Almindelig Turt (Cicerbita alpina) er en flerårig, urteagtig plante, der vokser på fugtig jord i lyse skove eller på enge i store dele af Europa, ofte i bjergegne.

Kendetegn
Almindelig turt er kendetegnet ved at have en enkelt eller nogle få, kraftige stængler, der som regel ikke er forgrenede. Øverst er stænglen rødbrun med tætsiddende, violette kirtler. De nederste blade er stilkede og fjerdelte med tre par sideafsnit og et endeafsnit, der er trekantet eller spydformet. De øverste blade mangler stilk, og bladfoden omslutter stænglen mere eller mindre. Disse øverste blade er tæt dækket af kirtelhår. Oversiden er græsgrøn, mens undersiden er lidt lysere. Bladranden er tandet. Blomstringen foregår i juli-september, hvor man finder de små blomster samlet i kurve, som igen danner større, endestillede stande. De enkelte blomster er 5-tallige og uregelmæssige med blåviolette kronblade. Frugterne er nødder med fnok.

Rodsystemet består af en kort og tyk jordstængel og grove, kun svagt forgrenede rødder. Hele planten indeholder hvid mælkesaft.

Planten når en højde på over 1 m (under gunstige forhold sågar over 2 m). Bredden er på ca. 40 cm.

Hjemsted

Almindelig Turt er udbredt over det meste af Europa (fra Murmansk, Finland og Norge i nord til Grækenland, Italien og Spanien i syd og mellem Storbritannien og Ukraine i vest-østlig retning). Derimod findes arten ikke i Danmark. Arten er knyttet til lyse skove, sætere og enge med næringsrig og fugtig jordbund. Den findes derfor ofte i bjergegne eller på andre steder med passende fugtighed.

I naturparken Pallas-Yllästunturi findes en stor del af planterne fra finsk Lapland. Her finder man højmoser, men også gamle, urørte skove, og i disse vokser arten sammen med bl.a. Almindelig Hæg, Almindelig Mangeløv, Almindelig Strudsvinge, Enblomstret Vintergrøn, Kvan, Peberbusk, Skov-Storkenæb og Vild Ribs.

Galleri

Note

Eksterne Links
 Arne og Anna-Lena Anderberg: Den virtuella floran – her om netop Almindelig Turt (på )

Blå blomster
Engplanter

Almindelig turt


Laura Annikki (Laila) Kinnunen, gift Mišić (født 8. november 1939 i Helsinge kommun, død 26. oktober 2000 i Heinävesi), var en finsk sangerinde, som havde sin storhedstid i 1950'erne og 1960'erne. Hun vandt stor berømmelse i Finland, Sverige, og i Tyskland. Hun havde sprogøre og indsang sange på finsk, svensk, engelsk, afrikaans, og russisk. Hun har også sunget tre danske sange, "Dansevise", "Forelsket i København" og "Du får den kolde skulder" i finske udgaver. Endividere indsang hun også Vårvalsen, bl.a. sammen med Dario Campeotto.

Liv og gerning
Laila Kinnunen tilbragte sin barndom som finnebarn i Sverige og vendte tilbage til Finland som 10-årig. Hun vandt en sangkonkurrence i Helsingfors i 1955 og blev solosangerinde i Lasse Pihlajamaas orkester 1956. Senere sang Kinnunen også i blandt andet i Olli Hämes og Erkki Melakoskis orkestre. Den første indspilning, "Lazzarella" fra 1957, blev omgående en succés. Andre fremgangsrige indspilninger fra 1950'erne var blandt andre finske versioner af sangene "Everybody Loves a Lover", "Fever", "Marina", "Jazzbacillen" og "Petite fleur".

Da Finland debuterede i Eurovision Song Contest i 1961 i Cannes i Frankrig, sang Kinnunen Finlands bidrag. Melodien "Valoa ikkunassa" ("Lys i vinduet") kom på en delt 10. plads. Derefter turnerede Kinnunen blandt andet i Sverige, Vesttyskland og Nederlandene. Kinnunen deltog også i Finlands udtagelseskonkurrencer til Eurovision Song Contest i 1962, 1966, 1967 og 1969.

I 1960'erne indspillede Laila Kinnunen sine mest inderlige og afvekslende tolkninger af ikke-finsk musik, blandt andet inden for genrerne bossa nova, jazz, folkemusik og musical. De mest kendte af dem var de finsksprogede versioner af "På Manchuriets højder", "Desafinado", "One Note Samba", "Garota de Ipanema" og "Du". Hun indspillede også nogle sange med sin søster Ritva Kinnunen. I 1980 gjorde Kinnunen et mindre comeback med singlen "Kohtalon lapsi" / "Toiset meistä".

Skandalepressen rettede i de sidste år af hendes liv opmærksomheden mod hendes alkoholproblemer.

Laila Kinnunen var gift to gange, med skuespilleren Ville-Veikko Salminen og med den jugoslaviske musiker Mišo Mišić. Med sidstnævnte fik hun datteren Milana Mišić, som lige som moderen blev sangerinde men tillige uddannet optiker.

Diskografi

 Laila (LP, Scandia 1965)
  Iskelmiä vuosien varrelta (LP, Scandia 1974)
 Ajaton Laila Kinnunen (LP, Scandia 1974)
 Sävelkansio (LP, Hjgitjelmi 1980)
 Valoa ikkunassa (2LP, Helmi 1986)
 32 ikivihreää (2LP, Safir 1989)
 24 ikivihreää (CD, Finnlevy 1989)(1976)
 Mandschurian kummut (CD, Basebeat 1989)
 Unohtumattomat (CD, Helmi 1992)
 Parhaat (3CD, Valitut Palat 1994)
 20 suosikkia – Lazzarella (CD, F Records 1996)
 20 suosikkia – Valoa ikkunassa (CD, F Records 1996)
 20 suosikkia – Mandshurian kummut (CD, F Records 1997)
  20 suosikkia – Idän ja lännen tiet (CD, F Records 1997)
 Muistojen laila (CD, F Records 1999)
 Kaikki kauneimmat (CD, F Records 2000)
 Muistojen kyyneleet - 20 ennen julkaisematonta laulua (CD, Mediamusiikki 2001)
 Kadonneet helmet: 20 ennenjulkaisematonta laulua (CD, Mediamusiikki 2002)
  Kadonneet helmet 2: 20 ennenjulkaisematonta laulua (CD, Mediamusiikki 2004)
 30 suosikkia (CD, Warner Music 2007)
 Suuret Suomalaiset – 80 klassikkoa (4 CD, Warner Music Finland Oy 2016)

Bibliografi
 Halusin laulaa, halusin rakastaa (red. Irja Sievänen, 1972).

Litteratur
 Ikävalko, Reijo: Valoa ikkunassa – Laila Kinnunen.
 Wuori-Tabermann, Tuija – Tabermann, Tommy: Lailan laulu. WSOY, 2002.

Sangere fra Finland
Finlands Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 1961

Laila Kinnunen


Renlighed er en god ting er en film fra 1956 med ukendt instruktør.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1956
Dokumentarfilm fra Danmark

Renlighed er en god ting


Newt Arnold, né le  à Palo Alto et mort le  à Encino, est un réalisateur  américain.

Filmographie
 1962 : Hands of a Stranger
 1971 : Blood Thirst
 1988 : Bloodsport

Liens externes

Réalisateur américain
Naissance à Palo Alto
Naissance en février 1922
Décès en février 2000
Décès à 77 ans
Mort d'une leucémie
Étudiant de l'université Stanford
Décès à Encino (Los Angeles)

Newt Arnold


Frances Marion (San Francisco, SAD, 18. studenog 1888. - Los Angeles, SAD, 12. svibnja 1973.) - bila je američka novinarka, glumica, spisateljica, redateljica i jedna od najvažnijih scenaristica ranog Hollywooda.

Tijekom svoje karijere napisala je preko 325 scenarija. Bila je prva spisateljica koja je osvojila dva Oscara. Marion je svoju filmsku karijeru započela radeći za redatelja Louisa Webera. Napisala je brojne scenarije za nijeme filmove za glumicu Mary Pickford, prije nego što je prešla na pisanje zvučnih filmova.

Napisala je, surađivala i adaptirala više od 150 scenarija između 1915. i 1939., ostavivši snažan trag na američkom nijemom i zvučnom filmu. U nijemoj eri napisala je scenarije za: Mary Pickford, Marion Davies i Lillian Gish, istaknuvši se adaptacijom književnih predložaka u scenarije za filmove "Stella Dallas" i "Grimizno slovo" (oba 1926.). U tom razdoblju okušala se i kao redateljica, snimivši tri filma. U tridesetima, svoj rad potvrdila je pisanjem scenarija za filmove: "Velika kuća" (1930.), "Anna Christie" (1930.), "Šampion" (1931.), "Večera u osam" (1933.) i "Dama s kamelijama" (1936). Osvojila je dva Oscara, postavši prva scenaristica koja je tu nagradu osvojila dva puta. U ranim četrdesetima napustila je Hollywood, posvetivši se pisanju romana i kazališnih predstava.

Izvori

Američki filmski redatelji
Američki književnici
Američki novinari
Američki filmski scenaristi
Dobitnici Oscara za najbolji adaptirani scenarij

Frances Marion


الحرفة: مهنة تتطلب نوعاً خاصاً من العاملين.
 المشغولات اليدوية.
 المهن اليدوية.
 الحرفة-صالح المديني: قرية في محافظة البحيرة في مصر.
 حرفة (نبات): جنس نبات يُسمَّى أندلسية.

حرفة (توضيح)


Pulau Tiga (engl. Tiga Island) ist eine zum malaysischen Bundesstaat Sabah gehörende Vulkaninsel am Eingang der zum Südchinesischen Meer offenen Kimanis Bay.

Geographie
Die Insel liegt etwa 10 Kilometer nordöstlich von Kap Nosong, der südlichen Begrenzung der Kimanis Bay. Die Meerenge zwischen Kap Nosong und Pulau Tiga wird Tiga Channel (Tiga-Kanal) genannt und stellt die Hauptschifffahrtsroute für den Zugang zur Kimanis Bay dar. Die Insel ist mit Ausnahme der Spitze im Südosten dicht bewaldet und von zahlreichen Riffen umgeben.

Entstehung
Die Entstehung von Pulau Tiga wurde durch das große Erdbeben auf der philippinischen Insel Mindanao vom 21. September 1897 getriggert. Durch das Erdbeben wurde ein Vulkanausbruch vor der Küste Sabahs ausgelöst, durch den zunächst eine 20 m breite Insel gebildet wurde. Über die nächsten vierzig Jahre folgten weitere Vulkanausbrüche und Eruptionen zweier nahegelegener Schlammvulkane, die zusammen Pulau Tiga auf die heutige Größe anwachsen ließen. Der letzte Ausbruch erfolgte im Jahr 1941.

Pulau Tiga National Park
Pulau Tiga bildet zusammen mit den Pulau Kalampunian Besar, Pulau Kalampunian Damit und dem umliegenden Meeresgebiet den 158 Quadratkilometer großen Pulau Tiga National Park. Seit 1933 als Waldschutzgebiet gelistet, wurden die Inseln 1978 als Nationalpark ausgewiesen.

Reality-Show "Survivor"
Pulau Kalampunian Besar und Pulau Tiga waren Drehorte und Schauplatz der US- und UK-Version von Survivor: Borneo, einer Reality-Show.

Weblinks
 Pulau Tiga National Park auf der Website von Sabahparks

Einzelnachweise

Insel (Asien)
Insel (Südchinesisches Meer)
Schlammvulkan
Insel (Sabah)

Pulau Tiga


مطار الحديدة الدولي  هو مطار دولي يقع في مدينة الحديدة اليمنية المطلة على الساحل الشرقي للبحر الأحمر، ويستخدم مدرج المطار من قاعدة الحديدة الجوية، يخدم المطار مدينة الحديدة والقرى والمراكز التابعة لها، ويخدم المطار الرحلات الداخلية والرحلات الدولية.
في تاريخ 28 مارس تم إستهداف المطار من قبل طائرات عاصفة الحزم .

خطوط وشركات الطيران
 الخطوط الجوية اليمنية (صنعاء، القاهرة، عمَّان، جدة )
 طيران السعيدة (صنعاء )

انظر أيضا
 قائمة مطارات اليمن

مراجع

مبان ومنشآت في الحديدة
محافظة الحديدة
الحديدة الدولي
مطارات اليمن

مطار الحديدة الدولي


بطمنك هو اسم الألبوم الأول للفنانة شيرين بعد انفضالها من شركة فري ميوزك وتعاقدها من شركة روتانا

أغاني الألبوم
 انا مش بتاعه الكلام ده ريمكس
 براجع نفسي
 مش عايزه غيرك أنت
 مش عايزه غيرك أنت ريمكس
 بطمنك
 بكلمة منك

ألبومات شيرين

بطمنك (البوم)


Soyuz 6, Sovyetler Birliği tarafından gerçekleştirilen uzay uçuşu. Soyuz 7 ve Soyuz 8 ile birlikte üç araç ve yedi kozmonotun görev aldığı bir uçuşun parçasıydı. Bu uçuşta, tarihte ilk defe üç uzayaracı birlikte görev yapmıştır.

Georgi Şonin ve Valeri Kubasov'dan oluşan mürettebat Soyuz 7 ve Soyuz 8'in kenetlenmesini yüksek kaliteli bir filme çekmekle görevlendirilmişti. Ancak üç aracın da kenetlenme sistemleri arızalanınca bu gerçekleştirilemedi.

Sorunun nereden kaynaklandığı asla kesin olarak ortaya çıkarılamadı. Ancak genellikle bir helyum basınç dayanıklılık testinden kaynaklandığı söylenmektedir. Bu görev için kullanılan Soyuz aracında (7K-OK) kenetlenme devreleri hizmet modülünün motor bölümü yanındaki bir bölmede duruyordu. Bölmenin içi elektronik devrelerin sorunsuz çalışması için helyum gazıyla doldurulmuştu. Dünyaya dönüş sırasında uzayaracının ağırlığının azalması için bu bölme kenetlenmeden sonra atılıyordu. Üç uzay aracının da elektronik devrelerini neyin bozduğu hâlâ bilinmemektedir.

