UEFAs gruppe 4 til kvalifikationen til VM i fodbold for kvinder 2019 består af fem hold: Sverige, Danmark, Ukraine, Ungarn og Kroatien. Sammensætningen af de syv grupper til det indledende gruppespil blev besluttet ved lodtrækning, der blev holdt den 25. april 2017, hvor holdene var seedet i følge deres koefficient ranking.

Stillingen

Kampe
Tiderne er CEST (UTC+2) for datoer mellem 26. marts og 28. oktober 2017 og mellem 25. marts og 27. oktober 2018, for andre datoer er tiderne CET (UTC+1).

Målscorere
 Resultatet af den aflyste kamp Sverige-Danmark er ikke medregnet.

6 mål
 Sanne Troelsgaard

5 mål
 Nadia Nadim
 Pernille Harder

3 mål

 Kosovare Asllani
 Daryna Apanaschenko
 Zsanett Jakabfi
 Fanni Vágó

2 mål

 Sandra Žigić
 Stina Blackstenius
 Lina Hurtig
 Tetyana Kozyrenko

1 mål

 Signe Bruun
 Nanna Christiansen
 Nicoline Sørensen
 Simone Boye Sørensen
 Theresa Nielsen
 Isabella Dujmenović
 Ivana Rudelic
 Nilla Fischer
 Caroline Seger
 Elin Rubensson
 Hanna Folkesson
 Matea Bosnjak
 Olha Ovdiychuk
 Henrietta Csiszár

Referencer

Kvalifikation til VM i fodbold for kvinder 2019

Kvalifikation til VM i fodbold for kvinder 2019, UEFA - Gruppe 4


Hapkido ( ,  , scris si hap ki do sau hapki-do; din limba coreeană hapgido ) este o artă marțială eclectică de origine coreeană. Etimologic, înseamnă "generator de energie". Hap în limba coreeană înseamnă "generare" (dar mai este întâlnit și cu sensul de "toate" sau "variate"), iar ki înseamnă, în acest caz, "energie" (mai este întâlnit și pentru "stil" sau "tehnică"). Foarte similar cu aikido (de unde s-a și dezvoltat), este o artă marțială complementară taekwondo, amândouă fiind de origine coreeană.

Este o formă de artă marțială de contact, cu scop de autoapărare, care folosește tehnici articulare, prinderi, agățări, pârghii, aruncări, dar și lovituri cu pumnii și picioarele. În mod tradițional, se predă și lupta cu arme precum cuțitul, sabia, frânghia, nunchaku, bățul scurt, toiagul, pistolul și bățul tradițional chinezesc, care variază în funcție de tradiția specifică examinată. Hapkido folosește tehnici de scurtă (corp la corp) și lungă (față în față) distanță, sărituri, întâlnite deseori în taekwondo, lovituri cu mâna, în puncte sensibile, blocări articulare, dar și aruncări în cazul luptei de aproape. Hapkido pune accentul pe mișcări circulare, redirectarea forței și controlul adversarului. Avantajul în luptă este dat de echilibrul poziției, evitându-se folosirea forței brute.

Hapkido a fost adaptată din daitōryū aikijūjutsu, așa cum a fost predată de Choi Yong-Sool atunci când s-a reîntors în Coreea după cel de-Al Doilea Război Mondial, după ce trăise pe teritoriul Japoniei timp de 30 de ani. Acest sistem a fost combinat, mai apoi, de discipolii lui Choi cu loviturile de picioare și mâini ale artelor marțiale autohtone coreene precum taekkyeon și tang soo do, dar și variații de apucături, aruncări și luptă la sol din judoul japonez.

Note

Arte marțiale
Arte marțiale coreene

Hapkido


Harika çocuk veya dâhi çocuk normal insan gelişiminin ötesinde bir gelişim gösteren, olağanüstü beceri ve yeteneklere sahip çocuklara verilen ad.

Harika çocuklardan bazıları şunlardır

 Wolfgang Amadeus Mozart: Üç yaşında piyano çalmaya, dört yaşında konser vermeye başladı. Beş yaşında beste yapmaya başladı. Altı yaşında viyolonist oldu. On bir yaşında opera besteledi. Müzikte saydamlığı, berraklığı, zarafeti, içtenliği ve doğallığı hep bir arada algılayabileceğimiz az besteciden biridir.
 Niccolo Paganini: Dokuz yaşına geldiğinde ülkesinde kendisine keman dersi verecek bir usta kalmamıştı.
 Blaise Pascal: 13 yaşındayken Euclides'in 32 yardımcı teoremini çözdü.
 Karl Friedrich Gauss: Gök bilimci. İlk matematik problemini üç yaşında çözdü.
 Pepito de Ariola: Üçbuçuk yaşına geldiğinde, bestelediği parçaları piyano ile kendisi çalıyordu.
 Van de Kefkhore: Ressam. 1873'te 11 yaşını doldurmamış olmasına karşın 350 tablosu bulunuyordu.
 Sugar Chile: Bir kamyon şoförünün çocuğu olan Chile iki yaşında piyano çalmaya başladı. Yedi yaşındayken katıldığı bir yarışmada 150 piyanist arasından birinci seçildi.
 Henri de Henneke: 1721'de Lubecke'de doğdu. Birkaç haftalıkken konuşmaya başladı. İki yaşına geldiğinde üç dil biliyordu.
 William Hamilton: Üç yaşında ilk yabancı dili olan İbraniceyi öğrendi. Sekiz yaşına geldiğinde devrin gök bilimcileri kendisini en büyük matematikçi ilan ettiler.On üç yaşına geldiğinde on iki dil biliyordu.
 Jean Philippe Brattier: Yedi yaşında Almanca, Fransızca, Latince ve İbranice dillerini biliyordu. Dokuz yaşında karmaşık sözcükleri içeren bir sözlük hazırladı. 14 yaşına geldiğinde Halle üniversitesinde "magister" unvanını aldı.
 Ericson: 12 yaşındayken Süveyş kanalının inşası sırasında 600 işçinin başına müfettiş tayin edildi.
 İdil Biret: Olağanüstü müzik yeteneğini çocukluğunda ortaya koydu. Altı yaşında piyanoda seslendirdiği bir Bach konçertosu sonrasında özel bir yasayla devlet tarafından yurtdışına gönderildi.

Çocuk gelişimi
Spiritüalizm

Harika çocuk


Divoká Šárka (, « sauvage Šárka ») est une réserve naturelle à la périphérie nord-ouest de Prague, la capitale de la Tchéquie.

Histoire
Vers le , les Slaves colonisent la région. Entre les  se trouvait au-dessus de la gorge de Džbán une colonie slave, d'une superficie d'environ  (dont  de colonie fortifiée).

Toponymie
Elle doit son nom à une ancienne légende de Bohême. Une gorge y porte le nom de la guerrière Šárka, qui se serait jetée depuis ces falaises après avoir trahi son amant Ctirad, au cours de la « guerre des jeunes filles » (en tchèque ).

Biodiversité
C'est le site le plus proche de la ville où vit le pic noir.

Activités
La réserve naturelle abrite un lac et une piscine publique. L'eau de celle-ci est fournie par le ruisseau de la source Šárka qui traverse le parc et le lac.

Galerie

Références

Liens externes

 Divoká Šárka guide de voyage de expats.cz

Réserve naturelle
Géographie de Prague
Prague 6

Divoká Šárka


التهاب الجلد التأتبي - ويعرف بالإكزيمة التأتبية- هو نوع من الالتهابات الجلدية ينتج عنه حكة واحمرار وانتفاخ على سطح الجلد وقد تخرج أحياناً سوائل من المنطقة الملتهبة. يبدأ الالتهاب عادةً في مرحلة الطفولة وتتغير شدة الالتهاب مع العمر، فالأطفال الأقل من سنة قد يعانون من حكة في جميع الجسم ومع تقدم الطفل في العمر تصبح المنطقة خلف الركبتين والمنطقة الأمامية للكوع الأكثر تسبباً بالحكة، وغالباً ما تكون الحكة لدى البالغين في اليدين والقدمين. حك الجلد يؤدي إلى تهيجه ويكون الجلد بذلك معرضاً بشكل أكبر للعدوى. أغلب من لديهم التهاب الجلد التأتبي مصابون أيضاً بالربو أو حساسية الأنف.

أسباب الالتهاب غير معروفة لكن يعتقد أن يكون للالتهاب علاقة بالجينات، أو اختلالات جهاز المناعة أو التعرض لعوامل البيئة أو ربما كانت هناك مشاكل في نفاذية الجلد. أيضا إذا كان أحد التوأم المتماثل مصابا بالالتهاب فإن فرصة إصابة الأخر تكون 85%. أيضا الأشخاص الذين يعيشون في مناخ جاف يكونون أكثر عرضة للإصابة بالالتهاب. التعرض للمواد الكيميائية أو غسل اليدين بشكل مستمر يجعل الأعراض أكثر سوءاً. وفي حين أن الضغط النفسي قد يؤدي إلى تفاقم الأعراض فإنه لا يعد سبباً أساسياً لحدوث الالتهاب. ولا يعد التهاب الجلد التأتبي من الأمراض المعدية. ويعتمد التشخيص عادة على العلامات والأعراض. وهناك أمراض يجب أن تستثنى قبل التشخيص وهي التهاب الجلد التماس والصدفية والتهاب الجلد المثنيّ.

لتجنب الالتهاب الجلدي التأتبي يجب الحرص على غسل منطقة الالتهاب ووضع مرهم بعد ذلك للترطيب. وإذا حصل تهيج في الجلد ينصح باستخدام مرهم الستيرويد واستخدام بعض الأدوية لمنع الحكة. هناك بعض الأشياء تجعل الالتهاب أكثر سوءًا مثل ملابس الصوف والعطور والصابون والكلور والغبار ودخان السجائر. العلاج بالضوء قد يكون مفيدًا لدى بعض الناس. كذلك قد تستخدم حبوب الستيرويد إذا كانت العلاجات الأخرى غير فعالة. يستطيع المريض أن يستخدم المضادات الحيوية (عن طريق الفم أو موضعيا) إذا كانت هناك عدوى بكتيرية. وقد يحتاج الشخص إلى تغيير النمط الغذائي إذا كان لديه حساسية من بعض الأطعمة.

التهاب الجلد التأتبي يصيب 20% من الناس في فترة من فترات حياتهم. وغالباً ما يصيب الأطفال وفرصة الإصابة بالالتهاب بين الذكور والإناث متساوية. التهاب الجلد التأتبي قد يسمى أحياناً بإكزيمة الرضع  أو إكزيمة الثنيات .

العلامات والأعراض

الأشخاص المصابون بالتهاب الجلد التأتبي يعانون من جلد قشري وجاف في كثير من الأحيان والذي يغزو كل الجسد ماعدا منطقة الأرداف والأفخاذ، كما يعانون من قرح أو بثرات مثيرة للحكة وطفح جلدي أحمر اللون وبارز على هيئة بقع كثيفة والتي تتشكل على انحناءات اليدين والساقين والوجه والرقبة. هذه البثرات قد تتصدع أو تتورم وقد تفرز سوائل أو حتى أن تؤدي إلى تكون ما يسمى ب "الجلبة" وهي القشرة التي تتشكل فوق القرحة. تعتبر هذه القرح من عوامل خطر الاستيطان البكتيري ومنطقة خصبة لتكاثر الفيروسات والفطريات.

الأسباب
سبب التهاب الجلد التأتبي ليس معروفًا بالرغم من الأدلة على وجود بعض العوامل الوراثية المؤدية للإصابة بالمرض، كما أن النمو في بيئة نظيفة يعزز من فرص الإصابة.

ويبدو أن هناك عامل وراثي لأن كثير من الأشخاص المصابين بالتهاب الجلد التأتبي لدى أحد أفراد عائلتهم تاريخ مرضي مع التأتب. والتأتب هو رد فعل تحسسي فوري كالربو، والتحسس من بعض أصناف الطعام، والتأتب الجلدي، وحمى الكلأ. اكتشف في العام 2006 بعض الطفرات في الجين الوراثي المسؤول عن إنتاج مادة الفيلاغرين مما يزيد من نسبة حدوث الالتهاب التأتبي للجلد. وأكثر أهمية من ذلك هو اكتشاف طفرتين أخيرتين تخل بإنتاج مادة الفيلاغرين والتي يقدر تأثيريهما في 5% من سكان الغرب الأوروبي. هذه المادة هي عبارة عن بروتين له دور هام في استبقاء الماء في طبقة الجلد القرنية. لذا عادة ما يملك الأشخاص ذوي هذه الطفرات جلداً جافاً. وكذلك تلعب المادة دوراً هاماً في الإبقاء على حمضية سطح الجلد، موفرةً بذلك للجلد خاصية مضادة الجراثيم. فعندما تكسر هذه المادة البروتينية إلى حمض اليوروكانيك فهي تحافظ بذلك على انخفاض الرقم الهيدروجيني.

تنص «فرضية النظافة»  على أن الأطفال الذين يعيشون متعرضين لمولدات الحساسية في البيئة المحيطة في بداية مراحل نموهم يكون جهازهم المناعي قادراً أكثر على مجابهة المولدات الأرجية، بينما هؤلاء الذين نموا في بيئة «صحية» وأقل عرضةً لتلك المولدات في عمر صغير تحدث لهم الحساسية المفرطة عند تعرضهم للمولدات البيئية. ولهذه الفرضية ارتباط ما بالتهاب الجلد التأتبي.

هؤلاء الذين تعرضوا للكلاب في مرحلة نموهم يكون الخطر لديهم أقل لحدوث المرض. وبعض الدراسات الوبائية تدعم وجود عامل وقائي للديدان الطفيلية ضد المرض. وبالمثل، الأطفال الذين لا يعيشون حياة نظيفة كالذين يشربون الحليب غير المبستر لديهم نسبة خطر منخفضة للإصابة. التعرض لعث الغبار مسلمٌ به في المساهمة في فرصة حدوث التهاب الجلد التأتبي.

التغذية الغنية بالفواكه تبدو عاملاً وقائياً ضد الإصابة بالمرض، بينما العكس صحيح بالنسبة للوجبات السريعة.

التشخيص

يُستخدم اختبار الرقعة لتحديد ما إذا ما كانت هنالك مادة محددة مسببة للحساسية أو لا. ويُجرى الاختبار بوضع مجموعة من المواد اللتي تثير الحساسية على سطح الجلد على أن تقيم النتائج بعد يوم أو ثلاثة أيام.

العلاج
لا يوجد على علاج معروف لالتهاب الجلد التأتبي، ولكن العلاج قد يقلل من شدة وتكرار حالات تهيج الجلد. ناهيك عن أن استخدام مرطبات الجلد قد يمنع الجلد من الجفاف ويقلل من الحاجة إلى الأدوية الأخرى. وغالباً ما يفيد الأشخاص المصابين بهذا المرض بوجود علاقة بين تحسن ترطيب البشرة وتحسن أعراض المرض. بالإضافة إلى ذلك فقد أثبتت أدوية الكورتيكوستيرويد الموضعية وخاصة الهيدروكورتيزون أنفسها بفعالية في السيطرة والتعامل مع مرض التهاب الجلد التأتبي. وفي حالة فشل الكورتيكوستيرويد الموضعية والكريمات المرطبة بالإمكان تجربة العلاج على المدى القصير مع مثبطات الكالسينيورين الموضعية مثل تاكروليموس أو بيميكروليمس، رغم أنها عادة لا تُستخدم لأن من المممكن أن تسبب الإصابة بسرطان الجلد وسرطان الغدد الليمفاوية. وبشكل بديل يمكن استخدام مضادات الاكتئاب للسيطرة على الحكة كما يمكن استخدام أدوية تثبيط المناعة الجهازية مثل السيكلوسبورين، وميثوتريكسات (دواء مُضاد للأورام)، وإنترفيرون غاما، وميكوفينوليت موفيتيل، والآزوثيوبرين.

