan.

Reidgotaland pasaba por un periodo de hambruna. El goði determinó que se debía sacrificar al noble más joven del reino para satisfacer a Odín y recuperar las buenas cosechas. El pueblo empezó a cuestionarse quien de los jóvenes príncipes era el más noble y decidieron preguntar al rey Höfund de Glæsisvellir. Höfund decidió que era Angantyr (su propio nieto) y le dijo a su hijo Heidrek que para compensar la pérdida, pidiera al rey Harald una satisfacción por el sacrificio, esto era la mitad del ejército godo. El rey Harald se vio forzado a aceptar.

Pero cuando Höfund convocó al Thing para sacrificar a Angantyr, Heidrek objetó y dijo que Odín estaría más complacido si recibiese al rey Harald y su hijo Halfdan. Heidrek por lo tanto encabezó un golpe de Estado con la mitad del ejército godo, y usó la espada Tyrfing para matar al rey Harald y a su hijo. Cuando Helga supo de la muerte de sus parientes, se suicidó ahorcándose.

Bibliografía
 Henrikson, Alf. (1998). Stora mytologiska uppslagsboken ISBN 91-37-11346-1

Enlaces externos
 Hervarar saga ok Heiðreks en nórdico antiguo en heimskringla.no

Historia de Escandinavia
Personajes de la mitología nórdica

Harald (rey godo)


Der Humanistische Pressedienst (hpd) bietet seit 2006 eine Website zu freigeistig-humanistischen Themen, die vom gleichnamigen gemeinnützigen Verein betrieben wird.

Organisation

Geschichte
Der hpd wurde 2006 auf Initiative der Giordano-Bruno-Stiftung (gbs) und des Humanistischen Verbandes Deutschlands (HVD) gegründet und startete im August 2006 mit einem Online-Angebot. Heute hat die hpd-Website nach eigenen Angaben mehr als 3,5 Millionen Seitenaufrufe im Jahr, was den Pressedienst zum reichweitenstärksten Organ der säkularen Szene im deutschsprachigen Raum macht.

Trägerverein
Für die Finanzierung der redaktionellen Arbeit wurde 2006 der Trägerverein Humanistischer Pressedienst (hpd) e.V. mit Sitz in Berlin gegründet.

Präsident des Vereins ist Rainer Rosenzweig, Vizepräsidentin ist Natalie Grams, Schatzmeisterin ist Ricarda Hinz. Zu den Mitgliedern gehören der Zentralrat der Konfessionsfreien, Bund für Geistesfreiheit (bfg), Deutsche Gesellschaft für Humanes Sterben (DGHS), gbs, Humanistischer Verband Deutschlands – Landesverband Berlin-Brandenburg K.d.ö.R., Humanistischer Verband Österreich, Freidenkende Schweiz Jugendweihe Deutschland e.V. und der Internationale Bund der Konfessionslosen und Atheisten (IBKA).

Redaktion
Herausgeber war bis zu seinem Tod 2020 Volker Panzer. Die Redaktion besteht aus Frank Nicolai (Chefredakteur), Daniela Wakonigg (stellv. Chefredakteurin), Inge Hüsgen, Gisa Bodenstein und Hella Camargo. Von der Gründung bis 2013 war Carsten Frerk Chefredakteur.

Im Jahr 2020 erschienen 1.073 Artikel von 156 Autoren. Regelmäßig schreiben u. a. Hamed Abdel-Samad, Valentin Abgottspon, Mina Ahadi, Nico Alm, Dieter Birnbacher, Gerhard Czermak, Colin Goldner, Natalie Grams, Rolf Dietrich Herzberg, Philipp Möller, Michael Schmidt-Salomon, Armin Pfahl-Traughber, Klaus Ungerer, Rüdiger Vaas und Bernd Vowinkel.

Für den hpd zeichnen u. a. Michael Holtschulte, Ralf König, Dorthe Landschulz, Piero Masztalerz, Til Mette, Oliver Ottitsch, Martin Perscheid und Jacques Tilly.

Inhaltliche Ausrichtung
Der hpd präsentiert nach eigenen Angaben "aufklärerische, humanistische und freigeistige Positionen zu aktuellen Ereignissen". Der hpd bedient sich verschiedener journalistischen Formate, wie Nachricht, Kommentar, Rezension, Interview, Essay und Karikatur.

Publikationen
 hpd Humanistischer Pressedienst (Website)
 Dubito-Magazin (für Zielgruppe von 15 bis 35 Jahren)
 Karikaturen-Jahrbuch Spott sei Dank

Rezeption des hpd, Kritik am hpd und Medienkritik des hpd
Andreas Fincke schrieb kurz nach der Gründung des hpd im Materialdienst 4/2007 der Evangelischen Zentralstelle für Weltanschauungsfragen, dass der Name des hpd "heimliche Konkurrenz" zu kirchlichen Angeboten ausdrücke, ferner: "Es ist davon auszugehen, dass der hpd bei Medienvertretern Anklang finden wird. Den Kirchenkritikern und Freigeistern ist damit ein weiterer Coup gelungen."

2008 erhob der Berliner Anwalt und Initiator des Volksbegehrens Pro Reli, Christoph Lehmann (CDU), laut Tagesspiegel auf Grund des Artikels Die religiöse Dressur des Kindes den Vorwurf der "Religionsfeindlichkeit und Diffamierung Andersgläubiger".

2015 kritisierten der Blog Ruhrbarone und Ulrich Kutschera, dass die Veröffentlichung eines Kommentars von Kutschera zum Kreationismus und zur Gender-Theorie rückgängig gemacht wurde.

Weblinks
 Humanistischer Pressedienst
 hpd beim Perlentaucher

Einzelnachweise

Giordano-Bruno-Stiftung
Humanistischer Verband Deutschlands
Medien (Berlin)
Humanismus
Atheismus
Gegründet 2006
Verein (Berlin)

Humanistischer Pressedienst


9938 Kretlow este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9938 Kretlow este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Werner Landgraf. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,14 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 3,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1988
Centura de asteroizi

9938 Kretlow


Wierzchocino (deutsch Virchenzin, slowinzisch Vjėřχʉ̀ɵ̯cänɵ) ist ein Dorf im Powiat Słupski der polnischen Woiwodschaft Pommern.

Geographische Lage
Wierzchocino liegt in Hinterpommern, etwa fünf Kilometer südöstlich von Smołdzino (Schmolsin), 24 Kilometer nordöstlich von Słupsk (Stolp) und 94 Kilometer westlich der regionalen Metropole Danzig.

Geschichte
Wierzchocino ist ein ehemaliges Gutsdorf.
Um 1784 gab es in Virchenzin ein Vorwerk, acht Bauern mit dem Schulzen, drei Kossäten und 18 Büdner, unter denen sich auch der Unterförster und der Schmied befanden. 1925 standen auf dem Gemeindegrund 98 Wohnhäuser. Im Jahr 1939 bestanden in Virchenzin 131 Haushaltungen mit insgesamt 556 Einwohnern.

Vor Ende des Zweiten Weltkriegs war Virchenzin Amtssitz des Amtsbezirks Virchenzin im Landkreis Stolp, Regierungsbezirk Köslin, der Provinz Pommern.
Zu Virchenzin gehörten vor 1945 außer dem Dorf selbst drei weitere Wohnplätze:
 Heinrichshof
 Lassen
 Vogelsang
Die Gemeindefläche maß 1.190 Hektar.

Gegen Ende des Zweiten Weltkriegs wurde die Region am 9. März 1945 von der Roten Armee besetzt. Anschließend wurde Virchenzin unter polnische Verwaltung gestellt. Die Häuser und Gehöfte wurden im Rahmen polnischer Enteignungsmaßnahmen von zugewanderten Polen übernommen. Die Einwohner wurden vertrieben.

Im Jahr 2008 hatte Wierzchocino 221 Einwohner.

Schule
Bis 1830 hatten die Dörfer Zietzen, Virchenzin und Vietkow eine gemeinsame Schule, die sich zwischen diesen Ortschaften auf dem 'ritterfreien' Vorwerk Rambow befand. Jedes der drei Dörfer bekam danach eine eigene Schule.

Literatur
 Karl-Heinz Pagel: Der Landkreis Stolp in Pommern. Lübeck 1989, S. 999–1003 (Download Ortsbeschreibung Virchenzin) (PDF; 1,1 MB)
 Ludwig Wilhelm Brüggemann: Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogtums Vor- und Hinterpommern. Teil II, Band 2, Stettin 1784, S. 940, Nr. 9 und S. 941, Nr. 4

Weblinks
 Gunthard Stübs und Pommersche Forschungsgemeinschaft: Der Wohnort Virchenzin im ehemaligen Landkreis Stolp (2011).

Einzelnachweise

Ort in Pommern
Ort der Woiwodschaft Pommern
Gmina Smołdzino

Wierzchocino


Lula kan henvise til:
 Luiz Inácio da Silva – Brasiliens præsident 2003-2011, kendt som Lula
 Lula (Italien) – Italiensk by og kommune på Sardinien

Lula (flertydig)


Ihor Chevtchenko  est un juriste et homme politique ukrainien.

Il est ministre du gouvernement Iatseniouk II et candidat à l'élection présidentielle ukrainienne de 2019.

Biographie
Il est étudiant à l'université nationale Taras-Chevtchenko de Kiev en 1992 puis à l'Institut universitaire européen en 1995 et à l'université de droit du Minnesota.
En octobre 2015, il se présente à l'élection municipale à Bilhorod-Dnistrovskyï (oblast d'Odessa) comme indépendant et arrive second.

Notes et références

Liens externes

Personnalité ukrainienne du monde des affaires
Personnalité politique ukrainienne
Naissance en janvier 1971
Naissance en RSS d'Ukraine
Candidat à une élection présidentielle en Ukraine
Naissance dans l'oblast de Kirovohrad

Ihor Chevtchenko


Spanien deltog første gang i olympiske lege under Sommer-OL 1900 i Paris, men først igen under Sommer-OL 1920 i Antwerpen. De har siden deltaget i alle sommerlege undtaget Sommer-OL 1936 i Berlin, som de boykottede. Spanien boykottede også Sommer-OL 1956 i Melbourne, men deltog i Ridesport under sommer-OL 1956 i Stockholm. Spanien deltog første gang i vinterlege under Vinter-OL 1936 i Garmisch-Partenkirchen og har siden deltaget i samtlige vinterlege.

Spanien har været vært for OL en gang; Sommer-OL 1992 i Barcelona.

Medaljeoversigt

Eksterne henvisninger
 Spaniens OL-statistik  på Sports-reference.com

Spanien ved sommer-OL
Spanien ved vinter-OL
OL

Spanien ved OL


غراكوفو  هي مدينة في جمهورية أودمورتيا في روسيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 3358 نسمة.

مراجع

مدن أودمورتيا

غراكوفو (أودمورتيا)


Oleksandr Danyliouk (en ), né le 22 juillet 1975 à Grigoriopol, est une personnalité politique ukrainienne.

Il fut ministre des finances du Gouvernement Hroïsman et membre du Conseil de défense et de sécurité nationale d'Ukraine et directeur de Mckinsey Europe.

En janvier 2023, il rejoint la société Destinus en tant que vice-président principal Défense.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Personnalité politique ukrainienne
Ministre ukrainienne
Membre d'un service de renseignement ukrainien
Naissance en septembre 1962

Oleksandr Danyliouk


Çamlıalan, Antalya ilinin Gündoğmuş ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
ESKİ ADI BELİSTİR'DİR

Coğrafya
Antalya iline 195 km, Gündoğmuş ilçesine 45 km uzaklıktadır.

Nüfus

Gündoğmuş'un mahalleleri

Çamlıalan, Gündoğmuş


Dušan Pašek senior (* 7. September 1960 in Bratislava, Tschechoslowakei; † 15. März 1998 ebenda) war ein slowakischer Eishockeyspieler, der in seiner aktiven Zeit von 1977 bis 1993 unter anderem für die Minnesota North Stars in der National Hockey League gespielt hat. Sein Sohn Dušan Pašek junior war bis zu seinem Tod im November 2021 ebenfalls ein professioneller Eishockeyspieler.

