The City of Colchester is a local government district with city status in Essex, England, named after its main settlement, Colchester. The district also includes the towns of West Mersea and Wivenhoe and the surrounding rural areas stretching from Dedham Vale on the Suffolk border in the north to Mersea Island in the Colne Estuary in the south.

The neighbouring districts are Maldon, Braintree, Babergh, and Tendring.

History
Colchester stands on the site of Camulodunum, which had been an important stronghold of the Trinovantes and Catuvellauni tribes in the Iron Age prior to the Roman conquest of Britain in 43 AD. The Romans subsequently developed Camulodunum into the first capital of their province of Britannia. They later moved their capital to Londinium (London). Following the end of Roman rule in Britain in the early 5th century, the area was settled by Anglo-Saxons, and the town on the site of Camulodunum became known as Colchester.

Colchester was an ancient borough with urban forms of local government from Saxon times. Burgesses were already established by the time of the Domesday survey of 1086. The earliest known borough charter dates from 1189, but that charter appears to confirm pre-existing borough rights rather than being the foundation of a new borough. The borough was reformed in 1836 to become a municipal borough.

The current district was formed on 1 April 1974, under the Local Government Act 1972, covering four former districts which were abolished at the same time:
Colchester Municipal Borough
Lexden and Winstree Rural District
West Mersea Urban District
Wivenhoe Urban District
The new district was named Colchester after its largest settlement. The new district was awarded borough status from its creation, allowing the chair of the council to take the title of mayor, continuing Colchester's series of mayors.

As part of the Platinum Jubilee of Elizabeth II celebrations in 2022, the borough of Colchester was granted city status, confirmed by Letters Patent dated 5 September 2022, allowing the council to change its name to "Colchester City Council".

Governance

Colchester City Council provides district-level services. County-level services are provided by Essex County Council. Parts of the district are also covered by civil parishes, which form a third tier of local government.

Political control
The council has been under no overall control since 2008. Since the 2023 election it has been controlled by a Liberal Democrat minority administration.

The first election to the borough council following the reforms of the Local Government Act 1972 was held in 1973, initially operating as a shadow authority alongside the outgoing authorities until the new arrangements came into effect on 1 April 1974. Political control of the council since 1974 has been as follows:

Leadership

The role of mayor is largely ceremonial in Colchester. Political leadership is instead provided by the leader of the council. The leaders since 2000 have been:

Composition
Following the 2023 Highwoods by-election, the composition of the council was:

The next election is due in 2024.

Premises
The council is based at Colchester Town Hall on the High Street. The current building was completed in 1902 on a site which had been occupied by Colchester's main civic buildings since 1277.

Elections

Since the last boundary changes in 2016 the council has comprised 51 councillors representing 17 wards, with each ward electing three councillors. Elections are held three years out of every four, choosing one councillor for each ward at a time to serve a four year term. In the fourth year of the cycle when there are no elections to the city council, elections for Essex County Council are held instead.

Demography

According to the Office for National Statistics as of 2008, Colchester had a population of approximately 181,000. Average life expectancy was 78.7 for males. and 83.3 for females.

Based on ethnic groups, predominantly of 92% of the population is White (87.5% British, 0.7% Irish and 3.8% Other White), Asians were the second largest making up 3.6% (0.8% Indian, 0.2% Pakistani, 0.2% Bangladeshi and 1% Chinese, other 1.4%), Black people constituted 1.4% (0.3% Caribbean, 1% African, 0.1% other), those of mixed race made up 1.8%, 0.6% were Arab and there were 0.4% from other ethnic groups.

In the 2011 census, 57.7% identified themselves as Christian, while 31.4% had no affiliation to a religion. Of other religions, 1.6% identified as Muslim, 0.7% Hindu, 0.6% Buddhist, 0.2% Jewish, 0.1% Sikh, 0.5% others, and 7.3% did not answer. There are more than 100 churches located in Colchester: other religious places of worship include the Colchester Islamic Cultural Association and the Jewish Community Synagogue.

Parishes
There are 35 civil parishes in the district. The former Colchester Municipal Borough is an unparished area (subject to some adjustments since 1974 to that area's boundaries with neighbouring parishes). The parish councils of Wivenhoe and West Mersea take the style "town council". Some of the smaller parishes are grouped together to share a parish council: Abberton and Langenhoe Parish Council covers those two parishes, and the Winstred Hundred Parish Council covers the four parishes of Great and Little Wigborough, Peldon, Salcott, and Virley. The two parishes of Layer Breton and Layer Marney have parish meetings rather than parish councils due to their small populations.

Abberton
Aldham
Birch
Boxted
Chappel
Copford
Dedham
East Donyland
East Mersea
Eight Ash Green
Fingringhoe
Fordham
Great and Little Wigborough
Great Horkesley
Great Tey
Langenhoe
Langham
Layer Breton
Layer de la Haye
Layer Marney
Little Horkesley
Marks Tey
Messing-cum-Inworth
Mount Bures
Myland
Peldon
Salcott
Stanway
Tiptree
Virley
Wakes Colne
West Bergholt
West Mersea (town)
Wivenhoe (town)
Wormingford

References

Non-metropolitan districts of Essex
Boroughs in England

City of Colchester


Kvocijent inteligencije (njem. Intelligenzquotient, skraćeno IQ) ukupan je rezultat izveden iz jednog od nekoliko standardiziranih testova kojim se iskazuje ljudska inteligencija. Kraticu IQ skovao je njemački psiholog William Stern od termina Intelligenzquotient kojeg je koristio za metodu bodovanja testova inteligencije koju je zastupao u svojoj knjizi iz 1912. godine. Povijesno gledano, IQ je rezultat dobiven dijeljenjem mentalne dobi osobe s njenom kronološkom dobi (izražene u mjesecima ili godinama) te množenjem količnika sa 100. Tijekom razvoja modernih testova inteligencije medijan rezultata reprezentativnog uzorka je definiran kao IQ od 100 bodova. Svaka standardna devijacija više ili manje vrijedi 15 bodova više ili manje. Prema ovoj definiciji IQ-a, dvije trećine osoba imaju IQ od 85 do 115 bodova, dok ispod 75 bodova ili iznad 125 bodova ima po 5% osoba.

Istraživanja su pokazala da postoji određena povezanost između kvocijenta inteligencije i sklonosti obolijevanju, vjerojatnosti ranijeg umiranja, socijalnog statusa roditelja, te do određene granice kvocijenta inteligencije bioloških roditelja. Iako je nasljednost kvocijenta inteligencije istraživana gotovo jedno stoljeće, još uvijek ne postoji siguran zaključak o toj temi.

Izvori

Neuroznanost
Psihologija

Kvocijent inteligencije


Karaula je naseljeno mjesto u općini Kakanj, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 173

 Muslimani - 136
 Srbi - 35
 Hrvati - 1
 Jugoslaveni - 1

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 3

 Bošnjaci - 3

Izvori

Naselja u Zeničko-dobojskoj županiji
Kakanj

Karaula (Kakanj, BiH)


An Schismatoglottis luzonensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Schismatoglottis luzonensis in nahilalakip ha genus nga Schismatoglottis, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schismatoglottis

Schismatoglottis luzonensis


Ascom Group este cea mai mare companie petrolieră din Republica Moldova, înființată în anul 1994. Compania are operațiuni comerciale în Kazahstan, Turkmenistan și Sudan și produce în jur de 500.000 de tone de petrol / an și în jur de 1,3 miliarde m3 de gaze naturale / an.

Ascom Group deține în Kazahstan rezerve dovedite de 13 milioane de tone de petrol și 10 miliarde m3 de gaze naturale.

Compania dobândește și comercializează petrol, gaze naturale și alte tipuri de produse petroliere.

Fondator, președinte și CEO al companiei este omul de afaceri Anatol Stati.

De-a lungul timpului, mai mulți funcționari publici de rang înalt din Republica Moldova au activat la un anumit moment al carierei la Ascom Group. Printre aceștia sunt: fostul prim-ministru al Republicii Moldova Iurie Leancă, care a activat în perioada 2007-2009 în calitate de vicepreședinte al companiei; vicepremierul pentru reintegrare Eugen Carpov, care a activat în cadrul companiei în perioada 2007-2008 în funcția de șef al departamentului cooperare internațională; fostul ministru al Apărării și fost ministru al Transporturilor și Infrastructurii Drumurilor, Anatol Șalaru, care a activat la companie în perioada 1996-1997, când a ocupat funcția de director de administrație al "Ascom Grup" SA Chișinău, în perioada 1997-1999 a activat ca director general al reprezentanței "Ascom Grup" SA în Turkmenistan, iar în 2002-2003 a fost director de proiect în cadrul Grupului Financiar-Industrial "Ascom Grup" SA, iar din 2003 până în 2008 a fost Director al reprezentanței în Irak al Grupului Financiar-Industrial "Ascom Grup" SA.

Referințe

Legături externe
 Site oficial

Companii petroliere din Republica Moldova
Fondări în 1994

Ascom Group


4. studenoga
Tuđmanova mirovna inicijativa usmjerena je prvenstveno prema uz Srbe u Hrvatskoj u UNPA područjima Beogradu i Sarajevu. Od Beograda se očekuje vrlo jasno priznanje Hrvatske u njenim međunarodno priznatim granicama i prestanak vojnog pomaganja srpskih pobunjenika, rekao za Večernji list ministar vanjskih poslova dr. Mate Granić.
Zločine koji su se dogodili u Stupnom Dolu i istragu koju o tome upravo vodi međunarodna zajednica muslimanska je strana zloupotrebila za osvajanje Vareša. Hrvatska u svom zahtjevu Vijeću sigurnosti traži da se hitno i djelotvorno zaštite Hrvati u okruženju oko Vareša, da se otvori bijeli put prema bolnici u Novoj Bili, te u humanitarnom pogledu sve strane u sukobu tretiraju jednako, izjavio za Večernji list veleposlanik Hrvatske u UN dr. Mario Nobilo.
Supredsjedatelj Mirovne konferencije o bivšoj Jugoslaviji Thorwald Stottenberg neobično oštro odbacio prijedlog predsjednika Tuđmana da se neodgodivo nastave ženevski pregovori o Bosni, jer se nijedna od sukobljenih strana nije pokazala dovoljno fleksibilnom, piše bonnski General Anzeíger.

6. studenoga
Ne postoji ni jedan segment muslimanskog nacionalnog bića kojemu dostojanstvo nije vratio hrvatskih narod braneći BiH. Ali, čini se da smo mi jednostavno krivi svjetskoj zajednici i Muslimanima u BiH što smo se usudili oduprijeti onakvu agresoru, obraniti 35 posto BiH i tako spriječiti njihove političke namjere da BiH postane dijelom velike Srbije, izjavio u Splitu predsjednik HR Herceg-Bosne Mate Boban.
U gradić Kiseljak, koji neprestano napada muslimansko topništvo, stiglo, preko teritorija koji je pod kontrolom srpskih vlasti, 7.000 prognanika iz Vareša, javljaju hrvatski mediji s terena.

7. studenoga
Predstavnici 159 zemalja, članica UN-ove organizacije za hranu i poljodjelstvo (FAO), na skupštini u Rimu primili Hrvatsku u ovu organizaciju.
Muslimanska vlada BiH zapovjedila raspuštanje sarajevskog HVO-a a njezine snage sigurnosti krenule u zatvaranje njegova središta, javljaju agencije Reuter i HINA.

8. studenoga
Odjela za ljudska prava i humanitarna pitanja pri uredu predsjednika HR Herceg-Bosne mr. Vladislav Pogarčić objavio dokument sa sustavno prikuplnenim podacima o zločinima nad Hrvatima u ratu u BiH, javlja HABENA.
Glasnogovornik Odjela obrane HVO Veso Vegar priopćio u Mostaru da je muslimansko vodstvo naložilo uhićenje predsjednika HVO u Sarajevu Slavka Zelića, i drugih čelnika HVO.
Ministrica za prava manjina i ljudska prava vlade SRJ Margit Savović na konferenciji za novinstvo u Beogradu cinički osporila navod hrvatske Vlade da je u srpskim zatvorima 11.000 hrvatskih ratnih zarobljenika.

9. studenoga
U topničkim borbama muslimanskih snaga i HVO-a znameniti mostarski Stari most srušio se u Neretvu.

10. studenoga
Uz neophodnu pomnu pripremu globalne konferencije, koja se može održavati tek kad budu stvoreni stvarni izgledi za njezin uspjeh, mora se osigurati dostava humanitarne pomoći BiH, rješenje bosanskog pitanja prema ženevskom paketu i modus vivendi za hrvatska područja pod mandatom UNPROFOR-a kao međukorak za sprečavanje ratne opasnosti, stoji u pismu ministara vanjskih poslova Francuske i Njemačke Juppea i Kinkela Europskom savezu.
Ceremonijalnim podizanjem hrvatske zastave ispred palače FAO u Rimu, završen je svečani dio primanja Hrvatske u ovu organizaciju za prehranu i poljoprivredu UN.

11. studenoga
Ofenziva muslimanskih snaga u središnjoj Bosni prijeti ne samo opstojnosti hrvatskog naroda na tom prostoru već i budućnosti općih muslimansko-hrvatskih odnosa, rekao na zasjedanju hrvatskog Sabora ministar inozemnih poslova dr. Mate Granić.
Muslimanske vlasti oslobodile dio uhićenih časnika sarajevskog HVO-a, u vojnom zatvoru Viktor Bubanj u Sarajevu zadržan Slavko Zelić predsjednik HVO-a Sarajevo i saborski zastupnik HR Herceg-Bosne.
U Dubrovniku, nakon što je razgledao oštećenja stare gradske jezgre i agresore nazvao vandalima i pljačkašima, ruski veleposlanik L.V.Kerestedžijanc istaknuo da se granice Hrvatske ne mogu mijenjati i da je Vukovar hrvatski grad.
Skup od četrdesetak splitskih Srba izjasnio se da je Hrvatrska njihova domovina te da se zalažu za mirno rješenje nametnutog ratnog sukoba.
Bugojanski Hrvati, uz peticiju Međunarodnom sudu pravde u Haagu, priložili pregled kršenja ljudskih prava na sedam stranica teksta koji opisuje zlodjela muslimanske vojske.

