Ante Gelo (Zagreb, 12. prosinca 1974.), hrvatski je gitarist, skladatelj i aranžer.

Životopis
Rođen je u Zagrebu, gdje je završio osnovnu i srednju Glazbenu školu Vatroslav Lisinski u razredu prof. Felix Spillera. Na Sveučilištu za glazbu i izvedbene umjetnosti u Grazu diplomirao je jazz gitaru 2001. godine. Na istom je Sveučilištu 2001. godine upisao magistarski studij kompozicije i aranžiranja. Nakon povratka iz Graza nastupao je na mnogobrojnim koncertima i jazz festivalima u Hrvatskoj, Sloveniji, Italiji, Austriji, Njemačkoj, Mađarskoj, Srbiji, Francuskoj, Brazilu, Australiji, Kini, Skandinaviji i Tajvanu. Tijekom godina nastupao je i na poznatim svjetskim koncertnim pozornicama: L'Olympia u Parizu s Oliverom Dragojevićem i Terezom Kesovijom, Royal Albert Hall u Londonu, Wiener Konzerthaus u Beču, Carnegie Hall u New Yorku i Sydney Opera House s Oliverom Dragojevićem.

Ante Gelo poznat je i po suradnji s renomiranim hrvatskim i svjetskim glazbenicima: Oliver Dragojević, Arsen Dedić, Gabi Novak, Matija Dedić, Boško Petrović, Nina Badrić, Amira Medunjanin, Tamara Obrovac, Lee Harper, Albert Marsico, David Gazarov, Gino Paoli i brojnim drugim. Piše za brojne orkestre poput Zagrebačke filharmonije, Zagrebačkih solista, Simfonijskog orkestra HRT-a, Berklee World Strings Orchestra, Big Banda HRT-a, Simfonijskog orkestra RTV Slovenije, Vojvođanski Simfonijski orkestar i mnoge druge. Radi i kao jazz edukator na raznim radionicama i seminarima - više godina predavač jazz gitare na seminaru Hrvatske glazbene mladeži u Grožnjanu, Sveučilišta u Rijeci, na Jazzinty seminaru u Novom Mestu, na Makarskom Jazz Festivalu i Zagreb Guitar Festivalu.

Vodi razne ansamble, a uz to je i član nekoliko jazz bandova poput Amorosi Flashophone Banda, jazz-fusion sastava Combinate i Boilers All Starsa te electric jazz kvarteta Chewbakka 4 (koji se prije zvao Appolo 4).

Festivali
Nastupa na Zagreb Guitar Festu, Makarska Jazz Festivalu i Novosadskom Jazz Festivalu kao i na festivalima širom svijeta kao što je Berklee Middle Eastern Festival 2019. s Bornom Šercarom je 2015. godine je sudjelovao na Festivalu hrvatske glazbe u Beču.

Nagrade
Dobitnik je brojnih nagrada i priznanja:

Porin

 2004. – kategorija: Najbolja jazz skladba – kao autor za skladbu "Tea for Three" izvođača Boilers All Starsa (album "Thats It", nakladnik: Cantus)
 2006. – kategorija: Najbolji album  - kao glazbeni producent zajedno s Alanom Bjelinskim i Oliverom Dragojevićem za album "Vridilo je" Olivera Dragojevića  (nakladnik: Aquarius Records)
 2006. – kategorija: Najbolji aranžman – kao aranžer zajedno s Alanom Bjelinskim i Oliverom Dragojevićem za skladbu "Duša za nju" Olivera Dragojevića (album "Vridilo je", nakladnik: Aquarius Records)
 2006. – kategorija: Najbolja produkcija - kao glazbeni producent zajedno s Alanom Bjelinskim i Oliverom Dragojevićem za album "Vridilo je" Olivera Dragojevića (nakladnik: Aquarius Records)
 2009. – kategorija: Najbolji album zabavne glazbe – kao glazbeni producent zajedno sa Sivilotti Walterom, Stipicom Kalogjerom, Nikšom Bratošem, Mucom Softićem, Tihomirom Preradovićem, Mirom Vidovićem i Sašom Lukićem za album "Rebus" Arsena Dedića (nakladnik: Croatia Records)
 2009. – kategorija: Najbolji album Božićne glazbe – kao glazbeni producent zajedno s Katarinom Jurić za album"Veselje ti najvešćujem" grupe Rivers (nakladnik: Aquarius Records)
 2009. – kategorija: Najbolji aranžman – kao aranžer zajedno s Alanom Bjelinskim za skladbu "Je Suis Malade" Tereze Kesovije (album "A L'Olympia", nakladnik: Dallas Records)
 2010. – kategorija: Najbolji jazz album – kao glazbeni producent zajedno s Matijom Dedićem i Mirom Vidovićem za album "Gabi Novak in Concert – Jazzarella ZKM 2009." Gabi Novak (nakladnik: Menart/Morris studio)
 2010. – kategorija: Najbojlji aranžman – kao aranžer za skladbu "Sve što znaš o meni" Gabi Novak (album "Gabi Novak in Conert – Jazzarella ZKM 2009.", nakladnik: Menart/Morris studio)
 2010. – kategorija: Najbolja produkcija – kao glazbeni producent zajedno s Matijom Dedićem i Mirom Vidovićem za album "Gabi Novak in Conert – Jazzarella ZKM 2009." Gabi Novak (nakladnik: Menart/Morris studio)
 2011. – kategorija: Album godine – kao glazbeni producent zajedno s Nikšom Bratošem, Gibonnijem, Dejanom Oreškovićem, Marijanom Brkićem i Mirom Vidovićem za album "Toleranca" Gibbonija (nakladnik: Dallas Records)
 2011. – kategorija: Najbolja produkcija – kao glazbeni producent zajedno s Nikšom Bratošem, Gibonnijem, Dejanom Oreškovićem, Marijanom Brkićem i Mirom Vidovićem za album "Toleranca" Gibonnija (nakladnik: Dallas Records)
 2011. – kategorija: Najbolja originalna vokalna ili instrumentalna skladba za kazalište, film i/ili TV) – kao autor zajedno sa Zoranom Brajevićem i Nikšom Sviličićem za skladbu "Vjerujem u anđele" Olivera Dragojevića (album "Samo da je tu", nakladnik: Aquarius Records) u filmu "Vjerujem u anđele" Nikše Sviličića
 2011. – kategorija: Najbolja skladba jazz glazbe – kao autor zajedno s Bornom Šercarom, Vojkanom Jocićem, Tihomirom Hojsakom i Zvjezdanom Ružićem za skladbu "Kolo" u izvedbi Borna Šercar';s Jazziana Croatica (album "A Little Book of Notes", nakladnik: Aquarius Records)
 2012. – kategorija: Najbolji album pop glazbe – kao glazbeni producent zajedno s Nikšom Bratošem, Ivanom Popeskićem, P'eggy Martinjakom za album "Dodirni me slučajno" Massima (nakladnik: Aquarius Records)
 2012. – kategorija: Najbolja produkcija – kao glazbeni producent zajedno s Nikšom Bratošem, Ivanom Popeskićem, P'eggy Martinjakom za album "Dodirni me slučajno" Massima (nakladnik: Aquarius Records)
 2014. – kategorija: Najbolji album duhovne glazbe – kao glazbeni producent za album "Pjesma nad pjesmama" u izvođenju raznih izvođača (nakladnik: Croatia Records)
 2016. – kategorija: Najbolji album popularne duhovne glazbe – kao glazbeni producent za album "Kamenita vrata LIVE" u izvođenju raznih izvođača (nakladnik: Aquarius Records)
 2017. – kategorija: Najbolji album zabavne glazbe - kao glazbeni producent za album "Oči duše" Tereze Kesovije (nakladnik: Dallas Records)
 2019. – kategorija: Najbolji aranžman - kao aranžer za skladbu "Zaplesale su sjene" Marka Tolje (nakladnik: Aquarius Records) 2020. – kategorija: Najbolji album pop glazbe – kao glazbeni producent zajedno s Goranom Kovačićem za Vannin album "Izmiješane boje" (nakladnik: Croatia Records)
 2020. – kategorija: Najbolji aranžman – kao aranžer za skladbu "Sutra ćemo pričati" u izvedbi Urban&4 & Zagrebačka filharmonija (nakladnik: Croatia Records/Cepelin Media)
 2020. – kategorija: Najbolji koncertni album – kao glazbeni producent zajedno s Goranom Martincem za album "Live at Lisinski", izvođač: Urban&4 & Zagrebačka filharmonija (nakladnik: Croatia Records/Cepelin Media) Nagrada Hrvatskog društva skladatelja
 2002. – nagrada "Miroslav Sedak Benčić" za autorsko stvaralaštvo u području jazza Nagrada "Status" Hrvatske glazbene unije  1999. – u kategoriji Jazz glazba: Nova nada hrvatskog jazza

Ostalo

Sudjelovao je sa svojim bandom Ante Gelo band kao "kućni band" u televizijskim emisijama HRT-a "Volim Hrvatsku" (od prve sezone 2012. godine), "Satirikon" (2016./2017.) i "5.com s Danielom" (2019./2020.). Kao aranžer, instrumentalist i dio producentske ekipe emisija "A strana" i "The Voice". Često sudjeluje na humanitarnim koncertima i akcijama.

Zanimljivosti
Nakon razornog potresa koji je pogodio Zagreb 22. ožujka 2020. godine, a na inicijativu programskog Odjela Glazbenih sadržaja HTV-a, Ante Gelo je nakon 40 godina napravio novi aranžman pjesme "Zagrebačkim ulicama" Jadranka Črnka. U spotu su sudjelovali poznati zagrebački glazbenici i glumci poput Drage Diklića, Davora Gopca, Bojane Gregorić Vejzović, Jadranka Črnka, Vlade Kalembera i mnogih drugih. Uz aranžman Ante Gelo je u spotu svirao i gitaru. Posebnost ovog spota je što je nastao u specifičnim uvjetima izolacije u doba korona virusa pa je snimljen preko mobilnih uređaja u samo jednom danu.

Također, u vrijeme izolacije u doba korona virusa, a u sklopu kampanje #ostajem doma Ante Gelo je zajedno s "Jutarnjim listom" pokrenuo jedinstveni projekt "Hrvatska pjeva". Riječ je o glazbenom on-line projektu u sklopu kojeg se putem web stranice  Jutarnji.hr, prijenosa na Facebook-u te putem HT-ova MaxTv-a i MaxTV To Go svakoga ponedjeljka mogao pratiti ekskluzivan koncert najpopularnijih hrvatskih glazbenika uz gitarističku pratnju Ante Gele. Koncerti su se emitirali iz kućne atmosfere naših glazbenika pa su se tako mogli vidjeti koncerti Petra Graše, Marka Tolje, Zorice Kondže i drugih.

Izvori
jazz.hr
zagrebguitarfest.com
biografija.org
porin.info
porin.info
porin.info
porin.org
porin.org
porin.org
nagrada-status.hgu.hr

Hrvatski glazbenici
Hrvatski gitaristi

Ante Gelo


Lindsay Elizabeth Ell, née le  à Calgary (Alberta, Canada), est une chanteuse, compositrice et guitariste country pop canadienne.

Sa musique incorpore des éléments de rock et de blues. Elle est signée sur le label américain Stoney Creek Records, une empreinte (?) de Broken Bow Records. Son premier EP, Worth the Wait, est sorti en mars 2017. Son premier album country complet, The Project, est sorti en août 2017 et a fait ses débuts à la première pace du palmarès Billboard Country Album Sales.

Jeunesse
Lindsay Ell est née le  à Calgary, dans l'Alberta (Canada). Elle a commencé à jouer du piano à six ans, jusqu'à ce qu'elle découvre la collection de guitares de son père, dispersées dans toute la maison, changeant à huit ans. Lindsay est tombée amoureuse du blues et a commencé à écrire des chansons à 10 ans. Ell a été valedictorian (major de promotion) de sa classe à l'école secondaire Bishop Carroll, dont elle a obtenu son diplôme un an plus tôt. Elle a ensuite fait des études de commerce à l'Université de Calgary et a étudié la musique au Berklee College of Music, en plus de poursuivre sa carrière musicale.

Carrière
Randy Bachman a découvert Ell alors qu'elle n'avait que . Bachman l'a décrite comme . Bachman a co-écrit et produit son premier album, intitulé Consider ThisIl a été enregistré au studio de Bachman sur l'île Saltspring et Ell elle-même a co-écrit la plupart des . L'album est sorti en 2006 sur le label de Bachman, Ranbach Music, et a été distribué par Fontana North. Ell a tourné avec le guitariste de blues Buddy Guy en 2008. Sur son album de 2009, Alone, elle est passée à un son plus acoustique par rapport à ses débuts.

C'est son premier voyage d'écriture de chansons à Nashville qui l'a amenée à boucler la boucle de ses racines country. Elle a fait des allers-retours de Calgary à Nashville pendant quelques années pour participer à des sessions d'écriture de chansons tout en jouant autant de spectacles en direct que possible pour perfectionner son art. À l'âge de 21 ans, elle s'installe définitivement à Nashville et signe avec le label américain Stoney Creek Records.

En , son premier single officiel, Trippin' on Us, a fait ses débuts en tant que chanson la plus ajoutée à la radio de musique country au Canada et aux États-Unis avec plus de 50 ajouts la première semaine. Ell a depuis été qualifiée de « véritable triple menace » par Guitar World, de « star en devenir » par Taste of Country et de « figure distincte du camp d'enregistrement country moderne » par Country Weekly.