Karriere

Vereinskarriere
Dušan Pašek begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt in der Nachwuchsabteilung von Slovan ChZJD Bratislava, für das er von 1977 bis 1985 in der 1. Liga, der höchsten tschechoslowakischen Spielklasse, aktiv war. Anschließend verbrachte er die Saison 1985/86 beim Armeesportklub HC Dukla Jihlava, ehe er für weitere zwei Jahre nach Bratislava zurückkehrte. In der Saison 1986/87 wurde der Center in das erste All-Star Team der 1. Liga gewählt. In der Saison 1988/89 lief er für die Minnesota North Stars in der National Hockey League auf, die ihn bereits im NHL Entry Draft 1982 in der vierten Runde als insgesamt 81. Spieler ausgewählt hatten. Für Minnesota erzielte er in seiner einzigen NHL-Spielzeit in insgesamt 50 Spielen fünf Tore und zehn Vorlagen. In der Saison 1989/90 kam der tschechoslowakische Nationalspieler zunächst nur für Minnesotas Farmteam Kalamazoo Wings in der International Hockey League zum Einsatz, woraufhin er nach Europa zurückkehrte und einen Vertrag beim HC Lugano aus der Nationalliga A unterschrieb. Mit Lugano wurde er am Saisonende auf Anhieb Schweizer Meister. Die Saison 1990/91 begann er bei seinem Heimatverein Slovan ChZJD Bratislava in der höchsten tschechoslowakischen Spielklasse, ehe er den Großteil der Spielzeit bei Asiago Hockey aus der italienischen Serie A1 verbrachte. Zuletzt trat er für den HC Ambrì-Piotta in der Schweizer NLA an. Die Saison 1991/92 verbrachte er wiederum in Italien beim SHC Fassa. Im Anschluss an die Saison 1992/93, in der er bei KalPa Kuopio in der finnischen SM-liiga auf dem Eis stand, beendete er seine Karriere im Alter von 33 Jahren.

Mitte der 1990er Jahre wurde Pašek zum Vereinspräsidenten von Slovan Bratislava ernannt. Im Dezember 1997 folgte zudem die Ernennung zum Präsidenten des Slowakischen Eishockeyverbands. In beiden Ämtern war er bis zu seinem Suizid im März 1998 tätig, dessen genauen Hintergründe bis heute ungeklärt sind. Beigesetzt wurde er auf dem Friedhof Slávičie údolie in seiner Heimatstadt Bratislava. Im Jahr 2007 wurde er postum in die Slowakische Hockey Hall of Fame aufgenommen.

International
Für die Tschechoslowakei nahm Pašek im Juniorenbereich an der U18-Junioren-Europameisterschaft 1978 sowie den U20-Junioren-Weltmeisterschaften 1979 und 1980 teil. Im Seniorenbereich stand er im Aufgebot seines Landes bei den Weltmeisterschaften 1982, 1983, 1985, 1986 und 1987 sowie bei den Olympischen Winterspielen 1984 in Sarajevo und 1988 in Calgary. Darüber hinaus vertrat er die Tschechoslowakei 1981, 1984 und 1987 beim Canada Cup. In 196 Länderspielen erzielte er 69 Tore für die Tschechoslowakei.

Erfolge und Auszeichnungen

Vereinskarriere
 1979 Tschechoslowakischer Meister mit Slovan Bratislava
 1987 Bester Vorlagengeber der 1. Liga
 1988 All-Star-Team der 1. Liga
 1990 Schweizer Meister mit dem HC Lugano
 2007 Aufnahme in die Slowakische Hockey Hall of Fame

International
 1979 Silbermedaille bei der Junioren-Weltmeisterschaft
 1982 Silbermedaille bei der Weltmeisterschaft
 1983 Silbermedaille bei der Weltmeisterschaft
 1984 Silbermedaille bei den Olympischen Winterspielen
 1985 Goldmedaille bei der Weltmeisterschaft
 1987 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft
 1988 Bester Torschütze bei den Olympischen Winterspielen (gemeinsam mit Wladimir Krutow)

Karrierestatistik

Vereinskarriere

International

Weblinks

 Dušan Pašek bei sienslavy.sk

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Tschechoslowakei)
Eishockeyspieler (HC Slovan Bratislava)
Eishockeyspieler (Kalamazoo Wings, IHL)
Eishockeyspieler (Minnesota North Stars)
Eishockeyspieler (HC Lugano)
Eishockeyspieler (HC Ambrì-Piotta)
Eishockeyspieler (Asiago Hockey)
Eishockeyspieler (SHC Fassa)
Eishockeyspieler (Kalevan Pallo)
Olympiateilnehmer (Tschechoslowakei)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1984
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1988
Eishockeyfunktionär (Slowakei)
Weltmeister (Eishockey)
Schweizer Meister (Eishockey)
Tschechoslowakischer Meister (Eishockey)
Mitglied der Slowakischen Hockey Hall of Fame
Tschechoslowake
Slowake
Geboren 1960
Gestorben 1998
Mann

Dušan Pašek senior


Zoravar Chand Mathur, (d. 22 Temmuz 1923 – ö. 27 Ağustos 1976). Delhi doğumlu Hint şarkıcı. Genelde Mukesh olarak anılır. Lakabı "altın sesli adam"dır. Muhammed Rafi ve Kishore Kumar'la beraber Bollywood'un en ünlü playback şarkıcılarından biriydi.

Onuncu sınıftan sonra okulu bıraktı. Delhi'de kamu hizmetlerinde kısa bir süre çalıştı. Bu süre içerisinde amatör ses kayıtları yaptı ve yeteneklerini geliştirdi.Mukesh'in sesi, kızkardeşinin düğününde şarkı söylerken Motilal (Hindistan'da popüler bir aktör, yönetmen, aynı zamanda Mukesh'in uzak bir akrabası) tarafından fark edildi.İlk iş fırsatını 1945'te Pehli Nazar'ın filmi için seslendireceği şarkıda kazandı. İlk söylediği şarkı Dil Jalta Hai to Jalne De idi. Kısa bir süre BellSouth'da bilgisayar programcısı olarak çalıştı.

1950'li ve 1960'lı yıllarda Bollywood'un efsanevi aktörü ve yönetmeni Raj Kapoor'un en iyi playback şarkıcılığını yapan kişi olarak ünlendi.Raj Kapoor'un ünlü filmi Awara'nın müziklerini seslendirdi.
1976'da bir konser için gittiği Amerika Detroit'te kalp krizinden öldü.Cenazesi Lata Mangeshkar'la Hindistan'a nakledildi. Hindistan'da sinema şahsiyetlerinin, sinema şirketlerinin, hayranlarının , birçok ünlü insanın katıldıpı görkemli bir cenaze töreni düzenlendi. Ölümünün ardından Raj Kapoor "Sesimi kaybettim" dedi.

Mukesh'in ölümünden sonra, henüz duyulmamış şarkıları,1977'de Dharam Veer, Amar Akbar Anthony, Khel Khilari Ka, Darinda, and Chandi Sona filmleriyle sevildi.Mukesh'in oğlu Nitin Mukesh 1980'li yıllarda ibaetle ilgili dini müzikler yapan ünlü bir şarkıcıydı.

Filmografi
 Pehli Nazar (First Look) (1945)
 Mela (The Fair) (1948)
 Aag (Fire) (1948)
 Andaz (1949)
 Awaara (1951)
 Shree 420 (1955)
 Parvarish (Upbringing) (1958)
 Anari (Fool) (1959)
 Sangam (1964)
 Mera Naam Joker (1970)
 Dharam Karam (1975)

Unutulmayan Şarkıları

 Tu Kahe Agar from Andaz (1949)
 Zinda Hoon Main Is Tarah from Aag (1948)
 Khayalon Mein Kisi Ke (with Geeta Dutt) from Bawre Nain (1950)
 Awaara Hoon from Awaara (1951)
 Mera Joota Hai Japaani from Shree 420 (1955)
 Yeh Meraa Deewanaapan Hai from Yahudi (1958)
 Kisee Ki Muskuraahaton Pe Ho Nisaar from Anari (1959)
 O Janewale Ho Sake To Laut Ke Aanaa from Bandini (1963)
 Dost Dost Naa Rahaa from Sangam (1964)
 Sawan Ka Mahina (with Lata Mangeshkar) from Milan (1967)
 Jaane Kahaan Gaye Wo Din from Mera Naam Joker (1970)
 Kahin Door Jab Din from Anand (1970) (music scored by Salil Chowdhury)
 Ek Din Bik Jaayega from Dharam Karam (1975)
 Main Pal Do Pal Kaa Shaayar Hoon and
 Kabhi Kabhie Mere Dil Me Khayaal Aataa Hai from Kabhi Kabhie (1976)
 CHhanchal sheetal nirmal komal from Satyam Shivan Sundaram(1978)

Ödülleri
 1959 Filmfare En iyi erkek playback ödülü "subkusch seekha humne" (Anari filminden)
 1970 Filmfare En iyi erkek playback ödülü "sabse bada naadan" (Pehchan filminden)
 1972 Filmfare En iyi erkek playback ödülü "jai bolo beiman ki" (Beimaan filminden)
 1976 Filmfare En iyi erkek playback ödülü "kabhi khabhi mere dil mein" (Kabhie Kabhie filminden)

Ayrıca bakınız
 Bollywood

Dış bağlantılar
 Mukeh ile ilgili detaylı unofficial site
 Awara filmi müzikleri
 Fan club {{|url=https://web.archive.org/web/20071007120946/http://launch.groups.yahoo.com/group/singermukesh/ |tarih=7 Ekim 2007 }}

Hint müzisyenler
1923 doğumlular
1979 yılında ölenler
Kalp krizinden ölenler
20. yüzyıl erkek şarkıcıları

Mukesh


82463 Mluigiaborsi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
82463 Mluigiaborsi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la San Marcello Pistoiese de Luciano Tesi și Giuseppe Forti. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,12 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 4,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 82001-83000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

82463 Mluigiaborsi


Samfélagsskjöldurinn eða The Football Association Community Shield (áður Charity Shield) er árleg keppni sem haldin er á Wembley þar sem meistarar ensku úrvalsdeildarinnar og sigurvegarar FA-bikarsins mætast skömmu fyrir byrjun nýs tímabils. Keppnin hefur verið haldin síðan 1908. Ágóðanum er dreift til góðgerðasamtaka um Bretland.

Núverandi sigurvegarar eru Arsenal (2023). Manchester United eru sigursælasta liðið með 21 bikar.

 Enski samfélagsskjöldurinn

Samfélagsskjöldurinn


90953 Hideosaitou este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
90953 Hideosaitou este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Nanyo de Tomimaru Okuni. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,36 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 4,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 90001-91000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

90953 Hideosaitou


ليلى كنعان (1981 -)، مخرجة لبنانية ولدت في صيدا، لبنان. أخرجت عددا من الأغاني المصورة لعدة من الفنانين منهم نانسي عجرم وهيفاء وهبي وديانا حداد. في عام 2012 أعلنت اعتزال إخراج الفيديو الكليب.

الحياة الشخصية
في 30 يوليو 2011، تزوجت وديع كنعان صفي الدين.

أعمالها

 حاسة بيك نانسي عجرم 2017
 كلمة حب صوفيا المريخ 2007
 عادي ديانا حداد 2007
 الديو الشهير ماس لولي ديانا حداد وشاب خالد 2006
 ما تقولش لحد هيفاء وهبي 2008
 بابا فين & لما الشمس تروح هيفاء وهبي 2009

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي

أشخاص على قيد الحياة
مواليد في صيدا
مخرجات أفلام لبنانيات
مخرجات فيديوهات موسيقية
مخرجو أفلام لبنانيون
مخرجو فيديوهات موسيقية لبنانيون
مواليد 1981

ليلى كنعان


Andreas Hedlund (Skellefteå, Švedska, 17. rujna 1973.) poznatiji kao Vintersorg i Mr. V je švedski heavy metal pjevač i glazbenik.

Životopis

Glazbenu je karijeru započeo 1991. kao član death metal-sastava Masticator, koji je objavio jedan demoalbum i raspao se. Godine 1994. osnovao je sastav Vargatron (Švedski: Prijestolje vuka). Sastav svirao je black metal s čistimi vokalima. Godine 1996., sastav promijenio ime u Vintersorg (Švedski: Zimska tuga) gdje Hedlund svira do danas.

