Con La ciudad desgraciada (1942) Ellery Queen presenta por primera vez la pequeña ciudad de Wrightsville en Nueva Inglaterra, el lugar donde varias de las novelas y relatos cortos de Ellery se ambientarán a lo largo de las tres décadas siguientes.  Wrightsville se muestra como una típica población de los EE. UU. en donde la gente vivía, trabajaba y moría en un ambiente de decencia e independencia.  Un pueblo enterrado en el corazón de la gran América rodeado de cultivos de maíz, donde cada ciudadano podía respirar libremente el aire, aunque la industria empezaba ya a tener su influencia.   En su origen y a nivel criminal, la ciudad parece haberse  inspirado en el escenario de la película Sospecha (1941) de Alfred Hitchcock. Por supuesto el ambiente de Wrightsville, la gente, la trama, los detalles, el marco general, y todo lo demás son totalmente originales según la propia visión de Queen.

Por otra parte, el mundo de Wrightsville parece haber influido a su vez en posteriores trabajos en el género de misterio y, especialmente, en otra extraordinaria película de Alfred Hitchcock La sombra de una duda (1943) cuyo  guionista principal fue Thornton Wilder. Su famosa obra Our Town" (1938) sin duda motivó detalles de Wrightsville pero la película de Hitchcock, a pesar de cierta semejanza con la  Grover's Corner de Our Town tiene más puntos de contacto con el Wrightsville de Queen. La joven Charlie (interpretada en el film por Teresa Wright) es una imagen cinematográfica casi perfecta de Pat Wright en la novela de Ellery, hasta el punto de que incluso sus padres aparecen mostrados como banqueros.

Richard y Douglas Dannay han indicado desde entonces que era la poesía la que inspiró Wrightsville: "Spoon River Anthology" ("La tragedia de las equivocaciones", 1999). Este es un libro de Edgar Lee Masters (1.914-15), que consiste en una colección de poemas/epitafios. En él los muertos en "el cementerio de la colina" transmiten detalles de sus vidas. La ciudad ficticia de Spoon River toma el nombre del río que corría cerca de su ciudad natal. Al igual que los peregrinos de Chaucer, los 244 personajes que hablan en sus epitafios representan casi todos los ámbitos de la vida - desde Daisy Frazer, la prostituta de la ciudad, a Hortense Robbins, que había viajado por todas partes, alquiló una casa en París y se codeó con la nobleza, o de Chase Henry, el borracho de la ciudad, a Perry Zoll, el destacado científico, o William R. Herndon, el socio legal de Abraham Lincoln. Este enfoque innovador se entrelaza con recuerdos de la infancia de antiguos residentes de Lewistown y Petersburg, Illinois dando lugar a lo que era realmente una comunidad, un microcosmos, no una colección de individuos.

La población de Wrightsville es así una ciudad modélica, con un Parque Memorial, un río que la bordea y en la redonda plaza Mayor el monumento a Jezreel, antepasado lejano del banquero John F Wright y fundador de la ciudad en 1702.  Varias vías irradian desde este centro neurálgico, una de las cuales la gran avenida en donde está el Wrightsville National Bank, al ayuntamiento edificado con ladrillos rojos, la Biblioteca Carnegie y más allá los grandes edificios residenciales. En el Lower Main se hallan los almacenes comerciales, las oficinas del "Wrightsville Record",  el "nuevo" edificio de Correos, el teatro "Bijou", la notaría o la heladería de Al Brown.

Wrightsville está poblada de personajes fácilmente reconocibles: la chismosa miss Emmeline Dupré, conocida popularmente como  "el pregonero de la ciudad", y que enseña danza y teatro a los niños.; Tom Anderson,  el borracho  oficial; la señorita Gladys Hemmingworth, editora de sociedad de "Record"; el policía Anselmo Newby, que se hizo cargo del tema tras la jubilación del jefe Dakin; el fiscal Odham, más amistoso hacia el detective Queen que si predecesor  Art Chalanski, y otros más
En "La década prodigiosa" se dice que Howard Van Horn vive en un pueblo de Nueva Inglaterra, también en "Crímenes al por mayor" se citan las laderas de las poderosas montañas de Nueva Inglaterra. En "El asesino es un Fox" (1945), sin lugar a dudas lo identifica como ubicado en el estado de Nueva York al igual que sucede en varios de los relatos breves. Para llegar a Nueva York se podía coger un avión de conexión en Boston. Está claro que la zona este del Estado de Nueva York, desempeña un papel especial en la vida de Ellery Queen. Los creadores vivieron allí durante la mayor parte de su vida y muchas de las historias se desarrollan allí, incluso en "El golpe final" ("The Finishing Stroke")  sus principales figuras viajan a través de la región.
El pequeño aeropuerto de Wrightsville está situado en el norte del valle entre las colinas Twin Hills y las estribaciones de los montes Mahogany. El North Hill Drive corre directamente hacia el sur. Fidelty es un pequeño pueblo al oeste de Wrightsville.

El "ciclo de Wrightsville" comprende:  "La ciudad desgraciada" (1942),  "El asesino es un Fox" (1945),  "La maravilla de diez días" (1950), "Crímenes al por mayor" (1950), "El rey ha muerto" (1952, un capítulo), "La muerte de Don Juan" (1962, relato breve) y "La última mujer en su vida" (1970).

La ciudad desgraciada

Ellery Queen abandona Nueva York por este pequeño lugar de Nueva Inglaterra con el fin de obtener un poco de paz y tranquilidad para escribir su próximo libro. Como resultado de alquilar una casa amueblada, se ve involucrado en la historia de Jim Haight y Nora Wright. El padre de Nora, presidente del Banco Nacional de Wrightsville, encabeza la "familia más antigua de la ciudad",  y cuando la cajero jefe del banco, Jim Haight se comprometió con su hija Nora, construiyó y equipó una casa para ambos como regalo de bodas. Eso fue hace tres años, pero el día antes de la boda, Jim Haight desapareció, la boda quedó congelada, y la casa "gafe" llegó a ser conocida como "la casa calamidad". Ellery la alquila, justamente antes del regreso de Jim Haight, cuando la boda se concierta de nuevo. Ellery encuentra alguna evidencia de que Jim tiene la intención de envenenar a Nora y, después de la boda, ella muestra algunos síntomas de envenenamiento por arsénico. Sin embargo, es Rosemary Haight,  la hermana del novio, quien muere luego de beber un cóctel envenenado. Jim es juzgado por el asesinato y solo después de algunos acontecimientos sorprendentes y trágicos  Ellery acaba desvelando la identidad del auténtico asesino.

El asesino es un Fox

En su regreso a Wrightsville Ellery Queen investiga un asesinato que tuvo lugar tiempo atrás y que ha arruinado las vidas presentes de los miembros de la familia Fox. "Durante los doce años después de la muerte de la madre de Davy, Jessica, y del juicio de su padre, Davy Fox ha sufrido una tortura interior. Davy sabía que su padre amaba a su esposa... y sabía que iba a matarla. No sabía cuándo iba a suceder, pero cuando un hombre ha nacido para ser un asesino, es solo cuestión de tiempo antes de que él confirme  su destino desde el nacimiento.

El amor resulta ser una cuestión de vida o muerte, y es esa la opción que Ellery debe decidir al cabo de doce años de los hechos.  El autor trabaja a fondo el ambiente de la pequeña ciudad y la psicología de todos los personajes, aunque la tardía resolución se basa en evidencias necesariamente muy endebles.

La maravilla de diez días

Howard Van Horn, hijo del millonario Diedrich Van Horn, acude a Ellery Queen, con el ruego de que  investigue lo que ha podido estadr haciendo durante un reciente ataque de amnesia. Ello hace regresar a Ellery  hasta Wrightsville y descubrir lo que parece ser un triángulo amoroso con la madrastra de Howard, la bella joven de Sally, motivo de escándalo para la mentalidad de la pequeña población. Una serie de pequeños delitos y poco comunes en los siguientes nueve días parecen ser cometidos por Howard durante crisis amnésicas, y Ellery Queen se da cuenta de la extraña estructura en que se basa la serie de hechos. Pero es solo después del asesinato de un Van Horn y el suicidio de otro miembro de la familia cuando Ellery Queen puede revelar el terrible patrón de los eventos subyacentes y dejar al descubierto las razones del criminal.

Todos los asesinatos Wrightsville están bien escritos, con más atención al desarrollo de los caracteres y al sentido del humor. La forma en que algunas de las historias en Wrightsville se interconectan se añade a la diversión, pero este es el periodo en que Queen experimenta con el minimalismo, despojando su trabajo de las características fundamentales de etapas anteriores basadas sobre todo en la lógica deductiva. Eso es especialmente apreciable en "La maravilla de diez días", con sus retratos brillantes aunque un tanto grandilocuentes, en la que Ellery entra en una gran inseguridad, casi renunciando a su actividad detectivesca, aunque terminando el relato con una doble vuelta de tuerca.

El libro se convirtió en una película en 1971, La década prodigiosa, dirigida por Claude Chabrol y protagonizada por Orson Welles, Anthony Perkins y Marlène Jobert en el triángulo central y Michel Piccoli como "Pablo Regis", (en sustitución de Queen) como investigador y testigo de los hechos.

Crímenes al por mayor

El escritor y detective Ellery Queen es convocado a la pequeña ciudad de Wrightsville para investigar la muerte del borracho del pueblo. Después de recibir cartas anónimas que implican un vínculo entre el aparente asesinato de Tom Anderson con la muerte supuestamente natural del adinerado Lucas MacCaby y el aparente suicidio del arruinado John Hart, Ellery es visitado por la hija de Anderson, que el borracho mendigo había llamado Rima y criado de manera totalmente libre.  Aunque educada para su edad, la tímida muchacha no tiene conocimiento del mundo, sin ninguna experiencia social. Es ella quien pide a Ellery investigar la su muerte de su padre.

Las únicas conexiones que el escritor puede encontrar entre los fallecidos es su relación con el doctor Dodd y su jardinero, que había sido jardinero que tanto del hombre rico como del pobre, y amigo del borracho Anderson.  Cuando un tercer amigo de éste, el ladrón de la ciudad, es muerto en defensa propia por el doctor Winship, asociado al doctor Dodd, Ellery nota un patrón infantil en las víctimas: "Rich man, poor man, beggar man, thief" (hombre rico, hombre pobre, mendigo, ladrón). La siguiente línea con que comienza la rima: "doctor, abogado..."  lleva a Ellery a asumir que el doctor Dodd es el siguiente, a pesar de que había empezado a sospechar de él.  Mientras tanto, el doctor Winship y Rima deciden casarse.

El trazado de los personajes es sólido y la trama no mantiene la fórmula típica de la novela policíaca lógica, sino más bien sigue la pauta de los Diez negritos (Ten Little Indians) de Agatha Christie, basada también en una canción infantil, con más víctimas que van cayendo durante la investigación y múltiples sospechosos, sobre todo después de que Ellery se entera de que existen varias terminaciones para la canción: "jefe indio ","jefe mercader", "mercader, jefe".  Y que una persona en Wrightsville ha acostumbrado llamarle siempre: "jefe".

El rey ha muerto

Ellery se enfrenta a un clásico problema de "habitación cerrada" en un relato en el que más que "quién" lo hizo importa el "cómo".  El fabricante de armas King Bendigo es el hombre vivo más rico, y lo que King quiere, lo obtiene. Lo que quiere son los poderes de investigación de Ellery Queen y de su padre , el detective de homicidios de Nueva York Richard Queen, con el fin de investigar algunas cartas de amenaza. Bendigo tiene un enorme aparato de seguridad en su entorno que es capaz de hacer frente a las amenazas que involucran a  gobiernos soberanos, pero estas amenazas son más personales.

Ellery y su padre son transportados a la isla privada de Bendigo y pronto determinan que las amenazas se originan dentro de la familia del King. El rey tiene dos hermanos, su ayudante Abel y el borracho Judá, y Karla la hermosa esposa de King que completa la lista de sospechosos. Judá no oculta el hecho de que es él quien ha dado origen a las amenazas, y anuncia que va a disparar contra King exactamente a la medianoche del 21 de junio. En ese momento, el Rey se encierra en una habitación herméticamente cerrada acompañado solo por su esposa, Judá se encuentra en observación de Ellery y armado solo con una pistola sin balas.

A la medianoche, Judá levanta la pistola y simula un disparo, y King se desploma herido de un balazo. Karla cae bajo sospecha, pero no se encuentran armas en su persona o en cualquier lugar de la sala; de manera similar, Judá no puede haber tenido una bala en su poder, después de haber sido registrado en varias ocasiones. Cuando Ellery se entera de que la familia Bendigo es originaria de su refugio familiar de Wrightsville, viaja allí para hacer una investigación de los primeros años de vida de King. A su regreso a la isla privada, resuelve el crimen con dramáticos y letales efectos que llevan a un final explosivo.

La muerte de Don Juan

Es un relato corto que forma parte de "Queen's Full". En el teatro Bijou de Wrightsville, el envejecido actor Foster Benedict parece empeñado en convertir la representación dramática sobre Don Juan en una absoluta farsa. Pero al levantarse el telón en el segundo acto de la obra, Foster aparece muerto en su camerino, musitando una pista, y Ellery tiene que enfrentarse a un buen grupo de sospechosos pues el actor parece no haber creado demasiadas simpatías en la ciudad.

La última mujer en su vida

Cuando Ellery Queen y su padre tras un caso complicado desean pasar unos tranquilos días de pesca en Wrightsville. un amigo de la universidad, Johnny Benedict  les ofrece una casa de campo en su finca.  Más tarde, Johnny le muestra al viejo Queen un testamento ológrafo en el que expresa su nueva voluntad que quiere formalizar al día siguiente. Mientras Ellery curiosea, escucha como Johnny les dice a sus tres exesposas, en presencia de su abogado, que va a revocar su promesa de dejar un millón de dólares a cada una en su testamento.

Esa  misma noche Ellery recibe una llamada telefónica desesperada de Johnny, que ha sido atacado en su dormitorio y apenas puede balbucear una sílabas. Cuando Ellery y su padre llegan a la casa de Johnny está muerto.  La búsqueda desde las colinas de Vermont a Nueva York de la mujer nombrada en el nuevo testamento es infructuosa, pues las pistas son escasas. El final, aunque preparado con cuidado por el escritor a lo largo de la novela, sigue siendo una gran sorpresa.

Gran parte de la amenidad de este libro se basa en la presentación de  las tres principales sospechosas, todas ellas exesposas del hombre asesinado. Johnny, un rico playboy, amante de bailarinas, estríperes y aspirantes a estrellas.con notables dotes físicas, pero no especialmente brillantes.  Otros personajes femeninos aparecen muy inteligentes, compensando así lo que podría ser tomado como una representación paternalista o sexista de las mujeres. Sorprendentemente, el libro aborda algunos temas sociales. Fue publicado en 1969, en un momento en que los derechos de la mujer, el orgullo gay y los derechos raciales estaban siendo forjados en América. Ellery Queen es capaz de jugar con estos temas, que tienen la edad suficiente para recordar el sabor de los revolucionarios años 60 y 70.

