Liselotte von Reinken (* 9. August 1911 in Bremen; † 18. August 2005 in Bremen-Walle) war eine deutsche Historikerin, Biografin von Wilhelm Groener und Paula Modersohn-Becker, sowie langjährige Mitarbeiterin bei Radio Bremen.

Biografie

Familie
Liselotte von Reinken wurde als älteste von drei Töchtern in Bremen geboren. Ihr Großvater war Daniel von Reinken (1831–1894), der Herausgeber des Staatshandbuch der freien Hansestadt Bremen 1874. Ihre Eltern waren Carl von Reinken (1873–1947) und Carola von Reinken, geb. Hammer (1884–1983). Ihre Tanten waren u. a. die Bremer Malerin Margarethe von Reinken sowie deren Schwester Daniela, die Schwiegermutter von Lilo Ramdohr. Liselotte von Reinken hatte keine Nachkommen.

Ausbildung und Beruf
Von Reinken war Schülerin des Historikers Fritz Kern. Sie arbeitete bis 1936 über den englischen Kriegsminister Haldane und veröffentlichte eine Biografie desselben.

Ab 4. Oktober 1937 begann sie die Lebenserinnerung des seit 1932 vom NS-Regime in den Ruhestand gedrängten ehemaligen Innenministers Wilhelm Groener in Form von Stenogrammen in dessen Wohnsitz in Bornstedt (Potsdam) aufzuzeichnen und mit zeitgenössischen Quellen abzugleichen. Groener übergab ihr seine Tagebücher aus der Zeit von 1914 bis 1918, um einer Beschlagnahme durch die Geheime Staatspolizei zuvorzukommen. Reinken stellte aus diesem Material Auszüge her, die sie Groener wöchentlich vorlegte. Im März 1938 lag bereits eine erste Fassung vor, wobei Kritik an der mangelnden historischen Kontrolle seitens Fritz Kern aufkam, die Liselotte von Reinken später mit Rücksicht auf eine mögliche Zensur erklärte: Ohnehin merkt der Kenner der Verhältnisse, daß Groener bei Abfassung seiner Erinnerungen alles vermieden hatte, was ein Erscheinen des Buches während des dritten Reiches von vorneherein unmöglich gemacht hätte. Sie beendete ihre Arbeit für Groeners Lebenserinnerungen endgültig am 29. März 1939, fünf Wochen vor seinem Tod, nachdem bereits Auszüge daraus veröffentlicht worden waren.

Nach 1945 wurde von Reinken Kulturredakteurin bei Radio Bremen, wo sie 19 Jahre lang blieb. Dabei war sie u. a. 1955 in der Abteilung Buchbesprechung tätig, um 1964 Programmgestalterin der Abteilung "Wort" und gab auch noch im Mai 1972 Interviews zur Rundfunkgeschichte.

Zudem verfasste von Reinken ab 1965 weitere Biografien, vor allem über bedeutende Frauen. So veröffentlichte sie 1965 eine Biografie von Bertha von Suttner und 1966 Forschungsergebnisse über Königin Christine. Reinkens bekannteste Biografie, die sie gemeinsam mit Günter Busch verfasste, behandelt das Leben und Schaffen der Worpsweder Malerin Paula Modersohn-Becker, die in der gleichen Künstlerkolonie tätig gewesen war, wie ihre Tante Margarethe von Reinken. Im Jahre 1975 veröffentlichte Liselotte von Reinken eine Abhandlung über die Geschichte des Rundfunks in Bremen 1924–1974, 1983 ein weiteres Buch über Paula Modersohn-Becker im Rowohlt-Verlag, und 1994 verfasste sie zusammen mit Günther Busch den Katalog zur Ausstellung der Gemälde Margarethe von Reinkens in der Kunsthalle Bremen.

Von Reinken wurde 2005 auf dem Waller Friedhof im Familiengrab EE47 beigesetzt.

Werke und Veröffentlichungen
 Kunsthalle Bremen(Hg.), Günter Busch, Liselotte von Reinken: Margarethe von Reinken. 1877-1962. Gemälde, Aquarelle, Zeichnungen. Ausstellungskatalog, Bremen 1994.
 Paula Modersohn-Becker mit Selbstzeugnissen und Bilddokumenten. Rowohlt Taschenbuch, Reinbek 1983. ISBN 3-499-50317-4
 Günter Busch, Liselotte von Reinken (Hg.): Paula Modersohn-Becker in Briefen und Tagebüchern. Fischer, Frankfurt am Main 1979. ISBN 3-10-050601-4
 Rundfunk in Bremen 1924–1974, Bremen 1975.
 Deutsche Zeitungen über Königin Christine 1626-1689: eine erste Bestandsaufnahme, in: Band 6 von Studien zur Publizistik. Bremer Reihe. Deutsche Presseforschung, Verlag Fahle, Bremen 1966.
 Bertha von Suttner: Memoiren, Verlag C. Schünemann, Bremen 1965.
 Wilhelm Groener: Lebenserinnerungen: Jugend-Generalstab-Weltkrieg. Hg. von Friedrich Frhr. Hiller von Gaertringen. Band 41 von Deutsche Geschichtsquellen des 19. und 20. Jahrhunderts. Verlag Vandenhoeck und Ruprecht, Göttingen 1957.
 Haldane: Umriss eines liberalen Imperialisten, Verlag W. Kohlhammer, Stuttgart 1937.
 Haldane: Beiträge zur Geschichte der nachbismarckischen Zeit und des Weltkriegs Verlag W. Kohlhammer, Stuttgart 1937

Literatur, Quellen
 Edith Laudowicz: Reinken, Liselotte von. In: Frauen Geschichte(n), Bremer Frauenmuseum (Hg.). Edition Falkenberg, Bremen 2016, ISBN 978-3-95494-095-0.

