مارك شاجال  (وذلك النطق وفقًا للأبجدية الصوتِية العالمية)  (ولد في السابع من يوليو 1887، وتوفى في الثامن والعشرين من مارس 1985)، كان فنانًا يهوديًا روسيًا. ولد شاجال في جمهورية روسيا البيضاء (انضمت بعد ذلك للإمبراطورية الروسية) وحصل على الجنسية الفرنسية في عام 1937. كما ارتبط اسمه بالعديد من المدارس الفنية المهمة وكان واحدًا من أنجح فناني القرن العشرين.

في الواقع، لقد رسم لنفسه طريقًا مهنيًا متميزًا في جميع الأدوات والوسائل الفنية والتي تشمل اللوحات الزيتية والرسوم التوضيحية للكتب والزجاج الملون وتصميم ديكورات المسارح والرسم على الخزف والنسيج المزدان بالرسوم والرسوم المطبوعة. هذا بالإضافة إلى أن الصور الشعرية الساحرة والكثيرة في أعمال شاجال لاقت إعجاب العالم أجمع وقال عنه الناقد الفني روبرت هيوز إنه «الفنان اليهودي المثالي في القرن العشرين».

حقق شاجال شهرة واسعة وثروة ضخمة كرائد من رواد مذهب الحداثة وكواحد من أهم فناني المدرسة الرمزية في القرن العشرين. كما قدم على مدار حياته المهنية الطويلة مجموعة من اللوحات التي تعد من أفضل اللوحات المشهورة والمحبوبة في وقتنا هذا. وفقًا لما قاله المؤرخ الفني مايكل جيه لويس، كان شاجال يعتبر «آخر الموجودين من الجيل الأول من الفنانين المحدثين الأوروبيين». ولعقود من الزمن، كان يُنظر إلى شاجال على أنه «أبرز وأفضل فنان يهودي على مستوى العالم». قبل شاجال القيام بالعديد من الأعمال غير اليهودية، بما في ذلك الزجاج الملون في كاتدرائيات مدينتي ريمز وميتز والنصب التذكاري لداج هامرشولد في الأمم المتحددة والصور الجدارية الرائعة في سقف أوبرا باريس.

أما أهم أعمال شاجال فكانت في فترة الحرب العالمية الأولى عندما سافر بين مدن سانت بيترسبيرج وباريس وبرلين. وخلال هذه الفترة، تمكن من ابتكار مزيجه وأسلوبه الخاص في الفن الحديث اعتمادًا على رؤيته لثقافة الفلكلور اليهودي في أوروبا الشرقية. ولقد قضى شاجال فترة الحرب في روسيا. وكانت ثورة أكتوبر التي حدثت عام 1917 في روسيا سلاحًا ذا حدين بالنسبة له؛ حيث قدمت له فرصة وعرضته للخطر في آن واحد. ومنذ ذلك الحين، أصبح شاجال واحدًا من أبرز فناني الاتحاد السوفيتي ورائدًا من رواد مذهب الحداثة. كما أسس مدرسة فيتبيسك للفنون التي تعد من أبرز مدارس الفن في الاتحاد السوفيتي. ومع ذلك، «كان ينظر شعب الاتحاد السوفيتي إلى شاجال على أنه شخص نكرة نظرًا لأنه يهودي ورسام لا تمجد أعماله بطولات الشعب السوفيتي». ونتيجة لذلك، سرعان ما انتقل مع زوجته إلى باريس إلى غير رجعة.

ولقد كتب المؤرخ الفني لويس أن شاجال اشتهر بأمرين وهو أنه رائد مذهب الحداثة وفنان يهودي بارز. ولقد عاصر شاجال العصر الذهبي للحداثة في باريس حيث جمع بين أشكال الفن التكعيبي والرمزي والفوقي. ولقد أدى تأثير الفن الفوقي إلى ظهور السيريالية. ومع ذلك، وطوال هذه المراحل التي مر بها أسلوب شاجال، فإنه ظل يمثل بشكل رائع الفنان اليهودي الذي تعبر أعماله عن حلم طويل للحياة التي عاشها في قريته الأصلية بفيتبيسك. وعندما مات ماتيس، قال بابلو بيكاسو في الخمسينيات من القرن العشرين إن «شاجال هو الرسام الوحيد الذي ما زال على قيد الحياة ويفهم المعنى الحقيقي للألوان».

السيرة الذاتية
ولد مارك شاجال في ليوزنو أو (ليوزنا) بالقرب من فيتبيسك وهي تقع الآن داخل حدود روسيا البيضاء. وكان شاجال أكبر إخوته البالغ عددهم تسعة وكانت عائلته يهودية مترابطة يسيطر عليها والده، ويدعى خاتسكل (زاخار) شاجال وكان يعمل تاجرًا في أسماك الرنجة وكان اسم والدته فيجيت. وتظهر هذه الفترة من حياته في أعماله وكان عادةً ما يصفها بأنها من الفترات السعيدة في حياته على الرغم من الفقر الذي عانت منه الأسرة آنذاك. جدير بالذكر أن منزل الأسرة الموجود في شارع بوكروفسكايا تحول الآن إلى متحف مارك شاجال.

بدأ شاجال دراسة الرسم في عام 1906 مع أحد الفنانين الموجودين في بلدته وكان يدعى ياهودا بن. وفي عام 1907، انتقل للسكن في مدينة سانت بيترسبيرج. وهناك التحق بمدرسة Society of Art Supporters (مجتمع المهتمين بالفن) ودرس على يد نيكولاي روريتش. وفي هذه المدرسة أيضًا تعرف على أفكار المسرح التجريبي وأعمال بعض الفنانين التجريبيين، مثل جاوجوين. ومنذ عام 1908 وحتى عام 1910، درس شاجال الرسم على يد ليون باكست في مدرسة Zvantseva للرسم والتلوين.

 وتعد هذه الفترة من الفترات الصعبة التي مر بها شاجال في حياته؛ حيث كان لا يسمح للمواطنين اليهود بالعيش في مدينة سانت بيترسبيرج إلا إذا كان معهم تصريحًا بذلك. لذا، سجن الفنان شاجال لمدة قصيرة نظرًا لمخالفته هذا القانون. وعلى الرغم من ذلك، ظل شاجال يعيش في مدينة سانت بيترسبيرج حتى عام 1910، وكان يزور بانتظام مدينته الأصلية حيث قابل زوجة المستقبل في عام 1909 وكانت تدعى بيلا روزينفيلد.

بعد أن ذاع صيت شاجال في مدينة سانت بيترسبيرج كرسام ماهر، غادر المدينة ليستقر في باريس لكي يكون قريبًا من المجتمع الفني الآخذ في الازدهار في مقاطعة مونبارناس، حيث كون هناك العديد من علاقات الصداقة مع رواد الفن، مثل جيوم أبولينيير وروبرت ديلوني وفيرناند ليجيه. وفي عام 1914، قرر العودة إلى فيتبيسك وبعد مرور عام تزوج خطيبته بيلا. وعندما كان شاجال وزوجته في روسيا في الوقت الذي اندلعت فيه الحرب العالمية الأولى في 1916، استقبلوا مولودهم الأول وكانت فتاة اسمها أيدا.

وأصبح شاجال عضوًا نشطًا في الثورة الروسية في عام 1917. جدير بالذكر أن شاجال لم ينجح على المستوى السياسي أثناء حكم النظام السوفيتي، وذلك على الرغم من أن وزارة الثقافة الروسية جعلته مفوضًا لحركة الفن في منطقة فيتبيسك الروسية والتي أسس فيها متحف فيتبيسك للفن الحديث ومدرسة للفنون. «كان ينظر شعب الاتحاد السوفيتي إلى شاجال على أنه شخص نكرة نظرًا لأنه يهودي ورسام لا تمجد أعماله بطولات الشعب السوفيتي.»  لذا، فقد قرر هو وزوجته العودة إلى باريس في عام 1922.

وفي أثناء هذه الفترة، قام شاجال بكتابة عدد من المقالات والأشعار ومذكراته (باللهجة الييدية) وكانت هذه الأعمال تنشر بشكل أساسي في الصحف (ولم يتم نشرها في شكل كتاب إلا بعد وفاته). حصل شاجال على الجنسية الفرنسية في عام 1937.

ومع الاحتلال النازي لفرنسا أثناء الحرب العالمية الثانية وترحيل اليهود، اضطر شاجال وعائلته إلى الهرب من باريس بحثًا عن ملجأ آمن في Villa Air-Bel في مدينة مارسيليا، حيث ساعده الصحفي الأمريكي فاريان فراي في الهرب من فرنسا عن طريق إسبانيا والبرتغال. وفي عام 1941، استقر شاجال وأسرته في الولايات المتحدة الأمريكية، حيث عاش فيها حتى عام 1948 (ماتت زوجته في عام 1944).

زيجاته

أنجب شاجال من زوجته بيلا التي ظهرت في العديد من لوحاته طفلة واحدة اسمها أيدا وماتت بيلا بعد ذلك في 2 سبتمبر 1944. ولقد ظهرت زوجته بيلا وطفلته أيدا في العديد من لوحاته الأولى والأكثر شهرة. وفي عام 1945، بدأ علاقة جديدة مع مدبرة منزله فيرجينيا هاجرد ماكنيل والتي أنجب منها ابنه دافيد. وفي الخمسينيات، انتقلوا للعيش في فيلا بمدينة بروفانس. وفي عام 1952، تركته فيرجينيا وتزوج بعدها من امرأة تدعى فالنتاينا برودسكاي (والتي كان يدعوها «فافا»). Harshav, Benjamin; Chagall, Marc; Harshav, Barbara.

تأثير اليهودية على شاجال

لقد كانت علاقة شاجال بالديانة اليهودية علاقة معقدة للغاية. فمن ناحية، كان يرى شاجال ثقافته الروسية اليهودية مرجعًا أساسيًا يعتمد عليه في خياله الفني. وعلى الرغم من تناقض أفكاره فيما يخص عقيدته، فإنه لم يستطع تجنب تأثير ماضيه اليهودي على أعماله الفنية. وعندما أصبح شاجال شخصًا بالغًا، كان قد ترك ممارسة العبادة اليهودية، ولكنه ظل يحاول من خلال لوحاته وأعماله من الزجاج الملون أن يقدم رسالة عالمية مستخدمًا أفكار يهودية ومسيحية.

الفترة الأخيرة من حياته

لقد سافر شاجال إلى اليونان مرات عديدة كما قام بزيارة إسرائيل في عام 1957. وفي أثناء هذه الفترة، أعاد اكتشاف الاستخدام الحر والنابض بالحياة للألوان. وكانت أعماله في هذه الفترة مكرسة للتعبير عن الحب وبهجة الحياة، وذلك باستخدام رموز وأشكال منحنية ومتداخلة. كما بدأ شاجال في العمل في أشكال أخرى من الفن، مثل النحت والرسم على الخزف والزجاج الملون.

وفي نقد ظهر مؤخرًا لأحد الكتب التي تناولت السيرة الذاتية لشاجال، كتبت المؤلفة سيرينا دافيز: «في الوقت الذي توفي فيه شاجال في فرنسا عام 1985 - وقد كان آخر أساتذة مذهب الحداثة الأوروبي حيث عاش بعد وفاة الفنان جوان ميرو عامين - كان قد مر بالآمال العريضة وخيبات الأمل الساحقة من الثورة الروسية كما شهد نهاية الحكم الإنجليزي في أيرلندا وإبادة معظم يهود أوروبا، بالإضافة إلى القضاء على مدينة فيتبيسك موطنه الأصلي الذي لم ينجُ من سكانه البالغ عددهم 240.000 نسمة غير 118 فردًا من جراء الحرب العالمية الثانية.»

وأضافت سيرينا بعد ذلك "إن الكتاب يتركنا في النهاية مع صورة لرجل جاء من لا مكان ليحظى بإعجاب وتقدير عالمي. إلا أن علاقته الهشة بهويته اليهودية كانت معقدة ومأساوية، حيث كان محرومًا من العيش في موطنه ولم يكن يمارس شعائر ديانته اليهودية. لقد توفي شاجال دون أن تقام له أي طقوس يهودية ولم يقم أحد بتلاوة الصلاة اليهودية على قبره.

حياته الفنية
، أستاذ الطباعة في Mourlot Studios، قضى شاجال 30 عامًا من عمره في اكتشاف أداة الجرافيك التي تصلح بشكل كبير للاستخدام في التمثيل اللوني. هذا بالإضافة إلى أن تشارلز سورلييه أصبح واحدًا من أقرب أصدقاء شاجال ومساعده ومستشاره الخاص حتى يوم وفاته.

من الصعب تصنيف الأعمال الفنية لشاجال. فالعمل في عالم الفن الباريسي قبيل الحرب العالمية الأولى، جعل شاجال مرتبطًا برواد المدارس الفنية البارزين في ذلك الوقت، وذلك على الرغم من أن أعماله الفنية كانت باستمرار مخالفة للمدارس الفنية المشهورة والاتجاهات السائدة، ومنها المدرسة التكعيبية والمدرسة الفوقية. كما أنه ارتبط للغاية بالمدرسة الباريسية وأهم مناصريها، مثل أميدو موديلياني.

ونظرًا لاحتواء أعمال شاجال على العديد من الإشارات إلى مرحلة طفولته، فقد وجه إليها النقد بسبب استخفافه ببعض الاضطرابات والأحداث المهمة التي مر بها. وكان يعمل دائمًا على نقل الشعور بالبهجة والتفاؤل إلى كل من يشاهدوا أعماله بدقة، وذلك عن طريق استخدام مجموعة من الألوان الحية والزاهية. وكثيرًا ما كان شاجال يجعل من نفسه - في بعض الأحيان مع زوجته - مراقبًا لعالم ملون يشبه ذلك العالم الذي يمكن رؤيته من خلال نوافذ الزجاج الملون. يرى البعض لوحة The White Crucifixion التي تحتوي على الكثير من التفاصيل الخادعة على أنها شجب واتهام لحكم ستاليني والمحرقة النازية والاضطهاد الذي تعرض له اليهود بشكل عام.

