Los navegantes de todas las épocas han dejado testimonios de su paso por lugares importantes o interesantes para dar fe de haber estado en ellos. Normalmente consistían en pergaminos, actas, monedas, botones u otros objetos de uso común que se colocaban dentro de un envase apropiado que los protegiera del tiempo. El lugar en que eran dejados generalmente se destacaba mediante un monolito.  También era norma aceptada entre los mismos navegantes que aquel que encontraba uno de estos testimonios retiraba para sí el original, pero se preocupaba de dejar, junto con el propio, una copia o indicación de haberlo retirado.

Testimonios

Testimonio dejado por Jacobo Le Maire en Puerto Deseado en 1615

En 1614 , comerciante y geográfo holandés, fundó la  la que obtuvo del gobierno holandés la autorización para efectuar viajes comerciales sin vulnerar los derechos que tenía la Compañía de la India Oriental y que consistían en la exclusividad de llegar a las indias orientales vía estrecho de Magallanes o por el cabo de Buena Esperanza.

Le Maire equipó dos naves para que buscaran una nueva tercera vía hacia el oriente pasando por el sur de la Tierra del Fuego, las naves fueron la urca Eendracht bajo el mando de Willem Schouten y el patache Hoorn al mando de Jean Schouten. Comandante en jefe de la expedición era el hijo de Le Maire, Jacobo Le Maire.

En diciembre de 1615 las naves recalaron en puerto Deseado para descansar, proveerse de agua y leña y carenar sus fondos. La carena, para hacerla más rápida, la efectuaron aplicando fuego a las adherencias, pero por un descuido el Hoorn resultó destruido por el fuego. Le Maire, antes de zarpar dejó enterrado en tierra parte del mástil de la nave siniestrada con una placa de plomo al pie con una leyenda en su idioma. El 3 de marzo de 1670 el comandante John Narbourough al mando del HMS Sweepstakes encontró, una milla río arriba, el mástil y la placa.

Testimonio dejado por el comandante Louis Antoine de Bougainville en el monte De la Cruz en 1766

Bougainville en 1763 se alistó en la marina francesa con el grado de capitán de fragata. Se le dio el mando de las naves l'Aigle y Sphinx ordenándosele que se dirigiera a las islas Malvinas y estableciera una colonia, pero cinco años más tarde, el rey Luis XV, debido a protestas de España le ordenó restituir el archipiélago a la corona española. Durante estos años hizo varios viajes al estrecho de Magallanes para buscar madera de construcción para la colonia, ya que en las islas no había árboles.

En uno de esos viajes al Estrecho, en el año 1766, dejó como testimonio un documento escrito en latín en la cima del monte De la Cruz en bahía Fortescue al fondo de la cual se encuentra caleta Gallant. Este testimonio fue encontrado en el año 1789 por la expedición de Antonio de Córdova quién lo retiró y dejó una copia del mismo junto a su propio testimonio.

Testimonio dejado por el comandante Antonio de Córdova en el monte De la Cruz en 1789

Antonio de Córdova, marino español, en los años 1785 y 1786 realizó un viaje de exploración al estrecho de Magallanes al mando de la fragata Santa María de la Cabeza. Posteriormente se le volvió a enviar al Estrecho pero ahora al mando de las naves Santa Casilda y Santa Eulalia. En este último viaje, en el año 1789, encontró en el cerro De la Cruz, bahía Fortescue, el testimonio dejado en 1766 por Louis Antoine de Bougainville.

De Córdova, en el mismo lugar, dejó dentro de una botella de vidrio una copia en latín del memorial de Bougainville, una moneda de dos reales con la esfinge de Carlos III, un documento en latín, y un relato de su viaje en cuatro idiomas: español, francés, italiano e inglés, junto a una lista de los oficiales de ambas naves y un informe de su primer viaje en la Santa María de la Cabeza.

Este memorial fue encontrado por el Sr. E. Bowen, médico del HMS Beagle en enero del año 1827 y fue entregado al comandante Phillip Parker King, comandante en jefe de una expedición del almirantazgo británico a la América meridional. El comandante King lo entregó posteriormente al Museo Británico donde se encuentra guardado. El comandante Parker King hizo que se sacaran copias en papel vitela de todos los documentos encontrados los que en 1830 dejó en el mismo sitio.

Testimonios encontrados por el comandante Pringle Stokes en el monte De la Cruz en 1827

El Almirantazgo Británico designó al comandante Phillip Parker King Comandante en Jefe de una escuadrilla compuesta por el HMS Adventure y el HMS Beagle para que efectuara el levantamiento hidrogŕafico de las costas de la parte meridional de Sud América, entre el Río de la Plata y la isla de Chiloé. El Beagle estaba bajo el mando del comandante Pringle Stokes.

En enero de 1827 durante el curso de una comisión de levantamiento hidrográfico el Beagle fondeó en caleta Gallant. El médico de a bordo Sr. E. Bowen, subió al monte De la Cruz y en la cima encontró restos de una botella de vidrio y un rollo de papeles que demostraron ser los memoriales que establecían que habían sido dejados por Antonio de Córdova, y una copia de un documento que anteriormente había sido depositado ahí por M. de Bougainville. Con estos legajos se encontró una moneda española de dos reales de Carlos III, que había sido doblada para permitir que fuese puesta dentro de la botella. Con bastante dificultad algunos de los escritos pudieron ser descifrados, ya que los legajos, habiendo sido doblados, estaban rotos y las palabras desfiguradas en los pliegues y en los bordes.

El memorial de Bougainville estaba en latín. El de Córdova, además de un documento en latín, estaba acompañado por un relato de su viaje, escrito en cuatro idiomas, español, francés, italiano, e inglés. Estos memoriales fueron entregados
al Comandante en Jefe de la expedición quien dispuso sacarle copias en papel vitela para ser colocados en el mismo sitio posteriormente y los originales fueron entregados al Museo británico.

Testimonio dejado por el teniente W.G. Skyring en la isla Skyring en 1829

El Almirantazgo Británico designó al comandante Phillip Parker King Comandante en Jefe de una escuadrilla compuesta por el HMS Adventure y el HMS Beagle para que efectuara el levantamiento hidrográfico de las costas de la parte meridional de Sud América, entre el Río de la Plata y la isla de Chiloé.

Parker King arribó al estrecho de Magallanes en 1826 y estableció como puerto base de la expedición puerto del Hambre. En diciembre de 1827 en Montevideo con la autorización del Almirantazgo adquirió un goleta para que se desempeñara como buque auxiliar en los trabajos de levantamiento de la expedición, la bautizó Adelaide y la tripuló con oficiales y personal de los buques bajo su mando.

En una de las comisiones de levantamiento del Adelaide, en abril de 1829, se dirigió hacia el canal Magdalena, para efectuar trabajos hidrográficoa en los canales Magdalena, Cockburn y Bárbara. El 16 de mayo de 1829 dejaron en la cima del monte Skyring que se eleva 940 metros sobre la isla del mismo nombre un testimonio que consistió en un documento firmado por seis oficiales que en esa oportunidad tripulaban la goleta. El documento fue puesto dentro de una botella protegida por un fuerte envase exterior. El documento decía:

{{cita|Este memorial fue dejado por los oficiales del H.M.Schooner Adelaide, mientras se empleaba en un levantamiento de los canales Magdalena, Cockburn, y, Bárbara; y a cualquier persona que lo encuentre se le solicita dejar el documento original, y construir una pila, bajo la cual está colocado, por lo menos seis pies más alta. Firmado este 16 día de mayo de 1829 por:
W.G.Skyring, teniente y ayudante hidrógrafo del HMS Beagle.
Thomas Graves, teniente del H.M. Schooner Adelaide.
James Kirke, guardiamarina H.M.S. Beagle.
Alex. Millar, ayudante de navegación H.M.S. Adelaide.
Benj, Bynoe, ayudante oficial médico H.M.S. Beagle.
Jno. Park, ayudante oficial médico H.M.S. Adventure.

Dios salve al Rey

El memorial fue descubierto en 1981 por la dotación de un helicóptero del Piloto Pardo de la Armada de Chile y está expuesto en el museo de Puerto Williams.

Testimonio dejado por el comandante Robert Fitz Roy en caleta Donkin en 1829.

En 1825 el Almirantazgo Británico designó al comandante Phillip Parker King Comandante en Jefe de una escuadrilla compuesta por el HMS Adventure y el HMS Beagle para que efectuara el levantamiento hidrogŕafico de las costas de la parte meridional de Sud América, entre el Río de la Plata y la isla de Chiloé. El Adventure bajo el mando de Parker King y el Beagle inicialmente bajo el mando del comandante Pringle Stokes y luego del teniente Robert Fitz Roy.

En mayo de 1829 el comandante Fitz Roy dejó su nave fondeada en caleta Gallant a cargo del teniente Kempe y él con el teniente Stokes zarparon en dos embarcaciones, un cúter y una ballenera, a levantar el canal Jerónimo. En este viaje descubrieron los senos Otway y Skyring y el canal que los conecta.

El 22 de mayo de 1829 estando fondeado en caleta Donkin,el comandante Fitz Roy y cuatro marineros de la ballenera subieron a un cerro que estaba cerca de la caleta, cerro Beagle y en la cima, al pie de un poste hundido en la tierra, dejaron enterrado un memorial incluida una plomada.  No se sabe el detalle del memorial pero sí se conoce que debido al intenso frío fueron incapaces de gravar sus nombres en la plomada.

Testimonio dejado por el teniente J. Kempe en el monte De la Cruz en 1829.

En mayo de 1829 el teniente J. Kempe quedó a cargo del Beagle en puerto Gallant mientras el comandante y el resto de los oficiales salían en embarcaciones menores en comisiones de levantamiento hidrográfico. Durante este período subió hasta la cima del monte De la Cruz donde dejó enterrado un memorial .

Testimonio dejado por el comandante Robert Fitz Roy en el monte De la Cruz en 1829.

El 17 de junio de 1829, Robert Fitz Roy, comandante del HMS Beagle, se encontraba fondeado en puerto Gallant alistándose para dirigirse junto con la goleta Adelaide hacia San Carlos de Ancud, Chiloé. Esa mañana, Fitz Roy con el Sr. Murray y cuatro hombres, en un bote se dirigieron a bahía Fortescue con la intención de ascender el monte De la Cruz, medir su altura, tomar demarcaciones y dejar un memorial en su cima.

Luego de un difícil viaje de ascenso, por el frío reinante además de la nieve y hielo que cubrían el camino, dejó en el punto más alto, sobre una roca desnuda un memorial que cubrió con un montón de piedras.

El memorial contenía una lista de los oficiales y personal del Beagle y del Adelaide, un relato sobre el objetivo del viaje, lo logrado hasta esa fecha y hacia donde se dirigían y una colección de monedas, todo dentro de una caja de lata bien sellada.

Testimonio dejado por el comandante Robert Fitz Roy en el cabo Gloucester en 1830.

El 6 de enero de 1830 Fitz Roy salió del Beagle que se encontraba fondeado en un dársena en la costa noreste de la isla Carlos del grupo de las Grafton con un grupo de doce hombres con la intención de caminar hasta el cabo Gloucester.

Llevaron carpas, instrumentos, dos memoriales y provisiones, además de armas de fuego por si se encontraban con los kawesqar. Llegaron al pie de la montaña que forma el cabo al mediodía del 7 de enero y subió hasta su cumbre con el Sr. Wilson, el Sr. Megget y dos marineros. En la cumbre había espacio solo para un hombre y el teodolito, tomó las demarcaciones y ángulos deseados y enterró dos memoriales, uno embalado en estaño y el otro en una botella. Recogieron muestras de las rocas del lugar y regresaron llegando a bordo del Beagle en la tarde del día siguiente.