Einzelnachweise

Weblinks

 Beteiligung an Biografie Paula-Modersohn-Becker
 Werke von Liselotte von Reinken

Kunsthistoriker
Person (Walle, Bremen)
Person (Bremen)
Liselotte
Adliger
Deutscher
Geboren 1911
Gestorben 2005
Frau

Liselotte von Reinken


3. ožujka
Način, najave i pripreme skupa na Petrovoj gori, kao i nacionalističko djelovanje pojedinaca i grupa u njegovoj pripremi, najava organiziranog dolaska već ranije eksponiranih nacionalista izvan Hrvatske, te medijska podrška tom skupu, ukazuju na pokušaj da se on pretvori u sredstvo međunacionalnih razdora, širenja srpskog nacionalizma i političke destabilizacije Hrvatske, stoji u izjavi CK SKH uoči najavljenog političkog skupa na Petrovoj gori.

4. ožujka
Oko 50.000 ljudi s Korduna i Banovine, Like, Bosanske krajine i Pokuplja, te s Kosova, Vojvodine i Srbije okupilo se na zboru bratstva i jedinstva na Petrovoj gori, na kojem nije bilo Titove slike, ali se nosila Miloševićeva i izvikivale parole: Ovo je Srbija, Jugoslavija, Jugoslavija, Ubit ćemo Tuđmana, Nećemo podele, Jača Srbija, jača Jugoslavija...
Način, najave i pripreme skupa na Petrovoj Gori, kao i nacionalističko djelovanje pojedinaca i grupa u njegovoj pripremi, najava organiziranog dolaska već ranije eksponiranih nacionalista izvan Hrvatske, te medijska podrška tom skupu, ukazuju na pokušaj da se on pretvori u sredstvo međunacionalnih razdora, širenja srpskog nacionalizma i političke destabilizacije Hrvatske, stoji u izjavi CK SKH uoči najavljenog političkog skupa na Petrovoj gori.

5. ožujka
Predsjedništvo HDZ-a izdalo priopćenje u povodu hajke za zabranu HDZ-a i stvaranja Koalicije narodnog sporazuma četiriju opozicijskih stranaka Hrvatske, u kojem se izražava čuđenje zbog njihove otvorenosti prema bivšim komunističkim prvacima.
Predsjedništvo SFRJ pokrenulo pred Ustavnim sudom Jugoslavije postupak za ocjenu ustavnosti Zakona o unutrašnjim poslovima Slovenije, povodom zabrane mitinga istine Srba, koji se trebao održati prosinca prošle godine u Ljubljani.

7. ožujka
Strategija mitinga na Petrovoj gori napad je na SR Hrvatsku, stav je Predsjedništva SRH.

8. ožujka
Usvajanjem novih amandmana na Ustav od sva tri vijeća slovenske Skupštine, u Ljubljani proglašena Republike Slovenija.

9. ožujka
Tuđman je na svojoj liniji bio odlučniji od Savke i Tripala... Jugoslavija se može održati isključivo kao kombinacija konfederacije i federacije, a postojat će sve dotle dok Srbi i Hrvati budu kadri nalaziti zajednički jezik... Sve naše brojke o ratnim žrtvama preuveličane su i do 20 puta, izjavio u Beogradu za Večernji list Milovan Đilas.

10. ožujka
Odnosi Srba i Hrvata, presudni za opstanak Jugoslavije, pogoršani su nakon protesta srpskih nacionalista na Petrovoj gori, javlja BBC.

17. ožujka
Velikim zborom u zagrebačkoj dvorani Cibone Koalicija narodnog sporazuma otvorila predizbornu kampanju, a Miko Tripalo izjavio, tim povodom, da je to nastavak hrvatskog proljeća iz 1971., ali u novim, boljim uvjetima i s idejama i ljudima primjerenim današnjem vremenu.

18. ožujka
Na predsjednika HDZ-a dr. Franju Tuđmana, dok je govorio na osnivačkoj skupštini ogranka u Benkovcu, pokušan atentat, no redari HDZ-a razoružali Srbina Boška Čubrilovića i spriječili ga u pokušaju da se s uperenim pištoljem probije do tribine.

21. ožujka
Predsjedništvo SR Hrvatske energično osudilo agresivni pokušaj onemogućavanja osnivačkog skupa ogranka HDZ-a u Benkovcu, a naročito namjeravani napad na predsjednika stranke dr. Franju Tuđmana.
Noćne straže naoružanih srpskih stanovnika u mjestima Ravnih kotara presreću i zaustavljaju redovne autobusne linije.

23. ožujka
Republički sekretarijat za upravu i pravosuđe registrirao do 23. ožujka 32 političke stranke.
HDZ uputio Poruku mira i prijateljstva Srbima u Hrvatskoj.
Naš neposredni izborni cilj je dobiti od 15 do 20 općinskih uprava u Hrvatskoj, ne želimo stvarati drugu srpsku državu, izjavio predsjednik Srpske demokratske stranke dr. Jovan Rašković u intervjuu za Večernji list''.

27. ožujka
Republički sekretar za unutrašnje poslove Vilim Mulc izvijestio Izvršno vijeće Sabora da je podnijet zahtjev za istragu protiv benkovačkog atentatora Boška Čubrilovića, s dužnosti je udaljen komandir stanice milicije Velimir Čirović, protiv kojeg je pokrenut disciplinski postupak, koji je pokrenut i protiv načelnika SJS Benkovac Ante Ljubičića.

29. ožujka
Postojeći CK SKJ nije legitiman, CK SKH-SDP već je na 8. sjednici 26. ožujka prihvatio stav da se najavljena sjednica CK SKJ za 30. ožujka ne može smatrati legitimnom i da u radu sjednice neće sudjelovati, stoji u priopćenju SKH-SDP u povodu plenuma CK SKJ sazvanog u Beogradu.

30. ožujka
Na sjednicu CK SKJ u Beograd iz Slovenije nije došao nitko, iz Hrvatske samo Boro Mikelić, iz SK Makedonije 3 člana, iz BiH 12, koji su imali velike rezerve i poslije pauze napustili sastanak, tako su ostali samo članovi iz Srbije s pokrajinama, Crne Gore i OSK JNA.
Javni prosvjed Inicijativnog kluba HDZ-a u Sarajevu upozorio na iseljavanja Hrvata iz BiH.

Izvori

1990/3

Kronologija Domovinskog rata: ožujak 1990.


Discografia Lanei Del Rey se compune din patru albume de studio, patru discuri EP, nouăsprezece discuri single și douăzecișitrei de videoclipuri. Ea a vândut mai mult de șapte milioane de albume și douăsprezece milioane de discuri single în întreaga lume.