تصميم ديكورات المسرح وملابس الممثلين
بعد قيام الثورة البلشفية، أصبح المسرح الروسي اليهودي عاملاً محفزًا على تأسيس المدرسة التجريبية الحديثة. ولقد تمت الاستعانة بشاجال وفنانين آخرين من أجل تصميم ديكورات المسرح وملابس الممثلين، وذلك عن طريق الجمع بين الفلكلور الروسي وبعض عناصر المدرسة المستقبلية التكعيبية والمدرسة البنائية

نوافذ الزجاج الملون

في فترة الستينيات والسبعينيات، اشترك شاجال في مجموعة من المشاريع الضخمة التي تضمنت بعض الأماكن العامة والمباني الدينية والمدنية المهمة. فعلى سبيل المثال، يقوم 200.000 زائر سنويًا بزيارة كاتدرائية سانت ستيفين الموجودة في مدينة مينز بألمانيا. وقد ذُكر في الموقع الخاص بهذه المدينة على شبكة الإنترنت أن السياح من مختلف أنحاء العالم يقصدون جبل سانت ستيفين ليشاهدوا نوافذ الزجاج الملون ذات اللون الأزرق اللامع التي قام بها الفنان مارك شاجال. إن كاتدرائية سانت ستيفين هي الكنيسة الألمانية الوحيدة التي قام بتصميم نوافذها الفنان اليهودي مارك شاجال (1887-1985).   ويذكر هذا الموقع أيضًا ما قاله الأسقف كلاوس مايير الذي يتحدث عن أعمال شاجال في العظات والكتب: «إن الألوان الموجودة في هذه النوافذ تخاطب إدراكنا الواعي بشكل مباشر، وذلك لأنها توحي بالتفاؤل والأمل والبهجة في الحياة». ونجح الأسقف في التواصل مع شاجال في عام 1973، كما نجح في إقناع «أستاذ الألوان والرسائل التوراتية» لكي يبرهن على العلاقة القائمة بين اليهودية والمسيحية والتفاهم العالمي، وذلك من خلال رسوماته في المذبح الشرقي. وفي عام 1978، تم وضع أول نافذة قام بإعدادها شاجال في المكان المخصص لها بالكنيسة وقد كان يبلغ من العمر في ذلك الوقت 91 عامًا. ولحقت بهذه النافذة ثمان نوافذ أخرى، تم وضع ستة منها في المذبح الشرقي وثلاثة في جناح الكنيسة.

وفي عام 1960، قام شاجال بعمل مجموعة أخرى من نوافذ الزجاج الملون في المعبد اليهودي الخاص بمستشفى الهداسا (الحداثة) عين كارم في القدس. جدير بالذكر أنه خلال حرب الأيام الستة (1967) تعرضت المستشفى لهجوم عنيف عرض أعمال شاجال للخطر. وردًا منه على ذلك، كتب شاجال خطابًا من فرنسا يقول فيه: «إنني غير قلق على النوافذ، ولكنني قلق فقط على سلامة وأمن إسرائيل. حافظوا على إسرائيل آمنة وسأقوم بعمل نوافذ أخرى أجمل بكثير من التي سبقتها.» ومن حسن الحظ أنه تم نقل معظم اللوحات في الوقت المناسب فيما عدا لوحة واحدة لحق بها ضرر كبير. وفي عام 1973، أصدرت إسرائيل مجموعة من الطوابع تحتوي على النوافذ الملونة التي أعدها شاجال والتي كانت تصور القبائل الاثنى عشر.

يوجد في القاعة العامة بمقر الأمم المتحدة نافذة من الزجاج الملون من تصميم شاجال والتي كانت هدية من الأمم المتحدة وشاجال نفسه. ولقد تم تقديمها كهدية تذكارية في عام 1964 إلى داج هامرشولد الأمين العام الثاني للأمم المتحدة بالإضافة إلى 15 شخصًا آخرين ماتوا معه في حادث تحطم طائرة عام 1961.

ولقد عرض الموقع الخاص بالأمم المتحدة على شبكة الإنترنت وصفًا دقيقًا لهذه الهدية التذكارية التي كانت من الزجاج الملون ويبلغ عرضها 15 قدمًا وارتفاعها 12 قدمًا وتحتوي على العديد من رموز السلام والحب، مثل صورة جميلة لطفل صغير يظهر في الوسط ويقبله وجه ملائكي يخرج من داخل باقة زهور. وعلى اليسار، يوجد في أسفل الصورة وأعلاها رموز تعبر عن الأمومة والأشخاص الذين يكافحون من أجل تحقيق السلام. حتى الرموز الموسيقية لم تخلُ منها هذه اللوحة الزجاجية، وقد تم التعبير عنها من خلال السيمفونية التاسعة لبيتهوفن والتي كانت مفضلة للسيد هامرشولد.

الأنسجة المزدانة بالرسوم
قام شاجال أيضًا بتصميم بعض الأنسجة المزدانة بالرسوم والصور والتي تم نسجها تحت إشراف Yvette Cauquil-Prince الذي شارك بيكاسو في بعض الأعمال الفنية. جدير بالذكر أن هذه الأنسجة المزدانة بالرسوم كانت أكثر ندرة من لوحاته، حيث لم يُعرض في السوق التجارية غير 40 عملاً فقط. ولقد قام شاجال بتصميم ثلاثة أنسجة مزدانة بالرسوم لقاعة الكنيست في إسرائيل، هذا بالإضافة إلى 12 قطعة من الفسيفساء التي استخدمت كموزايك للأرضية وقطعة موزايك للحائط.

الكليشيهات والرسم على الخزف
في عام 1930، تم تفويض شاجال لكي يقوم بعمل سلسلة من النسخ المطبوعة للتوراة من قبِل تاجر الأعمال الفنية الباريسي أمبرواز فولار. ولقد أمضى شاجال ثلاثة أشهر في فلسطين من أجل أن يرسم مجموعة من الصور الغواشية (صور مرسومة بالألوان المائية). وأنجز شاجال 66 لوحة بحلول عام 1939 ثم انقطع عن المشروع وعاد إليه مرة أخرى بعد 13 عامًا أي بعد المحرقة.

إن هذه الكليشيهات الملونة باليد والتي انتهى من تصميمها في 1956 توضح مشاهد من العهد القديم والتي عرضها شاجال بأسلوبه الفريد. h

وعلى غرار بيكاسو قام شاجال بالرسم على الخزف. وعلى الرغم من ذلك، فإن أيًا من أعمال شاجال لم تنسخ وكانت نادرة للغاية ويمكن رؤيتها في عدد محدود من المتاحف الموجودة على مستوى العالم.

المعارض الفنية وعروض السفر
 أعمال الفنان شاجال في عدة أماكن مختلفة، مثل قصر جارنييه (دار الأوبرا القديمة) وChase Tower Plaza في قلب شيكاجو وأوبرا المتروبوليتان وكاتدارئية ميتز وكاتدرائية نتردام في ريمز وكنيسة Fraumünster في زيوريخ بسويسرا وكنيسة القديس ستيفين في مينز بألمانيا ومتحف الرسالة التوراتية في نيس بفرنسا والذي ساعد شاجال في تصميمه.

وتقع الكنيسة الوحيدة التي قام شاجال بعمل جميع النوافذ الموجودة فيها من الزجاج الملون في قرية صغيرة جدًا تعرف بقرية تودلي في مدينة كينت بإنجلترا. قام شاجال أيضًا بتصميم 12 نافذة من الزجاج الملون ذي الألوان الزاهية لمستشفى هداسا (الحداثة) عين كارم في القدس، وقد كانت كل نافذة من هذه النوافذ تصور قبيلة معينة من القبائل الاثنى عشر. وفي الولايات المتحدة الأمريكية، تحتوي كنيسة الاتحاد في بوكانتيكو هيلز على مجموعة من النوافذ التي صممها شاجال وتمثل إحياءً لذكرى الرسل والتي قام بوضعها فيها جون دي روكيفيلير الابن. http://www.hudsonvalley.org/content/view/17/47 /

وفي مركز لينكولن بولاية نيويورك، يوجد لوحتان زيتيتان جداريتان لشاجال، وهما The Sources of Music وThe Triumph of Music ولقد تم وضعهما في قاعة دار أوبرا ميتروبوليتان الجديدة والتي تم افتتاحها في عام 1966. هذا بالإضافة إلى أنه في نيويورك، يوجد في المقر الرئيسي للأمم المتحدة حائط من الزجاج الملون من تصميم شاجال. وفي عام 1967، احتفلت الولايات المتحدة الأمريكية بذكرى هذا العمل الفني وذلك من خلال إصدار بعض الطوابع البريدية والطوابع التذكارية.

وفي عام 1973، تم افتتاح متحف شاجال  Musée National Message Biblique Marc Chagal، في نيس بفرنسا. تم تأسيس المتحف الذي يحمل اسمه في مدينة فيتبيسك في عام 1997 في المبنى الذي كانت تعيش فيه أسرته، على الرغم من أن شاجال قبل وفاته التي سبقت انهيار الكتلة السوفياتية بسنوات كان شخصية غير مرغوب فيها على الإطلاق في وطنه. واحتوى المتحف على نسخ من أعماله فقط.

وفي عام 2007، أقيم معرض لأعمال شاجال تحت اسم Chagall of Miracles في متحف فيتوريانو بروما، وقد ضم هذا المعرض بعض لوحاته مثل، Red Jew (1915) وAbove the City (1914-1918) وComposition with Circles and Goat (1920) وThe Fall of the Angel (1923-1947). وعلى الرغم من أنه كان يهوديًا، فقد قام بتوظيف بعض الأيقونات والصور المسيحية في أعماله. وتميز أيضًا بأنه كان شخصًا حالمًا استطاعت أعماله أن تلمس الوقائع المريرة للحرب والاضطهاد. جدير بالذكر أن الأعمال التي تم عرضها في هذا المعرض خير دليل على هذه الحقائق الخاصة بأعمال شاجال.

أقوال وردت على لسان شاجال
 تبدو الألوان المتقاربة في درجاتها جميلة عندما تتجاور مع بعضها البعض، بينما تكون أكثر جمالاً عندما تتجاور مع أضداها."
 «يبدأ الفن العظيم من حيث تنتهي الطبيعة.»
 «لقد جئت إلى هذا العالم لكي أَحدث صدمة نفسية من خلال أعمالي الفنية، صدمة يدعمها دائمًا التفكير التصويري؛ أي البعد الرابع.»
 "أستطيع أن أعمل في أي وسط أو بيئة أشعر فيها بالحب والتقدير.
 «إذا كان لا بد من العثور على رمز في لوحة لي، فليس هذا هدفي على الإطلاق. وهذه نتيجة لا أسعى للوصول إليها. فهذا أمر يمكن اكتشافه فيما بعد ويمكن تفسيره وفقًا للذوق.»
 «لو لم أكن يهوديًا... لم أكن سأصبح فنانًا أو ربما كنت سأصبح فنانًا مختلفًا تمامًا.»
 «في حياتنا يوجد لون واحد، تمامًا مثلما يوجد على لوحة ألوان الرسام، وهو اللون الذي يعطي حياتنا وفننا معنى. إنه لون الحب.»
 «اسمي مارك وحياتي العاطفية متقلبة وجيبي خاوي من المال، ولكنهم يقولون إنني أملك موهبة فطرية.»
 «هلا أمدني ربي أو أي شخص آخر بقوة تعينني على أن أتنفس الصُعداء وأطلق تنهدات التوسل وأنات الحزن والتضرع للخلاص والميلاد من جديد؟»
 «هل سيكون هناك من مزيد؟»
 جميعنا يعرف أن الشخص الجيد يمكن أن يكون فنان سيئ. ولكن ليس من الممكن أن نجد فنانًا نابغًا إلا إذا كان إنسانًا رائعًا؛ ومن ثم فهو شخص جيد أيضًا."
 «لا يثير اهتمامي في الحياة غير الحب، ولا أتعامل إلا مع الأشياء التي أحبها.»

روابط خارجية

المراجع

ثبت المراجع
 Alexander, Sidney, Marc Chagall: A Biography G.P. Putnam's Sons, 1978.
 Chagall, Marc, My Life Peter Owen, 1965.
 Compton, Susann, Chagall Harry N. Abrams, 1985.
 Harshav, Benjamin, ed. Marc Chagall on Art and Culture، Stanford, CA: Stanford University Press, 2003 ISBN 0-8047-4830-6
 Kamensky, Aleksandr, Marc Chagall, An Artist From Russia، Trilistnik, Moscow, 2005 (In Russian)
 Kamensky, Aleksandr, Chagall: The Russian Years 1907-1922.، Rizzoli, NY, 1988 (Abridged version of Marc Chagall, An Artist From Russia) ISBN 0-8478-1080-1
 Nikolaj, Aaron, Marc Chagall., (Monographie) Reinbek 2003 (In German)
 Shishanov V.A. Vitebsk Museum of Modern Art - a history of creation and a collection. 1918-1941. - Minsk: Medisont, 2007. - 144 p.http://vash2008.mylivepage.ru/file/1774/6236_MuzeyVitebskFragment3.pdf
 Wilson, Jonathan Marc Chagall، Schocken, 2007 ISBN 0-8052-4201-5
 Wullschlager, Jackie. Chagall: A Biography Knopf, 2008

روابط إضافية
 Official site of Marc Chagall Museum in Vitebsk, Belarus
 Official site of Marc Chagall Museum in Nice, France
 Marc Chagall at the Museum of Modern Art (MoMA)
 Marc Chagall at Olga's Gallery
 Pictures of: Me and My Village, Self-Portrait with Seven Fingers, and Chagall's illustrations to the Bible: Song of Songs III (1960), Jacob's Dream (1954-67), Adam and Eve Expelled from Paradise (1954-67), and Abraham and the Three Angels (1954-67)
 Column about revivals of "Fiddler on the Roof"
 Marc Chagall Website

أشخاص من محافظة فيتيبسك
حائزون على جائزة وولف في الفنون
حاصلون على الصليب الأكبر من وسام جوقة الشرف
رسامو الفن الحديث
رسامون بيلاروسيون
رسامون روس
رسامون سوفيت
رسامون فرنسيون
رسامون فرنسيون في القرن 20
رسامون يهود
شعراء باللغة اليديشية
فرنسيون متجنسون
فرنسيون من أصل يهودي بيلاروسي
فنانون ذكور في القرن 20
لاويون
ماسونيون فرنسيون
مدرسية في باريس
مهاجرون من الإمبراطورية الروسية إلى الولايات المتحدة
مهاجرون من الإمبراطورية الروسية إلى فرنسا
مواليد 1887
وفيات 1985
وفيات في سان بول دي فينس
يهود بيلاروس
يهود روس
يهود سوفيت
يهود فرنسيون
رسامون من الإمبراطورية الروسية
فنانون من الإمبراطورية الروسية
أعضاء الأكاديمية الملكية البلجيكية
رسامون ذكور بيلاروسيون

مارك شاغال


උණවටුන, රූමස්සල,පිහිටා ඇති  සාම චෛත්‍යය, ශ්‍රී ලංකාවේ ඉදිකොට තිබෙන  සාම චෛත්‍යය වලින් එකකි. ඉතිරි චෛත්‍යයන් බණ්ඩාරවෙල, අම්පාර, ශ්‍රී පාද සහ වලපනේ හීත් ඉදිකොට ඇත.

ඉතිහාසය
ජපානයේ නිප්පොන්සන් ම්යෝහෝජි මහ නිකායේ ආධාර සහිතව, උණවටුන සාම චෛත්‍යයය 2004 වසරේ පෙබරවාරි 23 වන දින සාදා නිම කොට තිබේ.