Testimonio dejado por el comandante Phillip Parker King en el monte De la Cruz en 1830

El comandante Parker King al mando del HMS Adventure en su viaje de regreso a Río de Janeiro y posteriormente a Inglaterra fondeó en bahía Fortescue, en el estrecho de Magallanes, con el propósito expreso de dejar testimonio de la presencia naval británica en la zona, para ello hizo preparar dos memoriales que consistieron en una lámina de peltre en la que se grabó el nombre del buque y sus oficiales y el otro, una botella en la que se introdujo una moneda española, varias monedas inglesas, algunas medallas y copias en vellum de los memoriales encontrados en el monte De la Cruz por el cirujano Bowen del HMS Beagle en enero de 1827. La botella fue tapada con corcho, cubierta con resina y envuelta en una hoja de plomo.

El 7 de abril de 1830, un grupo subió el monte de la Cruz, para depositar los memoriales. En la cima encontraron el montón de piedras dejado por el comandante Fitz Roy el año anterior, el cual no tocaron; enterraron los dos memoriales e hicieron otra pila de piedras sobre ellos. El grupo regresó a bordo en la tarde, habiendo empleado siete horas en esta comisión.

El 2 de febrero de 1998 el yate chileno de investigación Gondwana en circunstancias que se encontraba efectuando un estudio sobre los movimientos de la corteza terrestre encargado por las Universidades de Magallanes y de Hawaii fondeó en puerto Gallant con el propósito de ascender al monte De la Cruz en búsqueda de los memoriales dejados allí por la expedición del comandante King. El escenso fue efectuado por Charles Porter y Boris Jelincic quienes en la cumbre encontraron la pila levantada por Fitz Roy en 1828,la que estaba desarmada y sin sus testimonios, pero sí estaba la pila armada por Parker King y sus testimonios los que fueron entregados al Centro de Estudios del Hombre Austral, Instituto de la Patagonia, Universidad de Magallanes, para su exhibición en el Pabellón Marítimo del Museo del Recuerdo.

Testimonio dejado por el comandante Robert Fitz Roy en la isla Hornos en 1830

En 1825 el Almirantazgo británico dispuso que dos naves fueran preparadas para levantar las costas meridionales de Sudamérica. En mayo de 1826 el HMS Adventure y el HMS Beagle estuvieron listos para cumplir la comisión. El HMS Adventure fue puesto bajo el mando del Comandante Phillip Parker King quién además tenía el cargo de Comandante en Jefe de la expedición y el HMS Beagle bajo el mando del comandante Pringle Stokes..

Las naves zarparon de Plymouth el 22 de mayo de 1826 rumbo a Río de Janeiro puerto en el que fondearon el 10 de agosto del mismo año, El 2 de octubre prosiguieron hacia el Río de la Plata. El 19 de noviembre continuaron hacia el sur arribando a la entrada del estrecho de Magallanes el 20 de diciembre de 1826. En los primeros días de enero de 1827 fondearon en puerto del Hambre, lugar que Parker King escogió como puerto base de la expedición. En agosto de 1828 falleció el comandante Stokes, tomando en diciembre de 1828 el mando del Beagle el teniente Robert Fitz Roy.

Fitz-Roy desembarcó por primera vez en la isla Hornos el 18 de abril de 1830, la recorrió para ver si podía llevar instrumentos hasta la cima y regresó a su nave que estaba fondeada en caleta Saint Martin. Al día siguiente, 19, volvió a cruzar la bahía San Francisco llevando un testimonio, instrumentos y víveres para cinco días. El 20 subió hasta la cima, enterró el testimonio e hizo una ceremonia en honor a su majestad Jorge IV, recogió muestras de fragmentos de rocas y regresó a bordo el 21 de abril.

A fines de 1989, el capitán de navío de la Armada de Chile Christián De Bonnafos Gándara encontró en la cumbre más alta de la isla Hornos el testimonio. Lo primero que encontró fueron trozos de cerámica de color amarillo, una tapa de bronce con la inscripción a golpes: "BEAGLE 1830" y varios objetos cubiertos de barro y trozos de tela. Los objetos encontrados eran:

La Armada de Chile decidió que este testimonio fuese conservado en el Museo Naval y Marítimo de Valparaíso.

Véase también
 Historia de la navegación astronómica
 Anexo:Cronología de las exploraciones
 Carta Marina
 Hidrografía

Notas

Referencias

Bibliografía utilizada

 Caphorniers Chile - Testimonio de Fitz Roy

Enlaces externos
Liga Marítima de Chile - Revista Mar
Louis Antoine de Bougainville

Exploradores de Chile
Hidrógrafos
Historia de Chile

Testimonio (navegación)


Giuseppe Maria Ercolani, né à Pergola le  et mort à Rome le , est  un littérateur italien.

Biographie
Giuseppe Maria Ercolani naquit vers 1690, à Senigallia, d'une famille patricienne. Ayant achevé ses études à Rome, il embrassa l'état ecclésiastique et parvint rapidement aux honneurs de la prélature, il consacra sa vie à la culture des lettres, partageant ses loisirs entre l'étude et la société, dont il faisait, les délices par les charmes de son esprit. Il mourut à Rome vers l'an 1760. Il était, membre de l'Académie d'Arcadie, sous le nom de Neralco Castrimeniano, qu'il a pris à la tête de ses ouvrages.

Œuvres
 Maria, rime, Padoue, Comino, 1725—28, 2 vol. in-8°, fig.; belle édition très-recherchée des amateurs. Une caisse adressée à l'auteur, qui contenait 200 exemplaires du second volume, ayant été perdue, il est plus rare que le premier. Ce recueil de poésies pieuses eut un grand succès en Italie. Il a été réimprimé: Brescia, 1731 ; Bologne, 1732 ; Venise, 1755, 1758, etc.
 La Sulamitide, boschereccia sacra, Rome, 1731, in-8°. Ce petit poème est regardé comme un chef-d'œuvre. Il a été réimprimé plusieurs fois, entre autres à la suite des Rime a Maria, Rome, 1764.
 I tre ordini della architettura, dorico, ionico e corintio, presi dalle fabbriche più celebri dell'antica Roma e posti in uso con nuovo esattisimo metodo, ibid., 1744, in-fol., fig., ouvrage rare et estimé.
 Le quattro parti del mondo geograficamente descritte, ibid., 1756, in-8° avec une carte. On peut consulter, pour plus de détails, l'éloge de ce prélat dans les Annali letterar. d'Italia, ,  partie, .

Bibliographie

Liens externes

Écrivain italien du XVIIIe siècle
Naissance en juin 1672
Décès en avril 1759
Décès à Rome
Membre de l'Académie d'Arcadie
Décès à 86 ans

Giuseppe Ercolani


Robert Herjavec (Varaždin, 14. rujna 1962.), hrvatsko-kanadski poduzetnik, ulagač, publicist i televizijska ličnost. Rođeni Varaždinac, u mladosti odlazi u Halifax raditi na obiteljskom gospodarstvu da bi na Sveučilištu u Torontu diplomirao političke znanosti i anglistiku čime je utro put svojoj uspješnoj karijeri.

Poduzetničku karijeru započeo je kao filmski redatelj i producent, da bi dogurao do mjesta glavnog menadžera u IBM-ovim tvrtkama kćerima. Osnivanjem vlastite tvrtke BRAK Systems za pružanje usluga osiguranja na međumrežju i izradu softwarea postiže veliki tržišni uspjeh koji je okrunio prodajom tvrtke u vrijednosti većoj od 30 milijuna USD-a. Na temelju njegova poslovnoga uspjeha velike televizijske kuće, kanadski CBS i američki ABC snimili su televizijske serijale u kojima su utjelovili njegov lik.

Autor je više knjiga u kojima progovara o vlastitom poslovnom uspjehu i poduzetničkom iskustvu. Osnivač je grupacije Herjavec Inc. te se u novije vrijeme bavi IT industrijom. Iz dva braka ima petero djece. Bogatstvo mu se procijenjuje na oko 200 milijuna dolara.

Izvori

Životopisi, Varaždin
Hrvati u Kanadi
Poduzetnici
Publicisti
Gospodarstvo Kanade

Robert Herjavec


Sinfonía soledad es el primer álbum en vivo de la banda PXNDX, grabado en el Auditorio Nacional el 25 de noviembre de 2006 y editado en el 2007 por Movic Records. En este álbum interpretan varios de sus éxitos (En la gran mayoría temas de sus discos) "Para ti con desprecio" y "Amantes sunt amentes" acompañados de una orquesta sinfónica y contiene dos temas de estudio, inéditos. (CD track 17 y 18)

Canciones del disco (CD)
 1. Intro
 2. Cuando no es como debiera ser
 3. Atractivo encontramos en lo más repugnante
 4. Estoy más solo que ayer, pero menos que mañana
 5. Ya no es suficiente lamentar/3 + 1
 6. Procedimientos para llegar a un común acuerdo
 7. Claro que no
 8. Narcisista por excelencia
 9. Cita en el quirófano
 10. Los malaventurados no lloran
 11. Muñeca
 12. Ya no jalaba
 13. Promesas/Decepciones
 14. Tus palabras punzocortantes…
 15. So violento so macabro
 16. Disculpa los malos pensamientos
 17. No te deseo el mal pero tampoco te deseo el bien
 18. Nunca nadie nos podrá parar (gracias)

Las canciones en negrita son canciones inéditas.

Canciones del disco (DVD)
 1. Intro
 2. Cuando no es como debiera ser
 3. Atractivo encontramos en la más repugnante
 4. Estoy más Sohloh que ayer, pero menos que mañana
 5. Ya no es suficiente lamentar/3 + 1
 6. La estrategia perdida
 7. Procedimientos para llegar a un común acuerdo
 8. Claro que no
 9. Narcisista por excelencia
 10. Cita en el quirófano
 11. Los malaventurados no lloran
 12. Tripulación Armar Toboganes
 13. Muñeca
 14. No tienes oportunidad contra mi antipática imaginación
 15. Ya no jalaba
 16. Promesas/Decepciones
 17. Tus palabras punzocortantes
 18. ¡Ah, pero cómo vendo cassettes!
 19. Pathetica
 20. So violento so macabro
 21. Disculpa los malos pensamientos

Canciones perdidas
 1.- Buen día
 2.- Si supieras
 3.- Quisiera no pensar
 4.- Mala suerte
Se tienen constancia que la banda toco 4 canciones que no incluyeron en el CD ni en el DVD oficial.

Miembros
 Jorge Vázquez - batería y coros
 José Madero - voz principal, guitarra, Moog modular
 Arturo Arredondo - guitarra líder, coros
 Ricardo Treviño - bajo, segunda voz
 Marcelo Treviño - teclado

Álbumes de Panda
Álbumes en vivo de 2007
Álbumes de México de 2007
Álbumes en español

Sinfonía soledad


ماري تْيُدُور  (1496-1533) (Mary Tudor) هي ابنة الملك هنري السابع و زوجته إليزابيث يورك، ولدت يوم 18 مارس 1495

كانت أميرة إنكلترا، وقد خطبت إلى شارل أمير قشتالة الذي أصبح لاحقا بابا روما، إلا أن خطبتهما فُسخت ولم تتزوج إلى أن أصبح أخوها هنري الثامن ملكا. ففي 9 أكتوبر 1514 تزوجها ملك فرنسا لويس الثاني عشر ملك فرنسا الذي كان في الثانية والخمسين من عمره وكانت هي في الثامنة عشرة، فأصبحت ملكة فرنسا. و مع أنها لم تكن تريد الزواج بلويس إلا أنها وافقت عندما اتفق معها أخوها هنري الثامن على أن تتزوج من تشاء بعد موت لويس. و بالفعل مات لويس الثاني عشر يوم 1 يناير 1515، فتزوجت تشارلز براندون دوق سوفولك، وأنجبت ثلاثة أطفال هم هنري وفرانسس وإليانور.