وقد ظهرت حديثاً طرق علاجية جديدة تتضمن التعرض لضوء الأشعة فوق البنفسجية واسعة وضيقة النطاق. وقد تم الاكتشاف بأن التعرض للأشعة فوق البنفسجية يكون له تأثير محدد على الأنسجة المتضررة ويمكن أن تستخدم لتخفيف شدة تهيج الجلد. وبشكل خاص اقترحت الباحثة بهافاني ميدوري وآخرون أن استخدام الأشعة فوق البنفسجية ألف النوع الأول يعتبر أكثر فعالية في علاج تهيج الجلد الحاد. بينما استخدام الأشعة فوق البنفسجية باء ضيقة النطاق هي أكثر فعالية في السيطرة على المدى الطويل. ومع ذلك اكتشف الباحثون أن العلاج بالأشعة فوق البنفسجية لا يخلو من المخاطر وقد يتسبب بحدوث أنواع مختلفة من سرطان الجلد. أيضاً العلاج بفيتامين دي قد أثبت جدارته كعلاج فعال لمرض التهاب الجلد التأتبي.

وكثيراً ما يوصي العاملون في المجال الصحي الأشخاص المصابين بالتهاب الجلد التأتبي بالإستحمام بشكل منتظم في أحواض المياه الدافئة، وخاصة المياه المالحة لفعاليتها في ترطيب الجلد. أيضا ينصح بلبس الملابس المصنوعة من الفضة المغلفة والحرير وتجنب لبس الملابس الصوفية.

وقد تناولت دراسات بحثية دور مكملات الأحماض الدهنية الغير مشبعة ذات السلسلة الطويلة في الوقاية والعلاج من أمراض الجلد التأتبي وكانت النتائج مثيرة للجدل. ولم يتضح بعد ما إذا كانت الاستهلاك الغذائي ل أوميجا 3 له دور وقائي أو علاجي واضح أو إذا كان استهلاك أوميجا 6 (وهو يوجد في بعض الزيوت والدهون) له دور في تحفيز ظهور أمراض الجلد التأتبي.

وقد اتضح أن المتممات الغذائية مثل البروبيوتيك لها تأثير ايجابي مع حدوث انخفاض ما يقرب من 20٪ في نسبة ظهور مرض التهاب الجلد التأتبي.

الانتشار
يؤثر مرض التهاب الجلد التأتبي على 15 إلى 30٪ من الأطفال و2 إلى 10٪ من البالغين في البلدان المتقدمة. وفي الولايات المتحدة الأمريكية تضاعف هذا العدد ثلاث مرات تقريباً في الثلاثين للأربعين سنة الماضية. وقد أفادت احصائيات بأن ما يقارب من أكثر من 15 مليون شخص من البالغين والأطفال الأمريكيين لديهم التهاب الجلد التأتبي. وقد يعود ذلك إلى كثرة تناول الأمريكيون للفاست فود بما فيه من مواد دهنية كثرتها في الغذاء تكون غير صحية.

طالع أيضا
 سكوراد

المراجع

أمراض المناعة الذاتية
حالات التهابية تستجيب للستيرويدات
فرط التحسس من النمط الأول

التهاب الجلد التأتبي


Draco is the Greco-Latin word for serpent, or dragon.

Draco or Drako most often refers to:

 Draco Pistol
 Draco (lawgiver) (from Greek: Δράκων; 7th century BC), the first lawgiver of ancient Athens, from whom the term draconian is derived
 Draco Malfoy, a character in the Harry Potter series
 Draco (constellation), a constellation in the northern part of the sky

Draco or Drako may also refer to:

People
 Draco (physician) (from Greek: Δράκων), the name of several physicians in the family of Hippocrates
 Draco Rosa (born 1970), a Puerto Rican songwriter and former member of Puerto Rican boy band Menudo
 Dean Drako, American businessman

Arts, entertainment, and media

Games
 Draco, a character in the fictional opera The Dream Oath: Maria and Draco in Final Fantasy VI
 Draco, a dragon from the card game Magic: The Gathering
 Draco Centauros, a dragon-like humanoid from the Puyo Puyo video game series, and one of the 3 main protagonists in the third main game in the series, Puyo Puyo Sun.
 Dragonair, a Dragon-type Pokémon known as "Draco" in the French versions of the game

Literature, film, and television
 Draco (Caminhos do Coração), a character from the 2008 Brazilian telenovela Os Mutantes - Caminhos do Coração

 Draco, the name of the last dragon in the film Dragonheart.
 Draco, a character from Hercules: The Legendary Journeys and Xena: Warrior Princess
 Antares Draco, an Imperial Knight from Star Wars: Legacy
 Jaq Draco, an Inquisitor who is the protagonist of Ian Watson's Inquisition War Trilogy
 Marc Ange Draco, head of European crime syndicate and James Bond's father-in-law in Ian Fleming's novels
 Drako, a character in the Teenage Mutant Ninja Turtles franchise

Music
 Draco and the Malfoys, an American rock band
 "Draco" (song), by Future, 2017

Brand or business
 Draco, a guitar built by B.C. Rich guitars
 Draco, a civilian version of the Pistol Mitralieră model 1963/1965

History
 Dacian Draco, a Dacian military standard composed of a wolf head and snake tail
 Draco (military standard), a Roman cavalry military standard in the shape of a dragon, adopted after the Dacian Wars

Science and technology
 DRACO, a group of experimental antiviral drugs
 DraCo, a partly Amiga compatible computer built by MacroSystem AG
 Draco (dwarf galaxy), a dwarf galaxy orbiting the Milky Way
 Draco (lizard), a genus of gliding lizards
 Draco widely used synonym of Dracaena (plant)
 Draco (programming language), a shareware programming language for CP/M and the Amiga
 Draco (rocket engine), an orbital maneuvering thruster being built for the SpaceX Dragon and upper stage of the Falcon 9 spacecraft
 SuperDraco, a liquid rocket engine designed and built by SpaceX. Used for the launch escape system of the SpaceX Dragon 2
 Draco Supercluster (SCL 114), a galaxy supercluster in the constellation Draco
 Draco Linux, a Linux distribution
 Draco, name given by the U.S. cable channel The Weather Channel to the December 2012 North American blizzard
 Demonstration Rocket for Agile Cislunar Operations (DRACO), a US DOD program, using Nuclear thermal rocket
 DRACO, camera module of NASAs DART Mission.

Other uses
 Draconian constitution, or Draco's code, a 7th-century BC written law code
 Draco Peak, a summit in Alberta, Canada
 Draco Racing, a motorsports team in Italy
 Draco, a prototype of a SPAA version of the Centauro 8x8 fighting vehicle of the Italian Army

See also

 Draconian (disambiguation)
 Dracula (disambiguation)
 Dracaena (disambiguation)
 Drago (disambiguation)
 Drakon (disambiguation)

Draco


My Love Came Back  é um filme estadunidense de 1940, do gênero comédia dramática, dirigido por Curtis Bernhardt, e estrelado por Olivia de Havilland e Jeffrey Lynn. O roteiro de Ivan Goff, Robert Buckner e Earl Baldwin foi baseado no filme austríaco "Episode" (1935), de Walter Reisch.

O filme é notável pela direção musical de Heinz Roemheld e pelos arranjos orquestrais de Ray Heindorf, que utilizou obras clássicas como base.

Sinopse
Amelia Cornell (Olivia de Havilland) é uma jovem e talentosa violinista que estuda na prestigiosa Academia de Música de Brissac, em Nova Iorque. Incapaz de sustentar sua mãe, Amelia pensa em largar sua vaga na instituição para tocar em uma banda de jazz, e assim conseguir ganhar dinheiro. Julius Malette (Charles Winninger), o novo presidente da Academia – e um distinto e rico patrono das artes – a convence a continuar com suas aulas depois de tirar dinheiro de seu próprio bolso e arranjar secretamente uma bolsa de estudos para ela. Juntos, os dois começam a frequentar inúmeros concertos. Complicações surgem quando Julius não consegue comparecer a um dos concertos e envia seu jovem empresário, Anthony "Tony" Baldwin (Jeffrey Lynn), para substituí-lo.

Elenco
 Olivia de Havilland como Amelia Cornell
 Jeffrey Lynn como Anthony "Tony" Baldwin
 Eddie Albert como Dusty Rhodes
 Jane Wyman como Joy O'Keefe
 Charles Winninger como Julius Malette
 Spring Byington como Sra. Clara Malette
 Grant Mitchell como Dr. Kobbe
 William T. Orr como Paul Malette
 Ann Gillis como Valerie Malette
 S. Z. Sakall como Geza Peyer
 Charles Trowbridge como Dr. Downey, o crítico
 Mabel Taliaferro como Viúva
 William B. Davidson como Agente Musical
 Nanette Vallon como Sophie, a empregada de Malette
 Sidney Bracey como Ransom, o mordomo de Malette

Produção
Os títulos de produção do filme foram "Episode", "Two Loves Have I" e "Men on Her Mind".

Roteiro
O roteiro foi baseado no filme austríaco "Episode" (1935), dirigido por Walter Reisch, e estrelado por Paula Wessely e Karl Ludwig Diehl. Na verdade, "Episode" foi uma sequência de outro filme austríaco, "Maskerade" (1934) – que foi refeito pela Metro-Goldwyn-Mayer em 1935 sob o título "Escapade".

Recepção
Em sua crítica para o The New York Times, Bosley Crowther deu ao filme uma crítica positiva, chamando-o de "uma brincadeira leve como uma pluma, uma rodada divertida de bobagens deliciosas". Crowther elogiou Curtis Bernhardt por dirigir o filme "em um espírito de puro deleite" – e também Ivan Goff, Robert Buckner e Earl Baldwin por suas escritas efervescentes. Crowther também elogiou o elenco por seu "desempenho alegre", observando:
"Como a jovem heroína comprometida do show, a Srta. de Havilland desempenha o papel com ritmo e inteligência. O Sr. Lynn está vivamente presente, Eddie Albert está praticamente perfeito como o jovem maluco ... que pensa intermitentemente em suicídio. O resto do elenco está em excelente ordem. Mas como o senhor idoso que sente sua juventude voltando, o Sr. Winninger quase rouba o show. Ele possui um coração inocente, mesmo em uma escapada travessa".

Crowther concluiu que o filme era "refrescante como um gin fizz em um dia quente".

Em 30 de julho de 1940, a revista New Masses escreveu que o filme pega o gênero "comédia de intenções equivocadas" e devolve um pouco do "frescor e espontaneidade" da ideia original. A revista ainda pontuou:
"Sob a direção de Kurt Bernhardt, a fábula começa devagar, gradualmente ganha impulso e incidentes humorísticos à medida que avança. A maior parte do crédito pelo humor deve ir para o manejo eficaz de Charles Winninger como o velho Malette. Ele é um comediante genuíno ... não exagera e nem abusa".

Filmes dos Estados Unidos de 1940
Filmes dirigidos por Curtis Bernhardt
Filmes com trilha sonora de Heinz Roemheld
Filmes com trilha sonora de Ray Heindorf
Filmes de comédia dramática dos Estados Unidos
Filmes de comédia dramática da década de 1940
Filmes sobre jazz
Filmes sobre música
Regravações de filmes
Filmes em preto e branco
Filmes em língua inglesa
Filmes da Warner Bros.

My Love Came Back


Hiroshige Yanagimoto (født 15. oktober 1972) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1995||12||0
|-
|1996||13||0
|-
|1997||5||0
|-
!Total||30||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Hiroshige Yanagimoto


Eugipio de África o el Africano, en latín original Eugyppius Africanus (alrededor de 465 - Nápoles, después de 533), historiador cristiano, santo de la Iglesia Católica cuya festividad se celebra el 15 de enero.

Biografía
Probablemente no nació en Nápoles, sino que provenía de una familia del Nórico superior o de la Recia ulterior. Fue algunos años discípulo de San Severino de Nórico (ca. 410 - 482), de quien escribió una biografía que es considerada por los expertos modelo de escritura hagiográfica. Tras la muerte de este, se ha solido sostener que trasladó sus reliquias a Nápoles en 488, pero lo cierto es que fundó primero un mausoleo a su memoria y luego un monasterio en el lugar que ocupaba una antigua villa del  en Lucullanum Castellum, la actual Pizzofalcone, cerca de Nápoles, siendo nombrado abad de dicha comunidad.

Obras
Durante su estancia en Nápoles compiló para una matrona romana, una tal Proba, quizá la hija de Símaco, una antología de obras de San Agustín muy extensa (más de mil folios): Excerpta ex operibus Sancti Augustini, y escribió otras dos obras muy estimadas, la citada Vita Sancti Severini o "Vida de San Severino", compuesta alrededor del año 511 y que puede consultarse actualmente en el volumen LXII de la Patrología Latina de Migne, y una regla monástica, la Regula dicha de Eugipio. Estas tres obras, más una serie de cartas dirigidas a eminentes contemporáneos suyos, como Cassiodoro, Dionisio el Exiguo o Fulgencio de Ruspe, hacen de él un autor fundamental en la literatura cristiana del . Especialmente importante es la Vita no solo por los datos que ofrece sobre la evangelización, sino sobre la geografía y las etnias del confín oriental del Imperio romano de Occidente en el periodo inmediatamente precedente a su fin.

Sus obras conservadas son:
 Eugippii Vita Sancti Severini
 Eugippii Excerpta ex operibus Sancti Augustini
 Eugippii regula

Bibliografía

 Adolf Jülicher, "Eugippius", RE, vol. VI-1, Stuttgart, 1907, cols. 988–990.
 Marc van Uytfanghe, "Eleménts évangéliques dans la structure et la composition de la «Vie de saint Séverin» d'Eugippius", Sacris erudiri, 21, 1972-73, pp. 147–159.

Religiosos de Italia del siglo VI
Historiadores de Italia del siglo VI
Escritores en latín
Abades
Biógrafos de Italia
Hagiógrafos
Clero cristiano del siglo VI
Fallecidos en Nápoles

Eugipio


Træk af storkenes liv er en undervisningsfilm instrueret af C.H. Helm efter manuskript af C.H. Helm.

Handling
Man følger storken fra dens ankomst i Danmark i april til dens afsked. Fra tårnet på Ribe Domkirke kan man se otte storkereder.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1938

Undervisningsfilm fra Danmark

Træk af storkenes liv


Heinz Meixner ist der Name folgender Personen:

* Heinz Meixner (Mineraloge) (1908–1981), österreichischer Mineraloge
 Heinz Meixner (Markscheider) (1935–2016), deutscher Markscheider und Hochschullehrer

Heinz Meixner


Kad Miki kaže da se boji je hrvatski dokumentarni film o likovima iz pjesama grupe Azra. Ime je dobio po istoimenoj pjesmi koju u originalu izvodi Parni valjak (kasnije Azra) na glazbu i tekst Štulića, koji je bio privremeni član. Film je objavljen 2005. godine.