විහාරය
කොළඹ සිට කතරගම දක්වා වූ ගමන් මගෙහි ගාල්ල නගරය පසුකොට මිනිත්තු 10 ක පමණ දුරින් විහාරය පිහිටා තිබෙයි.

විහාර චෛත්‍යයහි පිටත පරිවාරව සිව් දිශාමුඛව බුද්ධ ප්‍රථිමා සතරක් තැම්පත් කොට තිබෙන අතර, ඉන් බෝධිසත්වයින්ගේ උප්පත්තියත්, බුද්ධත්වයත් හා බුදුන් වහන්සේගේ පරිණිර්වාණයත් නිරූපණය කොට තිබෙයි.

ගැලරිය

මේවාද බලන්න
අම්පාර සාම චෛත්‍යය
බණ්ඩාරවෙල සාම චෛත්‍යය
වලපනේ සාම චෛත්‍යය
ශ්‍රී පාදස්ථාන සාම චෛත්‍යය

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි

සාම චෛත්‍යයන්

සාම චෛත්‍යය, උණවටුන


Der Musterschüler (engl. Originaltitel: Bart Gets an "F", zu deutsch etwa "Bart kriegt eine 6") ist die erste Folge der zweiten Staffel der US-amerikanischen Zeichentrickserie Die Simpsons. Sie erhielt hauptsächlich positive Kritiken und belegt den 31. Platz auf der Liste "The 100 Greatest Moments in Television" (zu deutsch: "Die 100 besten Momente im Fernsehen") der Zeitung Entertainment Weekly.

Handlung
Da der Grundschüler Bart Simpson sich nicht für den Unterricht interessiert, werden seine Noten immer schlechter. Während er ein Referat über das Buch Die Schatzinsel halten muss, wird deutlich, dass er das Buch nicht gelesen hat. Seine Lehrerin, Edna Krabappel, warnt ihn wegen seiner schlechten Noten und weist ihn auf eine bevorstehende Prüfung hin. Am Nachmittag vor der Prüfung versucht Bart auch, zu lernen, aber sein Vater Homer stiftet ihn zum Trödeln an. Als er sich schließlich an die Bücher setzt, schläft er bald vor Ermüdung ein. Am Morgen darauf simuliert er eine Krankheit, um sich vor der Prüfung zu drücken. Anstatt sich nun vorzubereiten, ruft er seinen Klassenkameraden und Freund, Milhouse Van Houten, an, um von ihm die Fragen und Antworten des Tests zu erfahren. Als Bart die Prüfung mit diesen Antworten wiederholt, stellt sich heraus, dass Milhouse selbst beim Test sehr schlecht abgeschnitten hat und ihm daher nur falsche Antworten vorgegeben hat; Bart fällt durch.

Mrs. Krabappel vereinbart daraufhin einen Termin mit Barts Eltern beim Schulpsychologen Dr. J. Loren Pryor. Dieser schlägt vor, dass Bart das Schuljahr wiederholen soll, eine Vorstellung, die Bart sehr missfällt. Er verspricht, seine Leistungen zu steigern. Verzweifelt bittet er am nächsten Tag den Klassenbesten Martin Prince um Hilfe. Die beiden vereinbaren, sich gegenseitig zu helfen; Martin soll Bart das richtige Lernen beibringen, während ihm Bart beibringen soll, wie er beliebter wird, um nicht mehr als Streber abgekanzelt zu werden. Zunächst verläuft der Plan auch sehr erfolgreich, aber als Martin immer beliebter bei seinen Klassenkameraden wird, wird er auch faul und unzuverlässig, sodass er keine Lust mehr hat mit Bart zusammen zu lernen. Dieser steht nun – einen Tag vor einer wichtigen Prüfung, die er nun bestehen muss, um seine Versetzung nicht zu gefährden – ohne Hilfe da. Am Abend betet Bart zu Gott, am nächsten Morgen die Schule ausfallen zu lassen, damit er doch noch Zeit hätte, um zu lernen.

Als er am nächsten Tag von seiner Mutter Marge geweckt wird, hat es in der Nacht geschneit. Über das Radio erfährt er, dass deswegen die Schule ausfällt. Voller Freude will er mit seinem Schlitten nach draußen stürmen, als seine jüngere Schwester Lisa ihn an sein Gebet erinnert. Da sein Gebet erhört worden sei, müsse er den gewonnenen Tag auch zum Lernen nutzen. Schuldbewusst sieht Bart ein, dass er sich verpflichtet hat zu lernen, und geht in sein Zimmer. Von dort kann er aber durch das Fenster sehen, wie viele fröhliche Menschen auf der Straße den Tag im Schnee genießen. Um nicht abgelenkt zu werden, begibt er sich in den Keller, wo er unter großer Anstrengung und trotz der Verlockung sich endlich in die Bücher vertieft. Am nächsten Tag findet der Test statt. Bart arbeitet sehr lange daran und gibt als Letzter seine Arbeit ab. Angstvoll bittet er seine Lehrerin, sie sofort zu korrigieren. Sie tut ihm den Gefallen, aber es stellt sich heraus, dass er die erforderliche Mindestpunktzahl knapp verfehlt hat. Enttäuscht und niedergeschlagenen klagt Bart der Lehrerin, dass seine Mühe vergebens war. Dabei verwendet er jedoch Vergleiche, die zeigen, dass er sich doch ausführlich mit dem Lernstoff befasst hat. Gerührt und beeindruckt wertet seine Lehrerin das als mündliche Nachprüfung und gibt ihm dafür einen Bonuspunkt, so dass er den Test doch noch besteht und versetzt werden kann.

Anspielungen
Bart entschied sich in dieser Folge dazu, den Roman Treasure Island (dt. Titel: Die Schatzinsel) von Robert Louis Stevenson für seine Buchvorstellung zu lesen, während Martin The Old Man and the Sea (dt. Titel: Der alte Mann und das Meer) von Ernest Hemingway liest. Während der sogenannten "Snow Day"-Szene singen die Bürger von Springfield das Lied Winter Wonderland. Diese Szene, in der die Bewohner in einem Kreis stehen, ist auch eine Anspielung auf das Buch Wie der Grinch Weihnachten gestohlen hat. Als es nach Barts Gebet an einem Abend anfängt zu schneien, ist mehrere Male "Halleluja", der Refrain aus Georg Friedrich Händels Messiah, zu hören.

Produktion
Der Musterschüler war die erste Folge der Serie, die David M. Stern als Hauptautor verfasste. Während ihrer Produktion führte David Silverman Regie.

Im Laufe des Sommers 1990 wurde Bart Simpsons rebellische Natur von einigen US-amerikanischen Eltern und Konservativen als schlechtes Vorbild für Kinder empfunden, während mehrere amerikanische Schulen T-Shirts mit dem Charakter Bart neben Texten wie zum Beispiel "I'm Bart Simpson. Who the hell are you?" (zu deutsch: "Ich bin Bart Simpson. Wer zur Hölle bist du?") verboten. Einige Kritiker meinten, diese Folge sei eine Antwort auf diese Kontroversen gewesen. Allerdings antwortete der ausführende Produzent der Serie, James L. Brooks,  darauf, dass sie dies nicht gewesen sei, fügte aber hinzu: "Dessen sind wir uns bewusst. Ich denke, es ist für uns wichtig, dass Bart schlecht in der Schule ist. Es gibt auch Schüler, die so sind. Außerdem bin ich sehr vorsichtig mit dem Fernsehen, wo jeder die Rolle eines Vorbildes sein soll. Es ist nicht so, dass viele Vorbilder im wirklichen Leben herumlaufen. Wieso sollte das Fernsehen voll von ihnen sein?"

Diese Folge ist die erste der Serie Die Simpsons, die eine neue Eröffnungssequenz (siehe dazu Die Simpsons#Eröffnungssequenz) zeigt, die sich von der der ersten Staffel unterscheidet. Diese Variante ist etwa 15 Sekunden kürzer als die ursprüngliche. Während der Vorspann in der ersten Staffel zeigte, wie Bart ein "Bus Stop"-Schild stiehlt, fährt er nun in einer neuen Sequenz an mehreren Charakteren mit seinem Skateboard vorbei, die erst im Laufe der ersten Staffel in die Serie eingeführt wurden.

Um etwas mehr Spielraum für die Gestalter der Serie zu haben, gab es seit dieser Staffel drei Eröffnungssequenzen in unterschiedlicher Länge: eine vollständige, ca. 1:15 min lang und zwei Varianten mit einer Länge von etwa 45 Sekunden bzw. 25 Sekunden. Laut David Silverman begannen die Autoren, auf "ihre Kosten" zu kommen, indem die Anforderungen an die Produktion und die exakte Länge der Episoden so gelockert wurde.

Die Szene, in der Bart meint, er sei "dumm wie Bohnenstroh", wollte Silverman von vielen verschiedenen Blinkwinkeln aus schneiden, um in ihr die Angst zum Ausdruck zu bringen. Das Design von Martin Prince wurde während der Produktion der Episode mehrere Male geändert; ein anderer Entwurf sah etwa größere Augen und wildere Haare für die Szene, in der er Bart verrät und wegrennt, für ihn vor. Die "Snow Day"-Sequenz gegen Ende der Folge beschreibt Silverman als eine der schwierigsten, die er je animierte. Diese Szene verfügt über mehrere lange Kamerafahrten, die viele Charaktere zugleich in ganz verschiedenen Aktivitäten zeigt, er fand es daher schwierig, alles richtig zu timen.

Erstausstrahlung

Neuer Sendeplatz
Die erste Staffel von Die Simpsons beendete ihre Erstausstrahlung auf dem vierten Platz der wöchentlichen Nielsen Ratings und war die erste Serie auf dem US-amerikanischen Sender Fox, von der eine Staffel unter die 30 der am höchsten bewerteten Serien kam. Zusätzlich wurde Bart Simpson zu einem der beliebtesten Charaktere im Fernsehen, was als "Bartmania" bezeichnet wurde. Aufgrund des Erfolges der ersten Staffel beschloss der Sender Fox, den Sendeplatz der Serie zu wechseln, in der Hoffnung, man könne bessere Einschaltquoten, gerade gegen die damaligen Serien von NBC, erreichen. Somit wurde der Sendeplatz von Sonntagabend um 20:00 Uhr EST auf Donnerstagabend zur selben Uhrzeit verlegt, wo es mit der Serie The Cosby Show, der meistgesehenen Serie zur damaligen Zeit, konkurrieren würde. Viele der Produzenten von Die Simpsons, darunter auch James L. Brooks, waren gegen die Verschiebung des Sendeplatzes. Die Serie war in der ersten Staffel unter den Top 10 der meistgesehenen Serien während ihrer Ausstrahlungen am Sonntag, weshalb einige Mitwirkende glaubten, man würde sich durch die Programmänderung die hohen Ratings zerstören. Brooks kommentierte: "Plötzlich kämpft eine Show, die ein großer Hit war, um ihr Überleben. [...] Wir kämpfen nicht gegen 'Cosby', wir wollen einfach nur gesunde Bewertungen bekommen. Es gab zwei Wochen in meinem Leben, in denen eine Sendung, mit der ich verbunden war, die Nummer eins in den Ratings war, und am Sonntagabend hatten wir die Chance, die Nummer-Eins-Show im Land zu sein. Ich glaube nicht, dass wir am Donnerstagabend eine Chance haben."

Ursprünglich war die Folge Two Cars in Every Garage and Three Eyes on Every Fish (dt. Titel: Frische Fische mit drei Augen) als erste der zweiten Staffel produziert worden, jedoch wurde Bart Gets an "F" dann doch als erste ausgestrahlt, da der Charakter Bart Simpson zu dieser Zeit sehr populär in den Vereinigten Staaten war und die Produzenten mit einer Folge beginnen wollten, in der er hauptsächlich beteiligt ist. Die ersten 13 Episoden von Die Simpsons wurden im Sommer regelmäßig auf Fox wiederholt und es wurde für die erste neue Folge ab Mai geworben. In dieser Zeit veröffentlichten diverse Medien Nachrichten über eine angebliche "Bill vs. Bart"-Rivalität.

Einschaltquoten
In der Sommerpause der Serie wurden Wiederholungen der Folgen aus der ersten Staffel mehrere Male gesendet und traten dabei gegen neue Folgen von The Cosby Show an. Sie erreichten den 73. Platz der wöchentlichen Nielsen Ratings, während The Cosby Show im Vergleich dazu den dritten Platz erreichte. Verschiedene Kritiker prophezeiten daraufhin, Bart Gets an "F" (bzw. Der Musterschüler) würde ein erheblich schlechteres Rating als Bill Cosbys Serie erzielen. Peter Chernin, Mitarbeiter von Fox, sagte während der Sommerpause, der Sender hoffe, sich am Donnerstag etablieren zu können und fügte hinzu: "Wenn wir Glück haben, werden wir auf den zweiten Platz kommen."

Frühe Zahlen der Erstausstrahlung dieser Episode über Nacht rechneten aus 24 Städten hoch, dass The Simpsons ein Nielsen Rating von 19,9 und einen Share von 30 Prozent gehabt habe, während The Cosby Show ein Rating von 19,3 und einen Share von 29 Prozent hatte. Allerdings war das abschließende Rating von Bart Gets an "F" 18,4 und der Share bei 29 Prozent des Publikums und kam zu seiner Sendezeit knapp auf den zweiten Platz hinter The Cosby Show, welche ein abschließendes Rating von 18,5 und einen Share von ebenfalls 29 Prozent hatte. The Simpsons beendete die wöchentlichen Ratings schließlich auf dem achten Platz; The Cosby Show kam auf Platz sieben. Das Nielsen Rating basierte hierbei auf der Anzahl der Haushalts-Fernsehgeräte, die die Sendung einschalteten, jedoch schätzt Nielsen Media Research, dass 33,6 Millionen Zuschauer die Folge gesehen hätten und wäre damit die Nummer eins hinsichtlich der tatsächlichen Zuschauerzahl in dieser Woche gewesen (The Cosby Show wurde von etwa 28,5 Millionen Fernsehzuschauern gesehen und beendete die Woche auf Platz sieben). Diese Die-Simpsons-Folge wurde die am höchsten bewertete und meistgesehene Sendung in der Geschichte des Senders Fox. Sie blieb bis zum 1. Januar 1995 auf dieser Position, als ein National Football League Playoff-Spiel zwischen den Minnesota Vikings und Chicago Bears ein Nielsen Rating von 21,0 erreichte. Bis heute (Stand: März 2012) ist sie immer noch die am höchsten bewertete Episode in der Geschichte der Serie.