Godine 1997. pridružio se projektu Cosmic Death, kao pjevač, gitarist i klavijaturist. Sastav svirao je melodični black metal. Sastav se raspao nakon godine, ali 2006. se vratio.

Godine 2000. osnovao je sastav Havayoth koji osnovao s Marcusom "Vargher" E. Normanom s Ancient Wisdom, Bewitched, Naglfar i Throne of Ahaz i Morganom Hanssonom. Hedlund pjevao je na albumu His Creation Reversed i napustio je sastav.

Kad ICS Vortex napustio Borknagar, Hedlund pridružio se sastava. S Borknagarom snimljen šest albuma. Godine 2005. osnovao je glazbeni projekt Cronian s Øysteinom G. Brunom. Godine 2006. objavljen je prvi album Terra. Godine 2019., Hedlund napustio je Borknagar.

Diskografija

 Borknagar

 Empiricism (2001.)
 Epic (2004.)
 Origin (2006.)
 Universal (2010.)
 Urd (2012.)
 Winter Thrice (2016.)

 Vintersorg

 Till fjälls (1998.)
 Ödemarkens son (1999.)
 Cosmic Genesis (2000.)
 Visions from the Spiral Generator (2002.)
 The Focusing Blur (2004.)
 Solens rötter (2007.)
 Jordpuls (2011.)
 Orkan (2012.)
 Naturbål (2014.)
 Till fjälls, del II (2017.)

 Otyg

 Älvefärd (1998.)
 Sagovindars boning (1999.)

 Cronian

 Terra (2006.)
 Enterprise (2008.)
 Erathems (2013.)

 Fission

 Crater (2004.)
 Pain Parade (2008.)

 Havayoth

 His Creation Reversed (2000.)

Izvori

Švedski pjevači heavy metala

Andreas Hedlund


Paulina es una estación en la línea Marrón del Metro de Chicago. La estación se encuentra localizada en 3410 North Lincoln Avenue en Chicago, Illinois. La estación Paulina fue inaugurada el 18 de mayo de 1907.  La Autoridad de Tránsito de Chicago es la encargada por el mantenimiento y administración de la estación. La estación fue reabierta el 3 de abril de 2009 después de ser remodelada.

Descripción
La estación Paulina cuenta con 2 plataformas laterales y 2 vías.

Conexiones
La estación es abastecida por las siguientes conexiones de autobuses:
 Rutas del CTA Buses

Referencias

Enlaces externos

 Estación Paulina
 Líneas y estaciones del Metro de Chicago

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1907
Estaciones de la línea Marrón (Metro de Chicago)

Paulina (Metro de Chicago)


Svijet

Umjetnička djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Umjetnička djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 20. ožujka: Vladimir Džanko, hrvatski slikar, ilustrator i likovni pedagog († )

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Slikarstvo u 1932.


Henry Ford (30 Temmuz 1863 - 7 Nisan 1947) Amerikalı sanayici, iş patronu, Ford Motor Company'nin kurucusu ve seri üretim'in montaj hattı tekniğinin baş geliştiricisiydi. Orta sınıf Amerikalıların alabileceği ilk otomobili yaparak, otomobili pahalı bir meraktan 20. yüzyılın manzarasını derinden etkileyen erişilebilir bir ulaşım aracına dönüştürdü.

Ford Model T otomobilini piyasaya sürmesi, ulaşımda ve Amerika'da endüstri'de devrim yarattı. Ford Motor Company sahibi olarak dünyanın en zengin ve en tanınmış insanlarından biri oldu. O, "Fordizm" denilen, ucuz malların seri üretimiyle birlikte işçiler için yüksek ücretlerle anılır. Ford, tüketiciliği barışın anahtarı olarak gören küresel bir vizyona sahipti. Maliyetleri sistematik olarak düşürme konusundaki yoğun bağlılığı, Kuzey Amerika'da ve altı kıtadaki büyük şehirlerde bayilikler veren bir franchise sistemi de dahil olmak üzere birçok teknik ve ticari yenilikle sonuçlandı. Ford, engin servetinin çoğunu Ford Vakfı'na bıraktı ve ailesinin onu kalıcı olarak kontrol etmesini sağladı.

Ford aynı zamanda Birinci Dünya Savaşı'nın ilk yıllarında The Protocols of the Elders of Zion (Türkçe: Siyon Liderlerinin Protokolleri) dahil olmak üzere The Dearborn Independent gazetesi ve The International Jew kitabı aracılığıyla antisemitik içeriği teşvik etmek için pasifizm'i ile de tanınıyordu.

Ransom Eli Olds'un kendine ait Oldsmobile isimli otomobil firmasında 1902'de basit tarzda geliştirdiği yürüyen bant tekniğini, zaman içerisinde Ford tutarlılıkla mükemmelleştirdi. Ford'un otomobil üretim taslağı sadece sanayi üretimini değil, kültürü de etkiledi (Fordizm).

1879 yılında evinden ayrılarak makinistliği öğrenmek için yakınındaki Detroit'e yerleşen Ford, öğreniminden sonra Westinghouse Company'de iş bularak benzin motorları üzerine çalışmalar yaptı. Clara Bryant ile evliliğinden sonra maddi durumunu kendine ait bir kereste fabrikasıyla iyileştirdi. Thomas Alva Edison'in kurduğu Edison Illuminating Company'de 1881 yılında mühendisliğe başladı. Dünyaca ünlü buluşçu Edison ile Ford sonraki yıllarda arkadaş oldular. Baş mühendisliğe terfisinden sonra yakıt motorları üzerindeki şahsi araştırmalarına yeterince zaman ve para ayırabilen Ford, Quadricycle isimli aracının gelişimini 1896 yılında tamamladı. Söz konusu başarının ardından Edison Illuminating'den ayrılarak, başka yatırımcılarla birlikte 1899 yılında Detroit Automobile Company'i kurdu. Kendi modellerinin üstünlüğünü göstermek amacıyla araçlarını başarıyla diğer üreticilerin araçlarıyla yarıştırdı. Ancak 1901'de Detroit Automobile Company iflas etti.

Erken yaşam
Henry Ford, 30 Temmuz 1863'te Springwells Township, Michigan'da bir çiftlikte doğdu. Babası William Ford (1826–1905), İrlanda'da County Cork'ta, 16. yüzyılda İngiltere'deki Somerset'ten göç etmiş bir ailede dünyaya geldi. Annesi Mary Ford (kızlık soyadı Litogot; 1839-1876), Michigan'da Belçikalı göçmenlerin en küçük çocuğu olarak doğdu; anne babası o çocukken öldü ve komşuları O'Herns tarafından evlat edinildi. Henry Ford'un kardeşleri Margaret Ford (1867–1938); Jane Ford (c. 1868–1945); William Ford (1871–1917) ve Robert Ford (1873–1934)'du.

Babası, gençliğinin başlarında ona bir cep saati verdi. Ford, 15 yaşında, arkadaşlarının ve komşularının saatlerini onlarca kez söküp yeniden monte ederek bir saat tamircisi olarak ün kazandı. Ford, yirmi yaşında, her Pazar Piskoposluk kilisesine dört mil yürüdü.

1876'da annesi öldüğünde Ford harap oldu. Babası onun sonunda aile çiftliğini devralmasını bekliyordu, ama o çiftlik işlerinden nefret ediyordu. Daha sonra, "Çiftliğe hiçbir zaman özel bir sevgim olmadı - çiftlikte sevdiğim annemdi" diye yazdı.

1879'da Ford, önce James F. Flower & Bros. ile ve daha sonra Detroit Dry Dock Co. ile Detroit'te çırak makinacı olarak çalışmak üzere evden ayrıldı. 1882'de Westinghouse taşınabilir buhar motoru'nu çalıştırmada ustalaştığı aile çiftliğinde çalışmak için Dearborn'a döndü. Daha sonra Westinghouse tarafından buhar motorlarına bakım yapması için işe alındı. Bu dönemde Ford, Detroit'teki Goldsmith, Bryant & Stratton Business College'da muhasebe eğitimi aldı.

Ford, 1875'te 12 yaşındayken iki önemli olay meydana geldiğini belirtti. Bir saat aldı ve bir Nichols ve Shepard yol motorunun çalışmasına tanık oldu, "...gördüğüm atlı araç dışında ilk araç". Ford, çiftlik atölyesinde bir "buharlı vagon veya traktör" ve bir buharlı araba yaptı ancak "kazanın tehlikeli olduğu için" "buharın hafif araçlar için uygun olmadığını" düşündü. Ford ayrıca, "tramvay tellerinin masrafı nedeniyle elektrikle denemenin kullanımını görmediğini ve "uygun ağırlıkta görünürde hiçbir akümülatör olmadığını" söyledi. 1885'te Ford bir Otto motoru'nu onardı ve 1887'de bir inçlik silindir çap'lı ve üç inçlik strok'lu dört zamanlı bir model yaptı. Ford iki silindirli bir motor üzerinde çalışmaya başladı.

Ford, "1892'de iki silindirli dört beygir gücü motorla çalışan, karşı mil'e kayışla ve ardından zincirle arka tekerleğe bağlı iki buçuk inç silindir çaplı ve altı inçlik stroklu ilk motorlu arabamı tamamladım." dedi. 10 veya 20 mil/saat'lik hızları kontrol etmek için kayış debriyaj kolu ile kaydırıldı ve gaz kelebeği ile de hız artırıldı. Diğer özellikler arasında kauçuk lastikli 28-inç telli bisiklet tekerlekler, ayak freni, 3 galonluk benzin deposu ve daha sonra soğutma için silindirlerin etrafında bir su ceketi vardı. Ford, "1893 baharında, makine beni kısmen tatmin edecek şekilde çalışıyordu, tasarımı ve malzemeyi yolda denemem için daha fazla fırsat veriyordu" diye ekledi. 1895 ve 1896 arasında Ford bu makineyi yaklaşık 1000 mil sürdü. Daha sonra 1896'da ikinci bir arabaya başladı ve sonunda ev atölyesinde üçünü yaptı.

Evlilik ve aile

Ford, 11 Nisan 1888'de Clara Jane Bryant (1866–1950) ile evlendi ve çiftçilik yaparak ve bir kereste fabrikası işleterek geçimini sağladı. Bir çocukları oldu, Edsel Ford (1893–1943).

Kariyer
1891'de Ford, Edison Illumination Company of Detroit'te mühendis oldu. 1893'te Baş mühendisliğe terfi ettikten sonra, benzinli motorlar üzerindeki deneylerine dikkatini verecek kadar zamanı ve parası vardı. Bu deneyler, 1896'da Ford Quadricycle adını verdiği kendinden tahrikli bir aracın tamamlanmasıyla sonuçlandı. 4 Haziran'da test sürüşü yaptı. Ford, çeşitli test sürüşlerinden sonra Quadricycle'ı geliştirmenin yolları hakkında beyin fırtınası yaptı.

Ayrıca 1896'da Ford, Thomas Edison ile tanıştığı Edison yöneticilerinin toplantısına katıldı. Edison, Ford'un otomobil deneylerini onayladı. Edison'dan cesaret alan Ford, 1898'de tamamlayarak ikinci bir araç tasarladı ve yaptı. Detroit'in başkenti kereste baronu William H. Murphy tarafından desteklenen Ford, Edison Şirketinden istifa etti ve 5 Ağustos 1899'da Detroit Otomobil Şirketi'ni kurdu. Ancak üretilen otomobiller Ford'un istediğinden daha düşük kalitede ve daha yüksek fiyattaydı. Sonuç olarak, şirket başarılı olamadı ve Ocak 1901'de feshedildi.

C. Harold Wills'in yardımıyla Ford Ekim 1901'de 26 beygir gücünde bir otomobil tasarladı, yaptı ve başarıyla yarıştı. Bu başarı ile Murphy ve Detroit Otomobil Şirketi'ndeki diğer hissedarlar 30 Kasım 1901'de Ford'un baş mühendisliğiyle Henry Ford Şirketi'ni kurdular. 1902'de Murphy danışman olarak Henry M. Leland'i getirdi; Ford, yanıt olarak, kendi adını taşıyan şirketten ayrıldı. Ford'un gitmesiyle Leland, şirketin adını Cadillac Otomobil Şirketi olarak değiştirdi.