Opis filma
Mirna, Čera, Kipo, Suzy F, Maja Prišt, Gracija, Miki, Jablan samo su neki od protagonista legendarnih pjesama Branimira Johnnyja Štulića. Dokumentarni film 'Kad Miki kaže da se boji' približava nam urbani svijet Štulićevih stihova kroz razgovor s ovim ljudima sa zagrebačkog asfalta, ali i objašnjava društveno-političke prilike unatoč načinu na koji su ti stihovi nastajali i intimne životne prilike autora koji ih je napisao još jednom dokazujući da je najveći rock pjesnik ovih prostora onaj koji je doista opjevao život kakav je živio.

Redateljica Ines Pletikos objašnjava kako je Branimir Štulić dobio nadimak Johnny, kako je i zašto osnovao bend Azra, govori o pravim razlozima razlaza Štulića i Jure Stublića, koji je 1979. bio pjevač Azre.

Zanimljivosti
Filmska ekipa i novinari magazina Gloria posjetili su samog Štulića u Nizozemskoj.

Izvori

Dokumentarni filmovi
Filmovi 2000-ih
Hrvatski filmovi 2000-ih
Glazbeni filmovi

Kad Miki kaže da se boji


(Ortaöğretim Okullarında Okutulacak) 100 Temel Eser, Türkiye 59. Hükûmeti Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığının (MEB) ortaöğretim kurumlarındaki öğrencilere hem Türk Dili ve Edebiyatı dersi müfredatı ile ilişkilendirilerek okutulması hem de boş zamanlarını değerlendirmek üzere öncelikle başvurabilecekleri kaynak eserler olarak tavsiye edilmesi için derlenmiş edebî eserlerdir. Bu liste, Millî Eğitim Bakanı Doç. Dr. Hüseyin Çelik tarafından 19 Ağustos 2004'te yayımlanan bir genelgeyle kamuya açıklanmıştır. Ayrıca bu genelgede, ilköğretim okulları için de benzer bir eser listesinin hazırlanıp yayımlanacağı ifade edilmiştir.

"Türk Edebiyatı" ve "Dünya Edebiyatı" başlıkları altında derlenmiş olan kitapların seçiminde, tartışma konusu olmaması için "Türk Edebiyatı" başlığı altında yaşayan yazarların eserlerine yer verilmemiştir.

Listedeki değişiklikler
Yusuf Atılgan'ın Anayurt Oteli adlı eseri, Bakanlığın 29 Nisan 2008'de yayımladığı genelge ile  listeden çıkarılmış, yerine Tarık Buğra'nın Osmancık adlı eseri dâhil edilmiştir.

Eserler
Ortaöğretim okullarında okutulmak üzere hazırlanarak kamuoyuna duyurulmuş olan eser listesi şöyledir:

Roman
 Açlık (Knut Hamsun)
 Aganta Burina Burinata (Halikarnas Balıkçısı)
 Akdeniz (Panait Istrati)
 Ayaşlı ile Kiracıları (Memduh Şevket Esendal)
 Babalar ve Oğullar (Turgenyev)
 Beyaz Diş (Jack London)
 Beyaz Gemi (Cengiz Aytmatov)
 Bir Bilim Adamının Romanı (Oğuz Atay)
 Cemo (Kemal Bilbaşar)
 Çalıkuşu (Reşat Nuri Güntekin)
 Çanlar Kimin İçin Çalıyor (Ernest Hemingway)
 Derviş ve Ölüm (Mehmet Selimoviç)
 Dokuzuncu Hariciye Koğuşu (Peyami Safa)
 Don Kişot (Cervantes)
 Drina Köprüsü (İvo Andriç)
 Drina'da Son Gün (Faik Baysal)
 Esir Şehrin İnsanları (Kemal Tahir)
 Eskici ve Oğulları (Orhan Kemal)
 Fareler ve İnsanlar (John Steinbeck)
 Fatih-Harbiye (Peyami Safa)
 Gora (Rabindranath Tagore)
 Gün Olur Asra Bedel (Cengiz Aytmatov)
 İbrahim Efendi Konağı (Samiha Ayverdi)
 İki Şehrin Hikâyesi (Charles Dickens)
 Kalpaklılar (Samim Kocagöz)
 Kaplumbağalar (Fakir Baykurt)
 Karartma Geceleri (Rıfat Ilgaz)
 Kayıp Aranıyor (Sait Faik Abasıyanık)
 Kiralık Konak (Yakup Kadri Karaosmanoğlu)
 Kuyruklu Yıldız Altında Bir İzdivaç (Hüseyin Rahmi Gürpınar)
 Kuyucaklı Yusuf (Sabahattin Ali)
 Küçük Ağa (Tarık Buğra)
 Madame Bovary (Flaubert)
 Mai ve Siyah (Halit Ziya Uşaklıgil)
 Mor Salkımlı Ev (Halide Edib Adıvar)
 Onlar da İnsandı (Cengiz Dağcı)
 Ölü Canlar (Gogol)
 Robinson Crusoe (Daniel Defoe)
 Sahnenin Dışındakiler (Ahmet Hamdi Tanpınar)
 Savaş ve Barış (Tolstoy)
 Sefiller (Victor Hugo)
 Sergüzeşt (Samipaşazade Sezai)
 Ses ve Öfke (William Faulkner)
 Sinekli Bakkal (Halide Edib Adıvar)
 Sokakta (Bahattin Özkişi)
 Suç ve Ceza (Dostoyevski)
 Tütün Zamanı (Necati Cumalı)
 Vadideki Zambak (Balzac)
 Yaban (Yakup Kadri Karaosmanoğlu)
 Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz (Aziz Nesin)
 Yedinci Gün (Orhan Hançerlioğlu)
 Yılkı Atı (Abbas Sayar)

Söylev
 Nutuk (Mustafa Kemal Atatürk)

Tiyatro
 Faust (Goethe)

Hikâye
 Çağlayanlar (Ahmet Hikmet Müftüoğlu)
 Dede Korkut Hikâyeleri
 Gazoz Ağacı (Sabahattin Kudret Aksal)
 Gurbet Hikâyeleri (Refik Halit Karay)
 Gülistan (Sadi)
 Ömer Seyfettin Hikâyelerinden Seçmeler
 Haldun Taner Hikâyelerinden Seçmeler
 Sait Faik Abasıyanık Hikâyelerinden seçmeler
 Kelile ve Dimne (Beydeba)
 Kerem ile Aslı
 Memleket Hikâyeleri (Refik Halit Karay)

Şiir
 Orhan Veli Kanık'ın Bütün Şiirleri
 Çile (Necip Fazıl Kısakürek)
 Divan Şiirinden Seçmeler
 Dostlar Beni Hatırlasın (Aşık Veysel)
 Halk Şiirinden Seçmeler
 Han Duvarları (Faruk Nafiz Çamlıbel)
 Kendi Gök Kubbemiz (Yahya Kemal Beyatlı)
 Kutadgu Bilig'den Seçmeler
 Memleketimden İnsan Manzaraları (Nâzım Hikmet)
 Mesnevi'den Seçmeler (Mevlânâ)
 Otuz Beş Yaş (Cahit Sıtkı Tarancı)
 Safahat (Mehmet Âkif Ersoy)
 Ahmet Muhip Dıranas şiirlerinden seçmeler
 Ahmet Kutsi Tecer şiirlerinden seçmeler)
 Yunus Emre Divanı'ndan seçmeler

Deneme
 Beş Şehir (Ahmet Hamdi Tanpınar)
 Bize Göre (Ahmet Haşim)
 Boğaziçi Mehtapları (Abdülhak Şinasi Hisar)
 Boğaziçi Şıngır Mıngır (Salah Birsel)
 Bu Ülke (Cemil Meriç)
 Devlet (Platon)
 Diyorlar Ki (Ruşen Eşref Günaydın)
 Eğil Dağlar (Yahya Kemal Beyatlı)
 Gençlerle Başbaşa (Ord. Prof. Dr. Ali Fuat Başgil)
 Sokrates'in Savunması (Eflatun)
 Şehir Mektupları (Ahmet Rasim)
 Türkçenin Sırları (Nihad Sami Banarlı)

Gezi
 Anadolu Notları (Reşat Nuri Güntekin)
 Seyahatname (Evliya Çelebi)

Anı
 Çankaya (Falih Rıfkı Atay)
 Zeytindağı (Falih Rıfkı Atay)

Biyografi
 Suyu Arayan Adam (Şevket Süreyya Aydemir)

Fıkra
 Nasreddin Hoca Fıkralarından Seçmeler

Masal
 Türk masalları (Naki Tezel)

Ayrıca bakınız
 MEB 100 temel eser listesi (ilköğretim)

Kaynakça

MEB 100 temel eser listesi (ortaöğretim)


Libor Kozák (Opava, República Checa, 30 de mayo de 1989) es un futbolista checo que juega como delantero en el S. S. Arezzo de la Serie C.

Trayectoria

SFC Opava
Kozák comenzó su carrera en el club checo Opava Slezský F. C., primero jugando en los equipos juveniles antes de ser promovido al primer equipo el año 2007. Considerado un talento prometedor, Kozák fue un goleador prolífico en la Segunda División de la República Checa con el Opava.

En enero de 2008, Kozák realizó pruebas en el Portsmouth, de la Premier League inglesa, sin embargo no se unió al club Pompey. Al final de la temporada, la Lazio entregó una oferta por Kozák, la cual el jugador aceptó.

Carrera en Italia
Kozák se unió a la Lazio en julio de 2008 luego de firmar un contrato de cinco años por una cifra aproximada de un millón doscientos mil euros. Debutó oficialmente el 2 de mayo de 2009 en la derrota de la Lazio frente al Inter de Milán tras ingresar en reemplazo de Mauro Zárate.

Tras una temporada en el club romano, Kozák es cedido a préstamo al Brescia Calcio para que ganara experiencia y minutos en cancha. El 26 de septiembre de 2009, Kozák marcó su primer gol en Italia contra el Grosseto. Tras terminar su cesión, Kozák regresó a la Lazio. Anotó su primer gol con la Lazio el 18 de septiembre de 2010 contra la Fiorentina. Tiempo después, el 16 de enero de 2011, anotó a la Sampdoria. Dos semanas más tarde registro su tercer y cuarto gol con el club capitalino, estos frente a la Fiorentina. El 14 de diciembre de 2011, anotó su primer gol en la Europa League contra el Sporting de Lisboa, lo que ayudó a su equipo a clasificar a los dieciseisavos de final. En esa edición de la Europa League, Kozák estuvo muy cerca de convertirse en el máximo realizador de la competición.

Selección nacional
Kozák fue convocado por primera vez con la  el 15 de marzo de 2011, cuando su entrenador Michal Bílek debía preparar los duelos clasificatorios para la Eurocopa 2012 contra  y , debutó ante España y les anotó un gol en la derrota de su selección (2-1). Disputaría su segundo partido ante la selección de fútbol de Liechtenstein y marcaría otro gol. En 2012 vuelve a ser citado para un partido de las eliminatorias mundialistas ante la selección de Bulgaria, con victoria para los búlgaros por 2-0.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Enlaces externos

 Ficha en sslazio
 Ficha en EU-football.info

Futbolistas del SFC Opava
Futbolistas de la Società Sportiva Lazio
Futbolistas del Brescia Calcio
Futbolistas del Aston Villa Football Club
Futbolistas del Football Club Bari 1908
Futbolistas de la Unione Sportiva Livorno 1915
Futbolistas del Football Club Slovan Liberec
Futbolistas del Athletic Club Sparta Praga en los años 2010
Futbolistas del Athletic Club Sparta Praga en los años 2020
Futbolistas del Puskás Akadémia FC
Futbolistas del 1. Football Club Slovácko
Futbolistas del Football Club Fastav Zlín
Futbolistas de la Società Sportiva Arezzo
Futbolistas de la selección de fútbol de la República Checa en los años 2010

Libor Kozák


Close Enough (în română Hai că merge și așa) este un sitcom animat american pentru adulți creat de . Plănuit la început să fie difuzat pe canalul TBS în 2017, serialul a avut de a face cu numeroase amânări și obstacole până când și-a dat eventual premiera la HBO Max pe 9 iulie 2020. Cu anunțul blocului de programe Front Row pe TBS și TNT, serialul a avut premiera pe fostul canal pe 25 octombrie 2021.

Serialul a primit recenzii pozitive, fiind comparat favorabil de critici cu serialul anterior al lui Quintel, Un show obișnuit. În iulie 2022, HBO Max a anulat serialul după trei sezoane.

Premiza
Serialul se concentrează pe un cuplu milenial cu vârsta în jur de 30 de ani alături de fiica lor de cinci ani și prietenii lor divorțați locuind cu ei într-un duplex în Los Angeles.

Distribuția și personajele
 J. G. Quintel – Joshua "Josh" Singleton
 Gabrielle Walsh – Emily Ramirez
 Kimiko Glenn – Bridgette Yoshida
 Jason Mantzoukas – Alex Dorpenberger
 Jessica DiCicco – Candice Singleton-Ramirez
 James Adomian – Randall "Randy" Watson
 Danielle Brooks – Pearle Watson

Episoade

Referințe

Legături externe

Seriale de animație
Seriale de televiziune din 2017
Cartoon Network Studios
Desene animate
Seriale de televiziune americane
Seriale de animație pentru adulți
HBO Max
TBS

Hai că merge și așa


Ian Duncan peut faire référence à :

 Ian Duncan (1961-), pilote de rallye du Kenya
 Ian Duncan, Baron Duncan de Springbank (1973-), homme politique britannique
 , homme d'affaires actif dans le secteur des ressources australiennes
 , acteur sud-africain
  (1943-), oncologue gynécologue britannique
 Ian Duncan, un personnage de Community

Ian Duncan


Leopoldo Piccardi (Vintimille,  - Rome, ) est un homme politique italien.

Biographie
En 1918, en tant que sous-lieutenant (sottotenente), il participe à la Première Guerre mondiale. Il participe ensuite à l'entreprise de Fiume avec Gabriele D'Annunzio. Après avoir remporté le concours de la magistrature en 1922, il devient référendaire au Conseil d'État en 1930, puis conseiller d'État en 1934.

Missions principales
Après le 25 juillet 1943, il est ministre des Corporations (commerce et industrie) dans le 1er gouvernement Badoglio ; à ce titre, il propose la nomination de Bruno Buozzi, Guido De Ruggiero, Giuseppe Di Vittorio, Achille Grandi, Oreste Lizzadri, Gioacchino Quarello, Giovanni Roveda et Ezio Vanoni comme commissaires extraordinaires des confédérations syndicales. En 1944, il est nommé commissaire extraordinaire de l'Institut pour la reconstruction industrielle (en italien : Istituto per la Ricostruzione Industriale - IRI). En 1946, il est mis à la retraite par le Conseil d'État.