Rezeption
Diese Folge erhielt hauptsächlich positive Kritiken von den Medien und wurde vor allem für ihre emotionalen Szenen gelobt. Die Autoren des Buches I Can't Believe It's a Bigger and Better Updated Unofficial Simpsons Guide, Warren Martyn and Adrian Wood, schrieben: "Eine fantastische Eröffnung der zweiten Staffel – besonders denkwürdig für die Szene, in der Bart dafür betet, dass die Schule am nächsten Tag ausfällt, nur um dann von einem Winter-Wunderland ausgeschlossen zu sein."

Virginia Mann von der Zeitung The Record meinte, sie sei "nicht so wild lustig wie die besten Episoden der letzten Staffel, [aber noch] gut gemacht, humorvoll und zeitweise ergreifend". Tom Shales, Redakteur der Zeitung News & Record, schrieb, sie "ist nicht nur lustig, sie ist rührend", lobte die Szenen, in denen Bart Simpson betet und ergänzte: "Es gibt nur wenige andere Unterhaltungsshows im Fernsehen, die so tiefgründig auf philosophische Fragen eingehen." Phil Kloer von The Atlanta Journal-Constitution schrieb: "Die Episode macht einen guten Job beim Betonen, wie wichtig das Lernen ist [...]" Mark I. Pinsky schrieb in seinem Buch The Gospel According to the Simpsons: "Bart Gets an "F" bietet die genaueste Darstellung der Dynamik von Gebeten in Die Simpsons." Steve L. Case listete die Folge später in seinem Buch Toons That Teach in seiner Liste der 75 besten Cartoons, die biblische Lektionen lehren, auf.

Außerdem wurde die Folge auf den 31. Platz in der Liste der "100 besten Momente im Fernsehen" der Zeitung Entertainment Weekly eingestuft, wobei ihr hinzugefügt wurde, dass sie für "klassisch respektloses Familienfernsehen" stehe. Im Jahre 2007 legte Larina Adamson, eine ausführende Produzentin von Die Simpsons, diese Folge als ihre Lieblingsfolge der gesamten Serie dar. Im Jahre 2010 erklärte die BBC sie zu einer der zehn denkwürdigsten Episoden der Show und beschrieb sie als "einfühlsam und ergreifend".

Siehe auch
 Figuren aus Die Simpsons
 Simpsons-Familie

Weblinks

 Bart Gets an F auf The Simpsons.com
 Eintrag von Der Musterschüler auf Simpsonspedia.net

Einzelnachweise

Musterschuler #Der

Der Musterschüler (Die Simpsons)


Balthasar Friedrich Wilhelm Zimmermann (født 2. januar 1807 i Stuttgart, død 22. september 1878 i Mergentheim) var en tysk historiker og digter.

Kilder

Historikere fra Tyskland
Digtere fra Tyskland
Tyskere i 1800-tallet
Personer fra Stuttgart

Wilhelm Zimmermann


Priče heroja Vukovara je hrvatski dokumentarni film iz 2011. godine, u proizvodnji MISSART-a, redatelja Eduarda Galića, a za Večernji list i 24sata. Stručni suradnik i ilustrator u izradi dokumentarnog filma bio je Nenad Barinić.

Izvori

Hrvatski dokumentarni filmovi

Priče heroja Vukovara


مانع بن راشد آل مكتوم هو رائد نهضة دبي الثقافية الأولى وابن حاكم دبي الشيخ راشد بن مكتوم آل مكتوم حاكم دبي للفترة من 1886 إلى 1894، وقد تلقى دراسته في المدرسة الأحمدية في بداية حياته، ومنذ نعومة أظفاره كانت له ميول أدبية وعرف بحبه للعلم وقراءته للمجلات العربية التي اشترك بها آنذاك.
عمل الشيخ مانع في التجارة وكانت تربطه صداقات مع شخصيات معروفة في الخليج العربي، ومنهم الشيخ حمد بن عيسى بن علي آل خليفة حاكم البحرين والتاجر الحجازي محمد علي زينل والأديب الكويتي عبد الله الصانع وفي عام 1923 التقى بالزعيم التونسي عبد العزيز الثعالبي في بومباي، فدعاه لزيارة دبي. وفي عام 1938 أسس الشيخ مانع ست مدارس تطورية وأول دائرة للمعارف بدبي وذلك أثر انهيار تجارة اللؤلؤ ووضع خارطة لمغاصات اللؤلؤ أطلق عليها (خريطة الخليج لمغاصات اللؤلؤ) في سنة 1939.

المراجع

حكام دبي

مانع بن راشد بن مكتوم


Pluteus 29.1, también conocido como Pluteo 29.1 o Manuscrito de Florencia, es un manuscrito iluminado que se conserva en la Biblioteca Medicea Laurenziana de Florencia. El manuscrito se cree que fue elaborado por el taller de Johannes Grusch en París durante la segunda mitad del siglo XIII, probablemente entre 1245 y 1255.

Descripción
Se trata de un manuscrito de grandes dimensiones, de 232 × 157, escrito por una sola mano y se divide en 11 fascículos, todos ellos organizados siguiendo el ciclo litúrgico. Las páginas contienen doce pentagramas. El manuscrito presenta una laguna que ha sido identificada debido a una doble paginación.

Constituye la mayor colección existente de música escrita en el estilo de Notre Dame, principalmente organa, conducti y motetes. Contiene un total de 1023 composiciones, exclusivamente religiosas, escritas para las grandes fiestas de Navidad, Pascua, Pentecostés y la Asunción, así como de otros cultos que se practicaban en París: Sainte-Madeleine, Saint-André o Saint Denis. Todo el contenido constituye en esencia una copia del Magnus Liber Organi de Léonin (con un centenar de piezas atribuidas), junto con las adiciones de Pérotin y de su escuela descrita por el Anónimo IV en el capítulo VI.

La notación musical empleada es modal. La iluminación del manuscrito está formada por trece iniciales historiadas y una miniatura que ocupa una página completa que le sirve de portada o frontispicio al libro. El manuscrito fue publicado en facsímil por el Instituto de la Música Medieval en 1967.

Véase también
 Escuela de Notre Dame
 Codex Squarcialupi
 Códice Madrid 20486
 Codex Montpellier
 Codex Bamberg
 Codex Las Huelgas

Referencias

Enlaces externos

«Pluteus 29.1», digitalizado en la Biblioteca Medicea Laurenziana.

Fuentes musicales de la Edad Media
Manuscritos iluminados
Manuscritos del siglo XIII
Literatura de Francia del siglo XIII
Música de Francia del siglo XIII

Pluteus 29.1


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Vlkyňa enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Vlkyňa im Okres Rimavská Sobota.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Vlkyna


Der Bugker See ist ein See im Landkreis Oder-Spree in der Stadt Storkow. Er liegt im Ortsteil Bugk, gehört zum Naturpark Dahme-Heideseen und ist Bestandteil der Groß Schauener Seenkette, sowie Teil von Sielmanns Naturlandschaft Groß Schauener Seen.

Geografie
Der Bugker See befindet sich am südlichen Ende der Groß Schauener Seenkette. Der Ort Bugk liegt östlich des Sees.
Im Westen geht der Bugker See über eine 80 Meter breite Verbindung in den nördlich des Storkower Ortsteils Schwerin liegenden Schweriner See über, während von Norden ein 200 m langes Fließ Wasser aus dem Großen Selchower See zuführt. Der Dobrasee entwässert über den Bugker Seegraben in den Bugker See.

Ökologie
Der Bugker See sowie das umliegende Gebiet, beheimaten diverse Vogelarten, darunter die große Rohrdommel, der Eisvogel, der Kranich, der Graureiher oder der Milan.

Freizeit, Tourismus, Sport
In speziellen Bereichen des Sees ist das Angeln erlaubt.

Siehe auch
Liste der Seen in Brandenburg
 Groß Schauener Seenkette
 Sielmanns Naturlandschaft Groß Schauener Seen

Einzelnachweise

See in Europa
Gewässer in Storkow (Mark)
See in Brandenburg
Naturpark Dahme-Heideseen
SBugker

Bugker See


Die Maschinenfabrik Ulrich Kohllöffel in Reutlingen wurde 1862 gegründet und war von 1898 bis 1913 ein führender Hersteller von Dampfmaschinen.

Vorzüge

Die Maschinen zeigten schöne Formgebung, gute Konstruktion, präzise und tadellos
saubere Arbeit, sowie äußerst ruhigen Gang; letzterer war auch bei größter Beanspruchung der Maschinen zu beobachten. Die Einzylindermaschinen der Firma hatten oft eine Präzisionsschiebersteuerung, System Rider, die von kräftigen Porterregulatoren
beeinflusst wurde.

Bekannte Kohllöffel-Dampfmaschinen

Im Reutlinger Industriemagazin steht eine 1886 von der Firma Kohllöffel gebaute Dampfmaschine – eine der ältesten noch erhaltenen in Süddeutschland.

Eine große Dampfmaschine, die 1942 gebaut wurde und mehr als 40 Jahre lang ihren Dienst geleistet hat, ist eines der wichtigsten Ausstellungsstücke im Maschenmuseum in Albstadt-Tailfingen. Die Maschine ist funktionsfähig, und bei Führungen wird der 110 PS starke Generator gern angeworfen.

Eine kleine liegende Maschine mit Gabelrahmen, Kolbenschieber und Achsenregler am freien Ende der Kurbelwelle und ein dazugehöriger 30 kVA Generator von stehen heute im Technischen Museum Heilbronn. Eine liegende Einzylinderdampfmaschine mit Gabelrahmen und Kolbenschiebersteuerung von 1918, die ursprünglich in der Lederfabrik Paul Breuninger in Backnang aufgestellt war, steht heute im Landesmuseum für Technik und Arbeit in Mannheim.

Albert Gieseler in Mannheim besitzt eine Kohllöffel-Dampfmaschine (125 PS, Baujahr 1913), die vom Landesmuseum Mannheim nicht übernommen werden konnte. Daher baute er sie aus und restaurierte sie 1984/85.

Die Ölmühle und Raffinerie von J. Wohlbold Nachf. GmbH in Tübingen-Derendingen besaß neben einer Kohllöffel-Dampfmaschine aus dem Jahr 1919 noch zwei weitere Dampfmaschinen, auf deren ehemalige Existenz auch heute noch der alte Kamin an der Fabrik hinweist.

Julius Denzel beschaffte sich für seine Chemische Fabrik in Tübingen eine Dampfmaschine von der Maschinenfabrik Ulrich Kohllöffel in Reutlingen.

Export
Absatzgebiete für die Kohllöffel-Dampfmaschinen waren unter anderem Deutschland, die Schweiz, Österreich und Russland.

Einzelnachweise

Ehemaliges Unternehmen (Reutlingen)
Kolbenmaschinentechnik
Technikgeschichte der Frühen Neuzeit
Ehemaliges Maschinenbauunternehmen
Gegründet 1862
Produzierendes Unternehmen (Landkreis Reutlingen)

Maschinenfabrik Ulrich Kohllöffel


An Centrolepis eremica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Alan Cooke. An Centrolepis eremica in nahilalakip ha genus nga Centrolepis, ngan familia nga Centrolepidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Centrolepis

Centrolepis eremica


O stare fundamentală a unui sistem cuantificat este starea ce prezintă cea mai scăzută energie posibilă. Denumirea de stare excitată face referire la oricare stare a sistemului respectiv în care energia este mai mare decât cea corespunzătoare stării fundamentale.

Referințe

Mecanică cuantică

Stare fundamentală


Kenta Furube (født 30. november 1985) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Montedio Yamagata.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kenta Furube


Shiryu Fujiwara (født 23. september 2000) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Tokushima Vortis.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shiryu Fujiwara


Gara Antwerpen-Linkeroever a fost denumirea a două stații feroviare diferite de pe linia 59 Antwerpen - Gent. Cea mai veche dintre ele, inaugurată pe 3 noiembrie 1844, a purtat, între 1844 și 1923, numele "Gara Vlaams Hoofd", iar apoi, între 1923 și 1935, după anexarea așezării Vlaams Hoofd de către Antwerpen, numele de "Gara Antwerpen-Vest". Din 1844 și până în 1933 a existat și un serviciu de feribot între stație și Gara Antwerpen-Waas, situată pe malul drept al râului Schelde.

În 1935, la scurtă vreme de la inaugurarea, în 1933, a tunelului Sint-Anna, gara a fost renovată, iar denumirea i-a fost schimbată în "Antwerpen-Linkeroever". Acest nume a rămas în vigoare din 1935 și până în 1970. Pe 1 februarie 1970, vechea gară de pe strada Beatrijslaan a fost închisă și inaugurată o nouă gară, pe Katwilgweg, cunoscută în perioada construcției drept "Gara Linkeroever-Vest". Aceasta a fost și ea la rândul ei închisă pe 3 iunie 1984, dar urme ale ei încă mai există în zona străzii Katwilgweg, în dreptul sediului ziarului Gazet van Antwerpen: de ambele părți ale căii ferate se află două peroane joase, neîntreținute.

Curiozități
Până în 1897, linia 59 Gent – Antwerpen nu avea ecartament normal, ci ecartament de 1151 mm.

Note

Foste gări din Antwerpen
Fondări în 1844 în Belgia
Desființări în 1970
Fondări în 1970 în Belgia
Desființări în 1984

Gara Antwerpen-Linkeroever


උඩුගම්පළ යනු ශ්‍රී ලංකාවේ ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ ගම්පහ නගරයට ආසන්නව පවතින සුළු නගරයක් වේ. එය ක්‍රි.ව. 16වන සියවසේ කෝට්ටේ රාජධානියේ රාජ්‍ය වදාල වීර පරාක්‍රමබාහු රජුගේ දෙවන බිසවගේ පුත් වූ සකලකලා වල්ලභ නම් ප්‍රාදේශීය රජුගේ අගනගරයද විය.

ඓතිහාසික පසුබිම

රාජාවලිය වැනි ඉතිහාසමය මූලාශ්‍රයන්ට අනූව, කෝට්ටේ අටවන පරාක්‍රමභාහු රජුගේ පුත්‍රයෙකු වූ ප්‍රාදේශීය රජ සකල කලා වල්ලභ රජුගේ උප රාජධානිය ලෙස උඩුගම්පල පැවතිනි. මාළිගා ගොඩැල්ල ප්‍රදේශය රජුගේ මාළිගය පැවති ස්ථානය ලෙස වර්තමානයේදී හදුන්වන අතර රාජධානිය සහ සම්බන්ධ නටඹුන් වත්මනේදී පවා උඩුගම්පල උත්තරාරාම පුරාණ විහාර පරිශ්‍රයේ දැකගත හැකිවේ.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැදි
 පෘතුගීසින්ගෙන් රට බේරාගත් සකලකලා වල්ලභයන්ගේ උඩුගම්පොළ රාජධානිය

ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කය

උඩුගම්පළ


Ingrīda Labucka (* 4. September 1963 in Riga) ist eine lettische Juristin, Politikerin und Richterin am Gericht der Europäischen Union.

