<DIV ALIGN="justify">
El monasterio de Gandantegchinlin (mongol: Гандан тэгчинлин хийд, khiid Gandantegchinlin; tibetano: དགའ་ལྡན་ཐེག་ཆེན་གླིང, dga'-ldan theg chen gling), abreviado Gandan, es un monasterio budista de estilo tibetano en la capital de Mongolia, Ulán Bator, que fue restaurado y revitalizado a partir de 1990. Su nombre tibetano se traduce como "Gran Lugar del  Absoluto Regocijo". Actualmente residen en él varios centenares de monjes. En su interior se encuentra una estatua de 25,5 m de alto de Migjid Chenrezig, un bodhisattva budista también conocido como Avalokiteshvara. Obtuvo protección a nivel estatal en 1994.

Historia

El monasterio fue fundado oficialmente en 1835 con la construcción de su primer templo (aunque ya existían algunos edificios budistas en el lugar) por el quinto Jebtsundamba, el lama reencarnado de mayor nivel por aquel entonces. Se convirtió muy pronto en el centro principal de enseñanza budista de Mongolia y es posible decir que, aunque el asentamiento como tal existía desde mucho antes, el crecimiento como ciudad de Ulán Bator se debió a la presencia del monasterio: de un total de 25.000 habitantes 10.000 eran monjes a principios del .

En la década de 1930, el movimiento comunista de Mongolia, bajo el liderazgo de Horloogiyn Choybalsan e influido por la Unión Soviética y Iósif Stalin, destruyó todos los monasterios del país excepto unos pocos y mató a más de 15.000 lamas.

Tras haber escapado a la tremenda destrucción el monasterio khiid de Gandantegchinlen fue cerrado en 1938 pero volvió a abrir sus puertas en 1944, a la vez que se permitió que siguiera funcionando como único monasterio budista activo de Mongolia con un personal mínimo como una pequeña muestra de respeto a la religión y a la cultura tradicional mongola. Tras el fin del marxismo en Mongolia en 1990 se levantó la prohibición sobre la libertad de culto. Véase Budismo en Mongolia para más detalles.

La estatua original y principal del templo, dedicada a Chenrezig y hecha por completo de cobre, fue creada tras un llamamiento para recaudar fondos entre el pueblo mongol en 1911. Se manejan dos teorías sobre el motivo de su construcción: la más sensacionalista dice que se fabricó con la esperanza de que sirviera como ofrenda para la recuperación de la vista de Bogd Javzandamba (octavo Jebtsundamba, conocido también como Bogd Khan y que había reclamado para sí el título de Emperador de Mongolia) que se estaba quedando ciego debido a la sífilis según los rumores; la otra dice que fue creada para celebrar la independencia de Mongolia. El principal ministro de Bogd Javzandamba, Chin Wan Khanddorj, fue el encargado de la construcción de la estatua. Las tropas rusas desmontaron y trasladaron la estatua original en 1938 y su cobre se usó para fabricar casquillos y proyectiles. Tras el final de la era soviética se reconstruyó la estatua de Migjid Chenrezig en 1996, gracias una vez más a las donaciones del pueblo mongol y a contribuciones nepalíes y japonesas. Mide 26,5 m de alto y pesa más de 20 toneladas además de estar recubierta de pan de oro y adornada con 2.286 piedras preciosas y más de 100 kg de seda.

En ausencia del noveno Jebtsundamba, exiliado durante muchos años y solo recientemente ascendido de manera oficial a la posición de líder espiritual de los budistas mongoles, la cabeza visible de los budistas de la secta gelug en el país era el abad de Gandantegchinlin y aún hoy en día sigue siendo una figura preeminente entre aquellos que gestionan y organizan a los monasterios budistas mongoles.

Edificios
El monasterio contiene tres templos dedicados a servicios o a la veneración de Avalokiteshvara:

 El templo Gandan es el más antiguo y se construyó al mismo tiempo que el monasterio en 1835. Es donde se llevan a cabo los servicios importantes. En su pared izquierda se observan los 108 volúmenes del kanjur, manuscritos en el  con tinta dorada sobre papel negro por maestros mongoles. Hacia el fondo hay una cubierta de cristal que contiene una gran estatua de Buda hecha en 1956 por los lamas mongoles para conmemorar el 2500º aniversario de su muerte y otra cubierta protege un autorretrato de Zanabazar pintado en la década de 1680 a petición de su madre al que rodean pequeñas estatuas de los siete Jebtsundambas siguientes. En la pared de la derecha se alinean varias estatuas chapadas en oro de Amitayus, nombre que recibe el Buda Amitābha entre budistas de la rama tibetana cuando se le relaciona con la longevidad
 El templo Vajradhara se inauguró en 1840 y es donde se realizan los servicios diarios. En su altar principal se halla una estatua de Vajradhara, un Buda de la práctica tántrica, esculpida por Zanabazar en 1683.
 El templo Migjid Chenrezig fue construido en 1912 para alojar la estatua erguida de Chenrezig. Además de la estatua principal, las paredes están cubiertas de gran número de pequeñas representaciones de Amitayus.

En 1970 se fundó la Universidad Budista Zanabazar en el monasterio, de donde salían los únicos escasos lamas preparados para la enseñanza de toda el área de influencia soviética pero con restricciones muy estrictas: la tradicional educación religiosa desde la infancia estaba prohibida, así como el estudio de la filosofía o la dialéctica budistas, las asignaturas centrales de la educación budista tibetana superior. Tras la caída del comunismo se reanudaron las enseñanzas en la universidad, centradas en los estudios budistas e indotibetanos.

Además hay tres colegios de filosofía budista (datsans), uno de medicina y astrología y dos colegios tántricos:
 Colegio Dashchoimphel, fundado por el segundo Jebtsundamba en 1736 y que sigue el tenet (principio) de Gunchen Jamyan Shadba, monje erudito tibetano de la tradición gelug.
 Colegio Gungaachoilin, fundado en 1809 y que sigue el tenet de Banchen Sodnamdagva.
 Colegio Idgaachoinzinlin, fundado en 1912 y que sigue el tenet de Sera Jebtsunba.
 Colegio de Medicina y Astrología, donde se enseñan medicina y astrología tradicionales mongolas.
 Colegio Tántrico Jud y Colegio Tántrico Kalachakra, donde se instruye a los estudiantes en las prácticas y rituales de la rama tántrica del budismo.

Referencias

Enlaces externos

Página oficial del Monasterio Gandan  (en mongol)
Fotos del Monasterio
Fotos del monasterio en mon-photo
Artículo sobre Ulán Bator con un apartado sobre el monasterio en Voyagemongolia. (en inglés)
Budismo en Mongolia después de 1990 en Tibetan museum society(en inglés)

Lugares del budismo tibetano
Edificios y estructuras de Ulán Bator
Gandantegchinlin
Arquitectura de Mongolia del siglo XIX
Budismo en Mongolia

Monasterio de Gandantegchinlin


Divlja prerijska ruža (Wild Prairie Rose), američki film iz 2016. godine. Žanra je drame.

Sažetak
Rose Miller, koja je davno otišla od kuće. Radila je u gradu kao direktorova tajnica u velikom poduzeću. Živi u velikom stanu i zadovoljna je svojim životom. Doznala je da joj je mati teško bolesna. Da bi bila uz mater, uzela je tri tjedna godišnjeg odmora i vratila se u rodni Beresford u Južnoj Dakoti. Bolesnoj majci odlučila je za dar snimiti film. Gluhonijemi James, vlasnik trgovine pomaže joj u snimanju neobičnog filma.

Izvori

Američki filmovi 2010-ih

Divlja prerijska ruža (2016.)


Adolf Vorbuchner () a fost un ierarh romano-catolic, episcop titular de Tinum și episcop coadjutor de Alba Iulia din 7 iunie 1936 și apoi episcop al Diecezei de Alba Iulia între 28 mai și 10 septembrie 1938.

Primii ani
S-a născut la Arad în anul 1891, în familia unui militar originar din Austria. După ce a făcut studiile secundare la Alba Iulia, și-a luat licența în teologie ca absolvent al Universității din Fribourg (Elveția) și a devenit preot în anul 1914, la 21 septembrie. A profesat mai întâi ca prefect al unui orfelinat și apoi ca preot militar în Primul Război Mondial. A fost încadrat ulterior în Divizia Secuiască.

După război a fost timp de un deceniu capelan la Brașov și ulterior preot paroh și protopop la Sibiu, iar la 18 aprilie 1936 a fost numit episcop coadjutor de Alba Iulia și episcop titular de Tinum.

Episcop de Alba Iulia
Conform preotului Nicolae Brânzeu, Adolf Vorbuchner făcea parte din garnitura a doua a celor care făceau politică națională-maghiară, acestora din a doua linie fiindu-le însă impus să fie loiali și să nu se expună din punct de vedere politic. Brânzeu a afirmat că numirea sa ca episcop coadjutor de Alba Iulia s-a făcut cu dificultate, datorită faptului că Vorbuchner era fiul spiritual al episcopului Gusztáv Károly Majláth și fusese propus de acesta ca succesor, iar Alexandru Cisar, arhiepiscop al Arhidiecezei de București, nu dorea ca în scaunul episcopal de la Alba Iulia să ajungă cineva propus de Majláth.

Pentru a sprijini această numire, însuși Gyula Gömbös s-a deplasat la Roma. Având sprijin din partea Sfântului Scaun, într-un context în care Cisar fusese denunțat la Roma pentru proastă administrare, Vorbuchner a primit ca atare sprijinul nunțiului apostolic de la București, care a obținut acordul lui Alexandru I. Lapedatu pentru numirea sa. La 18 aprilie 1936 a fost numit astfel episcop coadjutor "cum jure successionis" și a fost în consecință sfințit ca episcop la 7 iunie 1936. Episcopul principal consacrator a fost arhiepiscopul Alexandru Cisar al Arhidiecezei de București, care a fost asistat de episcopii István Fiedler al Diecezei de Oradea Mare-Satu Mare și Augustin Pacha al Diecezei de Timișoara.

Pentru a lupta împotriva tendinței greco-catolicilor maghiarizați de a trece la protestantism, a solicitat în 1937, asemenea predecesorului său, permisiunea Sfântului Scaun în ceea ce privește admiterea celor care doreau să revină în sânul Bisericii Catolice, fără a mai fi nevoie de acordul mitropolitului de la Blaj. Adresându-se cu acest scop în 1937 Congregației pentru Bisericile Orientale, a fost refuzat de către aceasta într-o manieră care s-a presupus a fi corectă din punct de vedere politic.

Adolf Vorbuchner i-a succedat lui Gusztáv Károly Majláth ca episcop al Diecezei de Alba Iulia la 28 mai 1938, când Majláth s-a retras din funcția de episcop.

A decedat la 10 septembrie 1938, într-un spital din Viena, fiind succedat în scaunul episcopal de la Alba Iulia de Áron Márton.

Omul
Conform caracterizării făcute de Brânzeu, Vorbuchner era obez (avea o greutate de 120 kg), foarte comod și nu era un om rău. Ca preot militar și-a atras simpatia celorlalți. A fost un om harnic, fără a atrage atenția, și a avut o fire blândă, fiind însă circumspect. A fost un scriitor talentat și un bun orator, care s-a implicat în favoarea celor săraci și defavorizați.

Vezi și
 Lista episcopilor romano-catolici ai Transilvaniei

Note

Bibliografie
  Imre Robert, Lukacs; The relation of the Roman Catholic and Greek Catholic churches between 1867–1948 in Transylvania; Rezumat Teză de Doctorat, Universitatea Babeș-Bolyai; 2010; pp. 3–4; accesat la 1 februarie 2019

Nașteri în 1890
Nașteri pe 23 martie
Decese în 1938
Decese pe 10 septembrie
Arădeni
Episcopi romano-catolici de Alba Iulia
Maghiari din Transilvania
Români din secolul al XX-lea
Maghiari din secolul al XX-lea
Episcopi romano-catolici români

Adolf Vorbuchner


කන්නප්පන් වේලුසිංගම් වේලුපිල්ලේ යනු ගරු හිටපු තලවකැලේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී, ඔහු ප්‍රතම බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාව (එවකට සිලෝන්) පාර්ලිමේන්තුව ලාංකික පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය, 1947 මන්ත්‍රී වරයෙකි.

ජීවන සටහන්
මෙතුමා  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත
කන්නප්පන් වේලුසිංගම් වේලුපිල්ලේගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු දේශපාලනඥයින්

ගරු වේලුපිල්ලේ, කන්නප්පන් වේලුසිංගම්, පා.ම.

ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ලංකික දේශපාලනඥයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
1914 උපත්
1986 මරණ

කන්නප්පන් වේලුසිංගම් වේලුපිල්ලේ


134124 Subirachs este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
134124 Subirachs este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Begues de José Manteca. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,12 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 10,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 134001-135000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2005
Centura de asteroizi

134124 Subirachs


Reputación de marca hace referencia a la percepción buena o mala que las personas (consumidores) pueden tener sobre una marca corporativa, de producto o de servicio. La percepción sobre algo o alguien nos llega a través de imágenes, impresiones o sensaciones externas. La reputación de las marcas influida de manera creciente y significativa por la reputación en línea a partir de los clima de opinión generados por los usuarios en los diferentes contextos de sociabilidad en línea.

También se ha definido como: «La construcción social alrededor de la credibilidad, fiabilidad, moralidad y coherencia que se tiene de una persona, ente, organismo, institución, empresa, etc. Esto es, la reputación sólo es parcialmente controlable ya que se crea y recrea a partir de las percepciones que conforman un estado de opinión, consideración y valoración de otros, a partir de las decisiones y comportamientos ético-morales y/o profesionales. Asimismo se puede sostener que la reputación es una construcción social, un producto creado y acumulado de forma colectiva y que de manera inevitable tiene efectos positivos o negativos sobre el despliegue social, económico, etc. al tener una evidente connotación pública».