Mürettebat uzayda kaynak yapımı konusunda önemli deneyler gerçekleştirdi. Denenen üç yöntem elektron ışını, düşük basınç plazma arkı ve yanıcı elektrottu. Cihaz, Kiev, Ukrayna merkezli E. O. Paton Elektrik Kaynağı Kurumu tarafından geliştirilmişti. Kaynak kalitesinin Dünyadaki örneklerden daha aşağı kalmadığı söylenir.

Araç Dünya yörüngesinde 80 tur attıktan sonra 16 Ekim 1969'da Kazakistan'da Karaganda'nın 180 km kuzeybatısına indi.

Görevin çağrı kodu antik Yunan kahramanı Antaeus'a ithafen Antey idi. Bu aynı zamanda, uçuşun gerçekleştiği sırada dünyanın en büyük uçağı olan Ukrayna yapımı Antonov 22'nin de adıydı.

Mürettebat

 Georgi Şonin (1. uçuş) - Komutan
 Valeri Kubasov (1. uçuş) - Uçuş mühendisi

Notlar

06
1969'da Sovyetler Birliği
1969'da uzay çalışmaları

Soyuz 6


El término inglés flyback puede referirse a:

 Cronógrafo flyback, un reloj de un solo botón para parar, poner a cero y recomenzar la medición del tiempo
 Convertidor flyback, un tipo de convertidor de corriente continua (DC - DC).
 Diodo flyback, también conocido como «diodo de piñón libre», usado para proteger contra chispas producidas por cargas inductivas.
 Transformador flyback, usado para dirigir el tubo de rayos catódicos.
 FlyBack, una aplicación de copia de seguridad en código abierto.

Referencias

Flyback


La  armée () est une unité militaire de l'armée royale italienne (Regio Esercito Italiano) pendant la Première et la Seconde Guerre mondiale.

Première Guerre mondiale
Pendant la Première Guerre mondiale, la  armée porte la responsabilité d'un long front allant du col du Stelvio sur la frontière italo-suisse-autrichienne jusqu'au plateau d'Asiago et résiste avec succès l'offensive austro-hongroise. Son secteur est ensuite réduit, limitant son rôle à la défense des frontières du Trentin et de la région de Vérone.

Formation et opérations en 1915
La 1 armée est issue de l'Armée de Milan qui devint, en octobre 1914, la 1 armée. En plus de divers corps d'armée (jusqu'à cinq), elle avait à sa disposition de grandes unités non comprises dans les corps d'armée : des divisions d'infanterie et de cavalerie et des groupes de troupes alpines. Même le commandement des truppe altipiani a été placé par la suite au sein de cette armée. La 1 armée a participé pendant le conflit à des conquêtes, divers revers et reconquêtes (principalement la guerre dite blanche) jusqu'à la bataille finale de Vittorio Veneto.

La Première Guerre mondiale s'étendant à l'Italie, cette armée est placée sous le commandement du lieutenant général Roberto Brusati et se compose du III corps d'armée (Corpo d'Armata) de Milan sous le commandement du lieutenant général Vittorio Camerana et du V corps d'armée de Vérone sous le commandement du lieutenant général Florenzio Aliprindi.

Chaque corps d'armée était composé de trois divisions d'infanterie, y compris des unités d'artillerie de campagne et de sapeurs. En outre, il y avait une troupe de corps composée de bersaglieri, d'alpini, de cavalerie, d'artillerie et d'autres spécialistes et une troupe d'armée composée d'infanterie, de cavalerie, d'artillerie et de spécialistes.

La 1 armée, qui avait désormais son quartier général à Vérone, était déployée du col du Stelvio au col de Rolle/Cismon, soit environ 200 kilomètres le long du front de guerre, le III corps d'armée étant responsable de la frontière suisse jusqu'à la région du Lac de Garde et le V corps d'armée de Garda à Rolle/Cismon, où la 4e armée commençait son secteur. Selon les plans du commandant suprême de l'armée, la 1 armée devait maintenir une position stratégique défensive, non seulement pendant la période de préparation de la guerre, mais aussi pendant la période où la 4ème armée (adjacente), commandée par le général Luigi Nava, opérerait à partir de Cadore pour tenter d'ouvrir une route vers le Tyrol.

La 1 armée, cependant, devait mener des offensives limitées pour assurer la sécurité de la frontière italienne, et occuper tout territoire ennemi, partout où cela était possible et commode. Dans le plan de Cadorna, la 1 armée devait se défendre contre toute offensive autrichienne depuis le Trentin, protégeant ainsi (avec la 4 armée) l'arrière du gros de l'armée italienne qui était engagée sur le front d'Isonzo.

Dans l'obligation de rester sur la défensive, Brusati fut frustré par (selon lui) l'incapacité de Cadorna à comprendre que les Austro-Hongrois s'étaient retirés sur une ligne défensive bien au-delà de la frontière officielle. Ainsi, la 1 armée de Brusati mena des opérations offensives avec enthousiasme. Déjà le 25 mai 1915, le lendemain de l'entrée en guerre de l'Italie, ces troupes italiennes, profitant du fait que les troupes austro-hongroises étaient déployées loin de la frontière, conquirent des terrains d'une valeur stratégique considérable, comme le Monte Altissimo, Coni Zunga et certaines parties du Val d'Adige et Vallarsa, près du lac de Garde.

Cependant, à partir du mois d'août, après l'échec de nouvelles attaques contre les fortifications permanentes austro-hongroises (sur le plateau de Vézzena) qui gardaient la tête du Val d'Astico (à l'est des succès précédents), le général Cadorna dirige le commandement de la 1ère armée vers le mode défensif. Néanmoins, Brusati ne renonce pas à poursuivre les opérations visant à consolider le front, déployant parfois ses troupes dans une position offensive. Cet alignement conduit à négliger les préparatifs défensifs, le gros des forces disponibles restant concentré sur les positions avancées, plutôt que sur les positions arrière, plus adaptées aux opérations défensives.

Les opérations en 1916
En mars 1916, les services d'information de l'Armée ont la 1ère nouvelle d'une concentration de forces autrichiennes dans le secteur du Trentin. Il s'agissait des préparatifs de l'expédition dite Strafexpedition, planifiée par le chef d'état-major de l'armée royale impériale austro-hongroise, le maréchal Franz Conrad von Hötzendorf. Cette offensive avait pour but de vaincre l'armée italienne, en déclenchant une offensive à travers les lignes de la 1 armée pour prendre à revers tout le déploiement italien de l'Isonzo. En vue d'une probable offensive ennemie, à sa demande, Cadorna accorde à Brusati cinq divisions supplémentaires, mais Cadorna reste persuadé que rien ne se passera dans ce secteur.

De plus, les troupes de Brusati étaient épuisées après leurs avancées offensives et l'état des défenses était mal préparé. En désaccord avec Cadorna, Brusati déploie la défense à l'extrémité des positions avancées en comptant sur la solidité des travaux de renforcement effectués jusque-là. En outre, le 1 avril, l'armée passe à nouveau à l'offensive, lançant des assauts qui obtiennent quelques succès partiels, mais au détriment de la défense.

Dans la seconde moitié du mois d'avril, le général Cadorna visite les lignes de la 1 armée et à cette occasion, il refuse même de rencontrer Brusati car, selon certains, il avait déjà prévu de le licencier. Le 8 mai, Brusati est relevé de son commandement par Cadorna et remplacé par le général Guglielmo Pecori Giraldi, huit jours avant le début de la contre-offensive austro-hongroise.

En fin de compte, la 1 armée ainsi que des éléments de la 5 armée nouvellement créée l'emportent dans cette action austro-hongroise majeure, aidée par l'offensive russe Broussilov en Galicie qui oblige von Hötzendorf à déplacer des troupes de l'offensive italienne vers le front oriental.

En août 1916, la 1 armée est réorganisée et s'agrandit, ainsi que l'ensemble du Regio Esercito, car de plus en plus de conscrits atteignent la zone de guerre. La 1 armée compte désormais six corps d'armée, couvrant les mêmes lignes de front dans le Trentin. Le III corps (5, 6 et 37 division) reste sous les ordres du général Vittorio Camerana. Le V corps (44, 47 et 32 division) est ajouté sous le commandement du lieutenant général Bertotti ; ainsi que le X corps (9 et 20 division) sous le commandement du lieutenant général Domenico Grandi ; une nouvelle Truppe Altipiani commandée par le lieutenant Mambretti et composée du XII corps (30, 29 et 25 divisionss) sous les ordres du lieutenant-général Zoppi et du XX corps (13, 28 division et une unité Alpini) sous les ordres du lieutenant-général Luca Montuori ; et le XVIII corps (15 division et 2 Cavalerie) sous les ordres du lieutenant-général Donato Etna. Il y avait une troupe de corps d'armée à Vérone, composée de bataillons d'infanterie, d'artillerie, d'unités de bombardement, de cavalerie et d'unités du génie.

Pour le reste de l'année 1916, cette armée s'est engagée dans des combats et d'autres actions dans ce qui est devenu connu comme la guerre blanche. Il y a eu des attaques sur le Monte Pasubio (en septembre et octobre), le Monte Cimone (en septembre), dans le Val Sugana (en août et septembre) et de nombreuses petites actions dans le Val Sugana, le Val Posina et Altipiano d'Asiago. De nombreux soldats ont également perdu la vie dans des avalanches.

En novembre 1916, la 1 armée, avec l'accord de Cardorna, avait planifié l'"Action K" (nom de code), une petite contre-offensive visant le Monte Ortigara en utilisant la Truppe Altipiani du général Mambretti ainsi que le XVIII corps d'armée. Le commandement italien reprendra et augmentera plus tard le plan pour juin 1917. Le 1 décembre 1916, Mambretti était désormais placé à la tête d'une nouvelle 6 armée, prenant son XX corps d'armée ainsi que le XVIII corps d'armée. À ces troupes s'ajoutent deux corps nouvellement constitués, le XXII et le XXVI corps d'armée.

Les opérations en 1917
Dans le cadre d'une réorganisation (après Caporetto), plusieurs nouveaux corps d'armée sont créés et affectés (1916-1917) à la 1 armée, notamment les XXIX, V, XXVI et XXII corps d'armée. À cette époque, le front du Trentin était défendu par le IIIe corps d'armée (5 et 6 division et la Brigata Valtellina) de Stevio à Garda ; le XXIX corps (37 et 27 division), le V corps d'armée (55 et 69 division), le X corps d'armée (32 et 9 division), trois corps d'armée de la Truppe Altipiani (XXVI corps d'armée - 12 et 11 division, XXII corps - 57 et 2 division et XX corps d'armée - 29 et 52 division) de Garda à Sugana.

La 1 armée n'a pas pris part à de grandes batailles défensives ou contre-offensives en 1917. La 1 armée a cependant défendu le plateau d'Asiago pendant la bataille de Caporetto, ce qui a aidé les troupes italiennes en retraite à établir une forte ligne défensive au niveau de la rivière Piave en novembre.

Cependant, la guerre blanche se poursuit en 1917 pour la 1 armée par une série de petites actions (entre juin et octobre) dans les hautes vallées isolées des montagnes du Trentin. Les actions mineures suivantes ont été rapportées):
 Corno di Cavento (Adamello) avec la 5 division, Casina Garioni / Casina Pascon avec le X corps d'armée,
 Mascio avec le III corps d'armée, Vallagarina à Mori et Mont Giovo avec le XXIX corps d'armée,
 Val di Ledro (III corps d'armée), Val Posina (V corps d'armée),
 Massico dell'Ortler (Arditi),
 Val Concei et Dosso Prighen (III corps d'armée),
 Val Giudicare (III corps d'armée),
 Mont Altissimo (XXIX corps d'armée)
 Val Camonica (III corps d'armée).

Les opérations en 1918
Bien que la 1 armée ait fait partie de la réorganisation de l'Armée italienne après Caporetto, les modifications étaient à l'origine assez mineures. En janvier 1918, l'ordre de bataille était essentiellement le même que les changements d'octobre, à l'exception de l'ajout du XXV corps d'armée à la "Truppe Altipiani" sous les ordres du général Gaetano Zoppi. Cependant, en mars, le III corps d'armée et un nouveau corps, le XIV corps d'armée, ont été transférés à la 7 armée nouvellement créée, qui est devenue responsable du secteur Stelvio-Garda. De plus, la "Truppe Altipiani" a été dispersée dans d'autres armées italiennes, y compris la 6 armée nouvellement reconstituée (qui comprenait également les forces expéditionnaires britanniques et françaises arrivées en Italie après Caporetto) qui a pris en charge les défenses d'Asiago et la 4 armée réorganisée qui a également pris en charge les défenses montagneuses du Mont Grappa dans sa zone ouest.

La 1 armée a connu une action limitée dans les montagnes entre janvier et mai. Il y a eu des patrouilles continues qui ont occasionnellement conduit à de petits échanges de tirs et à des tirs d'artillerie (y compris des bombardements aériens). Cette armée a mené des actions mineures au Mont Cornone (Altopiano di Asiago), aux Tre Monti et dans le sous-secteur de la Val Lagarina (Conca dei Laghi et Castello Mori), et à la Vallarsa (Mont Corno).