Eski yarış bisikletçisi Tom Cooper ile bir araya gelen Ford, Barney Oldfield'in sürücülüğüyle Ekim 1902'de bir yarışta zafere ulaşacak olan 80'den fazla beygir gücündeki racer "999"u imal etti. Ford, Detroit bölgesinde kömür satıcısı eski bir tanıdık Alexander Y. Malcomson'un desteğini aldı. "Ford & Malcomson, Ltd." adlı otomobil üretmek için bir ortaklık kurdular. Ford, ucuz bir otomobil tasarlamaya başladı ve ikili bir fabrika kiraladı ve 160,000 doların üzerinde parça tedarik etmek için John ve Horace E. Dodge'a ait bir makine atölyesi ile sözleşme imzaladı. Satışlar yavaştı ve Dodge kardeşler ilk gönderileri için ödeme talep ettiğinde kriz çıktı.

Ford Motor Şirketi

Buna karşılık, Malcomson başka bir yatırımcı grubu getirdi ve Dodge Brothers'ı yeni şirketin bir bölümünü kabul etmeye ikna etti. Ford & Malcomson, 16 Haziran 1903'te 28,000 $ sermaye ile Ford Motor Company olarak yeniden birleştirildi. İlk yatırımcılar arasında Ford ve Malcomson, Dodge kardeşler, Malcomson'un amcası John S. Gray, Malcolmson'ın sekreteri James Couzens ve Malcomson'ın iki avukatı John W. Anderson ve Horace Rackham vardı. Ford'un oynaklığı nedeniyle, Gray şirketin başkanı seçildi. Ford daha sonra Lake St. Clair'in buzunda, 1 mili 39.4 yolu saniyede giden ve 146.9 km/saat (91.3 mil/saat) hızla yeni kara hız rekoru kıran yeni tasarlanmış arabayı gösterdi. Bu başarıya ikna olan, bu yeni Ford modeline günün en hızlı lokomotifi onuruna "999" adını veren yarış sürücüsü Barney Oldfield, Amerika Birleşik Devletleri genelinde Ford'u bilinen marka yaparak arabayı ülkenin dört bir yanına götürdü. Ford ayrıca Indianapolis 500'ün ilk destekçilerinden biriydi.

Model T
Model T 1 Ekim 1908'de piyasaya çıktı. Solda direksiyon simidi vardı ve diğer tüm şirketler kısa sürede bunu kopyaladı. Tüm motor ve şanzıman kapatılmıştı; dört silindir katı bir blok halinde dökülmüştür; süspansiyon iki yarı eliptik yay kullandı. Arabayı sürmek çok kolaydı, tamiri de kolay ve ucuzdu. 1908'de 825 dolardan ($ bugün) o kadar ucuzdu ki fiyatı her yıl düşüyordu, Model T'yi yalnızca Model T'nin ayakla çalışan benzersiz planet şanzıman ve direksiyon direğiyle çalışan gaz kelebeği hızlandırıcısına aşina olan sürücülerin zamanın diğer benzinli otomobillerini kullanma becerileri tamamen farklı bir dizi öğrenmesi gerekmesine rağmen, 1920'lere gelindiğinde çoğu Amerikalı sürücü Model T'de kullanmayı öğrenmişti.

Ford, Detroit'te her gazetenin yeni ürünle ilgili hikayeler ve reklamlar yayınlamasını sağlamak için devasa bir tanıtım makinesi yarattı. Ford'un yerel bayi ağı, otomobili Kuzey Amerika'daki hemen hemen her şehirde yaygın hale getirdi. Bağımsız bayiler olarak, bayilikler zenginleşti ve sadece Ford'u değil, aynı zamanda otomobil konseptini de duyurdu; yerel motor kulüpleri yeni sürücülere yardım etmek ve onları kırsal bölgeyi keşfetmeye teşvik etmek için ortaya çıktı. Ford, araca işlerine yardımcı olacak ticari bir cihaz olarak bakan çiftçilere her zaman satmaya hevesliydi. Satışlar fırladı—birkaç yıl önceki yıla göre %100 kazanç sağladı. 1913'te Ford, üretimde muazzam bir artış sağlayan hareketli montaj bandlarını fabrikalarına soktu. Bu fikir genellikle Ford'a atfediliyor olsa da çağdaş kaynaklar kavram ve geliştirmenin Clarence Avery, Peter E. Martin, Charles E. Sorensen ve C. Harold Wills adlı çalışanlardan geldiğini gösterir. (Bkz. Ford Piquette Avenue Fabrikası)

Satışlar 1914'te 250,000'i geçti. 1916'da, temel tur otomobilinin fiyatı 360 dolara düştüğünde, satışlar 472,000'e ulaştı.

1918'de Amerika Birleşik Devletleri'ndeki tüm arabaların yarısı Model T'ydi. Tüm yeni arabalar siyahtı; Ford'un otobiyografisinde yazdığı gibi, "Her müşteri, siyah olduğu sürece istediği renge boyanmış bir arabaya sahip olabilir." dedi. Daha hızlı kuruma süresi nedeniyle siyahın zorunlu olduğu montaj hattının geliştirilmesine kadar, Model T'ler kırmızı dahil diğer renklerde mevcuttu. Tasarım Ford tarafından hararetle desteklendi ve savunuldu ve üretim 1927'ye kadar devam etti; nihai toplam üretim 15,007,034 idi. Bu rekor sonraki 45 yıl boyunca geçerliydi ve ilk Model T'nin (1908) piyasaya sürülmesinden 19 yıl sonra elde edildi.

Henry Ford, Aralık 1918'de Ford Motor Company'nin başkanlığını oğlu Edsel Ford'a devretti. Henry nihai karar yetkisini elinde tuttu ve bazen oğlunun kararlarını tersine çevirdi. Ford, Henry Ford and Son adlı başka bir şirket kurdu ve kendisini ve en iyi çalışanlarını yeni şirkete götürmek için bir gösteri yaptı; amaç, Ford Motor Company'nin kalan hisselerini, değerlerinin çoğunu kaybetmeden önce ona satmaya korkutmaktı. (Stratejik kararlar üzerinde tam kontrole sahip olmaya kararlıydı.) Hile işe yaradı, Ford ve Edsel kalan tüm hisseleri diğer yatırımcılardan satın alarak şirketin tek mülkiyetini aileye verdi.

1922'de Ford, Cadillac'ın kurucusu Henry Leland ve oğlu Wilfred tarafından I. Dünya Savaşı sırasında kurulan Lincoln Motor Co.'yu da satın aldı. Lelandlar kısaca şirketi yönetmek için kaldılar ancak kısa süre sonra şirketten kovuldular. Birinci sınıf bir otomobil üreticisinin bu satın alınmasına rağmen, Henry, Ford'u aktif olarak lüks pazara genişletmeye çalışan Edsel'in aksine, lüks otomobiller için nispeten az heves gösterdi. Lelandlar'ın 1920'de tanıttığı orijinal Lincoln Model L de on yıl boyunca el değmeden çok eski hale gelene kadar üretimde tutuldu. 1931'de yerini modernleştirilmiş Model K aldı.

1920'lerin ortalarında General Motors, önde gelen Amerikan otomobil üreticisi olarak hızla yükseliyordu. GM başkanı Alfred Sloan şirketin "fiyat merdivenini" kurdu, burada GM, Ford'un alt sınıf pazar dışındaki herhangi bir şeye ilgi duymamasının aksine "her çanta ve amaç" için bir otomobil sunacaktı. Henry Ford, şu anda 16 yaşında olan Model T'nin değiştirilmesine karşı olmasına rağmen, Chevrolet, GM'nin şirketin fiyat merdivenindeki giriş seviyesi bölümü olarak yeni ve cesurca meydan okuyordu. Ford, arabalar için giderek daha popüler hale gelen ödeme planları fikrine de direndi. Model T satışlarının düşmeye başlamasıyla Ford, 18 ay boyunca üretimi durdurarak halefi bir model üzerindeki çalışmaları yumuşatmak ve onaylamak zorunda kaldı. Bu süre zarfında Ford, 1927'de piyasaya sürülen yeni Model A için River Rouge'da devasa bir yeni montaj tesisi inşa etti.

Fiyat merdivenine ek olarak, GM ayrıca Harley Earl'ün Sanat ve Renk Departmanı altında otomotiv stilinin ön saflarında yer aldı; bu, Henry Ford'un tam olarak takdir etmediği veya anlamadığı bir başka otomobil tasarımı alanıydı. Ford, uzun yıllar boyunca GM stil departmanının gerçek eşdeğerine sahip olmayacaktı.

Model A ve Ford'un sonraki kariyeri
1926'ya gelindiğinde, Model T'nin satışlarının azalması sonunda Ford'u yeni bir model yapmaya ikna etti. Gövde tasarımını oğluna bırakırken, motor, şasi ve diğer mekanik ihtiyaçların tasarımına büyük bir ilgiyle projeyi sürdürdü. Ford kendisini bir mühendislik dehası olarak görse de, makine mühendisliği konusunda çok az resmi eğitimi vardı ve bir çizim (ing:blueprint) bile okuyamıyordu. Yetenekli bir mühendis ekibi, Model A'yı (ve daha sonra düz başlı V8'i) tasarlama işinin çoğunu, Ford'un onları yakından denetlemesi ve onlara genel bir yön vermesiyle gerçekleştirdi. Edsel ayrıca, kayan vitesli şanzımanın dahil edilmesi konusunda babasının ilk itirazlarına karşı üstün gelmeyi başardı.

Sonuç, başarılı Ford Model A oldu, Aralık 1927'de tanıtıldı ve 1931'e kadar toplamda dört  milyondan fazla üretildi. Daha sonra Ford şirketi, yakın zamanda rakibi General Motors tarafından öncülük edilene (ve bugün hala otomobil üreticileri tarafından kullanılmaktadır) benzer bir yıllık model değiştirme sistemini benimsedi. 1930'lara kadar Ford, finans şirketlerine olan itirazının üstesinden gelemedi ve Ford'un sahip olduğu Universal Credit Corporation büyük bir araba finansmanı operasyonu haline geldi. Henry Ford, Ford araçlarının 1935-36'ya kadar benimsemediği hidrolik frenler ve tamamen metal çatılar gibi birçok teknolojik yeniliğe hala direndi. Ancak, 1932 için Ford ilk düşük fiyatlı sekiz silindirli motor olan düz kafalı Ford V8 ile bir bomba attı. Varyantları 20 yıldır Ford araçlarında kullanılan, düz kafa V8 1930'da başlatılan gizli bir projenin sonucuydu ve Henry, geleneksel bir tasarımı kabul etmeden önce başlangıçta radikal bir X-8 motoru düşünmüştü. Ford'a hot-roding için çok uygun bir performans markası olarak ün kazandırdı.

Ford muhasebecilere inanmıyordu; Şirketini kendi denetim idaresi altına sokmadan dünyanın en büyük servetlerinden birini elde etti. Bir muhasebe departmanı olmadan, Ford'un her ay ne kadar para alındığını ve harcandığını tam olarak bilmesinin hiçbir yolu yoktu ve şirketin faturalarının ve faturalarının bir terazide tartılarak tahmin edildiği bildirildi. Ford, 1956 yılına kadar halka açık bir şirket olmayacaktı. Ayrıca, Edsel'in ısrarı üzerine Ford, 1939'da Dodge ve Buick'e meydan okumak için orta menzilli bir marka olarak Mercury'yi piyasaya sürdü, ancak Henry de bunun için nispeten az heves gösterdi.

Emek felsefesi

Beş dolarlık ücret

Ford, çalışanlarının çoğunu iyileştirmek ve özellikle de birçok departmanın yılda 100 kişilik yeri doldurmak için 300 kişiyi işe aldığı ağır ciro'yu azaltmak için tasarlanmış "refah kapitalizmi" 'nin öncüsüydü. Verimlilik en iyi çalışanları işe almak ve tutmak anlamına geliyordu.