La reputación y las empresas
La preocupación en las empresas sobre la reputación de sí mismas o de sus marcas comerciales ha existido siempre, pero es en los años treinta con la aparición del branding cuando  aparecen las primeras técnicas de gestión de la reputación.

El branding es la primera disciplina relacionada con las marcas corporativas que se preocupa de la forma en que las personas percibirán a dichas marcas y, por lo tanto, se preocupa de la reputación que lograrán estas.

Para trabajar en la reputación de una organización es importante tener bien definidos cuáles son los atributos y ventajas que posee la empresa ante otras organizaciones, con esto sabremos cuáles son sus cualidades y se buscará el afianzamiento en el mercado creando en los públicos esa imagen sólida que ayudará al mejoramiento progresivo de su reputación.

La reputación, marketing y marca
La reputación hace viable que el marketing se pueda ejecutar, si es negativa, la marca estaría expuesta a riesgos mientras se promueve. Algunos autores han señalado la creación de una nueva terminología: "marketing de reputación". El prefijo "de", según la RAE, precisa una relación de dependencia, de arriba abajo, de origen y procedencia. Por tanto, el marketing cumple la función de herramienta clave para la difusión de los atributos que promueven una buena reputación.

El consultor mexicano Luis Maram, precisa que marketing de reputación  "es el conjunto de acciones de mercadotecnia enfocadas en mejorar la percepción y exceder las expectativas de los grupos de interés (stakeholders) de una marca". Por otro lado, el consultor peruano, Milton Vela, autor del libro "Marketing y Reputación - De la atracción a la confianza", señala que es la gestión de los valores intangibles de la marca, a través de la comunicación de marketing, para generar una percepción positiva en stakeholders más allá del cliente. Asimismo que permite fortalecer la marca con un marketing más consciente y resguardarse ante posibles riesgos o crisis.

6 claves del marketing de reputación
Vela establece seis criterios del marketing de reputación:

Cultura: Considera a la cultura de la empresa: visión, misión, valores.

Reputación: Investiga la percepción sobre la empresa en cada una de las 7 dimensiones de la reputación del modelo Reptrak: Oferta, innovación, trabajo, integridad, finanzas, liderazgo, ciudadanía.

Contexto: Considera importante el conocimiento del entorno social, político y económico en el que se desenvuelve una marca.

Stakeholders: Toma en cuenta a los grupos de interés más importantes, además del cliente

Community Power: Recomienda tener en cuenta a los fans de verdad de la empresa, los clientes que la consideran lovemark.

Escucha Activa Inteligente: Es la monitorización en tiempo real para aplicar acciones estratégicas inmediatas en Internet o en el espacio offline.

Técnicas actuales
En la actualidad nuevas técnicas de reputación como las usadas en reputación en línea, o "reputación digital", están ayudando a potenciar la sensibilidad de grandes, medianas y pequeñas empresas sobre la necesidad de controlar y gestionar su reputación a fin de poder tomar mejores decisiones y entender mejor al consumidor.

Para entender en la actualidad cómo funcionan estas empresas y sus softwares, hemos de saber que hay tres pilares fundamentales en los que se basan:

Investigación
El primer paso para controlar la reputación de marca es entender en qué estado se encuentra. Para ello es recomendable retroceder como mínimo un año atrás para mostrar a la empresa cual es la reputación percibida por el consumidor.

Con esto se deberá analizar el posicionamiento que tiene la compañía tanto en sus públicos internos como externos, saber cómo es percibida la empresa, cómo la recuerdan y si la imagen que quiere proyectar realmente es la que está trasmitiendo a sus públicos.

Monitorización (control)
Una vez entendida cual es la reputación de una marca, se inicia un proceso de monitorización que controla lo que se dice de esta marca paralelamente al trabajo de branding, comunicación y marketing que la empresa ha decidido poner en marcha.

El seguimiento de medios nos ayudara a tener una perspectiva mucho más amplia sobre lo que piensan los públicos clave, por ende la empresa debe ser consciente de la importancia que tienen los medios y cómo influyen en los públicos a la hora de tomar una decisión al elegir entre una marca u otra: sabiendo ya lo que los medios cuentan de la empresa se puede tener una imagen previa de cómo es percibida la organización.

La técnica de monitorización o monitoring es una técnica cuyo origen deriva del clipping o press-clipping tradicionales, pero a diferencia de estos el objetivo de la monitorización no es mostrar los documentos recogidos sino analizarlos y ofrecer herramientas estadísticas útiles para la toma de decisiones.

Este proceso de monitorización debe centrarse en el máximo número de canales y medios posibles a fin de poder ofrecer datos más fiables, entendiendo por canales: internet, prensa impresa tradicional, televisión y radio. Cuantos más canales y medios más precisos seremos en la toma de decisiones.

Durante el proceso de monitoring las empresas que lo ofrecen facilitan datos estadísticos relacionados con la reputación (percepción), pero también relacionados con el impacto y con el entorno en el que aparecen las marcas. Este entorno también es determinante para entender el porqué una reputación puede ser mala o buena.

Durante este proceso, los softwares de estas empresas permiten incluso identificar qué zonas geográficas o qué personas están influyendo en la reputación de las marcas.

Gestión de la reputación
La gestión de la reputación de marca no hace referencia a cómo piensan en la forma de manipular la reputación sino que se refiere a las técnicas que la empresa utilizará para entender a sus consumidores a fin de ofrecerles un servicio o producto a la altura de sus expectativas.

La comunicación es uno de los componentes vitales de las organizaciones para lograr la proyección de su imagen, pero es importante resaltar que lo que comunica la empresa debe tener coherencia con sus actitudes tanto en los ámbitos comerciales como en los sociales y económicos.

En este caso los softwares anteriormente mencionados dan paso a los expertos en branding, marketing y relaciones públicas, que son los expertos que realmente asesoraran adecuadamente a las empresas en este proceso de gestión. Todo anuncio, comunicado, packaging, etc., tendrá en cuenta los aspectos decididos en este proceso para unificar un mismo mensaje, claro e inequívoco que ayudará a que la sociedad perciba los valores deseados.

El papel de los softwares queda relegado a facilitar herramientas que permiten hacer llegar los mensajes con más facilidad y a aquellos stakeholders identificados como de interés o influyentes.

Bibliografía
 Del Fresno, Miguel (2012) El consumidor social: Reputación online y social media. Editorial UOC, 1ª edición, Barcelona, España ISBN 978-84-9788-516-4

Referencias

Enlaces externos

 Maram, L. (2020). Marketing de reputación: qué es
 Vela, M. (2016). Marketing y Reputación - De la atracción a la confianza.
 Real Academia Española. (2020). De. En Diccionario de la Lengua Española (Edición de tricentenario). https://dle.rae.es/

Mercadotecnia
Marca

Reputación de marca


Jules Lefebvre, né le  à Montréal, est un snowboardeur canadien.

Carrière
Lors de sa tendre enfance, ses débuts ludiques au parc des hirondelles lui donnent la piqûre du sport. Il poursuit ensuite son parcours d'athlète en s'entraînant à la station de ski du mont Tremblant.

Lefebvre a participé à un Championnat du monde senior en 2021. Ses meilleures performances furent enregistrées dans l'épreuve de slalom parallèle, terminant 26e au total.

En janvier 2022, Lefebvre rejoint l'équipe canadienne pour les Jeux olympiques d'hiver de 2022. Initialement laissé de côté par la fédération, il participe à un processus d'appel à l'issue duquel Lefebvre et trois de ses camarades sont ajoutés à l'équipe. Il prend part à l'épreuve de slalom géant parallèle.

Lors de l'épreuve olympique de slalom géant parallèle, Lefebvre termine 20e. Il est le Canadien le mieux classé à cette occasion.

Références

Liens externes

Snowboardeur canadien
Personnalité sportive liée à Montréal
Naissance en janvier 1996
Naissance à Montréal
Snowboardeur aux Jeux olympiques d'hiver de 2022

Jules Lefebvre (snowboard)


Salvador Sadurní Urpí (født 3. april 1941 i L'Arboç, Spanien) er en spansk tidligere fodboldspiller (målmand).

På klubplan spillede Sadurní 15 år hos FC Barcelona. Han nåede at spille næsten 250 ligakampe for klubben, og var med til at vinde både det spanske mesterskab samt tre udgaver af pokalturneringen Copa del Rey.

Sadurní spillede desuden ti kampe for det spanske landshold, som han debuterede for 9. januar 1963 i en venskabskamp mod Frankrig. Han blev europamester med Spanien ved EM 1964 på hjemmebane, men var dog ikke på banen i turneringen. Ligeledes blev han udtaget til VM 1962 i Chile, hvor han heller ikke var på banen.

Titler
La Liga
 1974 med FC Barcelona

Copa del Rey
 1963, 1968 og 1971 med FC Barcelona

EM
 1964 med Spanien

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Spanien
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1962
Fodboldspillere fra FC Barcelona

Salvador Sadurní


Taitudac (Taitudak, Taitudac, Taitudal) ist ein osttimoresischer Suco im Verwaltungsamt Alas (Gemeinde Manufahi).

Geographie

Vor der Gebietsreform 2015 hatte Taitudac eine Fläche von 94,91 km². Nun sind es 95,42 km². Der Suco liegt im Nordwesten des Verwaltungsamts Alas. Nördlich befindet sich der Suco Aituha, südöstlich der Suco Maha-Quidan und östlich, jenseits des Südlichen Laclós, der Suco Dotik. Im Westen und Süden grenzt Taitudac an das Verwaltungsamt Same mit seinen Sucos Tutuluro, Babulo und Betano. Im Norden fließt der Fluss Marak erst entlang eines Teils der Grenze zu Aituha, bevor er Taitudac durchquert und in den Südlichen Lacló mündet. Die Grenze zu Tutuluro bildet der Sui, ein Nebenfluss des Caraulun. An der Südspitze von Taitudac entspringt an der Grenze zu Maha-Quidan der Quelan, der beim Ort Fericsare (Feriksare, Ferik Sare) den Suco durchquert und dann die Grenze zu Betano bildet.

Im Norden reicht der Ort Alas mit seinen Vororten Ailora und Lurin nach Taitudac hinein. etwas weiter westlich liegt das Dorf Manus (Manos). Die Überlandstraße von Alas nach Same führt durch Lurin und den Norden von Taitudac. Fericsare verfügt über eine eigene Grundschule, die Escola primaria Fericsare/Taitudac und einen provisorischen Hubschrauberlandeplatz.

Im Suco befinden sich die fünf Aldeias Ailora, Cakeuc Laletec (Kakeuk Laletek), Lurin, Mahaclusin und Manus.

Einwohner
In Taitudac leben 2.167 Einwohner (2022), davon sind 1.133 Männer und 1.034 Frauen. Im Suco gibt es 332 Haushalte. Fast 98 % der Einwohner geben Tetum Terik als ihre Muttersprache an. Eine kleine Minderheit spricht Tetum Prasa.

Geschichte

Zwischen dem 10. und 16. November 1998 führten die Streitkräfte Indonesiens eine Militäraktion im damaligen Subdistrikt Alas durch. Sie war die Reaktion auf einen Angriff der Widerstandsbewegung der FALINTIL auf das indonesische Militär am 9. November 1998. Dabei waren drei indonesische Soldaten getötet und 13 gefangen genommen worden. Elf Soldaten wurden später freigelassen. Am 13. November griff das indonesische Militär Taitudac an und nahm Vicente Xavier, den Dorfchef und vier weitere Personen fest. Sie wurden nach Barique gebracht und dort hingerichtet. Der Kommandeur der indonesischen Truppen in Osttimor erklärte, der Dorfchef sei der führende Kopf hinter der FALINTIL-Aktion gewesen. Am 15. November wurde Taitudac vom indonesischen Militär erneut angegriffen. Zwei Nichten von Vicente Xavier, beides Teenager, wurden festgenommen und im militärischen Hauptquartier des Distrikts in Same in Einzelhaft arrestiert. Elf weitere Menschen wurden am 16. November von Kopassus in Taitudac und Betano verhaftet. Viele Bewohner der angegriffenen Dörfer flohen in die Wälder oder suchten Zuflucht in katholischen Gemeindehäusern. Die Zurückgebliebenen mussten mit Nahrungs- und Wasserknappheit kämpfen, da die Indonesier die Wasserleitung zerstört hatten. Insgesamt wurden etwa 50 Einwohner des Subdistrikts Alas exekutiert und 30 weitere verhaftet.

Politik
Bei den Wahlen von 2004/2005 wurde Benjamin de Carvalho zum Chefe de Suco gewählt. Bei den Wahlen 2009 gewann Aquelino Coelho und 2016 Abel Bocase.

Weblinks

 Ergebnisse des Zensus 2010 für den Suco Taitudac (tetum; PDF; 8,4 MB)
 Ergebnisse des Zensus 2015 für den Suco Taitudac (tetum; PDF;)
 Seeds of Life: Suco information sheets Alas (tetum)

Einzelnachweise

Suco in Manufahi

Taitudac


Christopher James "Chris" Evans (født 1. april 1966) er en britisk tv-vært, forretningsmand og producer af radio og TV. Han startede på Piccadilly Radio, Manchester, som teenager, inden han flyttede til London, hvor han blev radiovært på BBCs Greater London Radio og herefter Channel 4, hvorThe Big Breakfast gjorde ham kendte. Snart efter kunne han diktere nogle gode vilkår, hvilket gjorde det muligt for ham også at arbejde for konkurrerende radio- og tv-stationer. På jobs som Radio 1s Breakfast Show og TFI Friday havde han en blanding af interviews med kendte, musik og konkurrencer, der blev præsenteret på en irrelevant måde, der gav god rating blandt seere og lyttere, selvom det også kastede en del klager af sig. I 2000 var hans Storbritanniens højest betalter entertainer, ifølge Sunday Times Rich List. I skatteåret til april 2017 var hans BBCs højest betalte vært, hvor han tjente mellem £2,2 og £2,25 mio.