وفاتها
توفيت يوم 25 يونيو 1533م، في وِستهورب.

أبناؤها
 هنري براندون
 السيدة فرانسس براندون و تزوجت من هنري غراي و أنجبت ليدي جين غراي
 السيدة إليانور براندون التي تزوجت هنري كليفورد

روابط إضافية
 A short biography
 Mary Tudor Gallery
 Longer Biography
 Images from the Festival Book of the Betrothal to Charles of Castile

مراجع

أشخاص فرنسيون في القرن 16
أميرات إنجليزيات
أولاد هنري السابع ملك إنجلترا
إنجليز في القرن 15
إنجليز في القرن 16
إنجليز من أصل ويلزي
إنجليزيات في القرن 15
إنجليزيات في القرن 16
بنات ملوك
تيودور
دوفينة فينوا
فرنسيات في القرن 16
ملكات فرنسا القرينات
مواليد 1495
مواليد 1496
نساء من عهد أسرة تيودور
وفيات 1533

ماري تيودور ملكة فرنسا


Elektronik beyin 1950-1970'li yıllarda Türkiye'de bilgisayar yerine kullanılan sözcük.

Elektronik bileşenlerle yapılan bilgisayarların dünyada ve Türkiye'de pek yaygın olmaması ve işlevlerinin bilinmemesi yüzünden, bilgisayarlar 50'li yıllarda daha çok bilimkurgu unsurlar olarak algılanmıştır.
1960 yılında o zamanki adı ile Karayolları Umum Müdürlüğü'ne satın alınan elektronik beyin, gerçek anlamda Türkiye'de kullanılan ilk bilgisayar olmuştur. 1960'lı yılların ortalarında bilgisayar kullanımı yaygınlaşmış, Türkiye'deki bilgisayar sayısı 50-60 civarına ulaşmıştır. Bu dönemde bilgisayar elektronik beyinin yanı sıra; kompüter, kompitör, hesaplama ve maluti değerlendirme sistemi" gibi ilginç ve kişiye göre değişen adlarla anılmıştır.

İlerleyen yıllarda artan bilgisayar sayısı ortak bir adlandırma biçimi bulunmasını gerektirmiştir. Adlandırma karmaşası, 1969 yılında Hacettepe Üniversitesi'nde çalışmakta olan Aydın Köksal'ın, gereksinim duydukları bilgisayarı kiralamak için gazeteye verilen bir ilanda bilgisayar' sözcüğünü ilk kez kullanmasına kadar devam etmiştir.

Bilgisayar sözcüğü dönemin birçok kullanıcısı tarafında hemen benimsenmiş, bir kesimden de uzun sürecek tepkiler almıştır. 80'li yıllarda kişisel bilgisayarların yaygınlaşması ile günlük dile giren bilgisayar kelimesi, toplumun büyük bölümü tarafından benimsenerek eski adlandırma biçimlerinin yerini kesin olarak almıştır.

Kaynakça
 Türkiye Bilişim Derneği İnternet Sitesi
 Haber 1 İnternet Sitesi

Bilgisayar

Elektronik beyin


O Algérie foi um cruzador pesado operado pela Marinha Nacional Francesa. Seu batimento de quilha ocorreu em meados de março de 1931 nos estaleiros do Arsenal de Brest e foi lançado ao mar no final de maio do ano seguinte, sendo comissionado na frota francesa no meio de outubro de 1934. Era armado com uma bateria principal composta por oito canhões de 203 milímetros montados em quatro torres de artilharia duplas, tinha um deslocamento carregado de mais de 13 mil toneladas e alcançava uma velocidade máxima de 31 nós (57 quilômetros por hora).

O projeto do Algérie foi realizado sob as limitações de tamanho impostas pelo Tratado Naval de Washington e seu desenvolvimento começou no final da década de 1920 em resposta à Classe Zara da Marinha Real Italiana. Seu projeto representou uma grande mudança em relação aos cruzadores pesados franceses anteriores, incorporando novas caldeiras de alta-pressão, um sistema de propulsão com quatro hélices, bateria secundária e antiaérea fortalecida e um esquema de blindagem muito mais pesado e amplo, incluindo um sistema de proteção subaquático.

O Algérie serviu no Mar Mediterrâneo durante toda sua carreira em tempos de paz. A Segunda Guerra Mundial começou em 1939 e pelos meses seguintes ele realizou patrulhas no Atlântico à procura de corsários alemães e depois participou de um bombardeio contra Gênova depois da entrada da Itália na guerra. A França foi derrotada em junho de 1940 e o cruzador passou a maior parte dos dois anos seguintes atracado em Toulon. Foi deliberadamente afundado em novembro de 1942 para não ser tomado pelos alemães, com seus destroços sendo desmontados após 1956.

Referências

Bibliografia

Ligações externas

Navios de 1932
Navios construídos na França
Cruzadores da Marinha Nacional Francesa
Cruzadores da França na Segunda Guerra Mundial
Incidentes marítimos em 1942
Embarcações afundadas de propósito
Naufrágios no Mediterrâneo na Segunda Guerra Mundial

Algérie (cruzador)


මහා රාජකීය බිරිඳ නැතහොත් රජුගේ ප්‍රධාන භාර්යාව (පුරාතන ඊජිප්තු: ḥmt nswt wrt) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ පුරාතන ඊජිප්තුවේ පාරාවෝවරයාගේ ප්‍රධාන භාර්යාව හැඳින්වීමට භාවිතා වූ යෙදුමයි. ඉහත යෙදුමම, සරල කොට මහා බිරිඳ යන ස්වරූපයෙන් අප්‍රිකාවේ නූතන රාජ්‍යවල රාජකීය බිසෝවරුන් හැඳින්වීමට ද යොදාගත හැක. (උදා: ස්වාසිලන්තයේ මැන්ට්ෆොම්බි ඩ්ලාමිනි, සූලු රජුගේ ප්‍රධාන බිසව).

හැඳින්වීම
පුරාතන ඊජිප්තුවරුන් බහුතරයක්ම පාහේ ඒක විවාහ ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කළ ද, පාරාවෝවරයාට මහා රාජකීය බිරිඳට අමතරව සුළු භාර්යාවන් සහ උප භාර්යාවන් පත් කරගැනීමට හැකියාව තිබිණි. මෙම සම්ප්‍රදාය අනුව, පාරාවෝවරයාට පුරාතන රජවරුන්ගේ පිළිවෙත අනුගමනය කරමින් හිතවතුන්ගේ දියණියන් සමග උපාය මාර්ගික විවාහයන් සිදුකරගැනීමට හැකි විය.

අතීතයේ පුරාතන ඊජිප්තුවේ අනුප්‍රාප්ති අනුපිළිවෙල රාජකීය කාන්තාවන් මගින් ඉදිරියට ගෙනගියේ යැයි විශ්වාස කෙරිණි. උරුමකාරිය පිළිබඳ මතය යනුවේන හැඳන්වුණු මෙම තර්කය 1980 දශකයේ සිට ප්‍රතික්ෂේප වූ අතර, එය වර්තමාන ඊජිප්තුවේදීන් විසින් පිළිගනු නොලැබේ. එකල සිහසුන බොහෝවිට පාරාවෝවරයාගේ වැඩිමහල්ම ජීවත් වන පුත්‍රයාට හිමි වූ බව පෙනේ. මෙම උරුමකරුගේ මව සෑමවිටම මහා රාජකීය භාර්යාවක නොවිණි. නමුත් පුත්‍ර පාරාවෝවරයා සිංහාසනාරූඪ වූ පසු, රජුගේ මෑණියන්ට සෙසු පදවි නාමයන් සමග මහා රාජකීය භාර්යා නාමය පිරිනැමිය හැකි විය. මෙයට උදාහරණ ලෙස IIIවන තුත්මෝස්ගේ මව වූ ඉසෙට්, IVවන තුත්මෝස්ගේ මව වූ ටියා සහ IIIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ මව වූ මුටෙම්වියා වැන්නියන් දැක්විය හැක.

IIIවන සෙනුස්රෙට්ගේ ප්‍රධාන භාර්යාව වූ මෙරෙට්සෙගර් රැජින මෙම පදවි නාමය සහිතව හමුවන පළමු රැජිනිය වේ. එසේම සිය නාමය කාර්ටුෂයක සටහන් පළමු බිසව ද ඇය වේ. කෙසේනමුත්, ඇය පිළිබඳ සඳහන් වන්නේ නව රාජධානි සමයේ ය. එම නිසා මෙම පදවිය කාලව්‍යතික්‍රමයක් විය හැක. ඇතැම්විට මෙම පදවි නාමය ඉසිලූ පළමු තැනැත්තිය දෙවන අන්තර්මධ්‍ය යුගයේ නු‍බ්ඛාඑස් විය හැක.

මහා රාජකීය භාර්යාවන්ට ඉතිහාසයේ සුවිශේෂී ස්ථානයක් හිමි කරදුන් යුගයක් ලෙස හට්ෂෙප්සුට් රැජිනගේ යුගය හැඳින්විය හැක. ඇය ඇගේ අර්ධ-සොයුරා වූ IIවන තුත්මෝස්ගේ මහා රාජකීය භාර්යාව වූවා ය. මේ කාලයේම හට්ෂෙප්සුට් අමුන්ගේ දෙවියන්ගේ බිරිඳ (කාර්නැක්හි අමුන් දෙවොලේ ඉහළම ධුරය ඉසිලූ පූජකවරිය) යන පදවිය ද උසුලා ඇත. සිය සැමියාගේ මරණින් පසු, ඇය සිය සුළුපුත්‍රයාගේ කුඩා කාලයේ අනුරාජයා ලෙස කටයුතු කළා ය. මෙම සුළුපුත්‍රයා එකම පිරිමි උරුමකරු (ඉසෙට් හට උපන්) වූ අතර, පසුකලෙක IIIවන තුත්මෝස් ලෙස සිහසුනට පත් විය. ඔහු ඒ වන විට ඉතා ලාබාල වූ හෙයිව් හට්ෂෙප්සුට් පාරාවෝ ලෙස අභිෂේකවූවා ය. ඇය සාර්ථකව වසර ගණනාවක් පුරා පාලනය මෙහෙයවූවා ය. ඇයට පෙර තවත් කාන්තාවන් ඊජිප්තුව පාලනය කොට තිබුණ ද, පාරාවෝ යන නාමය ආරූඪ කරගත්පළමු කාන්තාව ඇයයි. එයට හේතුව පාලකයා සඳහා යෙදුණු මෙම නව වදන දහඅටවන රාජවංශයට පෙර භාවිත වී නොතිබීමයි. පාරාවෝ බවට පත්වූ පසු, ඇය සිය දියණිය වූ නෙෆරුරේ, අමුන්ගේ දෙවියන්ගේ බිරිඳ ලෙස පත්කොට පූජකවරිය ධුරයෙහි කටයුතු ඇයට භාරකළා ය. ඇගේ දියණිය ඇතැම්විට IIIවන තුත්මෝස්ගේ මහා රාජකීය භාර්යාව වන්නට ඇත. නමුත් මෙම විවාහය සනාථ කෙරෙන පැහැදිළි සාධක හමු නොවේ.

කුෂ් සහ පුරාතන අප්‍රිකාවේ ප්‍රධාන රාජ්‍යවල පාලකයින් බොහෝවිට සිය භාර්යාවන් ද ඉහත ක්‍රමයට සමාන ක්‍රමයකින් හැඩගස්වාගෙන තිබේ.