12. studenoga
Predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman pomilovao određen broj osuđenih osoba, građana Hrvatske srpske nacionalnosti, koe su pravomoćno osuđene na izdržavanje zatvorske kazne zbog pripremanje oružane pobune, a koje nisu okrvarile ruke.
Muslimansko ratno predsjedništvo Bugojna donijelo odluku da se svi Hrvati protjeraju iz grada, a trenutačno se u muslimasnkim zatvorima u Bugojnu nalazi 345 hrvatskih ratnih zarobljenika, priopćilo novinarima u Livnu povjereništvo HVO Bugojna.
Na temelju zapovijedi predsjednika HR Herceg-Bosne Mate Bobana, za zapovjednika Glavnog stožera HVO-a imenovan general-pukovnik Ante Rosso. Na svoj osobni zahtjev, dužnosti razriješen dosadašnji zapovjednik Slobodan Praljak.
Ravnatelj Matice hrvatskih iseljenika Ante Beljo potaknuo osnivanje odbora za rekonstrukciju Starog mosta u Mostaru.

13. studenoga
Stanje ljudskih prava u Hrvatskoj mnogo je bolje nego u bivšoj Jugoslaviji, konstatirala Helsinška komisija američkog Kongresa u iscrpnom izvještaju o stanju ljudskih prava u Hrvatskoj.
Sukobe u Bosni treba što prije prekinuti, sankcije protiv Jugoslavije ukinuti, Srbima u Hrvatskoj dati maksimalnu autonomiju, izjavio novinarima u Moskvi ruski diplomat V. Čurkin nakon pregovora s Miloševićem u Beogradu i Karadžićem na Palama.
Počela operacija HVO-a Buna. Pukovnija Ante Bruno Bušić već je bila na izmaku snaga ali je ipak 16. studenog ovladala Šuginim Barama a 17. studenog vodila jake borbe s puno nadmoćnijim bošnjačkim snagama u Šarića stajama.Portal Hrvata Bosne i Hercegovine HR HB Livno: 19.obljetnica brigade HVO-a Ante Bruno Bušić' 14. lipnja 2013.  (pristupljeno 8. veljače 2020.)

 14. studenoga
Hrvatski predsjednik dr. Franjo Tuđman iznio u Zagrebu ruskom izaslaniku V. Čurkinu stajalište Hrvatske: sankcije sa Srbije ne mogu biti skinute dok Srbija ne odustane od pomaganja srpskih pobunjenika u UNPA i dok ne prizna Republiku Hrvatsku u njezinim međunarodno priznatim granicama.
S obzirom na sadašnje moguđnosti jugoslavenske mornarice i ono čim raspolaže u jedinoj luci Boki, osobno držim da zasad ona ne predstavlja silu koja bi nam mogla stvarati značajnije probleme na našem Jadranu, izjavio zapovjednik Hrvatske ratne mornarice admiral Sveto Letica u Splitu u povodu dvogodišnjice istjerivanja jugomornarice s hrvatskog dijela Jadrana.

 22. studenoga
Ministri vanjskih poslova Europske unije odgodili u Luxembourgu odluku o ukidanju sankcija Srbiji.
Poglavarstvo okupiranog Belog Manastira iz Osijeka zahtijeva da Ministarstvo vanjskih poslova Hrvatske prosvjeduje u Vijeću sigurnosti zbog prijedloga lorda Owena predsjedniku Tuđmanu da neprijatelju ustupi Baranju i istočnu Slavoniju.

 23. studenoga
U nastavku Ženevskih pregovora lord Owen i Thorwald Stoltenberg pozvali sve sudionike da razmotre ukupne probleme na području bivše Jugoslavije, medu kojima i status privremeno okupiranih područja Hrvatske.
Vlada Hrvatske Republike Herceg-Bosne u potpunosti podupire novoutemeljeni Međunarodni sud za suđenje ratnim zločincima s prostora bivše Jugoslavije u Haagu, javlja HABENA.
U tekstu Raketama bez milosti beogradske Večernje novosti pišu da će u slučaju hrvatskog napada na krajinu srpske postrojbe napasti vitalne ciljeve u Hrvatskoj, Zagreb, koji nikad u povijesti nije bombardiran, Osijek, Vinkovce, Karlovac, Šibenik i Zadar.

 24. studenoga
Hrvatska zahtijeva dodatna jamstva za poštovanja svojega teritorijalnog integriteta, jasno određivanje o kontroli teškog oružja, te povratak prognanika, izjavio ministar vanjskih poslova dr. Mate Granić na sjednici Županijskog doma hrvatskog Sabora.Srpska narodna stranka predstavila svoju novu inicijativu Mir bez alternative u kojoj, prema riječima Milana Đukića, traži za Srbe maksimalnu političku autonomiju, to znači i teritorijalnu, uz visoku razinu lokalne samouprave, u okvirima međunarodno priznatih granica Hrvatske.Nikakav protektorat UN, nikakva autonomija ni federacija s Hrvatskom, izjavio krajinski šef Milan Martić novosadskom Dnevniku. Federacija da, ali, s ostalim srpskim državama, rekao je Martić.Srpski pobunjenici spriječili skupinu neovisnih srpskih intelektualaca, koja je sudjelovala na simpoziju u Zagrebu u organizaciji Erasmus Gilde, da uđu u UNPA područje kod Novske, javlja France presse.Došli smo u Dubrovnik da bi pripremili podatke o umjetničkim djelima, plovilima, automobilima, koje je neprijatelj za vrijeme crnogorske agresije oteo vlasnicima. Sve to dostavit ćemo Interpolu da se naprave međunarodne tjeralice, jer je posrijedi kriminal i otimačina, izjavio hrvatski ministar unutarnjih poslova Ivan Jarnjak na konferenciji za novinare u Dubrovniku.
Naš je interes u tome jasan, da se rat ne proširi izvan Bosne i Hrvatske na jug, gdje bi bili ugroženi naši saveznici i Kosovo, zbog toga je stišavanje konflikta naš strateški interes, izjavio američki državni tajnik Warren Christopher: intervjuu za 5 vodećih europskih listova, medu kojima i Frankfurter Allgemeine Zeitung.

 25. studenoga
Predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman primio u Zagrebu predsjednika Međunarodnog Crvenog križa Cornelija Sommarugu, s kojim je razgovarao o problemu nestalih osoba, te ga tom prilikom zamolio za pomoć u ubrzavanju procesa zamjene somborske skupine.
Nakon agresije srpske strane i kasnije muslimansko-hrvatskih sukoba, enormno je smanjen broj Hrvata i Srba na lijevoj obali Neretve u Mostaru, dok je broj Muslimana znatno povećan, stoji u pismu ministra Vlade HR Herceg-Bosne Mile Akmadžića svjetskim dužnosnicima.
Sankcije protiv SRJ mogle bi se postupno suspendirati kad se ispune ugovorene obveze vezane za rješenje problema u BiH i kad se nađe modus vivendi za zaposjednuta hrvatska područja, rekao u Bundestagu šef njemačke diplomacije Klaus Kinkel.
U Pragu osnovano Češko-Hrvatsko društvo, čiji je inicijator Liga za ljudska prava Češke Republike i grupa istinskih prijatelja Hrvatske.
Supredsjedatelj Međunarodne konferencije o bivšoj Jugoslaviji lord Owen izjavio u Londonu da je na teritoriju BiH neminovno stvaranje muslimanske države, sjeveru s izlazom na rijeku Savu a na jugu s lukom na Neretvi, javlja! HINA.

 26. studenoga
Osobni izaslanik dr. Tuđmana Franjo Gregurić i Jeljcinov predstavnik Vitalij Čurkin razgovarali u Moskvi iza zatvorenih vrata.
Ne znači da će već prvi ženevski; sastanak donijeti rezultate, ali bitno je da smo probleme UNPA zona uspjeli vezati s rješenjem bosanske krize, izjavio predsjednik Tuđman na Brijunima uoči odlaska na Ženevsku konferenciju.
Za dvije godine rada Vladina Ureda za prognanike i izbjeglice, kroz Hrvatsku je prošlo oko 1,5 milijuna prognanika i izbjeglica, od čega je gotovo polovica njih ostala a za zbrinjavanje beskućnika do sada je utrošeno 1,4 milijarde dolara,izjavio potpredsjednik hrvatske Vlade dr. Ivica Kostović na konferenciji za novinare u Zagrebu.
Članak u The Timesu, Hrvati pretvorili zarobljenike u žive bombe od 25. studenog, koji je prenijela i francuska štampa, nije vjerodostojan, stoji u priopćenju hrvatskog veleposlanstva u Parizu, u kome se također navode vjerodostojni dokazi, javlja HINA.

 27. studenoga
Imamo čvrste garancije od SAD; Njemačke i brojnih europskíh zemalja u pogledu teritorijalnog integriteta Hrvatske, bez ikakvih spekulacija, izjavio dr. Mate Granić uoči odlaska u Ženevu.
Prošlo je 15 dana od ubojstva moje braće fra Nikice Miličevića i fra Leona Migića, a izvršitelji su još uvijek nepoznati, stoji u pismu provincijala Provincije franjevačke Bosne srebrne fra Petra Anđelovića Aliji Izetbegoviću, javlja HINA.
Hrvatska zahtijeva, u skladu s načelima KESS-a, međusobno priznavanje svih bivših jugoslavenskih država u njihovoj teritorijalnoj cjelovitosti i međunarodno priznatim granicama, te povratak KEES-ovih' promatrača u Sandžak i Kosovo, izjavio uoči rimskog zasjedanja KESS-a hrvatski predstavnik pri KESS-u Darko Bekić.

 28. studenoga
Iz okupiranog sela Partić u drniškom kraju prešlo na slobodni teritorij Hrvatske posljednjih 13 Hrvata, tako u ovome hrvatskom mjestu, koje je brojilo 251 stanovnika, nema više ni jednog Hrvata.

 29. studenoga
Očekujemo od srpske strane da dade teritorijalne ustupke Muslimanima, Muslimanima, od bosanske, da su ustupci uvjet mirovnog sporazuma, a od hrvatske, da vrati povučene ustupke koji se tiču pristupa na moru i da bude konstruktivna, rekao je Willy Claes, predsjedatelj Ministarskog vijeća Europskog saveza, otvarajući ženevske pregovore.Europska je zajednica napravila mnoge greške u jugoslavenskoj krizi, i nemam potrebe da ih navodim'', optužio je ovu organizaciju država u Ženevi predsjednik Srbije Slobodan Milošević.Skupocjene inozemne jahte odvezene su s dubrovačkog područja u Crnu Goru da se očuvaju od ustaša, a odvedeno je i 600 krava da ne uginu od gladi, izjavio novinarima crnogorski predsjednik Momir Bulatović. 30. studenoga
Hrvatska ne može ni u kojem slučaju pristati na ustupanje teritorija, jer bi to značilo cijepanje hrvatskog nacionalnog teritorija i države, te ugrožavanje njezinih strateških interesa, izjavio predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman, poslije plenarnog dijela ženevskog skupa.Na plenarnoj sjednici ženevskog skupa Izetbegović izišao s maksimalističkim zahtjevima, optužujući podjednako Srbiju i Hrvatsku, te sa zahtjevom za ukinuće embarga za uvoz oružja.Biskupi Vrhbosanske metropolije, okupljeni u Dominikanskom samostanu u Bolu na Braču, izjavili da ne pristaju ni na kakva poništavanja njihovih stoljetnih biskupijskih granica, niti otpisivanje njihovih crkvenih područja, bez pristanka i odobrenja njihovog katoličkog svećenstva i puka, koji je kao hrvatski narod vjekovima konstitutivan i bitan u BiH.'''

Izvori

1993/11

Kronologija Domovinskog rata: studeni 1993.


Le Coronet, est une goélette à coque en bois construite pour le magnat du pétrole  en 1885. C'est l'un des plus anciens et des plus grands navires de ce type au monde, et l'un des derniers grands voiliers existant du . Après de nombreux propriétaires et des décennies de négligence, il a subi une restauration complète à Newport dans le Rhode Island, par le International Yacht Restoration School à partir de 2010.

Historique
Le yacht Coronet a été conçu par William Townsend et construit pour Rufus T. Bush par le chantier naval C. & R. Poillon à Brooklyn. Son propriétaire a ensuite lancé un défi de  contre n'importe quel autre yacht pour une course transatlantique. La course océanique entre Coronet et le yacht Dauntless de  en  a rendu Bush et le Coronet victorieux et célèbres (The New York Times a consacré toute sa première page du  à l'histoire.

Après avoir remporté la course de  et la bourse de , Bush a décidé de vendre Coronet et a inscrit le navire en Angleterre pour . Rufus et son fils Irving T. Bush ont ensuite fait le tour du monde sur Coronet en 1888. Coronet a été le premier yacht enregistré à traverser le cap Horn d'est en ouest. Après avoir traversé l'océan Pacifique et s'être arrêté à Hawaï, Coronet a fait escale en Chine, à Calcutta, à Malte et ailleurs.

Coronet a été vendu avant la mort de Rufus en 1890.Le navire est ensuite passé par six propriétaires différents (Arthur E. Bateman, John D. Wing, Arthur Curtiss James, Fred S. Pearson, John I. Waterbury et Louis Bossert). En 1905 Coronet a fait plusieurs fois le tour du globe et a été utilisé pour une excursion scientifique américano-japonaise lors d'une éclipse.

The Kingdom, une organisation religieuse fondée par , a acheté le navire en 1905 pour  et l'a emmené dans le monde entier pour des missions de prière, y compris en Palestine. Coronet a entrepris un voyage missionnaire mal planifié en Afrique en 1911, qui a entraîné la mort de six personnes à bord du scorbut. Après le voyage, The Kingdom a gardé le yacht amarré à Portland, dans le Maine ainsi qu'à Gloucester, dans le Massachusetts et l'a possédé jusqu'en 1995.

Restauration
L'International Yacht Restoration School (ITRS), à Newport, Rhode Island, a acquis le navire en 1995 et a commencé sa restauration. L'IYRS a ajouté Coronet au registre national des lieux historiques le . En , l'IYRS a transmis le titre du bateau aux Coronet Restauration Partners à San Francisco pour achever la restauration sur le campus de l'IYRS à Rhode Island, où les travaux de restauration ont commencé en 2010.

Galerie

Voir aussi

Notes et références

Bibliographie
 "Coronet". Ships of the World: An Historical Encyclopedia. Boston: Houghton Mifflin Co. 1997.  .

Liens externes

 Histoire du Coronet - The Kingdom
  Coronet 1885 - Coronetblog

Liens internes

Yacht
Bateau lancé en 1885
Bateau inscrit au Registre national des lieux historiques au Rhode Island
Navire construit à Brooklyn
Registre national des lieux historiques à Newport (Rhode Island)
Registre national des lieux historiques en 2004
Navire musée au Rhode Island
Newport (Rhode Island)

Coronet (yacht)


The Qieyun () is a Chinese rhyme dictionary that was published in 601 during the Sui dynasty. The book was a guide to proper reading of classical texts, using the fanqie method to indicate the pronunciation of Chinese characters.
The Qieyun and later redactions, notably the Guangyun, are important documentary sources used in the reconstruction of historical Chinese phonology.