Referencias

 Nevins, Francis M. Royal Bloodline: Ellery Queen, Author and Detective. Bowling Green University Popular Press, 1974. ISBN 0-87972-066-2 (cloth), 0-87972-067-0 (paperback).

Barzun, Jacques and Taylor, Wendell Hertig. A Catalogue of Crime (edición revisada) New York: Harper and Row, 1989 (primera edición 1971). ISBN 0-06-015796-8.

Symons, Julian. (1974) Bloody Murder (second, revised edition), London: Penguin. ISBN 0-14-003794-2

Enlaces

Ellery Queen - a website on deduction

Novelas de Ellery Queen
Novelas de Estados Unidos
Novelas de misterio
Novelas policíacas

Ellery Queen en Wrightsville


كاسبر هاوزر (Kaspar Hauser؛ 30 أبريل 1812؟ - أنسباخ، 17 ديسمبر 1833) شاب ألماني يـُدعى أنه نشأ في عزلة تامة بزنزانة مظلمة. مزاعم هاوزر، ومصرعه طعناً لاحقا، أثار الكثير من النقاش والجدل.

النظريات المطروحة آنذاك وصلته بالعائلة الأميرية في دوقية بادن الكبرى. الأمر الذي يرفضه المؤرخون المحترفون منذ فترة طويلة.

التاريخ

الظهور الأول
في 26 مايو 1828، ظهر صبي في شوارع نورمبرغ. يحمل رسالة موجهة إلى قائد السرية الرابعة من فوج الفرسان السادس النقيب فون فسنيغ. جاء في مطلعها: «من حدود مملكة بافاريا / مكان غير مسمى / 1828»). قال الكاتب المجهول أن الصبي وُضع في عهدته وهو رضيع في 7 أكتوبر 1812 وقد علـّمه القراءة والكتابة والدين المسيحي، لكنه لم يسمح له قط «بقطع خطوة واحدة من بيتي». ذكرت الرسالة أن الصبي يود الآن أن يصبح خيالاً «، كما كان والده»، ودعت النقيب إما لضمه أو لشنقه.

كانت هنالك رسالة أخرى قصيرة مرفقة تزعم أنها من أمه إلى مربيه السابق. ذكرت بأن اسمه كاسبار، وقد ولد في 30 أبريل 1812 وبأن والده، الخيال من الفوج السادس، كان ميتاً. وفي الواقع وُجد أن يداً واحدة قد كتبت هاتين الرسالتين (والتي سطرت «إنه يكتب نفس خط كتابتي تماماً كما أفعل» ما قاد المحللين لاحقاً أن نفترضوا أن كاسبار نفسه قد كتب كل منهما.)

أخذ إسكافي يدعى فيكمان الصبي إلى منزل النقيب فون فسنيغ، حيث لن يكرر سوى عبارة «أريد أن أصبح خيالاً، كما كان والدي» و«الحصان! الحصان!» لم تـُثر مزيد من الأسئلة سوى الدموع أو الجواب المتصلب «لا أعرف». اقتيد إلى مركز الشرطة، حيث كتب اسم: كاسبار هاوزر. أظهر أنه على دراية بالمال، ويمكنه ذكر بعض الصلوات والقراءة قليلا، لكنه أجاب على أسئلة قليلة وبدت مفرداته محدودة نوعاً ما.

قضى الشهرين التاليين في برج فستنرتور في رعاية السجـّان أندرياس هيلتل. رغم ما ستقوله كثير من التقارير لاحقاً، كان في حالة بدنية جيدة، ويمكنه المشي بشكل جيد، على سبيل المثال، ارتقى أكثر من 90 درجة لغرفته. كان «لون بشرة وجهه صحي» ويبلغ السادسة عشرة تقريباً، ولكنه بدى ضعيفاً فكرياً. إلا أن العمدة بيندر، أدعى أن للصبي ذاكرة ممتازة، وكان سريع التعلم. زاره عديد الأناس الفضوليين شهدوا سروره الواضح. رفض كل الأغذية باستثناء الخبز والماء.

قصة هاوزر عن حياته في القبو
في البداية افترض أنه نشأ طفلا متوحشاً في الغابات، ولكن خلال العديد من المحادثات مع العمدة بيندر، أخبر هاوزر رواية مختلفة عن حياته الماضية، والتي سيكتبها أيضاً لاحقاً بأكثر تفصيل. ووفقا لهذه القصة كل ما يتذكره أنه قضى حياته وحيداً تماماً في زنزانة مظلمة طولها متران تقريباً وعرضها متر واحد وارتفاعها متر ونصف مع سرير قش للنوم ولعبة حصان خشبي فقط.

ادعى أنه كان يجد الخبز والماء إلى جانب سريره كل صباح. دورياً يصبح الماء مر الطعم وشربه يسبب له النوم بدرجة أكبر من المعتاد. عندما يستيقظ في مثل هذه المناسبات، يجد أن القش تغير وشعره قد قـُص وأظافره مقلمة. وأدعى هاوزر أن أول إنسان كان له معه اتصال كان رجلاً غامضاً زاره قبل الإفراج عنه بوقت ليس بالطويل، يحرص دائماً على عدم الكشف عن وجهه له. قال هاوزر أن هذا الرجل علمه أن يكتب اسمه من خلال قيادة يده. وبعد تعلم كيفية الوقوف والمشي، أُخذ إلى نورمبرغ. علاوة على ذلك، يزعم أن غريباً علمه أن يقول عبارة: «أريد أن أصبح خيالاً، كما كان والدي» (باللهجة البافارية)، ولكن هاوزر ادعى أنه لم يكن يفهم ما الذي تعنيه تلك الكلمات.

هذه الحكاية، ما تزال مشهورة حتى اليوم، أثارت فضول كبيراً، وجعلت هاوزر موضوع اجتذب اهتماماً دولياً. شاع بأنه من الأبوين الأميريين، وربما بادني أصل، ولكن كانت هناك أيضاً مزاعم بأنه محتال.

حياته اللاحقة في نورمبيرغ
بدأ باول يوهان أنسيلم فون فيورباخ رئيس محكمة الاستئناف البافارية التحقيق في القضية. وُضع هاوزر في رعاية فريدريش داومر، البروفيسور والفيلسوف التأملي، والذي علمه موضوعات متعددة، وبالتالي اكتشف موهبته في الرسم. بدى أنه يزدهر في هذه البيئة. عرضه داومر أيضاً إلى علاجات مثلية وتجارب مغناطيسية. أخبر فيورباخ أنه «عندما أمسك البروفيسور داومر بالقطب الشمالي [من المغناطيس] باتجاهه، وضع كاسبر يده على الجزء الأسفل من بطنه، ورسماً صـُديريه في اتجاه الخارج، قال أنه رسمه هكذا؛ وأن تياراً هوائياً يبدو أنه ينطلق منه. القطب الجنوبي كان يؤثر عليه بقوة أقل؛ وقال أنه هب عليه.»

الجرح
في السابع عشر من أكتوبر عام 1829، لم يحضر هاوزر وجبة منتصف النهار، ولكن وُجد في قبو منزل داومر وهو ينزف من جرح في جبهته. أكد أنه أثناء جلوسه على المرحاض هاجمه رجل ملثم وجـرحه، كما هدده قائلاً: «مازال عليك أن تموت قبل أن تغادر مدينة نورمبرغ». وقال هاوزر أنه يعتقد من خلال الصوت بأنه ذات الشخص الذي أتى به إلى نورمبرغ. كما كان واضحاً من آثار دماءه، هرب هاوزر في البداية إلى الطابق الأول حيث كانت غرفته، ولكن بعد ذلك، بدلا من الانتقال إلى متولي أمره، عاد إلى الطابق السفلي وتسلق عبر باب مسحور إلى القبو. دعا المسؤولون المجزوعون لحراسة شرطية ونقلوه إلى رعاية يوهان بيبرباخ، أحد مسؤولي البلدية. غذى الهجوم المزعوم على هاوزر أيضاً الشائعات حول أصله المحتمل من آل بادن. يرى معارضو هاوزر أنه ألحق الجرح بنفسه بشفرة حلاقة، والتي أعادها بعد ذلك إلى غرفته قبل أن يذهب إلى القبو. قد يكون فعل ذلك لإثارة الشفقة وبالتالي الهروب من توبيخ مشاجرة حديثة مع داومر، الذي كان يعتقد بأن الصبي ميالاً إلى الكذب.

حادثة المسدس
في 3 أبريل 1830، أطلقت رصاصة مسدس بغرفة هاوزر في منزل بيبرباخ. دخل مرافقه الغرفة مستعجلاً ووجده ينزف من جرح في الجانب الأيمن من رأسه. استفاق هاوزر بسرعة وذكر أنه صعد الكرسي للحصول على بعض الكتب، وسقط الكرسي وبينما كان يحاول التمسك بشيئ ما حرك بسرعة مسدساً معلقاً على الحائط بطريق الخطأ، ما تسبب في إطلاق النار. ثمت شكوك بشأن عما إذا كان الجرح (الحميد) قد نجم في الواقع عن الطلقة ويربط بعض الكتاب بين الحادثة ومشاجرة سابقة، وكانت مرة أخرى لتأنيب هاوزر على الكذب. على كل حال، أدت الحادثة بالسلطات البلدية لاتحاذ قرار آخر بشأن هاوزر، الذي توترت علاقته مع آل بيبرباخ بعد أن كانت جيدة في البداية. في مايو 1830، تم نقله إلى منزل البارون فون توخر، الذي اشتكى لاحقاً أيضاً من تفاخر هاوزر الباهظ وأكاذيبه. لعل أشد حكم على هاوزر كان من السيدة بيبرباخ، التي علقت على «كذبه بشع» و«فن خداعه» ودعته «بالممتلئ بالبكر والحقد».

اللورد ستانهوب
اهتمام النبيل البريطاني اللورد ستانهوب بأمر هاوزر، وحصل على حق رعايته في أواخر عام 1831. أنفق قدراً كبيراً من المال في محاولة لتوضيح أصل هاوزر. خصوصاً، قيامه بالدفع مقابل زيارتين إلى المجر، لأن هاوزر بدى أنه تذكر بعض الكلمات المجرية. أعلن ستانهوب لاحقاً الفشل الكامل لهذه التحقيقات وأدى به إلى الشك في مصداقية هاوزر. في ديسمبر 1831، نقل هاوزر إلى أنسباخ، برعاية ناظر مدرسة يدعى يوهان غيورغ ماير، وفي يناير 1832 ترك ستانهوب هاوزر إلى الأبد. استمر ستانهوب بدفع نفقات معيشة هاوزر، بيد أنه لم يف بوعده بأخذه إلى انكلترا. بعد وفاة هاوزر، نشر ستانهوب كتاباً قدم فيه كل الأدلة المعروفة ضد هاوزر، معتبراً إياه «واجبي بالاعتراف العلني بأنني قد خـُدعت». يشك اتباع هاوزر دوافع خفية واتصالات بين ستانهوب وآل بادن، ولكن التأريخ الأكاديمي يدافع عنه كمحسن وتقي وباحث عن الحقيقة.

الحياة والموت في أنسباخ
الناظر ماير، رجل صارم ومتحذلق، لا يحب أعذار هاوزر الكثيرة وكذبه الواضح وبالتالي توترت العلاقة بينهما إلى حد ما. أواخر عام 1832، أعطي هاوزر وظيفة كناسخ في مكتب القانون المحلي. متأملاً بأخذ ستانهوب له إلى انكلترا كان مستاء كثيراً من وضعه، وازداد تدهوراً بوفاة كفيله أنسيلم فون فيورباخ في مايو 1833. كان هذا خسارة فادحة بكل تأكيد. (إلا أن بعض الكتـّاب، تشيرون إلى أن فيورباخ، في نهاية حياته، توقف على ما يبدو عن الإيمان بهاوزر؛ على الأقل كتب ملاحظة، عـُثر عليها في تركته، ونصها: «كاسبار هاوزر شخص غريب الأطوار ذكي وماكر، ووغد، وعديم الفائدة يتوجب قتله» ولكن لا يوجد مؤشر على أن فيورباخ، الذي كان مصاباً بالفعل بمرض خطير، جعل هاوزر يشعر بهذا التغير في الرأي.)

في 9 ديسمبر 1833، تجادل هاوزر بحدة مع ماير. كان من المتوقع أن يزور اللود ستانهوب أنسباخ في عيد الميلاد وقال ماير أنه لم يكن يعرف كيف سيواجهه.

الطعنة القاتلة

بعد خمسة أيام، في 14 ديسمبر 1833، جاء هاوزر إلى المنزل بجرح عميق في صدره الأيسر. قال استدراج إلى حديقة بلاط أنسباخ وأن غريباً طعنه هناك، بينما كان يعطيه حقيبة. عندما فتش الشرطي هرلاين الحديقة، وجد خـَرْج بنفسجي صغير تحتوي على ملاحظة مبدئيا بطريقة كتابة المرآة. تقول الرسالة، بالألمانية:

توفي هاوزر متأثراً بجرحه في 17 ديسمبر 1833.

جعل التضارب في رواية هاوزر محكمة تحقيق أنسباخ تشتبه بأنه قد طعن نفسه واخترع قصة تعرضه لهجوم. الملاحظة في الخـَرْج التي تم العثور عليها في الحديقة تتضمن خطأً إملائياً وخطأً نحوياً، كلاهما كانا من أخطاء هاوزر المتكررة، والذي على فراش الموت، يبربر تناقضات حول «كتابة بقلم رصاص». رغم أنه كان متحمساً جداً بالعثور على الخـَرْج، لم يسأل عن محتوياته. الملاحظة نفسها كانت مطوية في شكل ثلاثي معين، الطريقة كان يستخدمها هاوزر لطي رسائله، وفقاً للسيدة ماير. اتفق الأطباء الشرعيون أن الجرح قد يكون وقع ذاتياً. يعتقد العديد من الكتـّاب بأنه جرح نفسه في محاولة لإحياء الاهتمام الشعبي بقصته ولإقناع ستانهوب بالوفاء بوعده بأخذه إلى انكلترا، لكنه طعن نفسه بعد ذلك بشكل أكثر عمقاً مما كان مخططاً له.

الدفن

دُفن هاوزر في مقبرة ريفية؛ مكتوب على شاهد قبره، باللاتينية، «هنا يرقد كاسبر هاوزر، لغز زمانه. ميلاده مجهول، ووفاته غامضة.» نصب له وُضع لاحقاً في حديقة البلاط مكتوب عليه: «هنا قـُتل شخص غامض بطريقة غامضة.»

آراء الطبية
تتضمن قصة حبس هاوزر تناقضات عدة في رواياته المختلفة للقصة. وخلص الطبيب النفسي كارل ليونهارت: «إن كان قد عاش منذ طفولته في ظل ظروف التي وصفها، فإنه لم يكن ليتطور لأكثر من حالة أحمق؛ بل أنه لم يكن ليظل على قيد الحياة طويلا. روايته ملئ بالسخافات حتى أنه من المدهش أن أحد صدقها وحتى اليوم ما يزال أناس كثيرون يصدقونها.»