Ford, 1914'te çalışanlarının çoğunun oranını iki katından fazla artıran günlük $5' lık ücret ($ bugün) teklif ederek dünyayı hayrete düşürdü. Bir Cleveland, Ohio gazetesi, duyurunun "mevcut endüstriyel bunalımın kara bulutlarının arasından kör edici bir roket gibi fırladığını" yazdı. Hareketin son derece kârlı olduğu kanıtlandı; sürekli çalışan devri yerine, Detroit'teki en iyi mekanikçi insan sermayesi ve uzmanlıklarını getirerek, üretkenliği artırarak ve eğitim maliyetlerini düşürerek Ford'a akın etti. Ford, 5 Ocak 1914'te nitelikli erkek işçiler için asgari günlük ücreti 2.34 ABD Dolarından 5 ABD Dolarına yükselterek günlük 5 $5'lık programını açıkladı.

Detroit zaten yüksek ücretli bir şehirdi, ancak rakipler ücretleri yükseltmek veya en iyi çalışanlarını kaybetmek zorunda kaldılar. Ford'un politikası, çalışanlara daha fazla ödeme yapmanın, ürettikleri arabaları satın almalarını sağlayacağını ve böylece yerel ekonomiyi canlandıracağını kanıtladı. Artan ücretleri, en üretken ve iyi karakterli olanları ödüllendirmekle bağlantılı kar paylaşımı olarak gördü. Ford'u 5 günlük ücreti kabul etmeye ikna eden Couzens olabilir.

Şirkette altı ay veya daha uzun süre çalışan ve daha da önemlisi hayatlarını Ford'un "Sosyal Departmanı"nın onayladığı şekilde sürdüren çalışanlara gerçek kâr paylaşımı teklif edildi. Ağır içki içmeye, kumar oynamaya ve şimdi ölü babalar (ing:deadbeat dads) denenlere kaşlarını çattılar. Sosyal Departman, çalışan standartlarını korumak için 50 müfettiş ve destek personeli kullandı; işçilerin büyük bir yüzdesi bu "kar paylaşımına" hak kazanabildi.

Ford'un çalışanlarının özel hayatlarına müdahalesi oldukça tartışmalıydı ve kısa süre sonra en müdahaleci yönlerden geri adım attı. 1922'deki anısını yazdığı zaman, Sosyal Departman'dan ve kâr paylaşımının özel koşullarından geçmiş zaman kipinde bahsetmişti. "Paternalizmin endüstride yeri yoktur. Çalışanların özel çıkarlarını gözetlemekten ibaret olan refah işinin modası geçmiştir. Adamların nasihate, erkeklerin ise yardıma, genellikle özel yardıma ihtiyacı vardır; ve bütün bunlar nezaket adına yapılmalıdır." Ancak geniş uygulanabilir yatırım ve katılım planı, endüstriyi sağlamlaştırmak ve organizasyonu güçlendirmek için dışarıdaki herhangi bir sosyal hizmetten daha fazlasını yapacaktır. İlkeyi değiştirmeden ödeme yöntemini değiştirdik."

Ayrıca Ford çalışanlarına kara katılım arz ediyordu. Öte yandan fabrikalarında sendikalaşmaya kesinlikle karşı olan Ford, sendika faaliyetlerini önlemek için Harry Bennett'i işe aldı. Bennett sendika örgütlenmelerini yıkmak için yıldırma stratejileri izledi. United Auto Workers'in 1941'de yürüttüğü grevin sonunda bazı Ford fabrikalarında toplu sözleşmeler üzerinde anlaşılabilindiyse de, sendikal örgütlenme ancak Ford ve Bennett'in 1945'te şirketten ayrılışından sonra fabrikalarda büsbütün yayıldı. 1947 yılında hayatını kaybetti.

Çok geniş araştırmalar yaptırarak hazırladığı Beynelmilel Yahudi adlı eseri büyük yankı uyandırmıştır.

Beş günlük çalışma haftası
Ford, işçilerinin ücretlerini artırmanın yanı sıra 1926'da yeni ve indirgenmiş bir çalışma haftasını da uygulamaya koydu. 1922 yılında Ford ve Crowther'in aldığı kara doğrultusunda haftada 6 günlük sekizer saatlik çalışma modelinin yerini 1926'da alınan kararla hafta 5 günlük sekizer saatlik çalışma modeli almıştır. 1 Mayıs 1926'da Ford Motor Company'nin fabrika çalışanları beş gün, 40 saatlik çalışma haftasına geçerken, şirketin ofis çalışanları da bir sonraki Ağustos ayında bu geçişi gerçekleştirdi.

Ford verimliliği artırmaya karar vermişti, çünkü işçilerin daha fazla boş zaman karşılığında işlerine daha fazla çaba göstermeleri bekleniyordu. Ford ayrıca makul boş zamanın iş için iyi olduğuna, işçilere daha fazla mal satın almak ve tüketmek için ek zaman verdiğine inanıyordu. Bununla birlikte, hayırsever kaygılar da bir rol oynadı. Ford, "İşçiler için boş zamanın ya 'kayıp zaman' ya da bir sınıf ayrıcalığı olduğu fikrinden kurtulmanın tam zamanıdır" açıklamasını yaptı.

Dış bağlantılar

 Henry Ford Sözleri

1863 doğumlular
1947 yılında ölenler
Henry
19. yüzyıl Amerikalı iş insanları
20. yüzyıl Amerikalı iş insanları
İrlanda asıllı Amerikalılar
Otomotivin öncüleri
I. Dünya Savaşı karşıtı aktivistler
Propagandacılar
Antisemitizm

Henry Ford


USS Narwhal (SS-167), the lead ship of her class of submarine and one of the "V-boats", was the second ship of the United States Navy to be named for the narwhal. She was named V-5 (SC-1) when her keel was laid down on 10 May 1927 by the Portsmouth Navy Yard in Kittery, Maine.

Design

V-5 was generally similar to the preceding submarine minelayer V-4, although slightly smaller and lacking a minelaying system. The configuration of V-4, V-5, and V-6 resulted from an evolving strategic concept that increasingly emphasized the possibility of a naval war with Japan in the far western Pacific. This factor, and the implications of the 1922 Washington Naval Treaty, suggested the need for long-range submarine "cruisers", or "strategic scouts", as well as long-range minelayers, for which long endurance, not high speed, was most important. The design was possibly influenced by the German "U-cruisers" of the Type U-139 and Type U-151 U-boat classes, although V-4, V-5, and V-6 were all larger than these. A raised gun platform was provided around the conning tower, and deck stowage for spare torpedoes was included under the platform and in the superstructure. V-5 and her near-sisters V-4 () and V-6 () were initially designed with larger and more powerful MAN-designed diesel engines than the Busch-Sulzer engines that propelled earlier V-boats, which were failures. Unfortunately, the specially built engines failed to produce their design power, and some developed dangerous crankcase explosions. The engineering plant was replaced in 1942.

The as-built engine specifications were two BuEng-built, MAN-designed direct-drive 10-cylinder 4-cycle main diesel engines,  each, with two BuEng MAN 4-cycle 6-cylinder auxiliary diesel engines,  each, driving  electric generators. The auxiliary engines were for charging batteries or for increased surface speed via a diesel-electric system providing power to the main electric motors.

V-5 was built to a partial welded/partial riveted construction method. Welding was used to join the vertical keel plates, and also in other non-critical areas like the superstructure, piping brackets, and support framing. The inner and outer hulls were still entirely riveted.

Construction and commissioning
V-5 was launched on 17 December 1929, sponsored by Mrs. Frances Adams (née Lovering), wife of Charles F. Adams, Secretary of the Navy, and commissioned on 15 May 1930, Lieutenant Commander John H. Brown Jr. in command.

Interwar period

V-5 departed Annapolis, Maryland on 11 August 1930 for a cruise to the West Indies, returning to Portsmouth on 11 September. She trained in New England waters until 31 January 1931, when she sailed for the West Coast via the Panama Canal, arriving San Diego on 4 April. On 19 February, V-5 was renamed Narwhal and on 1 July received the new hull number SS-167. After overhaul at Mare Island Navy Yard, Narwhal departed on 2 February 1932 for fleet exercises off Hawaii. She returned to San Diego on 17 March. After patrol duty along the West Coast, the submarine got underway on 12 July 1934 for a cruise with Submarine Division 12 (SubDiv 12) until her arrival at San Diego on 18 September. For the next three years, she operated as far north as Seattle, Washington and as far west as Pearl Harbor, which became her home base for operations through 1941. On a 30 day pre-war training cruise in 1941, Narwhal lost 20,000 gallons of fuel oil due leakage from her riveted fuel tanks.

World War II
Narwhal was one of four submarines in overhaul caught by the Japanese attack on Pearl Harbor in the early morning of 7 December 1941. Within minutes of the first enemy bomb explosions on Ford Island, Narwhals gunners were in action to assist in the destruction of two torpedo planes.

1st–3rd Patrols and overhaul, February 1942 – April 1943
On her first war patrol – from 2 February to 28 March 1942 – Narwhal, with Lieutenant Commander Charles W. "Weary" Wilkins in command, departed Pearl Harbor to reconnoiter Wake Island on 15–16 February, then continued on to the Ryukyu Islands. On 28 February, she made her first torpedo attack of the war, heavily damaging Maju Maru. Six days later, the submarine sank Taki Maru in the East China Sea.

She spent her second war patrol – from 28 May – 13 June – in defense of Midway Atoll. As TF 16 – with the aircraft carriers , , and  – prepared to meet the Japanese attack, Narwhal joined  and  in scouting east of Midway; during the Battle of Midway on 3–6 June, these submarines – along with 15 others – accomplished nothing as the Japanese did not move east of Midway.

Narwhals third patrol – from 7 July – 26 August – took her close to Hokkaidō to stalk Japanese shipping off the Kurile Islands. She claimed two small inter-island freighters on 24 and 28 July. One reference credits Narwhal with 3 sinkings on 24 July. However, it is likely that the gunboat mentioned was too small to be considered in the official tally, and the other two sinkings are the ones that took place around this date. On 1 August, Narwhal included Meiwa Maru to her credit despite aircraft bomb and depth charge retaliation. One reference credits Narwhal with an additional sinking on 1 August (the tanker Koan Maru). Seven days later, she sank Bifuku Maru. On the morning of 14 August, the submarine raised her periscope to discover three enemy destroyers crossing her stern in column. She waited while the destroyers "were running all over the ocean" dropping depth charges. Only slightly damaged, Narwhal departed her patrol area the next day.

On 8 September, Narwhal sailed from Pearl Harbor for the West Coast, arriving Mare Island Navy Yard on 15 September for overhaul. Her aging BuEng MAN engines were replaced at this time with four GM-Winton 16-278As and other upgraded machinery, including more powerful electric motors and new batteries. She also received four external torpedo tubes, two in the bow and two on top of the stern casing, and may have received increased torpedo deck stowage as well. She went on to San Diego on 4 April 1943, arriving two days later to embark a company of the 7th Infantry Division Provisional Scout Battalion (including Alaskan Native scouts of the Alaska Territorial Guard) for the invasion of Attu Island. On 18 April, she set course for Alaska, arriving at Dutch Harbor on 27 April.

4th–8th Patrols, April 1943 – December 1943
The submarine began her fourth war patrol – from 30 April to 25 May – departing Dutch Harbor for the western Aleutian Islands. She rendezvoused with sister ship  on 11 May off the northern side of Attu Island, and the two ships debarked Army Scouts in rubber boats for the preliminary landings in the recapture of the island, a venture successfully completed on 29 May. Narwhal returned to Pearl Harbor with a stopover at Dutch Harbor on 14 and 18 May.

With Commander Frank D. Latta in command, she again got underway for the Kurile Islands on her fifth war patrol, from 26 June – 7 August. Her mission – beginning on 11 July – was to create diversion by bombarding an air base on Matsuwa. , , and Plunger were about to attempt an exit from the previously impenetrable Sea of Japan which they had so daringly invaded. The night of 15 July, Narwhal drew so much enemy attention to her presence she was forced to dive from the shells, but she accomplished her mission: the other submarines slipped through Etorofu Strait without detection.