History
The book was created by Lu Fayan (Lu Fa-yen; ) in 601. The preface of the Qieyun describes how the plan of the book originated from a discussion with eight of his friends 20 years earlier at his home in Chang'an, the capital of Sui China.

None of these scholars was originally from Chang'an; they were native speakers of differing dialects – five northern and three southern. According to Lu, Yan Zhitui (顏之推) and Xiao Gai (), both men originally from the south, were the most influential in setting up the norms on which the Qieyun was based.
However, the dictionary was compiled by Lu alone, consulting several earlier dictionaries, none of which have survived.

When classical Chinese poetry flowered during the Tang dynasty, the Qieyun became the authoritative source for literary pronunciations and it repeatedly underwent revisions and enlargements. It was annotated in 677 by Zhǎngsūn Nèyán (), revised and published in 706 by Wáng Renxu () as the Kanmiu Buque Qieyun (; "Corrected and supplemented Qieyun"), collated and republished in 751 by Sun Mian () as the Tángyùn (; "Tang rimes"), and eventually incorporated into the still-extant Guangyun and Jiyun rime dictionaries from the Song dynasty. Although most of these Tang dictionary redactions were believed lost, some fragments were discovered among the Dunhuang manuscripts and manuscripts discovered at Turpan.

The Qieyun reflected the enhanced phonological awareness that developed in China after the advent of Buddhism, which introduced the sophisticated Indian linguistics. The Buddhist Uyghur Kingdom of Qocho used a version of the Qieyun.

During the Tang dynasty, several copyists were engaged in producing manuscripts to meet the great demand for revisions of the work.
Particularly prized were copies of Wáng Rénxū's edition made in the early 9th century by Wú Cǎiluán (), a woman famed for her calligraphy.
One of these copies was acquired by Emperor Huizong (1100–1126), himself a keen calligrapher.  It remained in the palace library until 1926, when part of the library followed the deposed emperor Puyi to Tianjin and then to Changchun, capital of the puppet state of Manchukuo.  After the Japanese surrender in 1945, it passed to a book dealer in Changchun, and in 1947 two scholars discovered it in a book market in Liulichang, Beijing.

Studies of this almost complete copy have been published by the Chinese linguists Dong Tonghe (1948 and 1952) and Li Rong (1956).

Structure

The Qieyun contains 12,158 character entries.
These were divided into five volumes, two for the many words of the "level" tone, and one volume for each of the other three tones.
The entries were divided into 193 final rhyme groups (each named by its first character, called the yùnmù 韻目, or "rhyme eye").
Each rhyme group was subdivided into homophone groups (xiǎoyùn 小韻 "small rhyme").
The first entry in each homophone group gives the pronunciation as a fanqie formula.

For example, the first entry in the Qieyun, shown at right, describes the character 東 dōng "east". The three characters on the right are a fanqie pronunciation key, marked by the character 反 fǎn "turn back".  This indicates that the word is pronounced with the initial of 德 [tək] and the final of 紅 [ɣuŋ], i.e. [tuŋ].  The word is glossed as 木方 mù fāng, i.e. the direction of wood (one of the Five Elements), while the numeral 二 "two" indicates that this is the first of two entries in a homophone group.

Later rime dictionaries had many more entries, with full definitions and a few additional rhyme groups, but kept the same structure.

The Qieyun did not directly record Middle Chinese as a spoken language, but rather how characters should be pronounced when reading the classics. Since this rime dictionary's spellings are the primary source for reconstructing Middle Chinese, linguists have disagreed over what variety of Chinese it recorded. "Much ink has been spilled concerning the nature of the language underlying the Qieyun," says Norman (1988: 24), who lists three points of view. Some scholars, like Bernhard Karlgren, "held to the view that the Qieyun represented the language of Chang'an"; some "others have supposed that it represented an amalgam of regional pronunciations," technically known as a diasystem. "At the present time most people in the field accept the views of the Chinese scholar Zhou Zumo" (周祖謨; 1914–1995) that Qieyun spellings were a north–south regional compromise between literary pronunciations from the Northern and Southern dynasties.

See also
Rime table
Peiwen Yunfu

References

Citations

Works cited

External links
A comprehensive parallel presentation of various Qieyun fragments and editions, by Suzuki Shingo 鈴木 慎吾
Qieyun fragments found at Dunhuang by Paul Pelliot, now in the Bibliothèque nationale de France:
 (BNF link): prefaces of Lu Fayan (start missing), Zhangsun Neyan (complete) and Sun Mian (end missing)
 (BNF link): part of Lu Fayan's preface, rhyme index and start of the first rhyme group (東 dōng)
 (BNF link): fragment of volume 5 showing the 怗 tiē, 緝 qì and 藥 yào rhyme groups
Qieyun fragments brought from Dunhuang by Aurel Stein, now in the British Library (only S.2071, S.5980 and S.6156 have been scanned):
: substantial portion of the level, rising and entering tones.
: Zhangsun Neyan's preface (dated 677) and first 9 rhymes of the level tone, with somewhat fuller entries than S.2071.
smaller fragments: , , , , , , .
Qieyun fragments from Turfan, Tuyoq and Kucha, now in the Berlin-Brandenburg Academy of Sciences and Humanities (in the , select "Short Title" and choose "Qie yun or Rhyme dictionary"; see  for discussion):
, , , , , , , , : manuscript fragments
, , , , , , : fragments of a block print edition
: fragment from an enlarged edition used by Uighurs

7th-century Chinese books
Chinese dictionaries
Sui dynasty
Middle Chinese
Traditional Chinese phonology

Qieyun


Mildred Hillary Davis (* 22. Februar 1901 in Philadelphia, Pennsylvania; † 18. August 1969 in Santa Monica, Kalifornien) war eine US-amerikanische Schauspielerin.

Leben
Mildred Davis stand ab 1916 in einigen kleinen Nebenrollen vor der Kamera, allerdings zunächst ohne größere Aufmerksamkeit zu erlangen. Ab 1919 war sie die Partnerin von Harold Lloyd in mehreren seiner Stummfilme. Auch privat wurde sie am 10. Februar 1923 die Ehefrau des Starkomikers. In demselben Jahr feierten beide mit Ausgerechnet Wolkenkratzer! ihren größten gemeinsamen Erfolg, doch bald nach ihrer Hochzeit mit Lloyd zog sie sich ins Privatleben zurück. Nur für den Film Too Many Crooks kehrte sie 1927 noch einmal vor die Kamera zurück.

Mildred Davis und Lloyd blieben bis zu ihrem Tod verheiratet und hatten drei Kinder: Harold Lloyd Jr. (1931–1971), Gloria Lloyd Roberts (1924–2012) und die Adoptivtochter Marjorie Elisabeth Lloyd (1925–1986). Mildred Davis verstarb im Alter von 68 Jahren an einem Herzinfarkt.

Filmografie
 1916: Marriage a la Carte
 1917: What'll We Do with Uncle? (Kurzfilm)
 1917: Fighting Mad
 1918: Bud's Recruit (Kurzfilm)
 1918: A Weaver of Dreams (Verschollen)
 1919: All Wrong
 1919: Start Something (Kurzfilm)
 1919: All at Sea (Kurzfilm)
 1919: Call for Mr. Caveman (Kurzfilm)
 1919: Giving the Bride Away (Kurzfilm)
 1919: Order in the Court (Kurzfilm)
 1919: It's a Hard Life (Kurzfilm)
 1919: How Dry I Am (Kurzfilm)
 1919: Looking for Trouble (Kurzfilm)
 1919: Tough Luck (Kurzfilm)
 1919: Harold Lloyd – Von der Hand in den Mund (From Hand to Mouth, Kurzfilm)
 1919: The Floor Below (Kurzfilm)
 1920: Red Hot Hottentotts (Kurzfilm)
 1920: Why Go Home? (Kurzfilm)
 1920: Der falsche Prinz (His Royal Slyness, Kurzfilm)
 1920: Getting His Goat (Kurzfilm)
 1920: Der Autonarr (Get Out and Get Under, Kurzfilm)
 1920: Die Nummer, bitte? (Number, Please?, Kurzfilm)
 1920: Er im Haus des Schreckens (Haunted Spooks, Kurzfilm)
 1920: Er im Wilden Westen (An Eastern Westerner, Kurzfilm)
 1920: Er heilt die Mondsüchtigen (High and Dizzy, Kurzfilm)
 1921: Er im Schlafwagen (Now or Never, Kurzfilm)
 1921: Er auf Fuchsjagd (Among Those Present, Kurzfilm)
 1921: Er als zwanzigfacher Familienvater (I Do, Kurzfilm)
 1921: Er im Paradies (Never Weaken, Kurzfilm)
 1921: Matrose wider Willen (A Sailor-Made Man)
 1921: Humor Risk (Kurzfilm, Verschollen)
 1921: High Society (Kurzfilm)
 1922: Großmutters Junge (Grandma's Boy)
 1922: Dr. Jack
 1923: Ausgerechnet Wolkenkratzer! (Safety Last!)
 1923: Temporary Marriage
 1923: Gebrandmarkt (Condemned)
 1927: Too Many Crooks

Weblinks

Filmschauspieler
Stummfilmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1901
Gestorben 1969
Frau

Mildred Davis


ටෙහ්රාන් යනු ඉරානයේ අගනුවර සහ විශාලම නගරයයි. එය ටෙහ්රාන් පලාතේ අගනුවරද වෙයි. ඒ වගේම එය බටහිර ආසියාවේද විශාලම නගරය වෙයි.

ටෙහ්රාන්


Kabalar, Beypazarı - Ankara ili Beypazarı ilçesine bağlı mahalle
 Kabalar, Çine - Aydın ili Çine ilçesine bağlı mahalle
 Kabalar, Çal - Denizli ili Çal ilçesine bağlı mahalle
 Kabalar, İnebolu - Kastamonu ili İnebolu ilçesine bağlı köy
 Kabalar, Taşköprü - Kastamonu ili Taşköprü ilçesine bağlı köy
 Kabalar, Alaplı - Zonguldak ili Alaplı ilçesine bağlı köy

Kabalar


Cromatografia de afinitate este o metodă de separare cromatografică a amestecurilor biochimice, care are la bază interacția specifică dintre antigen și anticorp, enzimă și substrat, receptor și ligand, sau proteină și acid nucleic. Această tehnică cromatografică este utilizată pentru purificarea unor compuși biologici macromoleculari din amestecuri. Interacțiile care sunt puse în valoare sunt de tipul legăturilor de hidrogen, punților disulfurice, interacțiilor hidrofobe, etc. Selectivitatea mare a acestei tehnici se datorează interacției dintre molecula dorită și faza staționară, aceasta rămânând o perioadă mai lungă în coloană și fiind astfel separată de celelalte componente nedorite din amestec. Moleculele nedorite vor fi astfel eluate primele de către soluția tampon, iar proteinele vor fi preluate ulterior.

Utilizări
Cromatografia de afinitate este de obicei utilizată pentru purificarea sau concentrarea unui substrat sau a unei enzime dintr-un amestec, pentru reducerea cantității dintr-un compus nedorit dintr-un amestec, sau pentru identificarea unor compuși biologici pe baza legării specifice de un compus. Molecula de interes poate fi imobilizată prin intermediul legăturilor covalente. Mediile cromatografice de obicei folosite sunt de tipul celulozei sau poliacrilamidei.

Principiu

Vezi și
 Afinitate chimică
 Cromatografie

Referințe

Cromatografie

Cromatografie de afinitate


Dogmersfield es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Hart, en el condado de Hampshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Dogmersfield tiene una superficie de 7,67 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Dogmersfield tenía 249 habitantes (49% varones, 51% mujeres) y una densidad de población de 32,46 hab/km². El 13,25% eran menores de 16 años, el 82,33% tenían entre 16 y 74, y el 4,42% eran mayores de 74. La media de edad era de 45,8 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 17,13% estaban solteros, el 71,3% casados, y el 11,57% divorciados o viudos.

El 87,9% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 4,84% de la población, mientras que el 7,26% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,8% eran blancos y el 1,2% asiáticos. El cristianismo era profesado por el 85,02%, mientras que el 10,53% no eran religiosos y el 4,45% no marcaron ninguna opción en el censo.

137 habitantes eran económicamente activos, 133 de ellos (97,08%) empleados y 4 (2,92%) desempleados. Había 114 hogares con residentes, 8 vacíos, y 3 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Hampshire
Parroquias civiles de Hampshire

Dogmersfield


جيمس نايسميث  (6 نوفمبر 1861 - 28 نوفمبر 1939) مدرس لياقة بدنية كندي أميركي ومعالج فيزيائي وقس مسيحي ومدرب رياضة ومبتكر. اخترع لعبة كرة السلة في سن الثلاثين عام 1891. كتب «كتاب قوانين كرة السلة الأصلي» وأسس برنامج كرة سلة جامعة كانساس. عاش نيسميث ليرى تبني كرة السلة بصفتها رياضة معترفًا بها في الأولمبياد عام 1904 وعلى أنها حدث رسمي في الألعاب الأولمبية الصيفية في برلين عام 1936، وشهد أيضًا ولادة دورة ألعاب الدعوة الوطنية عام 1938 ودورة ألعاب اتحاد الجامعات الرياضي عام 1939. ولد وترعرع في مزرعة بالقرب من ألمونتي، في أونتاريو، ودرس التربية الرياضية في جامعة مكغيل في مونتريال قبل أن ينتقل إلى الولايات الأميركية، حيث صمم لعبة كرة السلة في أواخر 1891 بينما كان يُعلّم في مدرسة تدريب جمعية الشبان المسيحية في سبرينغفيلد، ماسوشيستس. وبعد سبع سنوات من اختراعه للعبة كرة السلة، حصل على شهادة في الطب في دينيفر عام 1898، ثم جاء إلى جامعة كانساس، وأصبح لاحقًا المدرب والمدير الرياضي لجايهوكس كانساس. وخلال عمله مدربًا في كانساس، درب نايسميث فوغ ألين، الذي أصبح لاحقًا مدرب كانساس لمدة 39 موسم، مبتدئًا مسيرة تدريب مرموقة طويلة. تابع ألين تدريب أبطال مثل أدولف روب ودين سميث وغيرهم ممن قاموا بأنفسهم بتدريب العديد من اللاعبين البارزين والمدربين المستقبليين. على الرغم من تدريبه للموسم الأخير في عام 1907، ما زال نايسميث المدرب الوحيد بسجل خاسر في تاريخ كرة السلة للرجال في كانساس.