En 1953, Piccardi rejoint l'Unità Popolare, un mouvement socialiste libéral qui s'est constitué pour contrecarrer la tentative des démocrates-chrétiens (Démocratie chrétienne), avec l'approbation de la loi frauduleuse, de s'assurer "fictivement" la majorité absolue dans les deux chambres du Parlement. L'Unità Popolare se présente aux élections générales du 7 juin 1953, obtenant un résultat modeste et aucun siège, mais suffisant pour empêcher les partis de la coalition gouvernementale d'atteindre le quorum pour obtenir la majorité. Le 28 novembre 1954, Piccardi est élu au Comité exécutif du mouvement, avec Tristano Codignola, Ferruccio Parri, Paolo Vittorelli et Oliviero Zuccarini. Cependant, lors des élections régionales siciliennes de 1955, l'"Unità Popolare" invite les gens à voter pour le Parti socialiste italien; cela rend compliqué pour Piccardi et le courant libéral-démocrate de rester dans le parti.

Au cours des travaux du Comité central (Rome, 18 décembre 1955), Piccardi et son groupe exposent les raisons pour lesquelles ils rompent avec le mouvement. Au cours de l'année 1955, Piccardi participe à quelques réunions organisées par les Amici del Mondo (Amis du Monde), et compose un comité exécutif pour former un nouveau parti de l'aire libérale-démocratique, qui est constitué le 5 février 1956, sous le nom de Parti Radical (Partito Radicale). Par la suite, et à des moments différents, Parri et Arrigo Olivetti (un libéral parmi les fondateurs de Il Mondo et, plus tard, du Centre Pannunzio, ainsi que le beau-frère du plus connu Adriano Olivetti) passent également de l'Unità Popolare au Parti radical.
|
Le 28 février 1959, Piccardi est élu au secrétariat, aux côtés de Franco Libonati, Arrigo Olivetti et Eugenio Scalfari. Le 6 novembre 1960, il est élu conseiller municipal de Rome.

L'affaire Piccardi
En 1961, l'historien Renzo De Felice, dans son ouvrage Storia degli ebrei italiani sotto il fascismo (Histoire des Juifs italiens sous le fascisme), révèle que Piccardi, en tant que conseiller d'État, a participé en 1938 et 1939 à deux conférences juridiques italo-allemandes sur le thème "Race et droit", qui étaient destinées à être le lieu de l'élaboration théorique des lois raciales. En décembre 1961, Mario Pannunzio et d'autres "Amis du monde" condamnent Piccardi et demandent sa démission du Parti radical, tandis qu'Ernesto Rossi, qui a collaboré pendant des années avec l'"Ami du monde", et Ferruccio Parri le soutiennent. Le secrétariat et la direction du parti démissionnent ; pendant quelques mois, les affrontements se poursuivent, et le parti radical est essentiellement dissous.

En octobre 1962, Piccardi, avec d'autres exposants radicaux, demande la dissolution du parti et sa confluence avec le Parti socialiste italien (en italien: Partito Socialista Italiano - PSI), mais des désaccords internes conduisent à sa démission.

Il décède à Rome le 18 avril 1974.

Distinctions honorifiques

Décorations italiennes
  - Médaille commémorative de la guerre italo-autrichienne 1915-1918
  - Médaille commémorative de l'Unité italienne
  - Médaille italienne de la victoire interalliée.
  - Commandeur de l'Ordre des Saints-Maurice-et-Lazare
  - Grand Officier de l'Ordre de la Couronne d'Italie

Décorations étrangères
  - Chevalier de Grand-croix de l'Ordre équestre de Sainte-Agathe (République de Saint-Marin).
 Ordre de l'Aigle allemand -1942 (Allemagne).

Références

Liens externes

  Giovanni Focardi, PICCARDI, Leopoldo, dans le Dizionario biografico degli italiani, vol. 83, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 2015.
  Œuvres de Leopoldo Piccardi, sur le site openMLOL, Horizons Unlimited srl.

Naissance à Vintimille
Naissance en juin 1899
Décès en avril 1974
Décès à Rome
Décès à 74 ans
Personnalité italienne du XXe siècle
Ministre de l'Agriculture, de l'Industrie et du Commerce du royaume d'Italie (1861-1946)
Commandeur de l'ordre des Saints-Maurice-et-Lazare
Grand officier de l'ordre de la Couronne d'Italie

Leopoldo Piccardi


تشيريو  مدينة تقع ضمن محافظة آيتشي في اليابان، تأسست في 12/1/1970، بلغ عدد تعداد سكانها في 1 يناير – 2008 حوالي 68216 مساحتها الإجمالية حوالي 16.34 كم2 لتصبح كثافة سكانها 4175 نسمة لكل كيلو متر مربع.

أعلام
 سيجي سوزوكي

مراجع

مدن محافظة آيتشي

تشيريو (آيتشي)


الاتحاد العربي لكرة القدم هي المؤسسة الرسمية التي تشرف على الاتحادات العربية، و ترعى العديد من المباريات الودية بين الأقطار الأعضاء، و الأندية التابعة لاتحادات الدول الأعضاء. تتكون المنظمة من 22 دولة عربية، و هم جميعهم أعضاء رسميون في جامعة الدول العربية.

الأعضاء

الرؤساء
 1974 - 1976:  عبد اللطيف بوكر
 1976 - 1999:  فيصل بن فهد بن عبد العزيز آل سعود
 1999 - 2011:  سلطان بن فهد بن عبد العزيز آل سعود
 2011 - 2014:  نواف بن فيصل بن فهد آل سعود
 2014 - 2017:  تركي بن خالد بن فيصل آل سعود
 2017 - 2019:  تركي آل الشيخ
 2019 - الآن:  عبد العزيز بن تركي الفيصل

أعضاء اللجنة التنفيذية

المنافسات

منافسات المنتخبات
 كأس العرب
 كرة القدم في دورة الألعاب العربية
 كأس فلسطين للأمم (1972 - 1975)
 البطولة العربية لكرة القدم الخماسية
 بطولة العرب تحت 15 سنة

منافسات منتخبات الشباب
 بطولة العرب لمواليد 1993 وما فوق (2011)
 بطولة العرب لمواليد 1996 وما فوق (2011)
 كأس فلسطين للأمم للشباب (1983-1989)

منافسات الأندية العربية
 البطولة العربية
 البطولة العربية للأندية الفائزة بالكؤوس (توقفت عام 2001)
 كأس السوبر العربي (توقفت عام 2001)
 كأس الخليج للأندية
 كأس السوبر العربي الإفريقي
 كأس السوبر المصري السعودي

منافسات السيدات
 البطولة العربية سيدات

الكرة الخماسية
 كأس العرب للكرة الخماسية

الكرة الشاطئية
 بطولة العرب لكرة القدم الشاطئية

مشاركات المنتخبات

المشاركات في كأس العالم

المشاركات في كأس القارات

المراجع

روابط خارجية
 البطولة العربية للأندية

كرة القدم في الوطن العربي
منظمات أسست في 1974
منظمات رياضية أسست في 1974
منظمات عربية
منظمات مقرها في الرياض
هيئات تنظيم كرة قدم في آسيا
هيئات تنظيم كرة قدم في إفريقيا
هيئات تنظيم كرة قدم في الوطن العربي

الاتحاد العربي لكرة القدم


Ajnala es una ciudad de la India en el distrito de Amritsar, estado de Punyab.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 226  a 261 km de la capital estatal, Chandigarh, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 21 106 habitantes.

Shaheedan da Khu

Old Tehsil, Ajnala
Old Tehsil, Ajnala is part of List of State Protected Monuments in Punjab, India and at S-PB-4.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Punyab (India)

Ajnala


La lechuguilla azul (Lactuca tenerrima), es una especie  perteneciente a la familia Asteraceae.

Descripción
Planta de 10-30 cm, rígida y algo leñosa en la base, muy ramificada con tallos débiles verde-azulado que segregan "leche" blanca, pegajosa. Hojas escasas, divididas hasta la mitad entre el borde y el nervio, con segmentos finos alargados, las superiores abrazando el tallo. Las flores surgen a final de primavera y hasta el otoño o más adelante a veces; tiene lígulas azules y un involucro de hasta 1 cm de largo con brácteas verde-azulado. Los frutos, de unos 4 mm, tienen un rabillo superior de similar tamaño y un vilano de pelos blancos.

Distribución
En la península ibérica en Castilla y León. Crece en pedregales, roquedos y fisuras.

Taxonomía
Lactuca tenerrima fue descrita por Pierre André Pourret y publicado en Mémoires de l'Académie des Sciences, Inscriptions et Belles-Lettres de Toulouse 3: 321. 1788.
Citología
Tiene un número de cromosomas de 2n=18

Etimología
Lactuca: nombre genérico derivado  del Latín «lechuga», derivado de lacto,  leche;

tenerrima: epíteto latíno que significa "la más suave, la más tierna".
Sinonimia
 Cicerbita tenerrima (Pourr.) Beauverd
 Cicerbita tenerrima var. albiflora (Emb.) Maire
 Cicerbita tenerrima var. glabra Boiss.
 Cicerbita tenerrima var. micrantha Maire
 Cicerbita tenerrima var. scabra Boiss.
 Cicerbita tenerrima var. tenerrima
 Lactuca segusiana Balb.
 Lactuca tenerrima var. albiflora Emb.
 Lactuca tenerrima var. tenerrima
 Wiestia tenerrima (Pourr.) Sch.Bip.

Nombre común
 Castellano: cerraja de pared, lechera, lechuga silvestre (2), lechugueta, lechuguilla, lechugón, marimaña, pan de pobre. (el número entre paréntesis indica las especies que tienen el mismo nombre en España)

Véase también
 Terminología descriptiva de las plantas
 Anexo:Cronología de la botánica
 Historia de la Botánica
 Características de las asteráceas

Referencias

Enlaces externos

tenerrima
Flora de la península ibérica
Plantas descritas en 1788
Plantas descritas por Pourret

Lactuca tenerrima


Con el título de Diócesis de Rochester es posible referirse a cuatro demarcaciones religiosas diferentes:
 la Diócesis histórica de Rochester, en el condado de Kent (Inglaterra), de la Iglesia católica;
 la Diócesis anglicana de Rochester, en el condado de Kent (Inglaterra), de la Iglesia anglicana;
 la Diócesis católica de Rochester, en el estado de Nueva York (Estados Unidos), de la Iglesia católica; o
 la Diócesis episcopal de Rochester, en el estado de Nueva York (Estados Unidos), de la Iglesia episcopal.

Diócesis de Rochester


Rolvsøy Station (Rolvsøy stasjon) er en jernbanestation, der ligger i byområdet Rolvsøy i Fredrikstad kommune på Østfoldbanens vestre linje i Norge. Stationen åbnede 8. januar 1990 men benyttes ikke til persontransport. I stedet benyttes den til godstrafik (Østfold Godssenter), idet den dog ikke har regelmæssig betjening. Stationen ligger 101,5 km fra Oslo S.

Eksterne henvisninger

Stationer på Østfoldbanen
 Etableret i 1990
Jernbanestationer i Østfold

Rolvsøy Station


ඉම් හෝ (; උපත ජනවාරි 27, 1970) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ දකුණු කොරියානු නළුවෙකි. ඔහු වඩාත්ම ප්‍රචලිත වූයේ ජං හුයි-බින් (1995) සහ දේ ජං ගුම් (2003) යන රූපවාහිනී කතාමාලාවන් හි ඔහු නිරූපණය කළ චරිත නිසායි.

පෞද්ගලික දිවිය
ඉම් උපාධිය ලැබූයේ චුං-අං විශ්වවිද්‍යාලය වෙතිනි. එහි දී ඔහු වේදිකා සහ චිත්‍රපට පිළිබඳ උපාධියක් හිමිකරගත්තේ ය. ඉම්ගේ පියා පිටපත් රචක ඉම්
චුං වන අතර, ඔහු විසින් ජං හුයි-බින් හි පිටපත රචනාකොට තිබේ.

නිර්මාණ දායකත්වය

චිත්‍රපට
Ghost Taxi as Byeong-su (2000)
My Sassy Girl as the Blind Date guy
Don't Tell Papa as Borisu (2004)
Clementine as O Ji-hun (2004)
February 29 as Bak Hyeong-sa (2006)
Secret Love as hairstylist (2010)
Earth Rep Rolling Series as Elvis (2010)

මූලාශ්‍රය: කොරියන් මූවී ඩේටාබේස්

රූපවාහිනී
Haechi as Yi Kwang-jwa (2019)
Blessing of the Sea  as Jo Ji-hwan (2019, Cameo)
Dal Soon's Spring  as Han Tae-sung (2017)
Teacher Oh Soon-nam  as Jang Ji-ho (2017, Cameo)
Night Light  as Kang Jae-hyun (2016)
ද ෆ්ලවර් ඉන් ප්‍රිසන් තුළ කං සොන්-හෝ ලෙස (2016)
Page Turner as Yoon Yoo-seul's doctor (2016)
ද මර්චන්ට්: ගෙක්ජු 2015 තුළ මින් ක්‍යොම්-හෝ ලෙස (2015)
The Stars Are Shining as Seo Dong-pil (2015)
ස්ප්ලෙන්ඩිඩ් පොලිටික්ස්, තුළ චෝයි මියුං-කිල් ලෙස (2015)
What Happens to My Family?  as Judge (2014, Cameo)
ජොං දෝ-ජොන්  තුළ ජොං මොං-ජු ලෙස (2014)
Your Lady as Ra Jin-goo (2013)
I Love Lee Taly as Geum San (2012)
ග්වංගෙතෝ, ද ග්‍රේට් කොන්කරර් තුළ මුරොං බාඕ ලෙස (2011)
You Don't Know Women as Kang Sung-chan (2010)
ක්වීන් සොන්දොක් තුළ සිල්ලා හි ජින්ජි ලෙස (2009)
He Who Can't Marry as Park Kwang-nam (2009)
WANTED : Son-In-Law as Kim Tae-pyeong (2008)
My Home (2008)
ස්ට්‍රෝංගස්ට් චිල් වූ තුළ කිරුළහිමි සෝහ්යොන් කුමරු ලෙස (2008)
New Birth of Married Couple as Bong Su (2008)
Kid Gang as Jo Pyo-gi (2007)
Barefoot of Love as Hwang Jin-suk (2006)
දේ ජෝ යොං තුළ යොන් නම්සෙං ලෙස (2006)
Woman Above Flower as Yoon Myung-won (2005)
Wind Flower as Choi Hyung-joo (2005)
Not Alone (2004)
The Woman Who Wants to Marry as Park Sun-woo (2004)
Lovers (2003)
දේ ජං ගුම් තුළ ජුංජොං රජු ලෙස (2003)
Girl's School as Lee Gyu-won (2002)
Man of the Sun, Lee Je Ma as Choi Moon-hwan (2002)
Whenever the Heart Beats as Lee Jun-ho(2002)
Her House as Nam Hyuk (2001)
Honey Honey (2001)
Everyday with You as Choi Dong-ha (2001)
Rural Diary (2000)
Due to You, Darling (2000)
Because of You as Han Young-jun (2000)
Huh Joon as Lee Jung-myung (1999)
The Great King's Road as කිරුළහිමි සදෝ කුමරු ලෙස (1998)
Fresh Son-Ja's tactics (1998)
Sea of Ambition as Jung Min-woo (1997)
ManGang (Full-Heartedness) (1996)
ජං හී බින් තුළ ජොසොන් හි සුක්ජොං ලෙස (1995)
Due to Your Being (1994)

ආශ්‍රේයයන්

1970 උපත්
ජීවත්වන්නෝ
දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී නළුවෝ
දකුණු කොරියානු චිත්‍රපට නළුවෝ

ඉම් හෝ


Carol Nolan (23 de maio de 1978) é uma política independente irlandesa que foi Teachta Dála (TD) para o distrito eleitoral de Laois-Offaly desde as eleições gerais de 2020 e anteriormente de 2016 a 2020 para o distrito eleitoral de Offaly.