Lindsay est une guitariste dont le style a été influencé par John Mayer, Keith Urban, Stevie Ray Vaughan, Tommy Emmanuel, Chet Atkins, Buddy Guy, Randy Bachman, Eric Clapton et Jimi Hendrix. Elle joue généralement sur des guitares acoustiques Les Paul Goddess et Martin personnalisées. Elle est une artiste officielle de Martin Guitar.

Lindsay a fait ses débuts au Grand Ole Opry le 15 avril 2014 et, depuis, a fait plusieurs apparitions dans l'émission.

Le , Lindsay a sorti son premier EP, Worth the Wait, contenant six chansons, dont une reprise de Stop This Train de John Mayer. « Worth the Wait montre le talent d'Ell à tous les niveaux, en tant que guitariste, chanteuse et auteur-compositeur », a écrit Sounds Like Nashville dans une critique du projet.

Le , Lindsay a chanté l'hymne national canadien lors du match des étoiles de la LNH 2018. En mars 2018, elle s'est produite au festival C2C: Country to Country au Royaume-Uni.

Le , à la demande de son label, Lindsay s'est envolée pour Nashville pour interpréter un remix en tant qu'artiste invitée sur le nouveau single de son compagnon de label Tucker Beathard intitulé Faithful. Le morceau était le premier single promotionnel sorti lors de l'annonce du prochain album de Beathard intitulé KING, mais la version qui la présente a été laissée de côté de l'album et ne put être diffusée que via YouTube.

En , il a été annoncé qu'Ell animerait la deuxième saison de Canada's Got Talent, dont la diffusion est prévue en 2022. Elle devrait également servir aux côtés de Priyanka en tant que coanimatrice des Canadian Country Music Awards 2021.

Tournées

 We Are Pioneers World Tour (2013/2014) - en soutien à The Band Perry
 CMT Next Women of Country Tour (2016) - en soutien à Jennifer Nettles
 Life Amplified World Tour (2017) - en soutien à Brad Paisley
 Weekend Warrior World Tour (2017/2018) - en soutien à Brad Paisley
 Still the Same Tour (2018) - en soutien à Sugarland
 Graffiti U World Tour (2018) - en soutien à Keith Urban
 Monster Energy Outbreak Tour (2018/2019) - tête d'affiche
 Friends and Heroes Tour (2021) - en soutien à Blake Shelton

Lindsay Ell a été sélectionnée par The Band Perry pour ouvrir leur tournée We Are Pioneers World Tour, qui comprenait 50 dates à travers l'Europe et l'Amérique du Nord en 2013 et 2014. Elle a également participé à des tournées avec Keith Urban, Luke Bryan, Buddy Guy, Big & Rich, Gretchen Wilson, Ronnie Dunn, Paul Brandt, Chris Isaak et Blake Shelton.

Discographie

 Consider This (2008)
 Alone (2009)
 The Project (2017)
 The Continuum Project (2018)
 Heart Theory (2020)

Récompenses et nominations

Références

Liens externes

 Site officiel de Lindsay Ell
 Discographie de Lindsay Ell sur Allmusic

Animateur canadien de télévision
Guitariste canadienne
Naissance en mars 1989
Naissance à Calgary
Auteur-compositeur-interprète canadien
Étudiant de l'Université de Calgary
Élève du Berklee College of Music

Lindsay Ell


Le Kuntz Memorial Soccer Stadium, plus couramment abrégé en Kuntz Stadium, est un stade omnisports américain (servant principalement pour le soccer) situé dans la ville d'Indianapolis, en Indiana.

Appartenant à la municipalité, le stade, doté de  places, servait d'enceinte à domicile pour l'équipe universitaire des Jaguars de l'IUPUI (pour ses équipes de soccer et de rugby à XV), pour l'équipe de soccer du FC Indiana, ainsi que pour l'équipe d'ultimate des AlleyCats d'Indianapolis.

Histoire

Le stade ouvre ses portes en .

Il accueille trois finales de la Coupe des États-Unis de soccer, ainsi que trois rencontres de l'équipe des États-Unis de soccer en 1987 et 1988.

Événements
 1987 : Jeux panaméricains

Matchs internationaux de soccer

Notes et références

Équipement sportif achevé en 1987
Stade multifonction aux États-Unis
Stade de soccer universitaire aux États-Unis
Stade de soccer en Indiana
Stade de rugby à XV aux États-Unis
Stade d'ultimate aux États-Unis
Stade portant le nom d'une personnalité
Sport à Indianapolis

Kuntz Memorial Soccer Stadium


Carlos Castro Morales (1863 - 1923) fue un obrero ferrocarrilero y político mexicano, nacido en el puerto de Sisal en Yucatán y fallecido en la ciudad de Mérida. Fue el primer gobernador socialista de Yucatán y fundador con Felipe Carrillo Puerto y otros, del Partido Socialista del Sureste.

Datos biográficos
Trabajó desde joven en los Ferrocarriles de Yucatán de cuya Unión de Obreros fue socio fundador. Participó en la primera huelga de carácter sindicalista en Yucatán, en 1911, que paralizó los ferrocarriles estatales, pieza de infraestructura clave para la industria henequenera de Yucatán. La huelga fue duramente reprimida.

Castro Morales debió exiliarse en La Habana como resultado de su postura política, hasta que las fuerzas revolucionarias llegaron a Yucatán con la presencia del carrancismo. En 1915, tras la llegada de Salvador Alvarado Rubio como comandante en jefe del ejército Constitucionalista, retornó a Yucatán: Fue entonces director de los ferrocarriles de Yucatán y en 1916, junto con Felipe Carrillo Puerto y otros, fundó el Partido Socialista Obrero que poco más tarde se convertiría en el Partido Socialista de Yucatán, primero, y Partido Socialista del Sureste después, cuando la acción política de este activismo alcanzó a Campeche y a Quintana Roo.

En 1917 fue impulsado por ese partido a la gubernatura de Yucatán, cargo al que resultó elegido a principios de 1918. Enfrentó como gobernador las dificultades políticas del momento en que el carrancismo no veía con buenos ojos al socialismo del sureste que había establecido su base desde la administración de Salvador Alvarado y el obregonismo se enfrentaba al presidente Carranza y lo derrotaba finalmente en la rebelión de Agua Prieta. En 1920, Castro Morales debió expatriarse nuevamente, separándose del cargo de gobernador antes de culminar su mandato. Regresó a Yucatán más adelante, sólo para morir poco tiempo después, en 1923.

Véase también
 Salvador Alvarado
 Revolución mexicana en Yucatán
 Gobernantes de Yucatán

Referencias

Enlaces externos
 Gobernadores de Yucatán, México
 Derechos electorales de la mujer en Yucatán Con acceso el 23 de enero de 2012.

Nacidos en Sisal
Gobernadores de Yucatán del siglo XX
Socialistas de México
Revolución mexicana en Yucatán
Fallecidos en Mérida (México)

Carlos Castro Morales


Secole: Secolul al VI-lea î.Hr. - Secolul al V-lea î.Hr. - Secolul al IV-lea î.Hr.

Decenii: Anii 490 î.Hr. | Anii 480 î.Hr. | Anii 470 î.Hr. | Anii 460 î.Hr. | Anii 450 î.Hr. - Anii 440 î.Hr. - Anii 430 î.Hr. | Anii 420 î.Hr. | Anii 410 î.Hr. | Anii 400 î.Hr. | Anii 390 î.Hr.

Ani: 446 î.Hr. | 445 î.Hr. | 444 î.Hr. | 443 î.Hr. | 442 î.Hr. - 441 î.Hr. - 440 î.Hr. | 439 î.Hr. | 438 î.Hr. | 437 î.Hr. | 436 î.Hr.

Anul 441 î.Hr. a fost un an în calendarul roman pre-iulian. În acea perioadă era cunoscut drept Anul Consulatului lui Fusus și Crassus (sau, mai puțin frecvent ca anul 313 Ab Urbe condita).

Evenimente

După loc

China
 Zhou Ai Wang devine rege în Dinastia Zhou a Chinei, dar moare înainte de sfârșitul anului, fiind succedat de Zhou Si Wang.

După disciplină

Literatură
 Poetul grec Euripide câștigă prima sa victorie într-un festival dramatic.
 Poetul grec Sofocle scrie piesa de teatru Antigona.

Nașteri

Decese
 Zhou Ai Wang, rege din Dinastia Zhou, China (n. ?)

Referințe

Ani ai secolului I î.Hr. în Europa
Ani ai secolului I î.Hr.
441 î.Hr.

441 î.Hr.


The year 1909 in architecture involved some significant events.

Buildings and structures

Buildings

 February 28 – The Praetorian Building in Dallas, Texas, USA, opens to visitors.
 March 15 – Selfridges, Oxford Street, London department store, designed by American architect Daniel Burnham, opens.
 March 25 – Hjorthagen Church in Stockholm, Sweden, opens.
 March 30 – Queensboro Bridge in New York City, designed by Gustav Lindenthal in collaboration with Leffert L. Buck and Henry Hornbostel, opens.
 April 25 – A bomb blast damages St. Louis Cathedral (New Orleans).
 May 1 – Opening of the International Exhibition of the East of France, held in Nancy until October 31.  Many architects of the École de Nancy, including Lucien Weissenburger, Émile André, Émile Toussaint, Louis Marchal, Paul Charbonnier, Eugène Vallin, and others design the pavilions for the exhibition.
 July 1 – Wiesen Viaduct on the Rhaetian Railway in Switzerland, designed by Henning Friedrich, opens.
 July 14 – Teatro Municipal (Rio de Janeiro) opens.
 October 10 – Fades viaduct in France opens.
 October – United States Post Office, Courthouse, and Custom House (Spokane, Washington), designed under the supervision of James Knox Taylor, opens.
 November 8 – Boston Opera House in the United States opens.
 November 25 – Bucharest Russian Church sanctified.
 Catholic Cathedral of the Madeleine in Salt Lake City, Utah, designed by Carl M. Neuhausen and Bernard O. Mecklenburg, completed.
 Basílica del Voto Nacional in Quito, Ecuador, designed by Emilio Tarlier, completed.
 Holy Myrrhbearers Cathedral in Baku, Azerbaijan, built.
 St. Nicholas Roman Catholic Church in Kyiv, completed by Władysław Horodecki to a design of Stanisław Wołowski, consecrated.
 Saint-Édouard Church in Montreal, Quebec, designed by Joseph-Ovide Turgeon, completed.
 Novi Sad Synagogue in Serbia, designed by Baumhorn Lipót, completed.
 Façade of San Silvestro, Venice, designed by Giuseppe Sicher, completed.
 Grand Post Office in Istanbul, Turkey, designed by Vedat Tek, completed.
 United States Post Offices in New York State at Corning, Ithaca and Little Falls, designed under the supervision of James Knox Taylor, completed.
 Opernhaus Chemnitz in Germany, designed by Richard Möbius, completed.
 Higgins Building in Los Angeles completed.
 Corinthian Hall (Robert A. Long House) in Kansas City, Missouri, designed by Henry Hoit of Hoit, Price and Barnes, completed.
 Construction work begins on the Robie House, designed by Frank Lloyd Wright, in Hyde Park, Chicago.
 Construction work begins on Rodmarton Manor, designed by Ernest Barnsley, in Gloucestershire, England.

Awards
 AIA Gold Medal – Charles Follen McKim.
 RIBA Royal Gold Medal – Arthur John Evans.
 Grand Prix de Rome, architecture: Maurice Boutterin.

Births
 March 16 – Ernesto Nathan Rogers, Italian architect, writer and educator (died 1969)
 April 25 – William Pereira, American architect (died 1985)
 May 9 – Gordon Bunshaft, American architect (died 1990)
 October 25 – Moshe Mayer, Romanian Jewish architect (died 1993)
 Genia Averbuch, Russian Jewish architect (died 1977)

Deaths
 September 14 – Charles Follen McKim, American Beaux-Arts architect (born 1847)
 September 18 – Auguste Choisy, French architectural historian (born 1841)
 November 9 – Thomas Worthington, English architect associated with public buildings in Manchester (born 1826)
 November 24 – James Ebenezer Saunders, English architecture (born 1829/30)

References

1909 in architecture


Le Palácio Laranjeiras (littéralement Palais des Orangers) est la résidence officielle du gouverneur de l'État de Rio de Janeiro, au Brésil.

Le palais est situé dans le parc Eduardo Guinle, un parc du quartier Laranjeiras de la ville de Rio de Janeiro.

Ancienne résidence d'une des familles brésiliennes les plus riches, le palais a été acheté par le gouvernement fédéral brésilien en 1947 pour accueillir des visiteurs, tels que des chefs d'État ou de gouvernement étrangers. A cette époque, la ville de Rio de Janeiro était la capitale du Brésil. En 1974, le gouvernement fédéral a cédé la propriété du palais à l'ancien État de Guanabara.

Ancienne résidence présidentielle
Avant de devenir la résidence officielle du gouverneur de l'État, le palais était une résidence présidentielle. Son utilisation comme résidence officielle a commencé sous la présidence de Jucelino Kubitschek, qui a décidé d'utiliser le siège de la présidence, le palais de Catete, uniquement comme lieu de travail. Le président Kubitschek a utilisé le palais de Laranjeiras comme résidence principale jusqu'au transfert de la capitale fédérale à Brasilia.