Pendant l'offensive autrichienne de juin 1918 (seconde bataille du Piave), la 1 armée (et la 7 armée) était responsable de la défense du front du Trentin. Il n'y a pas eu d'offensives majeures ni de contre-offensives italiennes lancées dans cette zone, bien que les Austro-Hongrois aient exercé une certaine pression offensive pour soutenir leur opération Radetzky. Le 15 juin, la 6e division italienne, composée de la Légion tchécoslovaque en Italie, a été affectée à la 1 armée. Cependant, après cette bataille, les opérations ont commencé à reprendre à partir du mois d'août avec les petites batailles suivantes:
 Bataille de Dosso Alto di Zurez - (cote 703) - Le 3 août, au nord du Monte Altissimo, le XXIX corps d'armée (Arditi) reprend cette position que les Autrichiens tenaient depuis le 15 juin.
 Bataille du Monte Majo en Val Posina (à gauche du Mont Pasubio) - Le 30 août, le V corps d'armée (Bersaglieri et Arditi) s'empare de la cote 1500 en face de Il Dente di Cane.
 Nord Sano - Le 11 septembre, les Arditi, avec le soutien d'un régiment tchèque, prennent un poste autrichien près de Mori et font 12 prisonniers.
 Dosso Alto et Sasso Sega - Le 21 septembre, la Légion tchèque a repoussé une tentative des Autrichiens de reprendre cette position.
 Cima Tre Pezzi - Le 24 septembre, des bersaglieri et des Tchèques (du secteur du X corps d'armée) ont pris position ici, aidés par les tirs d'artillerie de la division britannique de la 6 armée adjacente.
 Vallone di Belassi - Les Alpini (X corps d'armée), lors d'une contre-attaque le 25 septembre, capturent des positions autrichiennes à Collegio, en face de Valle Scarabozza.
 Pasubio - Col Santo - Le 26 septembre, les Bersaglieri (V corps d'armée) repoussent une tentative autrichienne d'attaquer Monte Corno.

La bataille finale
Alors que la bataille finale (Vittorio Veneto) commence à la fin du mois d'octobre, la 1 armée (ainsi que la 7ème) doit maintenir une position strictement défensive. Cependant, alors que la bataille progresse et que la 1 armée austro-hongroise recule, puis s'effondre dans une retraite désorganisée, la 1 armée entame une poussée offensive vers Rovereto et la ville de Trente.

Le 2 novembre, alors que la situation de l'armée austro-hongroise devient de plus en plus pessimiste, le commandement suprême italien met également en mouvement les troupes de la 1 armée de Guglielmo Pecori Giraldi. Depuis la nuit précédente, le X corps d'armée avait attaqué dans le Val d'Astico en rencontrant peu de résistance ; Giraldi décida donc d'accélérer les opérations et ses troupes avancèrent immédiatement sur le plateau de Tonezza et sur le plateau de Luserna. La marche de la 32 division dans la Vallagarina commence en début d'après-midi ; une unité d'Arditi, sous le commandement du major Gastone Gambara, et trois bataillons alpins avancent dans la vallée et occupent Rovereto.

L'avance de l'armée italienne devient maintenant générale. Sur la rive gauche de l'Adige, les brigades du Piceno et de la Ligurie marchent à Vallarsa et sur le Pasubio, dans la Val Posina. Dans la vallée de l'Adige, la désintégration et l'effondrement des Austro-Hongrois deviennent catastrophiques ; les matériaux et les véhicules sont abandonnés, les trains en direction du nord sont pris d'assaut par les soldats, tandis que la panique et l'indiscipline se répandent.

Dans l'après-midi du 3 novembre, les troupes de la 1 armée atteignent Trente : les premières unités à entrer dans la ville sont le régiment de cavalerie "Alessandria", le XXIV corps d'armée d'Arditi, les Alpini du IV groupe ; l'infanterie de la brigade de Pistoia arrive ensuite. L'avance finale n'avait pas rencontré de réelle opposition : les soldats italiens reçurent un accueil enthousiaste de la part de la population. Le soir même, une unité du régiment de cavalerie "Padoue" de la 4 armée du général Gaetano Giardino arriva également à Trente ; et le lendemain après-midi, Giraldi lui-même, commandant de la 1 armée, entra à Trente, lorsque l'armistice prit effet.

Après l'armistice, la 1 armée devient responsable de l'occupation de tout le Trentin, du Tyrol du Sud (qui font partie de l'Italie) et du Tyrol autrichien. Le 20 septembre 1919, le commandement de la 1 armée devient le commandement de la région de Trente, l'un des nouveaux commandements d'armée désignés de la Regio Esercito.

Commandants successifs

Seconde Guerre mondiale
En juin 1938, le commandement est transféré à Rome, prenant le nom de Comando Designato 1ª Armata sous le commandement du général désigné dArmata Adriano Marinetti, puis devenant en août 1939 Comando 1ª Armata prenant sous son commandement les II, III et XV Corps.

Le 10 juin 1940, jour de l'entrée de l'Italie dans la Seconde Guerre mondiale, la 1ère Armée, au sein de laquelle est également encadré le VIII corps d'armée, est déployée, sous le commandement du général Pietro Pintor, le long de la frontière française, du Mont Granero (exclu) à la côte ligure avec la II, Les III et XV corps d'armée, sur la première ligne et le VIII corps d'armée, sur la deuxième ligne, appuyés par le 118 Escadron de reconnaissance de l'Aviation auxiliaire de l'armée de terre, participent à la campagne des Alpes occidentales contre la France sur deux lignes opérationnelles celui du Colle della Maddalena, visant Barcelonnette, Marseille et celui de la Riviera visant Menton, Nice, Marseille. L'action, qui débute le 23 juin, se heurte à une résistance française tenace, notamment dans le secteur des II et III corps d'armée, et les conditions environnementales, combinées au chaos logistique, à l'inexpérience tactique des commandements et au manque d'artillerie et d'entraînement à la guerre de montagne, entravent davantage la poussée offensive. L'infanterie italienne a fait des progrès limités, restant par endroits bloquée sur place jusqu'au jour de l'armistice avec la France. La seule conquête d'importance est la ville de Menton, située à moins de 10 kilomètres du front, conquise par une colonne de la division "Modena" qui avait réussi à descendre des montagnes sans rencontrer trop de résistance. A l'issue des opérations, la 1 armée est dissoute le 31 juillet 1940.

Le 1 octobre 1942, l'Armée blindée italo-allemande (Armata corazzata italo-tedesca - ACIT ou Deutsch-Italienische Panzerarmee) est constituée avec des éléments de la Panzer armee Afrika. Après sa formation, l'armée blindée italo-allemande, sous le commandement du général allemand Georg Stumme, jusqu'à sa mort le 24 octobre 1942, et du maréchal Erwin Rommel à partir du 25 octobre, participe à la bataille d'El Alamein en octobre-novembre 1942 et, en novembre 1942, à la retraite de la frontière égyptienne et de la Cyrénaïque. Plus tard, en novembre-décembre 1942, l'armée blindée italo-allemande (Deutsch-Italienische Panzerarmee), pressée par la 8 armée britannique du maréchal Bernard Montgomery, est engagée dans une bataille défensive sur la ligne de Marsa El Brega. Entre janvier et février 1943, l'ACIT. est engagée dans des combats d'arrière-garde à la frontière entre la Tunisie et la Tripolitaine et le 25 janvier 1943, après avoir quitté la Libye, l'ACIT. se rend en Libye, a traversé la frontière vers la Tunisie et a participé à toutes les phases de la campagne de Tunisie jusqu'à la capitulation.

En novembre 1942, quelques divisions de la division "Centauro" sont envoyées en Afrique du Nord, pour soutenir les forces italiennes sur place, qui, déjà décimées pendant le transfert de l'Italie vers le sol africain, puisque le convoi qui les transportait a été attaqué, ne sont pas arrivées en Afrique en tant que division organique, puisqu'une partie de ses unités n'a jamais été transférée et que les unités transférées, lorsqu'elles sont arrivées sur le sol africain, ont été immédiatement envoyées au front agrégées avec d'autres grandes unités, italiennes et allemandes. La plupart des chars des XIV et XVII bataillon du 31 régiment de chars avaient opéré sous le commandement du régiment Cantaluppi, qui avait déjà absorbé ce qui restait de l'Ariete et du Littorio. Après une série d'acquisitions et de pertes d'unités, mal expliquées en raison des difficultés de documentation en ces temps plutôt chaotiques, au début de 1943, le Raggruppamento Cantaluppi, avec des unités du 5 régiment de Bersaglieri et du 31 régiment de chars arrivés de Grèce, forme la division Centauro, qui, en ces premiers mois de l'année, est le protagoniste des premières et seules victoires du Regio Esercito sur l'armée américaine, dans les batailles du col de Kasserine et d'El Guettar.

En novembre 1942, après la défaite d'El Alamein et les débarquements alliés en Algérie et au Maroc, l'Oberkommando der Wehrmacht (OKW) envoie la 5 Panzerarmee sous le commandement du Generaloberst Hans-Jürgen von Arnim sur le sol africain, dans le but de créer une tête de pont en Tunisie pour faire face à la menace de l'Est et de l'Ouest.

Le 23 février 1943, la Deutsch-Italienische Panzerarmee est rebaptisée 1ère Armée italienne et placée sous le commandement du général italien Giovanni Messe, tandis que Rommel est placé à la tête d'un nouveau Heeresgruppe Afrika (Groupe d'armées Afrique) créé pour contrôler à la fois la 1ère Armée italienne et la 5ème Panzerarmee allemande. Rommel affronte les troupes américaines dans la bataille du col de Kasserine, remportant quelques succès initiaux notables et infligeant de lourdes pertes aux forces ennemies inexpérimentées, mais il doit néanmoins se replier sur ses positions d'origine en raison de l'infériorité marquée des hommes et des moyens et, face aux forces britanniques une fois encore, sur l'ancienne frontière défensive française de la ligne Mareth, Rommel ne peut que retarder l'inévitable. Après être tombé malade, Rommel quitte l'Afrique et passe le commandement le 9 mars 1943 au Generaloberst (Colonel Général) Hans-Jürgen von Arnim.

Le 20 mars 1943, la division Centauro, déployée à Gafsa, est attaquée par l'ensemble du IIe Corps américain pendant la bataille de la ligne Mareth (Opération Pugilist). La division Centauro résiste aux forces ennemies écrasantes pendant 12 jours, jusqu'à ce qu'elle soit remplacée en ligne par la 21 Panzerdivision le 31 mars. Bien qu'elle tienne le front, la division italienne est pratiquement anéantie, aussi ses divisions de bersaglieri sont-elles rattachées au Kampfgruppe Manteuffel (Groupe de combat Manteuffel) et les chars, également sous commandement italien, à la 10 Panzerdivision.

Messe réussit habilement à retarder la défaite des troupes italo-allemandes en forçant l'ennemi à se défendre lors de la bataille de Médenine. Avec la chute de la Cinquième Armée allemande, due à l'impossibilité de recevoir des approvisionnements et des renforts par le Canal de Sicile, désormais complètement contrôlé par les Alliés, une impasse imprévisible se crée, dans laquelle les troupes italiennes résistent sans trop de perspectives, encerclées par les troupes alliées de nombreux contingents, mais Messe, bien qu'encerclé, résiste en répondant, lorsqu'on lui demande de se rendre, qu'il ne se rendra que si l'on accorde à ses troupes l'honneur des armes, ce que les adversaires ne font pas. La situation est résolue par Mussolini qui, le 12 mai 1943, télégraphie à Messe l'ordre de se rendre et le nomme maréchal d'Italie. Le 13 mai, les troupes italiennes se rendent et Messe est fait prisonnier par le général de l'armée néo-zélandaise Bernard Freyberg.

Ordre de bataille au 10 juin 1940
Ordre de bataille au 10 juin 1940.

2 Corps
Commandé par le général Francesco Bettini

 4 division d'Infanterie Livorno (général Benvenuto Gioda)
 33 division d'infanterie Acqui (général Francesco Sartoris)
 36 division d'infanterie Forli (général Giulio Perugi)
 4 division alpine Cuneense (général Alberto Ferrero)

Corps de réserve :

 3 secteur de la Guardia alla Frontiera (gardes-frontières)
 Groupe d'artillerie du 2 corps
 2 groupe du génie
 7 groupe d'artillerie de la Guardia alla Frontiera
 14 groupe d'artillerie de la Guardia alla Frontiera
 22 groupe d'artillerie de la Guardia alla Frontiera
 Bataillon Alpini
 Bataillon Alpini
 6 bataillon de mitrailleuses
 102 bataillon de mitrailleuses
 109 bataillon de mitrailleuses de position
 114 bataillon de mitrailleuses de position
 5 bataillon Artieri (ingénieurs de la construction)
 2 compagnie de chars
 84 compagnie télégraphique
 152 compagnie ouvrière
  entreprise chimique
 72 section des projecteurs
 6 unité mobile de pigeons-messagers

3 Corps
Commandé par le général Mario Arisio

 3 division d'Infanterie Ravenna (général Edoardo Nebbia)
 6 division d'infanterie Cuneo (général Carlo Melotti)

Corps de réserve :

 2 secteur de la Guardia alla Frontiera
 Groupe d'artillerie du 3 corps
 3 groupe du génie
 16 groupe d'artillerie de la Guardia alla Frontiera
 Bataillon Alpini
 3 bataillon de mitrailleuses
 103 bataillon de mitrailleuses
 112 bataillon de mitrailleuses de position
 10 bataillon Artieri (ingénieurs de la construction)
 7 compagnie télégraphique
 72 compagnie télégraphique
 3 bataillon de chemises noires
 4 bataillon de chemises noires
 8 unité mobile de pigeons-messagers

15 Corps
Commandé par le général Gastone Gambara

 5 division d'infanterie Cosseria (général Alberto Vassari)
 37 division d'infanterie Modena (général Alessandro Gloria)
 44 division d'infanterie Cremona (général Umberto Mondino)
 Groupe Alpini (4 x bataillon d'Alpini  - 2 x bataillon d'Alpini - 1 x bataillon de chemises noires)

Corps de réserve :

  secteur Guardia alla Frontiera
 5 secteur de la Guardia alla Frontiera
 Groupe d'artillerie du 15 Corps
 11 groupe d'artillerie Guardia alla Frontiera
 24 groupe d'artillerie Guardia alla Frontiera
 15 bataillon de mitrailleuses.
 108 bataillon de mitrailleuses de position
 111 bataillon de mitrailleuses de position
 9 bataillon Artieri (ingénieurs de la construction)
 71 compagnie télégraphique
 76 compagnie télégraphique
 100 compagnie radio
 33 bataillon de chemises noires
 34 bataillon de chemises noires

Réserves de l'armée

 4 AA Art. Rgt
 Groupe d'artillerie de la 2 armée
 Groupe d'artillerie de la 4 armée
 Groupe d'artillerie de la 7 armée
 Groupe d'artillerie de la 8 armée
  Signal Btl.
 2 bataillon de communications
 2 bataillon de mineurs (construction de montagne)
 5 bataillon de mineurs
 69 escadron de l'armée de l'air (reconnaissance)
 7 division d'Infanterie Lupi di Toscana (général Ottavio Prieur)
 16 division d'infanterie Pistoia (général Mario Priore)
 22 division d'infanterie Cacciatori delle Alpi (général Dante Lorenzelli)
 5 division alpine Pusteria (général Amedeo De Cia)
 Groupement Celere (rapide - moteur)
  régiment de Bersaglier
 3 régiment de chars
 Régiment de cavalerie Cavalleggeri di Monferrato

Ordre de bataille en avril 1943
Ordre de bataille, en avril 1943.