أدعى الدكتور هايدنرايش، أحد الأطباء الحاضرين لتشريح الجثة، أن الدماغ كاسبار هاوزر كان ملفتاً لحجم القشرة الصغير وقلتها، وعدم تميز التلافيف القشرية، مما أشار للبعض أنه يعاني من ضمور قشري، أو من الصرع كما يرى غ. هسه. لعل هايدنرايش تأثر بأفكاره الفراسيدماغية عند دراسة الدماغ هاوزر. الدكتور ألبرت الذي أجرى تشريح الجثة وحرر التقرير الرسمي، لم يجد أي شذوذ في دماغ هاوزر.

رفض كارل ليونهارت أيضاً وجهات نظر كل من هايدنرايش وهسه. وخلص إلى الاستنتاج التالي: «كان كاسبار هاوزر محتالاً مرضياً، كما ارتأى ذلك من قبل مؤلفون آخرون. إضافةً إلى تصنعه الهستيري كانت لديه على الأرجح إصرار شخصية مصابة بالبارانويا لقدرته على لعب دوره برباطة جأش. من عديد التقارير عن سلوكه يمكن للمرء التعرف على اتجاه شخصيته الهستيري فضلا عن البارانوي».

أيدت دراسة طبية سنة 1928 الرأي القائل بأن هاوزر طعن بطريق الخطأ نفسه عميقاً، في حين جادل تحليل طب شرعي سنة 2005 أنه يبدو «من المستبعد أن الطعنة في الصدر ضـُربت حصراً لغرض الإضرر بالنفس، ولكن لا يمكن استبعاد لا الطعنة الانتحارية ولا فعل قتل (اغتيال) بكل تأكيد.»

هاوزر وريثاً «أمير بادن»

وفقاً لشائعات معاصرة، سرت على الأرجح منذ عام 1829، كان كاسبار هاوزر أميراً وراثياً من بادن ولد 29 سبتمبر 1812، والذي وفقاً لتاريخ معروف، توفي 16 أكتوبر 1812. زعمت تبديل هذا الأمير بطفل رضيع ميت ثم ظهر بعد 16 عاماً بشخصية كاسبار هاوزر في نورنبيرغ. في هذه الحالة، كان والداه هما كارل لودفيش فريدرش، دوق بادن الأكبر وستيفاني دو بوارنيه، ابنة عم عن طريق الزواج وابنة متبناة لنابليون. لأن كارل لم يكن لديه ابن ذكر على قيد الحياة، كان خلفه عمه لودفيش، والذي خلفه بدوره في وقت لاحق أخوه غير الشقيق ليوبولد. كونتيسة هوخبيرغ والدة ليوبولد هي الجاني المزعوم لحبس الصبي. افترض تنكر الكونتيسة كشبح، «السيدة البيضاء»، عند خطف الأمير. لعل دافعها بوضوح كان تأمين الخلافة لأبنائها.

ادُعـيَ اغتيال هاوزر بعد وفاته إلى حد أبعد، مرة أخرى بسبب كونه الأمير.

الإنكار في سبعينات القرن التاسع عشر
في عام 1876، قدم أوتو ميتلشتات أدلة ضد هذه النظرية استناداً إلى وثائق رسمية حول المعمودية الطارئة وتشريح ودفن الأمير. لخـّـص أندرو لانغ النتائج فيه كتابه «ألغاز تاريخية»: «صحيح أن الدوقة الكبرى كانت مريضة للغاية لأن يسمح لها برؤية طفلها الميت، في عام 1812، ولكن والد الطفل وجدته وعمته، مع 10 من أطباء البلاط والممرضات وغيرهم، لابد أن يكونوا قد رأوه، ميتاً، ومن السخيف للغاية افتراض، دون سلطة، أنهم كانوا جميعاً أطرافاً في مؤامرة السيدة البيضاء.» ذهب المؤرخ فريتس تراوتس بعيداً ليكتب:«الرواية السخيفة، التي تحرك إلى يومنا هذا العديد من الأقلام ووجدت تصديقاً كثيراً، كانت قد دُحضت تماماً في كتاب أوتو ميتلشتات.» وعلاوة على ذلك، نشرت رسائل من والدة الدوق الأكبر في عام 1951، تعطي تفاصيل عن ولادة ومرض ووفاة الطفل، تؤيد بقوة الأدلة ضد تبادل الطفلين المزعوم.

تحاليل الحمض النووي مختلفة
في نوفمبر 1996، نشرت مجلة دير شبيغل الألمانية محاولة لمطابقة وراثية لعينة دم من ملابس داخلية يفترض أن تكون لكاسبر هاوزر. أُجري هذا التحليل في مختبرات خدمة علوم الطب الشرعي في برمنغهام، وفي معهد الطب الشرعي بجامعة ميونيخ. أثبتت المقارنات مع المتحدرين من عائلة الأميرية أن الدم المختبر لا يمكن ربما أن يعود إلى أمير بادن الوراثي.

في عام 2002، حلل معهد الطب الشرعي التابع لجامعة مونستر شعراً وخلايا الجسم من خصلات شعر وقطع ملابس تعود أيضاً إلى كاسبر هاوزر. أخذ المحللون من القطع المستخدمة في الاختبار ستة عينات حمض نووي مختلفة، تبين أنها متطابقة كلها، لكنها تختلف اختلافاً كبيراً عن عينة الدم المختبرة عام 1996، لذلك شـُكك بموثوقيتها. تمت مقارنة عينات الحمض النووي الجديدة بشريحة حمض النووي من أسترد فون مدينغر، وهي سليلة خط إناث ستيفاني دو بوارنيه. لم يكن التسلسل متطابقاً ولكن لوحظ أن الانحراف ليس كبيرً بما يكفي لاستبعاد وجود علاقة لأن الاختلاف يمكن أن تكون سببه طفرة. (الحمض النووي الميتوكوندري الذي تم فحصه مـُرر فقط عبر خط إناث، وبالتالي لا يمكن أن يغير إلا من خلال طفرة.) ومن ناحية أخرى، فإن التشابه عالي نسبيا بالتأكيد لا تثبت العلاقة المزعومة، فقد أظهرت «عينات هاوزر» نمطاً شائعاً بين سكان ألمانيا.

لا يسمح آل بادن بأي فحص طبي لبقايا ستيفاني دو بوارنيه أو الطفل الذي دفن على اعتباره ابنها في المدفن العائلي في بفورتسهايم شلوسكيرشه.

المراجع

أدعياء
أشخاص مجهولون
ألغاز
ألمان في القرن 19
فورتيانية
مواليد 1812
مواليد عقد 1810
نظريات مؤامرة
وفيات 1833
وفيات بالطعن في ألمانيا
وفيات مجهولة السبب

كاسبر هاوزر


Pasional (lat. passionale - knjiga o mučeništvima, od lat. passio - muka) je knjiga o kršćanskim mučenicima. U njoj je opisano mučeništvo i smrt jednog ili više mučenika.

Izvori

Progoni kršćana

Pasional


An Streptogyna crinita in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ambroise Marie François Joseph Palisot de Beauvois. An Streptogyna crinita in nahilalakip ha genus nga Streptogyna, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Streptogyna

Streptogyna crinita


الفِعْل الأَجْوَف، في ، هو الفعل الذي يكون حرفه الثاني (أو عينه) حرف علّة (ألفاً أو واواً أو ياءً)، مثال: نَابَ، صَامَ، سَالَ، عَوِرَ، غَيِدَ. وهو صنفان:

 الأول: ما ينقلب بالإعلال ألفاً، وهو كثير. مثال: قَالَ، جَابَ، بَاعَ، ذَاعَ (وهي في الأصل: قَوَلَ، جَوَبَ، بَيَعَ، ذَيَعَ).
 الثاني: ما لا ينقلب، فيبقى على حاله، وهو قليل. مثال: عَوِرَ، غَيِدَ.

إسناد الفعل الأجوف
إسناد الفعل الأجوف، أي «معتل الأوسط»:

إذا كان آخر الفعل الأجوف ساكنًا، حُذف حرف العلة عند إسناده وضُم أوله في الماضي إن كانت عينُه مضمومة في المضارع، وكًسر أوله إن كانت عينُه مفتوحة أو مكسورة في المضارع.

أمثلة
 قال-قُلْت
 باع-بِعْت
 نال-نِلْت
لا تتغير حركة أول المضارع والأمر عند الإسناد: أقول - يقول - نقول - تقول.

انظر أيضا
 .
 .
 .
 .

المراجع

  الفعل الأجوف على شبكة المعرفة الريفية.
 كتاب النور المضيء في أصول القواعد والإعراب والبلاغة والعروض والإملاء (تاج الدين عم علي)

الفعل المعتل
نحو عربي

فعل أجوف


Acer calcaratum er lauftré af ættkvísl hlyna (Acer) sem er frá norðurhluta Indókína (Myanmar, Tæland og Víetnam og suður Kína (Yunnan (sjaldgæf)). Hann verður um 7 m hár.

Tilvísanir

Hlynir

Acer calcaratum


Sitna leća (lat. Wolffia nom. cons). biljni rod iz porodice kozlačevki, nekada uključivana u porodicu lećevki (Lemnaceae). Jedasnaest priznatih vrsta vodenih trajnica koje kao talus slobodno plutaju po vodi. Korijena namaju. U ovaj rod pripada svjetski najsitnia cvjetnica, W. globosa.

U Aziji se koriste u prehrani, a biljka je bogata proteinima.

Vrste
 Wolffia angusta Landolt
 Wolffia arrhiza  (L.) Horkel ex Wimm.
 Wolffia australiana (Benth.) Hartog & Plas
 Wolffia borealis (Engelm.) Landolt
 Wolffia brasiliensis Wedd.
 Wolffia columbiana  H.Karst.
 Wolffia cylindracea Hegelm.
 Wolffia elongata Landolt
 Wolffia globosa (Roxb.) Hartog & Plas
 Wolffia microscopica (Griff.) Kurz
 Wolffia neglecta  Landolt

Vanjske poveznice

Izvori

Lemnoideae

Sitna leća


Thorsten Schmugge (* 13. Oktober 1971 in Garmisch-Partenkirchen) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler und heutiger -trainer. Er bestritt insgesamt 147 Zweitligaspiele, in denen er sieben Tore erzielte.

Karriere
Thorsten Schmugge kam mit zehn Jahren in die Nachwuchsabteilung des VfL Bochum und durchlief dort sämtliche Jugendmannschaften. Mit der Bochumer A-Jugend gewann er 1989 den DFB-Jugend-Kicker-Pokal und spielte anschließend bei der VfL-Amateurmannschaft in der Oberliga Westfalen. 1991/92 stand er auch im Kader des Bundesliga-Teams, kam dort aber nicht zum Einsatz.

1992 wechselte er zum Wuppertaler SV, der gerade aus der Oberliga Nordrhein in die 2. Bundesliga aufgestiegen war. Dort kam er am 25. Juli 1992 zu seinem Punktspieldebüt als Fußballprofi und konnte sich fortan in der Mannschaft etablieren. Mit dem WSV-Team um die erfahrenen Dirk Pusch, František Straka und Torjäger Michael Tönnies erreichte er den Klassenerhalt. Die folgende Saison verlief weniger erfolgreich: Am Ende stand der Abstieg in die Oberliga und Thorsten Schmugge verließ den Verein Richtung 1. FC Saarbrücken. Bei den Saarländern war er ebenfalls Stammspieler, schloss sich aber bereits nach einer Spielzeit ein zweites Mal dem VfL Bochum an. Mit dem VfL konnte er am Saisonende 1995/96 den Aufstieg in die Bundesliga feiern, war aber nur acht Mal zum Einsatz gekommen. Schmugge ging nach Schottland zu Hibernian Edinburgh, wo er am 21. September 1996 zu seinem ersten und einzigen Ligaeinsatz kam. Noch im selben Jahr kehrte er wieder zurück nach Deutschland, wo er sich dem westfälischen Oberligisten DJK TuS Hordel anschloss. 1997 trat er bei der SG Wattenscheid 09 seine letzte Profistation an, die gerade unter Trainer "Jupp" Tenhagen in die zweite Bundesliga aufgestiegen war. Mit dem 09ern stieg er 1998/99 wieder in die Regionalliga ab.

Von 2000 bis 2002 spielte Thorsten Schmugge für den KFC Uerdingen 05 in der Regionalliga Nord, nach gescheiterten Vertragsverhandlungen mit dem KFC und fehlenden Angeboten aus der 2. Bundesliga unterschrieb er schließlich einen Vertrag beim niedersächsischen Oberligisten SV Wilhelmshaven. 2003 ging er zum Ligakonkurrenten Kickers Emden.

2005 wechselte er zum VfB Speldorf, der gerade in die Oberliga Nordrhein aufgestiegen war. Drei Jahre wurde die Klasse gehalten, ehe man 2008 in die Niederrheinliga abstieg. In seinem letzten Jahr beim VfB Speldorf konnte Schmugge mit seiner Mannschaft noch einmal einen beachtlichen Erfolg feiern, als man im Niederrheinpokalfinale als Sechstligist Rot-Weiss Essen mit 2:1 schlug. Speldorf war damit für den DFB-Pokal 2009/10 qualifiziert. Thorsten Schmugge beendete in dem Sommer seine Spielerkarriere und wurde Trainer des Verbandsligisten ASC 09 Dortmund, wo er jedoch bereits im September 2009 entlassen wurde.

Weblinks

 Thorsten Schmugge – vom Oldie zum Neuling

Einzelnachweise

Fußballspieler (VfL Bochum)
Fußballspieler (Wuppertaler SV)
Fußballspieler (1. FC Saarbrücken)
Fußballspieler (Hibernian Edinburgh)
Fußballspieler (SG Wattenscheid 09)
Fußballspieler (KFC Uerdingen 05)
Fußballspieler (SV Wilhelmshaven)
Fußballspieler (Kickers Emden)
Fußballspieler (Ratingen 04/19)
Fußballspieler (VfB Speldorf)
Fußballtrainer (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1971
Mann

Thorsten Schmugge


الألعاب الايقاعية  هي نوع من أنواع العاب الفيديو جيمز بحيث تعتمد على كبس الزر المناسب في الوقت المناسب، هذا النوع يشتهر بصعوبته. من امثله هذا النوع جيتار هيرو ودي جي ماكس بورتبل و باتابون.

مصادر

ألعاب فيديو إيقاعية
أنواع ألعاب الفيديو

لعبة إيقاعية


Sainte-Rose ist eine französische Gemeinde im Übersee-Département Réunion mit  Einwohnern ().

Geographie
Das 166,7 km² umfassende Gemeindegebiet Sainte-Rose liegt im Osten der Insel Réunion. Die nördliche Gemeindegrenze markiert der Fluss Rivière de l'Est, im Süden verläuft die Grenze vom Schlot des Vulkans Piton de la Fournaise bis zum Grand Brûlé, dem Küstenabschnitt des Vulkanhanges.

Nachbargemeinden von Sainte-Rose sind La Plaine-des-Palmistes, Saint-Benoît, Saint-Joseph, Saint-Philippe und Le Tampon.