Referințe

Legături externe

Del Rey, Lana

Discografia Lanei Del Rey


Konstantin II. (škot. Còiseam mac Aoidh) (? - St Andrews, 952.), škotski kralj od 900. do 943. godine, jedan od najvećih ranih kraljeva Škotske, koji je uspio zadržati svoju vlast i moć u turbulentnim vremenima dinastičkih kriza i stranih invazija na škotsko tlo. U njegovo vrijeme Škotska je nazvana Albom.

Sin je škotskog kralja Aedha († 878.) i nasljednik rođaka, kralja Donalda II. († 900.), sina kralja Konstantina I. († 877.). U početku njegove vladavine, Vikinzi su harali Škotskom i nanosili dosta štete. Godine 903., Konstantin II. ih je porazio u bitci kod Scona i protjerao iz kopnenog dijela Škotske. Nakon toga, udružio se s Northumbrijcima te je u bitki kod Corbridgea, 918. godine, porazio Vikinge u Northumbriji, nakon čega je osigurao južne granice kraljevstva. Ujedno, bio je prvi škotski kralj koji je uspostavio vlast južno rijeke Forth.

Konstantin II. je proveo više reformi u zemlji. Godine 906. ustanovio je Škotsku crkvu i uveo položaj mormaera, upravitelja koji je bio zadužen za upravu nad pojedinim dijelovima kraljevstva. Udružio se s Owenom, kraljem Strathcyldea i Olafu III. Guthfrithson, danskim kraljem Dublina, protiv Aethelstana, kralja Wessexa, koji ih je porazio 937. godine u bitci kod Brunanburh, u kojoj je Konstantin II. izgubio sina Cellaha, a poginuli su i drugi kraljevi te grofovi. Konstantin II. se uspio spasiti bijegom u Škotsku. Iste godine, dao je svoju kćer je dao za ženu danskom kralju Dublina, Olafu III. Guthfrithsonu.

Godine 943. engleski kralj Edmund I. (939. – 946.) je uspostavio vlast nad Northumbrijom i proširio je u južnu Škotsku. Nakon što je bio dvaput poražen, Konstantin II. se odrekao prijestolja u korist rođaka Malcolma I. (943. – 954.) i povukao se u samostan St Andrews, gdje je živio kao opat do svoje smrti 952. godine.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Konstantin II., kralj Škotske - Britannica Online
 Kralj Konstantin II. Škotski - britroyals.com
 Kralj Konstantin II. - undiscoveredscotland.co.uk

Škotski vladari
Alpini

Konstantin II., kralj Škotske


Interflug GmbH (; ) was the national airline of the German Democratic Republic from 1963 to 1990. Based in East Berlin, it operated scheduled and chartered flights to European and intercontinental destinations out of its hub at Berlin Schönefeld Airport, focusing on Comecon countries. Following German reunification, the company was liquidated.

History

Founding years

Until 1945, Deutsche Luft Hansa had served as German flag carrier. Following the end of World War II and the subsequent allied occupation of Germany, all aircraft in the country were seized and the airline was liquidated. In 1954, a West German company acquired the Lufthansa trademark. In 1955, Deutsche Lufthansa was founded as rival East German flag carrier. It soon became obvious that the East German airline would likely lose a lawsuit over the use of the Lufthansa branding. As a result, Interflug was set up on 18 September 1958 as a "back-up" company, initially intended to complement the East German aviation industry by operating chartered flights. In 1963, the East German Lufthansa was liquidated, officially due to poor profitability (though this step foreclosed the imminent stripping of the Lufthansa name). Its staff, aircraft fleet, and route network were transferred to Interflug, which henceforth served as the East German flag carrier.

East German national airline
As a state-owned airline, Interflug with its approximately 8,000 employees was under control of the National Defense Council, which held the supreme command of the East German armed forces. The majority of the pilots of Interflug were reserve officers of the National People's Army (and as such were required to be members of the Socialist Unity Party of Germany), and all its aircraft could be requisitioned for military purposes at any time. Klaus Henkes, who became General Director of the airline in 1978, had previously served as General of the East German Air Force. Applicants for the job of flight attendant needed to be approved of by the Stasi, in order to assess their so-called political reliability, minimizing espionage and defection attempts in Western countries. On pain of suspension, Interflug crews were not allowed to associate with employees of airlines from non-socialist countries. Each flight crew was assigned a political officer who gave political lectures during each flight.

Over the 1960s, the airline saw significant growth, both in its route network and its fleet of Soviet-built aircraft. The Ilyushin Il-18 turboprop airliner became the backbone of Interflug's short-haul flights during that period. The company had been the intended primary operator of the Baade 152, an early jet airliner constructed in East Germany. Its development never went beyond the prototype phase, though, and was abandoned in 1961. In 1969, the Tupolev Tu-134 was introduced, the first jet airliner operated by Interflug. It was operated on the airline's European routes. The long range Il-62 became part of the fleet in 1971. That same year, the number of annual Interflug passengers reached 1 million. At its peak, Interflug provided flights to far flung destinations as Havana, Cuba to Singapore to Conakry, Guinea.

Following the 1970s energy crisis and growing fuel prices, Interflug gradually dismantled its domestic route network. The last scheduled domestic flight, to transport prisoners from East Berlin to Erfurt, took place in April 1980.

Late 1980s and German reunification
During the 1980s, Interflug had to cope with increasing problems due to its ageing fleet: fuel efficiency was inferior to that of contemporary Western airliners, and noise protection regulations meant the airline had to pay increased landing fees and was even banned from operating at certain airports. With some exceptions, Western-built airliners (most notably those produced by Boeing, McDonnell Douglas and Airbus) could not be delivered to Soviet bloc countries because of the CoCom embargo. Following a deal between Boeing and LOT Polish Airlines for the purchase of six Boeing 767 aircraft, and in order to acknowledge the Perestroika movement, commercial airliners were exempted from the trade embargo in 1988. Malév Hungarian Airlines also bought Boeing aircraft in 1988, and later that year, Interflug placed an order for three Airbus A310 long-haul aircraft, worth DM 420 million. The deal was secured with the sponsorship of Franz Josef Strauss, then Minister-President of Bavaria, chairman of the Airbus supervisory board and responsible for West German loans to East Germany.