වර්තමාන මහා භාර්යාවන්
මහා භාර්යාවන් පත් කරගැනීමේ ක්‍රමය වර්තමානයෙහි ද දක්නට ලැබේ. වර්තමාන අප්‍රිකානු රාජකීයයන් සිය වඩාත් ජ්‍යෙෂ්ඨ බහු විවාහික භාර්යාවන් මහා භාර්යාව යන ගෞරව නාමයෙන් හඳුන්වනු ලබයි. සුලුවරුන්ගේ රැජිනට අමතරව, යොරුබාලන්තයේ වාර්ගික නායක ඉයාෆින් සහ ස්වාසිලන්තයේ අනාගත න්ඩ්ලොවුකාටි විසින් ද මෙම ධුරයන් භාවිත කරන බව පැවසේ.

උදාහරණ

මධ්‍ය රාජධානිය

දෙවන අන්තර්මධ්‍ය යුගය

නව රාජධානිය

තෙවන අන්තර්මධ්‍ය යුගය

පසුකාලීන යුගය

මේවාත් බලන්න

මුහම්මද් අලි රාජවංශයේ බිසෝවරුන් ලැයිස්තුව, ඊජිප්තුවේ නූතන රැජිනියන් සහ සුල්තානාවරියන් සඳහා
අමුන්ගේ දෙවියන්ගේ බිරිඳ
අරාජික රැජින

මූලාශ්‍ර

පුරාතන ඊජිප්තු වල්ලභ රැජිනියෝ
පුරාතන ඊජිප්තු පදවි නාම
ඊජිප්තු රාජකීය පදවි නාම
පුරාතන ඊජිප්තුවට අදාළ ලැයිස්තුව

මහා රාජකීය බිරිඳ


Tinna Þorvalds Önnudóttir (f. 27. janúar 1985) er leikkona, söngkona og teiknari í Reykjavík.

Tinna útskrifaðist árið 2010 með BA gráðu í klassískri leiklist frá Rose Bruford College of Theatre and Performance í London. Meðfram leiklistinni hefur hún frá árinu 2012 stundað nám í söng hjá Alinu Dubik við Tónlistarskólann í Reykjavík.

Tinna er meðlimur listhópsins Spindrift, sem sérhæfir sig í sviðsverkum en hefur einnig búið til videoverk.

Tinna er einnig teiknari og hélt sína fyrstu sýningu á Hlemmur Square í tengslum við Reykjavík Fringe Festival 2020.

Hún er dóttir Þorvalds Þorvaldssonar stjórnmálamanns.

Heimildir

  Tinna Þorvalds Önnudóttir (Félag Íslenskra Leikara)
 Tinna Thorvald actess
  Listhópurinn Spindrift

íslenskar leikkonur

Tinna Þorvalds Önnudóttir


Louis Orth Kelso (; December 4, 1913 – February 17, 1991) was a political economist, corporate and financial lawyer, author, lecturer and merchant banker who is chiefly remembered today as the inventor and pioneer of the employee stock ownership plan (ESOP), invented to enable working people without savings to buy stock in their employer company and pay for it out of its future dividend yield.

Biography
He was born on December 4, 1913, in Denver, Colorado.

Kelso began to think seriously about economics in 1931, during the Great Depression. He was determined to launch his own investigation into the cause of a phenomenon no one was able to explain to his satisfaction.

This quest took him to the University of Colorado at Boulder, where in 1937 he was graduated with a B.S. degree in business administration and finance; he went on to law school in Boulder, receiving a J.D. in 1938. He then joined a Denver law firm, Pershing, Bosworth, Dick & Dawson from 1938 to 1942.

Then came Pearl Harbor. Kelso was commissioned in the U.S. Naval Service, and assigned to intelligence duty first in San Francisco and then in the Canal Zone. Working tropical hours, Kelso used his free afternoons to work on his seminal manuscript, The Fallacy of Full Employment.  With the war over, the completed manuscript in his footlocker, the Navy sent him back to civilian life in 1946.  But 1946 was also the year the Congress passed the Full Employment Act. This legislation, still in force, defines economic policy in the United States 170 years after the official birth of the Industrial Revolution as the right to a job. Kelso concluded that the time for his ideas had not yet come.

He then taught constitutional law at University of Colorado at Boulder. He then moved to San Francisco, California. There he became a law partner with Kelso, Cotton, Seligman & Ray.

He died on February 17, 1991, at the Pacific Medical Center in San Francisco, California.

Development of ESOPs

Kelso created the ESOP in 1956 to enable the employees of a closely held newspaper chain to buy out its retiring owners. Two years later Kelso and his co-author, the philosopher Mortimer J. Adler, explained the macro-economic theory on which the ESOP is based in The Capitalist Manifesto (Random House, 1958). In The New Capitalists (Random House, 1961), the two authors present Kelso's financial tools for democratizing capital ownership in a private property, market economy. These ideas were further elaborated and refined in Two-Factor Theory: The Economics of Reality (Random House, 1967) and Democracy and Economic Power: Extending the ESOP Revolution Through Binary Economics (1986, Ballinger Publishing Company, Cambridge, Massachusetts; reprinted 1991, University Press of America, Lanham, Maryland), both co-authored by Patricia Hetter Kelso, his collaborator since 1963.

Kelso's next financing innovation, the Consumer Stock Ownership Plan (CSOP), in 1958 enabled a consortium of farmers in the Central Valley to finance and start up an anhydrous ammonia fertilizer plant. Despite fierce opposition from the major oil companies who dominated the industry, Valley Nitrogen Producers was a resounding success. Substantial dividends first paid for the stock and then drastically reduced fertilizer costs for the farmer-shareholders.

Kelso regarded the ESOP and CSOP as pragmatic proof that his revolutionary revision of classical economic theory, and the financial techniques he derived from this new perspective, were sound and workable in the economic and business world.  Kelso gained that worldly knowledge from his work as a corporate and financial lawyer, and later as senior partner in the law firm he founded. He was further motivated by his conviction that lawyers had a special responsibility to maintain and improve society's institutions in the light of its democratic values. He further believed that the business corporation was society's greatest social invention and that its executives had a fiduciary responsibility in exercising its vast power.

Kelso long believed that he had not originated a new economic theory but only discovered a vital fact that the classical economists had somehow overlooked. This fact was the key to understanding why the private property, free market economy was notoriously unstable, pursuing a roller coaster course of exhilarating highs and terrifying descents into economic and financial collapse.

This missing fact, which Kelso had uncovered over years of intensive reading, research and thought, drastically modifies the classical paradigm which has dominated formal economics since Adam Smith. It concerns the effect of technological change on the distributive dynamics of a private property, free market economy. Technological change, Kelso concluded, makes tools, machines, structures and processes ever more productive while leaving human productivity largely unchanged. The result is that primary distribution through the free market economy (whose distributive principle is "to each according to his production") delivers progressively more market-sourced income to capital owners and progressively less to workers who make their contributions through labor.

Differential productiveness over time concentrates market-sourced income in the hands of those who will not recycle it back through the market as payment for consumer goods and services. They already have most of what they want and need, so they invest their excess in new productive power. This is the source of the distributional bottleneck which makes the private property, free market economy ever more dysfunctional. The symptoms of dysfunction are capital concentration and inadequate consumer demand, the effects of which translate into poverty and economic insecurity for the majority of people who depend entirely on wage income and cannot survive more than a week or two without a paycheck. And since, as Adam Smith laid down, economic demand begins with the consumer and consumer purchasing power, the production side of the economy is under-nourished and hobbled.

All of Kelso's financing tools and economic proposals are designed to correct the imbalance between production and consumption at its source, in conformity with the private property/free market principles identified by Smith and his followers.

In a biographical summary written for the National Center for Employee Ownership in 1988, Kelso described "the area in which first I alone, and then, beginning about 25 years ago, Patricia and I, have made our contribution to the world of economics and corporate (and other) finance. The Kelso contribution lies partly in the area of macro-economic discovery, and partly in practical ways to implement and make good use of those discoveries in human affairs."

Although going along with Random House's cold-war title, The Capitalist Manifesto, Kelso and Adler believed that capitalist was not the right term. But they could not come up with a better one. In their book they had called Kelso's new concept the theory of capitalism. Later Kelso and Hetter, wrestling with the same semantic problem, came up with the term universal capitalism. Not until after their last book was already in print did Kelso discover the term they had been searching for all along: binary economics.

Kelso & Company
In 1971, Louis Kelso founded Kelso Bangert & Company as a merchant bank that would be both an advisor and investor in mergers and acquisitions involving employee stock ownership plans.  The firm, which would later come to be known as Kelso & Company, would transition toward private equity investments in the late 1970s and would raise its first private equity fund in 1980.  Today Kelso & Company is a $10 billion private equity firm and was among the 50 largest private equity firms globally.

Quotes

Publications

 The distributive dynamics of capitalism by Louis O Kelso, self-published; 2nd edition (1956)
 The Capitalist Manifesto, by Louis O. Kelso and Mortimer J. Adler, Random House, New York: 1958; reprinted Greenwood Press, Westport, Connecticut: 1975. Also published in French, Spanish, Greek and Japanese.   Available in PDF format from The Kelso Institute.
 The New Capitalists: A Proposal to Free Economic Growth from the Slavery of Savings, by Louis O. Kelso and Mortimer J. Adler, Random House, New York: 1961; reprinted Greenwood Press, Westport, Connecticut: 1975. Also published in Japanese.   Available in PDF format from The Kelso Institute.
 Two-Factor Theory: The Economics of Reality, by Louis O. Kelso and Patricia Hetter, Random House, New York: 1967; paperback edition, Vintage Books: 1968. (Originally published under the title How to Turn 80 Million Workers into Capitalists on Borrowed Money.) Also published in Spanish and German.
 Democracy and Economic Power: Extending the ESOP Revolution Through Binary Economics, by Louis O. Kelso and Patricia Hetter Kelso, Ballinger Publishing Co., Cambridge, Massachusetts: 1986; reprinted by University Press of America, Lanham, Maryland: 1991. Also available in Russian and Chinese.

Other writings by Louis O. Kelso

 Karl Marx: The Almost Capitalist, American Bar Association Journal, March, 1957.
 Corporate Benevolence or Welfare Redistribution?, The Business Lawyer, January, 1960.
 Labor's Great Mistake: The Struggle for the Toil State, American Bar Association Journal, February, 1960.
 Welfare State - American Style, Challenge, The Magazine of Economic Affairs, New York University, October, 1963.
 The Case for the 100% Dividend Payout, Trends (published by Georgeson & Co.), New York, December, 1963.
 Poverty and Profits, by Hostetler, Kelso, Long, Oates, the Editors, Harvard Business Review, September–October, 1964.
 Beyond Full Employment, Title News (the Journal of the American Land Title Association), November, 1964.
 Cooperatives and the Economic Power to Consume, The Cooperative Accountant (published by the National Society of Accountants for Cooperatives), Winter, 1964.
 Why Not Featherbedding?, Challenge, September–October 1966. (Reprinted in American Controversy: Readings and Rhetoric, by Paul K. Dempsey and Ronald E. McFarland, Scott, Foresman and Company, Glenview, Illinois: 1968.)
 The Economic Foundation of Freedom, The American Prospect: Insights into Our Next 100 Years, Houghton Mifflin Company, Boston: 1977.
 Labor's Untapped Wealth: An Address by Louis Kelso, Air Line Pilot, October, 1984.