 21 division blindée
 15 division blindée
 90 division légère
 164 division légère
 16 division motorisée Pistoia
 101 division motorisée Trieste
 131 division blindée Centauro
 136 division blindée Giovani Fascisti

Commandants successifs

Notes et références

Unité militaire italienne de la Seconde Guerre mondiale
Unité militaire italienne de la Première Guerre mondiale
Unité ou formation militaire créée en 1914
Unité ou formation militaire dissoute en 1918
Unité ou formation militaire créée en 1939
Unité ou formation militaire dissoute en 1943

1re armée (Italie)


Juhani Peltonen (født 9. november 1936 i Valkeakoski, Finland) er en finsk tidligere fodboldspiller (angriber), der over en 15-årig periode spillede 68 kampe for det finske landshold.

Peltonen spillede størstedelen af sin karriere hos Valkeakosken Haka i sin fødeby. Han vandt to finske mesterskaber med klubben, inden han i 1965 valgte at forsøge sig som udlandsprofessionel i den tyske storklub Hamburger SV. Her nåede han 38 kampe og seks mål over en to-årig periode, før han returnerede til Haka.

For det finske landshold spillede Peltonen 68 kampe. Han debuterede for holdet 19. maj 1955 i en venskabskamp mod Ungarn.
Peltonen blev hele fire gange, i 1960, 1962, 1964 og 1965, kåret til ''Årets fodboldspiller'' i Finland.

Titler
Veikkausliiga
 1960 og 1962 med Valkeakosken Haka

Finsk pokal
 1955, 1959, 1960, 1963 og 1969 med Valkeakosken Haka

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Finland
Fodboldspillere fra Hamburger SV

Juhani Peltonen


James Gunn (filmaš)
James Gunn (istraživač)
James Edward Gunn (astronom), astronom
James Edward Gunn (scenarist), filmski i televizijski scenarist
Herbert James Gunn, slikar
James Edwin Gunn, pisac

James Gunn


WPA (Wi-Fi Protected Access Türkçesi: Wi-Fi Korumalı Erişim) ve WPA 2 (Wi-Fi Protected Access 2 Türkçesi: Wi-Fi Korumalı Erişim 2), Wi-Fi İttifakı (Wi-Fi Allience) tarafından kablosuz bilgisayar ağlarını güvenceye almak için geliştirilen, güvenlik protokol ve sertifika programlarıdır. Wi-Fi İttifakı bu programları bir önceki sistem olan WEP (Wired Equivalent Privacy - Veri Bağı Tabakası) deki ciddi zayıflıklara karşı geliştirmiştir.

WPA (Bazen IEEE 802.11i standardı olarak da isimlendirilir) 2003 yılında kullanıma sunulmuştur. Wi-Fi İttifakı daha güvenli ve karmaşık olan WPA 2 'yi ise 2004 yılında kullanıma sunmuştur. Wi-Fi'ye eklenen özelliklerden olan WPS (Wi-Fi Protected Setup - Wi-Fi Korumalı Kurulum)'deki bir kusur yüzünden WPA ve WPA2 birçok durumda bypass edilebilir hale gelmiştir. WPS kullanmadan uygulamaya koyulan WPA ve WPA 2 protokolleri ise güvenlik açıklarına karşı daha dayanıklıdır.

WPA
Wi-Fi İttifakı, WPA'yı WEP'in yerine geçecek bir ara önlem olarak ortaya çıkartmıştır. WPA, WEP için dizayn edilmiş olan kablosuz ağ kartlarına yüklenen aygıt yazılımları(firmware) vasıtası ile uygulanabilir, fakat kablosuz erişim noktalarında değişiklik gerekeceğinden birçok 2003 öncesi kablosuz bağlantı noktası WPA'yı desteklememektedir.

WPA protokolü IEEE 802.11i standardını sıklıkla uygular. Özellikle, TKIP (Temporal Key Integrity Protocol - Tekli Şifrelemede Geçici Anahtar Bütünlüğü Protokolü) WPA içinde benimsenmiştir. WEP manuel olarak kablosuz erişim noktalarına veya cihazlarına girilmesi gereken 40 veya 104 bit şifreleme anahtarı kullanmaktadır. TKIP ise dinamik olarak her pakette yeni bir 128 bitlik anahtar oluşturmaktadır.

WPA aynı zamanda mesajda bütünlük kontrolü de yapmaktadır. Bu kontrol bir saldırganın veri paketlerini değiştirmesini veya tekrar göndermesini önler. Bu kontrol WEP üzerinde kullanılmış olan CRC (Cyclic Redundancy Check-Döngüsel Artıklık Denetimi) protokolünün yerini almıştır. CRC'nin en önemli kusuru işlediği paketler için yeterince güçlü bir veri bütünlüğü garantisi sağlamamış olmasıdır. Düzgün şekilde uygulanmış bir MAC(Message Authentication Codes-Mesaj Doğrulama Kodu) ise tüm bu sorunları çözmektedir, fakat MAC çok fazla hesaplama gerektirmektedir ve eski tip ağ kartları bunu kaldıramamaktadır. WPA' nın kullandığı mesaj bütünlük algoritmasının ismi ise Michael'dır. Michael, CRC den çok daha güçlü bir algoritmadır, fakat WPA2' de çok daha güçlü bir algoritma kullanılır. Araştırmacılar eski protokol olan WEP'in zayıflıklarından ve Michael'ın sınırlamalarından dolayı WPA'yı da etki altına alan bir kusur bulmuşlardır. Kusura göre, küçük paketlerden keystream(anahtar akışı)'i geri almakta başarı sağlanamamaktaydı. Bu kusur sistemi tekrar enjeksiyon ve spoofing saldırılarına açık hale getirmekteydi.

WPA2
WPA2, WPA'nın yerini almıştır. WPA2'nin testleri ve sertifikasyonu Wi-Fi İttifakı tarafından yapılmış olup IEEE 802.11i standartdından da mecburi elemanları uygulamıştır.WPA2, özellikle CCMP(AES bazlı güçlü bir şifreleme modu)'yi zorunlu olarak desteklemektedir. Sertifikasyon Kasım 2004'ten 13 Mart 2006'ya kadar gerçekleşmiştir. Aynı zamanda Wi-Fi markasını taşıyan tüm yeni cihazlar için WPA2 sertifikası almak da zorunludur.

WPA3
Ocak 2018'de Wi-Fi İttifakı WPA3'ün WPA2'nin yerini aldığını duyurdu.

Yeni standart, WPA3-Kurumsal (WPA3-Enterprise) modunda 192 bit şifreleme gücüne eşdeğer bir şifreleme kullanmaktadır  (HMAC olarak GCM modunda AES-256 ile SHA-384), WPA3-Kişisel (WPA3-Personal) modda ise minimum şifreleme algoritması olarak CCMP-128 (CCM modunda AES-128) kullanımını zorunlu kılmaktadır.

Ayrıca, WPA3 standardı Önden Paylaşımlı Anahtar (Pre-shared Key) değişimini, IEEE 802.11-2016'da tanımlanan Eşzamanlı Eşit Kimlik Doğrulama (Simultaneous Authentication of Equals) ile değiştirir. Bu da kişisel modda başlangıç anahtar değişiminin daha güvenli olmasını ve ileri gizliliği sağlar. Wi-Fi İttifakı, WPA3'ün zayıf parolalardan kaynaklanan güvenlik sorunlarını azaltacağını ve görüntü arayüzü olmayan cihazların kurulumunu basitleştireceğini öne sürüyor.

WPA3 protokolünde yönetim çerçevelerinin IEEE 802.11w tadilatında belirtildiği şekilde korunması da zorunlu kılınmıştır.

Donanım Desteği
WPA özellikle WPA'dan önce ortaya çıkmış olan ve yetersiz güvenlik içeren WEP'i destekleyen kablosuz cihazlarda çalışması için tasarlanmıştır. Bu cihazlardan bazıları güvenlik protokolünü desteklemesi için ekstra aygıt yazılım güncellemelerine ihtiyaç duymuştur.Fakat bu güncellemeler bazı eski cihazlar için uygun değildir.

Wi-Fi cihazları 2006'dan beri hem WPA hem de WPA2 güvenlik protokollerini desteklemektedir. Fakat yukarıda bahsedildiği gibi bazı eski ağ kartları WPA2'ye uyumlu değildir.

Güvenlik
Önden paylaşmalı anahtar modu(PSK diğer bilinen adı ile Personel mode) 802.1X kimlik doğrulama sunucusuna ihtiyacı olmayan küçük ofis ve evler için tasarlanmıştır. Her kablosuz ağ cihazı ağ trafiğini 256 bitlik bir anahtar kullanarak şifreler. Bu anahtar ya 64 tane onaltılık basamak dizisi şeklinde ya da 8-63 ASCII karakteri uzunluğunda bir parola olarak girilebilir. Eğer ASCII karakterleri kullanılır ise, 256 bitlik anahtar, şifre üzerinde PBKDF2 key derivation function uygulanarak, SSID tuz değeri olmak üzere ve HMAC-SHA1 in 4096 tane iterasyonundan elde edilicek şekilde belirlenir.

Zayıf Parola
Paylaşımlı anahtarlı olarak kullanılan WPA ve WPA2 eğer kullanılan parola zayıf ise şifre kırma saldırılarına karşı korunmasız olacaklardır. Kaba kuvvet saldırılarından korunmak için tamamen rastgele seçilmiş 20 karakterden(95 karakter içerisinden seçilen) oluşan bir parola yeterli olacaktır. Zayıf parolaları kaba kuvvet saldırıları ile kırmak için Aircrack Suite kullanılabilir. İşlem 4 yollu karşılıklı el sıkışmadan başlayarak birleşme veya tekrar kimlik tanıtımı sırasında meydana gelir. İzinsiz girişlere karşı daha fazla koruma sağlamak için, ağ'a ait SSID, en tepedeki 1000 SSID ile eş olmamalıdır.

WPA Paket Sahteciliği Ve Şifre Çözme
WPA'ya karşı yapılan en güncel ve pratik saldırı Erik Tews ve Martin Beck'e ait olan orijinal saldırıyı önemli bir miktarda geliştiren Maty Vanhoef ve Frank Piessens'e aittir. Maksimum 112 bayt yük taşıyan keyfi paketlerin, sisteme nasıl enjekte edileceğini göstermişlerdir. Bunu kurbana karşı bir Port Scanner(Port Tarayıcı) kullanarak uygulamışlardır. Aynı zamanda istemciye gönderilen keyfi paketlerin şifrelerinin nasıl çözüleceğini de göstermişlerdir. Bu durumun, nasıl kurbanın TCP bağlantısının ele geçirilmesi için kullanılabiliceğinden bahsetmişlerdir. Orijinal Beck ve Tews saldırısı ile sadece içeriği bilinen küçük paketlerin şifresi çözebilmekteydi, örnek olarak ARP mesajları gösterilebilir. Sadece 3-7 paket arası ve maksimum 28 bayt enjekte edilebilmekteydi. Aynı zamanda Beck-Tews saldırısı Quality of Service(802.11e'de bahsedildiği gibi)'ın açık olmasını gerektirirken, Vanhoef-Piessens saldırısı buna ihtiyaç duymaz. İki saldırı da istemci ve erişim noktası arasında yer alan paylaşımlı anahtarın kurtarılmasına engel olmaktadır. Yazarlar kısa bir rekeying interval kullanmanın bazı saldırıları önlese de hepsine karşı güvenli olmadığını belirtmişlerdir ve TKIP yerine AES bazlı CCMP kullanılmasını şiddetle tavsiye etmişlerdir.

Vanhoef-Piessens ve Beck-Tews saldırılarının birçok varyasyonu üstünde araştırmalar yapılmıştır. Halverson ve diğerleri Beck ve Tews' in saldırısını 3-7 paket arasında ve maksimum 596 bayt'a kadar nasıl modifiye ediliceğini göstermişlerdir. Buradaki sıkıntı Halverson ve diğerlerinin saldırısını uygulamanın çok daha fazla zaman almasıdır.Ortalama 18 dakika 25 saniye sürmektedir. Başka bir araştırmaya göre Vanhoef ve Piessens göstermiştir ki; ne zaman WPA, yayınlanan paketleri şifrelemek için kullanıldığında, Vanhoef ve Piessens' in orijinal saldırısı da uygulanabilmektedir. Bu önemli bir ektir çünkü her geçen gün daha çok ağ, paket yayımlamak için WPA' yı kullanmaktadır. Bu saldırının uygulama zamanı ise ortalama 7 dakikadır, Vanhoef-Piessens ve Beck-Tews'e ait olan orijinal saldırının uygulanması ise 14 dakika sürmektedir.

WPA -TKPI kombinasyonu halen en güvenli kombinasyon olarak karşımıza çıkmaktadır.Fakat bu kombinasyon hala sadece bir konfigürasyon seçeneğidir. 2013'te yapılan bir ankette belirtildiği üzere %71 oranında WPA kullanımına izin verilirken, %19 oranında ise WPA desteklenmektedir.