The first Airbus A310 was delivered to Interflug on 26 June 1989. The East German crews for the new aircraft type were trained in West Germany; aircraft maintenance was also performed there. The A310 allowed for non-stop flights to Cuba (flights had previously required a fuel stop at Gander International Airport in Canada).

Following the fall of the Berlin Wall on 9 November 1989 and the subsequent political upheaval in East Germany, several foreign airlines expressed interest in taking over parts of the highly unprofitable company to secure a share of the German air traffic market, especially out of Berlin. In early March 1990, Lufthansa signed a letter of intent to acquire 26 percent of Interflug, but the offer was blocked by Germany's Federal Cartel Office. Plans for a takeover by British Airways did not materialize either (the UK airline instead founded Deutsche BA in 1992). On 1 July 1990, Interflug became a member of the International Air Transport Association (IATA).

As a consequence of the German reunification on 3 October 1990, Interflug came under the administration of the Treuhandanstalt, along with all other state-owned property of East Germany. As no investors could be found, the liquidation of Interflug, then with 2,900 employees and 20 aircraft, was announced on 7 February 1991. Subsequently, the airline was dismantled. The last commercial flight (on the Berlin-Vienna-Berlin route, using a Tu-134) took place on 30 April 1991.

Legacy
Following the liquidation, a group of former Interflug employees acquired five of the company's Ilyushin Il-18 airliners and set up Il-18 Air Cargo, which soon became known as Berline, operating chartered cargo and leisure flights out of Schönefeld Airport. The company went bankrupt and ceased operations in 1994.

The three Airbus A310 purchased by Interflug in 1988 were handed over by Treuhandanstalt to the Federal Republic of Germany and became part of the German Air Force, used for VIP transport of high-ranking politicians like the German president or chancellor.

Several former Interflug aircraft have been preserved in different places in Germany.

Route network

As the national airline of East Germany from 1963 to 1991, Interflug operated scheduled passenger flights to the following destinations.

Flights to Western countries

As a state-owned company of East Germany, Interflug had the important role of securing foreign currency exchange, as the national East German mark was considered a weak currency. For most of its existence, Interflug was not a member of the International Air Transport Association (IATA), and could therefore significantly undercut the ticket prices of other European carriers. From the 1970s, increased effort was put into operating chartered flights to Mediterranean and Black Sea holiday resorts, many of which specifically catered to West Germans (as travel restrictions applied for East Germans). Starting in that period, Interflug gained traffic rights to several destinations in Western Europe. All these flights could be booked at travel agencies in West Berlin and West Germany, which had signed sale contracts with Interflug. To simplify the transfer of passengers from West Berlin to and from Schönefeld Airport, a dedicated border crossing checkpoint was inaugurated at Waltersdorfer Chaussee, and scheduled shuttle buses were operated from the Central Bus Terminal in the Westend locality.

By the early 1980s, low Interflug ticket prices had considerably impacted Berlin Tegel Airport in West Berlin, which experienced a severe decline in holiday flights. Pilots at Pan Am, which had a hub at Tegel, reportedly considered operating flights to Greece without pay to allow the airline to compete with Interflug.

Interflug signed an agreement with Turkish Airlines giving the two airlines exclusive rights to offer dedicated flights for Turkish Gastarbeiter to and from West Germany and West Berlin. In the 1980s, Interflug set up a partnership with KLM for a joint operation on the East Berlin-Amsterdam route. Of the six weekly flights, two were operated by KLM's Fokker F28 Fellowships, and four by Interflug's Tu-134s and Il-62s. As neither airline was allowed to cross the intra-German border, the KLM flights were routed via Denmark, and Interflug used a southern routing over Czechoslovakia.

During the annual Leipzig Trade Fair, at that time considered the most important meeting place for businesspeople and politicians from both sides of the Iron Curtain, Lufthansa and Interflug were granted special permits to operate flights between Leipzig and West Germany. In 1986, Lufthansa and Interflug applied for joint traffic rights for year-round scheduled intra-German flights over the Iron Curtain, which were initially rejected by the Western Allies (likely due to concerns that their unique market position for flights to and from Berlin might be weakened), and only granted in August 1989. Interflug was then able to launch flights on the Leipzig-Düsseldorf route, while Lufthansa began serving the Frankfurt-Leipzig leg. In 1990, Interflug added flights from Dresden to Hamburg and Cologne.

Fleet

Over the years, Interflug operated the following aircraft types on its commercial flights:

Accidents and incidents

Fatal
On 26 July 1964, an Interflug Antonov An-2 (registered DM-SKS) crashed near Magdeburg, killing the two occupants.
The Königs Wusterhausen air disaster, the deadliest to date in Germany with 156 fatalities (and second-deadliest in the world at the time, only surpassed by All Nippon Airways Flight 58) occurred on 14 August 1972, when an Interflug Ilyushin Il-62 (registered DM-SEA), then one of the world's largest passenger jets, crashed during an emergency landing attempt near Schönefeld Airport. The aircraft, registered DM-SEA, was the first Il-62 operated by Interflug. Shortly into the Berlin-Burgas flight, the aircrew encountered problems with the elevators caused by a fire in the cargo bay, which destroyed part of the rear fuselage. The aircrew subsequently tried to return to the airport, ultimately sending the airplane into an uncontrolled descent.
On 1 September 1975, an Interflug Tupolev Tu-134 (registered DM-SCD) crashed during its approach into Leipzig/Halle Airport, killing 27 of the 34 people on board (three crew and four passengers survived). The aircraft had been travelling from Stuttgart, West Germany, to Leipzig (such flights were only operated during the Leipzig Trade Fair). It was later determined that the pilots had not properly checked the aircraft's altitude, leading to a descent below the glide slope and a collision with an antenna mast.
On 26 March 1979, a cargo-configured Interflug Ilyushin Il-18 (registered DM-STL) overshot the runway at Luanda Airport in Angola following an engine failure during the take-off run. The aircraft broke up and erupted into flames, killing all ten people on board.
On 17 June 1989, an Ilyushin Il-62 (registered DDR-SEW) operating Interflug Flight 102 to Moscow overshot the runway during a take-off attempt at Schönefeld Airport and caught fire, killing 21 of the 103 passengers on board (all ten crew members survived), and one person on the ground. The accident started when a rudder jammed because of a locking tab that had been left in place during maintenance. When instructed to apply reverse thrust, the flight engineer mistakenly switched the engines off. Because the accident occurred on the anniversary of the 1953 East German uprising, the resulting tense atmosphere in the GDR initially led to suspicions of sabotage, delaying medical assistance to survivors.