Other writings by Louis O. Kelso (with Patricia Hetter Kelso)

 Uprooting World Poverty: A Job for Business, Business Horizons, Fall, 1964. (Reprinted in Mercurio, Anno VIII, No. 8, Rome, Italy, August, 1965; Far Eastern Economic Review, Vol. L, No. 1, Hong Kong, October, 1965. Winner of the First Place 1964 McKinsey Award for Significant Business Writing.)
 Poverty's Other Exit, North Dakota Law Review, January, 1965.
 Equality of Economic Opportunity Through Capital Ownership, Social Policies for America in the Seventies, edited by Robert Theobald, Doubleday & Co., New York: 1968. (Excerpts from this essay reprinted in Current, April, 1968.)
 Reparations and the Churches, Business Horizons, December, 1969.
 Invisible Violence of Corporate Finance, The Washington Post, June 18, 1972.
 Man Without Property, Business and Society Review, Summer, 1972.
 Corporate Social Responsibility Without Corporate Suicide, Challenge, July–August, 1973.
 Employee Stock Ownership Plan, Business & Government Insider Newsletter, July 30, August 6 and August 13, 1973.
 Employee Stock Ownership Plans: A Micro-Application of Macro-Economic Theory, The American University Law Review, Spring, 1977.
 The Greatest Financial Planning Tool of All ... Could ESOP Save General Motors?, The Financial Planner, November, 1981.
 Sychophantasy in Economics: A Review of George Gilder's Wealth and Poverty, The Great Ideas Today, Encyclopædia Britannica, Inc., Chicago: 1982.
 The Right to Be Productive, The Financial Planner, August and September, 1982.
 Tax Reform Is Not the Answer, Chief Executive, Spring, 1983.
 How We Can Achieve Lifetime Employment, Chief Executive, Autumn, 1983.
 Damning Binary Economics With Faint Praise, Workplace Democracy, Summer, 1987.
 Leveraged Buyouts Good and Bad, Management Review, November, 1987.
 The Great Savings Snafu, Business and Society Review, Winter, 1988.
 Why Owner-Workers Are Winners, The New York Times, January 29, 1989.
 Why I Invented the ESOP LBO, Leaders, October/November/December, 1989.
 Don't Meddle With ESOPs, The Journal of Commerce, October 2, 1989.
 Looking in a Marxist Mirror, The Journal of Commerce, January 11, 1991.

See also
Post-scarcity economy
James S. Albus

References

Further reading
 "Standard Endorses Kelso Bid." The New York Times, March 18, 1988.
 "Equality Beyond Tax and Spend" by Gar Alperovitz.  Empirical August 2012 page 9.
 The ESOP According to Kelso, by Stuart Nixon, Air Line Pilot, October, 1984.
 The World According to Kelso, by Steven Hayward, Inland Business, April, 1987.
 "Louis Kelso, Capitalist", Bill Moyers: A World of Ideas II, edited by Andie Tucher, Doubleday, New York: 1990.
 The Binary Economics of Louis Kelso: The Promise of Universal Capitalism, by Robert H. A. Ashford, Rutgers Law Journal, Vol. 22, No. 1, Fall, 1990.
 Louis Kelso's Binary Economy, by Robert Ashford, The Journal of Socio-Economics, Vol. 25, No. 1, 1996.
 Binary Economic Modes for the Privatization of Public Assets, by Jerry N. Gauche, The Journal of Socio-Economics, Vol. 27, No. 3, 1998.
 A New Market Paradigm for Sustainable Growth: Financing Broader Capital Ownership with Louis Kelso's Binary Economics, by Robert Ashford, Praxis: The Fletcher Journal of Development Studies, Vol. XIV, The Fletcher School of Law and Diplomacy, Global Development and Environment Institute, Tufts University, Medford, Massachusetts: 1998.
 The Theory of Productiveness: A Microeconomic and Macroeconomic Analysis of Binary Growth and Output in the Kelso System, by Stephen V. Kane, The Journal of Socio-Economics, Vol. 29, No. 6, 2000.
 The Ultimate Management Team, by Chris Bayers, WIRED, January, 2002.
 Employee Ownership and Corporate Performance: A Comprehensive Review of the Evidence, The Journal of Employee Ownership Law and Finance, Vol. 14, No. 1, National Center for Employee Ownership (NCEO), Oakland, California: 2002.
 Binary Economics, Fiduciary Duties, and Corporate Social Responsibility: Comprehending Corporate Wealth Maximization and Distribution for Stockholders, Stakeholders, and Society, by Robert Ashford, Tulane Law Review, Vol. 76, No. 5-6, June, 2002.
 Employee Stock Ownership Plans: ESOP Planning, Financing, Implementation, Law and Taxation by Robert W. Smiley Jr., Ronald J. Gilbert, David M. Binns, Ronald L. Ludwig, and Corey M. Rosen, (Afterword by Louis O. Kelso and Patricia Hetter Kelso) The Beyer Institute at the Rady School of Management University of California, San Diego, Vol. 1 & 2, 2007

External links
 Kelso & Company

1913 births
1991 deaths
Businesspeople from Denver
Businesspeople from San Francisco
University of Colorado Boulder alumni
Economists from California
20th-century American lawyers
Private equity and venture capital investors
20th-century American economists
Economists from Colorado

Louis O. Kelso


Crorema este un gen de molii din familia Lymantriinae.

Specii
Unele specii din acest gen sunt:
Crorema adspersa (Herrich-Schäffer, 1854)
Crorema cartera 	Collenette, 1939
Crorema collenettei 	Hering, 1932
Crorema desperata 	Hering, 1929
Crorema evanescens 	(Hampson, 1910)
Crorema fulvinotata 	(Butler, 1893)
Crorema fuscinotata 	(Hampson, 1910)
Crorema jordani 	Collenette, 1936
Crorema mentiens 	Walker, 1855
Crorema moco 	(Collenette, 1936)
Crorema nigropunctata 	Collenette, 1931
Crorema ochracea 	(Snellen, 1872)
Crorema quadristigata 	Talbot, 1929
Crorema sandoa 	Collenette, 1936
Crorema setinoides 	(Holland, 1893)
Crorema staphylinochrous 	Hering, 1926
Crorema submaculata 	Collenette, 1931
Crorema sudanica 	Strand, 1915
Crorema viettei 	Collenette, 1960

Referințe

  Baza de date a genului Lepidoptera la Muzeul de istorie naturală

Lymantriidae
Molii
Genuri de insecte

Crorema


An Paphiopedilum sanjiangianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Petchl. ngan Olaf Gruss. An Paphiopedilum sanjiangianum in nahilalakip ha genus nga Paphiopedilum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paphiopedilum

Paphiopedilum sanjiangianum


الحمّام أحد أكبر مدن الساحل الشمالي (مصر) ومركز إداري يتبعه عدد من القرى، وتتبع محافظة مطروح رغم أنّها أقرب إلى مدينة الإسكندرية. وتقترب الحمام من مناطق الامتداد العمراني لغرب الإسكندرية حيث برج العرب الجديدة والعجمي والعامرية. وهي حاضنة لقرى الساحل الشمالي وبها أسواق تجارية. أشهر شوارعها هو شارع الإسكندرية الذي يمتد لمسافة 5 كم.

ومن المقترح تحويل الساحل الشمالي إلى محافظة جديدة تضم بين جنباتها مدن برج العرب الجديدة (عاصمة إدارية) ويتبع لها مدن الحمام والعلمين وسيدي عبد الرحمن وقرى الساحل الشمالي ومدينة النوبارية الجديدة ومحور العلمين - وادي النطروي كاملا

الموقع

المركز

تبلغ مساحة الحمام 90 كم2 والقرى التابعة لها هي
 العميد تبلغ مساحتها 60 كم2
 ساحل العميد تبلغ مساحتها 18.8 كم2
 الشمامة تبلغ مساحتها 34.75 كم2
 أولاد جبريل تبلغ مساحتها 9.5 كم2
 أولاد مسعود تبلغ مساحتها 21 كم2
 بنجر السكر هي تضم أكثر من أربعين قرية

محـمية العميد

تقع محمية العميد على الساحل الشمالي الغربي لمصر، وتبلغ مساحتها الحالية 705 كم2، وقد سبق وأن أعلنتها منظمة اليونسكو العالمية عام 1981 كمحمية محيط حيوي في إطار برنامج الإنسان والمحيط الحيوي، وكانت مساحة المحمية في هذا الوقت 1كم2،، ثم أعلنت المحمية من جهاز شئون البيئة

في إطار القانون 102 لسنة 1983 بموجب قرار السيد رئيس مجلس الوزراء رقم 671 لسنة 1986، وكانت مساحة المحمية في

ذاك الوقت 150كم2، ونظراً للتوسع في الأنشطة المقامة بالمنطقة تم تعديل حدود المحمية بموجب قرار رئيس مجلس الوزراء رقم 3276 لسنة 1996 لتصبح مساحتها 7 05كم2، تمتد من أمام علامة الكيلومتر 70 على طريق الإسكندرية مطروح السايلى جهة الشرق وبطول 30كم جهة الغرب، وبعمق 23 .5كم من شاطئ البحر المتوسط لجهة الجنوب

وتعتبر منطقة العميد من أفضل مناطق الساحل الشمالي الغربي لمصر من حيث احتوائها على نماذج عديدة ومتباينة من البيئات والمجتمعات البيولوجية وأنماط استخدام الأراضي والمستوطنات السكانية الصحراوية، وقد أظهرت البحوث البيئية أن منطقة العميد من أغنى مناطق مصر في تنوعها الحيوي النباتي والحيواني الذي يشمل أكثر من 864 نوع موزعة على 6 بيئات طبيعية هي البيئة البحرية ـ بيئة الكثبان الرملية الساحلية ـ بيئة المنخفضات الملحية ـ بيئة المنخفضات غير الملحية ـ بيئة الأراضي والسهول الداخلية.

مراجع

أماكن مأهولة في محافظة مطروح

الحمام (مطروح)


Jean Pierre Chalot, né en 1766 à Château-Voué, et mort en 1795 à Paris, est un prêtre français guillotiné durant la Terreur.

Histoire
Jean-Pierre Chalot, fils d'un échevin d'église, reçoit la tonsure à Metz à 18 ans et prend l'habit dominicain à Nancy puis à Paris. Ordonné prêtre en 1792, il devient curé constitutionnel de Marsal.

Lors de la Fête de la Raison à Marsal en décembre 1793, l'abbé Chalot dépose ses lettres de prêtrise sur l'autel de la Patrie, « en signe de féodalité », puis est réélu curé de Marsal par la population. Ayant repris ses fonctions le 29 décembre, nommé à la suite d'un vote des paroissiens, ses opposants forcent les portes de la sacristie lors des vêpres pour prendre des ornements liturgiques mais sont chassés par les partisans du curé. Le lendemain, l'abbé Chalot envoie sa lettre de démission au district de Château-Salins..

Alerté par le maire de Marsal, le district lance un mandat d'arrêt contre Chalot comme « prêtre turbulent et suspect » et l'arrête le 2 janvier 1794. Les pièces du dossier sont transmises à Paris, où l'abbé est envoyé à l'accusateur public Fouquier-Tinville une semaine plus tard par le représentant du peuple de Nancy.

Incarcéré fin janvier à la Conciergerie, il est interrogé une première fois par le juge Harny du tribunal révolutionnaire, et condamné à mort puis guillotiné le 17 avril 1794 pour avoir "excité la guerre civile" afin de "rétablir le fanatisme". Il avait 27 ans.