السنوات الأولى
ولد نايسميث في 6 نوفمبر عام 1861 لدى مهاجرين اسكوتلنديين في ألمونتي، كندا الغربية ( التي هي الآن جزء من ميسيسيبي ميلز، أونتاريو، كندا). لم يكن لديه اسم أوسط في حياته ولم يوقع اسمه باستخدام الحرف الاستهلالي «أ». أُضيف حرف «أ» في إدارة جامعة كانساس. كان يكافح في المدرسة وفي عمل المزرعة. أمضى نايسميث أيامه وهو يلعب في الخارج ألعابًا مثل لعبة التقاط الكرة ولعبة الغميضة أو لعبة البطة على الصخرة، وهي لعبة قروسطية يحرس فيها اللاعب حجرًا كبيرًا من اللاعبين المقابلين، الذين بدورهم يحاولون إسقاطه بقذف حجارة أصغر عليه. وللعب لعبة البطة على الصخرة بأعلى كفاءة ممكنة، وجد نايسميث حالًا أن الرمية المنحنية بلطف أفضل من الرمية القوية المستقيمة، وكانت هذه فكرة ضرورية لاحقًا لابتكار كرة السلة. تيتم نايسميث في سن صغيرة، فعاش مع عمته وعمه لسنوات عديدة، وارتاد المدرسة الابتدائية في بينيز كورنرز بالقرب من ألمونتي في أونتاريو وتخرج منها في عام 1883.

في العام نفسه دخل نايسميث جامعة إم سي جيل في مونتريال. على الرغم من جسده الضئيل بطول 5 أقدام و10 إنشات ونصف، ووزن 178 باوند، كان رياضيًا بارعًا ومتعدد المواهب فمثل إم سي جيل في كرة القدم الأميركية الكندية والركبي وكرة القدم والجمباز واللاكروس. لعب في المركز الوسط ضمن فريق كرة القدم وصنع لنفسه وسادة لحماية أذنيه. كانت للاستعمال الشخصي وليست لكامل الفريق. ربح عدة ميداليات ويكستيد لأدائه اللافت في الجمباز. حصل نايسميث على بكالوريوس في التربية الرياضية عام 1888 ودبلوم من كلية بريسبيتيريان في مونتريال 1890. منذ عام 1891 علم التربية الرياضية وأصبح أول مدير للرياضات في إم سي جيل، لكنه غادر مونتريال لاحقًا، وأصبح معلم التربية الرياضية في مدرسة التدريب الدولية لجمعية الشبان المسيحية في سبرينغفيلد، ماسوشيستس.

كلية سبرينغفيلد: اختراع كرة السلة.
في جمعية الشبان المسيحية، عانى نايسميث بصف مشاكس محصور بالألعاب الداخلية طيلة شتاء إنجلترا الجديدة القاسي، ولذلك كان سيّئ المزاج بشكل دائم. أمر الدكتور لوثر غوليك، رئيس قسم التربية الرياضية هناك، بإعطاء نايسميث 14 يومًا لابتكار لعبة داخلية تقدم «تسلية رياضية»، وطلب غوليك ألا تحتاج لمساحة كبيرة وأن تساعد اللاعبين فيها في المحافظة على لياقتهم البدنية، وشدد بشكل علني على «أن يجعلها عادلة لكل اللاعبين غير عنيفة».

خلال محاولته في التفكير بلعبة جديدة تحكمت به ثلاث أفكار رئيسة. أولًا، حلل الألعاب الأشيع في ذاك الوقت (الركبي، واللاكروس، وكرة القدم، وكرة القدم الأميركية، والهوكي، والبيسبول). لاحظ نايسميث مخاطر الكرة وخلص إلى أن كرة القدم الكبيرة الناعمة كانت الأكثر أمانًا. ثانيًا، رأى أن أغلب حالات التماس الجسدي تحدث عند الجري مع الكرة أو دحرجتها أو ضربها فقرر أن تمرير الكرة هو الخيار القانوني الوحيد. وأخيرًا قلل نايسميث التماس الجسدي من خلال جعل الهدف من دون حراسة أي وضعه عاليًا فوق رؤوس اللاعبين. ولتسجيل الأهداف أجبر اللاعبين على القيام برمية مائلة ولطيفة، كانت قد أثبتت فعاليتها في لعبة البطة على الصخرة. عمّد نايسميث لعبته الجديدة «كرة السلة» ووضع أفكارها كلها في 13 قانون أساسي.

حدثت أول لعبة كرة سلة في ديسمبر عام 1891.  تمكن نايسميث من خلال تقرير مكتوب بخط اليد من وصف ظروف اللعبة الاستهلالية، وخلافًا لكرة السلة الحديثة كان اللاعبون تسعة أمام تسعة كما أنهم حملوا كرة قدم بدلًا من كرة السلة، وعوضًا عن التسديد في سلتين كانت الأهداف سلتي خوخ: «عندما جلب السيد ستبينز سلتي خوخ إلى الصالة الرياضية، ثبتهما على درابزين صالة العرض. وكان ذلك على ارتفاع 10 أقدام من الأرض في كل جانب من  جوانب صالة التدريب. ثم وضعت القوانين الثلاثة عشر على لوحة الإعلانات وراء منصة المدرب، وأحضرت كرة قدم وانتظرت وصول الصف… لم يظهر الحماس الكثير على الصف لكنهم تبعوا أوامري… ثم شرحت ما عليهم فعله لتسديد الأهداف، قذفت بالكرة بين الرجلين في الوسط وحاولت بطريقة ما أن أجعلهم يلتزمون بالقوانين. كانت معظم المخالفات بسبب الجري مع الكرة على الرغم من أن المشهد لم يخلُ من حالات لمس الرّجل الحامل للكرة». خلافًا لكرة السلة الحديثة، لم تشمل القواعد القديمة ما يعرف الآن بالدحرجة. وبما أنه كان من الممكن تحريك الكرة عن طريق تمريرها عبر الملعب، قام اللاعبون الأوائل بقذف الكرة فوق رؤوسهم بينما كانوا يركضون في الملعب، وبعد كل هدف كانت تؤخذ كرة قافزة في منتصف الملعب. أُهمل كلا السلوكين في قواعد كرة السلة الحديثة.

في مقابلة إذاعية في يناير 1939، قدم نايسميث تفاصيل أكثر عن اللعبة الأولى والقواعد الأولية التي استخدمت: لقد أظهرت لهم سلتي خوخ كنت قد ثبتهما في طرفي الصالة الرياضية. أطلقت صافرةً وبدأت أول لعبة لكرة السلة… بدأ الشبان بالتصدي والركل واللكم. لقد انتهى بهم الأمر بوضع حر في منتصف الصالة الرياضية. كانت حصيلة الإصابات: عدة عيون سوداء، كتف مخلوع، ولاعب مغمى عليه. «لقد كانت عملية قتل بشكل مؤكد». غير نايسميث بعض القوانين في جزء من مهمته في تطوير رياضة نظيفة. كان أهم قانون هو عدم السماح بالجري مع الكرة، ما أوقف الصدامات واللكمات. لقد جربنا اللعبة مع هذه القوانين الجديدة (المخالفات) ولم يكن هناك إصابة واحدة. وبحلول عام 1892، شاع انتشار كرة السلة في الحرم الجامعي، فذكرها دينيز هوركينباش (رئيس تحرير ذا تريانغل، صحيفة كلية سبرينغفيلد) في مقال بعنوان «لعبة جديدة»، وكانت هناك مطالب بتسمية هذه اللعبة «نايسميث بول»، لكن نايسميث لم يوافق. وحوالي عام 1893، قُدمت كرة السلة عالميًا عبر حركة جمعية الشبان المسيحية. من سبرينغفيلد ذهب نايسميث إلى دينيفر، حيث حصل على شهادة في الطب، وفي عام 1898 انضم إلى كلية جامعة كانساس في لورنس.

ادعت عائلة لامبرت جي ويل بأن الدكتور نايسميث أخذ مكونات للعبة كرة السلة من ويل في محاولة لنزع اختراع نايسميث المنفرد للعبة، مستشهدين بصور ورسائل مزعومة.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من أونتاريو
أعضاء قاعة مشاهير الاتحاد الدولي لكرة السلة
أعضاء قاعة مشاهير نايسميث التذكارية لكرة السلة
أعضاء هيئة تدريس جامعة كانساس
أعضاء هيئة تدريس جامعة مكغيل
أعلام كرة سلة من أونتاريو
ألعاب رياضية تستخدم الكرة
أمريكيون متجنسون
أمريكيون من أصل إسكتلندي
أمريكيون من أصل كندي
بريطانيون مهاجرون إلى الولايات المتحدة
تاريخ كرة السلة
خريجو جامعة مكغيل
رياضيون من لورانس (كانساس)
كنديون من أصل إسكتلندي
كنديون مهاجرون إلى الولايات المتحدة
مبتكرو ألعاب رياضية
مخترعون أمريكيون
مخترعون كنديون
مدافن في كانساس
مدربو كرة سلة رجالية كنديون
مدربون رئيسيون لفرق كرة سلة الكليات للرجال في الولايات المتحدة
مشيخيون أمريكيون
مواليد 1861
وفيات 1939
وفيات في لورانس (كانساس)

جيمس نايسميث


ශාන්ත කලවිටගොඩ (ඉංග්‍රීසි: Shantha Kalavitigoda) යනු හිටපු ශ්‍රී ලංකා ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයකි.

ජීවන සටහන්

ශාන්ත කලවිටගොඩ  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යා‍ලයෙහි ආදි සිසුවෙකි.
1994 සිට 1997 දක්වා ශාන්ත  කොලඹ නාලන්ද  විද්‍යාලයේ  ජ්‍යෙෂ්ඨ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා පිලේ ක්‍රීඩා කල අතර 1997 දී නාලන්දා නායකයාවිය.

ආශ්‍රිත
ශාන්ත කලවිටගොඩයන්ගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු ක්‍රීඩකයින්

ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
1977 උපත්
ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ - ශ්‍රී ලංකා

ශාන්ත කලවිටගොඩ


Shanty puede referirse a:

Guillermo Bianchi, escritor chileno que firmaba sus textos con el seudónimo de Shanty.
Saloma, canto marinero.
  Shanty & Los Invasores de Progreso, agrupación musical tropical psicodélica peruana.

Shanty


Michelle Wie (d. 11 Ekim 1989 Honolulu, Hawaii) profesyonel golf oyuncusu Kore asıllı Amerikalı sporcudur. 2006 yılında Time dergisi tarafından dünyamıza yön veren 100 kişi arasında gösterilmiştir. Birçok kere en genç oyuncu ödülü almıştır.

Dış bağlantılar
 http://www.time.com/time/2006/time100/
 http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,1187323,00.html
 http://www.michellewie.com/

1989 doğumlular
Honolulu doğumlular
Amerikalı golfçüler
Kore asıllı Amerikalılar
Laureus Dünya Spor Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar

Michelle Wie


كينشيرو  أو كين, هو الشخصية الرئيسية من سلسلة المانجا والأنمي اليابانية قبضة نجم الشمال. وهو الخليفة الرابع والستون لأسلوب القتال الأسطوري (الخيالي) هوكتو شينكن (北斗神拳 hokuto shinken), خلفا لمعلمه ريوكن، بعد أن اختاره من بين إخوانه الثلاثة بعد مرور سنوات طويلة من التدريب على مختلف الفنون القتالية. في القصة، يعتبر كينشيرو من أشهر وأقوى المقاتلين في عصره بعد أن تغلب على الكثير من خصومه أمثال ساوذر وجاكي وراو، والذين كانو أكثرهم ممن يحكمون الناس بالخوف أو ممن يتضطهدون الضعفاء ويستولون على مصدر عيشهم أو يستعبدونهم، في ظل الفوضى وظروف الحياة الشاقة وقلة الماء والدواء.

مؤدي الصوت
أدى رأفت بازو في مسلسل الرسوم المتحركة المدبلج «سيف النار»، والتي أنتجته شركة الزهرة في سورية.

طالع أيضاً
 قبضة نجم الشمال
 راو (شخصية)

مصادر

سيف النار
شخصيات أنمي ومانغا ذكور
شخصيات أنمي ومانغا ممارسو فنون قتالية
شخصيات خيالية
شخصيات سيف النار
شخصيات قصص مصورة ظهرت في سنة 1983
شخصيات يتيمة في الأنمي والمانغا
مطبقو عدالة ذاتية خياليون
ممارسو فنون قتالية ذكور خياليون
ميمات الإنترنت
ميمات الإنترنت ظهرت في عقد 2010

كينشيرو


Erotika u Kabali nije istovjetna erotici u judaizmu općenito. Ona se može izvesti iz temeljnih načela same Kabale i to iz dva očišta. Prvo se odnosi na to kako iz učenja Kabale razumjeti erotiku, a drugo istražuje prisutnost erotike u Kabali. Riječ "erotika" upućuje na Kabala praksu jihudim (יִחוּדִים) što znači postupak objedinjavanja nasuprotnih vidova Božjih atributa kroz sve razine svjetova i duša.  Na najvišoj razini riječ je o sjedinjavanju Boga kao stvoritelja – muško načelo, i njegove Šeḥina (שְׁכִינָה) koja je zapravo Božja prisutnost u ovom svijetu Asija.

Kako iz Kabale razumjeti erotiku
Po riječima G. Langera "sveukupna Božja služba usmjerena je u Kabali na 'sjedinjenje' (jihud) 'Svetoga' s njegovom 'slavom'. Sjedinjenje muškarca i žene u svijetu Asija utječe na sjedinjavanje muškog i ženskog vida Boga, a erotsko sjedinjenje u Boga utječe na sjedinjenje muškarca i žene.  Ako sjedinjenje u Bogu ima nekakav utjecaj na sjedinjenje muškarca i žene u Asija svijetu, onda u svom ljubavnom sjedinjenju muškarac i žena imaju viziju onog sjedinjenja koje je prisutno u Bogu. Budući da se erotski život može razumjeti kao da se proteže od svijeta Asija – ljubavni život muškarca i žene, do Adam Kadmona – "ljubavno" sjedinjenje muškog i ženskog vida AK, to se može govoriti o erotizmu u sva četiri svijeta (arba olamot): Asija, Jecira, Beria, Acilut, odnosno pet svjetova ako se uključi Adam Kadmon. Erotika ima svoj likovni vid – u svijetu Jecira; svoj energijski (snagosni) vid – u svijetu Beria; svoj logosni (govorni i zvukovni) vid – u svijetu Acilut; svoj vid čistog svjetla u Adam Kadmonu.

O erotici iz očišta slike govori se onda kada se ono erotičko (הַאֵרוֹטִי) promatra kao slika u tijelu unutarnje slike; tada je erotski doživljaj tek slika, koja je nužna sastavnica erotskog doživljaja, ali ne i jedina.