Du transfert du siège du gouvernement à la nouvelle capitale de Brasília en 1960 jusqu'en 1974, date à laquelle il a été cédé au gouvernement de l'État de Rio de Janeiro, le palais de Laranjeiras est resté un palais officiel de la présidence de la République, utilisé comme résidence et lieu de travail du chef de l'exécutif lorsque le président était à Rio de Janeiro. Au cours de la première décennie après la fondation de Brasília, il était très courant pour les présidents de se rendre à Rio et d'y rester longtemps, car bien qu'elle ne soit plus la capitale, dans les années 1960, Rio de Janeiro abritait encore tous ambassades étrangères. Brasília n'était pas considérée comme un bon endroit où vivre, car de nombreux services n'avaient pas encore été établis dans la nouvelle capitale. Ainsi, au cours des années soixante, plusieurs actes officiels importants du gouvernement ont été signés au palais de Laranjeiras. Dans les années 70, l'utilisation du palais par la présidence a diminué à mesure que la ville de Brasilia grandissait, ce qui a conduit le gouvernement fédéral à décider de céder le palais au gouvernement de l'État de Rio de Janeiro.

Histoire
1909 à 1913 - Construit pour servir de résidence à la famille d'Eduardo Guinle, il a reçu l'appellation Eduardo Guinle Palacete.

1947 - Sous le gouvernement du président Dutra, il a été acheté par le gouvernement fédéral pour accueillir les chefs d'État et d'autres visiteurs de marque qui visitaient la capitale du Brésil.

1956 - Après la mort du président Vargas (qui s'est suicidé au palais de Catete), son successeur, Juscelino Kubitschek, a commencé à utiliser le palais de Laranjeiras comme résidence. Le palais de Catete n'a été retenu que comme lieu de travail du président.

1960 - Avec le changement de capitale à Brasília, le Palais Laranjeiras reste la résidence officielle des présidents à Rio de Janeiro et reçoit toujours des invités de marque.

1968 - Le président Costa e Silva signe dans la bibliothèque du palais le fameux décret AI-5.

1969 - Abritait le siège du gouvernement fédéral sous la junte militaire au pouvoir.

1974 - Après avoir fusionné les États de Guanabara et de Rio de Janeiro, le président Geisel cède le palais de Laranjeiras au nouvel État, pour servir de résidence à ses gouverneurs.

1983 - Déclaré site du patrimoine par l'Institut du patrimoine historique et artistique national - IPHAN.

1975 à nos jours - Résidence officielle des gouverneurs de l'État de Rio de Janeiro. Le palais de Guanabara (où les gouverneurs de l'ancien État de Guanabara ont travaillé et résidé jusqu'en 1975) a été conservé uniquement comme lieu de travail du gouverneur.

Articles connexes
 Palais de l'Aurore

Références

Liens externes

 Palais Laranjeiras

Source de traduction

Laranjeiras
Laranjeiras
Édifice construit au XXe siècle
Laranjeiras
Laranjeiras

Palácio das Laranjeiras


Bechdel test, poznat i kao Bechdel-Wallace test ili Bechdel pravilo, je način mjerenja reprezentacije žena u djelima fikcije. Ime je dobio po američkoj crtačici stripova Alison Bechdel, u čijem se stripu Dykes to Watch Out For (Lezbijke kojih se treba paziti) iz 1985. godine test prvi put pojavljuje u razgovoru likova. Test se prvenstveno primjenjuje na film iako ga se može primijeniti na sve medije.

Povijest
Bechdel kao inspiraciju navodi svoju prijateljicu Liz Wallace od koje tvrdi da je preuzela set kriterija za test. Međutim, sama kritika proizlazi iz eseja Virginije Wolf Vlastita Soba (eng. A Room of One's Own), objavljenog 1929. godine. U eseju Wolf kritizira odnose između ženskih likova u literaturi kao prejednostavne, pokušava se prisjetiti prikaza ženskih prijateljstava, ali osim eventualnih uloga žena kao majki i kćeri, pronalazi žene prikazane isključivo kroz njihovu relaciju s muškim likom.

Kriteriji
Djelo fikcije zadovoljava Bechdel test ako zadovoljava tri jednostavna kriterija:

 Postoje barem dva ženska lika,
 Koja međusobno razgovaraju,
 O bilo čemu drugom osim o muškarcima.

Ako neko djelo zadovoljava navedene kriterije, to ga ne čini automatski feminističkim kao ni što ga nezadovoljanje ne čini mizoginim. Svrha testa je prikazati u kojoj količini su žene marginalizirane u popularnoj kulturi.

Varijacije

Zbog jako niske ljestvice koju test postavlja, najčešće predloženi dodatni kriteriji uključuju i to da dva ženska lika moraju imati imena ili da razgovor među njima mora trajati barem 60 sekundi.

Bechdel test nije i ne bi trebao biti jedina mjera po kojoj se ocjenjuje reprezentacija ženskih likova na filmu. Film Bitka za Pacifik, koji, iako ima žensku junakinju koja nosi radnju filma, ne prolazi Bechdel test bio je inspiracija za drugačiji set kriterija. Tako je nastao Mako Mori test nazvan po junakinji iz Bitke za Pacifik, koji bi se mogao koristiti uz Bechdel test. Test Mako Mori film može proći ako ima:

 barem jednu žensku junakinju
 koja ima svoj narativni luk
 i koja ne služi isključivo da podupre narativni luk nekog muškog lika.

Izvori

Filmska kritika

Bechdel test


Ückesdorf, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Bonn kentine bağlı bölge. Bonn'un batısında yer alır. Batısında Brüser Berg, kuzeyinde Lengsdorf, güneyi ve doğusunda Röttgen ve Ippendorf ile komşudur.

Dış bağlantılar
 Ückesdorf Hubertus Kilisesi

Bonn'un ilçe ve semtleri

Ückesdorf


عمليات الإسقاط والتقاطع (بالإيطالية: operazione di proiezione e sezione) هي من أسس الهندسة الوصفية التي تستعمل الرسم لحل المشاكل الفراغية في نفس السطح. إذا عينا نقطتين «م» و«ج» وسطح «ألفا»، عملية الإسقاط هي أن نمرر الخط «ر» بين النقطين «م» و«ج»، أما عملية التقاطع فهي أن نقاطع الخط «ر» مع السطح «ألفا» وبهذا تسمى نقطة التقاطع صورة أو مسقط «ج» على «ألفا» من مركز الإسقاط «م».

مركز الإسقاط م يمكن أن يكون نقطة حقيقية، في هذه الحالة الإسقاط يسمى: "اسقاط مركزي"، بينما يسمى: اسقاط متوازي عندما يكون المركز م نقطة لا نهائية.

عمليات الإسقاط

 إسقاط نقطة على خط
إسقاط نقطة P على خط مستقيم r من مركز إسقاط O، يعني تمرير خط بالنقط P وO وايجاد 'P كنقطة تقاطع مع r.

 إسقاط نقطة على مستوى
إسقاط نقطة P على سطح مستوي β من مركز إسقاط O، يعني تمرير خط بالنقط P وO وايجاد 'P كنقطة تقاطع مع β.

عمليات التقاطع
 تقاطع خطين
تقاطع خطين r وs يعني إيجاد نقطة نقاطعهما التي يمكن ان تكون لانهائية في حالة التوازي بينهما
 تقاطع خط مع سطح
تقاطع خط r مع سطح β يعني إيجاد النقطة R المشتركة بينهما

ألنقطة R تسمى أثر r على السطح β. أما إذا كانت r موازية للسطح β، فإن اثر r يكون نقطة لانهائية.

في طريقة مونج
 نقاط تقاطع خط r ومستويي الأسقاط π1 وπ2, تسمى بالتوالي، الأثر الأول (T'r) والأثر الثاني (T"r) للخط r
 خطوط تقاطع مستوى α ومستويي الأسقاط π1 وπ2, تسمى بالتوالي، الأثر الأول (t'α) والأثر الثاني (t"α) للمستوى الفا.

في المنظور

في الاكسنومتري

هندسة وصفية

الإسقاط والتقاطع


Guy Le Coniac de La Longrays, né le  à Brest, mort le  à Paris , est un officier français. Pendant la Seconde Guerre mondiale, il rallie en 1941 les Forces françaises libres et combat avec la France libre lors de la guerre du Désert, de la campagne de Tunisie et de la campagne d'Italie, puis participe à la libération du territoire. Il est Compagnon de la Libération. Il devient colonel en 1965.

Biographie

Guy Le Coniac de La Longrays naît à Brest le . Il est le fils d'un officier des troupes coloniales.

Début de la Seconde Guerre mondiale
Lorsque éclate la Seconde Guerre mondiale en septembre 1939, Guy de La Longrays est en études préparatoires au concours d'entrée à Saint-Cyr. Il interrompt alors ses études et s'engage pour la durée de la guerre. Reçu à la formation d'officier à Saint-Maixent, il en sort en mai 1940 comme aspirant. Il sert au  régiment de tirailleurs sénégalais. Capturé par les Allemands, il est envoyé au camp de prisonniers de Rambervillers dans les Vosges. Il s'en évade le 22 août 1940 et rejoint l'Armée d'armistice.

Combats de la France libre
Affecté en Indochine, La Longrays arrive à Saïgon le 25 juillet 1941. Il se cache alors, et part pour Hong-Kong où il rallie le 31 juillet les Forces françaises libres.

Il est envoyé pour la Syrie, où il intègre en novembre 1941 le bataillon de marche n° 11, comme sous-lieutenant. Il fait partie de la  division française libre, avec laquelle il effectue les diverses campagnes de la France libre, de la guerre du Désert à la campagne de Tunisie ; il est promu lieutenant en mars 1943.

La Longrays participe en 1944 à la campagne d'Italie, où il se fait particulièrement remarquer à l'attaque de Chiaia en dirigeant une contre-attaque pour dégager les tirailleurs. Bien que la moitié de sa section soit mise hors de combat, il en maintient le moral en continue à la diriger dans cette campagne jusqu'en mai 1944.

Libération du territoire
Il prend part en août 1944 au débarquement de Provence, et participe notamment aux combats pour la libération de Toulon, puis plus tard à Belfort et à la bataille d'Alsace. C'est là que début 1945, il parvient à résister à plusieurs contre-attaques ennemies du 9 au 18 janvier dans un poste très avancé et exposé, jusqu'à être blessé.

Il combat à la fin de la guerre dans le massif de l'Authion, dans les Alpes. Il est créé Compagnon de la Libération par le décret du .

Indochine, Afrique, Europe
La Longrays continue à servir après la Seconde Guerre mondiale. Il est envoyé en Indochine où, comme capitaine, il commande une compagnie du  régiment d'infanterie coloniale. Il passe ensuite au Tonkin dans un groupement blindé. Il suit en 1948 une formation d'état-major qu'il réussit, il est ensuite nommé en 1949 auprès du général de Larminat.

Il sert ensuite successivement au Mali comme commandant de compagnie saharienne motorisée de 1950 à 1953, en Europe dans la délégation française auprès de la Communauté européenne de défense, en Centrafrique, au Cameroun, en Algérie en 1959.

Lieutenant-colonel, il travaille de 1961 à 1963 à la direction du personnel à Paris, puis commande en second son ancien  RIC devenu le  régiment blindé d'infanterie de marine, en Allemagne, de 1963 à 1965. Promu colonel en 1965, il commande à Vannes le  régiment d'infanterie de marine. Il est ensuite le conseiller militaire de l'ambassade de France au Sénégal, puis suit à Paris les cours de l'Institut des hautes études de défense nationale et du Centre des hautes études militaires. Il est en septembre 1970 l'adjoint du général commandant à Versailles la  DM. Il demande l'année suivante sa mise à la retraite et travaille ensuite jusqu'en 1982 dans le secteur privé.

Guy Le Coniac de La Longrays meurt le  à Paris dans le  arrondissement. Il est enterré à Saint-Pierre-Quiberon dans le Morbihan.

Distinctions

  par décret du

  (4 citations)
  (1 citation)
  par décret du 31 mars 1947

  avec mentions « Libye », « Tunisie » ;
  (États-Unis) ;
  Officier de l'Étoile noire (Bénin).

Notes et références

Bibliographie
 .
 .
 .
 .

Voir aussi

Articles connexes
 Appel du 18 Juin
 Résistance intérieure française
 Forces françaises libres
 Compagnon de la Libération – avec la liste des Compagnons.

Liens externes

 .
 .
 « Guy Armel Gabriel Le Coniac de la Longrays » sur francaislibres.net.

Militaire des Forces françaises libres
Résistant français
Commandeur de la Légion d'honneur (date non précisée)
Compagnon de la Libération
Titulaire de la croix de guerre 1939-1945
Naissance en octobre 1919
Naissance à Brest
Décès en mars 2001
Décès dans le 8e arrondissement de Paris
Décès à 81 ans

Guy Le Coniac de La Longrays


Bozdağlar, İzmir, Manisa ve Aydın illerinde yer alan dağ sırasıdır. Antik dönemlerdeki adı Tmolos'dur.

Konumu
İzmir ilinde Buca sırtlarından başlayarak, Kemalpaşa-Bayındır ilçeleri arasında devam eder, daha sonra Turgutlu, Salihli, Alaşehir ile Ödemiş, Kiraz ve Ödemiş, Kiraz ile Nazilli arasında yer alır.