Nolan nasceu em Tullamore em 1978, mas ela é natural de Cadamstown, County Offaly. Nolan foi educado no Mary Immaculate College e NUI Galway. Ela foi professora primária por 12 anos. Nolan também foi diretor de Gaelscoil Thromaire no Condado de Laois por 3 anos.

Antes de se tornar uma TD, ela foi membro do Sinn Féin do Conselho do Condado de Offaly de 2014 a 2016, para o distrito eleitoral local de Birr.

Em março de 2018, ela foi suspensa do Sinn Féin por três meses por votar contra a legislação que permitia um referendo sobre a revogação da Oitava Emenda da Constituição, cujo apoio havia sido adotado no Ard Fheis do partido.

Ela endossou a campanha Cherish all the Children Igualmente, que defendeu um voto não no referendo do aborto de 2018. Ela fez campanha para a campanha Love Both, que também defendeu um voto não no referendo.

Ela renunciou ao Sinn Féin em 19 de junho de 2018, devido à posição do partido sobre o aborto, dizendo ""Não apoiarei a legislação, pois minha posição permanece a mesma, como um TD pró-vida que se opõe fortemente ao aborto".

Ela foi reeleita como TD independente para o distrito eleitoral de Laois-Offaly após as eleições gerais de 2020. Nolan é membro do Grupo Rural de TDs Independentes no 33º Dail.

Ver também

Políticos da Irlanda

Carol Nolan


Joni Kay Ernst (født 1. juli 1970) er en amerikansk politiker. Hun er en senator og repræsenterer Iowa og Det republikanske parti.

Eksterne henvisninger

Medlemmer af Senatet i USA
Personer fra Iowa

Joni Ernst


Das Bistum Tenkodogo (lat.: Dioecesis Tenkodogoënsis) ist eine in Burkina Faso gelegene römisch-katholische Diözese mit Sitz in Tenkodogo. Es umfasst die Provinzen Boulgou und Koulpélogo der Region Centre-Est.

Geschichte
Papst Benedikt XVI. gründete das Bistum Tenkodogo am 11. Februar 2012 aus Gebietsabtretungen des Bistums Fada N'Gourma.

Bischöfe von Tenkodogo
 Prosper Kontiebo MI, 2012–2023, dann Erzbischof von Ouagadougou
 Sedisvakanz, seit 2023

Siehe auch
 Liste der römisch-katholischen Diözesen

Weblinks

Einzelnachweise

Tenkodogo
Centre-Est
Tenkodogo

Bistum Tenkodogo


Metropolitan is a fantasy novel by American writer Walter Jon Williams, first published in 1995. A sequel, City on Fire, was published in 1997.

Setting

Metropolitan is set on an unnamed world where, in the distant past, some agency or agencies enclosed the planet in a barrier known as the Shield. The Shield emits light and heat, incinerates all matter that rises above a certain altitude, and absorbs all electromagnetic energy directed into it. As a result, the world has no day, night, or seasons (although it does have weather phenomena like clouds and rain). Its inhabitants divide time into "shifts", which appear to correspond to about eight hours (as they are referred to as "work", "service", and "sleep" shifts). The nature of who placed the Shield around the world, and why, is a major part of the theology of the world's many religions.

Over the millennia the population of the world has grown and all available land surface has been covered with a single city, divided into areas called metropolises that are analogous to nations. The metropolises have governments that span the gamut from democracies to dictatorships; "Metropolitan" is used as a title for powerful individuals who rule entire metropolises.

Life on the planet would be impossible without the existence of plasm, an energy responsive to human will that is created by the arrangement of matter (such as buildings, or the structural elements within buildings) in certain geometric patterns. When plasm arises, it can be tapped and used directly by humans, but is usually channeled into batteries so it can be used safely. In almost all cases, plasm sources are under the control of the metropolitan government, which either keeps the plasm for its own use or sells it to its citizens, like electricity or water. Plasm use is a form of magic, and its users are referred to as mages; among many other effects it can be used to create or transmute matter (for example, to manufacture food), perform medical treatments or genetic modifications, enhance senses, create illusions, and kill people with energy blasts.

Plot summary

The novel's protagonist, Aiah, is a minor functionary for the Plasm Authority in the metropolis of Jaspeer; the Authority is the public utility company that taps plasm wells and sells the plasm (at very high rates) to those who would use it. Aiah is one of the Barkazi, an ethnic group whose metropolis, Barkazil, was engulfed by civil war several generations ago, its territory partitioned and occupied by the adjacent metropolises and its population dispersed as refugees. Barkazi religion centers around a trickster god, Karlo, who is constantly running scams on others, and the tradition of the scam, or chonah, is central to their culture. Aiah briefly studied plasm use at university, but ended her studies because of the high cost of the plasm required to continue them.

Working for an emergency response team investigating a huge flaming apparition of a woman that damages several city blocks, she discovers a previously unknown plasm well of tremendous power (the apparition being caused by a woman who blundered into the well and tapped the plasm directly, killing herself in the process). Instead of disclosing its location, she leads the Authority on a wild goose chase while trying to decide on how best to use it to her advantage.

She decides to reveal it to Constantine, a resident of a luxury apartment complex near her own. Constantine is a skilled mage and visionary political theorist with dreams of moving the world beyond its stagnant situation. He became Metropolitan of his home metropolis and attempted to implement many reforms, but was betrayed, forced from power, and exiled by those closest to him. Aiah, an admirer of his political thought, discloses the plasm source to him so that he might make another attempt at realizing his plans for the "New City", asking only that she be made a part of whatever he carries out.

Aiah then effectively runs a chonah of enormous scale, misleading the Authority, dealing with her Barkazi extended family (who want a piece of whatever action she is in on) and the local organized crime group, keeping her Jaspeeri husband (working in a distant metropolis) in the dark, and avoiding the potentially lethal attentions of Constantine's right-hand-woman, Sorya. Through all of this she has a love affair with Constantine and receives training in magery from him, for which she has a great deal of natural talent.

At the novel's climax, Aiah's plasm source, and her own magical assistance, is a crucial element when Constantine orchestrates a revolution in the metropolis of Caraqui and installs himself in its post-revolutionary power structure, from which position he hopes to enact his New City reforms. Realizing that she has no hope of using her full potential as a bureaucrat in Jaspeer, Aiah leaves her job, family, and marriage behind and travels to Caraqui to help Constantine achieve his dream.

Reception

Metropolitan was nominated for the Nebula Award for Best Novel in the same year.

The SF Sites Donna McMahon praised Williams for "creat(in)g  a complex world and plot" and  "successfully weaving (its) details into his narrative without resorting to any awkward contrivances", noting as well that the "descriptions are excellent, and his characters are strong"; ultimately, she judged that although the book "unsatisfying", it was nevertheless "worth reading". Kirkus Reviews similarly felt that it was "by Williams's own high standards, unsatisfying", with a "curious, fascinating yet disconnected scenario".

References

1995 American novels
American science fiction novels
1995 science fiction novels
HarperCollins books

Metropolitan (novel)


عرب تايمز جريدة عربية تصدر في أمريكا شعارها الجريدة العربية الوحيدة الممنوعة في كافة الدول العربية مؤخراً ألغي الحظر عنها في الجزائر وسوريا، أسسها الدكتور الأردني من اصول فلسطينية أسامة فوزي.
ا

نشأتها
في شهر أغسطس عام 1986 في مدينة هيوستون بولاية تكساس الأمريكية في 12 صفحة من حجم التابلويد ونجح خلال عام في زيادة عدد صفحات الجريدة إلى 48 صفحة نصفها إعلانات لشركات ومؤسسات أمريكية وعربية. وتميزت منذ صدورها بأسلوبها الساخر. تعتبر الصحيفة ذات انتشار بين عرب أمريكا، كما تعتبر أنها الجريدة العربية الوحيدة التي تصدر في أمريكا وتوزع في جميع الولايات الأمريكية وبريطانيا كما تعتبر الصحيفة أيضاً أنها الجريدة العربية الوحيدة التي تباع في الأسواق الأمريكية وتنفذ من الأسواق فور صدورها. في عام 1997 أطلقت عرب تايمز موقعها على الشبكة الدولية الإنترنت.

طالع أيضا
 أسامة فوزي (كاتب)
 كوكب أميركا
 صوت العروبة
 قائمة الصحف في الولايات المتحدة
 قائمة الصحف العربية الصادرة بالولايات المتحدة

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الصحيفة الرسمي

تأسيسات سنة 1986 في تكساس
ثقافة عربية أمريكية
صحف أمريكية
صحف باللغة العربية
صحف ليبرالية
منشورات أسست في 1986

عرب تايمز


Milwaukee, Amerika Birleşik Devletleri'nin en büyük 22. ve Wisconsin eyaletinin en büyük şehridir.

Michigan Gölü'nün güneybatı kıyısında yer alan Milwaukee şehri sınırları içinde (2010 Nüfus sayımı itibarıyla) 594.833 kişi yaşamaktadır; ama şehir ve etrafında bulunan şehirleşmiş varoşları ile "Şehirleşmiş Milwaukee" nüfusu 1.308.913 kişidir. Milwaukee, Milwaukee–Racine–Waukesha Metropolitan Alanı'nın kültürel ve ekonomik merkezi durumundadır. Bu alan 1.566.981 kişilik bir nüfusa sahiptir (2010).

Milwaukee ayrıca bölgesel bir merkez durumundadır. Bu açıdan da Milwaukee Bölgesi yaklaşık toplam 2.014.032 kişiyi barındırmaktadır (2008).

İlk Avrupalı kafilelerin bu topraklara gelişi Fransızlar ve kürk ticareti ile uğraşanlar vasıtasıyla olmuştur. 1818 yılında Fransız-Kanadalı öncülerden Solomon Juneau bu alana yerleşmiştir. 1846'da Juneau'nun kurduğu şehir ve iki komşu şehir birleşerek Milwaukee şehrini oluşturmuşlardır. 1840 ve sonrası yıllarda, büyük oranda Alman Amerikalılar ve diğer göçmenler şehrin nüfusunun artışında önemli etkenlerdir.

Nüfus

 1850= 20.061
 1860= 45.246
 1870= 71.440
 1880= 115.587
 1890= 204.468
 1900= 285.315
 1910= 373.857
 1920= 457.147
 1930= 578.249
 1940= 587.472
 1950= 637.392
 1960= 741.324
 1970= 717.099
 1980= 636.212
 1990= 628.088
 2000= 596.974
2010= 594.833

Kardeş şehirler

Milwaukee şehrinin kardeş şehirleri:

Resimler

Ayrıca bakınız
 Milwaukee'deki en yüksek binalar listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Milwaukee şehri resmi websitesi
  DMOZ Open Directory Projesi "Milwaukee" maddesi
   Wikivoyage "Milwaukee" maddesi

Milwaukee


Sinfonica ist das 2010 erschienene, dritte Studioalbum des US-amerikanischen Schlagzeugers Mike Terrana.

Allgemeines

Sinfonica war als ein Tributalbum für Terranas Lieblingsschlagzeuger Cozy Powell geplant, der 1998 bei einem Autounfall verunglückt war. 1976 hatte Terrana ein Konzert von Rainbow besucht, wo Powell eine gekürzte Version von Tchaikovskys 1812 Ouvertüre in seinem Solo einband. Im Frühjahr 2009 überlegte Terrana, wie er Powell am besten seinen Respekt postum bekunden könne und kam zu dem Schluss, eine neue Version der 1812 Ouvertüre einzuspielen. Im Sommer desselben Jahres begann er, an dem Projekt zu arbeiten. Das Ergebnis stellte ihn so zufrieden, dass er sich entschloss, weitere zehn klassische Stücke aufzunehmen. So schreibt Terrana im Booklet des Albums über das Projekt:

Sämtliche auf dem Album enthaltene Stücke wurden entgegen dem Original stark gekürzt. Zudem ist in jedem Stück eine Doppelfußmaschine zu hören. Zu der Interpretation der Kleinen Nachtmusik und des Cancan ließ Terrana zwei Musikvideos drehen.

Titelliste
 New World Symphony – (Antonín Dvořák)
 William Tell Overture – (Gioachino Rossini)
 Rondo – (Jean-Joseph Mouret)
 Concert for Violin & Oboe – (Johann Sebastian Bach)
 Washington Post – (John Philip Sousa)
 Barber of Seville – (Gioachino Rossini)
 Pomp & Circumstance – (Sir Edward Elgar)
 Nutcracker Suite – (Pjotr Iljitsch Tschaikowski)
 Cancan – (Jacques Offenbach)
 Eine Kleine Nachtmusik – (Wolfgang Amadeus Mozart)
 1812 Overture – (Pjotr Iljitsch Tschaikowski)

Album 2010

Sinfonica


Fortún Ximénez Bertandoña (; died 1533) was a Spanish sailor of Basque origin who led a mutiny during an early expedition along the Pacific Coast of Mexico and is the first European known to have landed in the Baja California peninsula.

Ximénez was the pilot of a ship, the Concepción, sent by Hernán Cortés and captained by Diego de Becerra. The ship set out November 30, 1533, to travel north along the coast of New Spain from present-day Manzanillo, Colima, in search of two ships that had been lost without a trace on a similar voyage the previous year. The previous voyages had been in search of the "Strait of Anián" (the western end of the much-hoped-for Northwest Passage) and the Island of California, named for the mythical places in the romance novel, Las sergas de Esplandián previously published in Spain and popular among the conquistadors. The fictional California was a terrestrial paradise populated only by dark-skinned women.

During the voyage, Ximénez led a revolt in which the captain was killed. The mutineers then landed near present-day La Paz, on the southern tip of the Baja California peninsula, which the mutineers believed to be the Island of California. Ximénez was killed in a clash with the local natives. The survivors returned to New Spain with the story of having black pearls, which prompted further exploration of the "Island" of Santa Cruz, as Cortés named the peninsula.

The stories of the survivors prompted several follow-up expeditions by Cortés in the following years, which resulted in very short-lived pearl fisheries.

See also
Francisco de Ulloa

Notes

Sources
Caughey, John W. California, second edition (Englewood: Prentice-Hall, 1953), 45-46.
Chapman, Charles E. A History of California: The Spanish Period (New York: The MacMillan Co., 1921), 50-51.

1533 deaths
History of Baja California
Spanish explorers of North America
Spanish sailors
16th-century Spanish people
Explorers of Mexico
Year of birth unknown
Etymology of California
Basque sailors

Fortún Ximénez


Antonio Pellegrini (Roma, 11 de agosto de 1812 - Roma 2 de novembro de 1887 ) foi um cardeal italiano .

vida
Ele nasceu para Benedetto Pellegrini, um patrício de Velletri e Piperno, e Maria Magdalena Storani.