WPS PIN Kodu Kurtarma
Çok daha önemli olan bir güvenlik kusuru Aralık 2011'de Stefan Viehböck tarafından ortaya çıkarılmıştır. Bu hata hangi şifreleme seçeneği kullanılırsa kullanılsın tüm WPS (Wi-Fi Protected Setup) kullanan kablosuz yönlendiricileri etkilemiştir. Birçok son model yönlendiricide bu seçenek vardır ve öntanımlı olarak aktiftir. Birçok Wi-Fi cihaz üreticisi potansiyel olarak zayıf seçilebilicek olan şifre durumunun önüne geçmek için alternatif metotlar geliştirmiştir. Buna göre; otomatik olarak belirlenip güçlü anahtarlar dağıtılmıştır. Bu metotlar cihaz üzerindeki düğmelere basmayı veya 8 haneli PIN kodu girmeyi de içermektedir.

Wi-Fi İttifakı bu metotları WPS adı altında standart hale getirmiştir. Bununla birlikte PIN kodu özelliği yeni ve önemli bir güvenlik açığı yaratmıştır. Bu açık, uzak bir saldırganın WPS PIN kodunu ve bununla birlikte WPA/WPA2 şifresini de birkaç saatte kurtarabilmesine izin vermiştir. Bunun yüzünden kullanıcılar WPS özelliğini kapatmak zorunda kalmışlardır. Aynı zamanda bilinmelidir ki WPS kullanan birçok Wi-Fi yönlendiricinin etiketinde PIN kodu yer almaktadır ve kod açığa çıksa dahi değiştirilememektedir.

MS-CHAPv2
MS-CHAPv2'de de birçok zayıflık bulunmuştur.Bu zayıflıklar kaba kuvvet saldırılarını kolaylaştırmaktadır. 2012'de Moxie Marlinspike ve Marsh Ray'in çalışmaları sayesinde, MS-CHAPv2'yi kaba kuvvet saldırıları ile kırmanın süresi neredeyse tekil bir DES şifresini kırmak kadar kısalmıştır. Yazarlar, WPA2 bağlantıları için MS-CHAPv2'yi kullanan işletmelerin acilen başka şeylere yönelmesini önermektedir.

Hole196
Hole 196, paylaşılan GTK(Group Temporal Key-Geçici Grup Anahtarları) leri suistimal eden bir WPA2 protoklü zayıflığıdır. Bu saldırı sayesinde Ortadaki Adam ve Dos Saldırıları gerçekleştirilebilmektedir. Bununla birlikte Hole 196 saldırısında saldıranın önceden erişim noktasında kimlik doğruladığı ve GTK'ları elinden tuttuğu kabul edilir.

WPA Terminolojisi
Farklı WPA versiyonlarının koruma mekanizmaları, WPA'ların kronolojik versiyonlarına göre belirlenebilir. Terminoloji, hedef seçilen son kullanıcılar ve kullanılan şifreleme protokolleri üzerinden incelenmiştir.

Versiyonlar

WPA
İlk WPA versiyonu, eski WEP üzerine daha çok güvenlik sağlamak için geliştirilmiştir. Genellikle TKIP kullanılır.

WPA2
IEEE 802.11i-2004 olarak da bilinir. WPA'nın halefidir. TKIP'nin yerine geçmesi planlanan CCMP desteği vardır. 2006'dan bu yana Wi-Fi sertifikasyonlu cihazlar için zorunlu bir protokoldür.

Hedef Kullanıcılar(Kimlik Anahtarı Dağıtımı)

Kişisel WPA
Aynı zamanda WPA-PSK(Pre-shared key - Ön paylaşımlı anahtar) modu olarak da bilinir. Kimlik doğrulama sunucusu gerektirmeyen küçük iş yeri ve ev ağları için tasarlanmıştır. Tüm kablosuz ağ cihazları kimlik doğrulama yaparken aynı 256 bitlik şifreyi kullanır.

İşletmeler İçin WPA
Aynı zamanda WPA-802.1X modu olarak da anılır. İşletme ağları için geliştirilmiştir, RADIUS kimlik doğrulama sunucusu kullanılır. Budurum başta kurulumu zorlaştırsada çok daha güvenli bir iletişim sağlanır. EAP(Extensible Authentication Protocol)'ların çeşitli versiyonlarıda kimlik doğrulama için kullanılmaktadır.

Wi-Fi Korumalı Kurulum(WPS)
Kimlik anahtarı dağıtımı için kullanılan alternatif bir yöntemdir. Amacı bu işlemi olabildiğince güçlendirmektir fakat yukarıda anlatıldığı üzere çok büyük güvenlik açıkları vardır.

Şifreleme Protokolü

TKIP
RC4 Akış Şifreleme yöntemi kullanır.Her paket için 128 bit anahtara sahiptir ve dinamik olarak yeni anahtarlar üretilir. WPA tarafından kullanılan protokoldür.

CCMP
AES tabanlı bir şifreleme mekanizması içerir TKIP'den daha güçlüdür. WPA2 tarafından kullanılır. AES-CCMP  olarak da adlandırılır. 802.11n spesifikasyonuna göre, bu şifreleme protokolü 802.11n spesifikasyonunda belirtilen yüksek bit hızı taslağını gerçekleştirmek için kullanılmalıdır. Fakat tüm uygulamalar bunu yapmamaktadır. Bu işlem yapılmadığı sürece veri akış hızı 54 Mbit/s'yi geçemeyecektir.

WPA ve WPA2 Altındaki EAP Uzantıları
Nisan 2010'da Wi-Fi İttifakı tarafından WPA ve WPA2'ye ek olarak EAP(Extensible Authentication Protocol) duyurulmuştur. Bunun amacı, işletmelerde kullanılan WPA'ların uyumlu bir biçimde sağlamaktır. Daha önce Wi-Fi ittifakı tarafından sadece EAP-TLS (Transport Layer Security) sertifika alabilmiştir.

2010 yılı itibarı ile sertifikasyon programı aşağıdaki EAP tiplerini kapsamaktadır.
 EAP-TLS
 EAP-TTLS/MSCHAPv2
 PEAPv0/EAP-MSCHAPv2
 PEAPv1/EAP-GTC
 PEAP-TLS
 EAP-SIM
 EAP-AKA
 EAP-FAST
Belirli firmalar tarafından geliştirilen 802.1X istemci ve sunucuları başka EAP tiplerini de destekleyebilmektedir. Bu sertifikasyon popüler EAP tiplerinin uyumlu bir şekilde çalışması için bir uğraştır.

Ticari 802.1X sunucuları Microsoft Internet Authentication Service ve Juniper Networks Steelbelted RADIUS'dan oluşur. FreeRADIUS ise açık kaynaklı bir 802.1X sunucusudur.

Dış bağlantılar
 Resmi IEEE standartları dokümanı: "IEEE Std 802.11i-2004"
 Wi-Fi Alliance's Interoperability Certificate page
 Wikipedi WPA
 Wi-Fi, DMOZ
 Weakness in Passphrase Choice in WPA Interface, by Robert Moskowitz. Retrieved March 2, 2004.

Kaynakça

Şifreleme protokolleri
Ağ güvenliği
IEEE 802.11

Wi-Fi Protected Access


Olaylar
 Vikingler, Hollanda'nın eski bir kenti olan Dorestad'a saldırdı.

Doğumlar
 Choe Chi-won, Koreli filozof ve şair
 Mutazıd, Abbasi halifesi (ö. 902)

Ölümler
 Hâris el-Muhâsibî, İslam alimi (d. 781)
 Ziryab, Müslüman şair, müzisyen, şarkıcı, botanikçi ve coğrafyacı (d. 789)

857


U Hrvatskoj su se održali Svjetski kup u parajedriličarstvu (natjecanje u preletima; Paragliding World Cup (PWC)) i Svjetski kup u preciznom slijetanju parajedrilicom (Paragliding Accuracy World Cup (PGAWC)).

Preleti (PWC)
Lokacije
2009. Istra (natjecateljski centar: Buzet)

Precizno slijetanje (PGAWC)
Uzletište – Sletište
2010.  Ravna Gora kraj Trakošćana – Višnjica/Cvetlin
2007. Ravna Gora kraj Trakošćana – Cvetlin ili Višnjica

Na izdanju 2010. pet prvoplasiranih bili su Slovenci.

Statistika (2020.)

Vidi
Hrvatski zrakoplovni savez
Europski parajedriličarski kup u Hrvatskoj, Ivanec
Paragliding XC Dalmatian Open
Svjetski padobranski kup u Hrvatskoj

Vanjske poveznice
Paragliding World Cup
Paragliding Accuracy World Cup

Izvori

Zrakoplovstvo u Hrvatskoj
Buzet
Međunarodna natjecanja u športskom zrakoplovstvu u Hrvatskoj

Svjetski parajedriličarski kupovi u Hrvatskoj


Baron Hampton, of Hampton Lovett and of Westwood in the County of Worcester, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1874 for the Conservative politician Sir John Pakington, 1st Baronet.

First Baron Hampton
John Somerset Pakington (1799–1880) had previously represented Droitwich in the House of Commons, and had served as Secretary of State for War, and as First Lord of the Admiralty. Pakington had been created a Baronet of Westwood Park in 1846. Born John Somerset Russell, he had assumed by Royal licence the surname of Pakington in lieu in 1830, on inheriting the estates of his maternal uncle Sir John Pakington, 8th and last Baronet, of Ailesbury.  He died aged 81.

Second Baron Hampton
The first Lord Hampton was succeeded in 1880 by his eldest son, John Slaney Pakington (1826–1893), the second Baron, then aged 54. Upon his death, aged 67 in 1893, the title passed to the second Baron's half-brother.

Third Baron Hampton
The third Baron was Herbert Perrott Murray Pakington (1848–1906), a half-brother to the second Baron, who succeeded to the title aged 45. Upon his death at 58 in 1906, the title passed to -

Fourth Baron Hampton
Herbert Stuart Pakington (1883–1962), the third Baron's second but eldest surviving son, then aged just 23. He served as Chief Commissioner of The Scout Association. Upon his death at 81 he was succeeded by -

Fifth Baron Hampton
76-year-old Humphrey Arthur Pakington (1888–1974), the younger brother of the fourth Baron. Upon his death at 88, the title passed to -

Sixth Baron Hampton
49-year-old Richard Humphrey Russell Pakington (1925–2003), the son of the fifth Baron. He sat as a Liberal member of the House of Lords, and was the party's Spokesman on Northern Ireland in the House of Lords from 1977 to 1987. On his death at 78 in 2003 his son succeeded him.

Seventh Baron Hampton
John Humphrey Arnott Pakington (b. 1964), son of the above, succeeded in 2003, aged 39.

Pakington Baronetcy (2nd creation)
As of December 2014, the current Lord Hampton had successfully proven his succession to the baronetcy and is therefore on the Official Roll of the Baronetage.

Barons Hampton (1874)

John Somerset Pakington, 1st Baron Hampton (1799–1880)
John Slaney Pakington, 2nd Baron Hampton (1826–1893)
Herbert Perrott Murray Pakington, 3rd Baron Hampton (1848–1906)
Herbert Stuart Pakington, 4th Baron Hampton (1883–1962)
Humphrey Arthur Pakington, 5th Baron Hampton (1888–1974)
Richard Humphrey Russell Pakington, 6th Baron Hampton (1925–2003)
John Humphrey Arnott Pakington, 7th Baron Hampton (b. 1964)

The heir apparent is the present holder's son, Hon. Charles Richard Caldato Pakington (b. 2005)

See also
Pakington Baronets of Ailesbury (*1620-1830, extinct)

Notes

References

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1874
Noble titles created for UK MPs

Baron Hampton


Cuthred (Old English: Cuþræd) was the King of Kent from 798 to 807.

After the revolt of Kent under Eadberht III Præn was defeated in 798 by Coenwulf, Cuthred was established as a client king. During Cuthred's reign, the Archbishopric of Lichfield was formally abolished at the Council of Clovesho on 12 October 803, and the Archbishopric of Canterbury thus regained the status of which Offa of Mercia had sought to deprive it. Cuthred's reign also saw the first raids of Kent by the Vikings. After his death in 807, Cœnwulf seems to have acted as King of Kent.

Cuthred died in 807, according to the Anglo-Saxon Chronicle. He issued coins and charters. His surviving charters are both dated 805, one precisely to 26 July 805, in the eighth year of his reign, so his accession fell between 27 July 797 and 26 July 798. In two charters issued by Cœnwulf, King of Mercia, he is described as brother of that king.

Family

Cuthred has been identified as one of three known sons of Cuthberht of Mercia, his brothers were Coenwulf (King of Mercia 796-821) and Ceolwulf (King of Mercia 821-823)

Cuthred has been identified as the father of Coenwald, and may also be the father of Cyneberht.

See also
List of monarchs of Kent

References

External links

807 deaths
Kentish monarchs
8th-century English monarchs
9th-century English monarchs
8th-century births

Cuthred of Kent


පුර තෙළෙස්වක, යනු චන්ද්‍ර මාසයක පුර පක්‍ෂයේ වන තිථියක් වෙයි.

පුර තෙළෙස්වක යනු සිංහල මාස ක්‍රමයේ දී මාසයේ දහතුන්වන (13) තිථිය යි. එසේම මෙය පුර දොළොස්වක තිථියට පසු සහ පුර තුදුස්වක තිථියට පෙර තිථිය වෙයි.

මූලාශ්‍ර

සිංහල මාස
චන්ද්‍ර මාසයක පුර පක්‍ෂයේ දින

පුර තෙළෙස්වක


Théophile Moreux, cunoscut și ca abatele Moreux, (20 noiembrie 1867 – 13 iulie 1954) a fost un astronom și meteorolog francez.

Viața
Moreux s-a născut în Argent-sur-Sauldre, Cher, la 20 noiembrie 1867. El a fondat Observatorul Bourges de la seminarul St Célestin din Bourges, unde a fost profesor de științe și matematică.

A observat caracteristicile de pe suprafețele Lunii și ale planetei Marte. A publicat o hartă stelară și a investigat posibilitatea existenței vieții pe alte planete și sateliți. El a fost un critic al teoriei vieții inteligente de pe Marte a lui Percival Lowell. În 1922 a publicat o revizuire a teoriilor și tehnicilor astronomice (La Revue Du Ciel).
Moreux a murit la Bourges pe 13 iulie 1954.