Birçok önemli zirveye ev sahipliği yapar; Kemalpaşa-Nif Dağı, Armutlu-Mahmut Dağı, Ödemiş-Bozdağ, Bozdağlar üzerinde yer alır. Bozdağ, 2159 metre ile Honaz Dağı ve Murat Dağından sonra Ege Bölgesi'nin en yüksek 3. tepesidir.

1.150 metrede, dağın zirvesine en yakın yerleşim olan Bozdağ Beldesi'ne, İzmir'den iki ayrı yol izlenerek ulaşılabilir. Birinci yol, beldenin idari yönden bağlı olduğu Ödemiş İlçesi üzerindendir. Güneyde olduğu için kış aylarında açık olma olasılığı yüksek olan bu yol, tarihi bir yerleşim olan Birgi ile bir set gölü olan Gölcük üzerinden Bozdağ'a ulaşır. Kış koşullarının ağır geçtiği yıllarda buzlanma nedeniyle kapanan Kuzeydeki yol ise Salihli üzerinden Bozdağ'a ulaşır.

Ayrıntıları
İzmir ilinin Buca ilçesi sırtlarından başlar.Bu sıralarda daha çok küçük tepeler halindedir. Bu şekilde devam ederek Torbalı ve Kemalpaşa ilçeleri bölgesine gelir. Buraya kadar önemli bir yükselti yoktur.

Bu bölgeden sonra aniden yükselerek Kemalpaşa ilçesi sınırındaki Nif Dağını oluşturur. Bu dağın yükseltisi 1509 metredir. Nif Dağı su bakımından bol bir bölgede bulunur.Dağdan Nif çayı ve Fertek çayının bir bölümü doğar.

Nif Dağından sonra 450 metrelik Karabel Geçidi gelir.

Buradan sonra aniden yükselerek 1470 metrelik Mahmut Dağı gelir. Mahmut Dağı'ndan Kurudere ve Fertek çayı doğar. Bu dağdan sonra yükselti pek fazla 1000 metrenin altına düşmez.

Bu dağdan sonra 700 metredeki Cınardibi Yaylası gelir.

Ardından Oren Tepe bulunur. Tepenin rakımı 1300 metredir. Ören tepeden ise kuzeye Kamberler deresi, güneye ise Uladı Cayı akar. Bu bölgede Kamberler Yaylası bulunur.Bu bölge zengin su kaynakları ile dikkat çeker.

Sonra ise Alan Kıyı Yaylası gelir, Alan Kıyı Yaylası piknik açısından uygun bir yöredir. Bu yörede pek önemli bir yükselti yoktur.

Ancak Turgutlu yüzünde 1450 metrelik Dededağ belirir. Oldukça ihtişamlı bir dağdır. Burada ormanlarıyla ünlü Ovacık Yaylası bulunur. Bu bölgeden kuzeye, Akşar Çayı güneye Ergenli Çayı akar. Bu dağın tam karşısında 1250 metrelik Gökgedik Tepesi bulunur. Bu bölgedeki Ergenli  Çayı ve Falaka çayı arasındaki Çatmadağ 1470 metre yüksekliktedir.

Bu bölgeye kadar olan yaylalardan çok daha büyük Dağmarmara bölgesi üzerinde 5'ten fazla köy barındırır. Kuzeye Çıkrıkçı  Çayı, güneye Falaka  Çayı ve Aktaş Çayı akitir. Rakımı ortalama 700 metredir. Kiraz tarımı yoğun yapılır. Artık bozdağların geniş yaylaları bu bölgededir. Sırasıyla Ovacık yaylası ve Gencer Yaylası'na geçilir.

Ovacık Yaylasının tam arkasında 1372 metrelik Keldağ bulunur. Keldağ çok sivri ve bölgeye hakim bir tepedir. Çok ihtişamlıdır.

Keldağın arkasında geniş Horzum Düzlügü bulunur. Bu bölgeden kuzeye Kelebek  Çayı, güneye Rahmanlar çayı akar. Kelebek  Çayı büyük bir çaydır. Bu arada Çamyayla ve Başova Yaylası bulunur.

Bu bölgeden sonra Subatan Yaylası, Ayvacık Yaylası, Kılıç Yaylası ve Artıcak Yaylası bulunur. Subatan Düdeni ve Ayvacık Düdeni incelemeye değerdir. Bu yöreden kuzeye Sart çayı akar.

Ardından gelen Gölcük Sırtlanbayırı 1450 metredir. Ardındaki Gölcük Yaylası'nı ve Gölcük Gölünü iyi bilinir. Yayla hem tırmanışa hem pikniğe hem de fotoğrafa çok uygundur. Konaklama tesisi olan 2 yayladan biridir. Gölcük Gölünün bulunduğu yer tektonik olaylar sonucu belirlenmiştir. Ancak göl heyelan set gölüdür.

Yayla bozdağlar üzerindeki en büyük yayladır. Rakımı 1050 metredir. Kuzeye Tabak Çayı akar. Doğuda ise Çaldağı bulunur; yüksekliği 1670 metredir.

Bu dağdan sonra Bozdağ Yaylası gelir. Yayla 1050 metre yüksekliktedir.

Turizm
Salihli-Ödemiş yolu üzerinde Kırkoluklar adlı bir doğal dinlenme alanı vardır. Hayrat olarak yapılan yaklaşık 40 tane oluktan akan içilebilir, soğuk ve lezzetli suyu, olukların hemen arkasında bulunan bir deresi, yemyeşil bir Bozdağ manzarası ve yöreye özgü ürünlerin (Bozdağ kekik balı, ıhlamur balı vb.) satıldığı çardakları bulunmaktadır. Temmuz 2016'da yeri değiştirilmiştir.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki dağlar listesi
 Türkiye'deki yanardağlar

Kaynakça

Bozdağlar


ජංගම දුරකථනය නිසා අපට ඇති වාසි හා එහි වැදගත්කම කියා නිමකල නොහැකි තරම්ය.නමුත් ජංගම දුරකථන භාවිතය නිසාම ඇතිවූ බව පිළිගැනෙන සෞඛ්‍යමය, පාරිසරික,ආර්ථික හා සමාජ ගැටළුද බොහොමයක් ඇත.

ජංගම දුරකථනයෙන් පිටවන චුම්භක ක්ෂේත්‍ර හා සන්නිවේදන කුලුණු වලින් පිටවන අධි සංඛ්‍යාත රේඩියෝ තරංග නිසා පුද්ගලයන්ට විවිධ මානසික ආබාධ,ශ්‍රවන ආබාධ,කළල ගබ්සා වීම්,අංගවිකල දරු උපත් යන ආදිය ඇති වන බව පැවසේ. මීට අමතරව ජංගම දුරකථන සන්නිවේදන කුලුණු ආශ්‍රිතව ජීවත් වන කෘමි සතුන්ගේ හැසිරීම් රටාවන්ද වෙනස් වන බව ඇතමුන් ප්‍රකාශ කරයි.මී මැස්සන් වැනි කෘමි සතුන් මෙම ප්‍රදේශ අත් හැර යන බවත් ගස් වැල් වල ඵලදාව අඩු වන බවත් ප්‍රකාශ කරන පුද්ගලයින් සිටී.නමුත් මෙම ප්‍රකාශ විවිධ පුද්ගලයන්ගේ විවිධ මත ලෙස සලකන්නේ තවමත් මෙම ප්‍රකාශ විද්‍යාත්මකව නිසි ලෙස තහවුරු කර නොමැති නිසාවෙනි.

නමුත් ජාත්‍යන්තර සම්මත රීතින් අනුව මීටර් 500 ක අරයක් ඇති ප්‍රදේශයක් තුල මෙවැනි සන්නිවේදන කුලුණු පිහිටිය හැක්කේ එකක් පමණයි.නමුත් ශ්‍රී ලංකාව තුල එකම ස්ථානයේම කුලුණු 4ක් 5ක් පිහිටුවා ඇති අවස්ථා බොහොමයක් දක්නට ලැබේ.දුරකථන සේවා සපයන සමාගම් ඔවුන්ගේ ආර්ථික වාසි පිළිබඳ පමණක් සැලකිල්ලට ගනිමින් මෙවැනි දේ සිදුකරයි.

කෙසේ වුවද දිනෙන් දින වැඩිවන ජංගම දුරකථන බැහැර කිරීම නිසා පරිසරයට සිදුවන හානිය පිළිබඳ විශේෂ අවධානයක් යොමු කල යුතු වේ.අන්තර්ජාතික විෂ අපද්‍රව්‍ය බැහැර කිරීම පිළිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ බේසල් සම්මුතියද මෙම කරුණු පිළිබඳ විශේෂ අවධානයක් යොමු කර ඇත.

ජංගම දුරකථන තුල අන්තර්ගත ඊයම්,රසදිය,කැඩ්මියම් වැනි බැර ලෝහ සහ ගිනි නොගන්නා බ්‍රෝමිනිකෘත සංයෝග බැහැර කිරීමේදී ඒවා පරිසරයට එක් වීමේ අවධානමක් පවතී.විශේෂයෙන්ම පැරණි ජංගම දුරකථන තුල මේවා වැඩි ප්‍රමාණයක් පවතී. එම විෂ රසායනික ද්‍රව්‍ය වල ඇති පිළිකා කාරක ගුණය නිසා ඒ මගින් සෞඛ්‍ය තර්ජනද එල්ලවිය හැකිය. ක්‍රෝමියම්,PVC,හා බ්‍රෝමිනිකෘත ද්‍රව්‍ය විශේෂයෙන් යොදා ගැනෙන්නේ ජංගම දුරකථනයක කවරය හා යතුරු පුවරුව නිර්මාණය කිරීමටයි.LCD තිරය නිමවා ඇත්තේ ද්‍රව ස්පඨික වලිනි.පරිපථ පුවරුව නිර්මාණය කිරීම සඳහා ඊයම්,රසදිය වැනි බැර ලෝහ හා PBB,PBDE    වැනි බ්‍රෝමිනිකෘත ද්‍රව්‍ය අත්‍යවශ්‍ය වේ.කැඩ්මියම්,නිකල් හා ලිතියම් වැනි රසායනික ද්‍රව්‍ය බැටරිය තුල අඩංගු වේ. අවසානයේ මේ සියලු විෂ රසායනික ද්‍රව්‍ය එකතුවන්නේ අප ජීවත් වන පරිසරය තුලටයි. ගැටළුව උග්‍ර වන්නේ ඉඩම් ගොඩකිරීමට යොදා ගන්නා ද්‍රව්‍ය අතරට ඉහත සඳහන් විෂ ද්‍රව්‍ය එක් වූ විටයි.එවන් භූමියක් තුල නිදහස් වන මෙම රසායනික ද්‍රව්‍ය පස් අංශු අතරින් කාන්දු වී අවසානයේ එක් වන්නේ භූගත ජලයටයි.මේ නිසා පසමත වැඩෙන භෝග තුලට මෙන්ම පානීය ජල ප්‍රභවයන් තුලටද විෂ ද්‍රව්‍ය එක් වීමේ අවධානම වැඩිවේ.

සමහර සංවර්ධිත රටවල් වල ජංගම දුරකථන බැහැර කිරීමේදී දැඩි නීති ක්‍රියාත්මකව ඇත.එවන් රටවල් ඉවත් කරන ජංගම දුරකථන ආසියාතික හෝ අප්‍රිකානු රටවලට මුදා හැර නීතියෙන් ගැලවීමට ක්‍රියා කරයි.සංඛ්‍යාත්මකව අඩු දුරකථන භාවිතයක් ඇති මෙම ආසියාතික හා අප්‍රිකානු රටවල් වැඩි ජංගම දුරකථන අපද්‍රව්‍ය නිසා පීඩා විඳිනුයේ මේ අයුරෙනි.එසේම විෂ ද්‍රව්‍ය බැහැර කිරීමේ ආරක්ෂක ක්‍රම මෙවැනි සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවල් භාවිතා කරනු යැයි පැවසිය නොහැක.එම නිසා මෙවැනි රටවල් වලට සිදුවන හානිය තවත් වැඩිබව පෙනී යයි.

සත්‍ය වශයෙන්ම ජංගම දුරකථන නිසා පරිසරයට සිදුවන හානිය සඳහා වගකිය යුත්තේ ඒවායේ නිෂ්පාදකයින්ය.මෙයින් බැහැරවන සියළු අපද්‍රව්‍ය එක් රැස් කිරීමේ හා ඒවා බැහැර කිරීමේ වගකීම ඔවුන් වෙත පවරා දිය යුතු වේ.යුරෝපා සංගමය විසින් දැනටමත් මෙම න්‍යාය ක්‍රියාතමක කර ඇත.මෙහි අවසන් පරමාර්ථය වන්නේ ජංගම දුරකථන නිපදවීමේදී විෂ රසායනික ද්‍රව්‍ය හැකිතාක් අඩු කොට පරිසර හිතකාමී ද්‍රව්‍ය හැකිතාක් යොදා ගැනීමට නිෂ්පාදකයින්ට බල කිරීමයි.

විශේෂයෙන්ම Nokia සමාගම මෙහි බරපතලකම හොඳින් තේරුම් ගනිමින් ජංගම දුරකථත ආරක්ෂිතව බැහැර කිරීමට ලොව පුරා වැඩසටහන් දැනටමත් ක්‍රියාත්මක කර ඇත.අනෙකුත් Samsung,Sony,Apple  වැනි සමාගම්ද මෙවැනි වැඩසටහන් ක්‍රියාත්මක කරන බව පෙනී යයි.මෙලෙස සමාගම් හොඳින් සමාජ වගකීම් ඉටු කලහොත් ජංගම දුරකථන නිසා පරිසරයට සිදුවන හානිය අවම කර ගැනීම එතරම් අපහසු කටයුත්තක් නොවන බව ස්ථිරය.