Geschichte
 Am 16. August 1809 landeten die Briten unter dem Kommando vom Kapitän Robert Corbet bei Sainte-Rose auf Réunion. Sie wurden hier von der Nationalgarde von Saint-Benoît am 25. August geschlagen.
 Im Januar 1901 strandete in einem Sturm der britische Dampfer "Kaisairi" bei Sainte-Rose. 23 der 75-köpfigen Mannschaft starben hierbei.
 Im April 1977 wurde der Ortsteil Piton Sainte-Rose bei einem Ausbruch des benachbarten Vulkans Piton de la Fournaise von einem Lavastrom teilweise verschüttet, die Kirche, früher Sainte-Rose, heißt seither Notre-Dame-des-Laves.

Infrastruktur
In der Gemeinde gibt es ein Collège mit 517 Schülern (2005).

EDF betreibt hier ein Wasserkraftwerk, darüber hinaus gibt es eine private Windkraft-Farm.

Politik
 Bürgermeister ist seit 2001: Bruno Mamindy-Pajany

Sehenswürdigkeiten
 Die erkalteten Lava-Ströme der Vulkanausbrüche des Piton-de-la-Fournaise-Vulkans im Ortsteil Grand Brûlé.
 Die Kirche Notre-Dame-des-Laves, welche 1977 bis zur Eingangstür von Lava eingeschlossen wurde
 Anse des Cascades, ein kleiner Fischereianleger und Wasserfälle

Weblinks

 Gemeindeverband der CIREST (französisch)

Ort auf Réunion
Ort in Afrika

Stadt in Frankreich

Sainte-Rose (Réunion)


Arthur Melvin Okun (1928 - 1980) Amerikalı ekonomist. 1968 ve 1969 yıllarında Council of Economic Advisors'da başkanlık görevini yürüttü. Council of Economic Advisors'dan önce Yale Üniversitesi'nde ve takip eden yıllarda, Brookings Institution'da öğretim üyeliği yaptı.

İşsizlik ve ekonomik büyüme arasındaki ilişkiyi anlatan Okun Kuralı'nı ekonomi bilimine kazandırmıştır. Bu konuda çalışma yapan ilk ekonomisttir.

Amerikalı ekonomistler
1928 doğumlular
Yale Üniversitesi öğretim üyeleri

Arthur Melvin Okun


The Mutual Defense Assistance Act was a United States Act of Congress signed by President Harry S. Truman on 6 October 1949. For U.S. foreign policy, it was the first U.S. military foreign aid legislation of the Cold War era, and initially to Europe. The Act followed Truman's signing of the Economic Cooperation Act (the Marshall Plan), on April 3, 1948, which provided non-military, economic reconstruction and development aid to Europe.

The 1949 Act was amended and reauthorized on July 26, 1950. In 1951, the Economic Cooperation Act and Mutual Defense Assistance Act were succeeded by the Mutual Security Act, and its newly created independent agency, the Mutual Security Administration, to supervise all foreign aid programs, including both military assistance programs and non-military, economic assistance programs that bolstered the defense capability of U.S. allies.

About the same time, the Mutual Defense Assistance Control Act of 1951, also known or referred to as the Battle Act, (65 Stat. 644; 22 U.S.C. 1611 et seq.) was also passed; it banned U.S. assistance to countries doing business with the Soviet Union and was so-named after its sponsor, Representative Laurie C. Battle of  Alabama. Strong motivation for this 'control' act also came from export control concerns, following their tightening by the Export Control Act of 1949 over Soviet advances; export controls were used for both domestic policy and later as an instrument of foreign policy. This is exemplified by the restrictions on export of certain strategic or military items to the Soviet bloc or to other countries which it felt, if permitted, would be detrimental to the foreign policy program of the U.S. This latter motive became so strong that it brought legislation directing the President to enlist the cooperation of other nations in enacting controls on trade with the Soviet block to parallel those of the United States. The benefits of the various economic and military aid programs were to be withheld from non-cooperating nations. The act covered a wide range of materials needed for the production of weapons, and was especially focused on anything that could aid atomic weapons research and construction.

As the Cold War developed, these acts were part of the American policy of containment of communism. They importantly provided defense assistance to any ally that might be attacked by the Soviet Union or one of its allies, while other programs provided non-military economic assistance. In Asia, the programs expanded with the newly established Maoist People's Republic of China, and other areas, with the development of specific country missions, including ones in Austria (1947–1950), China (1946–1948), Ireland (1948–1951), and Trieste (1947–1952).

Historical background : the World War II aftermath and the Cold War

In the euphoria of the end of World War II, western arsenals dropped down to a dangerous level of weakness and being worn-out. Public funds were, by priority, allocated to reconstruction. Even the U.S. arsenal showed obvious signs of shortages and decay.

Military officials began calling for the introduction of a new defense legislation in 1947, arguing that depleted inventories of surplus World War II-vintage armaments, piecemeal planning of new armaments and restrictions on presidential authority threatened current and future efforts to arm allied nations. New legislation became a necessity by mid-1948 with the negotiation of the North Atlantic Treaty and the necessity to provide military aid to strengthen the connectional defenses, having in mind a global resistance to Communist expansion of the signatories.

Truman sent a first bill to Congress on 25 July 1949, the day he ratified the North Atlantic Treaty but congressional opposition forced submission of a new legislation, which specified the recipients and the amounts of assistance. Administration planners believed the MDAA's immediate effects would be to raise the morale of friendly nations and prove U.S. reliability and resolve to meet Communist worldwide threats. The MDAA also institutionalized the concept of specific military aid programs, a result ensured by adoption of similar legislation in 1950 and an increase in annual spending on military aid to $5.222 billion after the outbreak of the Korean War - the very first large scale test of the validity and practicability of the concept, if excepting the logistical support allowed to France during the First Indochina War.

Mutual Assistance Program

The Mutual Defense Assistance Act created the "Mutual Defense Assistance Program (MDAP)," which became an integral component in the federal government's policy of containment of Soviet expansion. This program differed from the World War II-era Lend-Lease program in that it never needed refunding from the country that benefits any military assistance. Between 1950 and 1967, $33.4 billion in arms and services and $3.3 billion worth of surplus weaponry were provided under the program.

Europe: NATO

On 4 April 1949, the foreign ministers from 12 countries signed the North Atlantic Treaty at the Departmental Auditorium in Washington D.C.: Belgium, Canada, Denmark, France, Iceland, Italy, Luxembourg, the Netherlands, Norway, Portugal, the United Kingdom, and the United States. Provision for enlargement was however given by Article 10 of the North Atlantic Treaty, which states that membership is open to any "European State in a position to further the principles of this Treaty and to contribute to the security of the North Atlantic area".

 Belgium and the Netherlands
 Denmark and Norway
 France
Massive support was negotiated with France from 1950 to 1954 when the French Union fought the Chinese and Soviet-backed Viet Minh during the First Indochina War. Support included substantial financial aid, material supply from the U.S. Army (uniforms, helmets, rifles, tanks), US Navy (aircraft carriers such as Belleau Wood/Bois Belleau), the U.S. Air Force (twelve Fairchild C-119, fighters, bombers and maintenance crews) and the Central Intelligence Agency (CIA) (twenty four pilots of the Civil Air Transport) from which two pilots were killed in action during the battle of Dien Bien Phu.
American military support to France's rearmament lasted well into the 1950s, the French receiving furthermore equipment including M46 Pattons, F-84 Thunderjet, etc. but the divergence between the United States and the Anglo-French alliance during the Suez crisis was to have decisive consequences on France-NATO relationships. Whereas the damage done to Anglo-American relations was quickly repaired, in the case of France, the situation remained more complex. France started to express reservations about the direction of Allied policy and U.S. leadership and, following his election as President in 1958, General Charles de Gaulle, in particular, made clear his dissatisfaction with aspects of this US prominent  role, as well as, more specifically, with NATO's nuclear policy and NATO Military Command Structure. Although France was one of the very founding members of the Atlantic Alliance, President Charles de Gaulle withdrew France from NATO's military structure in 1966 in protest over American dominance of the Atlantic Alliance.

 Germany
 Greece

 Italy
 Portugal
On 4 April 1949, José Caeiro da Matta, Portuguese Minister for Foreign Affairs, signed the North Atlantic Treaty.
 Spain
 Turkey

Asia

 Indochinese Peninsula after independence : Vietnam, Laos, ..

 Iran
 Japan
On 8 September 1951, the United States and Japan signed the Mutual Security Treaty, which stationed U.S. troops on Japanese soil for the defense of Japan following the eruption of the Korean War. On 8 March 1954, both countries signed the Mutual Defense Assistance Agreement (activated on 1 May 1954), focusing on defense assistance. It allowed for the presence of U.S. armed forces in Japan for the purpose of peace and security while encouraging Japan to take on more responsibility for its own defense, rearming in a manner suited for defensive purposes.

Pakistan:

During the Korean War, Pakistan sided with the West in their fight against communism. By joining the CENTO & SEATO alliances, Pakistan officially became a Major non-NATO ally of the US under which it received aid financially and militarily through the Mutual Defence Assistance program to defend herself from Afghanistan and India which were being supported by the Soviets.

Non aligned countries

The MDAA caused both a great deal of friction with the non-aligned countries and opportunities to tighten geopolitical relations with the western free world and especially the United States.

 India
India refused to accept any American-imposed limits on its trade and went ahead with shipments of Thorium nitrate to China. Realizing that cutting off all aid to India would do more harm than good, Secretary of State John Foster Dulles negotiated a solution.

 Indonesia
 Yugoslavia:
see references
Up to the early 1960s, the Yugoslav People's Army (JNA) had a large arsenal of German equipment, planes and armor captured during the war,  western equipment that had been donated by the USA and Great Britain during the war, as well as Soviet equipment.
Despite Josip Broz Tito's firm adherence to communism, because of the ideological and personal conflict with Joseph Stalin, the Soviet Union - and thereafter all the Warsaw Pact's pro-Soviet governments - denounced his treaty of friendship with Yugoslavia on September 27, 1949. For some time it seemed to be a serious threat and a real danger of an intervention of the country by his former allies, so Yugoslavia accepted readily the American/British offer of assistance. There were even discussions at that time on its possible inclusion into North-Western Alliance. It can be said by now that Yugoslav armed forces received during this period standard NATO military equipment and arms - such as the F-86 and F-84 Thunderjet jet fighters or M36 Jackson and M18 Hellcat tank-destroyers. After Stalin's death and the political and ideological pacification with Soviet Union, the Yugoslav People's Army later exclusively imported their equipment from the USSR when not sourcing it internally.

Notes

References

Bibliography
 Lawrence S. Kaplan: A Community of Interests: NATO and the Military Assistance Program, 1948–1951  (1980);
 Chester J. Pach, Jr.: Arming the Free World: The Origins of the United States Military Assistance Program, 1945–1950  (1991);
Ronald E. Powaski: Toward an entangling alliance: American isolationism, internationalism, and Europe, 1901-1950 (1991);
 Collective: Organizing the world: the United States and regional cooperation in Asia and Europe Galia Press-Barnathan (2003):
 further related bibliography ( incl. texts, digests, extracts ) on US international politic and diplomacy at : 0-313-27274-3&id=ZDAoVZqHwocC&hl=en&source=gbs_similarbooks_s&cad=1 Books.google.be Library
 Vox the Belgian armed forces magazine
 Carlos Caballero Jurado and Nigel Thomas : Central American Wars 1959-1980 (illustrated by Simon McCouaig) Osprey Publishing MEN-AT-ARM Serie n°221, 1990
 Alejandro de Quesada : The Bay of Pigs - Cuba 1961 ( illustrated by Stephen Walsh ) - Osprey Publishing - Elite Serie n°166, 2009.

External links

Cold War history of the United States
1949 in American law
1949 in the United States
1949 in international relations
1949 in military history
United States foreign relations legislation

Mutual Defense Assistance Act


London 0 Hull 4 is the debut album by The Housemartins, released in June 1986. It contains the singles "Flag Day" (#124 UK), "Sheep" (#54 UK), "Happy Hour" (#3 UK) and "Think for a Minute" (#18 UK).

The title refers to the band's home city of Kingston upon Hull and is in the format of a football score.  It also refers to Paul Heaton's assertion that the Housemartins were only the fourth best band in Hull.  In other words, Hull had four great bands, compared to none from London. The other three Hull bands in question were Red Guitars, Everything but the Girl and The Gargoyles.  The title 'London 0 Hull 4' was used by various newspapers as a headline in October 2008 after the city's newly promoted football team, Hull City, beat West Ham United to take a fourth win out of four against London-based clubs (having previously beaten Fulham, Arsenal and Tottenham Hotspur).

The liner notes and lyrics reflect singer Paul Heaton's interest at that time in Christianity and Marxism. For example, the back cover of the album contains the message, "Take Jesus – Take Marx – Take Hope".

The CD release of the album featured four additional tracks along with the front cover phrase, "16 songs – 17 hits!".

The album was re-released on 22 June 2009, as London 0 Hull 4 Deluxe, containing a second CD of bonus tracks, B-sides and live recordings.

Track listing
All songs written by Paul Heaton and Stan Cullimore, except for where noted.

Original release (1986)

"Happy Hour"
"Get Up Off Our Knees" (Paul Heaton, Stan Cullimore, Ted Key)
"Flag Day" (Paul Heaton, Stan Cullimore, Ted Key)
"Anxious"
"Reverends Revenge" (instrumental)
"Sitting on a Fence"
"Sheep"
"Over There"
"Think for a Minute"
"We're Not Deep"
"Lean on Me" (Paul Heaton, Pete Wingfield)
"Freedom" (Paul Heaton, Stan Cullimore, Ted Key)

CD version adds "I'll Be Your Shelter (Just Like a Shelter)", "People Get Ready", "The Mighty Ship" and "He Ain't Heavy, He's My Brother" to the end of the tracklist.

Deluxe Edition Bonus CD (2009)

"Flag Day" [single version]
"Stand at Ease "
 "You"
 "Coal Train to Hatfield Main"
 "I'll Be Your Shelter (Just Like A Shelter)"
 "People Get Ready" [B-side]
 "Drop Down Dead"
 "The Mighty Ship"
 "He Ain't Heavy He's My Brother"
 "Think for a Minute" [single version]
 "Who Needs the Limelight" [B-side]
 "I Smell Winter"
 "Joy Joy Joy"
 "Rap Around the Clock"
 "Lean on Me" [previously unreleased/outtake rehearsal]
 "Anxious" [BBC Janice Long session 6/11/85]
 "We're Not Deep" [BBC Janice Long session 6/11/85]
 "Freedom" [BBC Janice Long session 6/11/85]
 "Think for a Minute" [BBC Saturday Live session 4/1/1986]
 "Drop Down Dead" [BBC Saturday Live session 4/1/1986]
 "Happy Hour" [BBC John Peel session 6/4/1986]
 "Get Up Off Our Knees" [BBC John Peel session 6/4/1986]

Charts

Personnel

The Housemartins
Norman Cook – bass, vocals
Hugh Whitaker – drums, vocals
P.d. Heaton – lead vocals, guitar, harmonica, melodica
Stan Cullimore – guitar, vocals
with:
Pete Wingfield - piano on "Flag Day", "Anxious" and "Lean On Me"

Design
 David Storey – album cover design

References

The Housemartins albums
1986 debut albums
Go! Discs albums

London 0 Hull 4


Acicarpha, rod jednogodišnjeg raslinja i trajnica iz porodice Calyceraceae, rasprostranjenih po južnoameričkim državama Brazil, Argentina, Bolivija i Urugvaj. Postoji nekoliko vrsta, a jedna vrsta (Acicarpha tribuloides) je uvezena i u amričke države Alabama, Florida, Sjeverna, Južna Karolina, Pennsylvania i New Jersey.