Pio IX nomeou-o no consistório de 28 de dezembro de 1877 cardeal diácono da diácona titular de Santa Maria em Aquiro . Embora fosse cardeal, nunca foi ordenado bispo.

Ele participou do conclave de 1878 no qual o Papa Leão XIII. foi escolhido, parte.

Ele morreu de pneumonia e seu corpo foi enterrado em Campo Verano.

Weblinks
 Sylwetka w słowniku biograficznym kardynałów Salvadora Mirandy
 Sylwetka na stronie Davida M. Cheneya
 GCatholic.org

Naturais de Roma
Cardeais da Itália
Cardeais nomeados pelo papa Pio IX
Italianos do século XIX

Antonio Pellegrini


Bahrains Grand Prix 2018 (officielt navn: 2018 Formula 1 Gulf Air Bahrain Grand Prix) var et Formel 1-løb som blev arrangeret den 8. april 2018 på Bahrain International Circuit. Det var det andet løb i Formel 1-sæsonen 2018, og 14. gang Bahrains Grand Prix blev arrangeret.

Resultater

Kvalifikation

Noter
  – Lewis Hamilton fik en gridstraf på fem placeringer for en ikke-planlagt udskiftning af gearkasse.
  – Fernando Alonso og Romain Grosjean satte identiske omgangstider i Q1. Eftersom Alonso var den første til at sætte sin tid, blev han betragtet til at være klacificeret foran Grosjean og gik videre til Q2.

Løbet

Noter
  – Sergio Pérez sluttede oprindeligt som nummer 12, men fik tildelt ekstra 30 sekunder for at overhale på formationsomgangen.
  – Brendon Hartley sluttede oprindeligt som nummer 13, men fik tildelt ekstra 30 sekunder for ikke at nå sin oprindelige startplacering inden han nåede safetycar linjen på formationsomgangen.

Stillingen i mesterskaberne efter løbet

Kørermesterskabet

Konstruktørmesterskabet

Referencer

Eksterne henvisninger

2018
Formel 1 2018

Bahrains Grand Prix 2018


Društvo istraživača mora 20000 milja je udruga sa sjedištem u Zadru koja okuplja istraživače čiji je primarni interes područje biologije mora. Osnovni ciljevi Društva su poticanje i promicanje istraživanja ekosustava mora i njegova zaštita, unapređenje edukativno-istraživačkih djelatnosti, vrednovanje, očuvanje i zaštita prirode i bioraznolikosti te zagovaranje prihvatljivog gospodarenja morskim resursima.

Provode istraživanje na Elafitima u sklopu edukativno-istraživačkog projekta "Ne Klimajte palasturu!", usmjerenog na upoznavanje javnosti s manifestacijama klimatskih promjena u moru te istraživanja strogo zaštićene plemenite periske kojoj potencijalno prijeti izumiranje.

Izvori

Hrvatske udruge
Zadar

Društvo istraživača mora 20000 milja


غاستوني (Γαστούνη) هي مدينة في إليا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 7553 نسمة.

المراجع

أماكن مأهولة في إيليا
مدن اليونان

غاستوني


Die Arnimallee ist eine Straße im Berliner Ortsteil Dahlem, die von der Königin-Luise-Straße bis zur Fabeckstraße führt.

Hier entstand ab 1908 zunächst ein Villenviertel. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurden fast alle Grundstücke von der neugegründeten Freien Universität übernommen, sodass die Straße heute im Universitätsviertel liegt.

Bau und Benennung

Das Gebiet der heutigen Arnimallee gehörte früher zur Domäne Dahlem und wurde landwirtschaftlich genutzt. Die Domäne kam 1841 in Staatsbesitz. Die ab 1901 tätige Kommission zur Aufteilung der Domäne Dahlem beschloss auch den Bau dieser Straße.

Die 1908 angelegte Straße hieß zunächst Arnimstraße. Kurz darauf (vor 1911) wurde sie in Arnimallee umbenannt. Die Benennung erfolgte nach Bernd von Arnim-Criewen (1850–1939), Vorsitzender der Deutschen Landwirtschaftlichen Gesellschaft und zum Zeitpunkt der Benennung der Straße amtierender preußischer Minister für Landwirtschaft, Domänen und Forsten – somit zuständig für die Aufteilung der Domäne Dahlem. In den Adressbüchern der 1920er und 1930er Jahre wird der Dichter Ludwig Achim von Arnim als Namensgeber angegeben. Da jedoch die Mitglieder der genannten Kommission zahlreiche Straßen auch nach sich selbst benannten, erscheint dies unwahrscheinlich.

Die Arminallee vor 1945

Vor dem Ersten Weltkrieg war lediglich die südliche Seite der Straße bis hin zur Takustraße bebaut. Um 1910 entstanden vier Villen (Nr. 2, 8, 12 und 16). Die dazwischenliegenden Flächen wurden als Garten genutzt, die Lücken in der Nummerierung wurden als Reserven für eine spätere Bebauung freigehalten. Diese Aufteilung blieb lange Zeit unverändert, nur der Garten neben dem Haus Nr. 8 wurde 1938 mit dem Haus Nr. 10 bebaut. In der Nummer 2 wohnte der Bankdirektor Alfred Blinzig, in der Nummer 16 der Sänger Marcel Wittrisch.

Die Bebauung der nördlichen Straßenseite begann 1922 mit Nr. 5 und Nr. 11 (Ecke Hechtgraben). 1929 folgte Nr. 9, in den 1930er Jahren auch die Nummern 1 und 3. Hinter der Takustraße wurde bis 1925 der große Gebäudekomplex des Asiatischen Museums erbaut (Nr. 23). Der Bereich zwischen Hechtgraben und Takustraße blieb frei.

Die Arminallee nach 1945
Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde in Berlin-Dahlem die Freie Universität (FU) errichtet. Die FU kaufte fast alle angrenzenden Grundstücke auf. Die Villen Nummer 2, 9, 10, 11 und 12 wurden und werden bis heute von der Universität genutzt, die Nummer 8 privat. Die Villen Nummer 1, 3, 5 und 16 stehen heute nicht mehr. Auf dem ehemaligen Grundstück Nummer 1 steht seit den 1970er Jahren ein Tankstellengebäude, die Hauptadresse der Tankstelle lautet jedoch Königin-Luise-Straße 22a.

Arnimallee Nummer 2–7: Institut für Mathematik

Heute werden die Nummern 2–7 vom Institut für Mathematik genutzt. Ältestes Gebäude ist die 1910 erbaute Villa (Arnimallee 2, hier wohnte früher der Bankdirektor Alfred Blinzig). Der große zugehörige Garten wurde 1974 mit einem Neubau (Arnimallee 2–6) des Mathematischen Institutes bebaut. Das ehemalige Dienstbotenhaus der Villa, das sogenannte Hexenhaus, wurde in den 1980er Jahren von den Studenten des Fachbereiches genutzt, stand in den 1990er Jahren wegen Baufälligkeit leer und wurde um 2000 an privat als Wohnhaus (neue Nummer: 2a) verkauft. Die Gebäude auf der anderen Straßenseite (Nr. 3–7) wurden um 1960 gebaut und zunächst anderweitig universitär genutzt, bevor sie an den Fachbereich Mathematik kamen. Die Fachbereichsbibliothek Mathematik und Informatik, seit 1982 (damals nur Fachbereichsbibliothek Mathematik) am Standort Arnimallee 3, erhielt um 2010 einen gesonderten Eingang über einen seitlichen Fußweg.

Arnimallee Nummer 8: Haus Hecht

Die einzige Villa, die in Privatbesitz blieb, war die Nr. 8, die als Haus Hecht auch heute noch als einzelnes Wohnhaus mitten im Universitätsviertel steht. Es wurde benannt nach seinem Bauherrn, dem preußischen Ministerialbeamten (öffentliche Arbeiten) Carl Ernst Hecht (1864–1927), und ist ein gelistetes Baudenkmal. Architekt war Paul Mebes.

Arnimallee Nummer 9–12: Villen des FB Erziehungswissenschaft

Die Villen Nummer 9–12 auf beiden Seiten der Straße blieben bestehen und werden vom Fachbereich Erziehungswissenschaft und Psychologie genutzt. Das Haus Auhagen (Nr. 12, Bauherr: Otto Auhagen, Diplomat) ist ein gelistetes Baudenkmal. Architekt war Heinz Lassen.

Arnimallee 14: FB Physik

Die Arnimallee 14 ist ein großes Gebäude für den Fachbereich Physik auf beiden Seiten der Straße,  zwei Flure verlaufen im Obergeschoss quer über die Arnimallee. Es wurde 1982 im gesamten Bereich zwischen Hechtgraben und Takustraße erbaut. Zuvor waren hier die alte Nr. 14 (Garten von Nr. 12) und die Villa Nr. 16 (mit Garten Nr. 18) und eine Freifläche nördlich der Straße.

Arnimallee 20–22: FB Chemie, Biologie, Pharmazie

Auf der Freifläche im westlichen Bereich der Straße wurde von der Freien Universität von 1959 bis 1963 das große Gebäude Nr. 22 errichtet, das im hinteren Bereich von der Takustraße bis zur Fabeckstraße reicht. Unter dem Namen "Institut für Physiologie" war dort ab 1963 die Physiologie für die vorklinische Ausbildung der Mediziner zusammen mit der Physiologischen Chemie untergebracht.

Nach 50 Jahren Mediziner-Ausbildung an diesem Standort in Dahlem wurde das "Institut für Physiologie" 2013 an den Standort Campus Charité Mitte verlegt. Gleichzeitig wurde im vorderen Bereich an der Ecke zur Takustraße, wo zuvor ein großer Parkplatz war, das vergleichsweise kleine Gebäude Nr. 20 gebaut. Beide werden seitdem vom Fachbereich Chemie, Biologie, Pharmazie genutzt.

Arnimallee 23–27: Museum

Das heutige Museumszentrum Berlin-Dahlem ist als "Museum für Völkerkunde" ein gelistetes Baudenkmal. Der Bau begann 1914 und wurde kriegsbedingt unterbrochen. 1925 war der zur Arnimallee gerichtete Gebäudeflügel mit dem repräsentativen Eingangsbereich fertiggestellt, der innere Museumsausbau sowie Querflügel und zentrale Halle wurden jedoch nicht mehr ausgeführt. Der Bau diente zunächst lediglich als Magazin und als Wohnstätte für Mitarbeiter. Erst 1947–53 wurden die zum Teil noch im Rohbau befindlichen Räume als Museum ausgebaut und seit 1949 von mehreren Museen genutzt. Von 1964 bis 1973 wurde das Gebäude nach hinten wesentlich erweitert, Dahlem wurde zum wichtigsten Museumsstandort West-Berlins. Nach der Wiedervereinigung wurden mehrere Museen nach Berlin-Mitte verlagert, heute befindet sich im Museumszentrum nur noch das Museum Europäischer Kulturen.

Verkehr

In der Königin-Luise-Straße befindet sich am Jürgen-Fuchs-Platz eine Bushaltestelle der BVG mit dem Namen Arnimallee. Ab 1905 verkehrte hier die Straßenbahn der Gemeinde Steglitz, die seit 1959 durch Omnibusse ersetzt wurde. Heute fährt hier die Buslinie X83.

Siehe auch

 Liste der Straßen und Plätze in Berlin-Dahlem

Weblinks

Einzelnachweise

Straße in Berlin
Berlin-Dahlem
Arnim (Adelsgeschlecht)
Straße in Europa

Arnimallee


Die jungen Hunde (span. ) ist eine Erzählung des peruanischen Literaturnobelpreisträgers Mario Vargas Llosa, die von 1965 bis 1966 entstand und 1967 erschien.

Handlung
Die jungen Hunde sind fünf Schulkameraden aus Miraflores in Lima. Einer von ihnen, der kleine Cuéllar, hat im Colegio Champagnat nach einem Fußballspiel einen Unfall. Die Dogge Judas dringt in den Umkleideraum der Schule ein und entmannt den Jungen durch einen Biss zwischen die Beine. Kein Arzt kann helfen. Der begüterte Vater wendet sich jahrelang auch an ausländische Spezialisten – ohne Erfolg.

Nach dem Unfall ist Cuéllar zwar kein Klassenprimus mehr, doch sowohl Lehrerschaft, Eltern als auch seine vier Schulfreunde Lalo, Choto, Mañuco sowie Chingolo  sind und bleiben nachsichtig-besorgt. Die Freunde geben Cuéllar den Spitznamen Schwänzchen. Mit der Zeit gewöhnt er sich an den Namen und stellt sich sogar neuen Schülern als "Schwanz Cuéllar" vor.

Nach Jahren, als die vier Freunde einer nach dem andern ein Mädchen erobern, redet Cuéllar auf einmal schlecht über die adretten Freundinnen. Somit zieht er sich den Groll seiner Schulkameraden zu. Die Freunde wollen Cuéllar eine Freundin verschaffen. Daraus wird nichts. Cuéllars Exaltationen nehmen zu. Er rast mit seinem Ford Cabriolet, einem Geschenk des Vaters, wie ein Irrer durch Lima. Scheu geht er den Mädchen aus dem Weg. Er fängt an zu stottern.

Alles wendet sich zum Guten, als die schöne, blonde Teresita Arrarte seine Annäherung duldet. Zur Enttäuschung der vier Freunde und deren Freundinnen erklärt sich Cuéllar der koketten Teresita nicht.

Die Ford-Modelle, die Cuéllar fährt, werden mit den Jahren mächtiger. Cuéllar gibt sich immer exzentrischer und überspannter. Nachdem Teresita den jungen Cachito Arnilla erhört hat, nehmen Cuéllars schlechte Gewohnheiten überhand. Er arbeitet inzwischen im Unternehmen seines Vaters und stromert nach Feierabend mit zwielichtigen Gestalten umher.
Zu seinem 21. Geburtstag bekommt Cuéllar von seinem Vater einen stark motorisierten Nash geschenkt.

Die Freunde heiraten ihre Freundinnen, diplomieren als Ingenieure und Cuéllar vertreibt sich währenddessen die Zeit mit 14-jährigen Halbstarken. Nach einigen schlimmen Autounfällen stirbt er "in den üblen Kurven von Pasamayo" bei seinem letzten Unfall.

Form
Der kurze Text wird durchsichtig und leicht überschaubar präsentiert. So stören auch die neckischen Spielchen mit syntaktischen Strukturen weiter nicht. Wenn Vargas Llosa zum Beispiel schreibt: "Aber die Wochen vergingen und wir wann denn, Schwänzchen, und er morgen", dann besinnt sich der Leser guten Willens, wo die Anführungszeichen et cetera stehen könnten.

Der Erzähler sagt "wir". Aus dem Kontext geht hervor, er kann nur aus der Reihe der vier oben genannten Mitschüler kommen.