Narwhal made her sixth war patrol – from 31 August to 2 October – off the Marshall Islands. On the morning of 11 September, she torpedoed and sank Hokusho Maru before a Japanese escort caught up with her. After a severe depth charging, she departed for the Kwajalein Atoll area. By the end of September, the submarine was en route to Brisbane.

Upon arrival, Narwhal prepared to participate in the campaign to assist the guerrilla movement in the Philippines begun in January 1943, when  disembarked six Filipinos and a ton of equipment on Negros Island. Narwhal eventually became the leading submarine in supporting the Philippine guerrilla movement with nine secret transport missions to her credit.

Narwhal was loaded down with  of ammunition and stores and a party of ten for her seventh patrol, from 23 October – 22 November, supporting Philippine guerrillas. She was in the Sulu Sea, off Mindanao, the night of 10 November en route to Puluan Bay when two Japanese ships astern opened fire. The night of 13 November, she entered Ptiluan Bay stealthily to disembark her passengers and half of her cargo while lying off the starboard side of Dona Jitana Maru. By midnight Narwhal was safely on her way to Nasipit, on Mindanao, where she docked on 15 November to unload the rest of her stores to the tune of "Anchors Aweigh" played by a grateful Filipino band. She then embarked 32 evacuees, including eight women, two children, and a baby, for Darwin, Australia, and the end of her patrol.

Picking up such odd assortments of passengers and secret cargo soon became routine for Narwhal. She departed on her eighth war patrol – from 25 November – 18 December – with the usual cargo and 11 Army operatives bound for Cabadbaran, on Mindanao, arriving Butuan Bay on 2 December for disembarking. With seven evacuees on board, Narwhal sailed for Majacalar Bay, arriving off Negros Island on 3 December. Taking on nine more people, she stood out of Alajacalar Bay on 5 December. Around sunrise that same day, the submarine sank Hinteno Maru in a blaze of gunfire. On 11 December, she disembarked her passengers at Port Darwin, then continued on to Fremantle, Western Australia.

9th–12th Patrols, January 1944 – July 1944
On her ninth war patrol – from 18 January to 15 February 1944 – the submarine returned to Darwin to embark observer Commander F. Kent Loomis and more stores. Following a nighttime transit of the Surigao Strait, Narwhal slipped west and north, made a submerged patrol off Naso Point, Panay, then headed for Pandan Bay to transfer cargo to sailing craft. With six new passengers, she came off Negros Island on 7 February to deposit 45 tons of supplies. Narwhal then received 28 more evacuees for the trip to Darwin, including Professor Roy Bell and family.

On her tenth war patrol – from 16 February – 20 March – Narwhal delivered more ammunition to Butuan Bay on 2 March. With 28 new people on board, she departed on 3 March for Tawi-Tawi. That evening, she damaged Karatsu (the captured USS Luzon (PR-7)) and was heavily bombarded with depth charges by enemy escorts for her trouble. On the night of 5 March, two small boats – assisted by rubber boats from Narwhal – put off for shore with cargo. Three Japanese destroyers closed in later; she eluded them and transferred her passengers, now a total of 38, to Chinampa on 11 March before docking at Fremantle.

Narwhal, with Commander Jack C. Titus in command, departed on her 11th war patrol – from 7 May – 9 June – for Alusan Bay, Samar, where she landed 22 men and supplies, including electric lamps, radio parts, and flour for the priests, the night of 24 May. By 1 June, the submarine was unloading 16 men and stores on the southwest coast of Mindanao. She ended this patrol at Port Darwin.)

The twelfth war patrol – from 10 June – 7 July – gave Narwhal a chance for some action. On 13 June, she submerged for reconnaissance of Bula, Ceram Island, an enemy fuel depot. That night, the submarine closed the shore and fired 56 rounds of 6-inch (152 mm) projectiles to destroy several gasoline storage tanks and set fires around a power house and pumping station area before she had to retreat from the salvos directed at her. Three minutes before sunset on 20 June, she rendezvoused with native boats to send her cargo ashore during a suspenseful nine and one-half hours. Within 30 minutes she had completed unloading and taking on 14 evacuees, but a submarine chaser was in her wake. Narwhal evaded him to do some shooting herself the next day at a Japanese motorized sailboat and on 22 June at the tanker Itsukushima Maru. After putting her evacuees ashore at Port Darwin on 29–30 June, she continued to Fremantle.

13th–15th Patrols, Decommissioning, and Scrapping, August 1944 – May 1945
Her 13th war patrol – from 12 August – 10 September – started at Fremantle and ended at Port Darwin. On the night of 30 August, Narwhal surfaced in Dibut Bay on the east coast of Luzon for her usual disembarking procedures, greatly speeded this time by the use of bamboo rafts built by the shore party under the direction of Major Robert Lapham and Lieutenant Commander Charles "Chick" Parsons, a liaison man in the Philippine supply and evacuation missions. Before midnight on 2 September, Narwhal sent a party and supplies ashore to a beach off the mouth of the Masanga River, and received four evacuees in return to complete the patrol.

On her 14th war patrol – from 14 September – 5 October – Narwhal deposited men and stores on Cebu Island on 27 September, then took off for Siari Bay, where on 29 September she received 31 liberated prisoners-of-war (POWs) rescued from the sea after  sank two Japanese transports off Sindagan Point on 7 September. However, according to a POW survivor's account, Narwhal picked up 82 POW's, survivors of the Shin'yō Maru incident, vice 31 at Siari, Mindanao. "Forty-one placed in the forward torpedo room and 41 in the aft torpedo room". Narwhal found herself in danger the afternoon of 30 September, when she submerged to avoid a Japanese antisubmarine patrol plane, her stern planes locked in a 20° down-angle. Forced to blow her main ballast to stop the steep dive, Narwhal reversed direction and popped out of the water stern first just two minutes after she went down. Luckily, the patrol plane could not maneuver fast enough to return before she again dove.

After a short refit at Mios Woendi, Dutch New Guinea, Narwhal conducted her 15th and last war patrol from 11 October – 2 November, with Commander William G. Holman in command. Friday the 13th brought a near attack by a PBY Catalina. Once the submarine was recognized, the aircraft signaled "GOOD LUCK NARWHAL." The evening of 17 October she was off a Tawi Tawi beach to deliver  of cargo. Two days later she unloaded the rest of her cargo and 37 men at Negros Island and took on her last passengers, 26 in all, for the trip to Brisbane, Queensland.

Narwhal departed Brisbane on 6 January 1945 for the east coast via the Panama Canal, entering the Philadelphia Navy Yard on 21 February, where she was decommissioned on 23 April. She was stricken from the Naval Vessel Register on 19 May and sold for scrap. Narwhals two 6-inch (152 mm) guns are permanently enshrined at the Naval Submarine Base New London, at Groton, Connecticut. There is an oral tradition in the US submarine force that  received her hull number as a deliberate re-arrangement of the older Narwhals hull number of SS-167.

Awards
 American Defense Service Medal with "FLEET" clasp
 Asiatic-Pacific Campaign Medal with 15 battle stars for World War II service
 World War II Victory Medal

Narwhal′s 15 battle stars for World War II service tied her with  for the most battle stars earned by a submarine, placing them amongst the most decorated US ships of World War II.

In popular culture
A 1958 episode of the television series The Silent Service called "Narwhal's Passenger From Mindanao," detailed a rescue operation involving Narwhal under Titus's command.

See also
 Wendell Fertig

Notes

References

 Lenton, H. T. American Submarines (Navies of the Second World War) (Doubleday, 1973),
 Silverstone, Paul H. U.S. Warships of World War II (Ian Allan, 1965),
 Campbell, John Naval Weapons of World War Two (Naval Institute Press, 1985),
 Whitman, Edward C. "The Navy's Variegated V-Class: Out of One, Many?" Undersea Warfare, Fall 2003, Issue 20
 https://web.archive.org/web/20140322093118/http://www.fleetsubmarine.com/sublist.html
 Gardiner, Robert and Chesneau, Roger Conway's All the World's Fighting Ships 1922–1946, Conway Maritime Press, 1980. .
 Friedman, Norman "US Submarines through 1945: An Illustrated Design History", Naval Institute Press, Annapolis, 1995, .
 Johnston, David "No More Heads or Tails: The Adoption of Welding in U.S. Navy Submarines" The Submarine Review, June 2020, pp. 46–64
 Sneddon, Murray M. "Zero Ward: A Survivors Nightmare", iUniverse, 2000.
 Stern, Robert C. "U.S. Subs in Action" Squadron/Signal Publications, 1979. .
 Navsource.org USS Narwhal (SS-167) photo page
 Pigboats.com V-5 and V-6 page
 DiGiulian, Tony Navweaps.com 6"/53 caliber gun

External links

Kill Record: USS Narwhal

United States Narwhal-class submarines
V-boats
Ships built in Kittery, Maine
1928 ships
Ships present during the attack on Pearl Harbor
Ships of the Aleutian Islands campaign
World War II submarines of the United States

USS Narwhal (SS-167)


Hora staccato (1906) est une pièce virtuose pour violon de Grigoraș Dinicu.

Présentation
Il s'agit d'une œuvre courte et rapide inspiré des horas roumaines. Elle est devenue l'un des bis préféré des violonistes, en particulier dans l'arrangement de 1932 de Jascha Heifetz. La pièce exige une maîtrise exceptionnelle du staccato, aussi bien en poussant qu'en tirant. Le caractère de la pièce exige également que les notes soient articulées de manière nette et claire afin de faire ressortir l'énergie de la musique.

Dinicu a écrit cette pièce pour son diplôme du Conservatoire de Bucarest en 1906, et l'a interprétée lors de la cérémonie de remise des diplômes. Par la suite, elle a été arrangée pour de nombreux instruments, par exemple, pour trompette et piano, flûte et piano... et également pour un orchestre symphonique complet ("pour grand orchestre instrumenté"). Cette version est signée par l'arrangeur bulgare, Pantcho Vladigueroff, le  et se trouve à la bibliothèque de la Philharmonie de Bucarest sous la cote 1361.

Références et Notes

Source
 The Concise Edition of Baker's Biographical Dictionary of Musicians, 8th ed. Revised by Nicolas Slonimsky. New York, Schirmer Books, 1993 .

Articles connexes
 Hora
 Horo
 Klezmer

Liens externes

Œuvre pour violon
Œuvre d'un compositeur roumain

Hora staccato


William Peter Miller (Cork, Irlanda, 13 de febrero de 1981-Ibidem, 9 de febrero de 2018), conocido como Liam Miller, fue un futbolista irlandés que jugó en varios equipos de la Liga irlandesa, del Reino Unido y de Australia, además de jugar en la .

Carrera
Jugó como centrocampista y su último club fue el Wilmington Hammerheads de Estados Unidos. Inició su carrera con el Celtic y más tarde fue prestado al Aarhus GF en 2001. Regresó a Celtic Park irrumpiendo en el primer equipo en la temporada 2003-04. Rechazó la oferta de un nuevo contrato del Celtic, uniéndose al Manchester United en 2004 tras expirar su contrato con el conjunto escocés. Se unió al Leeds United durante la temporada 2005-06. Miller jugó 22 partidos para el Manchester United.

Desde 2006 hasta 2009, jugó para el Sunderland, siguiendo una corta estancia en el Queens Park Rangers desde enero hasta mayo de 2009, cuando fue liberado. Miller se unió al Hibernian en septiembre de ese año sin coste alguno. Se mudó a la A-League de Australia en 2011 después que finalizó su contrato con el Hibernian, jugando para el Perth Glory, Brisbane Roar y Melbourne City. En 2015 se unió al equipo de su ciudad, Cork City, y un año después al Wilmington Hammerheads.

Selección nacional
Representó al equipo internacional de la República de Irlanda, haciendo su debut en 2004 contra la . Jugó 21 encuentros durante cinco años, anotando un gol.