Vrste
 Acicarpha bupleuroides Less.
 Acicarpha itatiaiae (Dusén) S.Denham & Pozner
 Acicarpha juergensii (Pilg.) S.Denham & Pozner
 Acicarpha obtusisepala E. Marchesi
 Acicarpha procumbens  Less.
 Acicarpha spathulata   R. Br.
 Acicarpha tribuloides  Juss.

Izvori

Calyceraceae

Acicarpha


Brezovec este o comună slovacă, aflată în districtul Snina din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 39 de locuitori. Se învecinează cu ,  și .

Istoric
Localitatea Brezovec este atestată documentar din 1600.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Brezovec, Slovacia


Der K1810WM86 (rus. К1810ВМ86) ist ein sowjetischer Nachbau des 16-Bit-Mikroprozessors Intel 8086. Die Entwicklung begann 1982 und wurde 1985 abgeschlossen. Das Kombinat Robotron verwendete den Chip als Hauptprozessor unter anderem für den ESER-PC EC 1834 sowie in den Bürocomputern A 7100 und A 7150.

Kenndaten & Aufbau

Der K1810WM86 verfügt über einen 16 Bit breiten Datenbus und einen 20 Bit breiten Adressbus.
Er besitzt insgesamt 14 Register:
 4 Datenregister (AX, BX, CX, DX)
 4 Zeiger- und Indexregister (BP, SP, DI, SI)
 4 Segmentregister (CS, DS, ES, SS)
 1 Befehlszeiger (IP)
 1 Flagregister

Alle oben genannten Register sind 16 Bit breit. Für den High- und Low-Teil der Datenregister, gibt es eigene Bezeichnungen:AH (High-Part), AL (Low-Part) bei AX, BH, BL bei BX usw.
Der K1810WM86 besitzt wie sein Vorbild eine segmentierte Speicherarchitektur: Der Speicher ist in 64 KB große Segmente unterteilt. Jedes der Segmentregister zeigt auf eines dieser "Stücke".
Die Bildung der physischen Adresse geht folgendermaßen:

Physische Adresse = (Segmentregister × 16) + effektive Adresse

Effektive Adresse = Basisregister + Indexregister + Displacement

Durch obige Regel wird eine 20 Bit breite Adresse gebildet. Die Register BP und BX können als Basisregister und die Register SI und DI als Indexregister verwendet werden. Als Displacement können 8- bzw. 16-Bit-Werte benutzt werden.

Der Befehlssatz lässt sich in folgende Kategorien unterteilen:
 Datentransfer
 Arithmetik
 Logik
 Stringmanipulation
 Programmtransfer
 Steuerung

Die CPU ist mehrprozessorfähig: Sie kann mit einem Numerikkoprozessor (K1810WM87) und einem I/O-Prozessor (K1810WM89) kombiniert werden.

Einzelnachweise

Literatur
 Jochen Bonitz: Der 16-Bit-Mikroprozessor des ESER-PC. VEB Verlag Technik Berlin, 1989, ISBN 3341007040.
 Heinz Bäurich, Hans Barthold: Einführung in die 16-Bit-Mikrorechentechnik mit dem K1810 WM86, 1. Auflage, Militärverlag der DDR, Berlin, 1988. ISBN 3-327-00554-0.

Mikroprozessor

K1810WM86


هشام عطيه هو مدرب الاتحاد السكندري السابق لأقل من 18 سنه، كان حارسا لمرمى الاتحاد في نهاية السبعينات، عمل منذ اعتزاله مدربا للناشئين. و قد توفي هشام عطيه عن عمر يناهز 48 عاماً خلال الشوط الثاني من مباراة الاتحاد و اسمنت السويس بعد تعرضه لأزمة قليبية حادة وقد نقل على اٍثرها للمستشفى.

وصلات خارجية
 من موقع صوت النوبة

حراس مرمى مصريون

هشام عطية


Jürgen Hemmerling (* 22. September 1951) ist ein ehemaliger deutscher Mittelstreckenläufer, der sich auf die 1500-Meter-Distanz spezialisiert hatte und für die DDR startete.

Bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften 1973 in Rotterdam wurde er Vierter.

Ende 1971 wurde er DDR-Meister im Crosslauf auf der Kurzstrecke. Über 1500 m wurde er 1972 DDR-Vizemeister im Freien und 1972 sowie 1973 Vizemeister in der Halle.

Jürgen Hemmerling startete für den ASK Vorwärts Potsdam.

Persönliche Bestzeiten

 800 m: 1:48,5 min, 28. Juni 1973, Potsdam
 1000 m: 2:20,6 min, 28. August 1974, Potsdam
 1500 m: 3:39,0 min, 24. Juli 1974, Turin

800-Meter-Läufer (DDR)
1500-Meter-Läufer (DDR)
Deutscher
DDR-Bürger
Geboren 1951
Mann

Jürgen Hemmerling


Mortal Kombat (MK), Midway Games yapımı dövüş oyunu. Dijitize edilmiş grafiklerden oluşan karakterleri ve şiddet içeren yapısı ile bilinmektedir.
İlk olarak atari konsollarında çıkmış ve elde ettiği hayran kitlesine karşılık serinin diğer oyunları bilgisayarlara da uyarlanmıştır.
Çıkışında yarattığı farklılık, zamanının oyunlarında, grafikler hep çizim iken ilk defa bir dövüş oyununda birebir gerçek resimlerden oluşan hareketli animasyonlar ile yaratılmış karakterler barındırmasıydı.

Hikâye

Mortal Kombat 1'den Çok Önce (Mortal Kombat Mythologies: Sub-Zero)

Shao Kahn'ın Edenia'yı başarısız ele geçirme planlarından sonra gözünü Earthrealm'a çevirir. Shao Kahn, Mortal Kombat Turnuvalarını düzenlemesi için Shang Tsung'u gönderir. Bunu fark eden Raiden Earthrealm'ı korumak ve Shao Kahn'ın planlarını engellemek için en iyi savaşçıları organize eder. Sonunda Liu Kang Shang Tsung'u turnuvada yener. Ve uzun süreler boyunca Mortal Kombat'ın gerçek şampiyonu olur. Fakat Shang Tsung'un yeni gizli silahı olan, bir Shokan Prensi olan Goro, devam eden 9 Turnuvayı kazanır.

Bütün bu zaferlerden sonra Quan Chi, Sub-Zero'yu Antik Amulet'i alması için görevlendirir. Fakat Amulet, sanılanın aksine çok özel güçlere sahiptir. Bunu bilmeyen Sub-Zero Amulet'i Rüzgâr,Toprak,Ateş ve Su Tanrılarını büyük bir yetenekle yenerek Amulet'e kavuşur. Sub Zero Quan Chi'ye, Quan Chi de Shinnok'a Amuleti teslim eder. Her şeyi öğrenen Raiden Amulet'in gizli gücünü bilmektedir ve Sub-Zero yu yaptığı hata karşısında uyarır. Sub-Zero hem Quan-Chi'yi, hem de Shinnok'u yenerek Amulet i geri alır.Böylece barış tekrar Sub-Zero sayesinde gelmiş olur.

Mortal Kombat 1

2 yıl aradan geçtikten sonra Earthrealm'ı korumak ve 10. Turnuvaya katılmak isteyen yeni savaşçılar çıkar. Liu Kang, Sonya Blade ve Johnny Cage, turnuvaya katılırlar. Kano, turnuvaya Sonya Blade'yi elde etmek için katılmıştır. Ek olarak ailesi ve klanı katledilen Scorpion ile, Amulet'i tekrar emin ellere teslim eden Sub-Zero da katılmıştır. Raiden'in yardımları ile Liu Kang, Shang Tsung'u turnuvada yener. Böylece Earthrealm özgürlüğüne kavuşmuş olur, kısa bir süreliğine...

Karakterler ve oynayanlar

Oynanabilir karakterler
 Johnny Cage - Daniel Pesina
 Liu Kang - Ho Sung Pak
 Sub-Zero - Daniel Pesina
 Scorpion - Daniel Pesina
 Raiden - Carlos Pesina
 Sonya Blade - Elizabeth Malecki
 Kano - Richard Divizio
 Goro (sadece Game Boy da, diğerlerinde  alt-boss) - Stop-motion

Oynanamayan karakterler
 Shang Tsung (patron) - Ho Sung Pak
 Reptile (gizli karakter) - Daniel Pesina

Saklı karakterler
 Ermac (glitch ile) - Daniel Pesina: Mortal Kombat 1 oyununda Scorpion'un kırmızı renkli hali olarak oyunda oynanabilir.

Tuşlar
LP: Alçak yumruk
HP: Yüksek yumruk
BL: Defans
LK: Alçak tekme
HK: Yüksek tekme

 Kano
Bıçak atma: BL basılı tutarak geri ve ileri
Yuvarlanma: İleri, aşağı, geri ve yukarı, ileri,.... (saat yönünde)
Ölümcül hareket: Geri, aşağı, ileri ve LP (rakibin bitişiğinde)

 Johnny Cage
Yeşil Top: Geri, ileri ve LP
Gölge Tekmesi: Geri, ileri ve LK
Testise vurma: BL, LP (ayni anda)
Ölümcül hareket: İleri, ileri, ileri ve HP (rakibin bitişiğinde)

 Raiden
Elektrik şoku: Aşağı, ileri ve LP
Elektrik uçuşu: Geri, geri ve ileri
Işınlanma:  Aşağı ve yukarı
Ölümcül hareket: İleri, geri, geri, geri ve HP (rakibin bitişiğinde)

 Liu Kang
Ateş Topu: İleri, ileri ve HP
Bisiklet Tekmesi: Ileri, ileri ve HK
Ölümcül hareket: İleri, aşağı, geri, yukarı, ileri,.... (Saat yönünde)

 Scorpion
Zincir atma: Geri, geri ve LP
Işınlanma: Aşağı, geri ve HP
Ölümcül hareket: BL basılı tutarak yukarı, yukarı (rakipten yarım ekran mesafede)

 Sub-zero
Buz topu: Aşağı, ileri ve LP
Kayan tekme: Geri, LP, LK, BL (ayni anda)
Ölümcül hareket: İleri, aşağı ileri ve HP (rakibin bitişiğinde)

 Sonya Blade
Yaylı bomba: Geri, geri ve LP
Ucan yumruk: Ileri, geri ve HP
Bacak arasi: LP, LK, BL (ayni anda)
Ölümcül hareket: İleri, ileri, geri, geri ve BL

Dış bağlantılar
 Türkiye Fan Sitesi
 Mortal Kombat Oyunu (Flash Versiyonu)

Amerika Birleşik Devletleri'nde geliştirilen video oyunları
1992 video oyunları
Amiga oyunları
DOS oyunları
Midway Games oyunları
Sega CD oyunları
Sega Mega Drive oyunları
Sega Master System oyunları
Game Gear oyunları
Game Boy oyunları
Super Nintendo Entertainment System oyunları
Dövüş oyunları
PlayStation 2 oyunları
Android oyunları
Baş karakterlerinin cinsiyeti seçilebilen oyunlar

Mortal Kombat (1992 video oyunu)


Hincovce este o comună slovacă, aflată în districtul Spišská Nová Ves din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 232 de locuitori.

Istoric
Localitatea Hincovce este atestată documentar din 1320.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Hincovce


Les Franciscaines de l'Immaculée Conception de Graz (en latin : Congregatio Sororum Scholarum Graecensium III Ordinis S. Francisci ) sont une congrégation religieuse féminine enseignante de droit pontifical.

Histoire

L'origine de l'institut remonte à l'école ouverte à Graz par Anna Engel en 1820 et gérée par une communauté d'enseignantes du Tiers-Ordre franciscain. La direction est reprise en 1841 par Antonia Maria Lampel, qui propose à l'évêque de Graz de créer une congrégation. La communauté est érigé canoniquement le 29 septembre 1843.

La congrégation se répand rapidement, son développement n'est pas interrompu par la séparation de quelques maisons qui donnent naissance à d'autres instituts ; ainsi la communauté de Vöcklabruck fondée en 1850 devient indépendante en 1861 pour donner les pauvres sœurs des écoles de Saint François Séraphique ; la maison de Maribor fondée en 1864 est autonome en 1869 pour devenir les sœurs des écoles franciscaines du Christ-Roi ; et celle de Slatiňany fondée en 1859 devient indépendante en 1888 pour donner les franciscaines enseignantes du Tiers-Ordre régulier.

Les sœurs arrivent au Brésil en 1922, puis en Chine en 1936 et en Afrique du Sud en 1939. Dans leur patrie, elles souffrent à cause de l'Anschluss ; les nazis dispersent les sœurs et s'emparent de leurs écoles, de nombreuses religieuses sont alors employées comme infirmières dans les hôpitaux ou dans les paroisses.

L'institut est agrégé à l'ordre des frères mineurs le 10 août 1904 ; il reçoit le décret de louange en 1930 et ses constitutions sont définitivement approuvées le 3 août 1937.

Maria Klara Fietz (1905-1937), sœur autrichienne de la congrégation, est reconnue vénérable le 12 janvier 1996.

Activités et diffusion

Les sœurs se consacrent essentiellement à l'enseignement.

Elles sont présentes en:
Europe : Autriche, France, Monténégro, Slovénie.
Amérique : Brésil.
Afrique : Afrique du Sud, Cote d'Ivoire.

La maison-mère est à Graz.

En 2017, la congrégation comptait 324 sœurs dans 58 maisons.

Notes et références

Congrégation catholique féminine
Congrégation enseignante catholique
Famille franciscaine
Fondation en 1843


Klischies ist der Familienname folgender Personen:

 Mario Klischies (* 1983), deutscher Schauspieler und Sprecher
 Waldemar Klischies (1929–2013), deutscher Rechtsanwalt, Senatsdirektor und Politiker (SPD), MdBB

Klischies


La batalla de Adramitio ocurrió el 19 de marzo de 1205 entre los cruzados latinos y el Imperio griego de Nicea, uno de los reinos establecidos después de la caída de Constantinopla por la Cuarta Cruzada en 1204. El resultado fue una victoria completa para los latinos. Hay dos relatos de la batalla, uno por Godofredo de Villehardouin, y el otro por Nicetas Choniates, que difieren de manera significativa.

Relato de Villehardouin

Enrique de Flandes, el hermano del emperador Balduino I de Constantinopla, fue animado por los armenios de hacerse con la ciudad de Adramitio. Salió de Abidos, después de dejar una guarnición en la ciudad, y cabalgó durante dos días antes de acampar frente a Adramitio. La ciudad pronto se rindió, y Enrique procedió a ocupar la ciudad y utilizándolo como base para atacar a los bizantinos.