ජංගම දුරකථනය නිසා ඇතිවිය හැකි අයහපත් ප්‍රතිඵල


Petru Șuteu (n. 1885, Fornădia, județul Hunedoara – d. 1941, Deva, județul Hunedoara) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918. .

Biografie
A urmat școala primară din satul natal, Fornădia, județul Hunedoara. A deținut gradul de plutonier în armata austro-ungară în timpul Primului Război Mondial. A contribuit, de asemenea, la formarea Gărzii Naționale Române din Fornădia în calitate de primar al satului. Din anul 1929 a devenit membru al organizației Frontului Plugarilor .

Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a fost delegat al Cercului electoral Deva .

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8 8141-90-7.

Lectură suplimentară
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu-Mureș, 1993.
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998.
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015.

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
 Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
http://centenarulromaniei.ro/delegatii-alesi-ai-romanilor-din-transilvania-adunarea-nationala-1-decembrie-1918-alba-iulia

Nașteri în 1885
Decese în 1941
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Primari din România

Petru Șuteu


Kinoviya  es un posiólok del raión de Briujovétskaya del krai de Krasnodar en el sur de Rusia. Está situado en el limán Lebiazhi del río Beisug, 12 km al norte de Briujovétskaya y 96 km al norte de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 366 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio rural Chepiginskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es una traducción parcial de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Киновия (Краснодарский край).
 Mapa en maps.vlasenko.net .
 El municipio en el sitio web del raión

Localidades del raión de Briujovétskaya del krai de Krasnodar

Kinoviya


Nominal Değer (Par Value, Face Value), Para, çek, senet, hisse senedi, tahvil, pul vb. menkul (taşınabilir) kıymetlerin üzerinde yazılı olan değerdir. İlgili kıymetin reel değerinden ayrımı kıymetin piyasadaki gerçek değerini yansıtmaması, sadece sayısal ifade odaklı olup alım gücünü belirtmemesidir. Piyasa koşullarına göre bu değerin altında veya üstünde fiyata alınıp satılabilirler.

İhraç edilen devlet tahvillerinin nominal değeri o tahvilin geri ödeme günündeki değerini gösterir, dolayısıyla bir tahvilin piyasa değeri nominal değerinin altında olur ki, tahvili alarak devlete borç veren kişi kazanç elde edebilir.

Örneğin, T.C. Hazine ve Maliye Bakanlığı tarafından çıkarılan her bir devlet iç borçlanma senedinin nominal değeri, üzerinde fiilen yazan değer olan 10 kuruştur. Benzer şekilde 1 TL'nin nominal değeri üzerinde yazan değer olan 1 TL'dir.

Kaynakça
 İtibari Paranın Kullanımdan Kaldırılmasına Yönelik Teorik Bir Değerlendirme , Dr. Öğr. Üyesi Umut EVLİMOĞLU, Dr. Öğr. Üyesi Umut Tolga GÜMÜŞ, AÜ Sosyal Bilimler Dergisi (IX-II): 167-183, Aralık 2018
 William N. Goetzmann; K. Geert Rouwenhorst (1 August 2005). The Origins of Value: The Financial Innovations that Created Modern Capital Markets. Oxford University Press

Dipnotlar

Borsa
Finans

Nominal değer


Belgijski NLO val, niz masovnih viđenja trokutastih NLO-a u Belgiji od 29. studenog 1989. do travnja 1990. godine, tijekom kojih je prikupljeno višeod 2000 izjava očevidaca, deseci fotografija i videosnimki. Fenomenu su svjedočili i piloti belgijskog ratnog zrakoplovstva te brojni policajaci, a pojave su zabilježene i na radarima NATO-a. Unatoč brojnim viđenjima i činjenici da su koji su se pojavljivali u duljem vremenskom razdoblju, konačan izvještaj ratnog zrakoplovstva bio je da ne mogu objasniti te pojave i ne znaju odakle su došle.

Važnija svjedočenja

Prvo viđenje NLO-a u Belgiji dogodilo se 29. studenog 1989. godine na području oko gradića Eupena. U 17:15 sati dvojica policajaca u ophodnji, Heinrich Nicoll i Hubert Von Montigny, ugledali su obližnje polje obasjano neobično žarkom svjetlošću, nakon čega su, iznad polja, uočili trokutastu letjelicu s tri reflektora uperena prema dolje i jednim crvenim svjetlom koje je bljeskalo u sredini letjelice. Letjelica je letjela bešumno udaljavajući se od grada, da bi iznenada promijenila smjer i vratila se prema gradiću, gdje su je opazili i drugi očevici. Zaustavila se kod jezera Gileppe i lebdjela je nepomično iznad njega oko sat vremena. Oko 18:45 policajci su primjetili i drugu letjelicu s kupolom na gornjem dijelu, s prozorima obasjanima iznutra, koja je izronila iz šume i odletjela prema sjeveru. U 19:23 prva je letjelica prestala odašiljati crvene svjetlosne kugle i odletjela prema jugozapadu. Policajci su dobili dojavu i o trećoj letjelici sjeverno od Eupena, koja je također imala tri snažna reflektora i jedan središnji s crvenim svjetlom. Sveukupno je trinaest policajaca prijavilo viđenje letjelice s osamnaest različitih mjesta blizu Eupena, a i mnogi građani su prijavili viđenje neobičnih objekata u zraku.

Sljedeća viđenja dogodila su se 1. prosinca u blizini Liegea, kada su Francesco Valenzano i njegova kći uočili veliku, sporu letjelicu kako se bešumno približava u niskom letu, i 11. prosinca, kada je dvanaestogodišnji dječak, zajedno sa svojim roditeljima, djedom, bakom i sestrom ugledao u daljini istovjetnu trokutastu letjelicu s tri jaka reflektora i jednim svjetlom u sredini. Slična je letjelica primječena i oko 97 kilometara zapadnije, a uočio ju je, među ostalim svjedocima, u 18:45 brigadir Andre Amond sa suprugom.

Dana 4. travnja 1990. godine u 22:00 očevici su vidjeli trokutastu letjelicu iznad grada Petit-Rechain, dok je 22. travnja primljeno sedam prijava viđenja trokuta i jedno viđenje dvojice radnika iz Baseclesa, jugozapadno od Bruxellesa, koji su prijavili da su vidjeli letjelicu trapezoidna oblika s dva ogromna reflektora. Drugo neobično viđenje dogodilo se 15. ožujka 1991. godine u Auderghemu u blizini Bruxellesa, kada je jedan inženjer elektronike tokom noći ugledao veliku pravokutnu letjelicu na maloj visini s nepravilnim strukturama s donje strane koja je sporo letjela bez ikakvog osvjetljenja.

Viđenja koje se dogodilo 26. srpnja 1990. godine u 22:35 naslućuje mogućnost interakcije između NLO-a i očevidaca na tlu. Te noći su se Marcel H. i njegova supruga vozili automobilom kroz Grace-Hollogne prema Seraingu, kada su ugledali na nebu nepomičan predmet trokutastog oblika sa stranicama trokuta duljine 12 metara. Tri reflektora letjelice obasjavala su tlo. U jednom trenutku je Marcel H. zablendao dvaput automobilskim svjetlima, na što mu je letjelica "odgovorila" tri put treptajem svjetala.

Krivotvorena fotografija

Poznata fotografija trokutastog NLO-a, navodno snimljena 15. lipnja 1990. godine, pokazala se kao krivotvorina, što je 2011. godine javnosti otkrio jedan od krivotvoritelja koji se predstavio kao Patrick M., objavivši kako je letjelica zapravo napravljena od polistirena.

Istraživanja i zaključci

Belgijska vlada je, nakon provedene istrage, priznala da ne može objasniti prijavljene slučajeve viđenja NLO-a. Pretpostavke istraživača, naročito skeptika, su da se brojna viđenja NLO-a u Belgiji mogu objasniti masovnom histerijom ili pogrešnim tumačenjem konvencionalnih letjelica. Francuski ufolog Renaud Leclet pretpostavio je da su barem neke od tajanstvenih letjelica bile helikopteri.

Bilješke

Literatura

 Kean, Leslie, NLO-i, Zapanjujuće službene izjave generala, pilota i vladinih dužnosnika, Planetopija, Zagreb, 2011. ISBN 978-953-257-201-8
 Mišak, Krešimir, Svjetla na nebu, Kronologija istraživanja NLO-a, SysPrint, Zagreb, 2010.

Vanjske poveznice

 Podsjećanje na Belgijski NLO val 1990. - outerplaces.com
 Belgijski NLO val - ufocasebook.com
 Belgija 1990: Slučaj NLO-a vidljivih radarom? - archive.org
 Belgijski NLO koji je zbunjivao NASA-u je polistiren - phys.org
 Poznata fotografija belgijskog NLO-a je od polistirena, kazao je krivotvoritelj - reuters.com

Ufologija
Povijest Belgije

Belgijski NLO val


Alà dei Sardi (sardisk: Alà) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sassari i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 663 meters højde og har 1.879 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 197,99 km² og grænser til kommunerne Olbia, Bitti, Berchidda, Buddusò, Monti, Oschiri og Padru.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sassari

Alà dei Sardi


C'est en tant que République fédérative socialiste de Yougoslavie que la Yougoslavie participe aux Jeux olympiques d'été de 1948 à Londres. Représentée une nouvelle fois par une délégation conséquente de 90 athlètes, dont 11 femmes, les Yougoslaves ne remportent que deux médailles d'argent. L'une en Athlétisme et la seconde en Football. Une médaille d'argent prestigieuse obtenue par les footballeurs des Balkans qui s'inclinent  en finale contre la Suède, sur le score de 3 à 1, au terme d'un match particulièrement disputé.

Tous les médaillés yougoslaves

Articles connexes
 Jeux olympiques d'été de 1948
 Yougoslavie aux Jeux olympiques

Sources
  Tous les bilans officiels de l'année 1948 sur le site du Comité international olympique
  Bilan complet de la Yougoslavie sur le site olympedia.org

Liens externes
  Yougoslavie aux Jeux olympiques d'été de 1948 sur SR/Olympic sports

Yougoslavie
Yougoslavie aux Jeux olympiques
1948 en Yougoslavie


An Platycoryne megalorrhyncha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Victor Samuel Summerhayes. An Platycoryne megalorrhyncha in nahilalakip ha genus nga Platycoryne, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Platycoryne

Platycoryne megalorrhyncha


Haddy Jatou N'jie (Oslo, 25 de junio de 1979) es una cantante, compositora, escritora y periodista noruega. Su padre es de Gambia y su madre es noruega. Ella creció en Kolbotn cerca de Oslo y es la mayor de cinco hermanos.

N'jie ha trabajado como reportera para el informativo televisivo Dagsrevyen y como columnista para el tabloide Dagbladet. Presentó el Festival de Eurovisión 2010 con Erik Solbakken y Nadia Hasnaoui.

Haddy N'jie ha realizado giras por Noruega en varias ocasiones, tanto como solista y como parte del grupo de comedia Queendom, compuesto por ella misma y otras cuatro mujeres noruegas negras, que comparten, en parte, orígenes africanos. Gran parte del material del grupo satiriza tanto sobre los noruegos como sobre los africanos.

Cuando Noruega realizó una ceremonia nacional el 21 de agosto de 2011 en conmemoración de las 77 víctimas de los ataques más graves sufridos en el país desde la Segunda Guerra Mundial, la emisión de televisión fue presentada por N'jie.

Véase también
 Festival de la Canción de Eurovisión 2010

Referencias

Nacidos en Oslo
Cantantes femeninas de Noruega
Mujeres periodistas de Noruega
Compositores de Noruega
Escritores de Noruega del siglo XXI
Escritoras de Noruega
Escritores en noruego
Presentadores de Eurovisión

Haddy N'jie


Sukov este o comună slovacă, aflată în districtul Medzilaborce din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 146 de locuitori.

Istoric
Localitatea Sukov este atestată documentar din 1557.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Sukov


وهو سياسي أمريكي والحاكم الخامس لولاية لويزيانا الأمريكية ولد هنري جونسون في 14 أيلول - سبتمبر من سنة 1783 في تينيسي بدا هنري جونسون حياته المهنية كمحام غي ولاية فرجينيا الأمريكية وفي عام 1824 أصبح هنري جونسون حاكما على ولاية لويزيانا الأمريكية وقد استمر جونسون في منصبه كحاكم على الولاية إلى سنة 1828 توفي هنري جونسون في 4 أيلول - سبتمبر من سنة 1864 في ولاية لويزيان الأمريكية.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص من دونالدسونفيل
أشخاص من نيو رودز
أعضاء الحزب الجمهوري الوطني في لويزيانا
أعضاء الحزب الجمهوري الوطني في مجلس النواب الأمريكي
أعضاء الحزب الديمقراطي الجمهوري في لويزيانا
أعضاء حزب اليمين في لويزيانا
أعضاء حزب اليمين في مجلس النواب الأمريكي
أعضاء حزب اليمين في مجلس النواب الأمريكي من لويزيانا
أعضاء مجلس الشيوخ الأمريكي من الحزب الديمقراطي الجمهوري
أعضاء مجلس الشيوخ الأمريكي من حزب اليمين
أعضاء مجلس الشيوخ الأمريكي من لويزيانا
أعضاء مجلس النواب الأمريكي من لويزيانا
حكام ولايات من الحزب الجمهوري الوطني في الولايات المتحدة
حكام ولاية لويزيانا
سياسيون أمريكيون في القرن 19
مزارعون أمريكيون
ملاك عبيد أمريكيون
مواليد 1783
مواليد في مقاطعة ديفيدسون (تينيسي)
وفيات 1864
وفيات في مقاطعة بوينت كوبي (لويزيانا)

هنري جونسون


İroni (Eski Yunanca: eironeía), söylenenin tam tersinin kastedildiği ifadedir. Söylenen ya da yapılan eylem, ciddi görüntüsü altında, karşıt söylenceyi ya da eylemi, çelişki noktasına çekmeyi hedefler. Mizahtan farklı olarak, ironi daha eleştirel yaklaşır. İroni mimik, jest ve tonlama ile söylemek istenenin altını, dolaylı çizer.