Lors de la vente des meubles de Jean-Pierre Chalot en novembre 1795, le district de Château-Salins précise que "que le seul crime qu'on a pu lui imputer et qui est la seule cause de son supplice a été un ferme attachement à ses opinions religieuses qu'il a manifestées trop librement et avec trop peu de précautions dans le temps de la tyrannie décemvirale. »

Sources

 « Le dominicain Chalot, curé de Marsal », dans Eugène Mangenot, Les ecclésiastiques de la Meurthe, martyrs, et confesseurs de la foi pendant la révolution française, Pierron et Hozé, 1895, pages 113-121.
 Amans-Claude Sabatié, Les tribunaux révolutionnaires en province: Provinces du Nord, éd. P. Lethielleux, 1914, pages 334 et 354.
 Ivan Gobry, Dictionnaire des martyrs de la Révolution, Argé, 1990.
 Annales patriotiques et littéraires de la France, 18 avril 1794, page 3.
 Henri Wallon. Histoire du Tribunal révolutionnaire de Paris avec le Journal de ses actes. France: Librairie Hachette et cie, 1880, pages 239-240.
 "Hirtius". "Un épisode de la Grande Révolution", in Le Lorrain, échos de Metz et d'Alsace Lorraine, 9 décembre 1894, page 5.
 Odon Jean Marie Delarc. L'église de Paris pendant la révolution française, 1789-1801. France: Desclée, de Brouwer et cie, 1895, page 172.
 André Gain. Liste des émigrés déportés et condamnés pour cause révolutionnaire du Département de la Moselle. France: Les Arts graphiques, 1926, page 239.
 Albert Troux. La Vie politique dans le département de la Meurthe d'août 1792 à octobre 1795, thèse pour le doctorat, présentée à la Faculté des lettres de l'Université de Paris. 1936, page 524.
 Archives Nationales, W 347, "affaires jugées. 26 germinal-12 floréal an II", dossier 693, "Challot ou Chalot (Jean-Pierre), desservant de la cure de Marsal (Meurthe), Mort, 28 germinal"

Prêtre français

Jean Pierre Chalot


Bagrat VI. (gruz.: ბაგრატ VI; oko 1439. – 1478.), predstavnik imeretskog ogranka dinastije Bagration, bio je kralj Imeretije (kao Bagrat II.) od 1463. godine, i kralj Gruzije od 1465. do svoje smrti.

Život
Bio je sin princa (batonišvili) Đure. Oko 1455. godine, gruzijski kralj Đuro VIII. dodijelio mu je naslov eristavija od Samokalakoa (Kutaisi, zapadna Imeretija i okolica). Početkom 1460-ih, Bagrat je podržao pobunjenog princa Kvarkvara II. Džakelija, atabega Meshetije (Samche), pa mu je Đuro oduzeo titulu eristavija. Godine 1463., Bagrat je predvodio koaliciju zapadno-gruzijskih plemića protiv Đure VIII. i porazili ga u bitci kod Čihorija. Poslije je Bagrat zauzeo Kutaisi i okrunio se za kralja Imeretije. Zbog zasluga za njihovu pomoć, novopečeni kralj je svakom od svoja četiri saveznika bio obvezan stvoriti kneževinu (samtavro). O tada su klanovi Gelovani u Svanetiji, Šervashidze u Abhaziji, Dadiani u Mingreliji i Vardanidze u Guriji vladali kao polunezavisni knezovi.

Kralj Gruzije
Godine 1465., nakon što je porazio kralja Đuru VIII. i zatvorio Kvarkvara od Meshetije, Bagrat je iskoristio priliku i prešao granice Istočne Gruzije (Unutarnja Kartlija), gdje se proglasio kraljem cijele Gruzije. Zapravo je posjedovao samo zapadnu Gruziju i Unutarnju Kartliju i uglavnom je ostao u zapadnoj Gruziji. U svojim zapadnim posjedima osnovao je i zasebnu crkvu, katolikosat Abhazije, neovisnu od patrijarhata Mchete (tj. Gruzijske pravoslavne Crkve). Da bi opravdao taj korak, pitao je Mihaela, patrijarha od Antiohije i Jeruzalema, da sastavi "Zakon vjere" koji će kazati da su zapadna i istočna Gruzija imale različitu povijest obraćenja i da bi stoga trebale biti neovisne jedna od druge.

Kad je oslobođen iz zarobljeništva, Đuro VIII. je pokušao vratiti se na svoje prijestolje, no to je uspio samo samo u Kahetiji, ostavljajući prostora za Kartliju svom nećaku Konstantinu koji je izgleda učvrstio svoju vlast u Donjoj Kartliji 1469. godine. Za to vrijeme ove trijumvirata, Gruziju je najmanje dva puta napadnuta od strane Uzun Hasan, šahanšaha Ak Koyunlua. Bagrat se moraosklopiti primirje s osvajačima, prepustivši Tbilisi neprijatelju. Tek nakon Uzun Hasanove smrti, 1478. godine, Gruzijci su uspjeli povratiti svoj glavni grad.

Godine 1477., Vamek II. Dadiani, eristavi od Mingrelije,  usprotivio se Bagratovoj vlasti u zapadnoj Gruziji, zatim je okupio Abhaze i Gurijce i započeo prepade u Imeretiji. Reakcija gruzijskog kralja bila je trenutna. Bagrat VI. pobijedio je, i pokorio Vameka II.

Bagrat je umro 1478. godine, a naslijedio ga je sin Aleksandar II. Pokopan je u samostanu Gelati kod Kutaisija.

Obitelj i djeca
Bagrat je bio oženjen Elenom. S njom je imao tri sina:
 Vahtang (umro vrlo mlad),
 Aleksandar II. od Imeretije i
 David

Izvori

 Ivane Džavahišvili, The History of the Georgian Nation, vol. 3 (1982.), Tbilisi State University Press, stranice 320. – 340. (na gruzijskom)
 Ronald Grigor Suny, The Making of the Georgian Nation: 2. izdanje (Prosinac 1994.), Indiana University Press, ISBN 0-253-20915-3, stranice 45. – 46.

Bagrationi
Kraljevi Gruzije

Bagrat VI. Gruzijski


Tekmen, Osmancık - Çorum ili Osmancık ilçesine bağlı köy
 Tekmen, Gemerek - Sivas ili Gemerek ilçesine bağlı köy
 Tekmen, Bozyazı - Mersin ili Bozyazı ilçesine bağlı mahalle

Tekmen


Agrilus pistaciophagus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Alexeev & Kulinitsh, 1962.

Referências

pistaciophagus

Agrilus pistaciophagus


243262 Korkosz este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
243262 Korkosz este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Schiaparelli de Luca Buzzi. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,63 ua, o excentricitate de 0,02 și o înclinație de 11,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 243001-244000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2007
Centura de asteroizi

243262 Korkosz


واسكار إنكا (بالإسبانية: Huáscar Inca؛ بلغة كيتشوا: Waskar Inka؛ 1503-1532) هو إمبراطور (سابا إنكا) على إمبراطورية الإنكا بين عامي 1527 إلى 1532. وخلف والده واينا كاباك وشقيقه نينان كويوشي، واللذان ماتا الجدري أثناء بقائهما قرب كيتو.

السيرة

أصل اسمه غير مؤكد. تروي إحدى القصص أن واسكار سمي على سلسلة ذهبية ضخمة صنعت للاحتفال بذكرى مولده. كلمة واسكا Huasca في لغة كيتشوا تعني السلسلة. ولكن والده لم يرى أن «السلسلة» كان اسمًا مناسبًا لأمير، فأضاف حرف الراء إلى نهاية الاسم ليصبح «واسكار». وتقول قصة أخرى أن اسمه أتى من مسقط رأسه وهو واسكارباتا.

الأحداث الفعلية التي أدت إلى خلافة واسكار غير واضحة، حيث أن الروايات كانت متضاربة بسبب التنازع بين الفرق، ولإن المؤرخين الإسبان أخذوا رواياتهم من المنتصرين في الحرب الأهلية التي تلت خلافة واسكار. وهكذا تختلف المصادر على الخلافة رغم أن واينا كاباك قد سمى الرضيع نينان كويوتشي ليكون وريثه الأول، حيث تختلف الروايات فيما إذا مات نينان وهو صبي، أو لم تقبل خلافته لأن النبوءات لم تفضله، أو إذا ما نسي واينا ترشيحه له للخلافة. كما تختلف المصادر مرة أخرى في أمر الوريث، فربما يكون أتاوالبا، وكان أخ هاسكار غير الشقيق، هو الخليفة، أو أن واينا كاباك عين واسكار، أو أن النبلاء هم الذين ساندوا واسكار. أدى هذا الخلاف قبل تولي واسكار العرش وبعدها إلى حرب أهلية، حيث ساند واسكار الفريق الذي كان مقره في كوزكو، بينما تلقى أتاوالبا الدعم من القادة المتمركزين في الشمال مع واينا.

تكلم المؤرخ الإسباني خوان دي بيتانثوس عن طغيان واسكار، لكن روايته للأحداث تعتبر متحيزة جدا، ذلك أن زوجة بيتانثوس، والتي استعان بشهادتها في كثير من الوقائع، كان زوجة أتاوالبا سابقًا. يشرح بيتانثوس كيف أن واسكار كان يأخذ زوجات الأمراء إذا رُقن له. كما استولى على أراضي الإنكا السابقين وأراضي الشمس. ففي مجتمع الإنكا، تبقى أراضي الأموات جزءًا من ملكهم حتى تُعبد أرواحهم. كما كانت تخصص أراضي لعبادة إنتي إله الشمس. وبهذا، فإن الاستيلاء على هذه الأراضي كان يمثل عدم احترامه لديانات الإنكا.

أعلن واسكار الحرب على أتاوالبا، وتحدث بيتانثوس عن المعارك التي قادها كيزكيز (قائد أتاوالبا)، حيث قاد جيشا من 60,000 رجل ضد جيش بنفس العدد يدعمون واسكار. تكلم بيتانثوس أيضا عن دموية حروب الإنكا. حيث عاقب آتاهوالبا قبيلة كاناريس بشدة وانتزع قلوب زعمائها وأجبر أفرادها على أكلها.

هزم واسكار في معركة تشيمبورازو ومعركة كيبايبان. تم سجن واسكار، وقام قادة آتاوالبا باحتلال كوزكو.

كانت الحرب الأهلية في تصاعد عند وصول فراتنثيسكو بيثارو، وهو ما ساعده جزئيا في انتصاره. فرغم أنه استفاد في المقام الأول من الفارق التقني، فقد استنزفت جيوش الإنكا بسبب الحرب الأهلية، كما ظهر الانقسام من خلال احتفالات إقليم كوزكو واسكار الموالي لواسكار عند أسر أتاوالبا.

قام أتاوالبا بقتل واسكار حتى لا يقتدي نفسه لدى بيثارو بفدية من الذهب أكبر مما عرضه أتاوالبا.

انظر أيضا
 واسكاران، أعلى قمة في بيرو سميت باسم واسكار

مراجع

أباطرة الإنكا
مواليد 1491
وفيات 1532
ملكيون في أمريكا الجنوبية في القرن 16

واسكار


Tsunami er en dansk animationsfilm fra 2015 instrueret af Sofie Nørgaard Kampmark.

Handling
Haru, en midaldrende japansk mand, vender tilbage til sit hjem efter en altødelæggende tsunami. Haru er i chok og fornægter situationen og forsøger at fortsætte dagligdagen, som om intet var hændt. Opdagelsen af en magisk havånd, fanget i hans soveværelse, skal dog snart gøre den strategi uholdbar, og Haru indser, at han står over for et valg - skal han forblive i sin fantasiverden, hvor intet er hændt, eller skal han se realiteterne og hans enorme tab i øjnene? Skal han lade ånden tørre ud og dø, eller hjælpe den tilbage til livet og havet og genoprette balancen i den natur, som har taget alt fra ham?