O erotici iz očišta pokreta govori se onda kada se ono erotičko osjeća u sebi kao pokret u tijelu unutarnjeg pokreta.

O erotici iz očišta govora govori se onda kada se ono erotičko čuje kao unutarnji govor u tijelu unutarnjeg govora.

Kako je erotika prisutna u Kabali
Kakva je erotika Kabale i u čemu se sastoji spomenuto ljubavno sjedinjenje muškog i ženskog vida Boga?

Očito je riječ o metafori ili prijenosu smisla: onaj tajnoviti smisao ljubavnog sjedinjenja muškarca i žene prenosi se na bit sjedinjenja u Božjem svijetu koje, očito nije poput ljudskog u smislu: tjelesnog zagrljaja, vođenja ljubavi, tjelesnog užitka koji kulminira u orgastičkom sjedinjenju. Što je na djelu pri sjedinjavanju muškog i ženskog vida Boga može se  razmotriti na razini Adam Kadmon; riječ je o konfiguraciji deset sefirota, pa će stoga biti na djelu sjedinjenje sefirota, zapravo parcufima, s muškim predznakom i parcufima sa ženskim predznakom:

Muški su zapravo parcufim: Abba ("Otac"), Zeir Anpin ("Malo lice; Sin"); ženski parcufim su: Imma ("Majka"), Nukva ("Kći"). Erotika na razini Boga sastoji se u ljubavnom sjedinjenju parcufa Abba i Imma, Zeir Anpin (predstavljen sefirom Tiferet) i Nukva (sefira Malkut).

Kabala praksa erotike ili: Praksom jihudim kultivirani život
Jihudim (ujedinjavanje, hebr: יִחוּדִִִים) je praksa duše Jehida, a sastoji se u objedinjavanju Božjih imena u ono bezimeno koje je najdublji temelj i izvor sveg postojanja. U Kabali pod izrazom jihudim mislimo na:

1.     Sjedinjenje sefirota Tiferet (kao predstavnika parcufa Ze'ir Anpin) i Malkut (istovjetna parcufu Nukva). Na razini fizičkog tijela Tiferetu odgovara položaj u grudnom košu (ili dijafragmi), a Malkutu odgovara položaj u ustima kao organu govora (komunikacije). Malkut je sefira kojom emanira Božji atribut kraljevanja što podrazumijeva komunikaciju, dakle govor.

2.     Sjedinjenje, doslovno erotsko, muškog vida Boga (parcuf: Ze'ir Anpin) i ženskog vida (parcuf: Nukva). Naravno da je to sjedinjenje neka vrst replike erotskog sjedinjavanja muškarca i žene ili, možda obrnuto: ljudsko sjedinjavanje je blijeda replika Božjeg sjedinjavanja. Interesantno je spomenuti da se činom erotskog sjedinjavanja muškarca i žene može teurgijski djelovati, po Kabali, na sjedinjavanje u okrilju Boga muškog i ženskog vida – upravo na to se misli kada se govori o erotici Kabale. Jihudim (יִחוּדִִִים) je na neki način yoga u Kabali, objedinjavanje sefirota na svim razinama:

U duši Nefeš: kroz praksu yoga-asana radi se jihudim onih dijelova tijela koji su posebno dinamizirani (osnaženi). Kad se radi pranayama tada se prakticira jihudim na glavne tijekove snage (prana) u tijelu, osobito jihudim energije zdjelice – apana-vayu i grudiju – prana-vayu, u Kabali njima korespondiraju sefiroti Jesod i Tiferet. Jihudim na razini disanja znači jedno objedinjavanje dva vida daha: prana-vayu koji ima uhodani smjer kretanja prema gore, i apana-vayu koji ima uhodani smjer kretanja prema dolje. Preneseno na praksu Kabale to znači objedinjavanje (jihudim) sefirota Jesod i Tiferet.

U duši Ruah: jihudim duševnih moći (mentalnih stavova)
U praksi kontrole zlih poriva (jecer hara) nastoji se objediniti duševne moći (mentalnih stavova) koje pripadaju "muškim" sefirotima –na lijevoj strani Stabla života (Bina, Gevura, Hod), s više "ženskim" sefirotima smještenim na desnoj strani Stabla (Hokma, Hesed, Necah). To znači u postupanju s lošim porivima postupati tako da im pristupimo:

Intelektualno, analitički – Bina, ali u duhu cjelovitog uvida – Hokma;

u davanju – Hesed, ali usklađenim s opravdanim uskraćivanjem – Gevura;

u svladavanju prepreka na putu – Necah, ali povezano s ustrajnošću – Hod.

U duši Nešama: jihudim vrlina
U ćudorednoj praksi primjene vrlina (lehagiv musari) u djelovanju nastoji se objediniti vrline pripadne sefirotima na lijevoj ("muškoj") strani Stabla života (ec hajim) s onima na desnoj ("ženskoj") strani Stabla života. To znači, govoreći konkretno:

Nesebičnost (bitul) mudrosti harmonizirati s radošću (simha) intelektualnog rada;

Pristup u ljubavi (ahava) harmonizirati s većom ljubavi (strahopoštovanjem: jirat JHWH) spram Boga; Povjerenje u Boga (bitahon) harmonizirati s iskrenom zahvalnošću (temimut) prema njemu. Isto tako treba objedinjavati i sve sefirote na okomitoj srednjoj osi Stabla: Malkut – Jesod – Tiferet – Keter. Vrline koje tim sefirotima odgovaraju su redom: poniznost (šiflut), istinoljubivost (emet), milosrđe (rahamim), vjera (emuna) i užitak u služenju Bogu (ta'anug).

U duši Haja: jihudim Božjih imena
Na lijevoj strani Stabla života su imena strogog i pravednog Boga: Elohim i Elohim C'vaot; na desnoj su strani imena milosrdnog Boga koji oprašta ljudima njihove grijehe: Jah, El, Adonai C'vaot. Potrebno je prakticirati objedinjavanje (jihudim) svih Božjih imena. Postoji i tehnika objedinjavanja slova u četveroslovnom imenu (Tetragramaton, hebr: Šem Hameforaš). Ali jedno objedinjavanje – ljubavno sjedinjavanja (jihudim) koje se najčešće spominje u židovskoj mističkoj praksi, samim tim i u Kabali, je ljubavno sjedinjavanje "muškog" vida Boga – Adonai (יהוה), i "ženskog" vida, zapravo Božjeg prisustva na zemlji a to je Šeḥina  (שְׁכִינָה).  Naravno da to sjedinjavanje treba shvatiti metaforički, ali se ono, da bi mistički doživljaj bio što snažniji, opisuje snažnim erotskim terminima čak štoviše ponegdje se i oslikava kao ljubavni zagrljaj muškarca i žene.

U duši Jehida: jihudim Božjih atributa
To je najviše sjedinjenje, više od onog između Boga i čovjeka koje se zbiva u praksi d'vekut. Svi Božji atributi (od uzvišenosti do kraljevanja) harmonično su povezani u skladu i ljepoti i tvore ono što se u Kabali zove Adam Kadmon. U Bogu su skladno povezani mudrost i umnost, milosrđe i pravda, pobjeda i slava, kraljevanje i uzvišenost, ljepota i izvor svega. No, naročito se naglašava jedinstvo između Boga kao transcendentnog, muškog vida Boga i imanentnog, ženskog vida Boga koji se naziva Šeḥina (שְׁכִינָה). Bog kao transcendencija – predstavljen je kao parcuf ("lice") Ze'ir Anpin (doslovno: "malo lice", ili "sin") – što odgovara zajednici šest sefirota od Hesed do Jesod, a predstavljeni su jednom sefira, Tiferet; Bog kao imanencija, tj. prisustvo, boravak u ovom svijetu Asija, predstavljen je kao parcuf (lice) Nukva (doslovno: "kći") – što odgovara sefira Malkut.

Dokle god traje jedinstvo, koje se rado predstavlja kao erotsko sjedinjenje, naročito u knjizi Zohar, dotle u svijetu vladaju mir i blagostanje. Kada dođe do "razvoda" (hebr: g'rušim גְרוּשִׁים) između njih dvoje, govori se da je Šeḥina  u izgnanstvu (galut: גָלוּת), tada u svijetu zavlada svako zlo, nemir i bijeda. Zato kabalisti, naročito unutar hasidizma, prije svakog čina naglašavaju s punom pomnošću (kavana) da to čine radi "sjedinjenja Svetoga, neka bude blagoslovljen, i njegove Šeḥina." To sjedinjenje se rado predočuje erotskim predodžbama, jer se erotska žudnja shvaća kao najsnažniji simbol jedinstva i težnje za cjelinom. I zaista, erotska žudnja u ljubavi je ona snaga koja dijelove živoga i živa bića, drži  zajedno u skladnoj cjelini. Ljubav Božja se može shvatiti kao ona ljubav koja drži čvrsto povezane Božje atribute u skladnoj cjelini zvanoj Adam Kadmon, metaforički nazvanoj "Stablo života" (ec hajim). Tom istom ljubavlju održava se i cjelovitost ljudskog tijela. I u tome leži moguća korespondencija između ljudskog tijela i tijela AK, pa onda i mogućnost iscjeljivanja ljudskog tijela kroz imaginativno spajanje s onim dijelovima tijela AK koji korespondiraju dijelovima ljudskog tijela koje treba iscijeliti (nanovo uspostaviti cijelima, tj. zdravima).

Literatura
 Amerl, Rudolf (1997), Hebrejsko-hrvatski rječnik. Zagreb: Kršćanska sadašnjost.
 Biblia hebraica stuttgartensia (1967/77). Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft.
 Brkić, Miljenko (2021), Eros i Kabala. www.digitalne-knjige.com
 Buxbaum, Yitzhak (2005), Jewish Spiritual Practices. Rowman & Littlefield Publishers.
 Drob, Sanford (2000), Symbols of Kabbalah. Jason Aronson.
 Elior, Rachel (2010), Jewish Mysticism: The Infinite Expression of Freedom.
 Gellman, Ezra (Editor, 1991), Essays on the Thought and Philosophy of Rabbi Kook. Herzl Press Publication.
Giller, Pinchas (2001), Reading the Zohar: The Sacred Text of the Kabbalah. New York: Oxford University Press.
Green, Arthur (2004), A Guide to the Zohar. Stanford: Stanford University Press.
 Hellner-Eshed, Melila (2009), A River Flows from Eden: The Language of Mystical Experience in the Zohar. Stanford (Ca): Stanford University Press.
 Idel, Moshe (2008),"Ta'anug: Erotic Delight from Kabbalah to Hasidism" u: Hidden Intercourse:Eros and Sexuality in the History of Western Esotericism. Leiden: Brill,
 Idel, Moshe (2009), Kabbala und Eros. Frankfurt am Main: Verlag der Weltreligionen.
 Jeruzalemska Biblija (2004). Zagreb: Kršćanska sadašnjost.
 Langer, Georg (1989), Die Erotik der Kabbala. München: Eugen Diederichs Verlag.
 Leet, Leonora (1999), The Secret Doctrine of the Kabbalah. Rochester, Vermont: Inner Traditions.
 Maier, Johann (2004), Die Kabbalah: Einfuhrung – Klassische Texte – Erläuterungen. München: Verlag C.H. Beck.
Precht, Richard David (2017), Ljubav - dekonstrukcija jednog osjećaja. Zagreb: V.B.Z.
 Scholem, Gershom (1995), Major Trends in Jewish Mysticism. New York: Schocken Books.
 Scholem, Gershom (1998). Kabala i njezin simbolizam. Zagreb: MISL
 The Interlinear NIV Hebrew-English Old Testament (1987). Grand Rapids (MI): Zondervan Publishing House.
Wolfson, R. Elliot (2005), Language, Eros, Being: Kabbalistic Hermeneuics and Poetic Imagination. Fordham University Press.
Wolfson, R. Elliot (2008), "Murmuring Secrets: Eroticism and esotericism in Mediaval Kabbalah". In: Hidden Intercourse. Brill.

Izvori

Kabala
Seksualnost
Židovski misticizam
Judaizam

Kabala i erotika


En A-Mol er en molakkord, som indeholder tonerne A C E, hvor grundtonen er A.

Musik

A-mol


Sagan Tosu (サガン鳥栖), er en japansk professionel fodboldklub, baseret i Tosu, der spiller i J1 League.

Historiske slutplaceringer

Nuværende trup
Pr. 9. september 2019.

Noter

Eksterne henvisninger
J.League

Fodboldklubber i Japan

Sagan Tosu


"A Perfect Day for Bananafish" is a short story by J. D. Salinger, originally published in the January 31, 1948, issue of The New Yorker. It was anthologized in 1949's 55 Short Stories from the New Yorker, as well as in Salinger's 1953 collection Nine Stories. The story is an enigmatic examination of a young married couple, Muriel and Seymour Glass, on vacation in Florida. It is the first of his stories to feature a member of the fictional Glass family.

When the 28-year-old Salinger submitted the manuscript to The New Yorker in January 1947, titled "The Bananafish", its arresting dialogue and precise style were read with interest by fiction editor William Maxwell and his staff, though the point of the story, in this original version, was considered incomprehensible.

At Maxwell's urging, Salinger embarked upon a major reworking of the piece, adding the opening section with Muriel's character, and crafting the material to provide insights into Seymour's tragic demise. In frequent consultation with editor Gus Lobrano, Salinger revised the story numerous times throughout 1947, renaming it "A Fine Day for Bananafish". The New Yorker published the final version as "A Perfect Day for Bananafish" one year after Salinger first submitted the manuscript.

The story met with immediate acclaim, and according to Salinger biographer Paul Alexander, was "the story that would permanently change his standing in the literary community." Salinger's decision to collaborate with Maxwell and The New Yorker staff in developing the story marked a major advance in his career and led to his entry into the echelon of elite writers at the journal. The story has been compared to F. Scott Fitzgerald's "May Day."

Plot summary
The story is set at a large seaside resort in Florida. Muriel Glass, a wealthy and self-absorbed woman, phones her mother from her suite to discuss her husband Seymour, a World War II combat veteran recently discharged from an army hospital; it is implied that he was being evaluated for a psychiatric disorder. Muriel's mother is concerned by reports of her son-in-law's increasingly bizarre and anti-social actions, and warns her daughter that he may "lose control of himself". Muriel dismisses her remarks as hyperbole, regarding her husband's idiosyncrasies as benign and manageable.

Meanwhile, at the resort's adjoining beach, a child named Sybil Carpenter has been left unsupervised by her mother so that she may drink at the hotel bar. Sybil wanders on the beach and finds Seymour, lying in solitude a quarter-mile from the hotel. Sybil reproaches Seymour for allowing another little girl, Sharon Lipschutz, to sit with him the previous night as he played the lounge piano for the hotel's guests. Seymour attempts to placate Sybil by suggesting they "catch a Bananafish", but Sybil insists that Seymour choose between her and Sharon Lipschutz. Seymour responds that he observed Sybil abusing a hotel patron's dog, and the girl falls silent.