Muerte
Miller murió de cáncer de páncreas a la edad de 36 años.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Enlaces externos
 Biografía de Liam Miller en Cero a cero
 Ficha en Eu-football.info

Futbolistas del Celtic Football Club
Futbolistas del Aarhus GF
Futbolistas del Manchester United Football Club
Futbolistas del Leeds United Football Club
Futbolistas del Sunderland Association Football Club
Futbolistas del Queens Park Rangers Football Club
Futbolistas del Hibernian Football Club
Futbolistas del Perth Glory Football Club
Futbolistas del Brisbane Roar Football Club
Futbolistas del Melbourne City Football Club
Futbolistas del Cork City Football Club
Futbolistas del Wilmington Hammerheads
Futbolistas de la selección de fútbol de Irlanda
Nacidos en Cork
Fallecidos en Cork
Fallecidos por cáncer de páncreas en Irlanda

Liam Miller


Kenneth L. Gentry, Jr. (n. 3 mai 1950) este un teolog reformat și prezbiter hirotonit în . El este cunoscut în special pentru sprijinul său pentru și publicarea pe teme de preterismului ortodoxe și postmilenialismul în escatologia creștină, precum și pentru theonomy și crearea de șase zile. El susține că fiecare dintre aceste distinctivele teologice sunt extensii logice și teologice ale teologiei sale fundamentale, care este calvină și reformată.

Nașteri în 1950
Nașteri pe 3 mai
Prezbiterieni americani
Reconstrucționism creștin
Oameni în viață

Kenneth Gentry


Luigi Cadorna () a fost un general italian activ în Primul Război Mondial. După intrarea Italiei în război în mai 1915, Cadorna a fost numit șef al statului major al Armatei Regale italiene, cu discreție aproape absolută în chestiunile militare. A coordonat campania ofensivă italiană de pe râul Isonzo, soldată cu 11 bătălii de-a lungul a doi ani, prin care au fost cucerite foarte puține teritorii. După ce a fost învins de forțele austro-germane în bătălia de la Caporetto în toamna lui 1917, a fost demis și înlocuit cu Armando Diaz.

Note

Nașteri în 1850
Decese în 1928
Generali italieni
Italieni ai Primului Război Mondial

Luigi Cadorna


Juniperus coahuilensis er tegund af barrtré í einisætt. Uppruninn frá norðurhluta Mexíkó og suðvestur Bandaríkjunum.

Tilvísanir

Einisætt

Juniperus coahuilensis


Cet article détaille la liste des maires de la commune d'Étretat, commune française située dans le département de la Seine-Maritime.

Liste des maires

Voir aussi

Articles connexes
 Conseil municipal
 Élections municipales en France
 Histoire des maires de France
 Maire

Liens externes
 Site internet de la mairie d'Étretat

Notes et références

Notes

Références

Étretat
Étretat

Liste des maires d'Étretat


56P/Slaughter-Burnham, komet Jupiterove obitelji. Ime je dobio po Charlesu Slaughteru i Robertu Burnhamu.

Izvori

Kometi

56P/Slaughter-Burnham


Professor Vilhelm Thomsen i Videnskabernes Selskabs Bygning er en film med ukendt instruktør.

Handling
Professor i sammenlignende sprogvidenskab, Vilhelm Thomsen, kommer ud af bygning og går hen ad vej. En dame, formodentlig hans hustru, følger efter. V.T. ved skrivebord, rejser sig og henter en bog. Skriver notater og får besøg af hustruen. Eksteriør af Videnskabernes Selskabs bygning.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1912

Stumfilm fra Danmark


Zacky James Baker (n. 11 decembrie 1981, Olympia, Washington, SUA), mai cunoscut sub numele de scenă Zacky Vengeance, este un muzician american și chitaristul ritmic al formației americane, Avenged Sevenfold.

Biografie

În liceu, Baker a participat la liceul Huntington Beach. Baker a venit cu numele de scenă "Zacky Vengeance" pentru că dorea să se întoarcă la toți cei care se îndoiau de succesul său. De asemenea, el a ales numele de scenă al lui Johnny, "Johnny Christ", pentru că a spus că este potrivit pentru el. Înainte de Avenged Sevenfold, el a fost într-o trupă de punk numită MPA *, care se referă la Mad Porno Action.

El și M. Shadows au fondat trupa Avenged Sevenfold. El a învățat cum să cânte la chitară la vârsta de 13 ani. Vengeance a fost, de asemenea, responsabil pentru crearea acronimului "A7X".

În ciuda faptului că este stângaci, Vengeance își amintește că prima chitară la care a învățat să cânte, a fost, de fapt pentru dreptaci, deși părinții lui i-au cumpărat-o pentru a 13-a aniversare.
El a învățat cântând cu capul în jos, urmărindu-și trupele preferate și alte persoane pe care le știa el să cânte și a practicat cât de mult a putut.
El a citit, de asemenea, fiecare ediție a cover-ului World Guitar, învățând filele cântecelor publicate în acestea și urmărind profesioniști până când el ar putea cânte la fel de bine.

Influențele sale în stilul său sunt Rancid, Misfits și Bad Religion. Trupele preferate lui Vengeance includ, de asemenea, Metallica, Misfits și Guns N' Roses.
În liceu a jucat baseball. El susține că, dacă nu pentru reușea în cariera sa muzicală, el ar fi cântat la facultate și ar fi putut merge pro.

Discografie

Cu Avenged Sevenfold
 Sounding the Seventh Trumpet (2001)
 Waking the Fallen (2003)
 City of Evil (2005)
 Avenged Sevenfold (2007)
 Nightmare (2010)
 Hail to the King (2013)
 The Stage (2016)

Note

Oameni în viață
Nașteri pe 11 decembrie
Nașteri în 1981
Muzicieni americani
Americani cunoscuți sub pseudonimele folosite

Zacky Vengeance


خشخاش كَلِفُرنية أو كاليفورنيا   نبات حولي أو معمر، أوراقه مشرفة تشريفاً دقيقاً، خضراء رمادية اللون، وأزهاره صفرراء فاقعة. موطنه الشاطئ الغربي للولايات المتحدة الأمريكية، من الفصيلة الخشخاشية.

المراجع

أصنوفات سماها أدلبرت فون كاميسو
تاريخ جزر القنال الإنجليزي الطبيعي
تاريخ صحراء موهافي الطبيعي
تاريخ منطقة خليج سان فرانسيسكو الطبيعي
خشخاش ذهبي
رموز كاليفورنيا
نباتات الحدائق في أمريكا الشمالية
نباتات الساحل الغربي للولايات المتحدة
نباتات الصحاري في أمريكا الشمالية
نباتات المناطق الصحراوية في كاليفورنيا
نباتات باها كاليفورنيا
نباتات جنوب غرب الولايات المتحدة
نباتات سييرا نيفادا (الولايات المتحدة)
نباتات شمال غرب الولايات المتحدة
نباتات كاليفورنيا
نباتات نيومكسيكو
نباتات وصفت في 1820
نباتات وصفها أدلبرت فون كاميسو
يوهان فريدريش فون
تاريخ آجام وأحراج كاليفورنيا الطبيعي
تاريخ جبال سانتا مونيكا الطبيعي
نباتات جبال كاسكيد
تاريخ سلسلة جبال شبة الجزيرة الطبيعي

خشخاش كاليفورنيا


An Triglochin minutissima in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Mueller. An Triglochin minutissima in nahilalakip ha genus nga Triglochin, ngan familia nga Juncaginaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Triglochin

Triglochin minutissima


Yavuz eski Türkçe den gelme ve şunu ifade edebilir.

Kullanımı
 Adem Yavuz Arslan (d. 1972), Türk gazeteci, yazar ve foto muhabiri
 Yavuz Abadan (1905-1967), Türk hukukçu, siyasetçi ve yazar
 Yavuz Acar (1925-1974), Türk siyasetçi
 Yavuz Ağıralioğlu (d. 1972), Türk siyasetçi
 Yavuz Akyazıcı (d. 1966), Türk caz müzisyeni
 Yavuz Alogan (d. 1951), Türk çevirmen, yazar, editör ve siyasetçi
 Yavuz Atacan (d. 1945), Türk tiyatro yönetmeni
 Yavuz Atalay (d. 1990), Türk gazeteci
 Yavuz Atar (d. 1965), Türk profesör
 Yavuz Aydın (d. 1972), Türk iş insanı
 Yavuz Aygün (d. 1996), Türk futbolcu
 Yavuz Bahadıroğlu (1945-2021), Türk gazeteci ve yazar
 Yavuz Bahadıroğlu (d. 1945), Türk roman ve hikâye yazarı
 Yavuz Başer (1914-1988), Türk siyasetçi
 Yavuz Baydar (d. 1956), Türk gazeteci
 İbrahim Yavuz Bildik (d.1 952), Türk siyasetçi
 Yavuz Bingöl (d. 1964), Türk oyuncu ve müzisyen
 Yavuz Bingöl (d. 1964), Türk müzisyen, türkücü, sinema ve dizi oyuncusu
 Yavuz Bülent Bâkiler (d. 1936), Türk şair ve yazar
 Yavuz Çamlıbel (1934-2012), Kürt yazar
 Yavuz Can (d. 1987), Türk atlet
 Yavuz Canevi (d. 1939), Türk bürokrat
 Yavuz Çetin (1970-2001), Türk müzisyen ve gitarist
 Yavuz Cezar (d. 1946), Türk ekonomist
 Yavuz Çuhacı (d. 1961), Türk besteci, şarkı sözü yazarı ve TV yönetmeni
 Yavuz Dizdar (d. 1964), Türk onkoloji doktoru
 Yavuz Donat (d. 1942), Türk gazeteci
 Yavuz Ege (d. 1947), Türk bürokrat
 Yavuz Ekinci (d. 1979), Türk yazar
 Yavuz Eraydın (d. 1976), Türk futbolcu
 Yavuz Erkmen (d. 1956), Türk bürokrat
 Yavuz Fazlıoğlu (d. 1966), Türk sanat yönetmeni
 Yavuz Görey (1912-1995), Türk mimar ve heykeltıraş
 Yavuz İlnam (d. 1987), Türk atıcı
 Yavuz İncedal (d. 1961), Türk eski futbolcu
 Yavuz Işılay, Türk voleybolcu
 Yavuz Karakaş (d. 1937), Türk sinema ve dizi oyuncusu
 Yavuz Köymen (d. 1953), Türk siyaset adamı
 Nafiz Yavuz Kurt (1930-2011), Türk siyasetçi
 Yavuz Nutku (1943-2010), Türk profesör
 Yavuz Öbekçi (1957-1998), Türk siyasetçi ve iş adamı
 Yavuz Özışık (1942-2017), Türk piyanist ve müzisyen
 Yavuz Özkan (futbolcu) (d. 1985), Türk futbolcu
 Yavuz Özkan (sinemacı) (1942-2019), Türk yönetmen, senarist ve yapımcı
 Yavuz Özkan (1942-2019), Türk yönetmen, yapımcı ve senarist
 Yavuz Sabuncu (1948-2007), Türk akademisyen
 Yavuz Seçkin (d. 1969), Türk radyo ve TV programcısı
 Yavuz Şeker (1943-2015), Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu
 Yavuz Selekman (1937-2004), Türk sinema oyuncusu
 Yavuz Selim Karakışla (1961-2016), Türk tarihçi
 Yavuz Selim Köşger (d. 1964), Türk bürokrat
 Yavuz Sepetçi (d. 1958), Türk oyuncu
 Yavuz Şimşek (d. 1947), Türk eski millî futbolcu
 Yavuz Subaşı (d. 1961), Türk siyasetçi
 Yavuz Taner (1949-1990), Türk müzisyen
 Yavuz Tanyeli (d. 1950), Türk ressam
 Yavuz Taşkıran (d. 1957), Türk spor yöneticisi
 Yavuz Top (d. 1950), Türk halk müziği sanatçısı
 Yavuz Turgul (d. 1946), Türk sinema filmi yönetmeni, senarist ve gazeteci
 Yavuz Yapıcıoğlu (d. 1967), Türk seri katil ve kundakçı
 İbrahim Yavuz Yükselsin (d. 1966), Türk müzikolog

Tarihî kişiler
 I. Selim (1470-1520), Yavuz lakaplı Osmanlı padişahı

Yapılar
 Yavuz (sondaj gemisi), Sondaj gemisi
 Yavuz Selim Camii, İstanbul' un Fatih ilçesinde bulunan tarihi cami
 Yavuz Selim Stadyumu, Trabzon' da bulun bir stadyum
 Yavuz Selim (İstanbul tramvayı), İstanbul' da bir tramvay istasyonu
 Yavuz Sultan Selim Köprüsü, İstanbul' da bulunan bir köprü

Yerleşimler
Yavuz, Ardeşen, Rize ili Ardeşen ilçesine bağlı mahalle
Yavuz, Çarşıbaşı, Trabzon ili Çarşıbaşı ilçesine bağlı bir mahalle
Yavuz, Emirdağ, Afyonkarahisar ili Emirdağ ilçesine bağlı bir köy
Adem Yavuz, Ümraniye, İstanbul'un Ümraniye ilçesinde mahalle
Yavuz Selim, Sultanbeyli, İstanbul'un Sultanbeyli ilçesine bağlı mahalle
Yavuz Sultan, Derince, Kocaeli ili Derince ilçesine bağlı mahalle
Yavuz Sultan Selim, Körfez, Kocaeli ili Körfez ilçesine bağlı mahalle

Diğerler
 TCG Yavuz, I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı Donanması'na ve Cumhuriyeti döneminde Türk Deniz Kuvvetleri'ne ait muharebe kruvazörü
, Türk Deniz Kuvvetleri'ne ait Yavuz sınıfı fırkateyn

Ayrıca bakınız

Dış bağlantılar
 Türk Dil Kurumu' nda kelime arama

Yavuz


No Sound from the Outside er det fjerde studiealbum fra den danske rockgruppe Saybia. Albummet udkom den 2. oktober 2015 på Columbia Records. Under indspilningerne forlod guitarist Sebastian Sandstrøm bandet, og blev erstattet af Kasper Rasmussen, der tidligere har arbejdet med bl.a. Folkeklubben og Claus Hempler.