Craterul Moreaux de pe Marte a fost numit în onoarea lui.

Lucrări
 Les Eclipses (1912)
 Un jour dans la Lune (1912)

Note

Legături externe
Short biography with picture  broken
biographie and books
Discussion of Moreux's work with a picture
Publication Les Autres Mondes sont-ils habités? with a Mars map

Nașteri în 1867
Decese în 1954
Astronomi francezi

Théophile Moreux


يبلغ عدد صحابة رسول الله حوالي مائة وأربعة عشر ألف صحابي، تفرغ بعضهم للعلم فعرفوا بعلماء الصحابة فعن أبي سعيد الخدري قال: .

كان من الصحابة نقاد أيضا للمتون فقد رد عبد الله بن عباس حديث أبو هريرة: (من حمل جنازة فليتوضأ). وعلل هذا الرد بقوله: (لا يلزمنا الوضوء في حمل عيدان يابسة)، فروح النظر في المتون، والاستدلال بها على درجة الحديث كانت موجودة إذن.

أكثر الصحابة حديثاً عن رسول الله
عن (أحمد بن حنبل) ًقال: ستة من أصحاب النبي أكثروا الرواية عنه وعمَّروا أبو هريرة وعبد الله بن عمر وعائشة أم المؤمنين وجابر بن عبد الله وعبد الله بن عباس وأنس بن مالك وأكثرهم حديثاً أبو هريرة ، وحمل عنه الثقات. وعن (أحمد بن حنبل) أكثر الصحابة فُتْياً عبد الله بن عباس وسال عن العبادلة العلماء؟ فقال: عبد الله بن عباس وعبد الله بن عمر، وعبد الله بن الزبير وعبد الله بن عمرو. قيل له: فابن مسعود؟ قال: لا، ليس عبد الله بن مسعود من العبادلة لتقدم موته ويلتحق بابن مسعود في ذلك سائر العبادلة المسمين بعبد الله من الصحابة، والعبادلة نحو مائتين وعشرين نفساً.

ومن قام بقول النبي في الفقه ثلاثة: عبد الله بن مسعود وزيد بن ثابت وعبد الله بن عباس م. كان لكل رجل منهم أصحاب يقومون بقوله ويفتون الناس. وروي عن مسروق قال: وجدت علم أصحاب النبي انتهى إلى ستة: عمر، وعلي، وأُبيّ، وزيد، وأبو الدرداء وعبد الله بن مسعود ثم انتهى علم هؤلاء الستة إلى اثنين: علي، وعبد الله. وروي عن مطرِّف، عن الشعبي، عن مسروق لكن ذكر أبو موسى الأشعري بدل أبي الدرداء. وروي عن الشعبي قال: كان العلم يؤخذ عن ستة من أصحاب رسول الله وكان عمر، وعبد الله، وزيد، يشبه علم بعضهم بعضاً، وكان يقتبس بعضهم من بعض، وكان علي، والأشعري، وأبي، يشبه علم بعضهم بعضاً، وكان يقتبس بعضهم من بعض. وروي أن الشافعي ذكر الصحابة في رسالته القديمة، وأثنى عليهم بما هم أهله، ثم قال: وهم فوقنا في كل علم، واجتهاد، وورع، وعقل، وأمر استدرك به علم واستنبط به، وآراؤهم لنا أحمد وأُولى بنا من آرائنا عندنا لأنفسنا والله أعلم.

عدد الصحابة
روي عن أبو زرعة الرازي أنه سئل عن عدة من روى عن النبي فقال: ومن يضبط هذا؟ شهد مع النبي حجة الوداع أربعون ألفا، وشهد معه غزوة تبوك سبعون ألفا. -وقوله قبض رسول الله عن مائة ألف وأربعة عشر ألفاً من الصحابة، ممن روي عنه وسمع منه من أهل المدينة وأهل مكة ومن بينهما، والأعراب، ومن شهد معه حجة الوداع كل رآه وسمع منه ب جبل عرفات.

علم الصحابة ينتشر حيث نزلوا
اختلف في عدد طبقاتهم وأصنافهم والنظر في ذلك إلى السبق بالإسلام، والهجرة، وشهود المشاهد الفاضلة مع رسول الله جعلهم الحاكم أبو عبد الله اثنتي عشرة طبقة، ومنهم من زاد على ذلك وأفضلهم على الإطلاق هو الإمام علي بن أبي طالب عند الفريق الشيعي أما السني فكالتالي :-
أبو بكر الصديق، ثم عمر بن الخطاب وعند مذاهب أصحاب الحديث وأهل السنة وجمهور السلف تقديم عثمان بن عفان على علي بن أبي طالب، فأفضلهم الخلفاء الأربعة ثم الستة الباقون إلى تمام العشرة ثم البدر يون، ثم أصحاب أحد، ثم أهل بيعة الرضوان بالحديبية.

ويقول ابن الصلاح بتفضيل السابقين الأولين من المهاجرين والأنصار، وهم الذين صلوا إلى القبلتين كقول سعيد بن المسيب وطائفة. وعندالشعبي هم الذين شهدوا بيعة الرضوان. وعند محمد بن كعب القرظي وعطاء بن يسار أنهما قالا: هم أهل غزوة بدر، برواية ابن عبد البر عنهما فيما وجده عنه ابن الصلاح. وأول من أسلم من الرجال الأحرار أبو بكر الصديق، ومن الصبيان أو الأحداث علي بن أبي طالب، ومن النساء خديجة بنت خويلد، ومن الموالي زيد بن حارثة، ومن العبيد بلال بن رباح، والله أعلم. وأخرهم على الإطلاق موتاً أبو الطفيل عامر بن واثلة مات سنة مائة من الهجرة. وآخر من مات منهم بالمدينة: جابر بن عبد الله، وقيل: سهل بن سعد، وقيل: السائب بن يزيد. وآخر من مات منهم ب مكة عبد الله بن عمر، وقيل: جابر بن عبد الله. وذكر علي بن المديني أن أبا الطفيل مات ب مكة، فهو إذاً الآخر بها. وآخر من مات منهم بالبصرة: أنس بن مالك. قال أبو عمر بن عبد البر: ما أعلم أحداً مات بعده ممن رأى رسول الله إلا أبا الطفيل. وآخر من مات منهم بالكوفة: عبد الله بن أبي أوفى. بالشام: عبد الله بن بسر، وقيل: بل أبو أمامة الباهلي. وآخر من مات من أصحاب رسول الله بمصر: عبد الله بن الحارث بن جزء الزبيدي. بفلسطين: أبو أبي بن أم حرام. بدمشق: واثلة بن الأسقع بحمص: عبد الله بن بسر. وباليمامة: الهرماس بن زياد وبالجزيرة: العرس بن عميرة. بأفريقية رويفع بن ثابت. وبالبادية في الأعراب: سلمة بن الأكوع.

انظر أيضاً

 أوقاف النبي
 وقف الصحابة

مراجع

صحابة وصحابيات
علماء مسلمون في القرن 1 هـ
علماء مسلمون في القرن 2 هـ

علماء الصحابة


بابل حبيبتي هو أول تعاون عراقي مصري في مجال الأفلام، تم تصويره في العراق في منتصف الثمانينات إبان الحرب العراقية الإيرانية. وقصة الفلم هي: دعوة وفد مصري إلى مهرجان بابل والمدعون هم من علماء الآثار وفنانين وإعلاميين، ومن بين المدعون وفد تليفزيونى مصري يرأسه أحد علماء الآثار يلتقي هذا العالم بفتاة عراقية جميلة تحمل ملامح عراقية، ويعطي شكلها، الإيحاء بأنها أميرة سومرية وعند سؤاله عن اسمها تقول أميرة، فيعتقد عالم الآثار أن حلمه بدأ يتجسد أمامه وتبدأ مجموعة من المواقف الكوميدية. الفلم للمخرج العراقي فيصل الياسري ومن تأليف العراقي محمد الجنابي واشترك به كل من الممثلين العراقيين وهم: هند كامل -سامي قفطان- بدري حسون فريد- محسن العزاوي- يوسف العاني- محمد حسين عبد الرحيم وغيرهم. والممثلين المصرين هم: يحيى الفخراني- سماح أنور- أحمد عبد العزيز.

المراجع

وصلات خارجية

أفلام أحمد عبد العزيز
أفلام عراقية
أفلام يحيى الفخراني
أفلام إنتاج 1987

بابل حبيبتي (فيلم)


Polish members of the Catholic Church, like elsewhere in the world, are under the spiritual leadership of the Pope in Rome. The Latin Church and its Episcopal Conference of Poland includes 41 dioceses of the Latin Church; Polish Eastern Catholics are organized under three eparchies. Combined, these comprise about 10,000 parishes and religious orders. There are 40,55 million registered Catholics (the data includes the number of infants baptized) in Poland. The primate of the Church is Wojciech Polak, Archbishop of Gniezno. In the early 2000s, 99% of all children born in Poland were baptized Catholic. In 2015, the church recorded that 97.7% of Poland's population was Catholic. Other statistics suggested this proportion of adherents to Catholicism could be as low as 71%. The rate of decline has been described as "devastating" the former social prestige and political influence that the Catholic Church in Poland once enjoyed. Most Poles adhere to Roman Catholicism. About 77% of the population identified themselves as such in the 2021 census, down from 88% in 2011.

History

Ever since Poland officially adopted Latin Christianity in 966, the Catholic Church has played an important religious, cultural and political role in the country. Identifying oneself as Catholic distinguished Polish culture and nationality from neighbouring Germany, especially eastern and northern Germany, which is mostly Lutheran, and the countries to the east which are Orthodox. During times of foreign oppression, the Catholic Church was a cultural guard in the fight for independence and national survival. For instance, the Polish abbey in Częstochowa, which successfully resisted a siege in the Swedish invasion of Poland in the 17th century, became a symbol of national resistance to the occupation. The establishment of a communist regime controlled by the Soviet Union following World War II allowed the Church to continue fulfilling this role, although recent allegations suggest there was some minor collaboration between Polish clergy and the regime.

The 1978 election of Polish Cardinal Karol Wojtyła as Pope John Paul II strengthened the ties of identification. John Paul's visits to Poland became rallying points for the faithful and galvanized opposition to the Soviet regime. His beatification in 2011 and canonization 3 years later further instilled pride and joy in the Polish people. In 2013, Pope Francis, John Paul II's 2nd successor (and who was made a cardinal by the Polish pope), announced that World Youth Day, the world's largest religious gathering of young people, would be held in Kraków, Poland in 2016.

In 2013 a succession of child sex abuse scandals within the Church, and the poor response by the Church, became a matter of some public concern. The church resisted demands to pay compensation to victims.

Number of Catholics in Poland

As of 2023, a majority of Poles, approximately 71%, identified themselves as Catholic, and 58% said they are active practicing Catholics, according to a survey by the Centre for Public Opinion Research. According to the Ministry of Foreigns Affairs of the Republic of Poland, 95% of Poles belong to the Catholic Church; this survey bases the number of adherents on the number of infants baptized, as provided by the Catholic Church. The CIA Factbook gives a number of 87.2% belonging to the Catholic Church in 2012.
In the biggest part of Europe, the rates of religious observance have steadily decreased. However, Poland still remains one of the most devoutly religious countries in Europe. Polish Catholics participate in the sacraments more frequently than their counterparts in most Western European and North American countries. A 2023 study by the Church itself revealed that 98.5% of Poles go to confession at least once a year, while 97% of the respondents say they do so more often than once a year. By contrast, a 2005 study by Georgetown University's Center for Applied Research on the Apostolate revealed that only 14% of American Catholics take part in the sacrament of penance once a year, with a mere 2% doing so more frequently. Tarnów is the most religious city in Poland, and Łódź is the least. The southern and eastern parts of Poland are more active in their religious practices than those of the West and North. The majority of Poles continue to declare themselves Catholic. This is in stark contrast to the otherwise similar neighboring Czech Republic, which is one of the least religious practicing areas on Earth, with only 35% declaring "they believe there is a God" of any kind.

A 2014 survey conducted by the Church found that the number of Polish Catholics attending Sunday Mass had increased by two million over the last decade, with 95% of baptized Catholics regularly attending Mass in 2014. At the same time, however, this partly results from the fact that since 2004 2.1 million Poles have emigrated to Western Europe. Writing for the Catholic weekly Tygodnik Powszechny, Church sociologist Rev. Prof. Janusz Mariański has noted that these two million Polish emigrants are still listed in their parish records as members, so when Mass attendance is measured such emigres lower the official records. The proportion of Mass attendees receiving Holy Communion is rising, while the number of Polish Catholic priests continues to rise as ordinations outpace deaths in Poland, though the number of nuns is decreasing.

Religious practice

The Centre for Public Opinion Research regularly conducts surveys on religious practice in Poland. A 2012 document reported that for more than a quarter-century church attendance and declarations of religious faith have been stable, decreasing only minimally since 2005 when the grief related to the death of Pope John Paul II led to an increase in religious practice among Poles. In a 2012 study, 98.5% of Poles declared that they attend religious services at least once a week, 98.5% do so once or twice a month, 0.2% do so several times a year, and only 0% do so never or almost never. Meanwhile, 98.5% of Poles consider themselves to be religious believers (98% of whom consider themselves "deeply religious"), while only 6% of Poles claim that they are non-believers. According to the Church's own sources, 96.3% of Catholics required to attend the Sunday Mass, take part in it.

Easter continues to be an important holiday for Polish Catholics. According to a 2012 study by the CBOS (Centre for Public Opinion Research), 98.5% of Poles make an effort to participate in the sacrament of penance before Easter, 59% make an effort to attend the Stations of the Cross or Gorzkie żale (an increase of 6% since 2003), 97% want to improve themselves for the better (an increase of 7%), 86% want to help the needy (an increase of 8%), and 97% want to pray more .