Teodoro Láscaris, que había sido afectado por su derrota en Pemaneno, recogió una gran cantidad de gente en toda Nicea y reunió un gran ejército. Dio el mando de esta fuerza a su hermano, Constantino, quien fue enviado de inmediato a Adramitio. Enrique de Flandes había recibido la noticia de los armenios que una gran fuerza bizantina marchaba en su contra, así que preparó a sus escasas fuerzas lo mejor que pudo.

El 19 de marzo de 1205, Constantino apareció ante las murallas de la ciudad. Enrique, negándose a permanecer atrapado detrás de los muros de Adramitio, abrió las puertas y salió con su caballería pesada. Ambas partes participaron en un cerrado combate cuerpo a cuerpo, con la victoria cayendo en favor de los francos, que mataron o capturaron gran parte del ejército bizantino. Los francos pasaron a capturar una gran cantidad de armamento y tesoros durante las consecuencias.

Relato de Choniates

Según Nicetas Choniates, el comandante de las fuerzas bizantinas no fue Constantino Láscaris, sino Teodoro Mangaphas, un usurpador que gobernaba la ciudad de Filadelfia. Alentado por la noticia de una victoria contra los latinos, Teodoro marchó contra Enrique que estaba en Adramitio. Al principio tomó por sorpresa a Enrique, causándole una gran consternación a causa de sus grandes fuerzas. Enrique, convencido de que tenía que hacer un intento desesperado, preparó su caballería para la batalla, y levantó sus lanzas a la espera del ataque bizantino. Pero los bizantinos se mostraron reacios a asumir la iniciativa para la batalla, y fueron apáticos y lentos en repeler las cargas de caballería. A una señal dada, Enrique saltó delante de los demás y se dirigió en su caballo por el centro de sus filas, mientras que su caballería, acostando sus lanzas y elevando el grito de guerra, dispersó a los bizantinos y presionó sobre ellos cuando se retiraban. Un gran número de bizantinos fueron talados, con su caballería huyendo y abandonando la infantería a una masacre y cautiverio.

Reconciliación de los relatos

Los historiadores posteriores han intentado resolver la aparente discrepancia entre las dos fuentes. La mayoría de ellos han supuesto que hubo dos intentos separados para obligar a Enrique de Flandes a salir de Adramitio, el primero por Láscaris que fracasó, y el segundo intento por Mangaphas, en un plazo muy corto de tiempo a principios de 1205.

Referencias
 Geoffrey De Villehardouin, 'Memoirs Or Chronicle of the Fourth Crusade and the Conquest of Constantinople', Echo Library, 2007, pg 63
 Harry J. Magoulias, 'O city of Byzantium: annals of Niketas Choniatēs', Wayne State University Press, 1984, pg 331
 The Cambridge Medieval History IV: The Eastern Roman Empire (717-1453), Ed. John B. Bury

Adramitio
Adramitio
Adramitio
Conflictos en 1205
Provincia de Balıkesir

Batalla de Adramitio


Keçuva dilleri (Ketschua, Quichua, Keshwa veya Keçua, İspanyolca ve İngilizce: Quechua) veya İnka dilleri, veya topluca Keçuvaca, Güney Amerika'nın And Dağları'nın ortalarındaki bölgelerde konuşulan bir dil ailesi veya lehçe sürekliliğidir. Keçuvaca dil ailesinin bilinen bir akrabası yoktur ve Amerikan yerli dilleri içinde en çok konuşulan dil ailesidir.

Keçuvalar genellikle kendi dillerine "İnsan dili" anlamına gelen Runa Simi der (runa "insan" ve simi "dil" yani "insan dili").

Tarih
Keçuvaca, İnka Devletinin genişlemesinden önce de bölgede yaygın bir şekilde konuşuluyordu ve İnkalar, Keçuvaca konuşan kavimlerden sadece biriydi. Başkent Cusco bölgesinde, dil Aymaraca gibi komşu dillerin etkisi altında kaldı ve farklı bir şekilde gelişti. Aynı şekilde, İnka İmparatorluğunun Peru'yu birleştirmesiyle İmparatorluğun farklı bölgelerinde yerel dillerle etkileşime girerek birbirinden farklı Keçuva lehçeleri ortaya çıktı.

İspanyollar İnka İmparatorluğunu işgal ettikten sonra, Keçuvaca yaygın bir şekilde konuşulmaya devam etti. İspanyol yönetimi tarafından tanındı ve evanjelizm dili olarak kullanıldı. Katolik misyonerler sayesinde dil bazı bölgelere İspanyol yönetimi altında yayıldı.

18. yüzyılda, İspanyol yönetimi Keçuvacanın resmî kullanımını sonlandırdı. II. Túpac Amaru İsyanı'ndan sonra İspanyollar Keçuvacanın kullanımını tamamen yasaklayıp dilde İspanyol yanlısı yazıları bile sansürlese bile bu yasakları uygulayacak imkânlar olmadığından yasak kısa süre içinde unutuldu.

Peru'nun bağımsızlığını kazanmasından sonra Keçuvaca bir canlanma yaşasa bile eski prestijini kaybetmiştir.

Dağılım
Keçuva dillerinin konuşulduğu bölge, Kolombiya'nın güneyinden başlayarak, Ekvador'un büyük kısmını da kapsayarak, Peru ve Bolivya üzerinden Şili ve Arjantin'in kuzeyine kadar uzanır. Konuşanların büyük bölümü Peru'da olup burasını Bolivya ve Ekvador takip eder. Komşu ülkelerde de küçük azınlıklar bu dile hakimdir.

Bugün Keçuva dilleri, tahminen 8 milyon civarında kişi tarafından konuşulur ve bu dillerin en büyüğü düz "Keçuvaca" olarak da bilinen da Güney Keçuvacası yani Keçuvaca II-C'dir. Amerika kıtalarının en çok konuşulan yerli dilidir. Güney Amerika'da, İspanyolca ve Portekizceden sonra konuşan sayısı bakımından üçüncü en çok konuşulan dildir.

Dilin en çok konuşulduğu bölge olan Peru ve Bolivya'da nüfus sayımı (Peru 1993, Bolivya 2001) esnasında konuşan kişi verilerine ulaşılmıştır. Ekvador, Kolombiya, Arjantin ve Şili için bu veriler tamamen eksiktir ve sadece, yukarıda da belirtildiği gibi kuvvetli sapma gösteren tahminler yapılır. Diğer iki ülkedeki nüfus sayımı sonuçlarında fark edilen ise, kullanılan ana dili sorulu nüfus sayımının, okul öncesi çocukları kapsamadığıdır. Kısacası gerçek rakamlar, resmî rakamların bariz olarak üstünde yer alır. Çok uzun zamandır gözlemlenen eğilim ise, aşağılanan bir dilin bilinmesini insanların anketlerde bildirmemeleridir. Diğer bir unsur da iki ve daha fazla dil bilgisinin son nüfus sayımlarında uygun bir tarzda derlenmemesidir. Şüphesiz göz ardı edilmemelidir ki, dili bilenlerin büyük bir bölümünün, çeşitli nedenlerden dolayı günlük hayatta ihtiyaçlarını İspanyolca olarak görmeleridir. Özellikle büyük şehirlerde Keçuvaca konuşmaya neredeyse izin yok gibidir.

Dilin ülkelere göre dağılımı

Bolivya: 1.576.846 (Nüfus sayımı 2001)
Peru: 3.177.938 (Nüfus sayımı 1993)
Ekvador: 750.000 - 2.000.000 (tahmini)
Arjantin: 50.000 - 120.000 (tahmini)
Kolombiya: 5.000 (tahmini)
Şili: Az sayıda

Keçuvaca İspanyolca ve Aymaraca'nın yanında Peru ve Bolivya'nın resmî devlet dilidir. İspanyolca konuşulan Güney Amerika'nın bazı büyük üniversitelerinde bu dil öğretilir.

Lehçeler

Keçuvaca lehçeleri bir sıra şive farklılıkları oluşturur. Bunlar iki büyük gruba ayrılıp Perulu dil araştırmacısı Alfredo Torero'ya göre Keçuva I ve Keçuva II olarak tanımlanır.

Keçuva I, Merkezî Peru Andları'nda konuşulur. Bu grubun kendi içinde çeşitliliği oldukça fazladır.

Keçuva II, Peru'nun bütün güneyinde, Bolivya, Ekvador, Arjantin, Kolombiya, Şili'de konuşulan lehçeler iie Peru'nun geri kalan küçük bir kısmında konuşulan lehçeleri kapsar. Bu da yine kendi içinde 3 gruba ayrılır. Keçuva II-A (Yunkay) grubu kuzey Peru'daki küçük lehçelerin bazılarını içerirken, Keçuva II-B (Kuzey Keçuvacas) Ekvador ve Kolombiya lehçelerini içerir. Keçuva II-C (Güney Keçuvacası) ise Güney Peru, Bolivya, Arjantin ve Şili'nin bütün lehçelerini kapsar ve 5-6 milyon civarı konuşan ile Keçuva dilleri ve Amerikan yerli dilleri arasında en çok konuşulan dildir.

Bu iki grup arasındaki fark, gramerin birçok parçası ve sözcük hazinelerinden kaynaklanır. Böylece anadili Keçuva I ile Keçuva II 'nin farklı lehçelerine olan kişilerin, diğerini bilmeksizin anlaşabilmeleri çok zordur. Keçuva I lehçeleri, daha dar bir alanda konuşuluyor olmalarına rağmen epeyce farklılaşırlar. Buna mukayesen, Keçuva II lehçeleri birbirleriyle daha bütündür. Peru ve Bolivya'daki Güney Keçuvaca'nın sayısal olarak en büyük grubu kapsayan lehçeleri, görece daha az farklılık gösterir ve bu daha çok fonetik alandadır.

İnka İmparatorluğunun dili, günümüze gelmiş eski yazılı örnekler ve Peru ve Bolivya'daki modern Keçuva halkının kullandığı çoğunluk dili, Keçuva II'nin güney dialekti Keçuva II-C'ye dayanır. İngilizce ve İspanyolca'da kullanılan Quechua terimi günlük hayatta genellikle Güney Keçuvaca lehçesi (Keçuva II-C) için kullanılır.

Dil yapısı
Keçuvaca, Türkçe ve Fince gibi sondan eklemeli dillerdendir. Yani, sözcüklerin anlamları, sonlarına gelen hece ekleriyle sözcük kökü değişmeden yeni formlarına uyarlar.

Tamlamadaki hece ekleri sırası sıkı olarak kurala bağlanmıştır. Örnek verecek olursak
 chakra Keçuva dilinde "Tarla" demektir.
 Küçültme anlamı -cha eki ile verilir. (Türkçedeki -cık)
 Birinci kişi genitif (tamlayan) anlamı -y eki ilavesi ile verilir. (Türkçedeki -(ı)m)
 Çoğul anlamı -kuna eki ilavesi ile verilir. (Türkçedeki -lar)
 Bu şekilde "tarlacıklarım" ifadesi Keçuvacada "chakrachaykuna" olur.

Yazı sistemi
Keçuva dilleri İspanyolların Peru'yu fethinden beri latin alfabesini kullanmaktadır. Ancak, yazılı Keçuvacadan Keçuvaca konuşan insanlar çoğunlukla yararlanmaz, çünkü onlar okumamış çoğunluğu oluştururlar veya İspanyolca onlar için daha kullanışlıdır, ve Keçuvacada yazılmış basılı metin eksikliği de önemli bir nedendir.

20. yüzyılda kadar, Keçuvaca İspanyolca temelli yazım kuralı ile yazılmaktaydı. Örneğin: Inca, Huayna Cápac, Collasuyo, Mama Ocllo, Viracocha, quipu, tambo, condor. Bu yazının imla ve yazım yapısı en çok İspanyolca konuşanlara yakındır ve doğal olarak İngilizceye geçen birçok sözcük bu yazımda geçmiştir.

1975'te, Juan Velasco'nın Peru hükûmeti Keçuvaca için yeni bir yazım kuralı benimsemiştir. Bu Academia Mayor de la Lengua Quechua tarafından tercih edilmiş bir yazı sistemiydi. Örneğin: Inka, Wayna Qapaq, Qollasuyu, Mama Oqllo, Wiraqocha, khipu, tampu, kuntur. Bu yazım kuralı:

 /w/ sesi için hu yerine w harfini kullanmaktadır.
 Damaksıl k ile küçükdil ünsüzü q sesini birbirinden ayırmaktadır, geleneksel sistemde ise ikisi de c veya qu olarak yazılmaktadır.
 Lehçelerin basit, çıkarma eğiliminde olan ve içine çekme gibi duraklamaları ("h" sesi ve "h" harfi; "h", gibi ses çıkarma) gibi ayırt eder. (örneğin Cuzco)
 İspanyolca'nın beş ünlü harf sistemini kullanmaya devam eder.

1985'te, bu sistemin bir çeşidi Peru hükûmeti tarafından benimsenmiştir ve Keçuvada olan üç sesli harf (a, i, u) sistemini kullanmaktadırlar. Örneğin: Inka, Wayna Qapaq, Qullasuyu, Mama Uqllu, Wiraqucha, khipu, tampu, kuntur.

Farkı yazım şekilleri Peru'da hâlâ yüksek derecede tartışmalı durumdadır. Gelenesel yazı sisteminin taraftarları yeni yazım şeklinin çok yabancı olduğunu düşünmektedirler ve Keçuvaca'nın İspanyolca konuşan çoğunluk tarafından öğrenilmesinin zorlaştığını düşünmektedirler. Yeni sistemi tercih edenler ise Keçuvaca sesbilimi ile daha çok uyuştuğunu düşünmektedirler ve çocuklara beş sesli harf sisteminin öğretilmesinin ileride İspanyolca okumayı zorlaştırdığını gösteren araştırmaları örnek göstermektedirler.

Yazarlar İspanyolca'dan alınan sözcüklere farklı yaklaşımlar gösterirler. Bazen modern yazım şeklinde kullanılırlar, bazen ise İspanyolca'da olduğu gibi kullanılır. Örneğin, "Ben Romert'im", Robertom kani veya Ruwirtum kani şekillerinde yazılabilir. (-m ismin bir parçası değildir, bir çeşit sonektir)

Perulu dilbilimci Rodolfo Cerrón-Palomino tüm Keçuva dilleri için Güney Keçuvaca isminde imlâya ait bir standart fikri öne sürmüştür. Bu standart, Peru'daki birçok kurum tarafından benimsenmiştir, her iki lehçenin önemli özelliklerini korumuştur. Ayacucho Keçuvacası ve Cusco Keçuvacası, örneğin:

İsim
Keçuvaca'da isimlere gelen çekim ekleri şu şekildedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Information,Serafín M. Coronel-Molina
 http://runasimi.de
 https://web.archive.org/web/20060212175421/http://www.quechuanetwork.org/dictionary.cfm
 http://www.ullanta.com/quechua/

Keçuva dilleri


Gurbani (, pronunciation: , lit. the Guru's words) is a Sikh term, very commonly used by Sikhs to refer to various compositions by the Sikh Gurus and other writers of Guru Granth Sahib. In general, hymns in the central text of the Sikhs, the Guru Granth Sahib, are called Gurbani. Among Amritdhari Sikhs, a few texts from Dasam Granth which are read as Nitnem, like Tav-Prasad Savaiye and Chaupai, are also considered Gurbani. In Adi Granth, Gurbani is a sound which comes directly from the Supreme and the text is a written form of the same in worldly language and scripts. It is also called Guru's Bani.  Gurbani are explanations of qualities of the Primal Lord and Soul which a Sikh should comprehend and with which they can attain the supreme state.