Sokrates'in diyalog yöntemi iki aşamadan oluşur. Birincisi ironidir. Sokrates, muhatabının kesin doğru olduğunu düşündüğü bilgileriyle ilgili çeşitli sorular sorarak bu bilgilerin gerçekte tartışmaya açık olduğunu kanıtlar. İkinci aşama ise maiotiktir. Sokrates bu aşamada yine ustaca sorduğu sorularla muhatabının zihninde doğuştan var olduğunu düşündüğü gizli bilgileri ortaya çıkarır.

Türk Dil Kurumu ise 2005 basımı sözlükte madde başı olarak yer verdiği "İroni" kelimesine; gülmece, söylenen sözün tersini kastederek kişiyle veya olayla alay etme anlamlarını vermiştir.

Ayrıca bakınız
 Antifraz

Kaynakça

İroni


دارة الفنون من أبرز المعالم الثقافية في مدينة عمّان. وتقع في جبل اللويبدة. ودارة الفنون بيت فني أسسته مؤسسة عبد الحميد شومان سنة 1993م.

بناء الدارة
تتكون الدراة من ثلاثة مبان تراثية مقامة فوق آثار بيزنطية قديمة، وتعود ملكية هذه المنازل لأسر أردنية عريقة استطاعت مؤسسة عبد الحميد شومان استملاكها والمحافظة على طابعها المعماري وتحويلها إلى مركز فني يخدم الفنانين العرب.

المبنى الرئيسي للدارة كان مقراً سابقاً لقائد بريطاني في الجيش العربي وذلك حتى عام 1938م، وتطل شرفة هذا المبنى على قرية شركسية صغيرة، وقد ذكرها لورنس العرب في مذكراته.
وقد أعيد ترميم بناء المبنى الرئيسي، وحوّلت غرفه إلى ثلاث قاعات عرض تتصل كل منها بالأخرى، واستفاد من أسقفها العالية في إضاءة القاعات طبيعياً خلال فترة النهار، كما أضيف إلى هذا المبنى قاعة مكتبة مزودة بأحدث الكتب الفنية وباللغتين العربية والإنجليزية، ومكتبة للأفلام.

أما المبنى الثاني للدارة، فهو مبنى تراثي أيضاً، وسكنه إسماعيل عبدو الحاكم الأسبق لمدينة عكا. وقد خصص غرفها للمكاتب الإدارية، مع الاستفادة منه في إقامة المعارض. كما أضيفت للمبنى لاحقاً حديقة صغيرة صمّمت على الطراز الشركسي لتتناغم مع الطراز المعماري للمبنى.

والمبنى الثالث فقد كان سكناً للشاعر فؤاد الخطيب والذي كان يعمل في ديوان الأمير عبد الله الأول بن الحسين في مرحلة إمارة الأردن، ثم أصبح في الخمسينات من القرن العشرين سكناً لسليمان النابلسي أحد رؤساء الوزارات آنذاك. وقد أعيد ترميم المبنى الثالث وتهيئته لاستضافة زوار الدارة من الفنانين، وتوفير أماكن عمل لإبداعاتهم.

كما أن هناك حديقة جنوبية يمكن الوصول إليها عن طريق درج، وتقع أسفل المبنى الإداري ( المبنى الثاني)، والتي تضم آثاراً لكنيسة بيزنطية قديمة تعود للقرن السادس للميلاد. وقد تم مؤخراً الكشف عن بقايا أرضية من الفسيفساء وقطع فنية أثرية في الموقع؛ وهي الآن معروضة في إحدى غرف دارة الفنون.

نشاطات الدارة
في قاعات دارة الفنون، يقام معرض دائم على مدار السنة، والذي يضم أعمالاً معارة لما يزيد على 50 فناناً عربياً وتُجدّد بشمل دوري؛ بالإضافة إلى ذلك تقوم الدارة باستضافة فنانين عرب لعرض تجاربهم الإبداعية.

كما تقوم الدارة بإعداد برنامج شهري لأنشطتها، والتي تشمل المحاضرات والموسيقى والشعر والفنون المسرحية وعروض الأفلام، والتي تقام إما في قاعات الدارة أو في الهواء الطلق ( سواء أكان ذلك في الحديقة الصغيرة أو الحديقة الجنوبية).

كما هيأت الدارة مشاغل فنية حرة لممارسة الأعمال الفنية بمختلف أنواعها، كما تقوم بعقد دورات متخصصة بإشراف فنانين عالميين.

كما تقوم الدارة أيضاً بنشر عدد من المطبوعات المتعلقة بالفنون البصرية والتشكيلية.

انظر أيضًا
 دوار باريس (عمان)

المصادر

 عـمّـان ... مدينة المياه!- مجلة العربي؛ للكاتب طارق حسني

جبل اللويبدة
مبان ومنشآت في مدينة عمان
مراكز ثقافية أردنية

دارة الفنون


ZIP er et komprimerings- og arkiveringsfilformat. En ZIP-fil indeholder en eller flere filer som bliver samlet i en fil for at spare diskplads eller for at lagre filene som de er, noget man ønsker når man for eksempel tager sikkerhedskopi eller til et rent arkiveringsformål.

Algoritmen som Zip anvender hedder Deflate. Den bruger både LZ77-algoritmen og Huffman-koding.

Formatet blev udviklet af Phil Katz og hed oprindeligt PKZIP. I dag findes der mange programmer, der bruger zipformatet, blandt andet ZipGenius, WinZip, PeaZip og 7-Zip. Microsoft har integreret formatet i sine operativsystemer.

Arkivformater

Zip (filformat)


El faro de Isla de Flores está ubicado sobre la costa del Río de la Plata, en Isla de Flores (Uruguay). Fue iluminado el 1º de enero de 1828. Es una torre circular de mampostería, cúpula a franjas radiales blancas y rojas, con edificaciones blancas al pie.

Cuenta con una altura de 19,5 metros y un alcance luminoso de 19,2 millas náuticas.

El 10 de febrero de 2004, y con el código 2004-04-S, el Correo Uruguayo imprimó unos sellos valor $10 (pesos uruguayos), en homenaje a dicha construcción marina.

Referencias

Faros de Canelones
Costa de Montevideo

Faro de Isla de Flores


O Stein Cascavel ou Stein Futsal é um clube de futsal feminino, sediado na cidade de Cascavel, no oeste do estado do Paraná, tendo ganho projeção, conquistando vários titulos, incluindo duas Copa Mundo do Futsal e a CONMEBOL Libertadores Futsal Feminina.

Historia
O Instituto Stein, mantenedor da equipe Stein Cascavel Futsal foi fundado em 02 de Dezembro de 2019, iniciando as atividades esportivas na temporada de 2020, disputando a Liga Nacional de Futsal Feminino e o Campeonato Paranaense Série Ouro, tendo em 2023 chegado a glória eterna conquistando a CONMEBOL Libertadores de Futsal Feminino e ao bicampeonato da Copa Mundo de Futsal Feminino.

Títulos
Última atualização: 11 de Julho de 2023

Elenco Atual

 Última atualização: 06 de Junho de 2023

Comissão Técnica

.

Refêrencias

Clubes de futsal do Paraná
Clubes de Cascavel (Paraná)
Clubes de futsal feminino

Stein Cascavel


Zatvoreni crkveni redovi prakticiraju strogu odvojenost od vanjskog svijeta.

Pojam klauzura je sinonim za zatvoren prostor. U Katoličkoj Crkvi zatvoreni crkveni redovi regulirani su Kodeksom kanonskoga prava, bilo latinskim kodeksom ili orijentalnim kodeksom, kao i supsidijarnim zakonima. U prošlosti je bilo ograničeno, barem u slučaju redovnica, sada se prakticira šire i prema karizmi dotične zajednice.

Navedena svrha takvoga ograđivanja je spriječiti ometanje molitve i vjerskoga života. Ovisno o razlogu i duljini vremena, obično se dobiva odobrenje od mjesnog biskupa i/ili Svete Stolice; može se ponekad dopustiti redovnicima koji tako žive da napuste odaje zbog važnog razloga i uz suglasnost nadređenih. Ovo pitanje regulirano je u okviru Kanonskog zakona i posebnih statuta koje je odobrila Sveta Stolica.

Zatvoreni redovi uključuju redovnike koji slijede Pravilo svetog Benedikta, kao što su grane Reda samog Benedikta, cistercitskog reda i trapističkog reda, ali i redovnici Karmurskog reda, hijeronimitski redovnici i neke grane karmelićanske braće, zajedno s pripadnicima Betlehemske samostanske obitelji, dok zatvoreni redovnički redovi žena uključuju redovnice koje pripadaju benediktinskim, cistercitskim, trapističkim i karmurskim redovima, također i klarise, kapucinske klarise, dominikanke, karmelićanke, augustinke, i dr.

Izvori

Kršćanski redovi i društva

Zatvoreni crkveni redovi


Contele Rudolf Johann Franz von Meran () a fost un înalt funcționar habsburgic, consilier secret și jurist, precum și Landeschef al mai multor posesiuni habsburgice.

Origini și familie

Rudolf a fost un nepot al arhiducelui Ioan de Austria (1782-1859) și al Annei Plochl (n. 6 ianuarie 1804, Aussee – d. 4 august 1885, Aussee), baroneasă von Brandhofen 1834, contesă von Meran 1850) cu care acesta a avut numai un fecior, pe Franz Ludwig. Din căsătoria acestui Franz Ludwig Johann Baptist von Meran (n. 11 martie 1839 -  d. 27 martie 1891) cu contesa Theresia von Lamberg  (n. 16 august 1836 - d. 11 septembrie 1913) au rezultat opt copii, Rudolf fiind al șaselea.

În ziua de 18 ianuarie 1917, Rudolf s-a căsătorit cu principesa Johanna von Auersperg (n. 14 iulie 1890, Goldegg, Austria Inferioară – d. 13 ianuarie 1967, Salzburg). Soții au avut trei copii: Rudolf (n. 20 decembrie 1917, Innsbruck – d. 13 mai 1982, Salzburg), Adolf (n. 21 mai 1919, Goldegg) și Eleonora (n. 2 august 1914, Viena – d. 2 februarie 2001, Münsing, Bavaria.

Biografie
După ce o carieră militară a devenit imposibilă datorită unei accidentări grave, tânărul conte de Meran a hotărât să studieze jurisprudența. A studiat astfel la Universitatea din Graz și la Universitatea din Innsbruck, iar după terminarea studiilor a intrat în serviciul public, începându-și cariera în Ministerul de Interne (1894) și continuând apoi ca secretar al guvernatorului din Graz.

În anul 1907 îl regăsim drept căpitan districtual de Judenburg (un post, pe care îl întreținuse deja de mai mulți ani), apoi, din 1908, a fost transferat în aceiași funcție la Bregenz. În anul 1910 a fost avansat acolo la rangul de consilier guvernamental.

Pe 15 ianuarie 1912, juristul a fost numit de către împăratul Franz Joseph I consilier al Curții (Hofrat) și nou guvernator al Ducatului Bucovina, funcție în care a servit până la 15 decembrie 1916. Ca văr îndepărtat al împăratului, noul guvernator a fost binevenit în Cernăuți.  În acești cinci ani petrecuți în Bucovina, Meran s-a implicat semnificativ mai mult decât predecesorii săi în mod pozitiv în evenimentele politice curente ale ducatului. Von Meran a fost distins cu titlul Dr. phil honoris causa de către Universitatea din Cernăuți.

În ziua de 31 ianuarie 1917 contele a fost numit guvernator al Austriei Superioare (până în data de 30 octombrie a acelui an), iar de la 20 noiembrie 1917 până la 15 noiembrie 1918 a fost ultimul guvernator al landului Tirol.

După sfârșitul războiului și prăbușirea Imperiului Austro-Ungar, Rudolf von Meran s-a retras din viața politică și a trăit împreună cu familia sa în palatul lui din Scena, în apropiere de Merano.

Referințe

Bibliografie
 Constantin von Wurzbach: Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich, vol. 17, Editura K. K. Hof- und Staatsdruckerei, Viena, 1867, pp. 379-380.

Vezi și
 Listă de guvernatori ai Bucovinei
 Bucovina în Primul Război Mondial

Nașteri în 1872
Nașteri pe 9 decembrie
Decese în 1959
Decese pe 17 septembrie
Conți ai Austriei
Politicieni austrieci
Guvernatori ai Bucovinei
Juriști
Bucovina în Primul Război Mondial
Politicieni din Cisleithania

Rudolf von Meran


Mjallgæs (fræðiheiti: Anser rossii), einnig kölluð rossgæs, er tegund anda.