Leben
Ingrīda Labucka studierte Rechtswissenschaften an der Universität Lettlands, das Studium schloss sie 1986 ab. Von 1986 bis 1989 arbeitete sie als Untersuchungsbeamtin des Innenministeriums für die Region Kirov und die Stadt Riga. Am Bezirksgericht Riga war sie von 1990 bis 1994 als Richterin tätig. Von 1994 bis 1998 sowie von 1999 bis Mai 2000 arbeitete sie als Rechtsanwältin. Von 1998 bis 1999 war sie Justizministerin un erneut von Mai 2000 bis  November 2002 im Kabinett  Bērziņš. 2001 bis 2004 gehörte sie dem Ständigen Schiedshof in Den Haag an und war außerdem von 2002 bis 2004 Abgeordnete der Saeima. Seit Mai 2004 ist sie Richterin am Gerichtshof der Europäischen Union. 2007 wurde sie erneut ernannt, ihre Amtszeit lief bis zum 31. August 2013.

Weblinks
 Biografie auf der Website des Gerichts der Europäischen Union
 Ingrīda Labucka auf der Seite der Saeima (lettisch)

Einzelnachweise

Saeima-Abgeordneter
Richter am Gericht der Europäischen Union
Rechtsanwalt (Lettland)
Justizminister (Lettland)
Person (Riga)
Lette
Geboren 1963
Frau

Ingrīda Labucka


Cheiroglossa, biljni rod iz porodice Ophioglossaceae smješten u potporodicu Ophioglossoideae.

Postoje dvije priznate vrste iz neotropika , Afrike i Indijskog oceana

Vrste
 Cheiroglossa malgassica (C.Chr.) Pic.Serm.
 Cheiroglossa palmata (L.) C.Presl

Sinonimi
 Ophioglossum subgen.Cheiroglossa (C.Presl) Clausen
 Ophioglossum sect.Cheiroglossum (C.Presl) T.Moore

Izvori

Jednolistovke

Cheiroglossa


Olaylar
 11 Ocak - İngiliz-Zulu Savaşı başladı.
 22 Ocak - İngiliz-Zulu Savaşı - Isandlwana Muharebesi: 1.200 İngiliz askerinden oluşan bir kuvvet, 20.000'den fazla Zulu savaşçısı tarafından yok edildi.
 3 Mart - Amerika Birleşik Devletleri Jeoloji Araştırmaları Kurumu kuruldu.
 5 Nisan - Pasifik Savaşı: Şili, Bolivya ve Peru'ya savaş ilan etti.
 1 Temmuz - Çin'in Kansu eyaletinde meydana gelen 8.0 büyüklüğündeki depremde 22.000 kişi öldü.
 21 Ekim - Thomas Edison, karbon filamanlı elektrik ampulünü icat etti.
 31 Aralık - Thomas Edison elektrik ampulunu kamuya tanıttı.

Tarihi bilinmeyenler
 Kiros Silindiri, Asur bilgini Hormuzd Rassam tarafından Babil'deki Marduk Tapınağı'nda bulunmuştur.
 Ali Rana Tarhan, siyasetçi (ö. 1956)

Doğumlar

 1 Ocak - Edward Morgan Forster, İngiliz roman, öykü ve deneme yazarı (ö. 1970)
 3 Ocak - Grace Coolidge - İlk ABD lady'si (ö. 1957)
 22 Şubat - Johannes Nicolaus Brønsted - Danimarkalı kimyacı (ö. 1947)
 8 Mart - Otto Hahn - Nobel ödülünü alan Alman kimyacı (ö. 1968)
 14 Mart - Albert Einstein, Alman kökenli fizikçi (ö. 1955)
 26 Nisan - Owen Willans Richardson - Nobel ödülünü alan İngiliz fizikçi (ö. 1959)
 28 Mayıs - Milutin Milanković - Sırp bilim insanı (ö. 1958)
 14 Haziran - Neyzen Tevfik, Türk neyzen, şair (ö. 1953)
 1 Temmuz - Léon Jouhaux - Nobel ödülü alan Fransız lider (ö. 1954)
 15 Ağustos - Ethel Barrymore, Amerikalı tiyatro ve sinema oyuncusu (ö. 1959)
 21 Ağustos - Henry Ainley, İngiliz sahne ve sinema oyuncusu (ö. 1945)
 31 Ağustos - Taişo - 123'üncü Japon imparatoru (ö. 1926)
 5 Ekim - Francis Peyton Rous - Nobel ödülünü alan Amerikan patolojist (ö. 1970)

Doğduğu gün ve ay bilinmeyenler
 Nadir Mutluay, İstiklâl Savaşı'nda Anadolu'da çıkan iç isyanları bastırmada ve işgale direnen Türk güçlerine silah temin etmede önemli hizmetleri geçmiş Müftü. (ö. 4 Mayıs 1945)
 Albay Reşat Bey, Türk asker.
 Sadri Maksudi Arsal, Türk-Tatar hukukçu, tarihçi, düşünüri siyasetçi (ö. 20 Şubat 1957)

 Adaviye Efendiyeva, Sovyet Kırım Tatarı dokuma ustası, sanatçısı. (ö. 1944)

Ölümler

Ayrıca
 1879'da Osmanlı İmparatorluğu

1879


Vila Nika u mjestu Kaštel Starome, Kamberovo šetalište, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Godine 1902. jugoistočno od budućeg hotela Palace dr. Petar Kamber gradi obiteljsku vilu "Nika" oko koje će se formirati perivoj i plaža. Smještena je južno od šetnice perivoja uz samu obalu mora. Građena je od kamena i opeke, a ima podrum, povišeno prizemlje, jedan kat i povišeno potkrovlje. Vila "Nika" u osnovi ima kvadratni tlocrt koji je mjestimično negiran naizmjeničnim izbočenjima i udubljenjima zidnoga plašta. Vila "Nika" nije imala značajnije građevinske preinake i sačuvana je u svom izvornom obliku.

Zaštita
Pod oznakom Z-3583 zavedena je pod vrstom "nepokretno kulturno dobro - pojedinačno", pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "stambene građevine".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Kaštel Starom

Vila Nika u Kaštel Starome


مريت آتون أو المحبوبة من آتون هي الأبنة الكبرى لأخناتون من الملكة نفرتيتي ويعتقد أنها ولدت في العام الثاني لحكم أخناتون. هي أكثر بنات أخناتون الستة ذكرًا وتصويرًا في المعابد وفي المقابر وفي الآثار بل وقد ذكر اسمها في بعض الخطابات الدبلوماسية.

ومن ألقابها الزوجة الملكية العظيمة، والذي اكتسبته عقب زواجها من عمها (وربما كان أخاها) سمنخ كارع. ولكن يظن البعض أنها حصلت على هذا اللقب بعد أن تزوجت بأبيها أخناتون، ويوجد افتراض آخر أنها اكتسبت هذا الاسم لتسلمها مهام ومكانة والدتها نفرتيتي.

حياتها
ولدت في بدايات حكم والديها في طيبة حيث كانت أسرة أخناتون قبل الانتقال إلى العاصمة الجديدة أخيتاتون مكونة من نفرتيتي وابنته الوحيدة ميريت آتون، وقد ولدت بنات أخناتون الأخريات (معكت آتون، عنخس إن با آتون، نفر نفرو آتون تاشيريت، نفر نفرو رع، ستب إن رع) في العاصمة الجديدة. وتزوجت ميريت آتون من سمنخ كا رع الذي تولى الحكم بعد أخناتون وأصبحت الزوجة الملكية له.

مدفنها
تفيد لوحات الحدود، التي نصبها إخناتون على حدود مدينته المقدسة أخت آتون، بأن مريت آتون كان مخططاً لها أن تدفن في المدينة، لكن المقبرة الملكية دفنت فيها الملكة تيي والأميرة معكت آتون وكذلك دفن فيها الملك أمنحتب الرابع (إخناتون)، وأغلقت بعد دفن الأخير، وبالتالي لم تدفن فيها مريت آتون ولكن لربما دفنت في مقبرة أخرى في جبانة تل العمارنة الملكية.

وقد جاء النص التالي على لسان إخناتون في لوحة الحدود:

مصادر

أخناتون
حقبة العمارنة
مصريات في القرن 14 ق م
ملكات الأسرة المصرية الثامنة عشر
نفرتيتي

أميرات الأسرة المصرية الثامنة عشر
أطفال أخناتون

ميريت آتون


François Michel Marie Charles Jaclot, né le 1er mai 1949, à Neuilly-sur-Seine (Hauts-de-Seine), est un chef d'entreprise énarque, ancien inspecteur des finances, ayant occupé plusieurs fonctions de direction de premier plan au cours des dernières décennies, au Crédit National, au sein du Groupe Lafarge ou encore au sein du Groupe Suez. Il rejoint en 2003 le groupe brassicole bruxellois Interbrew en tant que directeur financier.

Formation
Fils de Pierre Jaclot ingénieur agronome propriétaire exploitant et de Jacqueline Boisseau, François Jaclot est diplômé de l'ENSAE, puis de l'IEP de Paris, François Jaclot intègre l'ENA avant de rejoindre le corps de l'Inspection des Finances pendant quatre années

Carrière
Il rejoint ensuite le Crédit National en tant que chargé de mission entre 1982 et 1985, puis directeur du département des opérations en fonds propres entre 1885 et 1987, jusqu'à prendre la présidence de la filiale de capital risque Sofineti (Société de financement de l'électronique et des techniques de l'information) en 1986. En 1987, il est nommé directeur financier de Lafarge Coppée (devenu Lafarge), trois ans plus tard il est promu directeur général adjoint, Executive vice-président and chief financial officer de Lafarge Corporation (USA) et de Lafarge Canada Inc. De 1990 à 1994, il devient Directeur général adjoint chargé des finances et des affaires juridiques du groupe Lafarge-Coppée.

En 1994, il rejoint la banque Demachy Worms & Cie, en tant qu'Associé-gérant. Deux ans plus tard, le président de la compagnie de Suez Gérard Mestrallet, et ancien camarade de promotion  l'appelle à ses côtés en tant que conseiller et directeur délégué du contrôle et des systèmes de gestion, avant de le nommer directeur général adjoint, numéro 2 du groupe, afin de piloter la fusion de la Compagnie financière de Suez avec la Lyonnaise des Eaux et d'élargir le périmètre du nouveau groupe à coup d'acquisitions et d'investissements. Il est membre du Directoire entre 1997 et 2001, puis directeur général chargé des finances et des secteurs communication et aménagement-construction de Suez-Lyonnaise des eaux entre 1999 et 2000.

Entre 1999 et 2001, il est Président du conseil d'administration de Lyonnaise Communications, et Vice-président du directoire de Suez-Lyonnaise des eaux, devenue en 2001 Suez, entre 2000 et 2001. Il est également président de FirstMark Communications France en 2000, et Vice-président du comité de direction générale de Suez entre 2001 et 2003.

Il rejoint en 2003 le groupe brassicole bruxellois Interbrew, numéro 3 mondial, en tant que directeur financier et membre du comité exécutif, chargé notamment des fusions et acquisitions. L'entreprise devient InBev en 2004, fusion de Interbrew et de Ambev. En 2005, il devient senior advisor d'Inbev.

En 2006, il devient managing partner de FJConsulting, société dont il est le fondateur.

Depuis 2010, il est le Président-directeur général de AOG group à Londres.

Autres fonctions
François Jaclot était administrateur de plusieurs sociétés, notamment Unibail Holding

Distinctions
François Jaclot est nommé chevalier de la Légion d'honneur à l'occasion de la promotion du 1er janvier 1999.

Références

Naissance en mai 1949
Chef d'entreprise français
Banquier français
Naissance à Neuilly-sur-Seine

François Jaclot


Malta Air est une compagnie aérienne low-cost basée à Malte. Il s'agit d'une coentreprise entre Ryanair et le gouvernement de Malte.

La nouvelle compagnie aérienne exploitait initialement six anciens avions de Ryanair. Ryanair prévoyait d'attribuer 62 routes qu'elle exploite à destination et en provenance de Malte à cette nouvelle compagnie aérienne et il était prévu d'étendre le réseau au-delà. Cependant, ces plans ont été revus en mai 2020, lorsque le licenciement d'un tiers de l'effectif de 179 pilotes et membres d'équipage de cabine a été annoncé en réaction à la crise du COVID-19 .

Histoire
Le 9 juin 2019, Ryanair a annoncé, avec le gouvernement de Malte, la création d'une filiale aérienne appelée Malta Air. Elle voit le jour avec une flotte initiale de 10 appareils et assure les 61 vols opérés par Ryanair depuis l'île. La flotte est immatriculée à Malte tandis qu'un nouveau hangar de réparation et d'entretien est également mis en place. Ryanair transfère toutes ses opérations maltaises existantes à la nouvelle compagnie aérienne dont la flotte devrait passer de 6 à 10 Boeing 737-800 et aux couleurs de Malta Air d'ici à mi-2020.

Selon Corporate Dispatch, le premier avion de Ryanair affichant « exploité par Malta Air » juste devant la porte passager a été aperçu le 20 juin 2019 à l'aéroport de Stansted. À la fin du mois de septembre 2019, d'autres évolutions sur l'identité de Malta Air sur les vols Ryanair voient le jour comme des cartes de sécurité au dos des sièges passagers, ainsi que des annonces pour les agents de bord et le poste de pilotage.

Face à la crise du Covid-19 en mai 2020, Malta Air a annoncé procéder à des licenciements importants de ses pilotes et son personnel de cabine, après avoir proposé dans un premier temps une baisse de salaire de 10 %. Environ 20 pilotes et 40 membres d'équipage de cabine sur l'effectif complet de 179 pilotes et membres d'équipage de cabine ont vu leur emploi se terminer le 30 juin 2020.

En juillet 2021, Malta Air a reçu son premier Boeing 737 MAX 200. L'avion, immatriculé 9H-VUE, a été le premier à être peint dans la livrée de Malta Air. Il s'agissait également du premier avion à être livré directement à Malta Air par le constructeur, car son précédent Boeing 737-800 avait été transféré de sa société mère, Ryanair.