Rezeption
 Oviedo zitiert Benedetti: Erzählt werde über die Zerstörung des Protagonisten. Cuéllar stürbe nicht an dem Hundebiss, sondern durch die Bisse der Gruppe. Nach Julio Ortega habe der Autor eine Geschichte über eine missglückte soziale Integration geschrieben. Cuéllar nimmt nicht an den Vergnügungen seiner Schulfreunde mit den kultivierten jungen Mädchen teil, sondern verweigert sich standhaft. Den Stoff habe Vargas Llosa aus der Zeitung. Oviedo rechnet die Eltern der beschriebenen Schüler dem Kleinbürgertum Limas zu.
 Aus formaler Sicht schätzt Scheerer die Erzählung hoch ein. Die erzählte Zeit umfasse mehr als zwanzig Jahre. Die fünf Jungen würden etwa ab ihrem neunten Lebensjahr geschildert.

Verfilmung
Der Film "Los cachorros" von Jorge Fons wurde am 10. Mai 1973 in Mexiko uraufgeführt. José Alonso spielte den Cuéllar und Helena Rojo die Teresita Arrarte.

Literatur

Verwendete Ausgabe
 Die jungen Hunde (Schwanz Cuéllar). Erzählung. Deutsch von Wolfgang Alexander Luchting. Mit einem Nachwort von José Miguel Oviedo, Erläuterungen des Übersetzers und Anmerkungen. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1975 (1. Taschenbuch-Aufl. 1991 (st 1841)), ISBN 978-3-518-38341-4

Sekundärliteratur
 Thomas M. Scheerer: Mario Vargas Llosa. Leben und Werk. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1991, ISBN 3-518-38289-6

Anmerkung

Einzelnachweise

Werk von Mario Vargas Llosa
Literarisches Werk
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Spanisch)
Roman, Epik
Peruanische Literatur

Die jungen Hunde


Cette page présente les phases de qualifications pour le tournoi des Jeux olympiques de 1994.

Équipes engagées
Les onze meilleures nations des Championnats du monde de 1993 sont qualifiées directement aux Jeux olympiques.

Pour déterminer la douzième nation, un tournoi qualificatif se déroule du 28 août au 4 septembre 1993 à Sheffield.

Les équipes participant sont les équipes suivantes :
  et , deux premières nations du groupe B en 1993
 , première nation du groupe C
 , meilleure équipe d'Asie
 , nouvelle équipe internationale à la suite de la partition de la Tchécoslovaquie.

Tournoi de qualifications olympiques

Références

Hockey sur glace aux Jeux olympiques d'hiver de 1994

Hockey sur glace aux Jeux olympiques d'hiver de 1994 - Qualifications


Republika Hrvatska i Republika Finska održavaju diplomatske odnose od 19. veljače 1992. Sjedište veleposlanstva je u Helsinkiju.

Veleposlanici
Veleposlanstvo Republike Hrvatske u Republici Finskoj osnovano je odlukom predsjednika Republike od 30. lipnja 1997.

Vidi još
Ministarstvo vanjskih i europskih poslova Republike Hrvatske

Vanjske poveznice
 Finska na stranici MVEP-a

Izvori

Finska

Popis hrvatskih veleposlanika u Finskoj


Ordu şu anlamlara gelebilir:

 Ordu (il), Türkiye'nin Karadeniz Bölgesi'ndeki bir ili.
 Ordu (şehir), Ordu ilinin merkezi olan şehir.
 Ordu (askeriye), bir devletin silâhlı kuvvetlerine verilen isim.
 Orduspor, Türkiye'de bir futbol takımı.
 52 Orduspor, Türkiye'de bir futbol takımı.
 Orduspor 1967, Türkiye'de bir futbol takımı.

Ordu


La avenida Las Torres es una arteria vial del sector norponiente y surponiente de Santiago de la ciudad de Santiago de Chile. Esta avenida posee como particularidad estar segmentada en varias etapas, y los espacios, aun cuando pueden llegar a ser interrumpida en cuatro grandes secciones y tener más de 600 metros de separación entre etapas, sigue siendo considerada como un eje único dentro del Gran Santiago.

Historia
La calle aún no existía para inicios del ; sólo hay un trazado de un camino menor en la "Predio El Toro" que sigue el trazado de esta avenida. Tampoco se dan señales de su existencia en 1960.

Con la expansión urbana de Maipú y su posterior unión con el resto del gran Santiago, entre la década de 1970 a 1990 los barrios de Maipú que son cruzados por esta avenida fueron construidos, dejando en medio de estos el trazado de la actual avenida.

En 1989 y 1991 esta avenida fue utilizada para definir el límite comunal entre Cerrillos y Maipú. En 1995 la avenida ya poseía su trazado actual.

Características
La Avenida se extiende desde el norte hacia el sur originándose en la Avenida Costanera Sur —Cerro Navia—, si la avenida continuase hacia el norte cruzando el río Mapocho, esta coincidiría con una avenida de corta extensión llamada Clotario Blest Riffo. Avanzando 750 metros el primer obstáculo que secciona a la avenida aparece, la Subestación eléctrica Cerro Navia de la empresa HQI Transelec. Todo este primer tramo está compuesto por un parque central rodeado por dos calles de una pista.

Luego, la segunda sección es una calle de 150 m llamada Las Torres que luego se une en un cruce y con otra calle llamada Torre de Pisa; este nombre predomina por 460 m. Esta calle en el cruce con la Avenida José Joaquín Pérez retoma su nombre de Las Torres. En el cruce de Av. Las Torres con calle San Francisco, Las Torres deja de ser de un solo sentido. Sin embargo, esta sección de la avenida posee un solo sentido, siendo paralela a la calle Las Encinas por 1,8 km. En cierto punto Las Encinas bifurca. Entre Avenida San Pablo y Avenida General Óscar Bonilla, Las Torres se extiende ininterrumpidamente, y posee un parque que lo acompaña.

En esta parte, la avenida es cortada 200m por la Ruta 68 y su caletera. Ya en la comuna de Pudahuel, la Avenida pasa a ser una calle de doble sentido por 300 metros, y desde su intersección con calle La Travesía, la avenida pasa a poseer 4 pistas en dos calles y un bandejon central que es un parque de 40 m de ancho. De aquí en adelante se extiende por Maipú, cruza Avenida Pajaritos, pasa por sobre el canal Ortuzano, llegando hasta calle Isabel Riquelme. Este es un tramo de 2,6 km de longitud.

La venida es abruptamente cortada 600 m, debido a la presencia del zanjón de la Aguada y la Autopista del Sol. Es de destacar que por sobre la Autopista, se encuentra construido un puente de cuatro pistas que no se encuentra conectado a ninguna otra vía, y este se alinea  con el recorrido de la avenida.

En la zona donde se retoma la avenida al sur dentro de la comuna de Cerrillos, existe un desnivel de 14 metros a causa del cerro El Aparato, y continua en pendiente por 360 m.

Luego, 600 m de vía no existen, ya que deben atravesar un antiguo humedal —ahora seco—, parte de la vía del ramal Santiago-Cartagena y la Avenida Salvador Allende. Secciones de este tramo poseen pendientes del 20% de elevación y descenso.

Posteriormente, la avenida sigue su curso hacia el sur, cruza la Autopista Vespucio Sur, la avenida 5 de Abril y la Av. Calle Blanca; todo esto por un tramo de 1,80 km. La avenida tiene su término en el frontis de la Compañía Industrial de Catres.

Sin embargo, existe una silueta de camino por sobre 2 km de industrias, compuesta por estacionamientos y patios interiores, que sugiere la extensión de la vía hasta la Avenida Camino a Lonquén.

Hitos públicos
En su extremo norte se puede hallar el río Mapocho y el parque Mapocho Poniente, Subestación eléctrica Cerro Navia de la empresa HQI Transelec, el edilicio de la comuna de Cerro Navia, el colegio BAU junto con el Estadio John Kennedy.

En la zona sur, la avenida "cruza" el canal Ortuzano, zanjón de la Aguada y la Autopista del Sol; se encuentra al costado del Mirador de Santiago; también pasa junto al Estadio Municipal Benito Juárez y los terrenos de la antigua Feria Internacional de Santiago.

Es en las comunas de Maipú y Cerrillos donde se ha planificado la construcción del Parque Ortuzano y el parque Isabel Riquelme.

Transporte

Red Metropolitana de Movilidad
A través de toda su extensión, una cierta cantidad de recorridos de transporte público pasan por las secciones de esta avenida: 101/c - 385 - 424 - I02 - I03 -I04 - I17 - I18 - I20 - J01 - J04 - J08 - J10 - J13/c - J15c.

Futuro
Con la construcción del servicio Metrotren Melipilla, se construirán dos estaciones próximas a la avenida, las que son estación Lo Errázuriz y estación Américo Vespucio, ambas a menos de cuatro cuadras de la avenida. Esto también haría que este cerca de la futura estación de metro Lo Errázuriz.

Etimología
El nombre de la avenida deriva de las torres de alta tensión que se ubican en sus cercanías, las cuales llevan la electricidad desde una subcentral eléctrica ubicada en la avenida Mapocho, en Cerro Navia, hacia el norte, llegando incluso a Renca, y al sur pasando el Aeródromo Los Cerrillos.

Con anterioridad, en el tramo que cruza la Villa Italia, en Cerro Navia, a la vía se le llamó avenida Torre de Pisa, nombre que en la actualidad no existe.

Referencias

L
Cerro Navia
Lo Prado
Estación Central
Pudahuel
Maipú
Cerrillos

Avenida Las Torres (Santiago de Chile)


නිකොලායි ඉවානොවිච් නොස්කොව් () යනු රුසියානු ගායකයෙක් සහ ගෝර්කි පාක් නම් හාඩ් රොක් සංගීත කණ්ඩායමේ (1987–1990 අතරතුර) හිටපු සාමාජිකයෙක් වන අතර ඔහු ගෝල්ඩන් ග්‍රැමෆෝනය පස්වරක් ජයග්‍රහණය කළේය. ඔහු 1980 දශකයේ මුල "මස්ක්වා (මොස්කව්) අන්සම්බල්" හි ද "ගෝර්කි පාක්" සමග සම්බන්ධ වීමට ප්‍රථම 1988 දී "ග්‍රෑන්ඩ් ප්‍රික්ස්" (Гран-при) සංගීත කණ්ඩායමේ ද, කලකට පසුව "නිකොලායි" (Николай) සංගීත කණ්ඩායමේ ද සාමාජිකයෙක් විය.

මූලාශ්‍ර

ජීවමාන ජනයා
1956 උපත්

නිකොලායි නොස්කොව්


Bedri Rahmi Eyüboğlu (1911, Giresun - 21 Eylül 1975, İstanbul) Türk ressam, yazar ve şairdir.

İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nde başlayıp Paris'te sürdürdüğü resim öğreniminin ardından yurda dönmüş ve yaşamı boyunca Güzel Sanatlar Akademisinde ders vermiştir. Özellikle El Baskı Yazmacılık, gravür, seramik, heykel, vitray, mozaik, hat, serigrafi, litografi gibi birçok formlarda eserler üreten sanatçı, geleneksel süsleme ve halk el sanatlarında seçtiği motifleri yapıtlarında Batı'nın teknikleriyle birleştirerek kullandı. Şiirlerinde de halk kaynağından beslendi; masallardan, söylencelerden, türkülerden yararlanarak, doğa tutkusunu, insan sevgisini, yaşama sevincini, toplumsal sorunları yansıttı.

Milletvekili Mehmet Rahmi Eyüboğlu'nun oğlu, yazar ve çevirmen Sabahattin Eyüboğlu ve ilk kadın mimarlardan Mualla Eyüboğlu'nun kardeşi, ressam Eren Eyüboğlu'nun eşidir.

Yaşam öyküsü
1911 yılında babasının kaymakam olarak görev yapmakta olduğu Giresun'un Görele ilçesinde dünyaya geldi. Mehmet Rahmi Bey ve Lütfiye Hanım çiftinin beş çocuğundan ikincisi idi. Babası, Maçkalı Eyüboğlu ailesindendi. Asıl adı Ali Bedrettin iken zamanla Ali unutuldu ve ismi önce Bedir'e, sonra Bedri'ye dönüştü. Çocukluğu Anadolu'nun değişik yerlerinde geçti. Havza, Kütahya, Ankara, Artvin'de bulunduktan sonra babasının TBMM II. döneminde Trabzon milletvekili seçilmesi üzerine ailesi 1925'te Trabzon'a yerleşti. Trabzon Lisesi'nde öğrenim gördü. 1927'de okuluna resim öğretmeni olarak atanan ve yedi ay görev yapan ünlü ressam Zeki Kocamemi, yeteneğini keşfetti ve onda resme ilgi uyandırdı. Bir öğrenim bursu ile Fransa'ya gitmiş olan ağabeyi Sabahattin'in gönderdiği resim kitapları, ilgisinin devamını sağladı. Edebiyata da ilgi duyan Bedri Rahmi, ilk şiirlerini de lise yıllarında iken yazdı.

1929'da İstanbul Güzel Sanatlar Akademisi'ne girdi. Nazmi Ziya Güran ve İbrahim Çallı'nın öğrencisi oldu. Edebiyata ilgisini de sürdürerek Ahmet Haşim'den estetik ve mitoloji dersleri aldı. 1931'de diplomasını almadan, kendisiyle bursunu paylaşan ağabeyi ile beraber Fransa'ya gitti. Dijon ve Lyon'da Fransızcasını geliştirmek için çalıştı. Bu arada Gauguin ve El Greco gibi beğendiği ustaların resimlerini bulundukları müzelerden kopya etti. Van Gogh, Gauguin, Cezanne onu mesleğine bağlayan ustalar oldu. 1932 yılında, Paris'te bir ay kadar André Lhote Atölyesi'nde çalıştı; ileride yaşamını birleştireceği Ernestine Letoni ile tanıştı. Matisse, Brague ve Chagal'ın resimlerini, Türk kilimlerini, minyatürlerini inceledi. 1933 yılında yaptığı Yavuzlu, Gülcemalli resimleri ses getirdi; o yıl Londra'ya gitti; yıl sonunda Türkiye'ye geri döndü.

Bedri Rahmi, yurda döndükten sonra 1934 yılında, Yeni Adam dergisinde ressam olarak çalışmaya başladı. Aynı dönemde şiirleri edebiyat dergilerinde yayımlanmaya başlamıştı. Akademi diploma yarışmasında "Yol İnşaatı" konulu resmi ile üçüncü olan Bedri Rahmi, bu sonuçtan memnun kalmayarak yeniden yarışmaya hazırlanmak için mezun olmayı istemedi. 27 Aralık 1934 tarihinde 30 resim ile D Grubu Sergisi'ne katıldı. Bazı resimlerini de Ernestine'in resimleri ile beraber sergilenmeleri için Romanya'ya yollamıştı. Böylece ilk kişisel sergisi 1 Ocak 1935 tarihinde Bükreş'te Hasefler Galerisi'nde kendi katılımı olmadan açıldı. Bir firmada çevirmenlik yapmak için geçici bir süre gittiği Çerkeş'te çocukluğunun manzaralarını yeniden keşfetti. Tan gazetesinde yazmaya başladığı yazıları Çerkeş'ten döndükten sonra yoğunlaştırdı. Artık İstanbul'a yerleşen ve "Eren" adını alan Ernestine Letoni ile 16 Nisan 1936 tarihinde evlendi. Tekel Genel Müdürlüğü'nde işe girdi. Vitrin düzenleyici olarak göreve başladı ve Sipahi Ocağı sigarasının kapağındaki "Koşan Mızraklı Atlar" figürünü tasarladı. Güzel Sanatlar Akademisi'nin 1936 yılında diploma yarışmasında "Hamam" adlı çalışması ile birinci olarak diplomasını aldı.