Sikh historical writings, unauthentic writings or apocryphal compositions written under the names of Sikh Gurus and other writings by Sikhs are not considered Gurbani and are referred to as Kachi Bani (ਕੱਚੀ ਬਾਣੀ; meaning adulterated verses).

Etymology

Gurbani is composed of two words: 'Gur' and 'Bani'. Gur has multiple meanings depending on context. In Guru Granth Sahib, Gur is used for multiple meanings, as per context of hymn. The common use of Gur is either for wisdom and internal conscious mind (referred to as Chitta or Antar Atma).

Thereby Gurbani either means the speech of wisdom or the speech of conscious mind.

Gurbani is directly received from inside after attaining a Supreme state, whereas the Granth or textual form is worldly language of the same. Gurbani is also referred to as Dhur Ki Bani (ਧੁਰ ਕੀ ਬਾਣੀ; meaning the speech from the Supreme house). In the Adi Granth, it is considered a source of spiritual knowledge which illuminates the mind and gives internal bliss. The one who comprehends Gurbani is also described as an Amritdhari. Gurbani is a source of truth with which the internal filth and sins get eradicated and one who find Gurbani sweet is in supreme state.

Extracts from Guru Granth Sahib are called Gutkas (ਗੁਟਕਾ; meaning small books) containing sections of Gurbani. These Gutkas can vary from just a few pages to hundreds of pages and are used by the Sikhs to read these Banis on a daily basis.

Compilation

Gurbani is not seen as mere intellectual, spiritual writings conjured by the Sikh gurus, bhagats, bhatts, and gursikhs, but rather as divine word revealed by the creator itself. As per Guru Arjan regarding the origin of gurbani:

Nitnem compositions

The hymns of the Japji Sahib, Jaap Sahib, Tav-Prasad Savaiye, Chaupai Sahib and Anand Sahib should be read before sunrise daily according to the Sikh Rehat Maryada. These are recited by initiated Sikhs at Amritvela (before 6 AM). Rehras is read in the evening around sunset or after a day's work and finally Kirtan Sohila is read before going to bed. Doing Nitnem is also commonly referred as doing paath.

Japji Sahib, Anand Sahib, and Kirtan Sohila are a part of Guru Granth Sahib. Jaap Sahib, Tav-Prasad Savaiye, and Chaupai Sahib were all compiled by Guru Gobind Singh and found in the Dasam Granth. Rehras is a mix with hymns from both Guru Granth Sahib and Dasam Granth. A Sikh may add more Gurbani to their Nitnem and if done frequently that Gurbani becomes a part of their Nitnem.

See also
 Japji Sahib
 Anand Sahib
 Guru Granth Sahib
 Nitnem
 Sikh scriptures
 Panj Granthi

References

Sikh scripture
Sikh terminology

Gurbani


Comedie mută '77 (titlu original: Silent Movie) este un film american din 1976 regizat de Mel Brooks. Este creat în genurile satiră, de comedie. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Dom DeLuise, Marty Feldman, Bernadette Peters, Sid Caesar, Anne Bancroft, Liza Minnelli, Burt Reynolds, James Caan, Marcel Marceau, Paul Newman.

Distribuție
 Mel Brooks - Mel Funn
 Dom DeLuise - Dom Bell
 Marty Feldman - Marty Eggs
 Bernadette Peters - Vilma Kaplan
 Sid Caesar -  Chief
 Harold Gould - Engulf
 Ron Carey - Devour
 Burt Reynolds - Himself
 James Caan - Himself
 Liza Minnelli - Herself
 Anne Bancroft - Herself
 Paul Newman - Himself
 Marcel Marceau - Himself
 Harry Ritz - Man in Tailor Shop
 Liam Dunn -  Newspaper Vendor
 Carol Arthur -  Incredibly Pregnant Woman
 Yvonne Wilder -  Studio Chief's Secretary
 Charlie Callas -  Blind Man
 Fritz Feld -  Rio Bomba Maitre
 Valerie Curtin -  Intensive care Nurse
 Henny Youngman -  Man With The Fly In His Soup
 Phil Leeds -  Rio Bomba Waiter ()

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme americane din 1976

Filme din 1976
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Mel Brooks
Filme de comedie din anii 1970
Filme 20th Century Fox
Filme Crossbow Productions
Filme satirice

Comedie mută '77


Şehir veya kent, en büyük yerleşim birimidir.

Etimolojik kökeni
Soğdca kökenli olan kent ''("kend") ve aslen Farsça olan şehir sözcükleri Türkçede aynı anlama gelecek şekilde kullanılır. Orta Asya Türklerinde "Taşkend", "Semizkend" (Semerkant), "Yarkend"  örneklerinde olduğu gibi birçok büyük şehir bu adlarla anılmıştır. Eski Türkler bu sözcüğü Soğdlardan almadan önce şehir kelimesi karşılığı olarak "balık" kelimesi kullanılırdı. Bu kelime şehirleri korumak için yapılan surların yapıldığı "balçık" ile yakın ilişkilidir. Kent sözcüğü birçok dilde uygarlık anlamına gelen sözcüklerle ifade edilmiştir. Örneğin Yunanca'da "polis", Arapça'da "medine", Fransızca'da "cite", İtalyanca'da "citta", Almanya'da "stad" ve Saksonya'dan  İskandinavya'ya kadar kale ya da oturma alanı anlamında "burgh". Latince'de ise yurttaşlık anlamındaki "urbs" ve "civitas" sözcükleriyle tanımlanır.

Kent tüzel ve yönetimsel olarak da kullanılagelen bir terim olmakla birlikte insan yerleşkesi dolayısıyla, kasaba, köy  gibi birimlerden daha fazla nüfusu barındıran ve daha karmaşık bir yapıdır. Şehir ile kent aynı anlamdadır, il veya vilayet ise şehir veya kentin yanı sıra belirli bir  alandaki orman, otlak, dağ, köy, bataklık, göl gibi bütün coğrafi unsurları içermektedir.

Tanım
Kent tarihin değişik dönemlerinde değişik anlamlara sahip olmuş, dinamik bir kavramdır. Bu yüzden genel bir geçerliği olacak şekilde tanımlamak oldukça zordur. Ayrıca sosyologlar, tarihçiler, şehir plancıları, hukukçular, iktisatçılar vb. kendi disiplinlerinin kavrayışı çerçevesinde farklı tanımlar getirirler. Tanımlar nüfus büyüklüğü, idari statü, nüfusun yapısı, iş bölümü ve uzmanlaşma, örgütlenme biçimi, işlev alanındaki farklılaşma, iş gücünün sektörel dağılımı, fiziksel doku, üretimin yapısı gibi farklı ölçütler kullanarak bu tanımlamalar yapılmaktadır. Tek başına bir tanım yeterli olmasa da şehir tanımı hukuki, ekonomik ve toplumsal bir birim olarak tanımlanır. Buna göre bir kent, aşağıdaki özelliklere sahiptir denebilir:

 Belli bir nüfus büyüklüğüne ulaşmış olma
 Tarımsal üretimden daha ileri bir üretim düzeyine geçmiş olması (günümüz için sanayi ve hizmet sektörleri)
 Fiziksel altyapısının belli bir düzeye ulaşmış olması
 Geleneksel aile yapısının çözülüp yerini çekirdek aile yapısına bırakması
 Nüfusun karmaşık bir iş bölümüne ve yüksek uzmanlaşmaya ulaşması
 Yerel değerlerin yerini ulusal veya evrensel değerlerin alması
 Geleneksel ilişkilerin çözülüp bireysel ilişkilerin ön plana çıkması
 Eğitim düzeyinin kırsal yerleşime göre daha yüksek olması, eğitimde aile dışı kurumların gelişmesi
 Sosyal normların yerini resmi denetleme kurumlarının alması

Nüfus kriteri ülkeden ülkeye değişir. Örneğin Japonya'da 30.000, Kore'de 40.000, ABD'de 2.500 kişilik nüfus kriteri istenir. Türkiye'de farklı kurumların kent kriterleri dahi değişiklik gösterir. Devlet İstatistik Enstitüsü 20.000 kişinin yaşadığı yerleri kent kabul ederken, Bayındırlık ve İskan Bakanlığı 10.000 kişinin yaşadığı yeri kent kabul eder.

Yerleşim alanının fiziksel alt yapısındaki gelişmişlik de önemli bir kriterdir. Okullar, acenteler, ticaret odaları, siyasi partileri, sendikaları, kredi kurumları, fabrikaları, gazeteleri, bulvarları, hayvanat bahçeleri, parkları, oyun alanları, gecekonduları vb. kentlerden ayrı düşünmek mümkün değildir. Kentler bir insanlar topluluğu, kamu hizmetleri, kurumlar ve idari aygıtlar toplamından daha fazla bir şeydir. Yani sadece yoğunlaşmış bir yapı ve insan topluluğunun ötesinde bir şeydir. Kentlerde oluşan bir kültür ve değer yargıları, kentlerin görülmeyen ama hissedilen özelliğidir.

Durkheim, insan topluluklarını "basit cemiyetler" ve "karmaşık cemiyetler" olarak iki gruba ayırır. Basit cemiyetlerde "mekanik dayanışma", karmaşık cemiyetlerde "organik dayanışma" temel olur. Bu ayrımda basit cemiyetler "köyü", karmaşık cemiyetler ise "kent"i tanımlarlar. Basit cemiyetler kendine yeten, gelişmiş bir iş bölümüne ihtiyaç duymayan, uzmanlaşmanın az olduğu topluluklardır, buralarda bireylerin düşünce ve inanç sistemleri de homojenlik gösterir. Kentlerde ise nüfus yoğunluğu artmış ve daha karmaşık bir organizasyona ihtiyaç duyulmuştur. İş bölümü ve uzmanlaşmanın arttığı bu yerlerde organik dayanışmaya ihtiyaç duyulur, yani toplumsal ilişkiler sözleşmeler yoluyla sağlanır. Bu yaklaşıma göre kent "birbirleriyle karşılıklı etkileşim içinde bulunan ve birbirlerine sıkı işlevsel bağlarla bağlı uzmanlaşmış parçalardan meydana gelen yerleşme merkezi" olarak tanımlanabilir.

Antik dönem
Tarihte kentleşmenin kökleri 10.000 yıl kadara geriye gider. Erken dönem Antik kentler Mezopotamya ve Mısır'da M.Ö. 6000, Hindistan'da İndus Vadisinde, Çin'de ve Girit'te M.Ö. 4000'de ortaya çıktılar. Bu yerleşimlerde nüfus günümüze göre az olsa da, örneğin Mohenjo-Daro'nun nüfusu 20.000'e yaklaşmıştı. Yine İndus Vadisi Uygarlığına ait olan Harappa'nın nüfusu belki daha da kalabalıktı. Antik kentler politik imparatorluklar içinde içinde kilit noktalar olarak yer aldılar. Diğer şehirler kara ve su yollarıyla bu merkezlere bağlıydı. Kentler bilgi, güçi kontrol gibi kaynakların toplanma merkezi idi.

Antik kentlerdeki barınma koşulları sağlıklı değildi. Gideon Sjoberg'e göre bu şehirler kendi hinterlandında güç alanıydı, ticaret için değiş tokuş yeriydi, iş bölümünde karmaşıklaşmış ve işlevsel düzenlemeler oluşmuştu. Bu şehirlerin temsili bir işlevi olduğu için, ayırt edici bir takım semboller ve mekan modelleri kullanılırdı. Örneğin Antik Babil'deki Ur kentinde cennetler ve şehir arasındaki geometrik ilişkileri gösteren kozmolojik kodlar kullanılmış ve bu kodlar kutsal ve dünyevi mekanları belirlemiştir. Atina da benzer şekilde kozmolojik kodlara göre inşa edilmiştir. Kent Tanrıça Athena'yı onurlandırmak için kurulmuştu. Bir dair şeklindeydi ve merkezinde dünyanın ve yaşayan insan topluluğunun merkezi olan Agora vardı. Sokaklar bu merkezden yayılan ışınsal bir ağ şeklinde düzenlenmişti. Bu düzenlemenin nedeni pazara erişim gibi ekonomik kaygılar değil, tüm evlerin ve yurttaşların merkeze eşit uzaklıkta olması gerektiği şeklinde politik bir ilke vardı.

Klasik Roma'da cumhuriyetçi fikirler Atina'dan alınmıştı. Şehir merkezine forum deniyordu. Roma askerî gücü simgeliyordu ve yükseliş döneminde bir milyondan fazla insan yaşıyordu. Roma'da bir tatlı su taşıma sistemi ve kamu yolları geliştirilmişti. Ancak yoksul ve zengin mahalleleri arasındaki kutuplaşma fark ediliyordu. Patrici'ler iktidarı ellerinde tutuyor ve üretim köle emeği tarafından yapılıyordu.

Mançu İmparatorluğunun başkenti olan Pekin de Roma'ya benzer şekilde köle emeğine dayanan bir kentti. Ming hanedanı şehir merkezinin kutsal olduğunu iddia ederek buranın girişine sınırlama getirdi ve böylece "Yasak Şehir" ortaya çıktı. Burada da gök cisimlerinin göstergeleri olarak kozmolojik semboller kullanılmıştı.

Orta Çağ kentleri
Roma İmparatorluğunun gücünü yitirdiği ve Orta Çağ'ın başlangıcı kabul edilen 4. yüzyıldan itibaren Batı Avrupa'da merkezi iktidar yerini yerel iktidarlara veya senyörlüklere bıraktı. Bu dönemde Avrupa kentlerinde eski yönetsel güçler olan kent meclisleri yerini "piskoposluk kentleri"ne bıraktı. Bu dönemde hristiyanlık dininin simgeleri kentsel gelişmeyi biçimlendirdi. Henry Pirene 10. yüzyıl öncesi tarım medeniyetini tartışırken bu dönemde orta sınıf (tüccar ve esnaf) bir nüfus ve toplumsal örgütlenmeye (hukuk, kurumlar) sahip hiçbir şehrin kalmadığını iddia etmiştir. Yani 10. yüzyıla gelene kadar Batı Avrupa şehirleri tamamen dinsel otoriteye bağlı idari merkezler olmuştu.

Roma devletinin çöküşü ile kentlerin nüfusu azalıp yoksullaştı. Bir zamanlar bir milyona yakın insanı barındıran Roma'nın nüfusu Karolenj döneminde 20 bine kadar geriledi. 7. yüzyıldan sonra kentler arasındaki yol ağı da ortadan kalktı. Merovenj ve Karolenj devletleri için kent önemsizleşmişti, karolenj yöneticileri saraylarını kırsal bölgelere taşıdılar. Kentler dinsel yönetim merkezleri haline geldiler. Dolayısıyla Avrupa'da 10. yüzyıla kadar bu yerleşim bölgelerini kent olarak nitelemek bile doğru değildir. Bu durum ancak 10. yüzyılda ticaretin yeniden gelişmesi ile değişmeye başladı. 10. yüzyıldan itibaren Avrupa'da prenslikler kaleler ve kuleler yapmaya başladı ve kentler bu kalelerin etrafında oluşmaya başladı. 11. yüzyılda kentlerdeki nüfusun artmasıyla özel mahkemeler oluştu. Ayrıca kölelerin özgürlüğe kavuşabilmeleri için kentlerde yaşamaları yetiyordu. Kent sınırları içinde bir yıl bir gün yaşayan her köle, kesin bir hak ve özgürlüğe sahip oluyordu.