Flotte

En décembre 2021, Malta Air exploite la flotte suivante :

Notes et références

Compagnie aérienne à bas prix
Compagnie aérienne ayant son siège à Malte

Malta Air


Ensembles

Ensemble Kirchplatz

Das Ensemble umfasst den Kirchplatz des 894 zuerst genannten Ortes Weiler, der als Gründung des Benediktinerklosters St. Gallen gilt und zu den ältesten Pfarrorten des westlichen Allgäu gehört. Der Platz liegt südlich erhöht über dem Hausbach, an dessen beiden Seiten sich der große Ort ausbreitet. Er ist Markt-, Kirch- und Amtsplatz zugleich; im Osten begrenzt ihn der großräumige klassizistische Bau der 1796/98 neu errichteten Blasiuskirche. Ihrer über einer Freitreppenanlage aufragenden Westfront steht westlich das Rathaus gegenüber, ein Satteldachbau der Jahre 1680/81 von gleichfalls stattlichen Dimensionen. Als Amtshaus des bis 1805 vorarlbergischen Gerichts Altenburg erbaut, diente er im 18. Jahrhundert als wohl ausgestattetes K. u. K. Amtsgebäude und als Gerichtstaverne; erst 1922 wurde er Rathaus der großen Marktgemeinde. – Die Südflucht des weiträumigen Rechteckplatzes besetzen drei breitgelagerte Giebelbauten des 18. Jahrhunderts mit verschieden steil geneigten Dächern; zwei davon sind alte Gasthöfe. Der Ostrand des Platzes reicht bis zum Bachufer und erfährt seine Begrenzung durch den erdgeschossigen Langbau des alten Schrannengebäudes aus dem 18. Jahrhundert. Aktennummer: E-7-76-129-1

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Altenburg

|}

Bremenried

|}

Buchenbühl

|}

Burg

|}

Dressen

|}

Ellhofen

|}

Gunta

|}

Hagelstein

|}

Rieder

|}

Riegen

|}

Schreckenmanklitz

|}

Siebers

|}

Simmerberg

|}

Weiler im Allgäu

|}

Siehe auch
 siehe Liste der Bodendenkmäler in Weiler-Simmerberg

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

Weiler-Simmerberg
!

Liste der Baudenkmäler in Weiler-Simmerberg


Ulaş, Sivas ilinin bir ilçesidir. Sivas Merkez ilçesinin güneyinde bulunmaktadır. Sivas - Malatya yolu üzerinde olup Sivas merkezine uzaklığı yaklaşık 35 km'dir. 1991 yılında ilçe statüsü kazanmıştır.

Coğrafya
Arazisi geniş ve düz bir yapıya sahiptir. Büyük dağ olarak Tecer Dağı sınırları içerisinde olup halkın içme ve tarımsal su ihtiyacını Tecer Dağının Beş Gözler Mevkiinde çıkan su ile karşılamaktadır. Çıkan bu su ayrıca Demir Çelik fabrikasının ihtiyacını da karşılamaktadır. Ulaş ilçesinde 11 adet göl bulunmaktadır. İlçenin merkezinde bulunan tuz gölü kışları dolu olup yaz mevsiminde kuruyarak beyaz bir görüntüye sahip olur. Şu an da ise Tecer deresi ile beslenerek göl canlı hâle getirilmiştir, içerisine DSİ'den balık yavrusu alınarak bırakılmış ve halkın gezebileceği mesire alanına dönüştürülmüştür.

Eğitim ve kültür
Ulaş İlçe merkezinde 3 ilköğretim okulu, 1 Cumhuriyet Yatılı İlköğretim Bölge Okulu ve 1 lise bulunmaktadır. Ulaş İlçe ve  köylerinde 6 İlköğretim okulu, 17 birleştirilmiş sınıfla öğrenim görmekte olup, 67 branş öğretmeni, 79 sınıf öğretmeni görev yapmaktadır. Ulaş İlçesinde 18 okul öğrenci yetersizliği sebebiyle 3 okul da taşımalı uygulamasına geçtiği için kapalıdır. Ulaş ilçesinde herhangi bir yükseköğretim kurumu bulunmamaktadır. Ulaş İlçesinde, basımevi spor tesisleri, kültür sanatları, tiyatro faaliyetleri ve tesisleri bulunmamaktadır.

Ekonomi
Halkın geçim kaynağı tarım, hayvancılık ve yer yer çok az da olsa dokumacılıktır. İlçede bulunan tarım Üretme çiftliği de önemli bir istihdam merkezi oluşturmuştur. Burada Türkiye'nin sayılı üretim çiftliklerinden birisi vardır. Özellikle küçükbaş hayvancılık ve tahıl ürünlerinde önemli bir üretim merkezidir. Ayrıca kurulan Kangal köpek çiftliği ile dünyanın birçok yerine satışlar yapılmaktadır. Ayrıca Ulaş'ta kurulan hayvan pazarı yıllardır ilçeyi bu alanda merkez haline getirmiştir. Sivas'ın birçok ilçesinden ve etraftaki yüzlerce köylerden insanlar bu hayvan pazarını yaşatmaya devam etmektedir.  Ulaş İlçesinin ilk yerleşimi her ne kadar ticarete dayanıyorsa da nesiller boyunca yerleşim yerlerinin zayıfladığı üretimin düşük ve pazarlamasında görülen güçlükler ticaretin zayıflamasına neden olmuştur. Ulaş ilçesinde faaliyet gösteren herhangi bir sanayi kolu yoktur. Hayvancılık ise genelde köylerde sürdürülmekte olup; ailelerin ihtiyacını karşılamaktan öteye gidememiştir.

Ulaşım ve altyapı
Ulaş İlçesinde, ulaşım kara yolu ve demir yolu ile sağlanmaktadır. İlçenin ana caddelerinde kilitli parke taşı döşenmiş, Kanalizasyon ve İçme Suyu Şebekesi tamamlanmıştır. Ulaş PTT Merkez Müdürlüğünün hizmet  binasını Ulaş Belediyesinden satın alarak bakım onarımı yapılmış ve PTT Bankacılık işlemlerini halkın hizmetine sunmaktadır, 60 kanallı fiber optik cihazı tesis edilmiştir. TEDAŞ İşletme Başmühendisliği, kendi binasında hizmet vermekte olup, tüm yerleşim birimlerinin elektrik işlemleri tamamlanmıştır.Çiftçilikle Ve hayvancılıkla geçim sağlandığı için Pancar Kooperatifi, Tarım Kredi Kooperatifi faaliyet göstermektedir. İlçe emniyet amirliği Adliye Sarayı ve Kaymakamlık ve tüm resmi kurumlar faaliyet göstermektedir. T.C Ziraat Bankası da mevcuttur.

Sağlık
2008 yılında devlet hastanesi inşa edilmiştir.
Röntgen, diş polikliniği mevcuttur. Ulaş ilçesine bağlı Yenikarahisar Sağlık Ocağı ve 6 sağlık evi bulunmaktadır. Ulaş İlçesinde toplam 6 doktor, 4 hemşire, 6 ebe, 3 sağlık memuru, 1 laborant, 1 memur, 1 şoför ve 2 hizmetli görev yapmaktadır. Ulaş İlçesinde tam teşekküllü 2 adet ambulans ve 2 adet araç bulunmaktadır.

İdari yapı
Ulaş ilçesinde  2 belde, 37 köy, 19 mezra, 3'ü ilçe merkezinde ve 6'sı beldelerde olmak üzere 46 muhtarlıktan müteşekkildir.

Ulaş ilçesi 2 Haziran 1968 tarihinden itibaren belediyeliktir. 31 Aralık 1991 tarihinde ise Yenikarahisar köyü Belediyelik olmuştur. 18 Nisan 1999 tarihinde ise Baharözü köyü de Belediyeliğe terfi etmiştir.

Nüfus
Ulaş İlçesinin genel durumu 2000 genel nüfus sayımına göre 15.283 olup, İlçe merkezinin nüfusu ise 3.386, nüfus yoğunluğu ise %16 dır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Ulaş Kaymakamlığı
 Ulaş Belediyesi
 Ulaş Efsaneleri (Kutlu Özen, 2001)
 Sivas İli Yüzey Araştırmaları, Merkez ve İlçeler (Höyükler ve Tarihi Yerleşim Alanları, 1992 - 1993 - 1994 - 1995, İndirilebilir PDF)

Ulaş


مايكل آرلن (بالإنجليزية: Michael Arlen وإن كان اسمه الأصلي هو Dikran Kouyoumdjian) (ولد 1895 - توفي 1956) هو كاتب إنجليزي من أصل أرمني، لديه عدد من الأعمال الروائية فضلا ً عن القصص القصيرة كما عمل في كتابة المسرحيات والسيناريوهات.

عُرِف عن آرلن أعماله التي حاول فيها تصوير المجتمع البريطاني الراقي في فترة ما بعد الحرب العالمية الأولى. وقد أكسبته أعماله تلك شهرة ً واسعة ً في عشرينات القرن العشرين في كل ٍ من بريطانيا والولايات المتحدة الأمريكية وذلك أثناء حياته في إنجلترة. إلا ّ أنه في آخر حياته كرس وقته للكتابة في مجال السياسة.

من أبرز أعمال آرلن «القبعة الخضراء» (The Green Hat) عام 1924 وهو العمل الذي أكسبه شهرةً وثراء ًسريعاً. آخر كتب مايكل آرلن كان كتابه «الهولندي الطائر» (Flying Dutchman) عام 1939 والذي وجه خلاله هجوما ً قاسيا ً على ألمانيا ومواقفها أثناء الحرب العالمية الثانية.

روابط خارجية

مراجع

أرمن بريطانيون
أشخاص متعلمون في كلية مالفيرن
أشخاص من روسه
بريطانيون من أصل أرمني
بلغاريون من أصل أرمني
خريجو جامعة إدنبرة
روائيون إنجليز
روائيون إنجليز في القرن 20
كتاب بريطانيون في القرن 20
كتاب ذكور إنجليز في القرن 20
كتاب رعب بريطانيون
مواليد 1895
مواليد في روسه
وفيات 1956
وفيات في نيويورك

مايكل آرلن


Franck Deville oder Frank Deville (* 12. August 1970) ist ein ehemaliger luxemburgischer Fußballspieler.

Karriere

Verein
Franck Deville begann seine Karriere 1987 bei Swift Hesperingen. Mit dieser Mannschaft gewann er 1990 den luxemburgischen Pokal. Nach fünf Jahren war er auf insgesamt 128 Einsätze gekommen und wechselte zu Union Luxemburg. Nach weiteren drei Jahren ging er für ein halbes Jahr zu Avenir Beggen.

Während seiner Zeit bei Union Luxemburg hatte er nach einem Spiel gegen Avenir Beggen Eckhard Krautzun kennengelernt. Anfang 1996 folgte er Krautzun und wechselte zu Union Berlin in die Regionalliga. Er wurde dort in den Mannschaftsrat gewählt und spielte sich in Freundschaftsspielen in die Stammformation der Berliner. Kurz vor seinem ersten Spiel im Punktbetrieb zog sich Deville einen Innenbandriss zu. Für Union kam Deville, der unter anderem mit Sergej Barbarez, Marko Rehmer und Ervin Skela zusammenspielte, lediglich in sechs Spielen zum Einsatz. Nach einem halben Jahr ging er zum 1. FC Saarbrücken. Für diesen kam er in 16 Spielen zum Einsatz. In der Saison 1997/98 spielte er für den SV Mettlach.

Deville kehrte daraufhin nach Luxemburg zurück und unterschrieb erneut einen Vertrag bei Avenir Beggen. Nach einem Jahr ging er zum FC Mondercange. In der Saison 2002/03 spielte er für den F91 Düdelingen und beendete seine Karriere.

Nationalmannschaft
Deville spielte 35-mal für die luxemburgische Nationalmannschaft. Eine Teilnahme an einer Fußball-Weltmeisterschaft oder einer Fußball-Europameisterschaft blieb ihm verwehrt. Allerdings war er Teil der Mannschaft, die am 7. Juni 1995 in der Qualifikation zur Fußball-Europameisterschaft 1996 die Tschechische Fußballnationalmannschaft, dem späteren Finalisten bei der EM 1996, mit 1:0 besiegten.

Erfolge

Verein
 Luxemburgischer Pokal: 1990; Finalist 2000

Nationalmannschaft
 Sieg in der EM-Qualifikation 1994/95 gegen die Tschechische Nationalmannschaft

Sonstiges
Franck Deville lernte bei einem Urlaub in Deutschland seine deutsche Frau kennen, von der er jedoch geschieden ist. Ihr gemeinsamer Sohn Maurice John (* 1992) ist ebenfalls Profifußballer.

Weblinks
  von der ehemaligen Datenbank von Playerhistory.com (englisch)
 Frank Deville auf immerunioner.de

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Luxemburg)
Fußballspieler (1. FC Saarbrücken)
Fußballspieler (1. FC Union Berlin)
Fußballspieler (F91 Düdelingen)
Fußballspieler (FC Avenir Beggen)
Fußballspieler (FC Monnerich)
Fußballspieler (RFC Union Luxemburg)
Fußballspieler (Swift Hesperingen)
Luxemburger
Geboren 1970
Mann

Franck Deville


Gradina je naseljeno mjesto u gradu Zenici, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Nalazi se nedaleko od izvora Seočke rijeke.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 147

 Muslimani -  147 (100%)

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 85

 Bošnjaci - 85 (100%)

Izvori

Naselja u Zeničko-dobojskoj županiji
Zenica

Gradina (Zenica, BiH)


Şahtepe Anıtı Mahmutbey Habibler yolu üzerinde sağ tarafta askeri bölge içindedir. Metris Manevralarını izleyen İran Şahı anısına dikilmiştir. Bu atışlara ortadoğu liderlerini etkilemek için yapılan manevralardan dolayı "kral atışları" da denmiştir.

İstanbul'daki anıtlar

Şahtepe Anıtı


As Irmãs Beneditinas da Adoração Perpétua são uma congregação de irmãs que seguem a Regra de São Bento e têm carisma eucarístico. Eles estão localizados em seu mosteiro em Clyde, Missouri.

História
O mosteiro original foi fundado em 1874 por um grupo de cinco irmãs lideradas pela Irmã Mary Anselma Felber, O.S.B., que veio do jovem mosteiro de Maria-Rickenbach (fundado em 1857) na Suíça. Chegando em Clyde, Missouri, eles fundaram o Convento Beneditino da Adoração Perpétua. Esta continua a ser a casa mãe e a maior comunidade da congregação. Abriga 550 relíquias documentadas dos santos. A decisão de vir foi desencadeada pela saída de um grupo de monges da vizinha Abadia de Engelberg, numa altura em que as comunidades monásticas se sentiam ameaçadas pelas mudanças políticas que ocorriam em toda a Europa. Tal como acontece com muitos outros grupos monásticos, eles buscavam no Novo Mundo um lugar de refúgio. Os monges fundaram a Abadia de Conceição nas proximidades de Conceição, Missouri, e começaram a ministrar aos imigrantes alemães e irlandeses da região. É uma tradição que as Irmãs Beneditinas se juntem aos monges para a oração da noite e a ceia todos os anos na segunda-feira de Páscoa; os monges, por sua vez, juntam-se às Irmãs na festa de Santa Escolástica.

Como o mosteiro na Suíça, as irmãs dedicaram muita habilidade à arte do bordado eclesiástico e cultivaram assiduamente o canto do cantochão. As irmãs começaram a ensinar as crianças imigrantes e logo abriram a St. Joseph's Academy e dirigiram um orfanato.