I 2005 startede han en karriere på BBC Radio 2, hvor han blev vært på Drivetime, før han i 2010 blev vært på The Chris Evans Breakfast Show hver morgen. He previously presented The One Show on Fridays between 2010 and 2015. Since 2011, he has co-hosted Radio 2 Live in Hyde Park.

I 2015 skrev han en 3-årig kontrakt som ny vært på Top Gear. Den 23. juni 2015 blev det bekræftet at TFI Friday ville vende tilbage med en syvende serie med otte episoder i december 2015. Evans bekræftede at han ville blive vært. Det blev afsløret at BBC Top Gear-holdet krævede, at Evans skulle forlade TFI Friday efter den kommende serie, hvis han ønskede at fortsatte med Top Gear. Den 4. juli 2016 annoncerede Evans, at han ville stoppe som vært for Top Gear.

Filmgrafi

Referencer

Eksterne henvisninger

Tv-værter fra Storbritannien

Chris Evans (programleder)


Ben Daniels (10 de junio de 1964) es un actor inglés.

Biografía
Es hijo de Danny, un ingeniero, y Cynthia Daniels, dueña de una tienda de ropa para niños. Tiene una hermana mayor y una hermana menor.

Estudió durante tres años en la London Academy of Music and Dramatic Art.

Desde 1993 está en pareja con el actor Ian Gelder, a quien conoció cuando trabajaban en una puesta de Entertaining Mr. Sloane en el teatro Greenwich.

Carrera
En 1994 interpretó a Mercucio en una adaptación televisiva de Romeo y Julieta.

En 1999 interpretó a Lord Kildare en la miniserie Aristocrats.

En 2001 trabajó en la película Conspiracy, donde interpretó al secretario de estado alemán Josef Bühler.

Entre 2000 y 2004 interpretó a Finn Bevan en la serie Cutting It.

En 2003 interpretó al teniente coronel Aleksandr Ignatyevich Vershinin en una puesta de Tres hermanas.

En 2005, interpretó al cabo Goat en la película de ciencia ficción Doom y al escritor Ian Fleming en el telefilm Ian Fleming: Bondmaker.

En 2006, interpretó a Nicholas Brocklehurst, un asesor del embajador británico, en la serie The State Within. Ese mismo año encarnó a Francis Walsingham en la miniserie The Virgin Queen.

En 2008 interpretó a Caifás en la miniserie The Passion.

Entre 2009 y 2011, formó parte del elenco principal de Law & Order: UK, donde interpretó al fiscal mayor de distrito James Steel. En 2011 participó como invitado en la cuarta temporada de la serie de ciencia ficción Merlín, donde interpretó a Tristán.

En 2013 trabajó en Jack the Giant Killer. También participó en la segunda temporada de la serie The Paradise en el papel del exmilitar Tom Weston, esposo de Katherine Glendenning (Elaine Cassidy).

Entre 2013 y 2014, interpretó a Adam Galloway, amante de Claire Underwood en la serie estadounidense House of Cards.

En 2014 trabajó en la miniserie Jamaica Inn, en la que interpretó a Francis Davey, el párroco de Altarnun.

En 2016 interpretó a Humphrey Stafford 1.º. duque de Buckingham en la serie The Hollow Crown. A principios de marzo del mismo año se anunció que se había unido al elenco de la serie El exorcista.

Filmografía

Televisión

Cine

Teatro

Videos

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 National Theatre > Performers > Ben Daniels

Actores de televisión de Inglaterra
Alumnado de la London Academy of Music and Dramatic Art
Ganadores del Premio Laurence Olivier
Actores de teatro de Inglaterra
Actores de cine de Inglaterra
Nacidos en Nuneaton

Ben Daniels


المصوت المفتوح  هو مصوت يُنتج واللسان في أقصى بعد ممكن عن سقف الفم، وهو صوت شائع في لغات العالم.

مصطلح مصوت مفتوح هو المستخدم في الأبجدية الصوتية الدولية، ولكن كثيرا ما يستخدم أيضا مصطلح مصوت منخفض في الإشارة إلى هكذا مصوتات، ولا يشترط حينها أن يكون المصوت في أقصى الانخفاض بل قد يكون في أي موقع بين المصوت المتوسط والمصوت المفتوح.

يوجد أربعة مصوتات مفتوحة في ألفبائية صوتية دولية:
 مصوت أمامي مفتوح غير مدور //
 مصوت أمامي مفتوح مدور //
 مصوت خلفي مفتوح غير مدور //
 مصوت خلفي مفتوح مدور //

مراجع

لسانيات
مصوتات

مصوت مفتوح


Pita Limjaroenrat (; apelidado de Tim; nascido em 5 de setembro de 1980) é um político e empresário tailandês. Ele é o líder do partido Move Forward, o sucessor de fato do extinto partido Future Forward.

Infância e educação
Pita nasceu em 5 de setembro de 1980, o filho mais velho de Pongsak Limjaroenrat, ex-conselheiro do Ministro da Agricultura e Cooperativas da Tailândia, e Linda Limjaroenrat. Ele é sobrinho de Padung Limjaroenrat, ex-secretário do Ministro do Interior da Tailândia e assessor próximo do então primeiro-ministro Thaksin Shinawatra.

Depois de terminar o ensino médio na Nova Zelândia, ele voltou para a Tailândia e se formou em finanças pela Faculdade de Comércio e Contabilidade da Universidade Thammasat, onde se formou em 2002 com honras de primeira classe e obteve uma bolsa de estudos para estudar na Universidade do Texas em Austin. Mais tarde, ele também recebeu uma bolsa de estudos internacional da Universidade de Harvard, tornando-se o primeiro tailandês a fazê-lo. Ele concluiu um mestrado conjunto em Políticas Públicas na John F. Kennedy School of Government de Harvard e um mestrado em administração de empresas na Sloan School of Management do Instituto de Tecnologia de Massachusetts em 2011.

Carreira política
Pita inicialmente ingressou como membro do Future Forward Party (). A convite do líder do partido, Thanathorn Juangroongruangkit, ele aceitou a oferta para se candidatar nas eleições gerais tailandesas de 2019 e ganhou uma cadeira na Câmara dos Deputados como o quarto representante de seu partido na lista de partidos.

Pita liderou o Partido Move Forward nas eleições gerais de 2023. Em 15 de maio, ele declarou que estava pronto para se tornar primeiro-ministro depois que seu partido recebeu o maior número de votos e convidou o Partido Pheu Thai e vários partidos menores para formar um governo de coalizão.

Referências

Políticos da Tailândia

Pita Limjaroenrat


الزاويتان المشتركتان بالرأس هما زاويتان
تشتركان بالرأس وبالضلعين ولكن تكونان متقابلتان بالاتجاه. تكون مثل هذه الزوايا ذات قياس متساوي. تنتج الزوايتان المشتركتان بالرأس عن تقاطع مستقيمين حيث ينتج عند نقطة تقاطعهما أربع زوايا يكون كل زوج متقابل منهما متساوياً.

مراجع

زوايا

زاويتان تشتركان بالرأس


පීනිෂියාව පුරාණ කැතෑන්හි උතුරු කොටසේ වු පුරාණ ශිෂ්ටාචාරයක් විය. එහි අගනගරය තිබුණේ මුහුදු බඩ ප්‍රාන්ත දිගේය. (වර්තමානයේ ලෙබනනය, සිරියාව සහ ඊශ්‍රයලය) පීනිෂියානු ශිෂ්ටාචාරය වෙරළ බඩ වෙළෙඳ සංස්කෘතියකින් යුක්ත වු අතර එහි වෙළෙඳාම ක්‍රි.පු. 1200 – 900 දී මධ්‍යධරණි මුහුද අවට පැතිර තිබුණි. එවන් නගර කේන්ද්‍රකර ගත් සංස්කෘතින්හි මායිම්වල උච්චාවචනය වීම් දක්නට තිබුණ ද ටයර් නගරයේ දකුණු දිගට වන්නට ස්ථාවරව තිබු බව දක්නට ලැබේ. සයිඩන් හා ටයර් අතර පිහිටි සරෙප්ටා (දැනට සරා ෆන්ඩ්) නගරය පීනිෂියා නිජබිමේ වැඩියෙන්ම කැණීම්වලට ලක්වු නගරයයි. පීනිෂීයානු වරුන් වැඩියෙන්ම වෙළෙඳාම් කටයුතු කළේ ශ්‍රම බලය යෙදවු ඔරු වර්ගයක් වු හම්බානාවලිනි. බයරිම නිර්මාණය කළ ප්‍රථම ශිෂ්ටාචාරය වන්නේ මෙයයි.

පීනිෂීයන්වරු තමුන් තනි ජන වර්ගයක් ලෙස කොතරම් දුරට සිතුවේද යන්න අවිනිෂ්චිතය. ඔවුන්ගේ ශිෂ්ටාචාරය පාලනය කළේ ග්‍රීසියේ මෙන් නගරාණ්ඩුය. සෑම නගරාණ්ඩුවක්ම දේශපාලනික වශයෙන් නිදහස් ඒකකයක් වූයේය. එසේ වුවත් ඔවුන්ට ගැටුම් ඇති කර ගැනීමට නිදහස තිබුණි. වෙනත් නගරාණ්ඩුවකට ප්‍රධානත්වය ගත හැකිව තිබුණි. ගිවිසුම් ඇති කර ගනිමින් සහයෝගයෙන් ක්‍රියාකිරීමේ නිදහස තිබුණි. ලෙවන්ට්හි වු පීනිසීයානු ප්‍රාන්ත අතරින් වඩාත්ම බලවත් වුයේ ටයර් සහ සයිඩන්ය.පීනිෂීයන්වරු හීබෲවරුන් සමග කුළුපගව සිටිය අතර සොලමන්ගේ එක්සත් රාජාණ්ඩුවේ ආරම්භය වන විට ද පීනිෂියන්වරු හා හීබෲවරුන් අතර විවාහ සිදුවී තිබුණි. පුරාණ ඊශ්‍රායලයේ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයට ප්‍රධාන වශයෙන් ඔවුන් බලපෑ බව සැලකේ. හෝඩියේ පුළුල් භාවිතයක් සිදුකළ මුල්ම ජන කොට්ඨාශය වන්නේ ද පීනිෂීන්වරුය. සියලුම නවීන හෝඩි වල පුරෝගාමියා ලෙස සැලකෙන්නේද කැනනයිට් - ෂීනිෂියානු හෝඩියයි. පීනිෂියන්වරු පීනිෂියානු භාෂාව කතා කළහ. කැනැනයිට් භාෂාව හීබ්‍රෑ සමග පරස්පර ලෙස තේරුම් ගත හැකිය. පීනීෂියන්වරු වෙරළ බඩ වෙළදාම හරහා තම භාෂා භාවිතය උතුරු අප්‍රිකාවේ හා යුරෝපයේ පැතිරවූහ. ශිලා ලේඛනවලට අමතරව ඔවුන් බොහෝ පොත් ලියුහ. (දැනට ඒවා විනාශ වී ගොස්ය) සිසේරියා බයුස්බියස් ලියු 'ක්‍රිස්තු ධර්මය සම්මිශ්‍රණය' නම් ග්‍රන්ථයේ පිලෝ ඔප් බයිබ්ලොස් සහ 'සැන්චුනිඒතන්' ග්‍රන්ථවලින් උපුටා ගත් කොටස් විශාල ලෙස දැක්වේ. උතුරු අප්‍රිකානු පීනිෂියානු කුඩා ජනපද පීනිෂියන්වරු විශාල ලෙස දැක්වේ. උතුරු අප්‍රිකානු පීනිෂියානු කුඩා ජනපද සීනිෂියන් වරු ගැන වඩ වඩාත් දැන ගැනීමට උත්සුක වූහ. ශාන්ත ඕගස්ටීන් හීබෲ භාෂාවේද ෂීනිෂියානු භාෂාවේද යෙදෙන සමජාතීය වචන විස්තර කිරීමට හැකි අයෙක් විය. ඔහුගේ මව ශාන්ත මොනිකාද මෙම කුඩා ජනපදවල සම්භවයක් වූ ඇත්තියක් බව කියවේ.

සටහන්

{|

පීනිෂියාව


Lygophis dilepis, também conhecido como cobra-d'água, é uma espécie de réptil do grupo Lygophis.

dilepis

Lygophis dilepis


Ivan I. Talaia je bio 32. papa Aleksandrije i patrijarh svetog Trona sv. Marka od 481. – 482. godine.

Život
Bio je izabran za patrijarha Aleksandrije 481. godine, naslijedivši patrijarha Timoteja III. Salofakiolosa.

Kao odani sljedbenik Vijeća Kalcedona odbio je potpisati Henotikonski edikt. Zbog toga ga je car Zenon izopćio i imenovao miafizita Petera Mongusa kao legitimnog patrijarha, ali pod uvjetom da potpiše Henotikonski edikt. Mongus je to prihvatio što je rezultiralo da su ga priznala oba patrijarha - i Antiohije i Konstantinopola.

Patrijarh Ivan I. Talaia je pobjegao u Rim, gdje ga je papa Simplicije srdačno dočekao. Ovaj papa je odbio priznati Petra Mongusa, pri čemu je branio Ivanova prava u dva pisma koja je poslao patrijarhu Akaciju iz Konstantinopola. Pošto je, unatoč svemu, Akacije nastavio biti odan henotikonskom ediktu kao i zajedništvu s Petrom Mongusom, papa ga je ekskomunicirao 484. godine. Nastali raskol je ostao poznat kao Akacijeva šizma i trajao je do 519. godine.