Batı Avrupa dışındaki yerlerde ise kentler güçlü imparatorlukların merkezleri olmayı sürdürdüler. Örneğin İstanbul'un nüfusu V. yüzyılın başlarında 300 bin ile 400 bin arasında idi. VI. yüzyılda kentin nüfusu 500 bini buldu. Ancak sonraki dönemlerde arka arkaya çıkan veba salgınlarından dolayı İstanbul'un nüfusu 30-40 bin civarında düşmüş olabilir. Kentin nüfusu VIII. yüzyılda hala 50 binin altında idi. Kentin nüfusu IX. yüzyıldan sonra yeniden artmaya başladı X. yüzyılda 200-250 binlik bir nüfusa ulaştı. 1204'teki Haçlı yağması şehri sarstığında nüfus 400 bin civarında idi. İstanbul Osmanlıların eline geçtiğinde nüfusu oldukça azalmış, tahminen 50.000'in oldukça altında idi.

İslam uygarlığında da büyük kentler varlıklarını sürdürdü. VIII. ve XI. yüzyıllar arasında Bağdat 2 milyon, Kahire yarım milyon, Şam ve Kurtuba 300-400 bine ulaştı.

Geç Orta Çağ'da Avrupa kentleri
11. yüzyıldan 15. yüzyıla kadar Avrupa'da önemli değişiklikler yaşandı. İstilaların yavaşladığı ve savaşların azaldığı bu dönemde nüfus artmaya başladı ve bir tüccar sınıfı ortaya çıktı. Mükemmel konumlandırılmış kaleler, topraktan koparak her yerde dolaşan bu tüccarları çekmek için dikildi. İç kale duvarlarının dışında inşa edilen surlarla genişleyen yeni bir kentsel mekan oluştu ve burada yaşayanlara burgher denildi. Şehirlerde yaşayan orta sınıf anlamındaki burjuvazi bu kentlerin itici gücü oldu. Pirenne bu dönemi ticaretin canlanma dönemi olarak tanımlar. Bu dönemde uzun mesafeli deniz ticareti yeniden canlandı. Deniz ticaretinde Venedik önemli bir rol oynadı. Akdeniz dışında kuzeyde de benzer gelişmeler yaşandı. Flanders ve Brugge bu dönemin öne çıkan kentleri oldular.

1800'lü yıllarda sanayi kentleri
Sanayi devrimi (1780-1880) büyük kentlerin ortaya çıkmasına neden oldu. Sanayi devrimi ile birlikte hijyenik şartlar iyileşti, gıda üretimi arttı ve çeşitlendi. Yeni teknolojiler üretim artışını sağladı. Sanayi devrimi ile birlikte kırsal alanlardan kentlere göç arttı. İş arayan ve emeğini satmak isteyen nüfus kentlere aktı. Kentler üretim sürecinin merkezi haline geldi ve aynı zamanda fabrikaların kurulduğu merkezler oldular. Bankacılık, toptan satış ve ticaret, iletişim ve ulaşım ağları gibi kentsel fonksiyonlar hem üretimi hem de emek gücünü sağlayarak kentlerin gelişimini hızlandırdı. Martin Daunton'a göre sanayinin gelişimi 18. yüzyılda İngiltere'de gerçekleşen kentsel gelişimin bir uzantısıdır.

Antik kentlerin aksine sanayi kentleri dini veya kozmolojik kodlara göre değil, gelişigüzel düzenlendi. Bu süreçte toprak bir mala/emtiaya dönüştü. Aynı zamanda sınıf farklılıkları da kendini mekanda ortaya koymaya başladı. Şehirlerin kenar mahallelerinde işçi mahalleleri oluştu. Friedrich Engels, büzük şehirlerin kenar mahallelerinde yaşayan yoksulların yaşamlarını ayrıntılı ve çarpıcı şekilde ortaya koydu. Yoksullar pislik içindeki mahallelerde, kötü hijyen ve barınma koşullarında,  gıda ve giyim gibi temel ihtiyaçlarını karşılayamaz durumda yaşıyorlardı.

Weber'e göre insanların kentlerde yoğunlaşmasının nedenleri arasında öncelikle ekonomik nedenler gelir. Sanayi devrimi ile birlikte çeşitli ekonomik güçler kentleşmeyi hızlandırdı. Bu ekonomik güçleri şöyle sıralar: Buhar ve makine, ticaret, ulaşım sorunlarının çözülmesi, tarımın sanayileşmesi ve verimliliğin artması, ticari merkezlerin büyümesi, ulaşım, sanayileşme ve fabrika sistemi.

Endüstri sonrası kentler
1970'lerin sonlarından itibaren dünyadaki ekonomik bunalımdan çıkış yolu olarak önerilen küreselleşme ve neoliberal ekonominin gelişmesiyle birlikte kentlerde de değişimler yaşandı. Eski sanayi ve liman alanları gibi terk edilmiş alanlarda ve tarihi ve kültürel mirasın yoğunlaştığı alanlarda yeni mekanlar üretilmeye başlandı. Yatırımcılar kamusal alanların, uzun vadede yatırım potansiyellerini artırdığını fark ederek yerel yönetimlerle anlaşmalar yapmaya ve proje alanlarının içinde kamu alanları yaratarak ticari karlarını artırmaya yöneldiler. Aynı şekilde yeni gelişen kamu alanları yerelin pazarlanmasında önemli araçlar oldu. Bu sayede futbol turnuvaları, festivaller, karnavallar, fuarlar, spor ve kültürel etkinlikler kamusal mekanları daha da popüler hale getirdi. Böylece 1980'lerden sonra kentlerde kültür merkezleri, konferans ve kongre alanları, tarihi miras alanları kentsel canlandırmanın ve kentler için yeni imgeler yaratmanın yolu oldu.

Endüstri sonrası kentlerin kamu alanları, geleneksel kentlerin kamu alanlarından farklılaştı. Bunlardan biri kent dışında ya da çeperindeki konut alanlarının yakınında inşa edilen perakende satış alanlarıdır. Bunların dışında kentlerin canlanıdırılması için üç yeni kamu alanı türü üretilmiştir: kent içi alışveriş merkezleri, özelleştirilmiş meydanlar (corporate plazas & atria) ve yerüstü ve yer altı yaya ağlarıdır.

Kent içi alışveriş merkezlerine İstanbul'da İstiklal Caddesindeki Demirören AVM, Ankara'da Kavaklıdere'deki Karum AVM örnek olarak verilebilir. Kentlilerin toplanma alanları olarak tasarlanmış bu yarı kamusal alanlar tamamen dış faktörlerden arındırılmış, mümkün olduğunca tüketimi artırma amaçlı olduğu için oturma yerleri kaldırılmış, giriş çıkışların kontrol edildiği ve belli gruplara izin verilmediği yerlerdir.

Özelleştirilmiş meydanlar bina içinde ya da dışında kilitlenebilir alanlardır. İlk örnekleri 1960'larda ABD'de ortaya çıktı. İngiltere'de de özel sektör tarafından geliştirilen kamusal mekanlar yerel yönetimlere satılarak kamusal hizmet alanı haline getirildi.

Yeraltı ve yer üstü yaya ağları ilk olarak 1980'lerde Kuzey Amerika'da suç oranlarının hızlı artışı nedeniyle inşa edildi. Bu ağlar özel güvenlik sistemleriyle kontrol edilen ve istenmeyen grupların sokulmadığı belirli kesimlere hizmet eden alanlardır. Toplumsal ayrışmaya, etnik ve sınıfsal tabakalaşmaya neden olduğu için eleştiriler almaktadır. Bunların yanında bazı ülkelerde kamusal alanlar satılarak özelleştirilmiştir. Bunların en önde gelen örneği Londra'daki Downing Sokağıdır. ABD'de de birçok sokak konut ve emlak şirketlerine satılarak özelleştirilmiştir. Yine birçok kentte kapalı sitelerde özelleştirilmiş sokaklar vardır.

Endüstri sonrası kentlerin önemli özelliklerinden biri de mega-ticaret alanlarıdır. Ticaret, ofis, konut, otel ve eğlence alanlarının bir arada bulunduğu bu karma kullanımlı büyük ticari alanlar iyi tasarlanmış, zengin görünümlü kamusal mekanlara sahiptir. Tema parkları bu türün en önde gelen örnekleridir. İlk tema parklarından olan Disneyland'dır. Tema parklarında ya gerçeği ya da hayali dünyayı simüle eden fantezi dünyalar yaratılır ve erişim ücreti ödeyenlere açıktır.

Korunaklı kapalı siteler endüstri sonrası kentlerin en belirgin ögeleridir. Endüstri sonrası kentlerin "yeni kaleleri" olan bu sitelerin kamusal mekanları, kamunun erişimine kapatılmış sokaklardan, yeşil açık alanlardan ve orada yaşayanların ortak kullanım alanlarından oluşur.

Kent sosyolojisi

Kent sosyolojisi, tanım olarak Batı'da 19. yüzyıl sonlarında ortaya çıkmış olan disiplinin adıdır. Sosyoloji disiplinleriyle aynı zemini paylaşmakla birlikte büyük ölçüde bu disiplinlerden ayrılan yönlere sahip olarak şekillendi. Kent sosyolojisinin ana sorunu ya da meselesi, modern kent toplumlarının yapısal özelliklerini ve sorunlarını anlamaya çalışmak olarak şekillenmiştir. Buna göre, kent sosyolojisi alanı içinde, belirli bir yöntemsel tercihle araştırmacılar, kentte meydana gelen sosyal gruplaşmaları, bu grupların birbirleriyle olan ilişkilerini, etkileşim ve çatışmalarını, kentsel kurumlaşmaları ve örgütlenme biçimlerini, demografik dağılımın sosyal bağlantılarını ve söz konusu grupların kent sosyal yaşamına uyum problemlerini vb. ele alıp irdeleyebilirler.

Toplumbilimsel düşünce tarihi içinde kent, geleneksel toplumdan modern topluma geçişin bir parçası olarak ele alınmıştır. Marx, Weber, Durkheim, Simmel gibi düşünürlerin endüstriyel toplum analizleri daha sonra gelişen kent teorilerini etkilemiştir. Kentin ayrı bir çalışma konusu olarak ele alınması 1920'li yıllarda Chicago okulu ile birlikte başlamıştır. 1960'lı yıllardan sonra ise Marx'ın kapitalist toplum teorisi Henri Lefebvre, Manuel Castells ve David Harvey gibi düşünürler tarafından kentleşme dinamiklerini açıklayabilmek için yeniden yorumlanmıştır. Bu yaklaşım, kentleşme olgusunu sanayi birikim süreçleri çerçevesinde analiz eder.

Kentleşme

Kentleşme, kentsel yaşam biçimlerinin gelişimi olarak tarif edilmektedir. Başka bir deyişle, dar bir alana yerleşen büyük nüfus birikimi, yeni fiziksel ve sosyal oluşum, karmaşık ilişkiler ağı, iş dallarının farklılaşması ve kendine özgü bir kültürel sistemin ortaya çıkması olarak tanımlanmaktadır. Kentleşme, kente göç eden bireyin ya da kentte ikamet eden nüfusun değişim sürecini oluşturur ve sosyal, kültürel, ekonomik özellikleri ile ele alınır. Kentlileşme sosyal bakımdan, kente özgü tavır ve davranış biçimlerinin benimsenmesi ile gerçekleşirken kırsal alanlarda yaşayanlar daha farklı ekonomik ve sosyo-kültürel yaşam biçimine sahiptir.

Kentsel yaşam biçimleri ikiye ayrılır: Fiziksel kentleşme, işlevsel kentleşme. Fiziksel kentleşme; şehirlerin büyümesiyle ilgilidir. İşlevsel kentleşme; insanların değişen davranışlarını kapsar.

Ayrıca bakınız
 Kasaba
 Belde
 Bucak
 Köy
Mezra
 Kardeş şehir
 Günümüz ülkelerinin şehir listeleri
 Metropol
 Kentsel dönüşüm

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Geçmiş dönemlere ait şehir fotoğrafları - SALT Araştırma Merkezi  (Yüksek Çözünürlük, Açık Erişim, İndirilebilir - ↓)

Yerleşim terimleri

İdari birimler
Farsçadan Türkçeye geçen sözcükler

Şehir


Skipsholmen est une petite île de Norvège située dans la commune de Sør-Varanger dans la mer de Barents.

Annexes

Liens externes

 Île de Skipsholmen sur le site Norgeskart.no

Île en Norvège
Île de la mer de Barents

Skipsholmen


Vivid Entertainment Group; ABD'de kurulu ve yerleşik, dünyanın en büyük pornografik içerikli VHS, DVD ve internet hizmeti veren yapımcı şirketlerinden biridir.

Vivid Entertainment, Amerikalı Steven Hirsch ve Bill Asher ile Galli David James tarafından kurulmuştur.

2006'da Vivid Entertainment, Reuters tarafından ABD porno endüstrisine hakim olan birkaç stüdyodan biri olarak tanımlanmıştır. Merkezi Los Angeles, California'dadır. Kurucu Steven Hirsch, aynı zamanda Ortak sahip olan Bill Asher ile birlikte Eş Başkandır.

Şubat 2006'da Vivid, yalnızca prezervatif politikasını, isteğe bağlı bir politikayla değiştirmiş ve bu oyuncuların prezervatifleri kullanıp kullanmayacaklarına kendilerinin karar vermelerini sağlaıştır. Ekim 2010'da Vivid, bir aktörün HIV testi pozitif çıkınca önlem olarak prodüksiyonu durdurmuştur. Steven Hirsch'in Ekim 2012 tarihli bir açık mektubu, Los Angeles County planını hedef alarak, sanatçıların sette prezervatif takmalarını gerektiriyordu. Hirsch, teklifin maliyetli ve etkisiz olacağını ve hükûmetin özel yatak odalarına gereksiz yere girmesine bir örnek olduğunu söylemiştir.

Vivid Kızları Listesi

Aşağıdakiler, Vivid'in ilk otuz yılındaki ("Vivid Kızları" olarak da bilinir) dikkate değer Vivid aktrislerinin bir listesidir. . En son Vivid Kızı olan Allie Haze, 2012'de Vivid ile olan sözleşmesini feshetmiştir.

Ödüller ve adaylıklar

Dış bağlantılar
 Resmî site
 Vivid Glass Erotica ürünleri (Vivid and Phallix)

Kaynakça

Los Angeles merkezli şirketler
Altporn
Amerikan pornografik film stüdyoları
Amerika Birleşik Devletleri merkezli film yapım şirketleri

Vivid Entertainment