Non-fatal
On 22 November 1977, an Interflug Tu-134 (registered DM-SCM) on a flight from Moscow was damaged beyond repair in a landing accident at Schönefeld Airport. The aircraft, with 74 people aboard, crashed into the runway due to an excessive sink rate caused by faulty handling of the autopilot.
On 11 February 1991, Interflug's scheduled Berlin-Moscow flight was involved in a go-around incident at Sheremetyevo Airport. The captain of the Airbus A310 (registered D-AOAC) disagreed with the flight computer settings for the go-around, and the resulting opposite control inputs from the flight computer caused a total of four stalls, including one that pitched the aircraft up to 88 degrees (nearly vertical). The pilots eventually recovered control and landed the aircraft. Taking place after the crash of an Airbus A320 during a 1988 demonstration flight, the incident further demonstrated the danger of aircrews inadvertently or deliberately countermanding automatic safety protocols built into modern jetliners.

Criminal incidents
On 10 March 1970, a hijacking attempt occurred on an Interflug flight from East Berlin to Leipzig. Armed with pistols, a young husband and wife, Eckhard and Christel Wehage, demanded the pilot fly the Antonov An-24 – which had 15 other passengers on board – to Hanover in West Germany to escape the Iron Curtain. The pilot claimed not to have enough fuel, and the Wehages agreed to fly to Tempelhof Airport in West Berlin. The plane returned to Schönefeld Airport instead, leading the Wehages to kill themselves.
A similar hijacking attempt failed during an Interflug flight from Erfurt to East Berlin on 30 January 1980.
On 20 December 1980, Interflug Flight 302 from East Berlin to Budapest was subjected to a bomb threat. En route, a handwritten note was discovered claiming a bomb was hidden on the Tupolev Tu-134 and would be triggered once the aircraft descended below 600 metres. The crew decided to divert to Poprad, a Czechoslovak airport located at an elevation of 718 metres. There, a backpack was found which did not belong to any of the passengers. No information was released about its contents.

In popular culture
The East German TV series Treffpunkt Flughafen was produced between 1985 and 1986. In eight episodes, it deals with the fictional crew of an Interflug Ilyushin Il-62, and their (often negative) experiences and adventures in foreign countries, which the average East German citizen could either not afford or was not allowed to travel to.
The intentional landing of a former Interflug Ilyushin Il-62 on a 900-metre-long grass runway in Gollenberg on 23 October 1989 received widespread media attention. The aircraft, donated by the airline, was commanded by  and has been preserved there ever since to commemorate aviation pioneer Otto Lilienthal.

Notes

References

External links

 Ticket of Interflug

Defunct airlines of Germany
Airlines of East Germany
Airlines established in 1958
Airlines disestablished in 1991
Aviation history of Berlin
1958 establishments in East Germany
German companies disestablished in 1991
German companies established in 1958

Interflug


Mary Lawlor (Irlanda, 1952), é a Relatora Especial das Nações Unidas sobre a situação de Defensores e Defensoras de Direitos Humanos, desde maio de 2020. Fundadora e ex-Diretora-executiva da organização Front Line Defenders e ex-Diretora da Anistia Internacional na Irlanda.

Biografia

Infância e Educação
Lawlor nasceu em 1952 na Irlanda e cresceu em Kilmacud, um subúrbio de Dublin, é a segunda de sete irmãs.

Após alguns anos como vendedora de enciclopédia e professora de jardim de infância, Lawlor concentrou sua carreira profissional na proteção dos defensores dos direitos humanos. Possui diploma de Bachelor of Arts em Filosofia e Psicologia pela University College Dublin e de pós-graduação em Metodologia Montessori e Gestão de Pessoas.

Carreira
Juntou-se à equipe da Anistia Internacional na Irlanda, depois de se encontrar com o ativista e político irlandês Seán MacBride. Em 1975, tornou-se membro de seu Conselho de Administração e foi eleita Presidente desse Conselho entre os anos de 1983 a 1987. Em 1988, foi nomeada para o cargo de Diretora da Anistia Internacional na Irlanda, cargo que ocupou até os anos 2000.

No ano seguinte, fundou a organização internacional Front Line Defenders para a proteção dos defensores dos direitos humanos, onde foi Diretora-executiva até 2016.

Lawlor ajudou na elaboração das diretrizes da União Europeia para a proteção dos defensores dos direitos humanos, aprovadas pelo Conselho da União Europeia em junho de 2004.

Foi nomeada em março de 2020, para o cargo de Relatora Especial da ONU sobre a situação de Defensores e Defensoras de Direitos Humanos, por um período de 3 anos, a partir de 1º de maio de 2020, em lugar do ativista Michel Forst.

Além das Nações Unidas, Lawlor atua como professora adjunta de Negócios e Direitos Humanos na Trinity College Dublin, é associada ao Fundo Norueguês para os Direitos Humanos, faz parte do Conselho Consultivo do Centro de Ética na Vida Pública da Escola de Filosofia da University College Dublin e compõe o Irish Council for Civil Liberties, uma organização sem fins lucrativos dedicada a apoiar as liberdades civis e os direitos humanos na Irlanda.

Prêmios e reconhecimentos

 Prêmio Irish Life WMB Social Entrepreneur of the Year, em 2008.
 Prêmio Irish Tatler Woman of the Year Special Recognition, em 2011.
 Prêmio da Ordem Nacional da Legião de Honra, em 2014, maior honra que pode ser concedida pelo governo francês, por seu trabalho com os direitos humanos.
 Diploma honorário em Direito pela Trinity College Dublin, em 2014.
 Prêmio Franco-German for Human Rights and the Rule of Law, em 2016.
 Doctor Honoris Causa em Direito pela University College Dublin, em 2017.
 Prêmio Dóchas lifetime achievement, em 2019.