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 2015

Tsunami (film)


An Maxillaria longipetala in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hipólito Ruiz López ngan Pav.. An Maxillaria longipetala in nahilalakip ha genus nga Maxillaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Maxillaria

Maxillaria longipetala


Marsilya (Fransızca: Marseille [], Oksitanca: Marselha veya Marsiho), Fransa'nın güneydoğu'sunda bulunan, Bouches-du-Rhône ilinin ve Provence-Alpes-Côte d'Azur bölgesinin merkez şehridir.
2020 nüfus sayımına göre 870.321 nüfusuyla Fransa'nın 2. en büyük kentidir. Ayrıca 1.760.653 nüfusuyla Fransa'nın 2. en büyük metropolitan yerleşim alanıdır. Avrupa'da en büyük kara alanına sahiptir.

MÖ 6. yüzyılda Foçalı denizcilerin sayesinde Massalia adı altında kurulan Marsilya, Fransa'da ve Akdeniz'de birinci, Avrupa genelinde dördüncü limanı olarak gösterilmektedir.

Tarihçe

Tarihte ilk olarak MÖ 6. yüzyılda 12 İon şehrinden biri olan Phokaialı (bugünkü adıyla Foça) denizcilerin kurduğu Marsilya şehri, zamanla eski liman denilen Vieux Port (Eski Limanı) etrafında genişleyerek bugünkü halini almıştır. Phokaialılar İzmir yakınlarındaki bugünkü Eski Foça şehrini kaybetmelerinden sonra kendilerine koloni yaptıkları bir şehir olarak da biliniyor. Cosquer Mağarası duvarı üzerindeki yazılar Marsilya da geçtiğimiz 28 bin yıl boyunca insan yerleşimi olduğunun kanıtı. Ayrıca Marsilya 2 bin 600 yıl ile Avrupa'nın en eski şehri unvanına sahiptir. Bu eskilik sokaklarında kolayca fark ediliyor. Birbirine bitişik sıralanan yüzlerce apartmanın dar bir koridor görünümü oluşturduğu Arnavut kaldırımlı sokaklarında yeni yapı hemen hemen hiç yok. Asırlar öncesinin yüksek tavanlı, uzun pencereli evleri yıkılmamış ve korunarak bugüne kadar gelmiş. Tarihi geçmişiyle yüksek mimari değer taşıyan bu apartmanlar bugün hala halkın kullanımındadır. Marsilya Kültür Varlıkları Atölyesi'nin (Atelier du Patrimoine) yöneticisi Daniel Dracourt'un şehrin tarihi yapısının korunmasına yönelik çalışmalarının bunda büyük payı olmuş. Akdeniz çevresinde bulunan ülkelerde tarihi kent dokularıyla öne çıkan yerleşimlerin gelişim ve koruma planları yapılmış. İstanbul'a benzer özellikler taşıyan Marsilya çok kültürlülüğün ve kültür varlıklarının korunması ve yerel yönetimler açısından önemli bir örnek.

MÖ 49 yılında Sezar tarafından istila edilince Romalıların ticaret merkezi haline getirilen Marsilya, limanlarının jeopolitik avantajıyla bugünde denizcilik alanında önemli bir yere sahiptir. Haçlı Seferlerinde aktif olarak önemli bir rol oynamışsa da bugün egemen bir din yok ve çok çeşitli kültürel yapısı içinde her dinden insana rastlanıyor. 13. yüzyılda kısa süreli yaşanan Cumhuriyet dönemine, 1423 yılında Aragone Hanedanlığı tarafından son verilmiş. Kral I. René'nin yaptığı çıkartmanın sembolü olarak diktirdiği kule, bugün hala limanın girişinde görülebilir. Marsilya, 1481'de Fransız Krallığı'na dahil olmuşsa da halkının liberal yanı tarih boyunca ağır basıyor. 1720 yılında nüfusunun yarısı olan 45 bin kişiyi kaybettiği veba salgının yaraları kısa sürede sarılırken, 1792'de Marsilya halkı asiliğiyle ünlenir. Altı bin gönüllüden oluşan Ren Ordusu, Claude Joseph Rouget de Lisle'in bestelediği savaş marşı 'Chant de guerre pour l'armée du Rhin'ı söyleyerek, Fransız Devrimine katılmak için Paris'e doğru yürüyüşe geçer. 1795'te Fransa'nın millî marşı kabul edilen bu marş 'La Marseillaise' olarak bilinir.

Coğrafi konum
Fransa'nın Provence-Alpes-Côte d'Azur sınırları içindedir. Calanques Dağ kitlesininde aralarında bulunduğu bir dağ zinciriyle çevrili olan Marsilya, Akdeniz sahil şeridi boyunca 70 km kıvrıla kıvrıla uzanır. Güneş ışığı en önemli servetidir. Mistral yeliyle gelen Provence yöresine has bu doğal ışık, aralarında Cezanne, Braque, Dufy, Derain, Marquet'inde bulunduğu birçok tanınmış ressamın ilham kaynağı olmuştur.

Fransa'nın Akdeniz kıyısında yer alan şehir, Akdeniz'in en büyük ticari limanına sahiptir.

Şehir merkezine 30 km uzaklıktaki Marsilya havaalanından her 20 dakikada bir hareket eden otobüsler, yolcuları Saint Charles Garı'na getiriyor. Oradan taksi ya da metro ile gideceğiniz yere ulaşıyorsunuz. Başta Marcel Pagnol'un filmleri olmak üzere birçok Fransız filmine mekân olan St. Charles Garı, şehrin yüksek tepelerinden biri üzerinde kuruludur. Garı şehrin merkezine bağlayan Boulevard d'Athenes caddesine doğru alçalan toplam sayısı 104 olan merdivenlerin en üst basamağından aşağıya bakınca tüm şehrin ayaklarınızın altında olduğu hissi veriyor. Bazıları şehrin merkezi olarak, St Charles Garı'nı bazıları ise 'Le Vieux-Port' denilen eski limanı kabul ediyor.

Ekonomi
19. yüzyılda Modern Döneme girmesinin yanı sıra Fransız sömürgeleri, altyapı sistemi projeleri ve Süveyş Kanalı'nın açılmasıyla gelişmesi hız kazanan Marsilya, ham maddeleri işlemeye dayalı ekonomisiyle kısa zamanda gelişmesini tamamlamış. Deniz ürünleri zenginliğinin yanı sıra Dünya'nın en kaliteli kiremitleri burada üretiliyor. Bugün Marsilya'nın tek amacı 'Euroméditerranée' projesini gerçekleştirmek. Ekonomi ve endüstri metropolisi olan Marsilya 1995 yılında başlatılan bu projeyle Güney Avrupa'nın iş alanında başkenti olmayı amaçlıyor. Bunu gerçekleştirmek için şehir, yabancı sermayeye yatırım yapması için her imkânı ve kolaylığı sağlıyor. Aynı zamanda Fransa'nın en yüksek öğrenme oranına sahip olduğu 45 bin üniversite öğrencisiyle kente gelen sermaye ile doğan iş imkânlarından Marsilya halkının faydalanması için kalifiye eleman yetiştiriliyor.

Bugün Marsilya artık Fransa'nın en kalabalık varoşlarından birine sahiptir.

Fransa'da abartmaları ile tanınan Marsilyalılar tarafından dünyanın en güzel şehri olduğu söylenir. Marsilya'nın içinde olduğu kadar civarında da gidilecek çok yer vardır. Marsilya, sosyetik tatil beldeleri Cannes, Nice, St. Tropez'ye yakın olmasına rağmen Güney Fransa'nın diğer şehirlerine hiç benzememektedir. Kuzey Afrika kökenlilerin çoğunlukta olduğu, 1 milyondan fazla çok çeşitli etnik nüfusuyla bir metropol görünümündedir. Herkesin değişik bir aksanı olduğu için Fransızcayı az veya aksanla konuşsanız bile kimse yadırgamamaktadır. Akdeniz ikliminin getirdiği yumuşak hava akımıyla soğuk ülke vatandaşları için çekici olsa da, yüksek suç oranı ve uyuşturucu trafiğinin yoğun olduğu iddia edildiğinden turistlerin çok rağbet ettiği bir şehir değildir.

Eski liman 'Le Vieux-Port'dan 'Château d'If' adasına, 'Port de Commerce'den de Korsika adasına günlük turlar düzenleniyor. Şehir içi tur yapmak için ise iki seçenek var. İlki, bir gün için kişi başına 16 Euro olan otobüslerle şehri dolaşmak. İkincisi ise yollardaki kırmızı çizgileri takip ederek yürümek. İki saat süren kırmızı çizgiyi takip turuyla şehrin gezilip görülecek tüm tarihi ve turistik yerlerini görüyorsunuz. Alexandre Dumas'nın romanı 'Monte Kristo Kontu'yla üne kavuşan 'Château d'If' şehrin en güzel manzaralarından birine sahip. 1524 yılında inşa edilen bu şato, 17. yüzyılda devlet hapishanesine dönüştürülmüş.

Kültür

Marsilya, kendine özgü bir kültürü olan ve Fransa'nın geri kalanından farklılıklarıyla gurur duyan bir şehirdir. Bugün önemli bir Opéra binası, tarih ve denizcilik müzeleri, beş sanat galerisi ve çok sayıda sinema, kulüp, bar ve restoran ile bölgesel bir kültür ve eğlence merkezidir.

Marsilya'da La Criée, Le Gymnase ve Théâtre Toursky dahil olmak üzere çok sayıda tiyatro vardır. Ayrıca, Saint-Charles istasyonunun arkasında eski bir kibrit fabrikası olan La Friche'de geniş bir sanat merkezi bulunmaktadır. 1960'lara kadar iyi bilinen müzikhol ve Varyete tiyatrosu olan Alcazar, yakın zamanda orijinal cephesinin arkasında tamamen yeniden şekillendirildi ve şimdi merkez belediye kütüphanesinin mekanıdır.

Marsilya'daki diğer müzik mekanları arasında Le Silo (aynı zamanda tiyatrodur) ve GRIM bulunmaktadır.

Marsilya sanatta da önemli olmuştur. Victor Gélu, Valère Bernard, Pierre Bertas, Edmond Rostand ve André Roussin dahil olmak üzere birçok Fransız yazar ve şairin doğum yeri ve yuvası olmuştur. Marsilya Körfezi'nin uzak ucundaki küçük l'Estaque limanı, Auguste Renoir, Aix'deki evinden sık sık ziyaret eden Paul Cézanne, Georges Braque ve Raoul Dufy gibi sanatçıların favori uğrak yeri oldu.

Eğitim
 EPITECH
 İleri Araştırma Politeknik Enstitüsü
 Kedge Business School

Kardeş şehirler
Marsilya'nın şu şehirlerle resmî kardeş şehir anlaşmaları vardır:

 Abidjan, Fildişi Sahili (1958)
 Anvers, Belçika (1958)
 Kopenhag, Danimarka (1958)
 Dakar, Senegal (1968)
 Cenova, İtalya (1958)
 Glasgow, İskoçya (2006)
 Hayfa, İsrail (1958)
 Hamburg, Almanya (1958)
 Kobe, Japonya (1961)
 Marakeş, Fas (2004)
 Odessa, Ukrayna (1972)
 Pire, Yunanistan (1984)
 Şanghay, Çin (1987)
 Tunus, Tunus (1989)

Fotoğraflar

Ayrıca bakınız
 Fransa'daki şehirler listesi
 Marseille

Kaynakça

Dış bağlantılar

Fransa'nın prefektörlükleri

Marsilya


Hugo von Montfort ist der Name folgender Personen:

* Hugo von Montfort (Hugo XII., 1357–1423), österreichischer Politiker und Poet
 Hugo I. (Montfort) († 1228), Graf von Montfort-Feldkirch
 Hugo III. von Montfort (um 1230–1309), Graf in Tettnang
 Hugo IV. von Montfort (um 1260–1310), Graf von Feldkirch
 Hugo V. von Montfort (um 1255–1338), Graf von Montfort-Bregenz und Gründer des Kollegiatstifts Staufen
 Hugo XIV. von Montfort (um 1370–1444), Meister des Johanniterordens in den deutschen Gebieten
 Hugo XVIII. von Montfort († 1662), deutscher Adliger, regierender Graf der Grafschaft Monfort

Hugo von Montfort (Begriffsklärung)


Sir Thomas Mackenzie   (10 March 1853 – 14 February 1930) was a Scottish-born New Zealand politician and explorer who briefly served as the 18th prime minister of New Zealand in 1912, and later served as New Zealand High Commissioner in London.