Ivan I. se u konačnici odrekao svoga prava da bude patrijarh Aleksandrije i postao je biskup talijanskog grada Nole.

Izvori

Vanjske poveznice

Koptski pape

Ivan I. Talaia


An Trichocentrum cavendishianum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni James Bateman, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mark W. Chase och Norris Hagan Williams. An Trichocentrum cavendishianum in nahilalakip ha genus nga Trichocentrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Trichocentrum

Trichocentrum cavendishianum


The near-open front unrounded vowel, or near-low front unrounded vowel, is a type of vowel sound. The symbol in the International Phonetic Alphabet that represents this sound is , a lowercase of the  ligature. Both the symbol and the sound are commonly referred to as "ash".

The rounded counterpart of , the near-open front rounded vowel (for which the IPA provides no separate symbol) has been reported to occur allophonically in Danish; see open front rounded vowel for more information.

In practice,  is sometimes used to represent the open front unrounded vowel; see the introduction to that page for more information.

In IPA transcriptions of Hungarian and Valencian, this vowel is typically written with .

Features

Occurrence

See also
 Index of phonetics articles

Notes

References

External links

Near-open vowels
Front vowels
Unrounded vowels

Near-open front unrounded vowel


Russisk Turkestan (russisk: Русский Туркестан, Russkij Turkestan) var den vestlige del af Turkestan i det russiske imperium (administreret som en kraj eller generalguvernement), der omfatter oaseområdet syd for den kasakhiske steppe, men ikke protektoraterne Bokhara-emiratet og Khiva-khanatet.

Etablering

Selvom Rusland havde ekspanderet sydpå ind på stepperne fra Astrakhan og Orenburg siden Khivan-ekspeditionen initieret af Peter den Store i 1717, bliver starten på den russiske koloniale erobring i Turkestan normalt dateret til 1865. Dette år erobrede de russiske styrker byen Tasjkent under ledelse af general Mikhail Chernyajev og udvidede territorierne under Turkestan Oblast (en del af Orenburg Generalguvernement). Chernyajev havde overskredet sine ordrer (han havde kun 3.000 mænd under sin befaling på det tidspunkt), men regeringen i Sankt Petersborg anerkendte alligevel annekteringen. Denne blev hurtigt efterfulgt af erobringen af Khodzhent, Dzhizak og Ura-Tyube, der kulminerede i annekteringen af Samarkand og den omkringliggende region ved Zeravshan-floden fra Bokhara-emiratet i 1868, der dannede Zeravsh Special Okrug i Turkestan.

En redegørelse for den russiske erobring af Tasjkent blev skrevet i "Urus leshkerining Türkistanda tarikh 1262-1269 senelarda qilghan futuhlari" af Mullah Khalibay Mambetov.

Udvidelse

I 1867 blev Turkestan etableret som et særskilt general-guvernement under sin første generalguvernør Konstantin Petrovich Von Kaufman. Hovedstaden var Tasjkent, og den bestod oprindeligt af tre oblaster (provinser): Syr Darya, Semirechye Oblast og Zeravshan Okrug (senere Samarkand Oblast). Til disse blev der i 1873 tilføjet Amu Darya Division (Russisk: отдел, otdel), der blev erobret fra Khiva-khanatet, og i 1876 dannede Fergana Oblast fra den resterende del af Kokand-khanatet, hvilket blev opløst efter et oprør i 1875. I 1894 blev den transkaspiske region, der blev erobret i 1881-1885 af generalerne Mikhail Skobelev og Mikhail Annenkov, tilføjet til generalguvernementet.

Kolonisation

Administrationen af regionen havde en næsten rent militær karakter. Von Kaufman døde i 1882, og et udvalg under Fedor Karlovich Giers (eller Girs, broder til den russiske udenrigsminister Nikolaj Karlovich Giers) rejste rund i krajen og udarbejdede reformforslag, der blev gennemført efter 1886. I 1888 nåede den nye Trans-kaspiske jernbane, begyndt i Uzun-Ada ved kysten af det Kaspiske Hav i 1877, frem til Samarkand. Ikke desto mindre var Turkestan forblevet en isoleret kolonimæssig forpost med en administration, som bevarede mange karakteristiske træk fra de tidligere islamiske regimer, herunder kadi-domstole og en "indfødt" administration, der decentraliserede megen magt til lokale aksakaler (ældsteråd). Det var helt ulig det europæiske Rusland. I 1908 ledte grev Konstantin Konstantinovich Pahlen en ny reformkommission til Turkestan, der i 1909-1910 skrev en monumental rapport, der dokumenterede administrativ korruption og ineffektivitet. Den Jadid-uddannelsesreformbevægelse, der stammede fra tatarerne, spredtes blandt muslimerne i Centralasien under det russiske styre.

En politik med bevidst håndhævelse af den anti-moderne, traditionelle, antikke konservative islamiske uddannelse i skoler og islamisk ideologi blev håndhævet af russerne for bevidst at hæmme og ødelægge modstand mod deres styre ved at holde dem i stand til at forebygge udenlandske ideologier fra at trænge ind.

Russerne implementerede turkificering på Ferghana og Sarmakand-tadsjikerne, der erstattede tadsjikisk sprog med usbekisk, hvilket resulterede i et usbekisk dominerende talende Samarkand, mens årtier før tadsjisk var det dominerende sprog i Samarkand.

Basmachi

I 1897 nåede jernbanen Tashkent, og endelig i 1906 blev der åbnet en direkte jernbaneforbindelse med det europæiske Rusland på tværs af steppen fra Orenburg til Tasjkent. Dette førte til meget større antal etniske russiske bosættere, der flyttede ind i Turkestan, end hidtil var tilfældet, og deres bosættelse blev overvåget af en specielt oprettet migrationsafdeling i Sankt Petersborg (Переселенческое Управление). Dette medførte stor utilfredshed blandt lokalbefolkningen, da disse bosættere tog de knappe jord- og vandressourcer væk fra dem. I 1916 udløste denne utilfredshed Basmachi-oprøret, der blev udløst af et dekret, der tvang de indfødte ind i arbejdsbataljoner (de havde tidligere været undtaget fra militærtjeneste). Tusindvis af bosættere blev dræbt, og dette blev modsvaret af russiske repressalier, især mod den nomadiske befolkning. For at undslippe russere, der slog dem i 1916, undslap uzbekere, kazakhere og kirgisere til Kina. Xinjiang blev et fristed for de flygtede kasakhere undslippe russerne, efter at muslimerne blev pålagt værnepligt af den russiske regering. Turkmenerne, Kirgisierne og Kasakherne blev alle påvirket af opstanden fra 1916 forårsaget af den russiske regerings krav om værnepligt. Værnepligten blev dekreteret den 25. juni 1916. Ordren var ikke rigtig blevet gennemført på det tidspunkt, hvor februarrevolutionen fandt sted i 1917. Denne skulle indlede et endnu blodigere kapitel i Turkestans historie, efter som bolsjevikkerne fra Tashkent-sovjetten, der udelukkende bestod af russiske soldater og jernbanearbejdere uden muslimer blandt medlemmerne, lancerede et angreb på den autonome Jadid-regering i Kokand i begyndelsen af 1918, hvilket efterlod omkring 14.000 døde. Modstand mod bolsjevikkerne af den lokale befolkning (betegnet som "Basmachi" eller "Banditry" af sovjethistorikere) fortsatte frem til begyndelsen af 1930-erne.

Guvernører

Turkestan havde 21 generalguvernører.

 1865–1867 Mikhail Grigoryevich Chernyaev (Militærguvernør)
 1866–1867 Dmitri Ilyich Romanovskiy (civil Guvernør)
 1867–1881 Konstantin Petrovich von Kaufman
 1881–1882 Gerasim Alexeevich Kolpakovsky
 1882‒4 Mikhail Chernyayev
 1884‒9 Nikolai Rozenbakh
 1889–1898 Alexander Borisovich Vrevsky
 1898–1901 Sergey Mikhailovich Dukhovsky
 1901–1904 Nikolay Alexandrovich Ivanov
 1904–1905 Nikolay Nikolayevich Tevyashev
 1905–1906 Vsevolod Victorovich Zaharov
 1906 Demyan Ivanovich Subbotin
 1906 Yevgeny Osipovich Matsievsky
 1906–1908 Nikolai Ivanovich Grodekov
 1908–1909 Pavel Ivanovich Mischenko
 1909–1910 Alexander Vasilyevich Samsonov
 1910–1911 Vasiliy Ivanovich Pokotilo
 1911–1914 Alexander Vasilyevich Samsonov (restored)
 1914–1916 Fedor Vladimirovich Martson
 1916 Mikhail Romanovich Yerofeyev
 1916‒17 Aleksey Kuropatkin

Noter

Litteratur
 В.В. Бартольд История Культурной Жизни Туркестана (Москва) 1927
 Seymour Becker Russia's Protectorates in Central Asia, Bukhara and Khiva 1865–1924 (Cambridge, Massachusetts) 1968
 T.K. Beisembiev The Life of Alimqul (London) 2003
 Daniel Brower Turkestan and the Fate of the Russian Empire (London) 2003
 Aftandil Erkinov. Praying For and Against the Tsar: Prayers and Sermons in Russian-Dominated Khiva and Tsarist Turkestan.Berlin: Klaus Schwarz Verlag, 2004 (=ANOR 16), 112 p.
 Aftandil S.Erkinov. The Andijan Uprising of 1898 and its leader Dukchi-ishan described by contemporary Poets'' TIAS Central Eurasian Research Series No.3. Tokyo, 2009, 118 p.
 Adeeb Khalid The Politics of Muslim Cultural Reform. Jadidism in Central Asia (Berkeley) 1997
 Hisao Komatsu, The Andijan Uprising Reconsidered a: Symbiosis and Conflict in Muslim Societies: Historical and Comparative Perspectives, ed. by Tsugitaka Sato, Londres, 2004.
 Ole Olufsen: "Russisk Turkestan (Vest-Turkestan)" (Geografisk Tidsskrift, Bind 24; 1918)
 Ole Olufsen: "Russisk Turkestan" (Geografisk Tidsskrift, Bind 24; 1918)
 Ole Olufsen: "Centralasiens Jærnbaner" (Geografisk Tidsskrift, Bind 24; 1918)
 Eugene Schuyler Turkistan (London) 1876 2 Vols.
 G.N. Curzon Russia in Central Asia (London) 1889
 Ген. М.А. Терентьев История Завоевания Средней Азии (С.Пб.) 1903 3 Vols.
 Count K.K. Pahlen Mission to Turkestan (Oxford) 1964

Turkestan
Kasakhstan
Turkmenistan
Usbekistan
Tadsjikistan

Russisk Turkestan


Neom er et forslag til en fremtidig kæmpeby på tværs af landene Saudi-Arabien og Jordan samt, via en foreslået bro over det Røde Hav, Egypten. Projektet blev præsenteret af den saudiarabiske kronprins Mohammad bin Salman i Riyadh 24. oktober 2017. Der vil indledningsvis blive afsat $500 milliarder fra Saudi-Arabien fond til offentlige investeringer samt internationale investorer til projektet.

Byområdet, som skal blive større end New York City, er tænkt som en slags fristad med egne love, skatter og et autonomt juridisk system. Det er endvidere planen, at byen skal forsynes med energi udelukkende fra vedvarende kilder som sol og vind; tanken med dette er på sigt at reducere Saudi-Arabiens afhængighed af olie.

Referencer

Saudi-Arabien

Neom


الخطوط الجوية القبرصية  هي شركة الطيران الوطنية القبرصية، يقع مقرها الرئيسي في العاصمة القبرصية نيقوسيا، وتتخذ من مطاري مطار لارنكا الدولي ومطار بافوس الدولي مراكز لعملياتها، وذلك بسبب إغلاق مطار نيقوسيا الدولي بعد التدخل التركي في قبرص عام 1974، يرجع تاريخ إنشاء الخطوط الجوية القبرصية إلى عام 1947، وتقدم الشركة خدماتها لأكثر من 25 وجهة في الشرق الأوسط، الخليج العربي وأوروبا.

مراجع

أعضاء إياتا سابقون
الخطوط الجوية البريطانية
انحلالات سنة 2015 في قبرص
تأسيسات سنة 1947 في قبرص
شركات طيران انحلت في 2015
شركات طيران أسست سنة 1947
شركات طيران حكومية
شركات طيران سابقة في قبرص
علامات تجارية قبرصية
شركات مقرها في نيقوسيا

الخطوط الجوية القبرصية


Die 84. Infanterie-Division war ein Großverband der Preußischen Armee im Ersten Weltkrieg.

Geschichte
Die Division wurde nach Ausbruch des Ersten Weltkriegs aus Einheiten der Festung Posen gebildet und war bis Ende Dezember 1917 an der Ostfront im Einsatz. Dann erfolgte die Verlegung in den Westen, wo sie sich bis Kriegsende an den dortigen Kämpfen beteiligte. Nach dem Waffenstillstand marschierten die Reste der Division in die Heimat zurück, wo der Großverband demobilisiert und schließlich im Februar 1919 aufgelöst wurde.