Seymour places Sybil on a rubber raft and wades into the water, where he tells her the story of "the very tragic life" of the bananafish: they gorge themselves on bananas, become too large to escape their feeding holes, and die. Sybil is unfazed by the story, and claims that she sees a bananafish with six bananas in its mouth. Seymour affectionately kisses the arch of one of her feet, and returns her to shore, where she departs.

Once alone, and returning to the hotel, Seymour becomes less affable. He starts a baseless argument with a woman in an elevator, accusing her of staring at his feet and calling her a "god-damned sneak". He returns to his hotel room, where his wife is taking a nap. He retrieves a pistol from his luggage and shoots himself.

Background on publication and style
Before publication of the story, Salinger had reworked the details in a meeting with Maxwell. Originally, the story consisted merely of Seymour's incident on the beach with Sybil Carpenter and the subsequent suicide. Maxwell argued that there was no clear explanation for Seymour's killing himself. After meeting with Maxwell, Salinger incorporated the portion of the story with Muriel talking to her mother on the phone. After the triumph of "A Perfect Day for Bananafish", Salinger allowed the New Yorker to have the first chance at printing all his subsequent writing by signing a contract with the magazine.

Despite some differing critical opinion, Salinger's Nine Stories, in which "A Perfect Day for Bananafish" appears, are not separate entities published together. Author Eberhard Alsen, in A Reader's Guide to J.D Salinger, observes that the stories evolve chronologically. They change in a way that mirrors Salinger's personal life and his experiences with religion. Many scholars and critics have analyzed and reviewed the character of Seymour Glass in regard to his wartime experiences and suicide. Salinger's daughter, Margaret Salinger, recalls her father's stories from World War II and makes a connection between Salinger and Seymour. Author Ron Rosenbaum draws from Margaret Salinger's memories to elicit a connection between Salinger's progression from bleak to optimistic, and the spiritual writing style in Nine Stories.

Salinger was also greatly influenced by Ernest Hemingway's writing style and narration method. Hemingway writes in such a way that the reader has to interpret and draw his or her own conclusions when characters are speaking. The vague description common to Hemingway's narrative dialogue appears in several of Salinger's stories and novels.

Reception and criticism
Though "Slight Rebellion off Madison" was published in the New Yorker and met with acclaim, Salinger continued to face rejection afterward. The New Yorker consistently dismissed further stories he submitted. Unfazed, Salinger continued to submit work to the New Yorker because he believed the magazine's editors would publish more of his stories. After sending the initial draft, "The Bananafish", to the New Yorker, Harold Ober, Salinger's agent, received a letter from William Maxwell, a fiction editor at the magazine. The letter, from January 22, 1947, stated: "We like parts of 'The Bananafish' by J.D. Salinger very much, but it seems to us to lack any discernible story or point. If Mr. Salinger is around town, perhaps he'd like to come in and talk to us about New Yorker stories."

When "A Perfect Day for Bananafish" was first published, its initial reception was favorable. Readers accepted Salinger's novel tone, and "A Perfect Day for Bananafish" popularized Salinger in the literary community.

Much of the criticism of the story involves the character of Seymour Glass, who appears in several other Salinger stories. Critics interpret evidence from the story to determine the cause of Seymour's suicide; conflicting reasons appear in other stories about the Glass family. Some believe the entire world drives Seymour to madness; others draw a connection to post-traumatic stress. According to critic Janet Malcolm, the world portrayed in the story is both tangled and simplified by Salinger. This "dualism" can be found in other works of Salinger, as he repeatedly depicts life "as a battleground between the normal and abnormal, the ordinary and the extraordinary, the talentless and the gifted, the well and the sick."

Analysis
Like the eldest son of the Glass family, Salinger was deeply affected by his experiences as a combat soldier in WWII, and these informed his writing. Kenneth Slawenski reports that Salinger, in his Seymour – An Introduction (1959), confesses that the young man in Bananafish "was not Seymour at all but... myself." Traumatized by the Battle of the Bulge and the Nazi concentration camps, Salinger "found it impossible to fit into a society that ignored the truth that he now knew."

Children figure prominently in Salinger's works. Seymour's sympathetic, affectionate interaction with children is contrasted with the detached and phony behavior of adults. In the aftermath of his interlude with Sybil, Seymour "has drawn his own conclusions regarding the makeup of human beings and the world around him" and commits suicide.

T. S. Eliot's The Waste Land and Bananafish

Salinger quotes a verse from the poem The Waste Land by poet T. S. Eliot in the following exchange between Seymour and Sybil, regarding the little girl's young rival, Sharon Lipschutz:

The stanza that contains the verse is from Section I of The Waste Land – "The Burial of the Dead":

"The Burial of the Dead" begins with an excerpt from Petronius Arbiter's Satyricon, which reads: "For once I saw with my own eyes the Cumean Sibyl hanging in a jar, and when the boys asked her, 'Sibyl, what do you want?' she answered, 'I want to die.

Slawenski argues that Salinger's choice of the name Sybil for the little girl establishes an "unmistakable" correlation between Eliot's depiction of the Cumaean Sybil of Greek myth and Seymour's story of the bananafish. The bananafish are "doomed by greed" and thus share the fate of Eliot's Sybil, "cursed by relentless existence."

Notes

Sources

Short stories by J. D. Salinger
1948 short stories
Works originally published in The New Yorker
Fiction about suicide
Short stories about suicide
Short stories set in Florida

A Perfect Day for Bananafish


József Brandt () a fost un medic clujean, profesor de chirurgie la Universitatea Franz Joseph din Cluj.

Note

Nașteri în 1938
Decese în 1912
Clujeni
Medici austrieci
Chirurgi

József Brandt


Barbery () is a commune in the Calvados department in the Normandy region of north-western France.

The inhabitants of the commune are known as Barberigeois or Barberigeoises.

Geography

Barbery is located some 18 km south by south-east of Caen and 10 km east by north-east of Thury-Harcourt. Access to the commune is by the D131 road from Croisilles in the south-west which passes through the heart of the commune and the village before continuing north-east to Urville. The D23 comes from Cesny-Bois-Halbout in the south and passes through the village before continuing north to join Route nationale N158 at Saint-Aignan-de-Cramesnil. The D156A goes south-east from the village to Moulines. The D237 branches off the D131 in the east of the commune and goes south-east to join the D167 east of the commune. Apart from the village there are the hamlets of L'Abbaye, Faverolles, Le Londel, and Le Mesnil Touffray. The commune is entirely farmland.

The Ruisseau du Val Clair rises north of the village and flows north to join the Laize at Bretteville-sur-Laize. The Ruisseau de Corneville also rises north of the village, east of the Ruisseau du Val Clair, and flows north to join the Laize at Les Écluses.

History
During early medieval times Barbery and its abbey were under the control of the de Livet family.

Barbery appears as Barbery on the 1750 Cassini Map and the same on the 1790 version.

Heraldry

Administration

List of Successive Mayors

Demography
In 2017 the commune had 825 inhabitants.

Culture and heritage

Civil heritage
The commune has many buildings and sites that are registered as historical monuments:
The Petite-Abbaye Industrial Cheese Factory (20th century)
Farmhouses (19th century)
A Chateau at Mesnil-Aumont (18th century)
A Manor/Chateau at Mesnil-Touffray (15th century)
The Old Abbey Manor at Faverolles (12th century)

Religious heritage

The commune has several religious buildings and structures that are registered as historical monuments:
The old Cistercian Abbey of Notre-Dame of Barbery (12th century) founded by Robert Marmion in 1181.
The Parish Church of Saint Peter (13th century). The Church contains many items that are registered as historical objects:
Statues (16th-18th century)
A green Sofa, Armchair, and 2 Chairs (19th century)
A Stoup (16th century)
A Baptismal font (16th century)
An Altar and Tabernacle (18th century)
4 Stained glass windows (1909/1932)
A Presbytery (18th century)
The Parish Church of Saint Martin at Mesnil-Touffray (13th century). The Church contains many items that are registered as historical objects:
Statues (16th-20th century)
A Pulpit (18th century) (destroyed)
A Baptismal font (17th century)
An Altar, Tabernacle, and Retable (18th century)
Tombstones (17th-18th century)
A Monument to Charles de Lalongny (1640)

See also
Communes of the Calvados department

References

Communes of Calvados (department)

Barbery, Calvados


Die Pädagogische Hochschule Esslingen war eine 1811 gegründete Pädagogische Hochschule in Esslingen am Neckar (Baden-Württemberg). Sie wurde im Jahre 1984 geschlossen.

Geschichte
In Esslingen am Neckar wurde am 20. Mai 1811 das erste württembergische "Schullehrerseminar" gegründet. Zu seinem ersten Rektor wurde Bernhard Gottlieb Denzel ernannt, der sich an der Reformpädagogik Johann Heinrich Pestalozzis orientierte. 1933 wurde das Seminar aufgelöst und am 5. Mai 1935 mit einer einheitlichen Regelung der Volksschullehrerausbildung in Deutschland durch eine Hochschule für Lehrerbildung ersetzt. 1942 wurde die akademische Lehrerbildung wieder abgeschafft und durch eine Lehrerbildungsanstalt abgelöst. Ab 1947 wurde die Einrichtung zeitweise als "Pädagogisches Institut" bezeichnet. Am 1. Oktober 1950 wurde diese Benennung zur amtlichen Bezeichnung. 1952 wurde ein Werklehrerseminar angegliedert. 1958 beschloss der Landtag von Baden-Württemberg die Errichtung von Pädagogischer Hochschulen und im Vollzug dieses Gesetzes wurde am 29. Mai 1962 die "Pädagogische Hochschule Esslingen" eröffnet. Die Hochschule hatte einen simultanen Charakter, sie erhielt 1971 durch das Gesetz über die Rechtsstellung der Pädagogischen Hochschulen den Status einer wissenschaftlichen Hochschule und 1979 wurde ihr das Promotionsrecht (Dr. päd.) verliehen.

Mit Ablauf des 31. März 1984 wurde die Pädagogische Hochschule Esslingen durch eine Gesetzesänderung des Landtags von Baden-Württemberg geschlossen.

Bekannte Dozenten und Studierende
 Friedrich Bay, Student, Biologe
 Otto Borst, Professor für Geschichte
 Frieder Gadesmann, Dozent für Evangelische Theologie und Religionspädagogik
 Heinz Grosch, Professor für Evangelische Theologie und Religionspädagogik
 Herbert Gutschera, Professor für Katholische Theologie und Religionspädagogik
 Christian Ferdinand Friedrich Hochstetter, Professor, Botaniker
 Adalbert Neuburger, Pädagoge, später Rektor der PH Schwäbisch Gmünd
 Carl Georg Gottlob Nittinger (1807–1874), Lehramtsstudent, Mediziner
 Ulrich Schmidhäuser, Professor für Philosophie und Rektor
 Helmut G. Schütz, Professor für Kunstpädagogik

Literatur
 Pädagogisches Institut Eßlingen am Neckar (Hg.): 150 Jahre Lehrerbildung in Eßlingen 1811-1961. Eßlingen am Neckar 1961
 Pädagogische Hochschule Esslingen (Hg.): 170 Jahre Lehrerbildung in Esslingen : 1811 - 1981. Ausstellung der Pädagogischen Hochschule Esslingen im Alten Rathaus vom 22. Januar 1982 bis 14. Februar 1982. Esslingen a.N. 1982 (Datensatz Deutsche Nationalbibliothek)
 Erich Müller-Gaebele, Thomas Wiedenhorn: Die Anfänge der staatlichen Lehrerbildungsanstalt in Esslingen – Bernhard Gottlieb Denzel und die "Musterpflanze" der württembergischen Lehrerbildung. In: Thomas Wiedenhorn, Ursula Pfeiffer-Blattner (Hg.): 200 Jahre staatliche Lehrerbildung in Württemberg. Zur Institutionalisierung der staatlichen Lehrerausbildung. Wiesbaden 2014, S. 19–42

Weblinks
 Landesarchiv Baden-Württemberg:  Bestand EL 248. Mit einer Einführung zur Geschichte der Hochschule 1811–1984.

Esslingen
Esslingen
Gegründet 1811
Aufgelöst 1984
Organisation (Esslingen am Neckar)

Pädagogische Hochschule Esslingen


North Tyneside es un distrito metropolitano con el estatus de municipio, ubicado en el condado de Tyne y Wear (Inglaterra). Fue constituido el 1 de abril de 1974 bajo la Ley de Gobierno Local de 1972 como una fusión de los municipios de Tynemouth y Wallsend, parte del también municipio de Whitley Bay, el distrito urbano de Longbeton y parte del distrito rural de Seaton Valley.

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, North Tyneside tiene una superficie de 82,39 km².

Demografía
Según el censo de 2001, North Tyneside tenía 191 659 habitantes (47,85% varones, 52,15% mujeres) y una densidad de población de 2326,24 hab/km². El 19,19% eran menores de 16 años, el 72,51% tenían entre 16 y 74 y el 8,3% eran mayores de 74. La media de edad era de 40,12 años.

La mayor parte (97,35%) eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,07% de la población, mientras que el 0,32% había nacido en África, el 0,93% en Asia, el 0,17% en América del Norte, el 0,03% en América del Sur, el 0,12% en Oceanía y el 0,02% en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,08% de los habitantes eran blancos, el 0,49% mestizos, el 0,75% asiáticos, el 0,18% negros, el 0,36% chinos y el 0,14% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 78,19%, el budismo por el 0,11%, el hinduismo por el 0,15%, el judaísmo por el 0,05%, el islam por el 0,53%, el sijismo por el 0,16% y cualquier otra religión por el 0,17%. El 13,73% no eran religiosos y el 6,91% no marcaron ninguna opción en el censo.

El 40,98% de los habitantes estaban solteros, el 41,54% casados, el 2,16% separados, el 7,32% divorciados y el 8,01% viudos. Había 84861 hogares con residentes, de los cuales el 33,03% estaban habitados por una sola persona, el 11,07% por padres solteros con o sin hijos dependientes, el 54,49% por parejas (46,14% casadas, 8,35% sin casar) con o sin hijos dependientes, y el 1,41% por múltiples personas. Además, había 3381 hogares sin ocupar y 133 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Hermanamientos
North Tyneside está hermanado con:
  Mönchengladbach (Alemania).
  Oer-Erkenschwick (Alemania).
  Frederikshavn (Dinamarca).
  Halluin (Francia).
  Klaipėda (Lituania).
  Coatzacoalcos (México).