A CBOS opinion poll from April 2014 found the following:

Apostasy

During the October 2020 Polish protests, enquiries regarding the procedure for apostasy from the Polish Catholic Church became popular. Web search engine queries showed high frequencies for "apostasy" () and "how to do apostasy" (), and a Facebook event titled "Quit the church at Christmas" was followed by 5000 people.

, the formal apostasy procedure in the Polish Catholic Church is a procedure defined on 7 October 2015 by the Episcopal Conference of Poland, which became effective as of 19 February 2016. It can only be done in person, by delivering an application to a church parish priest. The procedure cannot be done by email, post, or state administrative services.

Latin territories
Archdiocese
Diocese

Latin names of dioceses in italics.

Białystok, Bialostocensis (1)
Drohiczyn, Drohiczinensis (2)
Łomża, Lomzensis (3)
Cracow, Cracoviensis (4)
Bielsko–Żywiec, Bielscensis-Zyviecensis (5)
Kielce, Kielcensis (6)
Tarnów, Tarnoviensis (7)
Częstochowa, Czestochoviensis (8)
Radom, Radomensis (9)
Sosnowiec, Sosnoviensis (10)
Gdańsk, Gedanensis (11)
Pelplin, Pelplinensis (12)
Toruń, Thoruniensis (13)
Gniezno, Gnesnensis (14)
Bydgoszcz, Bydgostiensis (15)
Włocławek, Vladislaviensis (16)
Katowice, Katovicensis (17)
Gliwice, Glivicensis (18)
Opole, Opoliensis (19)
Łódź, Lodziensis (20)
Łowicz, Lovicensis (21)
Lublin, Lublinensis (22)
Sandomierz, Sandomiriensis (23)
Siedlce, Siedlecensis (24)
Poznań, Posnaniensis (25)
Kalisz, Calissiensis (26)
Przemyśl, Premisliensis (27)
Rzeszów, Rzeszoviensis (28)
Zamość-Lubaczów, Zamosciensis-Lubaczoviensis (29)
Szczecin-Kamień, Sedinensis-Caminensis (30)
Koszalin-Kołobrzeg, Coslinensis-Colubreganus (31)
Zielona Góra-Gorzów Wielkopolski, Viridimontanensis-Gorzoviensis (32)
Warmia (Olsztyn), Varmiensis (33)
Elbląg, Elbingensis (34)
Ełk, Liccanensis (35)
Warsaw, Varsaviensis (36)
Płock, Plocensis (37)
Warsaw-Praga, Varsaviensis-Pragensis (38)
Wrocław, Vratislaviensis (39)
Legnica, Legnicensis (40)
Świdnica, Suidniciensis (41)

Ukrainian Greek Catholic territory

Archeparchy
Eparchies
Ukrainian Catholic Archeparchy of Przemyśl–Warsaw
Ukrainian Catholic Eparchy of Olsztyn–Gdańsk
Ukrainian Catholic Eparchy of Wrocław-Koszalin

Extraterritorial units
Military Ordinariate of Polish Army

See also
 The Most Holy Virgin Mary, Queen of Poland
 List of saints of Poland
 Religion in Poland
 Christianity in Poland
 Protestantism in Poland
 Polish Orthodox Church
 Religious denominations in Poland
 List of Catholic dioceses in Poland
 List of Polish cardinals
 Reorganization of occupied dioceses during World War II
 Nazi persecution of the Catholic Church in Poland
 Ukrainian Greek Catholic Church

References

Further reading
 Frucht, Richard. Eastern Europe: An Introduction to the People, Lands, and Culture. Volume 1. ABD-CLIO inc. Santa Barbara, Ca.

External links
 Conference of the Episcopate of Poland
 Apostasy in Poland
 Procedura apostazji: poradnik i wzór oświadczenia
 Apostazja.info - Jak wypisać się z Kościoła katolickiego
 Home
 Apostazja – instrukcja krok po kroku i wzory dokumentów

Poland
Poland
Culture of Poland

Catholic Church in Poland


The Farm Service Agency (FSA) is the United States Department of Agriculture agency that was formed by merging the farm loan portfolio and staff of the Farmers Home Administration (FmHA) and the Agricultural Stabilization and Conservation Service (ASCS). The Farm Service Agency implements agricultural policy, administers credit and loan programs, and manages conservation, commodity, disaster, and farm marketing programs through a national network of offices. The Administrator of FSA reports to the Under Secretary of Agriculture for Farm Production and Conservation. The current administrator is Zach Ducheneaux. The FSA of each state is led by a politically appointed State Executive Director (SED).

History
The origins of the FSA start with several earlier agencies starting in the 1930s, with several programs and agencies developed during the Great Depression. The Resettlement Administration of 1935 was an early attempt to relocate entire farming communities to more profitable locations, but this was ultimately abandoned as it proved too controversial, expensive, and showed no signs of success. In 1937, the Administration was transformed into the Farm Security Administration and switched focus to the Standard Rural Rehabilitation Loan Program, which provided credits, farm management and technical supervision to rural farmers.

Another predecessor of the FSA was the Agriculture Adjustment Act of 1933, which was intended as a program to help stabilize farm prices via price support loans to create crop reduction. The initial act was ruled unconstitutional in 1936 by United States v. Butler, but these issues were taken care of by the Agricultural Adjustment Act of 1938, passed two years later.

Following Pearl Harbor and America's entry into World War II, the War Food Administration was created to assist in the production and transportation of food for both civilian and military use. At the end of the war, the WFA was reformed into the Production and Marketing Administration.

The first attempt to consolidate the various farm agencies occurred in 1946, as the Farmers Home Administration act merged the Farm Security Administration and the Emergency Crop and Feed Loan Division of the Farm Credit Administration to form the Farmer Home Administration. The act also granted the organization the authority to ensure loans to farmers from other lenders, and later legislation established lending for rural housing, rural business enterprises, and rural water and waste disposal agencies.

The USDA reorganization of 1953 also saw changes to the FHA, including renaming it the Commodity Stabilization Service. As part of the changes, the organization began to focus on the preservation of farm income. As part of their new goals, the Commodity Stabilization Service began conservation programs such as the soil bank. The Agricultural Stabilization and Conservation Committees were also formed out of the community, county, and state committees focused on conservation. By 1961, the CCS was renamed the Agricultural Stabilization and Conservation Service, as the agency had become more focused on conservation efforts. The ASCS remained active in assisting with their previous programs and the network of field offices.

1994 saw the reorganization of the USDA, which in turn resulted in the Consolidated Farm Service Agency, Federal Crop Insurance Corporation, Farmers Home Administration, and Agriculture Stabilization and Conservation Service being merged into the modern Farm Service Agency.

Today, the committees often oversee activities in multi-county areas, due to USDA reorganization and consolidation of its field office structure into a network of about 2,500 field service centers. The committees are responsible for hiring and supervising the County Executive Director (CED), who manages the day-to-day activities of the field service center and its employees.

Pigford v. Glickman
In the 1930s, Congress set up a unique system under which federal farm programs are administered locally; this was influenced by the powerful Southern bloc in Congress, who represented only white Democrats from their home districts. White control of this program in counties across the South deprived many black farmers of potential benefits, as blacks had been politically disenfranchised at the turn of the century.

Farmers who are eligible to participate in these programs elect a three to five-person county committee, which reviews county office operations and makes decisions on how to apply for the programs. County committees are panels of three to five farmers, elected by other farmers, to oversee the local operation of commodity programs, disaster assistance, and other programs of the Farm Service Agency. County committees, established by the Soil Conservation and Domestic Allotment Act of 1935 (P.L. 74-46), are so named because they have overseen USDA field offices for farmers that once existed in most rural farm counties throughout the United States.

In the South, black farmers were not commonly elected to county committees and were discriminated against in the administration of farm programs. A class-action lawsuit, Pigford v. Glickman, was settled in 1999 to gain compensation for African-American farmers who had been damaged by such discrimination from 1981 to 1996. USDA's own investigation had shown widespread discrimination in the programs. The USDA paid more than $2 billion to settle thousands of claims of discrimination.

Shared Appreciation Agreement
A Shared Appreciation Agreement (SAA) is an agreement between the USDA and farmer borrowers, instituted when a borrower is severely delinquent on making payments on FSA real estate loans.  Such an agreement allows for the forgiveness of a portion or all of the indebtedness, in return for the borrower sharing with USDA at the end of the term a portion of any appreciation in the farmer-owned real estate that served as collateral for the loan.  SAAs were instituted as part of the Agricultural Credit Act of 1987 (P. L. 100-233) for the purpose of avoiding foreclosure due to the drop in land prices at that time.

Publications
The majority of the Farm Service Agency's publications are related to the various programs that are run by them. Most of these publications are brochures or other material that discuss the programs' applications and success.

See also
 Agriculture Mediation Program
 Apple Market Loss Assistance Program
 Commodity Credit Corporation
 Farm Credit Administration
 Posted county price
 Title 7 of the Code of Federal Regulations

References

External links

 Farm Service Agency in the Federal Register
 Farm Service Agency Programs and Services

United States Department of Agriculture agencies
1930 establishments in the United States
Government agencies established in 1870
New Deal agencies
Farm Credit System

Farm Service Agency


Grand Theft Auto: Vice City, Rockstar North tarafından geliştirilen ve Rockstar Games tarafından yayımlanan, 2002 tarihli aksiyon-macera temalı video oyunu. 2001 yılında çıkan Grand Theft Auto IIIten bu yana, Grand Theft Auto serisinin giriş oyunlarından biri oldu. 1986 yıllarında geçen oyun hikâyesi, Miami'yi baz alarak tasarlanmış Vice City'de, Tony Montana'dan esinlenilerek tasarlanmış, İtalyan bir mafya üyesi olan Tommy Vercetti'yi ve yaşadığı macerayı anlatmaktadır.

Oyun PlayStation 2, PlayStation 3, Xbox, Xbox 360,  PC, iOS ve Android sistemlerini desteklemektedir. PlayStation 2 konsolları için Kuzey Amerika'da 29 Ekim 2002, Avrupa ve Avustralya'da ise 8 Kasım 2002'de satışa sunuldu. Oyunun Windows sürümü Kuzey Amerika'da 1 Mayıs 2003, Avrupa'da ise 5 Mayıs 2003'te satışa sunuldu.

Oyun, üçüncü şahıs bakış açısıyla oynanmaktadır. Açık dünya tasarımı, oyuncunun iki ana adadan oluşan Vice City'de özgürce dolaşmasını sağlar. Oyunun konusu ise gerçek dünyadada, Miami'deki Kübalılar, Haitililer, motorcu çeteleri, 1980'lerdeki crack salgını, Miami'nin uyuşturucu pazarlayıcısı aileleri ve glam metalin egemenliği gibi Miami'deki birçok gerçek dünya insanı ve olayına dayanmaktadır. Oyun ayrıca Scarface ve Miami Vice dahil olmak üzere dönemin film dünyasından da etkilendi. Geliştirme çalışmalarının birçoğu ilham, ve zaman dilimine uyacak şekilde oyun dünyasını oluşturdu; geliştirme ekibi dünyayı yaratırken Miami'de kapsamlı saha araştırması yaptı. Vice City, yayımlandıktan sonra özellikle müziğine, oynanışına ve açık dünya tasarımına yönelik övgülerle beğeni topladı. Aynı zamanda şiddet ve ırksal grupların tasviri konusunda da tartışmalara yol açarak davaları ve protestoları ateşledi. Sonuç olarak Vice City 2002'de, 17,5 milyondan fazla satarak en çok satan video oyunu oldu.

Hikâye

Giriş
Sonny Forelli, Liberty City'de bulunan en büyük üç mafya ailesinden birinin reisidir. Tommy Vercetti Sonny ile beraber büyümüş ve yıllar içerisinde dost olmuş mafya adamıdır. Sonny, organizasyonda Tommy'e üst düzey bir mevkî sağlamış ve Tommy ise bu iyiliklerinden ötürü aileye hep çok sadık kalmıştır.

1971 yılında Sonny, Tommy'i öldürmeye karar verir, çünkü kendi gücü önünde onu bir engel olarak görmektedir. Tommy'nin aileye bu kadar sadık olması, ailedeki diğer üyeler tarafından ön plana çıkarılmasını sağlamıştır. Bunun farkına varan Sonny, Tommy'i hem ortadan kaldırmak hem de "boka saran iş" olarak tanımlayıp tüm gözleri üzerinden atmak ister. Tommy'e işleri için tehdit oluşturacak bir adamı öldürmesini ister. Adam Harwood taraflarındadır. Tommy işi kabul eder ve yola koyulur. Ancak bilmediği, öldürmeye gittiği adam Tommy'nin gelişinden haberdardır. Tuzağa düşen Tommy, çatışmaya girerek Liberty City'nin en büyük mafya hesaplaşması olarak gözüken ve kendisine "Harwood Kasabı" lakabının takılmasını sağlayan, bir kişi öldürmeye gidip, on beş kişinin ölümüyle sonuçlanan olaylara sebep olur. Kaçmaya çalışırken, polisler tarafından yakalanır ve 15 yıl hapse mahkum edilir.

Tommy, tuzağa düşmesinin sebebinin Sonny olduğundan kuşkulanır, ancak harekete geçmez. Hapisanede olduğu dönemde, Sonny rakip ailelerin tüm üyelerini teker teker öldürmeye başlamış ve aileyi güçlendirmiştir. Bunun haberini alan Tommy, Sonny'nin ona tuzak kurduğuna ikna olur ancak eline kanıt gerekmektedir.

Yıllar içerisinde Sonny, aile işlerine o kadar çok batmıştır ki Tommy'nin varlığını unutur. Tommy ise içerde olduğu süre boyunca başını eğik tutarak, hayatta kalmış ve bir yandan da olayla ilgili bilgi edinmeye çalışmıştır. Yıllar geçtikten sonra Sonny uyuşturucu işine girmek ister, çünkü her ırktan, memleketten adamın bu işe girdiğini ve kazandığını emindir. Uyuşturucu işi için Vice City biçilmiş kaftandır. Diğer ailelerden önce davranıp, Vice City'de iş bağlarsa, sektöre hakim olup diğer ailelerin sonunu getirebileceğini düşünür.