Gefechtskalender

1914
 16. November bis 15. Dezember – Schlacht um Łódź
 ab 18. Dezember – Schlacht bei Rawka-Bzura

1915
 bis 14. Juni – Schlacht bei Rawka-Bzura
 17. Juli bis 5. August – Kämpfe um Warschau
 8. bis 18. August – Verfolgungskämpfe zwischen Weichsel und Bug
 19. bis 24. August – Schlacht an der Pulwa-Nurzec
 25. bis 31. August – Verfolgungskämpfe an der Bialowieska-Puszcza
 1. bis 12. September – Kämpfe an der Jasiolda und an der Zelwianka
 13. bis 18. September – Schlacht bei Slonim
 ab 19. September – Kämpfe an der oberen Schtschara-Serwetsch

1916
 bis 30. Juli – Kämpfe an der oberen Schtschara-Serwetsch
 ab 30. Juli – Stellungskämpfe an der Beresina, Olschanka und Krewljanka

1917
 bis 30. Juni – Stellungskämpfe an der Beresina, Olschanka und Krewljanka
 1. Juli bis 11. September – Stellungskämpfe am Serwetsch, Njemen, an der Beresina, Olschanka und Krewljanka
 19. bis 27. Juli – Abwehrschlacht Smorgon-Krewo (Teile der Division)
 12. September bis 14. Dezember – Stellungskämpfe an der oberen Schtschara-Serwetsch-Njemen
 15. bis 17. Dezember – Waffenruhe
 17. bis 27. Dezember – Waffenstillstand
 ab 28. Dezember – Reserve der OHL und Transport nach dem Westen

1918
 bis 2. Januar – Reserve der OHL und Transport nach dem Westen
 3. Januar bis 15. Mai – Stellungskämpfe vor Verdun
 15. Mai bis 8. Juni – Kämpfe an der Avre und bei Montdidier und Noyon
 9. Juni bis 7. August – Kämpfe an der Avre und an der Matz
 9. bis 13. Juni – Schlacht bei Noyon
 8. August bis 3. September – Abwehrschlacht zwischen Somme und Oise
 12. bis 20. August – Kämpfe auf den Waldbergen nördlich der Matz
 29. August bis 3. September – Schlacht in den Waldbergen östlich Noyon
 4. bis 18. September – Kämpfe vor der Siegfriedfront
 19. September bis 9. Oktober – Abwehrschlacht zwischen Cambrai und St. Quentin
 10. bis 17. Oktober – Kämpfe vor und in der Hermannstellung
 17. Oktober – Kämpfe zwischen Oise und Serre
 18. Oktober bis 4. November – Kämpfe in der Hundingstellung
 5. bis 11. November – Rückzugskämpfe vor der Antwerpen-Maas-Stellung
 ab 12. November – Räumung des besetzten Gebietes und Marsch in die Heimat

Gliederung

Kriegsgliederung vom 2. Juni 1916
 167. Infanterie-Brigade
 Infanterie-Regiment Nr. 333
 Infanterie-Regiment Nr. 334
 168. Infanterie-Brigade
 Infanterie-Regiment Nr. 335
 Infanterie-Regiment Nr. 336
 Kavallerie-Regiment Nr. 84
 Stab/Reserve-Fußartillerie-Regiment Nr. 6
 3. Ersatz-Abteilung/1. Posensches Feldartillerie-Regiment Nr. 20
 6. Batterie/Reserve-Fußartillerie-Regiment Nr. 5
 4. Reserve-Fußartillerie-Batterie Nr. 26
 Landwehr-Pionier-Kompanie/XII. (I. Königlich Sächsisches) Armee-Korps

Kriegsgliederung vom 3. November 1918
 168. Infanterie-Brigade
 Infanterie-Regiment Nr. 335
 Infanterie-Regiment Nr. 336
 Infanterie-Regiment Nr. 423
 3. Eskadron/2. Hannoversches Dragoner-Regiment Nr. 16
 Artillerie-Kommandeur Nr. 54
 Feldartillerie-Regiment Nr. 248
 III. Bataillon/Fußartillerie-Regiment Nr. 25
 Pionier-Bataillon Nr. 84
 Divisions-Nachrichten-Kommandeur Nr. 84

Kommandeure

Literatur
 Ruhmeshalle unserer Alten Armee. Herausgegeben auf Grund amtlichen Materials des Reichsarchivs, Militär-Verlag, Berlin 1927, S. 72, 152.
 Histories of Two Hundred and Fifty-One Divisions of the German Army Which Participated in the War (1914–1918). United States War Office as War Department Document No. 905, Office of the Adjutant, 1920, S. 554–557.

Weblinks

Einzelnachweise

Division #::84
Geschichte von Posen
Gegründet 1914
Aufgelöst 1919

84. Infanterie-Division (Deutsches Kaiserreich)


Et industrisamfund beskriver et samfund som er industrialiseret, og hvis vigtigste indtægtskilde stammer fra industrisektoren. Industrisamfund begyndte at opstå med industrialiseringen i 1800-tallet og afløste mange steder landbrugssamfund.

Se også
 Miljøhistorie
 Sekundærerhverv

Referencer

Etnografi
Økologi
Samfundstypologi

Industrisamfund


Pilav; pirinç, bulgur gibi taneli bitkilerin veya şehriye, kuskus gibi makarna türlerinin suda pişirilmesiyle yapılan bir yemektir.

Birçok çeşidi vardır; İtalyan usulü pilava risotto, İran pilavına çilav denir. Özellikle Japonya ve Çin'de pirinç pilavı çok tüketilir.

Türk kültüründe pilav

15. yüzyılda sarayda pilav yeniyor ve Fatih Sultan Mehmet'in sofralarında sade pilavın dışında sebzelisi, etlisi ve tavuklusunun yer aldığı kayıtlardan anlaşılıyor. Ancak pirinç nadir bir malzeme olduğu için çok uzun bir dönem pilav sadece zengin Osmanlı sofralarını süslüyor ve buralarda da sofranın en önemli yemeği konumuna yükseliyor.

16. yüzyılda pilav pişirme yöntemleri gelişmiş, aynı öğünde birkaç çeşit pilav yenmeye başlanmış. Şölenlerde ikramların zenginliği, etin yanı sıra pirinç pilavlarının bolluğuyla da ölçülür hale gelmiş. 17. yüzyılda Evliya Çelebi, Bitlis Beyi'nin kent meydanında verdiği ziyafette 13 çeşit pirinç pilavı bulunduğunu yazıyor. Bu da pilavların sadece Osmanlı sarayına özgü olmadığını gösteriyor. Ancak yine de nadide bir yemek olan pilavı sıradan halk yüzyıllar boyu ancak zenginlerin şölenlerinde tadabilmiş. Özellikle İstanbul'da bu yüzyıldan sonra pirinç buğday kadar tüketilir oluyor. Kültür tarihçisi Marianna Yerasimos, Osmanlı Mutfağı adlı eserinde 18. yüzyıl yemek tarifleri arasında çok değişik pilavların bulunduğunu, hatta benmari usulü pişirilen "susuz pilav" ve balıklı pilava bile rastlandığını yazıyor.

Kökeni

Pirinç tarımı yapan toplumların pirinci yiyecek maddesi olarak kullandığı göz önünde bulundurulursa, pilavın kökeni Güneybatı Asya'da yaşayan toplumlara dayanır.

Toplumbilime dayalı yapılan çalışmalarda pirinç tarımının, dolayısıyla pilavın M.Ö 7000 yılına dayandığı belirtilmektedir. Doğu Hindistan, Güney Asya ve Batı Çin'de bu zamanlarda pirinç tarımının yapıldığı düşünülmektedir.

1966'da Tayland'ın Korat bölgesinde yapılan kazı sırasında Non Nok Tha'da bulunan kalıntılar pirinç tarımının kaynağını bulgularla belirler. Bulunan kap parçalarının iç yüzlerinde pirinç izlerine rastlanmıştır. Kalıntıların yaşının en az M.Ö 4000 yılına dayandığı bilinmektedir.

Osmanlı Mutfağındaki Pilav Çeşitleri

15.Yüzyıl pilav çeşitleri
(Fatih devri yemekleri, Muhasebe defterleri. Şirvaniden)
Pirinç pilavı (dâne-i pirinç)
Dâne-i kâbuniyye (etli, nohutlu, baharatlı pilav)
Dâne-i nergisiyye (etli havuçlu pilav)

18.Yüzyıl pilav çeşitleri
(1764 tarihli Risale ve Eşref Dede'den)
Etli pilav
Yağsız pilav
Sade pilav
Tarak pilavı

19.Yüzyıl pilav çeşitleri

Melceü't-Tabbâhîn
Basılı ilk yemek kitabı Melceü't-Tabbâhîn'de çok çeşitli pilav tarifleri vardır. Bunlar: Âdi pirinç pilavı, Acem pilavı, köse pilavı, susuz pilav, yağsız pilav (bıldırcın pilavı), nev'-i dîğer, domates pilavı, baş pilavı, lüfer pilavı, patlıcanlı pilav, midye salması, tarak pilavı, Özbek pilavı.

Yeni Usûl Yemek Kitabı
Yeni Usûl Yemek Kitabı'nda çok çeşitli pilav tarifleri vardır. Bunlar: Adi pirinç pilavı, lüfer pilavı, Acem pilavı, susuz pilav, Özbek pilavı, akide pilavı, midye pilavı, kuskus pilavı, bulgur pilavıdır.

Mükemmel ve Mufassal Aş Ustası
Mükemmel ve Mufassal Aş Ustası yemek kitabında çeşitli pilav tarifleri vardır. Bunlar: Acem pilavı, Acem pilavının diğer nevi, fırında pilav, domatesli pilav, Özbek pilavı, bulgur pilavı, yufka pilavı, pilavlı tas kebabı, süzme pilav, adî pilav, yumurtalı pilav, Türkistan pilavı, Kâşgar pilavı, enginarlı pilav, patlıcanlı pilav, kaburgalı pilav, düğün pilavı, diğer nevi bulgur pilavıdır.

Kaynakça

  Khush, Gurdev S. Orijin, Pirinç değişimleri, yetiştirme alanları. Bitki Biyolojisi, Moleküler Biyoloji. Sayı:35 sf. 25–34, 1997. Kluwer Academic Publishers, Belçika.

Dış bağlantılar

Pilavlar
Osmanlı mutfağı

Pilav


ආර්ථිකය හා අචාරධර්ම අතර සහ සම්බන්ධය සංකීර්ණ වේ. බොහෝ ආර්ථික විද්‍යාඥයින් ප්‍රමානික තිරණ හා අගයන් තින්දුවැනි අවශ්‍යතා හා උවමනා හෝ සමජය වටිනා දේශපාලනික හෝ පුද්ගලික ආර්ථික සීමා ප්‍රශ්න සලකුවේය. පුද්ගලයෙකු හෝ රජයක් අරමුණු තින්දු කල පසු ආර්ථික විද්‍යාවට එය ඉටුකරගැනිමට මග පෙන්විය හැක.

අනෙක් පිරිස නුතන  ධනපතිවාදය ගැබ්ව තිබෙන, ආර්ථික අදහස්, ඔවුන් විශ්වාස කරන හෝ නොකරන සාරධර්ම පටිපාටියක් හුවා දැක්විම‍ට ඇති බලපැම සලකයි (පාරිභෝගික අයිතින් ආරක්ෂා කිරිම හා "කිසිවක් මිලට නොගන්නා දිනය Bury Nothing day උදාහරණ වේ) සමහරැන් අනුව ආර්ථික විද්‍යා සංකල්පය හරි වැරැද්ද නර්තන ක්‍රමයක්ද වේ.

සදාචාරාත්මක පාරිභෝගික (ethical consumerism) ක්‍රමයේ සදාචාරාත්මක හා පාරිසරික ගැටළු සලකන අතර මිලදි ගැනිමේ තිරණයට මුල්‍යමය හා සම්ප්‍රදායික ආර්ථික කරැණු සලකයි. අනෙක් අතර සමාජ සුභසාධනයට හා ආරක්ෂාවට සීමිත සම්පත් නිවැරදිව බෙදාහැරිමත් ආර්ථික විද්‍යාවේ පැතිකඩකි. සමහරැන් සෞඛ්‍ය, ආරක්ෂන, පාරිසරික, යුක්තිය හෝ ආපදා පිහිටාධාර ගැන නියම සෙවිමකින් තොරව සම්පත් පරිභෝජනය යනු ඕනෑකමින් සුභසාධන කටයුතු මගහැරිමක් හෝ වේදනාව තවක් වැඩිකරන සිද්ධියක් ලෙස තර්ක කරයි. මෙලෙස බලන විට මෙවන් ගැටලු පහත ආර්ථිකයක් විශ්ලේෂනය නොකිරිම ආචාර සම්පන්න නොවේ. ඇමරිකානු නෙඩරල් නියෝජිත ආයතන නිරන්තරයෙන් මේ සම්බන්ධ විශ්ලේෂනයන් කරයි.

සමාජය මත බලපෑම
සමහරැන් සිමිත සිදුවන බෙදාහැරිමේ හා වෙළදපොල ආකෘතිය මගින් වුවහනා හා අශාවන් පමණක් නොව අවශ්‍යතා හා පුරැදු වලටත් බලපාන බව සලකයි. ආර්ථික තීරණය යන කරැණ ඉඹේම සිදුවන්නක් ලෙස සමාජයේ ක්‍රමය අනුව පුද්ගල‍යින් එක්තරා ජිවන මට්ටමක ලගා විමට තැත් කරන හේතුව නිසා සලකනු ලැබේ. මෙය තවද විවාදයට ලක්වන කරැනකි. ලිබරල් වාදින් මෙය ආර්ථික නොසැලකිමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සලකයි. ඔවුන්ට අනුව ධනය බෙදාහැරිම සදාචාරත්මක හා ආර්ථික වශයෙන් වැරදිය. සමජයවාදියට මෙය සමාජය නොසලකා හැරිමේ ප්‍රතිපලයක් ලෙස සකලකයි. ඔවුන්ට අනුව ආදායම් විෂමතාව ඇති කිරිම වරදික. මේ නිසා 19 සියවසේ කම්කරැ ආර්ථිකයක් හා 20 වන සියවසේ "සුභසාධන ආර්ථික ක්‍රමයක්" ඇති විය. මනාව සංවර්ධනය න්‍යාය ඇතිවිමට පෙරය.