Biography

Early life and career
Mackenzie was born in Edinburgh in 1853. His family emigrated to New Zealand in 1858 when he was four and Mackenzie was educated at Green Island School and at the Stone School, both in Dunedin. After ending his education in his early teens he worked for several years in commercial firms before, aged 20, following his brother James into surveying. He gained employment at the Department of Lands and Survey and worked in several locations including the Hutt Valley, Rangitikei and Manawatu before finally returning to his home area in Dunedin.

In 1877 he purchased a general storekeeping business in Balclutha. He managed the business well and it developed well before he sold it in 1886 for a considerable profit. In the Balclutha area he became a well-known man and was accordingly elected a member of the Balclutha Borough Council from 1881 to 1887. During this period he married, on 24 September 1884, to Ida Henrietta Nantes with whom he had five sons and two daughters.

Mackenzie was also a notable explorer. He was a member of expeditions to the Tautuku Forest (1883), the wild country between Milford Sound and Lake Te Anau (1888; discovered the Sutherland Falls), and the Matterhorn Mountains (1888; discovered a pass between Lake Manapouri and Hall Arm). He was the first person to try to map an overland route to Dusky Sound (1894–1896). He crossed the land between Lake Te Anau and Lake Wakatipu in 1907.

Member of Parliament

Mackenzie was elected to the New Zealand Parliament for Clutha in 1887. He resigned in 1896 to assess the British markets for New Zealand products and remained in his native land for three years. On his return to New Zealand he was elected to Parliament successively for Waihemo –1902, Waikouaiti 1902–1908, Taieri 1908–1911 and Egmont (in the North Island) 1911–1912, never losing an election he contested. In addition to parliamentary duties Mackenzie was Mayor of Roslyn from 1901 to 1902. Additionally he served for many years on the Otago Education Board, Otago High Schools' Board and the Otago Hospital Board.

Minister and Prime Minister
In January 1909 he was appointed Minister of Industries and Commerce, Tourist and Health Resorts, Scenery Preservation and State Forestry Departments in the government of Sir Joseph Ward with a seat in the Cabinet. In May the same year he also became Minister of Agriculture. In May 1912 Ward resigned as Prime Minister. Mackenzie was one of several names floated as possible successor and after a 10-hour caucus meeting on 22 March, presided over by Ward, Mackenzie won a ballot by the caucus 22 votes to 9 over George Laurenson. He also served as Minister of Lands in his own government.

Mackenzie's Ministry was criticised by both the opposition and Liberal dissidents. Liberal MP Roderick McKenzie stated that Mackenzie's ministers were political novices who had forsaken their liberal principles and John Millar should have been Ward's successor as Prime Minister. The Mackenzie government survived only until July 1912 when he lost a vote of no confidence moved by the opposition. Two of Ward's Ministers withdrew their support and several members crossed the floor to defeat the ministry and William Massey's Reform Party came to power. Mackenzie then resigned as leader of the Liberals. He did so believing the Liberal Party's policies and reforms had become too mainstream and entrenched for them to be abolished.

Diplomatic career
The new Prime Minister Massey appointed him to London as High Commissioner of New Zealand to the United Kingdom. He served in this role until 1920 during which time he carried an unexpectedly high workload due to the advent of World War I. He was New Zealand delegate at the peace conferences with Austria, Bulgaria and Turkey in 1919, a member of the Dardanelles Commission and the Imperial War Graves Commission (later the Commonwealth War Graves Commission). Historian David Hall wrote that his work as New Zealand's wartime High Commissioner was the most valuable period of his career.

Later life and death
In March 1921 he was appointed member of the New Zealand Legislative Council for Otago.

In 1923 he supported Val Sanderson in establishing the Native Bird Protection Society (later the Royal Forest and Bird Protection Society of New Zealand) and was the society's first president. New Zealand historian Tom Brooking wrote that Mackenzie's greatest contribution was his vigorous support of the cause of conservation in New Zealand.

Mackenzie died in Dunedin in 1930 and was buried in the Dunedin Northern Cemetery.

Honours and recognition
He was appointed Knight Commander of the Order of St Michael and St George (KCMG) in the 1916 New Year Honours (1 January 1916) and promoted to Knight Grand Cross (GCMG) in June 1920.

Family
His son Clutha Mackenzie who was blinded at Gallipoli was active in work for the blind. He followed his father in also becoming, briefly, a Member of Parliament. His brother James Mackenzie was Surveyor-General of New Zealand from 1912 to 1914.

See also
 Liberal Government of New Zealand

Notes

References

Obituary, The Times, 15 February 1930

External links

Page on Thomas Mackenzie at New Zealand Prime Minister Website
Dusky Track, New Zealand

|-

1853 births
1930 deaths
Politicians from Edinburgh
Scottish emigrants to New Zealand
Colony of New Zealand people
New Zealand cartographers
New Zealand explorers
Explorers of New Zealand
19th-century New Zealand politicians
Local politicians in New Zealand
Independent MPs of New Zealand
Members of the New Zealand House of Representatives
New Zealand MPs for South Island electorates
New Zealand MPs for North Island electorates
New Zealand MPs for Dunedin electorates
New Zealand Liberal Party MPs
Leaders of political parties in New Zealand
Prime Ministers of New Zealand
New Zealand Liberal Party MLCs
High commissioners of New Zealand to the United Kingdom
New Zealand Knights Grand Cross of the Order of St Michael and St George
New Zealand conservationists
Burials at Dunedin Northern Cemetery

Thomas Mackenzie


Tomić je prezime koje se pojavljuje kod Hrvata i kod Srba. Prema rasprostranjenosti u Hrvatskoj se nalazi na trinaestom i u Srbiji na devetnaestom mjestu. Prezime je izvedeno iz osobnog imena Toma (skraćeni oblik od Tomaš ili Tomislav) i dodavanja sufiksa -ić.

Poznati ljudi

A
Anica Tomić (1980. – ), hrvatska kazališna redateljica i glumica
Ante Tomić (1970. – ), hrvatski književnik i novinar
Ante Tomić (košarkaš) (1987. – ), hrvatski košarkaš
Ante Tomić (nogometaš) (1983. – ), hrvatski nogometaš
Ante Tomić (nogometaš Splita) (19??. – 19??.), hrvatski nogometaš

B
Bernard Tomić (1992. – ), australski tenisač

C
Celestin Tomić (1917. – 2006.), franjevac konventualac i bibličar

D
Dražan Tomić (1974. – ), bivši njemački košarkaš

F
Fabjan Tomić (1995. – ), hrvatski nogometni vratar
Franjo Tomić (1936. – ), hrvatski agronom i akademik

H
Helena Sablić Tomić (1968. – ), hrvatska akademska

I
Ivan Tomić (1976. – ), srpski nogometaš
Ivo Tomić (1929. – 1992.), hrvatski reporter i športski novinar

J
Jaša Tomić (1856. – 1922.), srpski novinar, političar i književnik
Josip Eugen Tomić (1843. – 1906.), hrvatski književnik

K
Kristina Tomić (1995. – ), hrvatska taekwondoašica

Lj
Ljubica Tomić Kovač (1936. – ), hrvatska i bosanskohercegovačka književna povjesničarka

M
Milan Tomić (1929. – 2013.), hrvatski antifašistički borac
Milan Tomić (košarkaš) (1973. – ), srpsko-grčki košarkaš
Mijat Tomić (prije 1610. – 1656.), hrvatska povijesna ličnost

N
Novak Tomić (1936. – 2003.), srpski nogometaš i jugoslavenski reprezentativac

P
Paško Tomić (1969. – ), hrvatski bivši košarkaš

S
Sonja Tomić (1947. – ), hrvatska književnica, prevoditeljica i ilustratorica

T
Toma Tomić (19??. – 19??.), hrvatski nogometaš
Tomislav Tomić (1960. – ), bosanskohercegovački književnik

V
Vesna Ćuro-Tomić (1954. – ), hrvatska autorica
Vjekoslav Tomić (1983. – ), hrvatski nogometaš

Z
Zoran Tomić (1966. – ), hrvatski akademski

Vidi još
Jaša Tomić (Sečanj, Srbija)
Milan Tomić

Izvori

Hrvatska prezimena
Srpska prezimena

Tomić


Akeley est une ville américaine située dans le comté de Hubbard, dans le Minnesota. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Ville au Minnesota
Comté de Hubbard

Akeley (Minnesota)


Matthiola incana, cunoscută ca micsandră, este o specie de plantă cu flori din genul Matthiola. Este o floare comună de grădină, disponibilă într-o varietate de culori, dintre care multe sunt puternic parfumate, și este folosită pentru decorări de parcuri și grădini publice sau particulare.

Se seamănă în februarie-martie și înflorește în iunie până în august. Pentru a o avea prezentă și iarna în casă, va fi semănată în luna august, iar în ianuarie vor apare florile. Micsandra are nevoie de pământ fertil și permeabil.

Planta dacă stă mai mult timp în umezeală se va putrezi.

Note

Legături externe
 Jepson Manual Treatment
 GRIN Species Profile
 Photo gallery

Flora Europei
Plante de grădină

Micsandră


La mujer de azul es un retrato del pintor inglés Thomas Gainsborough, realizado entre 1770 y 1780, que se conserva en el Museo del Hermitage de San Petersburgo, Rusia. La obra está datada en la época en que el pintor había regresado de Bath, después de 15 años de residencia en esa localidad.

El cuadro retrata a una mujer joven, de identidad desconocida, muy elegante, como es común en los retratos del artista. La modelo refleja el prototipo de belleza de la Inglaterra de mediados del siglo XVIII.

Véase también
 Pintura neoclásica

Referencias

Retratos de Thomas Gainsborough
Colecciones del Museo del Hermitage
Cuadros de Reino Unido de los años 1770

La mujer de azul (Gainsborough)


Mombasa je naziv najpoznatije pjesme finske pop-pjevačice Taiske (Hannele Aulikki Kauppinen), koja ju je proslavila 1975. godine.

Opis

Pjesma Mombasa, nazvana po jednom kenijskom gradu, najpoznatija je Taiskina pjesma, iz 1975. Taiska je za tu pjesmu iskoristila melodiju jedne skladbe talijanskog skladatelja Fabija Frizzija. Skladba, nazvana Ibo lele, jedna je od glazbenih podloga skladanih za talijanski erotski film Amore libero - Free Love (1974.). Taiski se skladba svidjela te je zadužila Jyrkija Lindströma da napiše tekst pjesme. Sama je pjesma bila prava uspješnica te je njome Taiska stekla popularnost.

U popularnoj kulturi
Mombasa je poslužila redatelju Hannuu Tuomainenu da snimi film Menolippu Mombasaan.
Mombasa je spomenuta u knjizi Crime Novel: Nordic noir like nothing you've read before Petrija Tamminena.

Izvori i bilješke

Vanjske poveznice
Taiska Mombasa
Finske skladbe

Mombasa (pjesma)


جرد عربي  نوع من القوارض من عائلة الفأريات. يتواجد بالسعودية و عمان.

مراجع

أنواع القائمة الحمراء غير المهددة
ثدييات شبه الجزيرة العربية
ثدييات وصفت في 1924

جرد عربي