Tüm bunlar olurken, Tommy'nin hapisten çıkacağı haberi gelir. Sonny, Tommy'nin Libert City'de yaptığı katliamın hala konuşulduğunu ve Tommy'nin sokaklarda tekrar gözükmesinin hem işler için hem de aile içinde sorunlara yol açacağını düşünür. Ayrıca Vice City'deki işleri için sadık birine ihtiyacı vardır. Bu nedenle Tommy'i Vice City'e göndererek anlaşmayı yapmasını söyler.

Sonny'den aldığı ilk görevde, kimliği belirsiz kişiler tarafından, buluşma yeri olan limana baskın yapılır. Tommy, o baskından, şans eseri kurşunların hedefi olmadan kurtulur. Sonny, milyonlarca dolar parasını ve uyuşturucu ürünlerini, baskında kaybettiği için çok öfkelenir. Öfkeli Sonny, Tommy'e, parayı ve ürünü çalan hırsızları bulması ve tekrar geri getirmesi için görev verir. İşte tam bu görevden sonra Tommy'nin Vice City macerası tam anlamıyla başlamış olur.

Gelişme
Tommy ilk olarak Albay Cortez'in partisine katılarak şehrin birçok ileri gelenlerini tanıma fırsatı bulur. Aynı zamanda Tommy, Albay Cortez'in birçok işini yaparak yardımda bulunur. Albay ise bu yardımlar karşılığında Tommy'e bir tekne hediye eder. Öte yandan Tommy, uyuşturucu ticareti sırasında kardeşini kaybetmiş olan Lance Vance ile tanışır. Tommy ile Lance, partiye katılan ve şehrin önemli mafya babalarından biri olan Diaz için çalışmaya başlar. Zamanla limanda yapılan baskının failinin Diaz olduğu ortaya çıkınca Tommy ve Lance, Diaz'ın mekanını basarak Diaz'ı öldürür ve malikaneyi ele geçirir. Bu olaydan sonra Tommy, şehirdeki itibarını iyice büyütmeye başlar. Öyle ki kendisine haraç vermeyen mağazaların gözünü korkutarak iktidarlığını pekiştirir.

Tommy, şehrin batısında Haititiler ile savaş halinde bulunan Kübalıların lideri Umberto Robino ile karşılaşır. Tommy'nin sağlam adam olduğunu fark eden Robino onla işbirliği yapmak ister. Tommy, Umberto'nun tuhaf kişiliğine rağmen istifini bozmayarak ona bazı konularda yardımcı olur. Lakin Kübalılar ile birlikte Haitililerin bir fabrikasını havaya uçurması, Haitililerin Vercetti iktidarlığına kalıcı savaş açmasına sebep olur. Aynı zamanda bu bölgelerde bulunan bir taksi durağı ile dondurmacı dükkânı satın alarak servetini yükseltir. İleriki zamanlarda ise şehrin kuzeyindeki film stüdyosunu ve Malibu kulübünü de satın alarak buradan yüklü miktarda para kaldırır. En son Malibu Kulübünü de satın alarak burada kurduğu dört kişilik bir ekip ile bir bankayı soyar ve bu soygundan istediğini elde eder. Bütün bu olaylar Tommy Vercetti'yi, Vice City'nin en saygın ve itibarlı adamlarından biri yapar.

Sonny, uzun bir zaman geçmesine rağmen halen parasını alamadığı için sürekli Tommy'e telefon açarak baskı kurmaya çalışır. Tommy'nin bu denli büyümesinden pek hoşlanmayan Sonny, borcunun kapanması için Tommy'nin işlerinden pay almak ister. Sonny, adamlarını tahsilat için Vice City'ye gönderir.Sonny'nin adamları,Tommy için manevi değeri çok büyük olan matbaasını basarak çalışanını yaralar. Bu olaydan sonra küplere binen Tommy hepsini öldürür. Bunun üzerine Sonny, Tommy'nin partneri Lance'e yaklaşır ve ikisi anlaşmaya varırlar. Sonny, Vice City'e gelerek Tommy'ye ziyarette bulunur. Tommy sahte paralar ile Sonny'e olan borcunu ödemeyi planlanmaktadır. Tommy, Sonny ve adamlarını malikanesinin kapısında karşılar. Aralarında geçen kısa konuşmadan sonra Tommy, Sonny'ye sahte para vermeye kalkışır. Bunu bilen Lance, Sonny'yi uyarır ve Tommy işte o zaman kendisini tuzağa düşüren kişinin Sonny olduğuna emin olur. Sonny kendisini aldatmaya çalıştığı için Tommy'nin konağına adamları ile saldırır. Konakta büyük bir çatışma çıkar. Tommy, hem Lance'i hem de Sonny'i öldürür. Bu olayda birçok üyesini kaybeden Forelli ailesi çöküş dönemine girer. Bu da Sindacco ailesi gibi mafya aileleri için olumlu bir gelişme olmuştur.

Sonuç
Vercetti, Vice City'deki en güçlü ve zengin suç lideri olur. Lance Vance ve Sonny Forelli öldü; ve Forelli ailesi çöküş dönemine girdi. Daha sonraki yıllarda Tommy'nin gücünün ve saltanatının ne kadar sürdüğü Rockstar Games tarafından senaryosu yazılmadığı için tam olarak bilinmemektedir. Ancak 1992'ye kadar yaşadığı Ken Rosenberg'in (Grand Theft Auto: San Andreas The Introduction videosunun bir sahnesi) Las Venturas'taki bir rehabilitasyon kliniğinden Tommy'e çağrı atması geleceğe dair bir ipucu olarak gösterilebilir. Rosenberg'ün telefonlarına Tommy'nin cevap vermemesi ve adamlarından birinin Rosenberg'ü geri çevirmesi, Tommy ile Ken arasındaki ilişkinin bittiğini vurgular.

Karakterler

Vice City radyo istasyonları
 Wildstyle (Hip-Hop / Rap)
 Flash FM (Pop)
 K-Chat (Röportaj)
 Fever 105 (Soul)
 V-Rock (Rock)
 V.C.P.R. (Haber)
 Espantoso (İspanyol)
 Emotion 98.3 (Duygusal)
 Wave 103 (Pop)

Kaynakça

Dış bağlantılar
Steam mağaza sayfası
Resmi İnternet Sitesi

2002 video oyunları
PlayStation 2 oyunları
Microsoft Windows oyunları
Xbox oyunları
İptal edilen Nintendo GameCube oyunları
Konusu Florida'da geçen video oyunları
Vice City
Rockstar Games
Konusu Amerika Birleşik Devletleri'nde geçen video oyunları
İngilizce dil desteği olan video oyunları
Fransızca dil desteği olan video oyunları
Almanca dil desteği olan video oyunları
İtalyanca dil desteği olan video oyunları
Kastilya İspanyolcası dil desteği olan video oyunları
18+ yaş video oyunları
Özel film müziği desteğine sahip video oyunları
Rockstar Games oyunları
Birleşik Krallık'ta geliştirilen video oyunları

Grand Theft Auto: Vice City


Michiana ( ) is a region in northern Indiana and southwestern Michigan centered on the city of South Bend, Indiana. The Chamber of Commerce of St. Joseph County, Indiana defines Michiana as St. Joseph County and "counties that contribute at least 500 inbound commuting workers to St. Joseph County daily." Those counties include Elkhart,  La Porte, Marshall, St. Joseph, and Starke in Indiana, and Berrien and Cass in Michigan. As of the 2010 census, those seven counties had a population of 856,377 (647,271 in Indiana and 209,106 in Michigan).

The name is a portmanteau of "Michigan" and "Indiana" and was chosen as the winning entry, purportedly submitted by Indiana politician Thurman C. Crook, among others, in a contest to name the area held by the Associated South Bend Merchants in 1934. The term is frequently used throughout the area, particularly by local radio and television stations based in South Bend that serve the entire area, but also by businesses that seek to draw customers from Indiana into Michigan or vice versa. A 2016 report stated that residents in the Michigan portion are particularly fond of the term because it contains part of the state name as opposed to generic terms for the area such as "the South Bend region."

Government
The Michiana Area Council of Governments (MACOG) is the official Metropolitan Planning Organization for north central Indiana and the South Bend-Mishawaka metropolitan area.  MACOG conducts planning for transportation, water quality, and economic development. Currently, 22 cities and towns as well as 29 townships participate in MACOG. Despite the Michiana name, none of these participants are currently from the state of Michigan, although Berrien and Cass Counties were until they along with Van Buren County were combined into their own MPO, what is now called the Southwest Michigan Planning Commission.

Counties

Indiana Counties
 St. Joseph County: Population: 272,912 (as of 2020)
 Elkhart County: Population: 207,047 (as of 2020)
 LaPorte County: Population: 111,467 (as of 2010)
 Marshall County: Population: 46,095 (as of 2020)
 Starke County: Population: 23,363 (as of 2010)

Michigan Counties
 Berrien County: Population: 154,316 (as of 2020)
 Cass County: Population: 51,589 (as of 2020)

Largest cities

For a complete list, see List of cities and towns in Michiana

South Bend, Indiana Population: 103,453 (2020)
Elkhart, Indiana Population: 53,923 (2020)
Mishawaka, Indiana Population: 51,063 (2020)
Goshen, Indiana Population: 34,517 (2020)
Michigan City, Indiana Population: 32,075 (2020)
Granger, Indiana Population: 30,337 (2020)
La Porte, Indiana Population: 22,471 (2020)
Niles, Michigan Population: 11,333 (2015)
Benton Harbor, Michigan Population: 9,976 (2015)

Greater Michiana

Greater Michiana includes the following 15 counties in Indiana and Michigan:

The Chamber of Commerce of St. Joseph County (Indiana) defines Greater Michiana as "counties within a 60-mile driving distance to St. Joseph County" that are not included in the seven counties making up Michiana "proper." However, the driving distance presumably refers to the distance between the metropolitan South Bend area and significant population centers in outlying areas, since a strict definition allowing for 60 miles from any point in St. Joseph County would add even more counties to the Greater Michiana area. For example, Walkerton in southwestern St. Joseph County is located approximately 30 miles from Monterey in northeastern Pulaski County, yet Pulaski is not included in the Chamber's list of Greater Michiana counties.

Because Michiana is not a legal or political entity, opinions differ about what counties and communities constitute the region. Some definitions of the entire Michiana area include fewer than 15 counties; others include Pulaski County and exclude some other outlying counties, notably, those in extreme Northwest Indiana, whose residents identify more closely with Chicago than with the South Bend area.

Michiana's borders overlap with those of the Chicago metropolitan area, and the two regions have significant cultural ties. South Bend in particular has strong ties to Chicago: it is home to the last stop on the South Shore Line, a commuter rail line connecting Chicago's downtown and south side to Indiana, and the nearby University of Notre Dame is noted for its strong connection with Chicago. Berrien County, Michigan, is known as a common summer vacation destination for wealthy Chicagoans; the Wall Street Journal called the area "the Hamptons of the Midwest".

Economy
Throughout the twentieth century, the economy of Michiana was based on heavy industry, especially as connected to the automobile industry centered in nearby Detroit. In 1960, 41% of the employment was in manufacturing, followed by 17% in hospitality 8% in business services, 6% in transportation, 5% in education, and 5% in agriculture, with healthcare at 4% and government at 2%.  Deindustrialization had a major impact after 1970, and by 2013, only 27% of the employment was in manufacturing, 20% was in hospitality, 12% in healthcare, 11% in government, 8% in business services, 5% in transportation, and 4% in education.  In 2013, three of the top 10 Michiana employers were in the Elkhart area and focused on recreational vehicles, trailers, and related products, including Forest River with 7600 employees, Thor Industries with 7500,  and Drew industries with 4700.  Many hospitals were consolidated, as health spending doubled and tripled. By 2013 three health systems were among the top 10 employers: Beacon Health System (7000 employees;  based in Elkhart and South Bend); Lakeland Regional Health System (4100 employees; based in St. Joseph and Niles), and Saint Joseph Regional Medical Center (2700; based in Mishawaka and Plymouth). The University of Notre Dame had 5700 employees in the educational sector, and the South Bend Community School Corporation had 3000. Whirlpool Corporation, the appliance maker, with 3400 employees, is based in Benton Harbor. Martin's Super Markets operated 21 grocery stores in the region with 3100 employees.  With the loss of manufacturing, per capita income in Michiana has declined from 105% of the national average in 1960 to 82% in 2013.

Points of interest
For more information and other points of interest not listed below, see the articles on the individual communities in the region.

Historical sites
The History Museum (South Bend, Indiana)

Museums
Fort St. Joseph Museum (Niles, Michigan)
LaPorte County Historical Society Museum (LaPorte County, Indiana)
Old Lighthouse Museum (Michigan City, Indiana)
Studebaker National Museum (South Bend, Indiana) (R.V. Museum) (Elkhart, IN)

Universities

Andrews University (Berrien Springs, Michigan)
Bethel University (Indiana) (Mishawaka, Indiana)
Goshen College (Indiana) (Goshen, Indiana)
Holy Cross College (Indiana) (Notre Dame, Indiana)
Indiana University South Bend (South Bend, Indiana)
Kalamazoo College (Kalamazoo, Michigan)
Saint Mary's College (Indiana) (Notre Dame, Indiana)
University of Notre Dame (Notre Dame, Indiana)
Ivy Tech Community College (Elkhart, Indiana and South Bend, Indiana)
Western Michigan University (Kalamazoo, Michigan)

Parks
Indiana Dunes National Lakeshore
Kingsbury Fish and Wildlife Area (Indiana)
Potato Creek State Park (Indiana)
Warren Dunes State Park (Michigan)
Warren Woods State Park (Michigan)

Transportation

South Bend International Airport

South Shore Line

See also

Northern Indiana
Southern Michigan
West Michigan
Kentuckiana

References

External links
Goshen Chamber of Commerce
Chamber of Commerce of St. Joseph County
Michiana Area Council of Government
Michiana Directory
Michiana Roads
Northern Indiana Center for History

Regions of Indiana
Regions of Michigan

Michiana