ආර්ථික විද්‍යාව තිබු පැරණි නාමය වන ආර්ථික ශාස්ත්‍රය පදය ආර්ථික විද්‍යාව වෙනුවට නිරන්තරයෙන් භා‍විතාවේ.  Mexist  වැනි ආර්ථික විද්‍යාඥයින් මෙයට හොද උදාහරණයකි. මෙයට පළය භාවිතා නාමකරණය හෝ වෙළද ආර්ථිකයට යන අදහස අනුමත නොකිරි‍ම සංඛේතවත් කරයි.
ආර්ථික ශාස්ත්‍රයේදී සමජ හා දේශපාලනික ගැටළු ආර්ථික ගැටළු ශාස්ත්‍ර‍යේදි සමාජයට ගෙන එන බැවින් විවෘතව සම්මත වන අතර, ධනාත්මක නොවීම යන චෝදනාව හැරැණු විට බොහෝ ආර්ථික විද්‍යාඥයින් මෙම ක්‍රමය සුදුසු යැයි සලකයි. බොහෝ එක්සත් රාජධානියේ හා ප්‍රධාන විශ්වවිද්‍යාල වල ආර්ථික ශාසත්‍ර අංශයන් තිබිමෙන් මෙය පැහැදිලි වේ.

මාක්ස්වාදය කාලයට ඇති මුදල් වටිනාකමට නොසලකයි නිෂ්පාදනය ක්‍රියාවලිය පාලනයෙන් සම්පත් බෙදාහැරි‍ම ඔවුන්ගේ අරමුණයි. යම් සම්පතක හිග බව, නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලියේ බලය පිළිබද ප්‍රශ්න ඇති කරයි.

සටහන්

|
Ethics and economics
|-

ආර්ථික හා අචාර ධර්ම


11935 Olakarlsson este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11935 Olakarlsson este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla în cadrul programului UESAC. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,78 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 3,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

11935 Olakarlsson


"Boiadeira" é o single de estreia da cantora brasileira Ana Castela, gravado e lançado em 2021. É conhecido por ter originado o apelido da cantora, que ficou conhecida pelo nome da canção, além de ter iniciado sua carreira.

Sobre a canção

Composição e gravação
Composição de Rodolfo Alessi, Diego Barão, Gabriel Vitor e Jota Lennon, o single conta a história de uma garota que trocou a cidade pela fazenda. Castela revelou que, inicialmente, a composição foi feita considerando que um homem a cantaria, mas quando Rodolfo descobriu que Ana era filha de uma amiga sua, resolveu pedir para que ela gravasse um vídeo cantando sua música. Segundo Ana Castela, esta se emocionou quando Alessi a perguntou se queria gravar profissionalmente a música que, à época, fez sucesso em suas redes sociais.

Recepção
A canção atingiu, na plataforma de vídeos YouTube, 46 milhões de visualizações.

Remix
Em abril de 2021, Castela lançou uma versão funknejo de "Boiadeira" remixado pelo produtor musical e DJ Lucas Beat. O videoclipe do remix foi lançado em julho.

Singles de 2021
Canções de 2021
Canções gravadas por Ana Castela
Canções de música sertaneja
Canções em português

Boiadeira (canção)


Međupodsavezna liga Bjelovar, također i kao   Međupodsavezna liga Istok  je bila liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1969./70.
Sudjelovalo je 13 klubova, a prvak je bio "Proleter" iz Garešničkog Brestovca.

Ljestvica

"Jedinstvo" iz Gradine odustao od natjecanja

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Zagrebačka zona 1969./70.
 Općinska liga Virovitica 1969./70.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, "Bjelovarski list"
 library.foi.hr, "Bjelovarski list", br. 23, god. XXIV, izdano 11. lipnja 1970., str. 6, preuzeto 7. kolovoza 2019.

1969-70
Bjelovar
1969-70 MP Bjelovar

Međupodsavezna nogometna liga Bjelovar 1969./70.


An Pitcairnia carioana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni  Marx Carl Ludwig Ludewig Wittmack. An Pitcairnia carioana in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia carioana


Parazen pacificus ist ein Meeresfisch aus der Ordnung der Petersfischartigen (Zeiformes). Er kommt im westlichen Pazifik vor und ist vor der Küste Japans recht häufig. Fänge gibt es allerdings auch vor den Küsten Tansanias und Kubas. Der Fisch lebt in Tiefen von 150 bis 600 Metern.

Merkmale
Parazen pacificus wird 30 cm lang und hat einen seitlich abgeflachten, mäßig hochrückigen Körper (Körperhöhe = Kopflänge). Der Kopf ist unbeschuppt, der Körper von mittelgroßen Kammschuppen besetzt. Parazen pacificus ist rötlich-silbrig gefärbt.

Die Augen sind groß, ihr Durchmesser größer als die Maullänge. Das Maul ist endständig, der Oberkiefer ist leicht, der Unterkiefer stark protraktil (vorstülpbar). Beide Kiefer sind mit ein oder zwei Reihen kurzer, schlanker, konischer Zähne besetzt. Ähnliche Zähne befinden sich auf dem Pflugscharbein. Die Kiemenreusenstrahlen sind kurz und abgeflacht. Einer findet sich auf dem oberen, vier bis sechs auf dem unteren Ast des ersten Kiemenbogens. Die Anzahl der Branchiostegalstrahlen liegt bei sieben. Die Anzahl der Wirbel beträgt 34.

Von den beiden Rückenflossen wird die erste von sechs bis acht Flossenstacheln, die zweite von 26 bis 30 Weichstrahlen gestützt. Die Afterflosse hat einen kleinen Flossenstachel und 28 bis 34 Weichstrahlen. Die Schwanzflosse ist gegabelt und hat elf segmentierte und neun verzweigte Flossenstrahlen. Die Brustflossen sind sehr viel kürzer als der Kopf und werden von 12 bis 16 Flossenstrahlen gestützt. Die Bauchflossen sind ohne Flossenstachel und besitzen einen unverzweigten und sechs verzweigte Flossenstrahlen. Parazen pacificus besitzt zwei Seitenlinien, die sich auf dem Schwanzflossenstiel zu einer vereinen.

Literatur
 Kent E. Carpenter & Volker H. Niem: FAO species identification guide for fishery purposes. The living marine resources of the Western Central Pacific. Volume 4. Bony fishes part 2 (Mugilidae to Carangidae). S. 2257, Rome, FAO. 1999. pp. 2069–2790.

Weblinks

Petersfischartige
Zeiformes

Parazen pacificus


John Moody Roberts,  (November 28, 1933 – March 30, 2007) was a Canadian politician. He was a Liberal Member of Parliament for 13 years interspersed between 1968 and 1984. He was a member of cabinet in the government of Pierre Trudeau.

Background
Roberts was born in Hamilton, Ontario and grew up in Toronto, Ontario. He taught Political Science and Public Administration at Concordia University in Montreal, Quebec and Brock University in St. Catharines, Ontario. He was also a visiting fellow at Oxford University in the United Kingdom.

Politics
He was elected to the House of Commons of Canada in 1968 as a Liberal Member of Parliament (MP) for the riding of York—Simcoe. He was defeated in the 1972 federal election but returned in 1974. From 1974 to 1984 (defeated in 1979 and re-elected in 1980), he was MP for the riding of St. Paul's in Toronto.

He was a junior cabinet minister in his role as Parliamentary Secretary to the Minister of Regional Economic Expansion from 1971 to 1972. In 1976, he was appointed Secretary of State for Canada in Prime Minister Pierre Trudeau's cabinet. Roberts lost his seat again in the 1979 election in which the Trudeau government was defeated.

He was returned to the House yet again as a result of the 1980 election, and joined Trudeau's final cabinet, first as Minister of the Environment, Minister of State for Science and Technology and then as Minister of Employment and Immigration. As Canadian environment minister in the early 1980s he faced off with the US government over the cross-border issue of acid rain at a time when the Reagan Administration was denying its existence. Roberts led a strong public information campaign on both sides of the border that, at one point, resulted in the US justice department officially branding a National Film Board of Canada documentary Acid from Heaven as "foreign country propaganda". The campaign is credited with ultimately leading to a bilateral accord on acid rain being signed later in the decade.

Roberts ran to succeed Trudeau at the 1984 Liberal leadership convention, coming in fourth behind John Turner. Turner kept Roberts in his cabinet as Minister of Employment and Immigration. Roberts and Turner's government were defeated in the 1984 election. An attempt to return to parliament in 1988, this time from Ontario riding (Pickering), was unsuccessful.

Later life
After retiring from academic life he returned to Toronto, living near the area of Yorkville.  Roberts led the Canadian delegation to the 1998 Lisbon World Exposition (Expo 98) in Portugal and which lasted from May 22 to September 30, 1998. He died of a heart attack in 2007.

Archives
There is a John Roberts fonds at Library and Archives Canada.

References

External links

1933 births
2007 deaths
Academic staff of Brock University
Canadian environmentalists
Canadian political scientists
Liberal Party of Canada leadership candidates
Liberal Party of Canada MPs
Members of the House of Commons of Canada from Ontario
Members of the King's Privy Council for Canada
Politicians from Hamilton, Ontario
Members of the 22nd Canadian Ministry
Members of the 23rd Canadian Ministry
20th-century political scientists

John Roberts (Canadian politician)


Alpha Bank er den næststørste græske bank, med den højeste markedsværdi på ca. 2,13 milliarder euro (fra 4. december, 2018). Banken blev grundlagt i 1879 og har været kontrolleret af familien Costopoulos siden begyndelsen.

Den 16. januar 2015 anmodede Alpha Bank om nødtilskud (ELA) fra Bank of Greece.

Historie
I 1879 etablerede John F. Costopoulos et lille handelsfirma i Kalamata. D. 2. november 1925 blev banken noteret på Athens Børs.

Ioannis Costopoulos, der er barnebarn af den oprindelige grundlægger John F. Costopoulos og nevø til Stavros Costopoulos, udenrigsminister i Georgios Papandreous regering, er i dag æresformand.

Bankafdelingen for firmaet "JF Costopoulos" har ændret navn flere gange:

 I 1918 til Bank of Kalamata i 1918.
 I 1924 flyttede banken sit hovedkvarter til Athen og ændrede navn til Banque de Credit Commercial Hellenique
 I 2947 stil Commercial Credit Bank (CCB)
 I 1972 til Credit Bank (Trapeza Pisteos)
 I 1994 til Alpha Credit Bank (ACB)

Alpha Bank har datterselskaber og filialer i London i England samt datterselskaber i Albanien, Cypern og Rumænien og drev desuden Alpha Finance i New York, USA, som ikke længere eksisterer

Notering på Athens Exchange
Virksomheden er noteret på Athens Exchange med aktiesymbolet ALPHA ; ISIN er GRS015013006  og er en af de 25 aktier i FTSE / Athex Large Cap- indekset (11. august 2015).

Per 11. august 2015 er antallet af udestående værdipapirer og antallet af værdipapirer opført til12769059858 (ca. 12,7 mia).

Referencer

Banker fra Grækenland
Virksomheder fra Grækenland
Pages with unreviewed translations

Alpha Bank


සුපිරි පරිගණක යනු මිහිමත ඇති ප්‍රබලතම යන්ත්‍රෝපකරණ කාණ්ඩයයි.
අති විශාල දත්ත සැකසීමේ හා ගණනය කිරීමේ හැකියාවක් ඇති සුපිරි පරිගණකවල දත්ත සකසන (processor)
දහස් ගණනක්, ප්‍රධාන මතකය (RAM) සහ දෘඪ තැටි (HDD) ධාරිතාවය පෙටාබයිට්/එක්සාබයිට් පරිමාණයක තරම් විශාල අගයක්
සහ මෙම උපකරණ එකිනෙක සම්බන්ධ කරන අධිවේගී දත්ත හුවමාරුවක්ද ඇත.
1960 ගණන් වල සුපිරි පරිගණක හදුන්වාදීමෙන් පසු ඒවායේ විකාශනය වේගයෙන් සිදුවූ අතර
වර්තමානයේ ගණිතකර්ම, භූවිද්‍යා සමීක්ෂණ, මහාපරිමාණ ජාලා කළමණාකරණය, රාජ්‍යතාන්ත්‍රික හා යුධමය කටයුතු ඇතුළු නානා විධ කර්තව්‍යයන් රාශියක් සදහා සුපිරි පරිගණක දහස් ගණනක් යොදාගනී.

දැනට ලෝකයේ පවතින ප්‍රබලතම සුපිරි පරිගණකය ජපානයේ ෆුජිත්සු ආයතනයට (Fujitsu) අයත් K computer නම් සුපිරි පරිගණකයයි. එහි සකසන හැකියාව පෙටා ෆ්ලොප්ස් (PFLOPS) 10.51කි . එහි SPARC64 VIIIfx  වර්ගයේ දත්ත සකසන 88,000ක් සේවාදායක පරිගණක රාක්ක 864ක් පුරා පැතිර ඇත.

සුපිරි පරිගණක ලෙස සලකන ලද්දේ එය හඳුන්වා දෙන ලද කාලයේදී සැකසුම් ධාරිතාව අතින් විශේෂයෙන්ම එහි ගණනය කිරීමේ වේගය අතින් ඉදිරියෙන්ම සිටි පරිගණක විශේෂයය. "සුපිරි පරිගණක (Super computer)" යන යෙදුම මුලින්ම පොදු භාවිතයට පැමිණියේ 1929 දී New York World  පුවත්පත විසින්, IBM ආයතනය මඟින් කොළොම්බියා සරසවිය වෙනුවෙන් ගැනුම්කරුගේ ඉල්ලීම අනුව නිපදවන ලද විශාල ඵලක වෙත යොමු කිරීමෙනි.