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web oficial del Ayuntamiento de North Tyneside

Municipios metropolitanos de Tyne y Wear

North Tyneside


Nicolas Pignatel Jenssen, né le  en Norvège, est un footballeur norvégien qui évolue au poste de défenseur central au Stabæk Fotball.

Biographie

En club
Nicolas Pignatel Jenssen est formé par le Stabæk Fotball, et après un passage au FK Lyn il retourne au Kjelsås Fotball et y commence sa carrière. Le , il signe son premier contrat avec son club formateur.

Il joue son premier match dans l'Eliteserien face au Strømsgodset IF, le . Il entre en jeu à la place de Mats Solheim et Stabæk s'impose ce jour-là sur le score de deux buts à zéro.

Le 26 janvier 2022, Nicolas Pignatel Jenssen prolonge son contrat avec le Stabæk Fotball, signant jusqu'en décembre 2024 alors que le club vient d'être relégué en deuxième division. Il y voit une occasion de gagner en temps de jeu et s'imposer en équipe première.

En sélection
Nicolas Pignatel Jenssen représente l'équipe de Norvège des moins de 17 ans de 2018 à 2019 pour un total de quinze matchs joués. Joueur important de cette sélection, il officie régulièrement comme capitaine.

Avec les moins de 18 ans il fait deux apparitions en février 2020, dont une en tant que capitaine.

Il est sélectionné avec l'équipe de Norvège des moins de 20 ans depuis septembre 2021.

Références

Liens externes

Footballeur norvégien
Joueur du Stabæk Fotball
Naissance en janvier 2002

Nicolas Pignatel Jenssen


Hiroto Miyauchi (født 23. januar 1998) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder YSCC Yokohama.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hiroto Miyauchi


ලෞකික බුද්ධාගම - සමහර විට අඥෙයවාදී බුද්ධාගම, බෞද්ධ අඥෙයවාදය, අඥාන බුද්ධාගම, අදේවවාදී බුදුදහම, ප්‍රායෝගික බුදුදහම, බෞද්ධ අදේවවාදය හෝ බෞද්ධ ලෞකිකවාදය ලෙසද හඳුන්වනු ලැබේ - බුද්ධාගමේ පුලුල් යෙදුමකි, මානවවාදී , අඥානවාදී වටිනාකම් මත පදනම් වූ බුද්ධාගම. ප්‍රායෝගිකවාදය සහ (බොහෝ විට) ස්වභාවිකවාදය, අද්භූත හෝ අද්භූත විශ්වාසයන් මග හැරීම. එය අදේවවාදී හෝ අඥෙයවාදී පුද්ගලයන් විසින් ඔවුන්ගේ ලෞකික ප්‍රතිලාභ සඳහා බෞද්ධ චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර සහ දර්ශනය වැලඳ ගැනීම ලෙස විස්තර කළ හැකිය.

ලෞකික බෞද්ධයන් බුදුන් වහන්සේ ජීවත් වූ යුගයේ සහ විවිධ සූත්‍ර සහ තන්ත්‍ර ලියා ඇති කාලවල ඓතිහාසික හා සංස්කෘතික සන්දර්භයන් සැලකිල්ලට ගනිමින් බුදුන් වහන්සේගේ ඉගැන්වීම් සහ බෞද්ධ ග්‍රන්ථ තාර්කික හා බොහෝ විට සාක්ෂිවාදී ලෙස අර්ථකථනය කරයි.

ලෞකික බෞද්ධ රාමුව මිථ්‍යා විශ්වාස ලෙස සැලකිය හැකි හෝ ආනුභවික පර්යේෂණ මගින් පරීක්‍ෂා කළ නොහැකි විවිධ සම්ප්‍රදායික විශ්වාසයන්ගෙන් බෞද්ධ ධර්මය ඉවත් කරයි, එනම්: අද්භූත ජීවීන් ( දේව, බෝධිසත්ත්ව, නාග, ප්‍රේත, බුද්ධ, ආදිය), කුසල් සහ එහි මාරුව, නැවත ඉපදීම, සහ කර්මය,  බෞද්ධ විශ්ව විද්‍යාව ( පිරිසිදු භූමි හා අපාය වල පැවැත්ම ඇතුළුව) යනාදිය

ගබ්සාව සහ මානව ලිංගිකත්වය වැනි සමාජ ප්‍රශ්න සම්බන්ධයෙන් සාම්ප්‍රදායික බෞද්ධ ආචාරධාර්මික අදහස් ද ප්‍රශ්න කිරීමට හෝ නොවීමට ඉඩ ඇත, සමහර පාසල්, විශේෂයෙන් බටහිර බෞද්ධ ඒවා විකල්ප ස්ථාවරයන් ගනී.

ඉතිහාසය
ලෞකික බුද්ධාගම බෞද්ධ නූතනවාදය සහ ලෞකික මානවවාදය තුළ එහි මූලයන් ඇත,  සහ පුනරුදයේ සම්භාව්‍ය ග්‍රීක සංස්කෘතිය ප්‍රකෘතිමත් වීමෙන් පසු බටහිර රටවල සිදුවෙමින් පවතින ලෞකිකකරණයේ පුළුල් ප්‍රවණතාවයේ කොටසකි. ලෞකික බුද්ධාගමේ බොහෝ අංගයන්, 20 වැනි සියවසේ අවසාන දශකවල බටහිර ඇතැම් ගිහි බෞද්ධ ප්‍රායෝගික ප්‍රජාවන් අතර, සිවිල් සංගමයේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී මූලධර්මවලට පක්ෂව සහ සම්ප්‍රදායික කඩාකප්පල් කරමින් කාන්තාවන් ඇතුළත් කර ගැනීම සඳහා බෞද්ධ පැවිදි සංස්කෘතියේ ධුරාවලියේ ලක්ෂණ අත්හැරීම සමඟ සම්බන්ධ වේ. පීතෘමූලික අධිකාරියේ ව්‍යුහයන් සහ ස්ත්‍රී පුරුෂ සමාජභාවය පිළිබඳ සුවිශේෂත්වය.

එක්සත් ජනපදයේ Insight Meditation ව්‍යාපාරය නූතනවාදී ලෞකික සාරධර්ම මත පදනම් විය. ඇමරිකානු ගුරුවරයෙකු සහ හිටපු ථෙරවාදී භික්ෂුවක් වන ජැක් කෝන්ෆීල්ඩ් ප්‍රකාශ කළේ, ඉන්සයිට් භාවනා සංගමයට බෞද්ධ භාවනාව ඉදිරිපත් කිරීමට අවශ්‍ය වූ බවයි, "පූර්ව කර්ම, සිවුරු, සජ්ඣායනා සහ සමස්ත ආගමික සම්ප්‍රදායේ සංකූලතා නොමැතිව".  බෞද්ධ විපස්සනා භාවනාව පිළිබඳ ජනප්‍රිය ගුරුවරයෙකු වන එස්.එන්.ගොඑන්කා ඉගැන්වූයේ ඔහුගේ ක්‍රියාව නිකායික ධර්මයක් නොව, "සෑම පසුබිමකම මිනිසුන්ට ප්‍රයෝජන ගත හැකි දෙයක්: ජීවත්වීමේ කලාවක්" බවයි.  මෙය අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම බුදුදහම ආගමකට වඩා ව්‍යවහාරික දර්ශනයක් ලෙස සලකයි,  හෝ ප්‍රබෝධයෙන් තොරව බෞද්ධ දර්ශනය මත රඳා පවතී. එවැනි බෞද්ධ සම්ප්‍රදායේ රාමු බොහෝ දුරට වාචාල බවත්, ගොඑන්කා වැනි ගුරුවරුන් තම ඉගැන්වීම් ක්‍රියාත්මක කිරීමේදී සහ භාවනා ක්‍රම ව්‍යාප්ත කිරීමේදී ඔවුන්ගේ සම්ප්‍රදායික ආගමික බැඳීම් රඳවා ගත් බවත් මෑත කාලීන ශිෂ්‍යත්වයන් පෙන්වා දී ඇතත්, එවැනි වාචාල ප්‍රතිනිර්මාණය බුදුදහම උකහා ගත් ආකාරය කෙරෙහි ප්‍රබල බලපෑමක් ඇති කළේය. සහ විසිවන ශතවර්ෂයේ අවසාන භාගයේ මතු වූ ගෝලීයත්වයේ සන්දර්භය තුළ නැවත ඇසුරුම් කරන ලදී.

ස්ටීවන් බැචෙලර් යනු දැඩි ලෞකික බුද්ධාගමක් ප්‍රවර්ධනය කරන ස්වයං ප්‍රකාශිත ලෞකික බෞද්ධයෙකි. බැචෙලර් යනු වඩාත් සාම්ප්‍රදායික බුද්ධාගමේ පැවිදි වූ බෞද්ධ භික්ෂුවකි. ටිබෙට් බුද්ධාගම සහ පසුව සෙන් ප්‍රගුණ කරන භික්ෂුවක් ලෙස ඔහුගේ අත්දැකීම් අනුව,  වඩා ලෞකික හා අඥෙයවාදී ප්‍රවේශයක අවශ්‍යතාවය ඔහුට දැනුනි. ඔහුගේ පොත්වල Buddhism Without Beliefs and Confession of a Buddhist Atheist ඔහු බුදුන්ගේ ඉගැන්වීමට ඔහුගේ ප්‍රවේශය ප්‍රකාශ කරයි, සිද්ධාර්ථ ගෞතමයන් පරමාදර්ශී ආගමික නිරූපකයෙකුට වඩා ඓතිහාසික පුද්ගලයෙකු ලෙස විස්තර කරයි, සහ මරණින් මතු ජීවිතයක් පිළිබඳ සංකල්පය සමඟ කටයුතු කරන සාමාන්‍ය බෞද්ධ ධර්මයන් පරීක්ෂා කරයි.   ඔහුගේ බුද්ධාගමෙන් පසු පොතේ ඔහු පයිරෝනිස්වාදයේ හෙලනිස්ටික් දාර්ශනික සම්ප්‍රදායට සමාන බුදුදහම පිළිබඳ සංශයවාදී දාර්ශනික අර්ථකථනයක් ප්‍රවර්ධනය කරයි. මහා ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ ආක්‍රමණයේ කොටසක් ලෙස පයිරෝ ඉන්දියාවේ සිටියදී පයිරෝ යම් බුදුදහම ඉගෙන ගත් බවත් බුද්ධාගම ප්‍රඥප්තියට වැටීමට පෙර මුල් බුදුදහමේ පැවති සංශයවාදය පයිරෝනිස්වාදයෙන් පිළිබිඹු විය හැකි බවත් බැචලර් සැක කරයි.

ප්රධාන සංකල්ප සහ භාවිතයන්
නූතනත්වයේ කතිකාවන්ගේ ආලෝකය තුළ සාම්ප්‍රදායික බෞද්ධ චින්තනයේ සහ භාවිතයේ සම්ප්‍රදායික පාසල් වෙනස් කිරීමට නැඹුරු වන විවිධ ආකාරයේ බෞද්ධ නූතනවාදය මෙන් නොව, ලෞකික බුදුදහම පදනම් වී ඇත්තේ ධර්මයේම මූලික අංග ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීම මත ය.  මේ සඳහා එය "බුදුන් වහන්සේ සැබවින්ම අදහස් කළේ කුමක්ද" හෙළි කිරීමට ප්‍රකාශ නොකර, ඓතිහාසික බුදුන් වන සිද්ධත්ථ ගෞතමයන්ගේ මුල් ඉගැන්වීම් නැවත ලබා ගැනීමට උත්සාහ කරයි. ඒ වෙනුවට, එය මුල් කැනොනිකල් ඉගැන්වීම් බුදුන් වහන්සේගේම ඓතිහාසික සන්දර්භය තුළ (ක්‍රි.පූ. පස්වන සියවසේ ගංඟා තැනිතලා සංස්කෘතිය) අරුත් ගන්වන ආකාරයෙන් අර්ථකථනය කරන අතරම අපේ කාලයේ ජීවත් වන මිනිසුන්ට ඒවායේ වටිනාකම සහ අදාළත්වය විදහා දක්වයි. මෙම පරිවර්ථනයේ පැති දෙකම වචනාර්ථයෙන් "ලෞකික" වන අතර ඒවා ලතින් මූල වචනය saeculum - විශේෂිත යුගයක් හෝ පරම්පරාවක් උද්දීපනය කරයි. බෞද්ධ අදේවවාදියෙකු පිළිබඳ ස්ටීවන් බැචලර්ගේ පාපොච්චාරණය තුළ ව්‍යාපාරයේ ආචාර ධර්ම ග්‍රහණය කර ඇත.

ලෞකික බුදුදහම යෝජනා කරන්නේ පාරභෞතික විශ්වාසයන් සහ ඉන්දියානු ආගමික සංස්කෘතියේ සමාජ විද්‍යාව අතහැර දැමිය යුතු බවයි. මෙම සංස්කෘතිය මනුෂ්‍ය ජීවිතය දුටුවේ දුක් විඳීමේ ආපසු හැරවිය නොහැකි ක්ෂේත්‍රයක් ලෙස වන අතර, එයින් යමෙක් මනුෂ්‍යත්වයෙන් ඔබ්බට කල්පවත්නා තත්වයක් තුළ අතික්‍රමණයක් සෙවිය යුතුය - එය ප්‍රායෝගිකව සියලුම බෞද්ධ පාසල් මෙන්ම හින්දු ආගම සහ ජෛන ආගම ද ස්ථීර කරන ස්ථාවරයකි. අනෙක් අතට ලෞකික බුද්ධාගම මෙලොව හා මෙලොව පූර්ණ මානව සමෘද්ධිය සඳහා මාර්ගෝපදේශයක් ලෙස බුද්ධ ධර්මය ලබා දීමට උත්සාහ කරයි. පශ්චාත් පාරභෞතික දර්ශනයක් අනුගමනය කිරීමේදී, එය බුද්ධ පරිනිර්වාණයෙන් පසු විකාශනය වූ බෞද්ධ සම්ප්‍රදායේ පවත්නා ආගමික ස්වරූපයන් සමඟ හවුල් වේ. ඒ වෙනුවට, එය වර්තමාන පශ්චාත් පාරභෞතික දර්ශනය සමඟ සමපාත වේ, අඩුම තරමින් සංසිද්ධිය නොවේ, එබැවින් රැඩිකල් ක්‍රිස්තියානි දේවධර්මයේ සමාන චලනයන් සමඟ අභිසාරී මාවතක තමන්ව සොයා ගැනීම, දොන් කුපිට්  සහ ගියානි වට්ටිමෝ වැනි චින්තකයින්ගේ කෘතිවලින් සොයාගත හැකිය.