Naturais da Irlanda
Direitos humanos

Mary Lawlor


En química, la geometría molecular en forma de T, describe la estructura adoptada por algunos compuestos en los que un átomo central tiene tres ligandos. Por lo general, los compuestos de coordinación con un átomo central y tres sustituyentes adoptan geometrías trigonales planas o piramidales. Ejemplos de moléculas en forma de T son los trifluoruros de halógeno, por ejemplo, ClF3.

De acuerdo con la teoría RPECV la geometría en forma de T se da en moléculas de tipo AX3E2 con tres ligandos y dos pares de electrones no enlazantes sobre un átomo central. Los tres átomos exteriores se enlazan al átomo central, formando ángulos de 90° entre sí, produciendo la forma de T. De acuerdo con la teoría del enlace de valencia, las moléculas en forma de T poseen hibridación sp3d.

Generalmente se acepta que el orbital d no contribuye a la unión de estas moléculas, que pueden ser descritas de modo más simple mediante la teoría de orbitales moleculares.

Véase también
 Método AXE

Enlaces externos

Centro de estructura molecular de la Universidad de Indiana
Simetrías de grupo puntual. Ejemplos interactivos.
Modelado molecular
Visualización de estructura plana trigonal animada

Referencias

Geometría molecular

Geometría molecular en forma de T


Trinity College is a private liberal arts college in Hartford, Connecticut. Founded as Washington College in 1823, it is the second-oldest college in the state of Connecticut.

Coeducational since 1969, the college enrolls 2,235 students.  Trinity offers 41 majors and 28 interdisciplinary minors. The college is a member of the New England Small College Athletic Conference (NESCAC).

History

19th century

Bishop Thomas Brownell opened Washington College in 1824 to nine male students and the vigorous protest of Yale alumni. A 14-acre site was chosen, at the time about a half-mile from the city of Hartford. Over time Bushnell Park was laid out to the north and the east, creating a beautiful space.

The college was renamed Trinity College in 1845; the original campus consisted of two Greek Revival buildings.  One of the Greek Revival buildings housed a chapel, library, and lecture rooms.  The other was a dormitory for the male students who attended the college.

The site next to Bushnell Park, where Trinity College then stood, was deemed an ideal location for building a statehouse. So the trustees were persuaded to sell the entire campus to the city in 1872 for $600,000.  The trustees moved the college to an 80-acre site on a ridge on the western edge of Hartford. Then-president Abner Jackson hired an English architect to draw up plans for an entire campus. Construction of the new campus was begun under the presidency of Thomas Ruggles Pynchon (1874–1883).

In 1872, Trinity College was persuaded by the state to move from its downtown "College Hill" location (now Capitol Hill, site of the state capitol building) to its current  campus a mile southwest. Although the college sold its land overlooking the Park River and Bushnell Park in 1872, it did not complete its move to its Gallows Hill campus until 1878. The original plans for the Gallows Hill site were drawn by the noted Victorian architect William Burges but were too ambitious and too expensive to be fully realized. Only one section of the proposed campus plan, the Long Walk, was completed.

By 1889, the library contained 30,000 volumes, and the school boasted over 900 graduates. Enrollment reached 122 in 1892.

20th century
President Remsen Ogilby (1920–1943) enlarged the campus, and more than doubled the endowment. The faculty grew from 25 to 62, and the student body from 167 to 530 men. Under President Keith Funston (1943–1951), returning veterans expanded the enrollment to 900.

In 1962, Connecticut Public Television (CPTV) began its first broadcasts in the Trinity College Public Library, and later in Boardman Hall, a science building on campus.

In 1968, the trustees voted to withdraw from the Association of Episcopal Colleges.

Also in 1968, the trustees of Trinity College voted to make a commitment to enroll more minority students, providing financial aid as needed. This decision was preceded by a siege of the administrative offices in the Downes and Williams Memorial buildings during which Trinity students would not allow the president or trustees to leave until they agreed to the resolution.

Less than one year later, Trinity College became coeducational and admitted its first female students, as transfers from Vassar College and Smith College.

Academics

Trinity offers three degrees: the B.A., B.S., and M.A. (in a few subjects). The college offers 41 majors, as well as the options of creating a self-designed major or adding an interdisciplinary or departmental minor. Trinity is part of a small group of liberal arts schools that offer degrees in engineering. Trinity has a student-to-faculty ratio of 9:1. Its most popular undergraduate majors, by number out of 517 graduates in 2022, were:
Political Science and Government (80)
Economics (64)
Psychology (41)
Econometrics and Quantitative Economics (38)
Engineering (28)
Neuroscience (24)
Biology/Biological Sciences (23)

Trinity College, Rome Campus
Trinity College, Rome Campus (TCRC), is a study abroad campus of Trinity College. It was established in 1970 and is in a residential area of Rome on the Aventine Hill close to the Basilica of Santa Sabina within the precincts of a convent run by an order of nuns.

Admissions

The 2020 annual ranking by U.S. News & World Report categorizes Trinity as "more selective".

For the Class of 2022 (enrolling fall 2018), Trinity received 6,096 applications, accepted 2,045 (33.5%) and enrolled 579.

As of fall 2015, Trinity College does not require the SAT or ACT for students applying for admission.  Of the 31% of enrolled freshmen submitting SAT scores, the middle 50% range was 630–710 for evidence-based reading and writing, and 670–750 for math, while of the 23% of enrolled freshmen submitting ACT results, the middle 50% range for the composite score was 29–32.

Rankings and reputation

In 2022, Forbes magazine ranked Trinity College 12th amongst all liberal arts universities and 62nd amongst all colleges and universities. U.S. News & World Report ranked Trinity 39th in its 2022 ranking of best national liberal arts colleges in the United States. It was also ranked 46th for best value school. However, these US News rankings likely reflect that Trinity joined the "Annapolis Group" in August 2007, an organization of more than 100 of the nation's liberal arts schools, in refusing to participate in the magazine's rankings. Trinity College is accredited by the New England Commission of Higher Education.

In 2016, authors Howard and Matthew Greene continued to include Trinity in the third edition of Hidden Ivies: 63 Top Colleges that Rival the Ivy League. In addition, The Princeton Review has given Trinity a 93 (out of 99) for selectivity and in 2017 named Trinity as a best value college. Money.com magazine ranked Trinity College 55th among all colleges and universities in the nation.