Desde o início de 1900, eles estabeleceram mosteiros em Chewelah, Washington; Mundelein, Illinois; Tucson, Arizona; Kansas City, Missouri; St. Louis, Missouri; San Diego, Califórnia; e Sand Springs, Oklahoma. Além disso, o Mosteiro de San Benito em Dayton, Wyoming foi estabelecido em 1989 e fechado em 2014.

Mosteiro das Irmãs Beneditinas (Tucson, Arizona)
As Irmãs Beneditinas vieram pela primeira vez a Tucson em 1935 a convite do bispo local, o Reverendo Daniel Gercke. Em 1940, eles se mudaram para o Mosteiro das Irmãs Beneditinas de estilo renascentista espanhol, que foi projetado pelo arquiteto Roy Place, que também projetou o antigo Tribunal do Condado de Pima, o hospital de veteranos de Tucson e alguns edifícios notáveis do campus da Universidade do Arizona. O edifício é amplamente reconhecido como um clássico da arquitetura de estilo missão. O mosteiro de Tucson foi fechado em 2018 e as irmãs se mudaram para a casa-mãe do Missouri.

Nos Dias de Hoje
O mosteiro da congregação fica em Clyde, Missouri. As irmãs seguem um estilo de vida simples e contemplativo, formado pela Regra de São Bento. Em 2016, havia sessenta e um membros. Sustentam-se produzindo hóstias, sabonetes, paramentos litúrgicos e pipoca gourmet. Eles são vendidos sob o nome "Monastery Creations"; os sabonetes e loções são produzidos no local em um prédio que já foi em 1927 como um matadouro quando o mosteiro tinha uma grande exploração leiteira e pecuária. "Monastery Scents" oferece vários tipos diferentes de sabonetes, loções, pomadas, protetores labiais e velas vendidos na loja de presentes do mosteiro e online.

Hóstias com baixo teor de glúten desenvolvidos pelo grupo
As Irmãs produzem hóstias com baixo teor de glúten seguras para celíacos, que foram aprovadas pela Igreja Católica para uso na Missa. As hóstias são feitas e embaladas em um ambiente dedicado sem trigo/sem glúten. A análise do conteúdo de glúten não encontrou quantidade detectável de glúten, embora o teor de glúten relatado seja de 0,01%, pois esse foi o limite mais baixo de detecção possível com a técnica de análise utilizada. Em um artigo da Catholic Review (15 de fevereiro de 2004), o gastroenterologista Alessio Fasano foi citado como declarando essas hóstias "perfeitamente seguras para celíacos".

Referências

Fontes

 Innes, Stephanie. "Midtown nuns to thank Knights with special Mass", azstarnet, August 6, 2007
 Spirit&Life(ISSN 0038-7592), published bimonthly by the Benedictine Sisters of Perpetual Adoration, 800 N. Country Club Rd., Tucson, AZ 85716

Ligações externas

 Site oficial da Congregação
 Site do mosteiro fundador na Suíça (alemão)
 Site do mosteiro do Arizona
 Excursão pela Capela do Mosteiro de Clyde
 Perguntas e respostas com Sr. Cathleen Timberlake, fazendo sabonete artesanal premium
Igreja Católica nos Estados Unidos
Beneditinos

Irmãs Beneditinas da Adoração Perpétua


Ayben Özçalkan Ülkü (d. 22 Eylül 1982, Üsküdar, İstanbul), Türk rap şarkıcısıdır.

Hayatı
Ayben, 22 Eylül 1982 tarihinde İstanbul'un Üsküdar ilçesinde doğmuştur. Rap müzik ile hatırlayamadığı kadar küçük yaşta tanışan Ayben, ağabeyi Ceza sayesinde bu müziğin Türkçe yapılabileceğini görerek kendi şarkılarını yazmaya başladı. 1998 yılında ilk profesyonel kaydı olan Yüzyüze isimli şarkıyı Nefret grubunun Meclis-i Alâ İstanbul albümünde seslendirdi ve bandrollü bir albüme ilk kaydını bu şekilde verdi. Bu onun ilk adımlarından biriydi.

Nefret: Meclis-i Ala İstanbul albümü öncesinde de sahne deneyimleri olan Ayben, solo albüm hazırlıklarını 2005'in başlarında tamamladı ve ilk albümünü Sensin O adıyla 15 Mayıs 2005'te müzikseverlerin beğenisine sundu. Ceza, Fuchs, Fuat Ergin ve Killa Hakan, Ayben'e ilk albümünde destek oldu. Toplamda 19 parçanın yer aldığı albümde rapten rocka uzanan farklı müzik türleri yer aldı.

Özel hayatı
Rap müzisyeni Ceza'nın kız kardeşidir. Aslen Çankırılıdır. 13 Aralık 2011 tarihinde yapımcı Atıf Ülkü ile evlenmiştir.

Diskografi

Albümler
 Sensin O (2005)
 Başkan (2017)

Dış bağlantılar

 Spotify'da Ayben

Türk rap şarkıcıları
Türk kadın rap şarkıcıları
İstanbul doğumlu kadın şarkıcılar
1982 doğumlular
Yaşayan insanlar
Resim aranan müzisyenler
Türk kadın şarkıcı-şarkı yazarları

Ayben


The Johnstown Flood National Memorial is a unit of the United States National Park Service. Established in 1964 through legislation signed by President Lyndon B. Johnson, it pays tribute to the thousands of victims of the Johnstown Flood, who were injured or killed on May 31, 1889 when the South Fork Dam ruptured.

History

History of the Johnstown Flood
Founded in 1800, Johnstown was a steel town that grew from the development of the Pennsylvania Railroad and other transportation services in Cambria County. The town had a population of thirty thousand people who were of mostly German and Welsh ancestry. Established in the center of a floodplain between Little Conemaugh and Stony Creek rivers, the community was surrounded, during the latter part of the nineteenth century, by land that had been devastated by deforestation and the leveling of hills, both of which were responsible for periodic floods.

In 1836, the South Fork dam was built at Conemaugh Lake to create a reservoir for the Pennsylvania Canal's western division. Measuring eight hundred and fifty feet at its breast section, the dam was made of earth and stone, and was reported to be the largest dam of its type in the world at the time of its construction. Subsequently abandoned by the canal system, it was purchased by the South Fork Fishing and Hunting Club, a recreational group composed of wealthy individuals from the Pittsburgh region who subsequently paid for repairs to the dam and additional construction which raised its height in order to transform the area into a boating and fishing resort community.

On May 31, 1889, the South Fork dam broke from the weight of combined heavy rains and a sudden freshet that had caused a significantly higher amount of water to accumulate in its reservoir than normal. The dam's rupture released twenty million tons of water, which traveled at forty miles per hour, creating a seventy-foot-high wall of water that was propelled fourteen miles downward into the Little Conemaugh River Valley, where it flooded Johnstown. Property, industry, homes, farms, and lives were destroyed as the water, debris, oil, and bodies of flood victims were caught in the arches of a Pennsylvania Railroad-owned stone bridge. Eighty of the trapped people subsequently died in a related fire.

Although the flood lasted for just ten minutes, the catastrophic damage it caused required five years of cleanup and rebuilding to enable residents of Johnstown to recover. In addition to the thousands of initial injuries and lives lost, the community was also impacted by an outbreak of typhoid fever, which developed from bacteria-tainted flood waters, causing forty additional deaths. Surviving residents were treated and cared for by relief corps from several cities in Southwestern Pennsylvania. The federal government and foreign countries also responded with more than $3.7 million in money, food, and clothing for the town.

Just sixteen when the flood happened, survivor Victor Heiser gave his recollection of the event years later during a recording of his oral history. He remembered people living in the area near the dam often saying beforehand, "That dam will give way, but it won't ever happen to us," and also recalled that the flood, when it hit, was like a "huge wall" coming down the street. The longest living survivor of the flood, Frank Shomo, died March 20, 1997, at the age of one hundred and eight.

History of the memorial
As a result of legislation proposed by U.S. Congressman John P. Saylor, H.R. 931, which was supported by the Blair County Historical Society and the Pennsylvania Historical and Museum Commission, creation of this memorial was approved by the United States Congress on August 31, 1964. Signed into law by U.S. President Lyndon B. Johnson on September 2, 1964, the Johnstown Flood National Memorial was officially established to preserve the remains of the South Fork Dam, which was structurally lacking at the time of its rupture during the Johnstown Flood on May 31, 1889. Also conserved by this legislation were the former Lake Conemaugh bed, along with the farm of Elias Unger and the clubhouse of the South Fork Fishing and Hunting Club, which owned the dam and reservoir.

The memorial is presently located at 733 Lake Road near South Fork, Pennsylvania, about 10 miles (16 km) northeast of Johnstown, Pennsylvania.

Park features
The visitor center at this national memorial offers two floors of exhibits with maps, views of the former dam, tactile displays, historic photographs of the South Fork Fishing and Hunting Club, a reproduction morgue book, the oral history of flood survivor Victor Heiser, and the film, "Black Friday," and also includes the Unger House and the Springhouse.

Visitors to the national memorial may also explore the South Fork Fishing and Hunting Clubhouse, which was acquired by the park in 2006, and the Lake View Visitor Center. Ranger-interpreted and van-guided tours are also both available.

Hiking trails connect various parts of the memorial, and picnicking areas are also present throughout.

Lakebed Rehabilitation Project
On January, 2020, the Lakebed Rehabilitation Project began at the Johnston Flood National Memorial. The project's goal was to restore the view of how the lakebed looked before the breakage of the dam in 1889. Vegetation has grown in the area so the National Park Service Wildland Fire and Aviation staff cleared it using a masticator machine. This caused problems however as there are many places that both man and machine cannot clear with safety. An organization named Allegheny Goatscape from Pittsburgh used their services of 12 goats and a donkey to provide assistance in clearing the area. The herd is able to eat an approximate of an acre of vegetation every two weeks. Another organization named Russell Tree Experts from Ohio also assisted in mechanical clearing of the lakebed. This clearing project is expected to continue till the summer of 2021.

Gallery

See also
 List of national memorials of the United States
 South Fork Fishing and Hunting Club
 Johnstown flood of 1936
 Johnstown flood of 1977
 St. Francis Dam disaster
 Vajont Dam disaster

References

 The National Parks: Index 2001–2003. Washington: U.S. Department of the Interior.

External links

 Official NPS website: Johnstown Flood National Memorial
 Run for Your Lives!: The Johnstown Flood of 1889, a National Park Service Teaching with Historic Places (TwHP) lesson plan (archive)

Monuments and memorials on the National Register of Historic Places in Pennsylvania
National Memorials of the United States
Museums in Cambria County, Pennsylvania
History museums in Pennsylvania
Protected areas established in 1964
National Park Service areas in Pennsylvania
Protected areas of Cambria County, Pennsylvania
Monuments and memorials in Pennsylvania
1964 establishments in Pennsylvania
National Register of Historic Places in Cambria County, Pennsylvania

Johnstown Flood National Memorial


Charles Roscoe Barnes (May 8, 1850 – February 5, 1915) was one of the stars of baseball's National Association (1871–1875) and the early National League (1876–1881), playing second base and shortstop.  He played for the dominant Boston Red Stockings teams of the early 1870s, along with Albert Spalding, Cal McVey, George Wright, Harry Wright, Jim O'Rourke, and Deacon White.  Despite playing for these star-studded teams, many claim that Ross was the most valuable to his teams.

Early life
Ross Barnes was born on May 8, 1850, in Mount Morris, Livingston County, New York.

Career

From 1868 to 1870, Ross starred for the Rockford Forest Citys, along with Albert Spalding, attaining professional status in the second year.  When the National Association was formed in 1871, Harry Wright signed both men to his new team in Boston.  Barnes's major league career thus started when he was 21.  He split time between second base and shortstop for the Boston Red Stockings of the new National Association.  Barnes led the league with 66 runs scored and 91 total bases, finishing second in batting average at .401.

In 1872, he led the Association with a .432 batting average, a .585 slugging percentage, 99 base hits, 134 total bases, and 28 doubles.  The Red Stockings began a four-year dominance of the Association, with Barnes a key player each year.  Barnes again led the Association in 1873, hitting .425, as well as leading in on-base percentage (.456), slugging percentage (.584), base hits (137), runs scored (125), total bases (188), doubles (29), bases on balls (28), and stolen bases (13).  His .340 BA in 1874 was good enough for eighth in the league, while his .364 was good for second in 1875, while leading again in runs scored (115), base hits (143) and on-base percentage (.375).

His Red Stockings went a combined 205-50 from 1872-75, a winning percentage not matched by any team since.

Before the 1875 season ended, Barnes and four other Boston players signed contracts with the Chicago White Stockings.  When word leaked out in Boston before the end of the season, Barnes and his teammates were reviled by Boston fans, being called "seceders", a strong epithet just a decade after the Civil War.  It was likely that the National Association would void the signing, but Chicago owner William Hulbert preempted the move by forming the National League and causing the NA to disband.

Barnes's new team finished first in the NL's first season with a 55–12 record, while Boston fell to fourth.  Ross led the National League batting (.429), on-base percentage (.462), slugging (.562), runs (126), hits (138), bases (190), doubles (21), triples (14), and walks (20). In the 1876 season, Barnes also established the single-season record for runs per game (1.91), a mark which still stands. Barnes also has the distinction of having hit the first home run in National League history, on May 2, 1876. In the 1876 season Barnes not only lead the league in runs scored but had scored 54 more runs than any other player, the largest margin ever in the history of Major League Baseball.

Fair-Foul Bunt Rule Change
Barnes specialized in the fair-foul bunt in which he was so dominant that the National League changed its rules after the 1876 season to eliminate.  At that time home plate was made of cast iron, and was further forward than it is now and in fair territory.  If a batted ball first landed in fair territory, it remained fair even if it rolled into foul territory immediately.  And in the 1870s hitters were allowed to call for the pitch to be either high or low.  Many hitters would call for the pitch to be low, and then bunt the ball so that it landed fair and rolled foul, in which case it would be impossible for the defense to throw them out.  Barnes was the master at this, but differently than the other players he would take a full swing, aim for the top of the ball, so that it would bounce off home plate, and then roll way foul.  And when the infielders would position themselves to field the bunt, Barnes would often swing away to keep them off balance. This technique allowed Barnes to be dominant, often hitting over .400, and lead the major leagues in ways that were unequaled.  However, once the rule was changed, Barnes offensive career collapsed and he never again hit even .300.

In 1877, Barnes fell ill with what was then only described as an "ague", played only 22 games, and did not play well when he was in the lineup. The illness robbed Barnes of much of his strength and agility and shortened his career. Though some have blamed a rule change regarding foul balls for Barnes's decline, Nate Silver argues that the illness was likely the primary factor that hurt Barnes's career.