Albummet er hovedsageligt indspillet i United Recording Studios i Los Angeles, og produceret af Michael Patterson, Nicolas Jodoin og Saybia. Patterson mixede Søren Huss' soloalbum Oppefra & Ned (2012), og da han hørte demoerne til No Sound from the Outside takkede han ja til at producere det. Søren Huss har kaldt albummet for et "comeback i kreativ forstand", og er blevet til fordi bandet ikke ønskede at Eyes on the Highway (2007) skulle være deres sidste album.

"Hollow Is Your Promise" udkom som albummets første single i Danmark den 31. juli 2015, mens "Black Hole" blev udgivet som albummets internationale single den 21. august 2015. Den 1. marts 2016 udkom albummets tredje single, "It's Been Way Too Long".

Baggrund
Efter udsendelsen af det guld-sælgende album, Eyes on the Highway (2007) meddelte gruppen i 2008, at det ville holde pause på ubestemt tid. Om denne periode udtalte Søren Huss i 2015: "Saybia var en udpint kreativ mark. Vi havde haft seks fantastiske og meget intense år, og så der var ikke mere at komme efter." Samtidig havde Huss behov for at "definere mig selv som sangskriver". I 2010 og 2012 udsendte Huss' to anmelderroste og succesfulde soloalbums. Pausen varede frem til 2010 hvor Saybia spillede live før første gang siden 2008 i Holland og Schweiz. I december 2014 offentliggjorde Saybia at deres fjerde studiealbum ville udkomme i 2015. Under indspilningerne til albummet valgte guitarist Sebastian Sandstrøm at forlade bandet, og blev erstattet af Kasper Rasmussen.

Arbejdet med albummet begyndte i bandets gamle øvelokale i Nyborg hvor forsanger og tekstforfatter Søren Huss og bassist Jeppe Langebek Knudsen mødtes ugentligt, og senere tilsluttede resten af bandet sig. Bandet var ikke tilfreds med deres tredje album, Eyes on the Highway (2007), og derfor lå det ifølge Søren Huss i luften "at vi har haft lyst til at lave en god plade".

Ifølge Søren Huss kredser teksterne om temaerne identitet og relationer: "Jeg har taget udgangspunkt i de mennesker, der er tæt på mig. Der er en klump af sange, som kredser om at være i slut-30'erne og start-40'erne. Det er jo et punkt i livet, hvor du kan se lige så meget frem, som du kan se tilbage. Der er mange rutiner, og du har gået ad de samme veje mange gange, så hvordan kommer du videre derfra? Hvad med parforholdet, hvis den ene er stagneret, eller blot tilfreds med at være, hvor vedkommende er, og den anden ønsker at udvikle sig?"

Huss har kaldt albummet for "vores mørkeste til dato", og det er inspireret af Pink Floyd, Radiohead, Neil Young, og Fleetwood Mac. Mens bandet på deres andet og tredje album stadig søgte væk fra lyden på debutalbummet, The Second You Sleep (2002) har bandet ifølge Huss "fundet roen og vores egen identitet" på No Sound from the Outside, og har ikke forsøgt at lavet hits: "Ørehængerne fra vores første plade er stadigvæk referencerammen, og det ved vi godt, men vi har valgt ikke at gå efter det på den her plade. Det er måske en måde at gå uden om forventningerne på."

Spor

Medvirkende
Søren Huss – vokal, guitar, piano, flügelhorn, tekst
Jess Jensen – keyboards, piano
Jeppe Knudsen – bass
Kasper Rasmussen – guitar
Palle Sørensen – trommer, percussion
Henrik Marstal – cello (spor 11)
Michael Patterson – producer
Nicolas Jodoin – producer
Saybia – musik, producer
Anders Schumann – mastering
Mads Nørgaard Nielsen – mixer
Ryan Reault – engineer assistent
Scott Moore – engineer assistent
Lars Lundholm – engineer

Hitlister

Kilder

Album fra 2015
Album fra Danmark

No Sound from the Outside


Dick Richards (born 1936) is an American film director, producer and writer.

Dick Richards may also refer to:

 Dick Richards (footballer) (1890–1934), Welsh footballer
 Richard W. Richards (1893–1985), Australian explorer
 James P. Richards (1894–1979), United States Representative from South Carolina, 1933–1957
 Dick Richards (American football) (1907–1996), American football player
 Dick Richards (cricketer) (1908–1995), English cricketer
 Dick Richards (journalist), British showbusiness columnist
 Dick Richards (stage name of Dick Boccelli, 1924–2019), American musician with Bill Haley & His Comets and The Jodimars
 Richard N. Richards (born 1946), American astronaut

See also
 Richard Richards (disambiguation)

Dick Richards (disambiguation)


Mathis Lachuer, né le  à Amiens, est un footballeur français qui évolue au poste de milieu de terrain au CD Mirandés.

Carrière en club
Mathis a fait ses débuts professionnels avec Amiens lors d'une défaite 2-0 Ligue 2 contre le Pau FC le 2 février 2021.

Vie personnelle
Mathis est le fils de Julien Lachuer, et le neveu de Yann Lachuer, tous deux footballeurs professionnels. Mathis est d'origine martiniquaise par sa mère.

Statistiques

Références

Liens externes

Footballeur français
Joueur de l'Amiens SC
Joueur du CD Mirandés
Naissance en août 2000
Naissance à Amiens

Mathis Lachuer


L'Étoile Sportive Porto-Novo est un club de football béninois basé dans la ville de Porto-Novo.

Histoire

Le club remporte la première ligue du Bénin en 1974.

Stade
Le club joue au stade Charles de Gaulle, d'une capacité de 15.000 places.

Palmarès
 Championnat du Bénin :
 Champion : 1974

Performances dans les compétitions de la CAF
 Coupe des clubs champions africains : 1 Apparition
 1975 : Premier tour.

Notes et références

Club de football au Bénin
Club de football sans année de fondation

Étoile Sportive Porto-Novo


Evrencik, Vize - Kırklareli ili Vize ilçesine bağlı köy
 Evrencik, Zara - Sivas ili Zara ilçesine bağlı köy

Evrencik


Tuzlanska kotlina, kotlina u Bosni, u regiji Soli. Morfološka je unutargorska depresija. Kotlinsko udubljenje je izduženo i pruža se u smjeru istok - zapad. Neotektonski se na rubovima kotline izdiže južnomajevičko pobrđe koje orografski zatvara kotlinu sa sjevera, istoka i zapada. Na zapadu se spaja sa sprečanskom tektonskom depresijom. Poput ostalih morfoloških unutargorskih depresija, slabije je provjetrena u odnosu na otvorene morfoforme. Mjerenja na meteorološkoj postaji Tuzla koja je na lokalitetu Bukovčić izmjerili su ružu vjetrova i prosječna brzina vjetra je tek 1,5 m/s, što ukazuje da je vrlo slabo provjetrena. Najveću učestalost ima sjeveroistočni vjetar, koji je zastupljen sa 17,5%, a najmanju južni vjetar sa svega 3,9%. Prevladava godišnja učestalost tišina (razdoblja bez vjetra) i iznosi 30,6%. Kotlini su tipične radijacijske prizemne, odnosno orografske inverzije i uglavnom prate pojave guste magle. Prosječno godišnje se magla javlja 66 dana, što je 18,08% dana u godini. Periodno pojave obuhvaća cijelu godinu, a najveće vrijednosti su u prosincu i listopadu. Zbog velike industrijaliziranosti u Tuzli i okolici mikroklimatski meteorološki režim pridonosi još većem zagađenju nižih slojeva atmosfere tuzlanske kotline, a prekoračenja graničnih vrijednosti skoro isključivo se zbivaju zimi, kad su najbolji uvjeti za temperaturnu inverziju. Visina radijacijskog inverzijskog sloja je na oko 290 metara nadmorske visine.

Izvori

Riječne doline u Bosni i Hercegovini

Tuzlanska kotlina


En arquitectura religiosa, una nave lateral o también llamada nave colateral del latín collateralis, es un espacio delimitado por muros o columnas paralelo a la nave central o principal. Es típica de las catedrales.

Normalmente, las naves laterales son más estrechas y bajas que la central, y su altura puede llegar a ser la mitad de ella. Las naves laterales pueden tener capillas adosadas y arriba, tribunas.

En ocasiones, las naves laterales finalizan en el crucero, y otras, pueden llegar hasta el ábside. Un coro semicircular con naves continuadas a su alrededor, puede dar acceso a una serie de  capillas en la cabecera. En las catedrales puede haber más de una a cada lado de la nave central.

En planta estructural, las naves laterales son interrumpidas por los contrafuertes que, en el exterior, sostienen el empuje de los arcos sustentantes de la nave y por el interior, por los pilares que soportan la nave.

Arquitecturas románica y gótica
En la arquitectura gótica, las cubiertas de las naves laterales son más bajas que las de la nave central, permitiendo que entre la luz a través de las ventanas del claristorio.

En la arquitectura románica, sin embargo, las cubiertas están a una altura igual o algo menor a las de la nave principal. En Alemania, cuando las iglesias tienen las cubiertas de las naves de igual altura, como en la Catedral de San Esteban de Viena, en la Wiesenkirche de Soest, en la iglesia de San Martín de Landshut y en la Frauenkirche (Iglesia de Nuestra Señora) de Múnich, se las conoce como Hallenkirchen.

Véase también
 Planta de catedral

Multimedia
Wikimedia Commons contiene material adicional para el término Colateral

Bibliografía
 Viollet-le-Duc - Dictionnaire raisonné de l'architecture française du XIe au XVIe siècle (Bance et Morel, Paris, 1854 à 1868).

Referencias
Espacios de la arquitectura religiosa

de:Kirchenschiff#Mittelschiff und Seitenschiffe
Elementos de arquitectura gótica

Nave lateral


Héctor Rubén Aguer (Buenos Aires, 24 de maio de 1943) - padre católico argentino, arcebispo de La Plata nos anos 2000-2018.

Foi ordenado sacerdote em 25 de novembro de 1972.

Em 26 de fevereiro de 1992, o Papa João Paulo II o nomeou bispo auxiliar da Arquidiocese de Buenos Aires, com a sé titular de Lamdia. Foi ordenado bispo em 4 de abril de 1992 pelo cardeal Antonio Quarracino.

Em 26 de junho de 1998, João Paulo II o nomeou Arcebispo Coadjutor de La Plata. Em 12 de junho de 2000, após a aposentadoria de seu antecessor, assumiu o governo da arquidiocese.

Em 2 de junho de 2018, ele se aposentou.

Ver também

Arcebispos católicos da Argentina

Héctor Rubén Aguer