Sovyetler Birliği'ne götürülen ve Cumhuriyet devrinin ilk yurt dışı sergisi olan Türk Resim ve Heykel Sergisi'ne üç resim ile katıldı.

1937 yılında, Güzel Sanatlar Akademisi Resim Bölümü başkanı olan Fransız ressam Leopold Levy'in kendisine asistan olarak seçtiği birkaç genç ressamdan biri Bedri Rahmi oldu, böylece uzun yıllar sürecek akademik kariyeri başladı. Akademi Başkanı Burhan Toprak o yıllarda Türk ressamları hakkında kitaplar hazırlatıyordu. Bedri Rahmi, eski öğretmeni Nazmi Ziya Güran üzerine bir inceleme kitabı hazırlayıp kitap hâline getirdi.

Bedri Rahmi, CHP Yurt Gezisi programı kapsamında Eylül 1938'de Edirne'ye gitti. Dönemin en önemli sanat atılımlarından olan bu gezi programını çok benimsemişti. Edirne'de insan figürü olmayan doğa resimleri çizdi, yöresel motifleri resmetti. 1 Kasım 1938 tarihinde çıkan Ses dergisi yazarları arasında yer aldı. Resimlerini, desenlerini ve deneme yazılarını bu dergide yayımladı. 1939'da Birinci Devlet Resim ve Heykel Sergisinde "Figür" adlı yapıtı ile üçüncülüğü Arif Kaptan ile paylaştı. 9 Kasım 1939 tarihinde, askerlik görevini yapmak üzere yedek subay okuluna alındı. Aynı yıl oğlu Mehmet Hamdi Eyüboğlu dünyaya geldi.

1941'de askerlik görevini tamamladıktan sonra ilk şiir kitabını "Yaradana Mektuplar" yayımlandı. Geleneksel halk sanatlarından seçtiği motifleri başarılı bir biçimde kullandığı gibi şiirlerinde de halk edebiyatının masal, deyiş gibi türlerine karşı duyduğu hayranlığı yansıttı.

1940'lardan sonra duvar resimlerine yönelen Bedri Rahmi, Paris'te İnsan Müzesi'nde ilkel kavimlerin sanatını inceledikten sonra güzelin yararlı, yararlının güzel olabileceği fikrini benimsedi ve eserlerinde bu görüşü yansıttı. 1942 yılında, CHP'nin yurt içi gezileri programına ikinci kez katılarak Çorum'a ve oradan İskilip'e gitti, İskilip'te iki hafta kaldı. Bu İskilip gezisi, onun resim anlayışını etkiledi ve değiştirdi. Resimlerinde yoğun olarak halay çekenler, han avluları, çocuk emziren kadınlar, saz çalan aşıklar temalarını işlemeye başladı. 31 Ekim 1942 tarihinde Dördüncü Devlet Resim ve Heykel Sergisi'nde ikincilik ödülünü kazandı.

Zamanla duvar resimlerine yönelen sanatçı 1943 yılında, Ortaköy Lido Yüzme Havuzu için ilk duvar resimlerini gerçekleştirdi. Mimari ile diğer güzel sanatlar yapıtlarının bir arada kullanılmasının güzel sonuçlar doğuracağına, mimar-sanatçı işbirliğinin gerekliliğine inanıyordu ve hayatı boyunca bunu savundu. 1945-1947 yılları arasında "Mari'nin Portresi", "Alis I", "Alis II" gibi önemli portre dizisini oluşturdu. Portrelerini kâğıt, bazen de tahta üzerine yapıyordu. 1946 yılında, Ankara Büyük Tiyatro'nun (operanın) girişindeki kapıların üstüne ikinci duvar çalışmasını yaptı ("Kız kaçırma" konulu bir fresk). 1946 yılı Kasım ayında UNESCO'nun Paris'te düzenlediği uluslararası sergiye gönderilen resimleri ilgi çekti.

Bedri Rahmi, asistan olarak akademik hayatına başladığı günlerden beri öğretmenlik görevini çok önemsemiş, usta-çırak ilişkisinin önemine inanmıştı. Bu düşünceyle 1947 yılında, genç sanatçılardan oluşan "10'lar Grubu"nun kurulmasına öncülük etti. Grubun üye sayısı bir yıl içinde otuzu geçti. Bedri Rahmi, kendisini tümüyle resme vermesi konusundaki telkinlere rağmen şiir yazmayı da hiç bırakmadı ve 1948 yılının Ağustos ayında ikinci şiir kitabı "Karadut" yayımlandı.

Eren Eyüboğlu ile birlikte 1947 yılında D Grubu'ndan ayrılmış olan sanatçı, o yıl portrelerini sergilediği bir sergi açtı; 1950 yılında ise Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi'nde 150 resimden oluşan "Retrospektif" sergisi düzenledi ve büyük ilgi gördü. Serginin ardından birkaç aylığına Paris'teki eşinin yanına gitti. 1933'ten beri ilk defa yurt dışına çıkan Bedri Rahmi, müzeleri gezdi ve İnsan Müzesi'nden çok etkilendi. Başörtüsü veya kilimin hem güzel, hem işe yarar olması gibi sanat eserlerinin bir iş görmesi gerektiği düşüncesi sanat anlayışını şekillendirdi. "Güzel yararlı olmalıdır" düşüncesinden hareketle "Yazmacılık" geleneğine yeni bir yorum getirdi. Eşi ile birlikte 1950'de yurda döndükten sonra İstanbul'da Maya Sanat Galerisi'nde sergi açtı. Aynı yıl, Kariye Camii düzenlemesini yaptı ve Bizans mozaikleriyle ilgilenmeye başladı. 1951 yılında, "Küçük Sahne"yi süsledi. ve ilk "Yazma Sergisi"ni açtı. 1953 yılında Yazmaları ve özgün baskıları Philadelphia Print Club da sergilendi. 14 Eylül'de Time dergisi iki renkli sayfa ayırdı. 1954 yılında Bedri Rahmi "Türk Tepsisi" adlı motifi ile Steuben Glass adlı bir firmanın tertiplediği yarışmada ödül kazandı ve motif kristale oyularak teşhir edildi.

Yazı yazma tutkusunu ise 1951'de Yeni Sabah gazetesindeki yazılarıyla sürdüren Bedri Rahmi, yazarlığını bu gazetede sürdüremeyince Cumhuriyet gazetesine geçti ve 1952-1958 yıllarında düzenli olarak yazdı. 1953'te üçüncü şiir kitabı "Tuz", 1956'da ilk düzyazı kitabı "Canım Anadolu", 1957'de "Üçü birden"adlı kitabını yayınladı.

1953-1960 arasında resim alanına çalışmalarını büyük boyutlu mozaiklerle sürdürdü. 1954-1957 yılları arasında Hilton ve Divan otellerinde ve KLM İstanbul merkezindeki panoları yaptı. 1957 yılında Tokyo özgün baskı Bienaline katıldı. 1958 yılında 1958 Brüksel Expo'sundaki Türk Pavyonu için yaptığı 227 metrekarelik çalışmasıyla altın madalya aldı. 1959 yılında, Paris'te Nato merkezine 50 metrekarelik bir pano hazırladı.

Bedri Rahmi, 1961'de aldığı Rockfeller Bursu ile iki yıl için eşi ile birlikte ABD'ye giderek çalışmalarını yurt dışında sürdürme fırsatı buldu. Bu dönemde zengin renklerle soyut biçimlere yöneldi. Görülmedik, bilinmedik renkler bulabilmek için denemeler yaptı, plastik tutkal - plastik boyalar – kum – talaş ve buruşturulmuş Japon kağıdı kullandı. 'Amerika Dönemi'nin sanatına başka bir boyut kazandırdığını ifade etti. Kaliforniya Üniversitesi, Berkeley'de iki yıl misafir profesörlük yaptı. 1961 Ağustos'ta Unicef çocuklar yararına "Eşeğin Üzerinde Çocuklarını Taşıyan Anadolu Köylü Kadın" motifi Amerika'da kartpostal olarak basıldı. 1962 Aralık ayında New York Modern Sanat Müzesi "Zincir" adlı resmini satın aldı.

ABD dönüşü soyut resim ve renk düzenlemelerini bırakıp yeniden eski konularına döndü; gecekonduları, kahvehaneleri, hanları resmetti. 1963-1964 yıllarında Vakko fabrikası, Karaköy tatlıcılar, İstanbul Manifaturacılar Çarşısı panoları yanında çeşitli malzemeleri denedi. Son panosu Etap Oteli girişindeki "Güvercinler"dir.

Kardeşi Sabahattin Eyüboğlu'nun 12 Mart sürecinde gözaltına alınması onu çok etkiledi. 1970 yılında, yeniden toplumsal içeriği ağır basan resimler yaptı. 1972 yılında, 33'üncü Devlet Resim ve Heykel Sergisi'nde birincilik ödülü aldı.

21 Eylül 1975 tarihinde İstanbul'da pankreas kanserinden yaşama veda etti ve Küçükyalı Mezarlığı'nda defnedildi.

Ölümünden sonra
Ölümünden bir yıl sonra Ankara'da "Yaşayan Bedri Rahmi" adıyla Bedri Rahmi adına bir sergi düzenlendi. Aynı yıl içerisinde İstanbul'da Güzel Sanatlar Akademisi'nde adına düzenlenen bir sergi ile anıldı. 1984 yılında ise yine İstanbul'da "Bedri Rahmi – Her Dönemden" adlı toplu sergisi ile hayranlarının beğenisini topladı. 2006'da hayatını anlatan "Gözleri Anadolu'yu Gören Adam" adlı belgesel film çekildi.

2009 yılında Türkiye'nin ilk Bedri Rahmi Eyüboğlu müzesi İskilip'te açıldı. İskilipliler 1942 yılında sanatçının yaptığı iki haftalık İskilip gezisinin anısına müze açtılar. Sanatçı ağabeyine 1942 yılında yazdığı mektubunda; Ağabey dün İskilip'ten kaçtım ama nasıl, çok sevdiğim bir kadından kaçar gibi... demişti.

Ölmünün ardından, eşi Eren Eyüboğlu ile olan mektuplaşmaları, oğlu Mehmet eyüboğlu tarafından kitaplaştırılarak Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları aracılığıyla yayımlandı. Mektupların hemen hepsi Fransızca yazılmış olup, oğlu tarafından günümüz Türkçesine tercüme edilmiştir.

Şiirleri ve yazıları
Bedri Rahmi daha orta okulda şiire ilgi duymuştur. 1928'de Lise öğrencisiyken şiir yazmaya başladı. Şiirlerine, 1933'ten sonra Yeditepe, Ses, Güney, İnsan, İnkılapçı Gençlik ve Varlık dergilerinde yer verildi. 1941'den başlayarak çeşitli şiir kitapları yayımlandı. Halk edebiyatının masal, şiir, deyiş gibi her türüne karşı duyduğu hayranlık, şiirlerine de yansıdı. Halk dilinden ve şiirinden aldığı öğeleri kendine özgü bir biçimde kullanarak halk diline yaklaşma çabasını sonuna dek götürdü. Bu nitelikleriyle şiirleri, resimleriyle büyük bir benzerlik gösterir. Akıcı, rahat bir dille kaleme aldığı gezi ve deneme yazılarında ise sürekli gündeminde olan halk kültürü, halk sanatı konularındaki görüşlerini sergilemiştir.

Onun Bursa Cezaevi'nde açlık grevi yapan arkadaşı Nâzım Hikmet için yazdığı Zindanı Taştan Oyarlar adlı şiiri sonraki süreçte Zülfü Livaneli tarafından bir kısmı bestelenince oldukça sükse yaparak kült hâline geldi.

Başlıca yapıtları

Resimleri
 Paris (1930)
 Mustafa Eyüboğlu (1933)
 Yazılı Natürmort (1936)
 Salı Pazarı (1938)
 Eren (1940)
 Nallanan Öküz (1947)
 Düşünen Adam (1953)
 Köylü Kadın (Tren-Yataklı Vagon)
 Karadut Satıcısı (1954)
 Çömelmiş Köylü (1972)
 Ankara'nın Kavakları (1973)
 Han Kahvesi (1973)
 Mor Takkeli Hacı (1974)
 Son Kahve (1975)
 Anadolu hisarı
 Çıplak
 Ev İçi
 Han (1975, son resmi)
 Anadolu Yaşamı

Duvar resmi
 Lido Yüzme Havuzu'nda duvar resmi
 İstanbul Hilton Oteli'nde duvar resmi
 Divan Oteli'nde duvar resmi

Mozaik pano
 1958 Brüksel Expo'sundaki Türk Pavyonu için mozaik pano, (1958)
 NATO yapısında mozaik pano, Brüksel (1959)
 İstanbul Eğitim ve Araştırma Hastanesi'ndeki seramik pano, Samatya/İstanbul (1959)
 Etibank yapısında seramik pano, Ankara
 Marmara Oteli'nde mozaik pano, Ankara
 Vakko Fabrikası'nda mozaik pano, Topkapı/İstanbul
 Karaköy Murat Muhallebicisi'nde mozaik pano 'Kağnı', İstanbul (1965)

Duvar kabartması
 İstanbul Manifaturacılar Çarşısı'ndaki duvar kabartması, Unkapanı, İstanbul
 Aksu İşhanı'nda duvar kabartması, Karaköy/İstanbul

Şiir kitapları
 Yaradana Mektuplar (1941)
 Karadut (1948)
 Tuz (1952)
 Üçü Birden (1953)
 Dördü Birden (1956)
 Karadut 69 (1969)
 Dol Karabakır Dol (1974)
 Yaşadım (1977)
 7 Tane Erik Ağacı
 Türküler Dolusu
 Çakıl

Gezi ve deneme
 1956: Cânım Anadolu
 1975: Delifişek
 1975: Tezek
 1977: Resme Başlarken (ölümünden sonra)

Monografi
 1937: Nazmi Ziya
 1977: Resim Albümü: Binbir Bedros (ölümünden sonra)
 1979: Babatomiler (ölümünden sonra)
 1979: Karadut (ölümünden sonra)

Dipnotlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Antoloji' de Bedri Rahmi Eyüboğlu
 Vikisöz' de Bedri Rahmi Eyüboğlu
 Resmi site
 Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun Şiirlerinde Meyvelerin Önemi ve Kullanılışı üzerine makale
 turkresmi.com
 Bedri Rahmi Fotoğrafları, Hürriyet.com.tr Fotoğraf Galerisi

Eyüboğlu ailesi
1911 doğumlular
Görele doğumlular
Giresun doğumlu sanatçılar
1975 yılında ölenler
Pankreas kanserinden ölenler
İstanbul'da kanserden ölenler
Küçükyalı Mezarlığı'na defnedilenler
20. yüzyıl Türk ressamları
20. yüzyıl Türk şairleri
Türk köşe yazarları
Trabzon Lisesinde öğrenim görenler
Mimar Sinan Üniversitesinde öğrenim görenler
İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisinde öğrenim görenler
Millî Edebiyat zevk ve anlayışını sürdüren şairler
Kültür Haftası kişileri

Bedri Rahmi Eyüboğlu