The remainder of his career was an effort to return to glory ending in mediocrity.  He played for the Tecumseh team in the International Association (arguably baseball's first minor league) in 1878, returned to the National League with the Cincinnati club in 1879, sat out all of 1880, and finished his professional career in 1881, playing his last season in Boston, the site of his former glory. After 1876, he never hit better than .272, and his other totals were barely half of those from his glory days.  He retired at age 31.  He finished his career with 859 hits, 698 runs, and a .359 average, in only 499 games played and 2392 at bats.  His 1.4 runs per game played remains the best of all time.

Barnes briefly returned to professional baseball in 1890, serving as an umpire for the Players' League.

Evaluation

Barnes is only one of four players, the others being Babe Ruth, Rickey Henderson, and Aaron Judge, in the history of Major League Baseball to lead his league in runs scored with more than 30 runs over the next closest player; in 1876 Barnes had 54 more runs scored than runner-up George Wright, which is the largest differential ever.

Barnes holds the career NA records in runs (459), hits (530), doubles (99), walks (55), stolen bases (73), total bases (695), times on base (585), runs produced (694), batting average (.390), on-base percentage (.413), and slugging percentage (.511).

During the late 19th and early 20th century, Barnes was highly regarded by many baseball observers. In 1903, sportswriter Tim Murnane wrote that Barnes was the "king of second baseman, as well as the finest batsman and run-getter of all time." However, the memory of Barnes's accomplishments waned as the 20th century progressed, with many analysts, including Bill James, dismissing Barnes's dominance due to his reliance on a defunct rule.

In the 21st century, Barnes has received some retroactive recognition by baseball writers. In 2007, Nate Silver wrote that Barnes was "arguably the single most dominant player in Major League history."

Personal life

Barnes held a variety of white-collar jobs in the Chicago area after his baseball career, including serving as an accountant with People's Gas, Light & Coke Company.  A bachelor for most of his life, Barnes married Ellen Welsh in 1900. He died from heart disease in 1915.

See also
 List of Major League Baseball batting champions
 List of Major League Baseball annual runs scored leaders
 List of Major League Baseball annual doubles leaders
 List of Major League Baseball annual triples leaders
List of Major League Baseball single-game hits leaders

References

"The National League's First Batting Champ", Baseball Research Journal, John Duxbury, Society for American Baseball Research (SABR) (1976)
"Roscoe Conkling Barnes", Nineteenth Century Stars, Frank V. Phelps, SABR (1989)
Blackguards and Red Stockings, William J. Ryczek, Colebrook Press (1992)
National Association of Base Ball Players, Marshall D. Wright, McFarland Publishing (2000)
"The Lost Art of Fair-Foul Hitting", The National Pastime, Robert H. Schaefer, SABR (2000)

External links

1850 births
1915 deaths
19th-century baseball players
Baseball players from New York (state)
Boston Red Caps players
Boston Red Stockings players
Chicago White Stockings players
Cincinnati Reds (1876–1879) players
London Tecumseh players
Major League Baseball infielders
Minor league baseball managers
National League batting champions
Sportspeople from Rockford, Illinois
Rockford Forest Citys (NABBP) players
People from Mount Morris, New York

Ross Barnes


An Staurochilus leytensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Oakes Ames, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eric Alston Christenson. An Staurochilus leytensis in nahilalakip ha genus nga Staurochilus, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Staurochilus

Staurochilus leytensis


"2. općinska nogometna liga Koprivnica" za sezonu 1989./90. je bila liga osmog stupnja nogometnog prvenstva SFRJ.
Sudjelovalo je 9 klubova, a prvak je bilo "Jedinstvo" iz Rasinje.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutarnje poveznice
 1. općinska liga Koprivnica 1989./90.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, "Glas Podravine"
 library.foi.hr, "Glas Podravine", br. 22, god. XLV, izdano 8. lipnja 1990., str. 9, preuzeto 3. travnja 2021.

1989-90 2 OL Koprivnica
Koprivnica-2

2. općinska nogometna liga Koprivnica 1989./90.


An Lepanthopsis vinacea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Schweinfurth. An Lepanthopsis vinacea in nahilalakip ha genus nga Lepanthopsis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthopsis

Lepanthopsis vinacea


An Eria rostriflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Eria rostriflora in nahilalakip ha genus nga Eria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eria

Eria rostriflora


Steven Ralph Schirripa ( ; born September 3, 1957) is an American actor. He is best known for portraying Bobby Baccalieri on The Sopranos, Leo Boykewich on The Secret Life of the American Teenager, and Detective Anthony Abetemarco on Blue Bloods. Schirripa is host of two Investigation Discovery series: Karma's A B*tch! and Nothing Personal. He is the voice of Roberto in the Open Season film series.

Early life
Schirripa was born on September 3, 1957 in Bensonhurst, Brooklyn. His father, Ralph Schirripa, was Italian-American. His grandparents, Ilario Schirripa and Maria Capacci, were from Riace, Calabria, Southern Italy. His mother, Lorraine Schirripa (née Bernstein), was of Jewish descent. Schirripa grew up in a low-income household with four siblings, went to Lafayette High School and graduated from Brooklyn College.

Career

Film and television
Schirripa got his first taste of show business in his job as entertainment director of the Riviera Hotel and Casino in Las Vegas. In the biography page of his website, Schirripa says that he had cameo appearances in comedy specials by Drew Carey and Kevin Pollak, among other comedians. That led to a role as an uncredited extra in Martin Scorsese's Casino. In the film, he portrayed a customer at the bar in the scene when Joe Pesci's character angrily stabs a man with a pen. After this, Schirripa decided that he wanted to become an actor.

He had several minor roles in films, including The Runner (1999) and Joe Dirt (2001). His breakthrough role was in the second season (2000) of The Sopranos, playing Tony Soprano's mobster brother-in-law Bobby Baccalieri. By chance, he was in New York City in June 1999 for a friend's wedding, and around that time he was invited for an audition in New York City, initially for Agent Skip Lipari, and later for the role of Baccalieri. He played Baccalieri for five seasons, and for the first two seasons he wore a fat suit to fit the role.

His many television appearances include Angel, Casino Cinema, Columbo, Star Trek: Enterprise, Hollywood Squares, Joey, Law & Order, Law & Order: Special Victims Unit, My Wife and Kids, Ed, Jeopardy!, George Lopez, Tim and Eric Awesome Show, Great Job! and The King of Queens. In 2008, Schirripa appeared on CBS's primetime game show Million Dollar Password, and in 2019, Schirripa appeared on the game show Pyramid alongside Jamie-Lynn Sigler. He also made an uncredited appearance along with fellow Soprano star Vincent Pastore on the 6th Season episode of Aqua Teen Hunger Force entitled "She Creature".

Schirripa was a frequent guest on the Don Imus radio program. In February 2007, he began to make appearances for Total Nonstop Action Wrestling, on Spike TV, siding with Team 3D as their cousin in their ongoing battle against The Latin American Xchange. On October 30, 2007, he appeared on, The Podge and Rodge Show. He also did spots as "Steve the Judgmental Bastard" on The Tonight Show with Jay Leno, and taped several episodes of The Gong Show with Dave Attell, as one of the celebrity judges.

From 2008 to 2012, Schirripa had a recurring role in the ABC Family show, The Secret Life of the American Teenager, as Leo Boykewich, Ben's dad.

In 2009, he made a cameo appearance alongside fellow Sopranos actor Frank Vincent in Stargate Atlantis episode "Vegas". He was also in 2009's My Fake Fiancé with Melissa Joan Hart and Joey Lawrence as the Monkey.

He has appeared on the Tonight Show more than 40 times as a guest and as a correspondent. Schirripa hosted NBC's poker game show, Face the Ace, with the premiere episode airing on August 1, 2009. In the fall of 2010, Schirripa had a guest star role in the digital comedy short film, Lil DPC, from writer/director Michael Ratner, which also features rapper Fat Joe and Blink 182's Mark Hoppus.

In 2011 and 2012, Schirripa hosted and narrated the television true-crime series Nothing Personal, which premiered in the US on Investigation Discovery and in the UK on History. The series featured an often humorous take on true stories and reenactments of murders-for-hire. In addition to hosting the hour-long programs, Schirripa was one of the program's executive producers. Subsequently, Schirripa hosted Karma's a B*tch!, also for Investigation Discovery.

He has also guest-starred in the American version of Top Gear. Schirripa played Sonny Rosselli in A Poet Long Ago, a short film written by Pete Hamill and directed by Bob Giraldi, which gained entry into a number of film festivals in 2013.

In 2014, Schirripa played Joey on the ABC series Black Box, did voice acting in an episode of American Dad! entitled "Stan Goes on the Pill", and played Vito in the silver screen adaptation Jersey Boys, directed by Clint Eastwood. He will play Father Ed in Chasing Yesterday, a film by writer/director Joseph Pernice, as well as be in the film Houses, by writer/director Jenner Furst, alongside Sopranos co-stars Michael Imperioli and John Ventimiglia.

Starting in 2015, Schirripa has played Det. Anthony Abetemarco, an investigator who works with assistant district attorney Erin Reagan on the CBS series Blue Bloods.

In July 2017, Schirripa appeared in a segment on John Oliver's satirical news show Last Week Tonight satirizing Boris Epshteyn and the right-wing tone of mandatory segments given to member stations by the Sinclair Broadcast Group.

Schirripa co-hosts a podcast with Michael Imperioli called Talking Sopranos, which began on April 6, 2020. The two provide inside info as they follow The Sopranos series episode by episode. By September 2020, the podcast had reached over five million downloads. On September 17, 2020, Imperioli and Schirripa signed a deal with HarperCollins book imprint William Morrow and Company to write an oral history of the show; the book titled Woke Up This Morning: The Definitive Oral History of The Sopranos was released on November 2, 2021.

Books
Schirripa's acting roles often portrayed "goombas," slang for stereotypical Italian-American tough guys and often denoting connections to the Mafia. He carried that persona over into real life but with a comedic twist, especially in appearances on talk and game shows. He expanded on that persona when he wrote a series of books starting with A Goomba's Guide to Life () in 2002. He followed up with The Goomba's Book of Love, co-authored with Charles Fleming in 2003 (). The series continued with The Goomba Diet: Large and Loving It () in 2006, and in 2013 Big Daddy's Rules: Raising Daughters Is Tougher Than I Look (), co-authored by Philip Lerman.

Schirripa and Fleming also collaborated on two books about Nicky Deuce, a suburban teenager who is sent to visit his grandparents in Brooklyn. Nicky Deuce: Welcome to the Family was followed by Nicky Deuce: Home for the Holidays, which was the basis for the 2013 Nickelodeon film Nicky Deuce starring Noah Munck. Nicky Deuce also featured supporting roles filled by James Gandolfini, Michael Imperioli, Tony Sirico, and Vincent Curatola of The Sopranos fame.

Theatre
On April 3, 2014, Steve Schirripa gave a theatrical performance in a special production of Guys and Dolls alongside Nathan Lane, Patrick Wilson, and Megan Mullally at Carnegie Hall.

Uncle Steve's Italian Specialties
In 2014, Schirripa launched a line of organic vegan pasta sauces under the business name of Uncle Steve's Italian Specialties Group. Schirripa appeared on the Eric Andre Show, in part, to promote the sauce.

Personal life
Schirripa married Laura Lemos on April 22, 1989. They have two children, daughters Bria and Ciara.

When asked if he was bar mitzvahed, Schirripa answered no and stated that he was raised as a Catholic but that he "very much identifies as being Jewish as well".

Filmography

Film

Television

References

External links

1957 births
20th-century American male actors
21st-century American male actors
21st-century American Jews
American Ashkenazi Jews
American animators
American male film actors
American male singers
American male television actors
American male voice actors
American male writers
American people of Italian descent
American people of Jewish descent
American podcasters
Brooklyn College alumni
Film producers from New York (state)
Jewish American male actors
Lafayette High School (New York City) alumni
Living people
Male actors from New York City
Musicians from Brooklyn
People from Bensonhurst, Brooklyn
Actors from the Las Vegas Valley
People of Calabrian descent
Television producers from New York City

Steve Schirripa


ජාත්‍යන්තර පාපන්දු වර්ගීකරණයේ 12 වන ස්ථානයේ ග්‍රීසිය පසුවෙයි. ග්‍රීක පාපන්දු කණ්ඩායමේ නායකයා ලෙස ගියෝර්ගස් කරගොනිස් කටයුතු කරයි. වර්ෂ 2010 සිට ග්‍රීක පාපන්දු කණ්ඩායමේ පුහුණුකරු ලෙස ෆර්නැන්ඩෝ සන්ටෝස් කටයුතු කරයි.
නායක-ගියෝර්ගස් කරගොනිස්
දැල් රකින්නෝ-පොනොග්ලොටිස් ගයිකොස්, ස්ටේෆොනොස් කපිනෝ, ඔරෙස්ටිස් කරනේසිස්
ආරක්ෂකයෝ-ජෝස් හොලිබස්, ගයිනස් මනියාටිස්, කොස්ටස් මනලස්

පාපන්දු

ග්‍රීක ජාතික පාපන්දු කණ්ඩායම


En slem Dreng er en dansk stumfilm fra 1912 med ukendt instruktør.

Handling

Medvirkende
Aage Brandt
Olga Svendsen
Jørgen Lund
Holger Pedersen (Gissemand)
Alfred Arnbak
Alma Lagoni
Bertha Lindgren
Johan Nielsen I
Vilhelm Møller

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1912

En slem Dreng (film fra 1912)


EMI Group Limited (upprunalega skammstöfun fyrir Electric and Musical Industries, einnig kallað EMI Records Ltd. eða einfaldlega EMI) var bresk fjölþjóðasamsteypa stofnuð í mars 1931 í London. Við kaup Universal Music á EMI árið 2012 var það fjórði stærsti viðskiptahópurinn og útgáfufyrirtækið í tónlistariðnaðinum, og var talið eitt af "stóru fjóru" plötuframleiðendum heims (nú "stóru þrem"). Útgáfur EMI voru meðal annars EMI Records, Parlophone, Virgin Records, og Capitol Records, sem eru nú undir Universal Music fyrir utan Parlophone, sem er nú í eigu Warner Music.

Breskar tónlistarútgáfur
Dreifiaðilar tónlistarútgáfna

EMI


කැටායනයක් () යනු ප්‍රෝටෝන වලට වඩා අඩු ඉලෙක්ට්‍රෝන ප්‍රමාණයක් සහිත අයනයකි. එබැවින්, එයට ධනාත්මක ආරෝපණයක් ඇත.

ප්‍රෝටෝනයක විද්‍යුත් ආරෝපණය ඉලෙක්ට්‍රෝනයක ආරෝපණයට සමාන වේ. එ බැවින් අයනයක සම්පූර්ණ විද්‍යුත් ආරෝපණය යනු අයනයේ ඇති ප්‍රෝටෝන ගණන ඉලෙක්ට්‍රෝන ගණන අඩු කළ විට අගය වේ.

ආශ්‍රිත ලිපි
 අයන
 ඇනායන

+

කැටායන