ලෞකික බුදුදහම ඕතඩොක්ස් බෞද්ධ විශ්වාසයේ පාරභෞතික විද්‍යාව මගින් නීත්‍යානුකූල කරන ලද බල ව්‍යුහයන් ප්‍රතික්ෂේප කරයි.  භාවනා අභ්‍යාස සඳහා ප්‍රමිතිගත බෙහෙත් වට්ටෝරු මත පදනම් වූ අධ්‍යාත්මික ප්‍රගතිය පිළිබඳ සංකල්ප මෙන්ම, සම්ප්‍රදායික පාසලක හෝ ගුරුවරයෙකුගේ අධිකාරිය විසින් අනුමත කරන ලද භාවනා ක්‍රම මාලාවක ප්‍රවීණත්වය ලබා ගැනීම සඳහා බෞද්ධ පිළිවෙත අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම සැලකිලිමත් වේ යන අදහස එය ප්‍රශ්න කරයි.   ඒ වෙනුවට, ලෞකික බුද්ධාගම උතුම් අෂ්ටාංගික මාර්ගයෙන් (නිවැරදි දැක්ම, චේතනාව, කථනය, ක්‍රියාව, ජීවනෝපාය, උත්සාහය, සිහිය සහ සමාධිය) ආදර්ශයට ගත් පරිදි, ස්වයං පාලනයක් දිරිමත් කරන අතර, කෙනෙකුගේ මනුෂ්‍යත්වයේ සෑම අංශයක්ම එකසේ ආවරණය කරයි . එවැනි ප්‍රවේශයක් සෑම කාලයකටම සහ ස්ථානවලට වලංගු "බුද්ධත්වයට" "එක් සත්‍ය මාර්ගයක්" ඇති බව අවධාරනය කරනවා වෙනුවට, විශේෂිත පුද්ගල සහ වාර්ගික අවශ්‍යතා සඳහා පුළුල් පරාසයක ප්‍රතිචාර ජනනය කිරීමට විවෘතය.

තව දුර කියවීමට

  බුදු දහම බටහිරට පැතිරිම

ආශ්‍රිත ලිපි

Pages with unreviewed translations

ලෞකික බුද්ධාගම


أديسون براون (Addison Brown) كان محامٍ وقاضٍ وعالم نبات أمريكيًا، ولد بواست نيوبوري (الولايات المتحدة) عام 1830 وتوفي عام 1913.
ولد في غرب نيوبري، ماساشوستس، أكمل تعليمه في كلية أمهيرست وكلية القانون بهارفارد، وتخرج في 1854. تم قبوله في نقابة المحامين في نيويورك في 1855، تمارس فيها بنجاح حتى 1881. عين
كقاضي للمنطقة الجنوبية لنيويورك، وأقام هناك حتى 1901. أحكامه القضائية، وعددها أكثر من
1800، حول الملاحة البحرية، وتسليم المجرمين، وانهيار البنوك، تم طباعتها في The Federal Reporter.

روابط خارجية

مراجع

خريجو كلية هارفارد للحقوق
سياسيون أمريكيون في القرن 19
علماء نبات ذوو مختصرات اسمية
قضاة أمريكيون في القرن 19
كتاب علوم أمريكيون
كتاب من ماساتشوستس
كتاب من مدينة نيويورك
محامون أمريكيون
مواليد 1830
وفيات 1913
وفيات في نيويورك

أديسون براون


gasnawa sabaragamu palathe kegalla distrikkaye warakapola pradesiya saba balapradeshata aythi gamaki.

Gasnawa


Anne Lise Broadbent est une mathématicienne canadienne de l'université d'Ottawa qui a remporté le prix André-Aisenstadt 2016 pour ses recherches en informatique, en cryptographie quantique et en information quantique.

Formation
Broadbent s'est spécialisée en musique à l'école secondaire De La Salle à Ottawa et a obtenu son diplôme en 1997. Son intérêt pour les sciences l'a amenée à se spécialiser en mathématiques pour son diplôme de premier cycle.

Broadbent a été l'élève d'Alain Tapp et de Gilles Brassard à l'université de Montréal, où elle a complété sa maîtrise en 2004 sur le thème des jeux de pseudo-télépathie quantique (Quantum pseudo-telepathy games)  et son doctorat. en 2008 avec une thèse sur la non-localité quantique, la cryptographie et la complexité (Quantum nonlocality, cryptography and complexity) .

Carrière
Après des études postdoctorales à l'Institut d'informatique quantique de l'Université de Waterloo, elle a déménagé à Ottawa en 2014. Elle est professeure agrégée à l'Université d'Ottawa et y détient une chaire de recherche universitaire.

Récompenses
Broadbent est la lauréate 2010 du prix John Charles Polanyi en physique du Conseil des universités de l'Ontario. Elle a reçu le prix André-Aisenstadt du Comité consultatif scientifique international du Centre de recherches mathématiques en 2016 pour son leadership et son travail dans l'information quantique et la cryptographie.

Références

Liens externes

 Publications d'Anne Broadbent indexées par Google Scholar

Professeur à l'Université d'Ottawa
Étudiant de l'Université de Montréal
Mathématicienne du XXIe siècle
Mathématicienne canadienne
Physique quantique

Anne Broadbent


Ulus, 10 Ocak 1920 tarihinden beri Türkiye'de yayımlanan haftalık gazete.

Gazetenin kuruluşu
Heyet-i Temsiliye, Sivas'tan ayrılıp Ankara'ya geldikten sonra, mücadelenin durumu hakkında halkı ve dış dünyayı bilgilendirmek, Millî Mücadele lehinde propaganda yapmak için Ankara'da yeni bir gazetenin çıkarılmasına karar verdi. Gazetenin adı; Sivas'taki İrâde-i Milliyeyi çağrıştırdığı için "Hâkimiyet-i Milliye" olarak belirlendi.

Haftada iki gün ve dört sayfalık olarak çıkarılmaya başlayan gazetenin ilk sayıları, Ankara Valiliği'nin alt katındaki Vilayet Matbaası'nda basıldı. Vilayet Matbaasının bütün makineleri ve çalışanları Hâkimiyet-i Milliyeye devredilmişti. Gazetenin yazıhanesi Ulus Meydanı'ndaki Veli Han'da bulunuyordu. Gazetenin Mesul Müdürü Recep Zühtü Bey, Yazı İşleri Müdürü ise Nizamettin Nazif idi.

Yazıların yayınlanması ve dağıtılması ile Heyet-i Temsiliye üyesi Hakkı Behiç Bey ilgilenmekteydi. Mustafa Kemal kendi düşüncelerini Hakkı Behiç'e not ettirmekte; diğer yazıları da tek tek incelemekteydi. Yazıların altına Mustafa Kemal'in imzası konmuyordu; bazı yazıların altına yıldız konmuştur; bu yazıların Mustafa Kemal'in kaleme aldığı veya not ettirdiği yazılar olduğu düşünülür.

Kurtuluş Savaşı'nın galibiyetle sonuçlanması ve Cumhuriyetin ilanından sonra da Cumhuriyet Halk Fırkası'nın yarı-resmi yayın organı olarak hayatını sürdüren Hâkimiyet-i Milliye; 28 Kasım 1934 tarihinde Ulus adını almıştır.

Teknik özellikler
Gazete, başlangıçta 57 x 82 boyutlu kağıdın ikiye katlanışı ile 4 sütun üzerinden hazırlanıyordu

İlk sayılar
10 Ocak 1920 Cumartesi günü gazetenin ilk sayısı yayınlandı. Gazete adının altında "mesleği milletin iradesini hakim kılmaktır" alt başlığı yer alıyordu.

İlk sayı, iki yaprak olarak çıkmıştı. Mustafa Kemal'in not ettirdiği başyazı, bütün ilk sayfayı kaplıyordu. Yazıda, Milli Mücadele'nin hedefleri anlatılmıştı. Bursalı hanımların Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti Temsil Heyeti'ne çektikleri işgali protesto eden uzun telgrafı ile Fransızların Maraş'ı işgallerini protesto eden Pazarcık Müftüsü, Belediye Başkanı ve halkın telgrafı da ilk sayıda yer alıyordu.

Gazete, 47. Sayıdan sonra 18 Temmuz 1920'den itibaren haftada üç gün yayımlanmaya başladı. Teknik yetersizlikler yüzünden 6 Eylül 1920 - 30 Ekim 1920 arasında yine haftada iki gün yayınlandı.

Günlük gazete hâlini alışı
Eskişehir'de Arif Oruç'un çıkardığı Yeni Dünya gazetesine Çerkez Ethem Ayaklanması'ndan sonra el konulunca dizgi kasaları ve makineleri Hâkimiyet-i Milliye gazetesine devredildi. Yeni matbaa makinesinin gelişi ve İstanbul'dan usta mürettiplerin getirilmesinden sonra Hâkimiyet-i Milliyenin günlük gazete halini alması mümkün oldu. Hazırlıklar için 22 Ocak 1921'de çıkarılan 100. sayıdan sonra yayına iki hafta ara verildi; yeni matbaa Veli Han'ın içinde kuruldu. 6 Şubat 1921'de tek yapraklı ilk günlük gazete yayımlandı. Gazete, Cumartesileri hariç her gün çıkmaya başladı.

6 Şubat 1921'den itibaren derginin Yazı İşleri Müdürlüğü'ne sırasıyla Hüseyin Ragıp Baydur, Nafi Atuf Kansu ve Ziya Gevher Etili atandı.

23 Temmuz 1921'de Yunanların Sakarya'ya doğru ilerleyişi nedeniyle gazetenin Cumartesi günü olmasına rağmen çıkması uygun görülmüştü. Küçük boyutlu bir sayı hazırlandı. Gazete, kâğıt sıkıntısı nedeniyle 11 Ocak 1922'ye kadar küçük boyutlu olarak yayımlanmaya devam etti.

Latin alfabesine geçiş
2 Eylül 1928'den itibaren gazetenin başlığı Latin harfleri ile, yazılar ise Latin ve Arap harfleri karışık olarak dizildi. Gazete, 1 Kasım 1928'den itibaren tamamen Latin harfleri ile basıldı.

Yazı kadrosu
Kurulduğu günlerde Hâkimiyet-i Milliyenin yazı kadrosu Recep Zühtü, Hüseyin Ragıp, Sabri Ethem Ertem, Ahmet Hakkı, Hamdi Osmanzade, Aşki Naili, İsmail Suphi, Ağaoğlu Ahmet Bey, Nafi Atuf Kansu, Nasuhi Baydar, Ziya Gevher Etili, Mahmut Esat Bozkurt yer alıyordu.

Ankara'da bulunan aydınlar ve gazeteciler Hâkimiyet-i Milliyeye yazı verdiklerinden yazı kadrosu zenginleşmişti. Hâkimiyet-i Milliyeye katkıda bulunanlar arasında şu isimler yer alır: Foto muhabiri Ethem Tem, Mehmet Akif, Halide Edip Hanım, Dr. Adnan Bey, Müfide Ferit Hanım, Ahmet Ferit Bey, İsmail Müştak Mayakon, Yakup Kadri, Ruşen Eşref, Hamdullah Suphi, Mehmet Emin, İsmail Habip, Celal Nuri İleri, İsmail Hami, Cemal Hüsnü Taray, Hayrettin Taran ve Vedat Dicleli.

Bugün yayımlanan gazetenin yazar kadrosu ise Birgül Ayman Güler, Metin Aydoğan, Barış Doster, M. Oktay Çetinel, Hasan İleri, Ali Eralp, Erdal Tekin, Alaeddin Usta, Anıl Çeçen, Emre Koşak, Gürsel Ekmekçi, İsmail Hakkı Pekin, Can Güçlü, Üçüncü Şahıs olarak belirtilmektedir.

Tiraj
Gazetenin ilk sayısının 1200-1500 adet basıldığı sanılmaktadır. Zamanla günlük 5000-6000 tirajı olan bir gazete hâline gelmiştir.

Ulus adını alması
Gazete, 28 Kasım 1934'ten itibaren Ulus adını aldı; CHP'nin izlediği tek parti politikasının sözcüsü oldu. 14-15 Aralık 1953'te Demokrat Parti'nin çıkardığı bir kanun doğrultusunda Cumhuriyet Halk Partisi'nin mallarıyla birlikte Ulus matbaası, binası ve tesisleri de hazineye devredildiğinden gazete kapandı. 10 Haziran 1955'te tekrar yayın hayatına dönebildi (kimi kaynaklarda 14-15 Haziran 1953 ile 10 Haziran 1955 arasında Nihat Erim tarafından çıkarılan "Yeni Ulus" ve "Halkçı" gazeteleri de Ulus'un devamı olarak ele alınır.) 1955-1971 arasında Ulus ismi ile yayınına devam etti.

Barış adını alması
Gazete, 29 Temmuz 1971'den itibaren Barış adıyla yayınını sürdürdü. Barış, Ankara, İstanbul, Samsun ve Mersin gibi illerde çıkan bir yerel gazete görünümündeydi 1975 yılında 18752. sayıya kadar yayını sürdürdü.

Yeni Ulus adını alması
Gazete, 1974-1981 yılları arasında Yeni Ulus adıyla devam etti.

Yeniden  kuruluşu
Gazete, 1983 yılında Günaydın gazetesinin sahibi olduğu Haldun Simavi tarafından satın almasıyla birlikte Ulus adıyla yeniden yayına başladı. 1988 yılında Günaydın ve Tan (gazete) gazetesi ile birlikte Asil Nadir satın aldı. Fakat birkaç yıl sonra kapandı. 2008 itibariye gerçek adına geri dönmüş Ulus adıyla yayınlarını sürdürmeye başlamıştır. Bugün de aynı isimle yayın hayatına devam etmektedir. Bugün için haftalık baskı yapan gazete, günlük baskı çalışmalarına devam etmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Ulus Gazetesi
 Ankara Üniversitesi Gazeteler Veritabanı - Ulus Gazetesi (SBF Koleksiyonundan)
 İstanbul Üniversitesi Merkez Kütüphanesi basın arşivinde bulunan 1934-1942 sayıları

Türkçe gazeteler
Türkiye gazeteleri
1920'de kurulan yayınlar
Türkiye'de yayımlanan günlük gazeteler

Ulus (gazete)


is a district located in Wakayama Prefecture, Japan.

As of September 1, 2008, the district has an estimated population of 10,988 and a density of . The total area is .

Towns and villages
 Kimino

Mergers
 On April 1, 2005 the town of Shimotsu merged into the city of Kainan.
 On January 1, 2006 the towns of Misato and Nokami merged to form the new town of Kimino.

Districts in Wakayama Prefecture

Kaisō District, Wakayama