Heimildaskrá

Andaætt

Mjallgæs


Smør- og Fedtmosen er et fredet mose- og engområde i Herlev og Gladsaxe kommuner. Området omfatter ca. 150 hektar  og består af 4 delområder
 Den østlige, større og ganske våde mose "Smørmosen" som ligger delt mellem Herlev og Gladsaxe kommuner. Her udspringer Værebro Å og tidligere havde også Kagsåen sit udspring her
 Den vestlige, mindre og noget mere tørre "Fedtmosen" som ligger helt i Gladsaxe kommune nord for Værebro Å (der her udgør kommunegrænsen)
 "Feddet" som er et gammelt markområde mellem Smør- og Fedtmosen liggede nord for Værebro Å
 Hjortespring mark som ligger helt i Herlev kommune og er et tidligere mark-område der nu henligger som eng

Moserne ligger i bunden af en bred tunneldal i et dødisområde og er opstået som kildevæld i de lavninger, der fremkom ved isens afsmeltning i slutningen af sidste istid. Dele af området har været fredet siden 1943.

Omkring midten af 1700-tallet blev mosen udskiftet i små lodder, som herefter blev anvendt til jagt, græsning og tørvegravning. De mange små vandhuller, der opstod, var typisk forbundet af små grøfter og afvandingskanaler og adskilt af små forhøjninger i terrænet. Udskiftningen af mosen skete over længere tid, hvilket sandsynligvis har haft betydning for graden af tilgroning, således at de senest udskiftede lodder i dag er de mest vandfyldte.

Der har været gravet tørv i området op til midten af 1900-tallet, og de mange søer i området er hovedsageligt opstået som vandfyldte tørvegrave.

Smørmosen
Smørmosen omfatter områdets vådeste dele hvor man finder den største sø hvor Værebro Å har sit udspring, og de mest våde moseområder med stærkt begrænset farbarhed. Området består hovedsageligt af rørskov, pile- og elle-krat med forekomster af kærmose og mindre områder med eng, birke- og tjørnekrat. I den sydlige vådeste del som ligger i Herlev kommune, er opstillet et fugletårn. På det nordligste, tørreste areal findes lidt ældre bebyggelse. I den nordligste halvdel findes en del stier. Mod øst afgrænses området af Hillerødmotorvejen. I Smørmosen er der fundet en boplads fra ældre stenalder samt en udhulet stammebåd, som i dag er udstillet på Nationalmuseet, samt årer, lerkar og knogler fra jernalderen. Indgik i den oprindelige fredning fra 1943.

Fedtmosen
Fedtmosen er mere tør og der er kun ganske få områder med rørskov og kærmose, samt nogle mindre åbne søer. Området består hovedsageligt af engmose samt pile-, birke- og tjørnekrat. Den grænser op til den østligste del af villakvarteret langs Værebrovej. Indgik i den oprindelige fredning fra 1943.

Feddet
Feddet er et højere beliggende område mellem Smør- og Fedt-moserne. Området er en eng med spredt bebyggelse, herunder en mindre gård. Her ligger også områdets højeste punkt, Rævebakke, med 29 m.o.h. Også dette område indgik i fredningen fra 1943, men sådan at eksisterende landbrug kan drives videre, men der må ikke opføres nye bygninger eller drives mere intensive former for landbrug. Området skønnes af være af arkæologisk interesse da det har ligget over vandspejlet siden stenalderen. Her krydser den gamle vej Gråpilevej Værebro Å over den lige så gamle Klavsdal Bro (se herunder).

Hjortespring mark
Området syd for de 2 moser og nord for Klausdalsbrovej udgøres af markerne for de 2 gårde, Kildegården og Klavsdal. Her blev drevet landbrug indtil 2003/2004 hvor også dette område blev fredet. På dette tidspunkt havde der ikke været drevet egentligt landbrug i mange år på Klavsdal, der nu er kommunal aktivitetsejendom kaldet Klauzdal. Men Kildegården var fungerende landbrug helt op til fredningen, og er nu naturcenter.. Her ligger desuden "Træbanken", som indtil 1992 var ejet af Københavns Kommune, og blev brugt til dyrkning af træer til kommunens veje, parker og institutioner. Træbanken er i dag en botanisk park, og rummer mange af de mest almindelige træer og buske i Danmark .

Kilder

Fredede arealer i Danmark
Moser i Danmark
Herlev Kommune
Gladsaxe Kommune

Smør- og Fedtmosen


පෙනි බ්ලැක් ( ඉංග්‍රීසි: Penny Black ) යනු ලොව පළමු තැපැල් මුද්දරයයි. එය වර්ෂ 1840 මැයි මස 01 වන දිනදි බ්‍රිතාන්‍යයේදි එළි දැක්විය එ බ්‍රිතාන්‍යයේ තරුණ වික්ටෝරියා රැජිනගේ රුව සහිතව. මුද්දරය නිල භාවිතයට ගැනිම 1840 මැයි මස 06 වන දින සිට සිදුවිය.  මුද්දරය පැන්ස ( පෙනි ) එකක් වටිනාකමින් යුතුව නිකුත් විය. පෙනි බ්ලැක් මුද්දර මුද්‍රණය බ්‍රිතාන්‍යයේ ලන්ඩන් හිදි සිදු කල අතර, වර්ෂ 1840 මැයි මස 01 දින සිට 1841 පෙබරවාරි දක්වා කාල වකවානුවේ මුද්‍රණය සිදු විය.පළුදු නොවු පෙනි බ්ලැක් මුද්දරයක වර්ථමාන දළ තක්සේරු වටිනාකම බ්‍රිතාන්‍ය පවුම් 3,000-4,000 ක් පමණ වේ.

දුර්ලභත්වය
පෙනි බ්ලැක් යනු වඩාත් දුර්ලභ මුද්දරයක් නොවන අතර, මුද්දර පත්‍ර 286,700 තුල 68,808,000 ක් මුද්දර මුද්‍රණය කරණ ලදි.

ආශ්‍රිත ලිපි
තැපැල් මුද්දර
මුද්දර එකතුකිරිම
මුද්දර නාමාවලි

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැදි

 The digitised R.M. Phillips Collection of Victorian philately
 The 1840 Penny Black  at the American National Postal Museum
 These stamps are the legends of the hobby  Linn's Stamp News|Linns.com Refresher Courses

පෙනි බ්ලැක්


The International Tennis Federation (ITF) is the governing body of world tennis, wheelchair tennis, and beach tennis. It was founded in 1913 as the International Lawn Tennis Federation by twelve national tennis associations. As of 2016, there are 211 national and six regional associations that make up the ITF's membership.

The ITF's governance responsibilities include maintaining and enforcing the rules of tennis, regulating international team competitions, promoting the game, and preserving the sport's integrity via anti-doping and anti-corruption programs. The ITF partners with the Women's Tennis Association (WTA) and the Association of Tennis Professionals (ATP) to govern professional tennis.

The ITF organizes the Grand Slam events, annual team competitions for men (Davis Cup), women (Billie Jean King Cup), and mixed teams (Hopman Cup), as well as tennis and wheelchair tennis events at the Summer Olympic and Paralympic Games on behalf of the International Olympic Committee. The ITF sanctions the Grand Slam tennis tournaments as well as circuits that span age ranges (junior, professional men and women, and seniors) as well as disciplines (wheelchair tennis; beach tennis). In addition to these circuits, the ITF also maintains rankings for juniors, seniors, wheelchair and beach tennis.

History
Duane Williams, an American who lived in Switzerland, is generally recognized as the initiator and driving force behind the foundation of the International Tennis Federation. He died in the sinking of the . Originally called the International Lawn Tennis Federation (ILTF) it held its inaugural conference at the headquarters of the  (USFSA), in Paris, France on 1 March 1913 which was attended by 12 national associations. Three other countries could not attend but had requested to become a member. The 15 founding countries were: Australasia (Australia and New Zealand), Austria, Belgium, Denmark, France, Germany, Great Britain, Hungary, Italy, Netherlands, Russia, South Africa, Spain, Sweden, and Switzerland. Canada, Norway, and the United States were also invited but declined to join. Voting rights were divided based on the perceived importance of the individual countries, with Great Britain's Lawn Tennis Association (LTA) receiving the maximum six votes.

The LTA was given the perpetual right to organize the World Grass Championships, which led to a refusal by the United States Lawn Tennis Association (USLTA) to join the ILTF as they were of the opinion that this title should be given to the Davis Cup. France received permission to stage the World Hard Court Championships until 1916 and additionally a World Covered Court Championships was founded. The USLTA joined in 1923 on the basis of two compromises: the title 'World Championships' would be abolished, and wording would be 'for ever in the English language'. The World Championships were replaced by a new category of Official Championships for the main tournaments in Australia, France, England, and the United States; now known as the four Majors or Grand Slam events. In 1924, the ILTF became the officially recognised organisation with authority to control lawn tennis throughout the world, with official ILTF Rules of Tennis.

In 1939 the ILTF had 59 member nations. Its funds were moved to London, England during World War II and from that time onward the ITF has been run from there. It was based at Wimbledon until 1987, when it moved to Barons Court, next door to Queen's Club. It then moved again in 1998 to the Bank of England Sports Ground, Roehampton, its current base of operations. In 1977 the word 'Lawn' was dropped from the name of the organization, in recognition of the fact that most tennis events were no longer played on grass.

In reaction to the 2022 Russian invasion of Ukraine, the ITF cancelled all events in Russia. The ITF also excluded Russia from international team events, which include the Davis Cup, the Billie Jean King Cup, and the ATP Cup, and suspended the Russian Tennis Federation. However, the ATP and the WTA refused to yield to international pressure to ban individual players from competition. Russian players will carry on, but not play under the Russian national flag.

Publications
Its official annual is The ITF Year, describing the activities of the ITF over the last 12 months. This replaced World of Tennis, which was the ITF official annual from 1981 through 2001. In addition, it publishes an official magazine three times a year.

Structure

National and regional associations
As of 2017, there are 211 national associations affiliated with the ITF, of which 148 are voting members and 63 are associate members. The criteria for allocating votes (1, 3, 5, 7, 9, or 12) to each voting member are: performance in ITF team competitions; professional (ATP/WTA), junior, and wheelchair rankings of individuals; track record in organizing international tournaments; and contribution to ITF infrastructure. For example, France garners 12 votes, Canada has 9, Egypt has 5, Pakistan has 3, and Botswana has 1 vote.

Regional associations were created in July 1975 as six "supra-national associations" (Europe, Asia, Africa, North America, South America, and Australia) with the aim to decrease the gap between the ILTF and the national associations. These evolved into the current regional associations:
 Asian Tennis Federation (ATF) – 44 members
 Central American & Caribbean Tennis Confederation (COTECC) – 33 members
 Confederation of African Tennis (CAT) – 52 members
 Oceania Tennis Federation (OTF) – 20 members
 South America Tennis Confederation (COSAT) – 10 members
 Tennis Europe (TE) – 50 members
 ITF members with no regional affiliation (Canada and the United States)

Board of directors
The ITF President and Board of Directors are elected every four years by the national associations. Candidates are nominated by the national associations, and may serve up to twelve years.

List of presidents
The following people have served as president of the ITF:

Governance
The ITF is the world governing body for the sport of tennis. Its governance includes the following responsibilities: make, amend, and enforce the Rules of Tennis; regulate international team competitions; promote the game of tennis; and preserve the integrity of tennis.

By its own constitution, the ITF guarantees that the official Rules of Tennis "shall be for ever in the English language". A committee within the ITF periodically makes rule amendment recommendations to the board of directors. The Rules of Tennis encompass the manner of play and scoring, in-game coaching, and the technical specifications of equipment (e.g. ball, racket, net, court) and other technology (e.g. player analysis technology). The Rules cover tennis, wheelchair tennis, and beach tennis.

Through the Tennis Anti-Doping Program, the ITF implements the World Anti-Doping Code (from the World Anti-Doping Agency, or WADA) for tennis. National associations must implement the code within its national jurisdiction, report violations up to the ITF and WADA, and report annually about all testing conducted. The Tennis Anti-Doping Program began in 1993, and applies to all players who play in ITF-sanctioned competitions, as well as tournaments on the ATP Tour and WTA Tour. In 2015, 2514 samples were collected from men and 1919 samples were collected from women; 2256 samples were collected during tennis tournaments ("in-competition") and 2177 were collected at other times ("out-of-competition").

The Tennis Integrity Unit (TIU) is a joint initiative of the primary governing bodies in tennis: the ITF, the Association of Tennis Professionals (ATP), the Women's Tennis Association (WTA), and the Grand Slam Board. Formed in 2008 in response to betting-related corruption challenges, the TIU's mandate is to protect tennis from "all forms of betting-related corrupt practices". As with the anti-doping efforts, national associations are charged with the responsibility of enforcing a code of conduct and reporting any violations.

Competitions

Team competitions

The ITF operates the two major annual international team competitions in the sport, the Davis Cup for men and the Billie Jean King Cup for women. It also sanctions the Hopman Cup, an annual mixed-gender team tournament. The ITF also organizes tennis and wheelchair tennis events every four years at the Summer Olympic and Paralympic Games on behalf of the International Olympic Committee.