Academic regalia
Trinity followed the European pattern of using academic regalia from its foundation, and was one of only four US institutions (all associated with the Episcopal Church) to assign gowns and hoods for its degrees in 1883. There were six degrees awarded at the time, all taking a black gown of silk or stuff and a hood of black silk lined according to the degree: BA white silk, MA dove-colored silk, BD crimson silk, DD scarlet silk, LLD pink silk, MusD purple silk.

In 1894, a year before the introduction of the intercollegiate code on academic costume, the college brought in a new scheme of academic regalia. The hoods and gowns followed the shape of those used at the University of Oxford except that the hood for Doctors of Divinity was of the shape used at the University of Cambridge.

A variety of different colours and fabrics were used for the hoods: BA black stuff edged palatinate purple, BS black stuff edged light blue silk, BLitt black stuff edged russet brown silk, BD black silk edged scarlet silk (not in use by 1957), LLB black silk edged dark blue silk (not in use by 1957), MusB black silk edged pink silk (not in use by 1957), MA black silk lined palatinate purple silk, MS black stuff lined light blue silk, DD scarlet cloth lined black silk, DLitt scarlet silk-lined russet brown silk, LLD scarlet silk lined dark blue silk, DCL crimson silk lined black silk, MusD white silk-lined pink silk, DSc black silk lined light blue silk, PhD black silk lined people silk (not in use by 1957), MD scarlet silk lined maroon silk (not in use by 1957).

DPH black cloth lined salmon pink silk (1945), DHLitt scarlet silk-lined people silk (1947), DHum white silk-lined crimson (1957), and DST scarlet silk-lined blue with a gold chevron (1957) were later added.

As of 2018, the hoods for doctorates (except the PhD and MD) and for the MMus remain in use for honorary degrees, with the further addition since 1957 of the DFA wrote lined white with a red Chevron.

Student life

Mascot

Trinity's mascot, the bantam, was conceived by Joseph Buffington, class of 1875, who was a federal judge and trustee of the college.

Student publication

The Trinity Tripod, founded in 1904, is Trinity College's student newspaper.

Fraternities and sororities

Officially, approximately 18% of the student body are affiliated with a Greek organization.

In 2012, then-president James F. Jones proposed a social policy for Trinity College which made a commitment, among other things, to require all sororities and fraternities to achieve gender parity within two years (i.e., for each sorority and fraternity to have an equal number of male and female members) or face closure. Trinity College's co-ed mandate for fraternities and sororities was withdrawn in September 2015 and replaced with the "Campaign for Community" effort to establish more inclusive social traditions on campus.

Trinity currently has the following sororities and fraternities:

 Alpha Chi Omega (A Chi O), founded as the Order of the Elms in October 2016 and received affiliation with the NPC in May 2017
 Alpha Chi Rho (Crow), founded at Trinity College in 1895
 Alpha Delta Phi (Alpha Delt)
 Alpha Epsilon Pi (AEPi) Tau Beta Chapter
 Alpha Kappa Alpha (AKA)
 Cleo of Alpha Chi (Cleo)
 Kappa Kappa Gamma (Kappa)
 Kappa Sigma (Kappa Sig)
 Lambda Alpha Upsilon (ΛΑΥ)
 Lambda Pi Upsilon (Lambda Divas)
 Pi Kappa Alpha (Pike)
 Psi Upsilon (Psi U)
 St. Anthony Hall  (The Hall or St. A's)
 Zeta Omega Eta, founded at Trinity College in 2003

Hartford campus

Long Walk buildings
The first buildings completed on the current campus were Seabury and Jarvis halls in 1878. Together with Northam Towers, these make up what is known as the "Long Walk". These buildings are an early example of Collegiate Gothic architecture in the United States, built to plans drawn up by William Burges, with F.H. Kimball as supervising architect.  The Long Walk has been expanded and is connected with several other buildings.  On the northernmost end there is the chapel, whose western side is connected to the Downes and Williams Memorial building. Heading south, the next building is Jarvis Hall, named after Abraham Jarvis.  Jarvis becomes Northam Towers heading south, then Seabury Hall.  Seabury Hall, named for Samuel Seabury, is connected to Hamlin Hall.  To Hamlin's east is Cook, then Goodwin and then Woodward.  The dormitories on the Long Walk end there, and the terminal building on the south end of the long walk is Clement/Cinestudio.  Clement is the chemistry building; Cinestudio a student run movie theater. If one travels to the south of Hamlin there will be Mather Hall and the Dean of Students Office.

Main quadrangle

Trinity's campus features a central green known as the Main Quad, designed by famed architect Frederick Law Olmsted. The large expanse of grass is bound on the west by the Long Walk, on the east by the Lower Long Walk, on the north by the chapel, and on the south by the Cook and Goodwin-Woodward dormitories. While a central green is a feature of many college campuses, Trinity's is notable for its unusually large, rectangular size, running the entire length of the Long Walk and with no walkways traversing it. Trees on the Quad have been planted in a 'T' configuration (for Trinity) with the letter's base at the statue of Bishop Brownell (built 1867). and its top running the length of the Long Walk.

Film
Cinestudio is an art cinema with 1930s-style design. An article in the Hartford Advocate described this non-profit organization, which depends solely on grants and the efforts of volunteer workers who are paid in free movies.

Music
Trinity also hosts the annual Trinity International Hip Hop Festival. A three-day celebration of global hip hop culture, the festival features lectures, panel discussions, workshops and live performances. The festival was founded in 2006 with the goal of unifying Trinity with the city of Hartford.

Since 2006, the station has broadcast the Trinity Samba Fest from the Hartford waterfront featuring regional and international talent.

Notable alumni

Trinity College's distinguished alumni include many influential and historical people, including governors, US Cabinet members, federal judges, political commentators and journalists, and senior executives in business and industry.