ඉතිහාසය

999999 දශකයේ දී හඳුන්වාදීමට යෙදුණු සුපිරි පරිගණක මුලික වශයෙන්ම නිර්මාණය වුයේ Control Data Corporation (CDC)  හි සේමර් ක්‍රෙරේ විසින් වු අතර, 70 දශ‍කයේ දී ස්වකීය ආයතනයක් පිහිටුවීම සඳහා  ක්‍රෙරේ CDC යෙන් ඉවත්ව යන තෙක්ම එයට වෙළෙඳ3පොලේ ප්‍රධාන තැනක් හිමි ව තිබිණි. අනතුරුව සුපිරි පරිගණක සඳහා හිමි ව තිබු වෙළඳපොල කොටසෙහි ඉහළම ස්ථානය සිය නවතම නිර්මාණ සැලසුම් මඟින් පුරා වසර 5 ක් පුරාවට තමා සතු කර ගැනීමට ඔහු සමත් විය. කෙසේ වෙතත් ක්‍රෙරේ  කිසිවිටෙකත් සිය නිර්මාණයට 'Super computer (සුපිරි පරිගණක)' යන යෙදුම භාවිතා නොකල අතර ඒ වෙනුවට ඔහු  'computer (පරිගණක)' යන යෙදුම වඩා ප්‍රිය කළේය. 80 දශ‍කයේ දී ඉන් දශකයකට එපිට මධ්‍ය පරිගණක වෙළඳපොල නිර්මාණය වීමට සමාන්තරව ප්‍රතිවාදි ආයතන විශාල ප්‍රමාණයක් සුපිරි පරිගණක වෙළඳපොල ආක්‍රමණය කළ ද, 90 දශකයේ මැද භාගයේ දී ඇති වු සුපිරි පරිගණක වෙළඳපොල ඇඳ වැටීම (Super computer market crash)ත් සමඟම ඒවා කෙමෙන් වියැකී යන්නට විය. වර්තමානයේ දී සුපිරි පරිගණක යනු සාම්ප්‍රදායික ආයතන කිහිපයක් මඟින්  (IBM, HP)  නිමැවුණු, පරිශිලක අභිරුචිය අනුව තැනුණු, එක්තරා ආකාරයක නිර්මාණ සැලසුමක්  ලෙස සැලකේ. එමෙන්ම IBM හා  HP යන ආයතන වනාහි 80 දශ‍කයේ දී බිහි වු අනෙකුත් ආයතන වල අත්දැකීම් තමන් සතු කර ගැනීම සඳහා ඒවා මිලයට ගත් ආයතන ලෙස සැලකිය හැකිය.

සරල සැකැස්ම

සුපිරි පරිගණක තෑනීමට යොදාගන්නා දත්ත සකසන (CPU) සංස්කරණය (customize) කරනළද
ඒවා වන අතර සාමාන්‍ය පරිගණක වල මෙන් නොව දත්ත සකසන විශාල ගණනක් එක්ව සමාන්තරව (parallel computing)
දත්ත ගණන කටයුතු ආදිය කරගැනීම සදහා විශේෂයෙන් සකසා ඇත.
දත්ත සකසන (CPU) වලට අමතරව ග්‍රැෆික දත්ත සකසනද (GPU) අද ලොව ප්‍රබල සුපිරි පරිගණක සදහා යොදාගනී.
මෙයට හේතු වනුයේ ඒවායේ ඇති සුපිරි ගණනය කිරීමේ හැකියාවයි.
අද ලොව ප්‍රබලතම සුපිරි පරිගණක හතරෙන් (4) තුනක්ම(3) තම කටයුතු සදහා ග්‍රැෆික දත්ත සකසන (GPU) සහ සාමාන්‍ය දත්ත සකසන (CPU) එක්ව දෙමුහුන්ව
(Hybrid) යොදාගනී, කෙසේවෙතත් සම්පූර්ණයෙන්ම ග්‍රැෆික දත්ත සකසන සුපිරි පරිගණක සදහා යොදාගැනීමක් සිදුනොවේ.

ප්‍රමාණය

සුපිරි පරිගණකවල සුපිරි ගණන හැකියාව මෙන්ම ඒවා අත්කරගන්නා ඉඩ ප්‍රමාණයද දෙවෙනි නොවේ
. වර්ග අඩි දහස් ගණනක් පුරා පැතිර ඇති ඩොලර් මිලියන, බිලියන ගණනින් වටිනා , එමෙන්ම මෙගා වොට් (MW)
ගණනින් විදුලිය පරිභෝජනය කරන මෙම සුපිරි යන්ත්‍රවලින් පිටවන අධික තාපය සිසිල් කිරීමට සිසිලන පද්දති (cooling system)
සදහාද විශාල විදුලි ප්‍රමාණයක් සහ මුදලක් වැයවේ.

මිනුම්දඬු

සුපිරි පරිගණකවල හැකියාල මනිනු ලබන්නෙ FLOPS (floating point operations per second) වලිනි.
එනම් තප්පරයකට කළහැකි ඉපිලෙන ලක්ෂ ගණනය කිරීම් වලිනි.
බොහෝවිට සුපිරි පරිගණක වල FLOPS ප්‍රමාණය ටෙරා සහ පෙටා (tera and peta) වලින්
එනම් තප්පරයට ගණනය කිරීම් දහයේ 12වන බලයේ සිට 15 වන බලය දක්වා ප්‍රමාණයකින් මනිනු ලබයි.
(teraflops and petaflops).

මෙහෙයුම් පද්දති

Supercomputers today most often use variants of the Linux operating system as shown by the graph to the right.

සුපිරි පරිගණකවල මෙහෙයුම් පද්දති ලෙස බොහෝවිට වේගවත් Linux සහ Unix
මෙහෙයුම් පද්දති යොදාගන්නා අතර සුළු ප්‍රමාණයක් සදහා windows හා mac වැනි මෙහෙයුම් පද්දති යොදාගනී.
මීට අමතරව මෙම මෙහෙයුම් පද්දති සමග විශේෂිත මෘදුකාංගද යොදාගනී.

අර්ධ සුපිරි පරිගණක (Quasi-supercomputing)

සාමාන්‍ය සුපිරි පරිගණකයක් එකම භූගෝලීය පිහිටුමක එනම් එක් ස්ථානයකට කේන්ද්‍ර වී පවතී.
එහෙත් විශාල භූගෝලීය ප්‍රදේශයක පැතිරුනු (distributed computing) පරිගණක හෝ server
කැටිති (clusters)
රාශියක් එක්ව තනි සුපිරි පරිගණකයක් ලෙස ක්‍රියාකරන අවස්ථාවන් හීදී ඒවා අර්ධ සුපිරි පරිගණක (Quasi-supercomputers) ලෙස හදුන්වයි.
ලක්ශ සංඛ්‍යාත පරිගණක , play station වැනි ක්‍රීඩා උපාංග හා වීඩියෝ කාඩ් (video/graphics card)
වල පරිගණන බලය යොදාගන්නා මෙම කැටිතිවල (clusters) පරිගණන බලය සාමාන්‍ය තනි සුපිරි පරිගණකයකටත් වඩා කිහිප ගුණයකින් වැඩිවිය හැකිය.

විවිධ රෝගාබාද ඇතිකරන බැක්ටීරීයා වයිරස ආදියේ ප්‍රෝටීන අණුක ව්‍යුහය තේරුම් ගැනීම සදහා පිහිටුවන ලද folding@home
ව්‍යාපෘතිය අද ලෝකයේ පවතින විශාලතම සහ බලවත්ම අර්ධ පරිගණක ව්‍යාපෘතියයි.
මෙහි පරිගණන බලයමේ වනවිට 10~ petaflops තරම් අති විශාල අගයක් ගනී. මෙම සුපිරි පරිගණක කැටිතියෙහි
කොටසක් වී ඔබටත් මෙම පුන්‍ය කටයුත්ත සදහා දායකවියහැක.
මේ ඒ සදහා එලකිරි සාමාජිකයන් ගෙනයන වැඩසටහනයි.(click)

SETI@home, MilkyWay@home, Mersenne Prime වැනි තවත් වැඩසටහන් රාශියක් සදහා
මෙවැනි අර්ධ පරිගණක යොදාගන්න අතර ඒවායේහිද ඉතා අධික ගණනය කිරීමේ හැකියාවන් පවතී.

තවද අප කවුරුත් දන්නා හදුනන Google සෙවුම් යන්ත්‍රයට සම්බන්දව ලොව පුරා විසිරී පවතින පරිගණක
server යන්ත්‍ර 450,000ක් එකට සම්බන්දව තැනන Google Cluster
අර්ධ සුපිරි පරිගණකයේ ගණන හැකියාව 20~100 petaflops තරම් විශාල අගයක ගන්නා බව අනුමාන කරයි.
එහෙත් එහි සබෑ තතු හෙලි නොකිරීමට Google සමාගම ක්‍රියා කරයි.

සුපිරි පරිගණක වල අනාගතය

1980 දශකයේ අග භාගයේ ඩොලර් මිලියන ගණනක් වටිනා වර්ග අඩි දහස් ගණන්
වසා පැතිර තිබූ සුපිරි පරිගණකවල පරිගණන බලය අද ඔබේ අත රැදි නවීන ජංගම
දුරකතනයේ තිබීබත්
1990 භාගයේ තිබූ වේගවත්ම සුපිරි පරිගණකවල බලය අද ඔබේ පුද්ගලික
පරිගණකයේ අත්විදීමට හැකිවීමත්
2000 වර්ෂයේ තිබූ ප්‍රබලතම සුපිරි පරිගණකවල පරිගණන බලය අද ඔබේ වීඩියෝ
කාඩ්පත්වල
තිබීමෙනුත් කිව හැක්කේ පරිගණක තාක්ශණයේ වේගවත් දියුණුවයි.

"සුපිරි පරිගණක" යන යෙදුම පවා බොහෝදුරට අස්ථිරය. මන්ද අද දවසේ සුපිරි පරිගණකයක් හෙට වන විට සාමාන්‍ය පරිගණකයක් බවට පත්වීමට බොහෝ දුරට ඉඩ ප්‍රස්ථාව ඇති බැවිනි.  CDC හි මුල්ම  පරිගණකය වු කලී සරලවම ඉතා වේගවත් අදිශ සකසනයන්ය. මේවා එකල වු අනෙකුත් ආයතන වලින් ඉදිරිපත් කරන ලද වේගවත්ම පරිගණක වලට වඩා ආසන්න වශයෙන් දස ගුණයක් තරම් වේගවත් විය.

70 දශකය වන විට සුපිරි පරිගණක බොහෝමයක් වෙන් කර තිබුණේ දෛශික සකසු ක්‍රියාත්මක කරවීමටය. එමනිසා ප්‍රතිවාදි තරඟකරුවෝ බොහොමයක් වෙළඳපොලට පිවිසිම සඳහා ඒ හා සමාන සකසු නිෂ්පාදනය කර අඩු මිලකට ලබාදීමට කටයුතු කලහ. 80 දශකයේ මුල හා මැද භාගය වන විට පිළිගත් සම්මතය බවට පත්ව තිබුණේ සමාන්තරව ක්‍රියාත්මක වු ප්‍රමාණවත් දෛශික සකසු සංඛ්‍යාවක් තිබෙන පරිගණකය. එක් පරිගණකයට අදාල දර්ශීය සකසු සංඛ්‍යාව 4 ත් 16 ත් අතර පරාසයක විය. 80 දශකයේ අග භාගය හා 90 දශකය වන විට ක්ෂේත්‍රයේ අවධානය දෛශික සකසු වෙතින් දහස් ගණනක් සාමාන්‍ය CPU භාවිතා කර සකසනු ලැබු සමාන්තර සකසු පද්ධති කරා යොමු ව තිබුණි. මෙම CPU සමහරක්  off-the-shelf ආකාරයේ ඒවා වු අතර සමහරක් අභිරුචිකෘත නිර්මාණ විය. (මෙය පොදුවේ හාස්‍යජනක ආකාරයට "අති භයානක ක්ෂුද්‍ර ආක්‍රමණය ලෙස ද ව්‍යවහාර කෙරේ) අද වන විට සමාන්තර නිර්මාණ  off-the-shelf, server  පන්තියේ අණු සකසු මත පදනම් වී තිබේ. මේ සඳහා උදාහරණ ලෙස Power PC, Itanium X 86-64 ගෙන හැර දැක්විය හැකි අතර, නුතන පරිගණක බොහොමයක් වෙළඳ සකසු මඟින් පිළියෙල වු ඉතා ඉහල තත්වයේ පරිගණක පොකුරක් වන මේවා අභිරුචික අන්තර් සබැඳි මඟින් සංයුග්ම කර ඇත.

අද තිබෙන අක්කර ගණන් විශාල සුපිරි පරිගණකවල
බලය ඔබේ පුද්ගලික පරිගණකටය එන දිනය වැඩි ඈතක නොවනු ඇත.

සුපිරි පරිගණකවල ගණන හැකියාව 2011 වර්ෂය අවසන් වනවිට 20 petaflops
(පෙටාෆ්ලොප්ස්) දක්වාද
වර්ෂ 2019 වනවිට 1000 petaflops හෙවත් 1 exaflops (එක්සෆ්ලොප්ස්) දක්වාද
වර්ෂ 2030 පමණ වනවිට 1000 exaflops හෙවත් 1 zettaflops (සෙටාෆ්ලොප්ස්)
දක්වාද දියුණු කිරීමට විද්‍යාඥයින් අපේක්ශා කරයි.