Davis Cup

The Davis Cup, named after its founder Dwight F. Davis, is an annual team event organized by the ITF (since 1979 when it replaced the Committee of Davis Cup Nations as event organiser)  in men's tennis contested between teams from competing countries in a knock-out format. The first Davis Cup took place in 1900, prior to the formation of the ITF. Since 2019, the tournament has ended with the Davis Cup Finals, an 18-team event (being reduced to 16 effective in 2022) held at a single site in which teams are divided into groups for round-robin pool play. Eight teams advance to the quarterfinals, with all subsequent ties held in a standard knockout format. From 1981 to 2018, the tournament was divided into a 16-nation World Group, and zone groups (Americas; Europe/Africa; and Asia/Oceania) which compete in three or four tiers. Starting in 2019, the Davis Cup introduced a new format for its top level. The World Group was expanded to two levels, World Group I and World Group II, each consisting of 24 teams (reducing to 16 from 2022), with lower levels remaining intact. Each year, successful teams are may be promoted up one level, while unsuccessful teams are relegated down one level. Davis Cup rounds are contested four times per year, scheduled to minimize disruption with the ATP Tour to encourage participation. In each round, a combination of singles and doubles matches are contested to determine the winners. In 2020, 142 nations participated, making it the largest annual international team competition in sport.

Billie Jean King Cup

The Billie Jean King Cup is an annual team event organized by the ITF in women's tennis, similar in format to the Davis Cup. It was launched in 1963 as the Federation Cup to celebrate the 50th anniversary of the ITF, renamed the Fed Cup in 1995, and renamed again to honor tennis great Billie Jean King in 2020. The current format, adopted in 2020, is similar to that now used for the Davis Cup, with nations being divided into zone groups (Americas; Europe/Africa; and Asia/Oceania) which compete in two or three tiers, with the top tier being the 12-team Billie Jean King Cup Finals. The Finals are conducted in a similar manner as those of the Davis Cup, with pool play followed by knockout semifinals and finals. The winner and runner-up of the Finals automatically qualify for the next season's Finals. Teams ranked 3–10 advance to the next season's Billie Jean King Cup Qualifiers, where they play against the winners of the previous season's Billie Jean King Cup Play-offs. The play-offs in turn involve the losing teams from the Qualifiers and winning teams from the top-level zone groups. Like the Davis Cup, the rules of promotion and relegation are almost the same each year. Billie Jean King Cup rounds are contested three times per year, scheduled to minimize disruption with the WTA Tour to encourage participation. In each round, a combination of singles and doubles matches are contested to determine the winners. In 2020, 116 nations participated, making it the largest annual international team competition in women's sport.

Hopman Cup

The Hopman Cup is an annual team event which is contested by mixed-gender national teams. The first tournament was held in 1989, and the event has been sanctioned by the ITF since 1997. The tournament is held over one week at the start of the tennis season (late December or early January) in Australia. Each year, eight nations are selected to compete, with one female and one male invited to attend. Two pools of four teams each play matches in a round-robin format, with the top team from each pool qualifying for the final.

Olympics and Paralympics

Tennis (lawn tennis) was part of the Summer Olympic Games program from the inaugural 1896 Summer Olympics, but was dropped after the 1924 Summer Olympics due to disputes between the ITF and the International Olympic Committee over allowing amateur players to compete. After two appearances as a demonstration sport in 1968 and 1984, it returned as a full medal sport at the 1988 Summer Olympics and has been played at every edition of the Games since then.

Wheelchair tennis was first contested at the Summer Paralympic Games as a demonstration sport in 1988, with two events being held (Men's and Women's Singles). It became an official medal-awarding sport in 1992 and has been competed at every Summer Paralympics since then. Four events were held from 1992 to 2000, with quad events (mixed gender) in both singles and doubles added in 2004.

Individual competitions

The ITF sanctions the Grand Slam tennis tournaments as well as circuits which span age ranges (junior, professional, and seniors) as well as disciplines (wheelchair tennis; beach tennis). In addition to these circuits, the ITF also maintains rankings for juniors, seniors, wheelchair, and beach tennis.

Grand Slam tournaments

The ITF organizes and sanctions the 'Official Tennis Championships of the International Tennis Federation', commonly known as the Grand Slam events: the Australian Open, the French Open, Wimbledon, and the US Open. It is a member of the Grand Slam Committee.

Professional circuit

The ITF organizes introductory ("apprentice" level) professional circuits for both men and women as a bridge between junior tournaments and playing on the higher-profile tours organized by the ATP and WTA, respectively. Professional circuit tournaments are open to all tennis players aged 14 and over based on merit, and offer both prize money and world ranking points for main draw match victories. The tournaments are owned or sanctioned by the national associations and approved by the ITF.

Although circuits were introduced to men's tennis in 1976, the ITF assumed responsibility for developing them in 1990. From then until 2006, four-week satellite tournaments were run, where participants were required to compete in the entire series. In 1998, single-week ITF Futures tournaments were introduced, although they are scheduled in two or three-week geographic clusters. As of 2016, over 600 ITF Futures tournaments in 77 countries were held, with prize funds ranging from US$10,000 to US$25,000. ITF Futures tournaments represent the third tier of men's tournaments, below the mid-level ATP Challenger Tour and the top-level ATP World Tour.

The ITF assumed responsibility for an apprentice-level women's circuit in 1984. As of 2016, the ITF Women's Circuit includes over 500 tournaments in 65 countries, with prize funds ranging from US$10,000 to US$100,000. The ITF Women's Circuit is the third tier in women's tennis, below the mid-level WTA 125 tournaments and the top-level WTA Tour.

Junior circuit

Starting in 1977, the ITF has organized a series of international tennis tournaments for junior players. Tournaments have various grades: Grade A (the highest; junior Grand Slams and some others), Grade 1, Grade 2, Grade 3, Grade 4, and Grade 5 (the lowest). Depending on the grade of tournament, players earn points toward the ITF Junior World Rankings. In 2004, the ITF introduced combined junior rankings rather than maintaining separate singles and doubles rankings for juniors in an effort to encourage doubles play. As of 2015, the junior circuit includes 400 tournaments in 121 countries, open to players who are between their 13th and 19th birthdays.

In order to help high-ranking junior girls transition from the junior circuit to the professional circuit, the ITF began the Girls Junior Exempt Project in 1997. Under this program, girls ranked in the top 10 at the end of the year are given direct entry into the main draw of three events on the ITF professional circuit the following year. In 2006, this project was extended for boys under similar rules.

Seniors circuit

The ITF World Tennis Masters Tour was renamed in August 2022 (previously ITF Seniors Tour). The ITF World Tennis Masters Tour provides a range of team and individual singles, doubles and mixed doubles events for each five-year age increment from 30+ to 90+.
The ITF World Tennis Masters Tour Circuit has over 380 tournaments in more than 72 countries. There are six (6) tournament grades. The entry level tournament grade is MT100, followed by MT200, MT400, MT700, MT1000 and World Championships. MT700, MT1000 and World Championships are amongst the elite tournaments on the World Tour attracting some of the very best tennis players globally including but not limited to former ATP players.

Previously, tournaments were classified into various grades, with Grade A being the highest and Grade 5 being the lowest. Rankings were maintained in a series of age groups where the starting ages advance five years at a time (e.g. 35 years and older; 40 years and older) up to the 85 years and older group. World championships began in 1981. In 1993, the world championships were divided into two age ranges, and in 2015 it was further divided into three age ranges. As of 2015, the ranges are Young Seniors (35 to 49); Seniors (50 to 64); and Super-Seniors (65 to 85).

Wheelchair circuit

The first circuit for wheelchair tennis, formed in 1980 by the National Foundation of Wheelchair Tennis, had ten tournaments. Beginning in 1992, the Wheelchair Tennis Tour began with eleven events, organized by the International Wheelchair Tennis Federation (IWTF) which merged with the ITF six years later. As of 2016, the wheelchair tennis circuit includes over 160 events in over 40 countries. This includes tournaments ranging from Futures (the lowest level) up to the Grand Slams.

Beach tennis circuit

In 2008, the ITF assumed responsibility for the development of beach tennis and launched the Beach Tennis Tour (BTT). This tour started with 14 tournaments, but has grown to nearly 300 tournaments by 2015. The most prestigious of these are the ITF Beach Tennis World Team Championship, ITF Beach Tennis World Championships, European Beach Tennis Championships, and the ITF Pan American Championships. Like the other ITF circuits, tournaments are sanctioned by the ITF and primarily organized by national associations. The ITF also maintains a system of rankings for beach tennis players.

Awards and rankings

World champions
The ITF designates a World Champion in several disciplines each year based on performances throughout the year, emphasizing the Grand Slam tournaments, and also considering team events such as the Davis Cup and Fed Cup. Singles champions were first named in 1978, and are chosen by an ITF panel. In later years, World Champion awards were added for doubles, juniors (using a combined singles and doubles ranking), and wheelchair players.

Although the panel selections generally agree with the year-end ATP and WTA rankings, this is not always the case. For example, Jennifer Capriati was designated as the World Champion in 2001, after winning the Australian Open and French Open and finishing the year ranked number two. Lindsay Davenport, on the other hand, finished the year ranked number one, but her best performances at majors were two semifinal appearances.

Philippe Chatrier Award

The Philippe Chatrier Award is an annual ITF award to recognise individuals or organisations who have made outstanding contributions to tennis globally, both on and off the court. The award, introduced in 1996, is considered to be the ITF's highest accolade and is named after the former French tennis player Philippe Chatrier, who was President of the governing body between 1977 and 1991.

National rankings

The ITF maintains rankings of nations in both women's and men's tennis based solely on recent performances in the Billie Jean King Cup and Davis Cup, respectively. These rankings are used to seed teams at the start of each year in their respective groups.

The women's and men's rankings are calculated using a similar method. In both cases, a nation's points are a weighted sum of points earned over the past four years. Points are earned by victorious nations depending on the group (e.g. World Group versus Zonal Groups), the round (e.g. final versus first round), and the ranking of the opponent being played. For the men's ranking only, additional bonus points are awarded for winning on an opponent's home ground. Points earned in the last 12 months are weighted at 100%, but points earned two years (75%), three years (50%), and four years (25%) ago are weighted less.

Player rating and registration

ITN
The International Tennis Number (ITN)
is an international tennis rating system that gives tennis players a number that represents their general level of play. Players are rated from ITN 1 (ATP or WTA standard or equivalent) to 10 (starter players).

Conversion charts have been developed linking the ITN to other existing rating systems in ITF tennis nations and in time it is hoped that every tennis player worldwide will have a rating.

Below ITN 10 there are 3 further categories linked to the slower balls:
10.1 for players using green balls on the full-size court
10.2 for players using orange balls on the 18 metre court
10.3 for players using red balls on the 11 metre court

Once players can 'serve, rally and score' they should have a rating to help them find players of a similar level to play with.

IPIN
In late 2004 the ITF initiated a new IPIN (International Player Identification Number) programme that requires all players who play in ITF Pro Circuit tournaments to register online. The use of IPIN has since been extended to include the ITF Junior, Seniors, and Wheelchair Circuits. A player's IPIN, which is 3 letters followed by 7 numbers, is assigned upon registration and will not change during the course of his or her career. Once registered, players can use the IPIN website to enter and withdraw from ITF tournaments, access tournament information and updates, and see details relating to any code of conduct offenses. Annual IPIN registration fees vary depending on the ITF circuit chosen by the player.

Integrity
The ITF administers the Tennis Anti-Doping Programme (TADP) on behalf of the sport and as a WADA signatory. It also administered the Tennis Anti-Corruption Program (TACP) until 2020 via its operationally independent integrity division called the Tennis Integrity Unit (TIU). In 2021, the TIU was transferred out of the ITF into the new International Tennis Integrity Agency (ITIA) following a comprehensive review of corruption in the sport. From 2022, it is intended that the TADP will also be transferred over to the ITIA.

Fine of the Tunisian Tennis Federation
Tunisian player Malek Jaziri and Israeli player Amir Weintraub were scheduled to play each other at the 2013 Tashkent Challenger in October 2013, however Jaziri withdrew from the competition. According to Jaziri's brother, Jaziri had been ordered to withdraw from the competition.

The Association of Tennis Professionals investigated and found that Jaziri had done nothing wrong and that the Tunisian Tennis Federation's interference with the game had constituted a breach of the ITF Constitution. Consequently, Tunisia was suspended from the 2014 Davis Cup competition. ITF president Francesco Ricci Bitti said, "There is no room for prejudice of any kind in sport or in society. The ITF Board decided to send a strong message to the Tunisian Tennis Federation that this kind of action will not be tolerated."

Fine of the Israel Tennis Association
A Davis Cup game between the Israeli national tennis team and the Belgian national tennis team was scheduled in Antwerp for 14 September 2013. Because the match was scheduled for Yom Kippur, the Israeli team requested to postpone the match by one day. The Belgian national tennis team declined to postpone the game.

The International Tennis Federation intervened and postponed the match by one day. It also fined the Israel Tennis Association more than $13,000 for the inconvenience of rescheduling.

See also
 List of international sport federations
 Association of Tennis Professionals
 Women's Tennis Association
 History of tennis
 Grand Prix tennis circuit
 Tennis Integrity Unit
 International Tennis Integrity Agency
 Wightman Cup
 ITF Wheelchair Tennis Tour

Notes

References

Sources

External links

 Tennis Play and Stay site

Roehampton
Sport in the London Borough of Wandsworth
Sports organizations established in 1913
Tennis governing bodies
1913 establishments in France
tennis
Organisations based in the London Borough of Wandsworth
International organisations based in London

International Tennis Federation