සුපිරි පරිගණකවල යෙදීම්

කාළගුණ අනාවැකි පැවසීමට (weather forecasting)
දේශගුණික ගවේශණ
ක්වන්ටමීය භෞතික විද්‍යා පරීක්ශණ (quantum physics)
අණුක ආකෘති නිර්මාණය (බහු අවයවික, ස්පටික, රසායනික සංඝටක, ජෙ‍ය්ව අණූ)(molecular modeling)
භෞතික සමාකරණ කටයුතු( න්‍යෂ්ටික අවි, පරමාණූක බිදීම්, ගුවන්යානා වල හැසිරීම)
(physical simulations)
යුදමය කටයුතු වලට ආදාල ගණනයන් සදහා.

සටහන්

{|
|Supercomputer
|-
{|

පරිගණක
පරිගණක විද්‍යාව

සුපිරි පරිගණක


Karine Vanasse (Drummondville, 24 de novembro de 1983) é uma atriz canadense. Internacionalmente, ela é mais conhecida por seus papéis como Colette Valois em Pan Am, Margaux LeMarchal em Revenge e Lise Delorme no Cardinal.

Carreira
De janeiro a abril de 2013, Vanasse foi escalada para a série de televisão 30 vies. Em julho de 2013, o Deadline Hollywood anunciou que ela havia se juntado ao elenco de Revenge da ABC no papel da empresária Margaux LeMarchal na terceira temporada da série de televisão. Durante 2012 e 2013, Vanasse filmou os filmes All the Wrong Reasons, Buddha's Little Finger e En solitaire.

De 2017 a 2020, estrelou a telessérie Cardinal, como a detetive Lise Delorme. Por seu papel, ela ganhou o Canadian Screen Award de Melhor Atriz Principal.

Vida pessoal
Karine estava em um relacionamento com o CEO da Remstar, Maxime Rémillard, de 2006 a 2014.  Em 21 de abril de 2018, ela anunciou via Instagram que deu à luz seu primeiro filho, um menino, com seu ex-namorado Hugues Harvey.

Ligações externas

Atores do Canadá
Atrizes de televisão do Canadá
Naturais de Drummondville

Karine Vanasse


El Arroyo Pavón es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de  San José perteneciente a la cuenca hidrográfica del Río de la Plata.

Nace en la Cuchilla de San José y desemboca en el río de la Plata tras recorrer alrededor de  47 km.

Referencias

Pavón
Pavón

Arroyo Pavón (Uruguay)


An Juncus coriaceus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kenneth Kent Mackenzie. An Juncus coriaceus in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Juncus

Juncus coriaceus


Stangerochampsa es un género extinto de aligatoroideo globidonto, posiblemente un aligatorino, del Cretácico Superior de Alberta. Está basado en el holotipo RTMP.86.61.1, consistente en un cráneo, mandíbula inferior parcial, y el esqueleto postcraneal parcial descubierto en la Formación Cañón Horseshoe que data de entre finales del Campaniense a principios del Maastrichtiense. Stangerochampsa fue descrito en 1996 por Wu y colaboradores. La especie tipo es S. mccabei. El nombre del género es en homenaje a la familia Stanger, propietarios del rancho donde se halló el espécimen, y el nombre de la especie honra a James Ross McCabe, quien descubrió, recolectó y preparó el fósil. Stangerochampsa es descrito como "de tamaño pequeño a medio"; el cráneo mide 20.03 centímetros de largo desde la punta del hocico hasta el cóndilo occipital, y tiene 13.0 centímetros de anchura máxima, mientras que su fémur mide 14.2 centímetros de largo. Tenía una dentición heterodonta, con grandes dientes trituradores en la parte posterior de sus mandíbulas.

Clasificación
Wu y colaboradores, usando un análisis cladístico, encontraron que el nuevo género era cercano a Brachychampsa, y luego a Albertochampsa e Hylaeochampsa sucesivamente, como parte de un clado dentro de Alligatorinae que también incluye a Allognathosuchus, Ceratosuchus y Wannaganosuchus. Esta disposición también une a muchos aligatorinos mesozoicos y del Paleógeno. Brochu (1999), en un análisis de todos los aligatoroideos, halló que Stangerochampsa y Brachychampsa estaban justo por fuera de Alligatoridae, y sugirió que Stangerochampsa y Albertochampsa eran sinónimos. Brochu (2004) and Hill and Lucas (2006) encontró a Stangerochampsa por fuera de Alligatorinae; Hill y Lucas determinaron que Albertochampsa es su taxón hermano.

Referencias

Crocodilianos extintos
Crocodilomorfos extintos de América del Norte
Crocodilomorfos del Cretácico

Stangerochampsa


Bajram Curri (), formerly known as Kolgecaj, is a town and administrative unit in the municipality of Tropojë, northeastern Albania, within the historical ethnographic region of the Gjakova Highlands. The town is located in a remote and mountainous region of the Albanian Alps, within the Valbonë Valley, and close to the border with Kosovo. It is named after Bajram Curri, a national hero who fought for ethnic Albanians, first against the Ottoman Empire and later against the Albanian government.

History
Bajram Curri was founded in the year 1957 to serve as the center of the Tropoja district. The village was previously known as Kolgecaj. The newly formed city was built based on socialist principles.
Historic Tropoje region was inhabited by the Berisha tribe and due to it geographic location had trading routes to the east (Kosovo vilayet) and to the west (Scutari vilayet) making possible import products from the Adriatic Sea region. One of the main trade goods was salt, which was exchanged for agricultural products. The center of Tropoje was an old city of Đakovica in the high mountains. The mountain pass "Tropoje e Vjeter" was used to relocate herds of cattle to graze in the green fields during summer and to return in autumn. People from all over the region went through this pass during the summer to enjoy fresh and cool air in high mountains. In modern times, these highlands also attract foreign tourists, especially from Europe and Israel.

Geography

Bajram Curri is located down the valley of the river Valbonë. It is the main access point by road to the villages of Valbona and Rrogam. Water from the mountains flow into the waters of the Valbonë, the latter being famous for having the clearest river water in Albania. It is an administrative unit and the seat of the municipality of Tropojë.

Climate

Bajram Curri has a humid subtropical climate (Köppen climate classification: Cfa).

Seeing silent lightning is very common in the summer nights of Bajram Curri.

Economy

The municipality of Tropojë has many agricultural products and is famous for its chestnuts, apples, nuts, grapes, and especially blueberries.
Large reserves of platinum, rhodium, ruthenium, palladium, iridium, and osmium have been discovered in Tropojë.
Albanian, Italian, and Chinese engineers, working for Albanian Minerals and Bytyci Sh.p.k in Tropojë, suggest the area may have more than 500 million tons of chrome ore and more than two billion tons of olivine in which 5-7 grams of platinum is present per ton. This gigantic body of ore is one of the largest in the world.

Demography

As of the 2011 census, the administrative unit of Bajram Curri had an estimated population of 5,340 of whom 2,717 were men and 2,623 women.

Notable people

 Sheh Ali Nimani – invented first school in Tropoja in village called Tpla
 Sali Berisha – President of Albania from 1992 to 1997 and its Prime Minister from 2005 to 2013
 Zhaneta Byberi – Miss Universe Albania 2014
 Azem Hajdari – anti-Communist activist
 Besnik Mustafaj – 62nd Minister of Foreign Affairs of Albania
 Gerhard Progni – footballer
 Fatime Sokoli – folk singer
 Fatmira Breçani – folk singer
 Ibrahim Kadri Malaj – intellectual
 Tahir Sinani – commander of Kosovo Liberation Army (KLA)
 Bajram Mal Gjongecaj – intellectual, sports trainer, basketball coach

References

External links

Towns in Albania
Administrative units of Tropojë
Former municipalities in Kukës County

Bajram Curri (town)


As línguas kutubuanas orientais são uma pequena família de línguas trans-nova guineanas (TNG) na classificação de Malcolm Ross

Existem apenas duas línguas, a Fiwaga e  Foi, as quais não são próximas das
que não estão perto das línguas kutubuanas ocidentais. Essas duas subfamlias foram ligados em uma família "kutubuan" por Franklin e Voorhoeve em 1973, mas há algum debate sobre se eles estão mais próximos um do outro do que de outras línguas kikorianas. Embora Kutubuan ´do leste tenha vocabulário proto-TNG, Ross considera sua inclusão no TNG questionável.

Referências

Kutubeadas orientais
Kutubeanas orientais
Kutubeanas orientais

Línguas kutubeanas orientais


Euterpe war ein von 1824 bis 1886 existierender Orchesterverein in Leipzig.

Euterpe wurde 1824 von Wilhelm Eduard Hermsdorf (1804–1886), Robert Sipp (1806–1899) und einem Kreis von Musikern als Liebhaber-Vereinigung gegründet und zog eher jüngere Leipziger Musiker an. Konzerttag war Dienstag, eine Spielzeit ging etwa von Oktober bis März. Es handelte sich um Subskriptionskonzerte, es waren jedoch auch Eintrittskarten einzeln erhältlich.

Veranstaltungsorte für die Konzerte waren u. a. die Leipziger Buchhändlerbörse, der Saal des alten Hôtel de Pologne, der Saal der Buchhändlerbörse (Ritterstraße), die Central-Halle, das Alte Theater sowie ab 1885 das Alte Gewandhaus.

Heute wird das ehemalige Euterpe-Orchester in Leipzig unter dem Namen "Sinfonischer Musikverein Leipzig" weitergeführt. Seit 1994 dirigiert es Frank Lehmann. Jährlich finden etwa 3 bis 4 Konzerte statt.
Die heutigen Konzerte finden hauptsächlich im Rahmen des Markranstädter Musiksommers in der St. Laurentiuskirche in Markranstädt und im Neuen Gewandhaus zu Leipzig statt.

Geschichte
1824 wurde der Orchesterverein gegründet.

1828 erhielt der Orchesterverein den Namen "Euterpe".

1837 wurden Felix Mendelssohn Bartholdy und Robert Schumann in den Kreis der Ehrenmitglieder aufgenommen.

1870/71 fielen die Konzerte der "Euterpe" aufgrund des Deutsch-Französischen Krieges aus.

1886 wurde die "Euterpe" aufgelöst.

1901 kam es zur Spaltung in "Berger's Orchesterverein" und einen namentlich unbekannten Verein von Karl Schwerin, der sich im Ersten Weltkrieg auflöste.

1922 wurde "Berger's Orchesterverein" in "Leipziger Orchesterverein" umbenannt.

1923 wurden der "Leipziger Orchesterverein" und das 1921 gegründete Orchester "Musikalische Vereinigung Leipziger Gemeindebeamter" zur "Musikalischen Vereinigung Leipzig e. V." zusammengeschlossen.

1948 erfolgte die Umbenennung der "Musikalischen Vereinigung Leipzig e. V." in Sinfonieorchester "Euterpe".

1953 wurden in der DDR alle Musikvereine aufgelöst – somit auch das Sinfonieorchester "Euterpe" – und an das "Große Orchester im Leipziger Volkskunstensemble Deutsch-Sowjetische Freundschaft" (DSF) angeschlossen. 1989/90 resultierte aus dem Zusammenbruch der DDR auch derjenige der DSF.

Am 15. Mai 1990 (nach der Wiedervereinigung Deutschlands) gründeten die damaligen Orchestermitglieder den "Sinfonischen Musikverein Leipzig e. V.", der 1991 auch zum Gründungsmitglied des Landesverbandes Sächsischer Liebhaberorchester wurde.

Seit diesem Zeitpunkt etabliert sich das Orchester Sinfonischer Musikverein Leipzig immer weiter in Leipzig und Umgebung.

Das Orchester verfügt noch heute über einige alte Textschriften und verwaltet noch immer das sehr umfangreiche originale Notenmaterial, das bis in die Gründungszeit zurückverfolgt werden kann. Teilweise werden diese Noten noch in Konzerten verwendet.

Musikdirektoren der "Euterpe"
(nach K. W. Whistling, ab 1875 nach Programmzetteln)

Literatur
 James Deaville: The New-German School and the Euterpe Concerts, 1860–1862: A Trojan Horse in Leipzig. In: Festschrift Christoph-Hellmut Mahling zum 65. Geburtstag. Hans Schneider, Tutzing 1997, S. 253–270 (= Mainzer Studien zur Musikwissenschaft, Band 37).
 Doris Mundus (Hrsg.): Alfred Richter. Aus Leipzigs musikalischer Glanzzeit. Erinnerungen eines Musikers, Leipzig: Lehmstedt 2004, S. 391–401.
 Annegret Rosenmüller, Ekaterina Smyka (Hrsg.): Schumann-Briefedition, Serie II, Band 20: Briefwechsel mit Freunden und Künstlerkollegen (Briefwechsel Robert und Clara Schumanns mit Korrespondenten in Leipzig 1830 bis 1894). Editionsleitung: Thomas Synofzik und Michael Heinemann. Köln 2019, S. 507 f.
 K. W. Whistling: Der Musikverein Euterpe zu Leipzig 1824–74. Ein Gedenkblatt auf Grund der Acten herausgegeben bei der Jubelfeier des fünfzigjährigen Bestehens der Euterpe. C. F. Kahnt, Leipzig 1874 (Digitalisat SLUB Dresden).
 Würzburger, Manfred: Die Konzerttätigkeit des Musikvereins "Euterpe" und des Winderstein-Orchesters im 19. Jahrhundert. In: Die Musikstadt Leipzig. Band 4. Stadt Leipzig, Leipzig 1966.
Einen wesentlichen Überblick über die Geschichte der "Euterpe" (Gründungsmitglieder, Direktoren, Konzertstätten) bietet besonders der schon o. g. K. W. Whistling.

Orchester (Leipzig)

Euterpe (Musikgesellschaft)