Notable alumni of Trinity College includes:

 Kristine Belson, Class of 1986, president of Sony Pictures Animation and Oscar-nominated film producer (The Croods)
 S. Prestley Blake, co-founder of Friendly's
 Joseph Buffington, judge, United States Court of Appeals for the Third Circuit
 Tucker Carlson, Class of 1991, political commentator, co-founder of The Daily Caller, host of Fox News Channel's Tucker Carlson Tonight, host of Fox Nation's Tucker Carlson Today
 Tom Chappell, founder of Tom's of Maine
 Martin W. Clement, president of the Pennsylvania Railroad Company, 1935 to 1948.
 Percival W. Clement, 57th Governor of Vermont
 Thomas R. DiBenedetto, president of Boston International Group, owner and former chairman of AS Roma
 David Gottesman, billionaire, founder of First Manhattan Co., and member of Berkshire Hathaway's board of directors
 Henry McBride, fourth Governor of Washington State
 Mary McCormack, actress (In Plain Sight, The West Wing). Her two siblings are also Trinity graduates. Bridget McCormack is Chief Justice of the Michigan Supreme Court, and Will McCormack is an actor.
 Mitchell M. Merin, former president and chief operating officer of Morgan Stanley Investment Management
 James Murren, chairman of the board and chief executive officer of MGM Resorts International
 Neil Patel, American lawyer, conservative political advisor to Vice President Dick Cheney, publisher and co-founder of The Daily Caller
Gregory Anthony Perdicaris, first U.S. Consul to Greece
 Charles R. Perrin, chairman of Warnaco, former chairman and CEO of Avon Products and of Duracell
 Rachel Platten, singer-songwriter
 William C. Richardson, board director of Exelon; former president of Johns Hopkins University
 Jane Swift, Class of 1987, former Governor of Massachusetts
 J. H. Hobart Ward, US Army general
 Jesse Watters, Class of 2001, conservative commentator, host of Jesse Watters Primetime, and co-host of The Five on Fox News
 John Williams, eleventh presiding bishop of the Episcopal Church in the United States
 Leo Wise (1849–1933), newspaper editor and publisher
 Charles C. Van Zandt, 34th Governor of Rhode Island

References

External links

 Hartford, Connecticut: Landmarks~History~Neighborhoods | Trinity College

Education in Hartford, Connecticut
Educational institutions established in 1823
Liberal arts colleges in Connecticut
Universities and colleges in Hartford County, Connecticut
Tourist attractions in Hartford, Connecticut
Private universities and colleges in Connecticut

Trinity College (Connecticut)


Enigma (stroj), porodica njemačkih strojeva iz Drugog svjetskog rata koji su se rabile za šifriranje/dešifriranje poruka za poslovne, vojne i diplomatske svrhe.
 Enigma (list), zagonetačka revija iz Zagreba
 Enigma (rod), rod algi.

Enigma


Roberto Carlos da Silva Rocha (d. 10 Nisan 1973, Garça, São Paulo), şu anda Real Madrid'in uluslararası futbol elçisi olarak çalışan Brezilyalı eski millî futbolcu ve teknik direktördür.

Kulüp kariyeri

Futbola ilk adımı 1993'te Sao Paulo bölgesi takımlarından Palmeiras'ta atan Carlos, ülkesindeki Palmeiras takımında yıldızı parladıktan sonra millî takıma çağrılmış, burada adının duyulmasının ardından Internazionale'e transfer olmuştur. Daha sonra Real Madrid'e transfer olmuş ve burada 11 sene takımına hizmet etmiştir.

Fenerbahçe'deki ilk resmî karşılaşması 2007 Türkiye Süper Kupası finali olmuştur. Kupa mücadelesi 2-1'lik Fenerbahçe üstünlüğü ile sona ererken, bu kupa Roberto Carlos'un Fenerbahçe'deki ilk kupası olmuştur. Fenerbahçe'deki ilk golünü Fenerbahçe-Sivasspor maçında kafayla attı. Bu golü, futbol kariyerinde kafa ile attığı üçüncü goldür. İkinci golünü ise Hacettepespor'a sağ ayağıyla ceza sahası içerisinden attı.Ve ilk frikik golünü 30 metreden Konyaspor'a attı.
1996'ta Avrupa futboluna geçiş yapan futbolcu, Serie A'nın önde gelen kulüplerinden Internazionale'e ve bir yıl ardından da efsaneleştiği takımlardan biri olan Real Madrid'e geldi.

Carlos 2 Ağustos 2005'te Brezilya vatandaşlığının yanına bir de İspanyol vatandaşlığı ekledi. Bu sayede Real Madrid'te Avrupalı futbolcu statüsünde forma giymeye başlayan Carlos, takımının da açılan kontenjan ile millî takımdan arkadaşı Robinho'yu almasını sağladı.

Carlos, 2007-2008 sezonu için sözleşmesinin bittiği Real Madrid'den ayrılarak bonservis bedeli olmaksızın Fenerbahçe ile bir yılı opsiyonlu olmak üzere iki yıllık sözleşme imzalamıştır. Ancak Brezilya'nın Corinthians takımına ara transfer döneminde gitmiştir. 19 yaşındaki oğlu Ricardo Alvellio Carlos Da Silva da Palmeiras'ın başarısı için top koşturuyor.

Corinthians'la sözleşmesini karşılıklı olarak fesheden Roberto Carlos, daha sonra Rusya'ya bağlı Dağıstan takımı olan Anzhi Makhachkala'ya transfer oldu. Rus kulübü, Carlos ile 2 yıllığına 10 milyon Euro'luk sözleşme imzalamıştır. Bir defansif orta saha pozisyonunda oynayan Carlos, 8 Mart 2011 tarihinde Anzhi'nin kaptanı olmuştur. 25 Nisan 2011'de Roberto Carlos 58. dakikada Dinamo Moskva ile 2-2 berabere kaldıkları maçta Anzhi'nin ilk golünü atmıştır.

2011-2012 sezon ortasında Roberto Carlos futbolu bırakma kararı almıştır ve Anzhi'nin sportif direktörü olarak çalışmaya başlamıştır.

2013-2014 senesi için Sivasspor ile 2 seneliğine anlaşmıştır. Fakat başarısız olduğu düşünülerek sözleşmesi feshedilmiştir. 2014-2015 sezonunu ikinci yarısı ve opsiyonlu olarak 2015-2016 sezonu dahil olmak üzere Roberto Carlos Akhisar Belediyespor ile 1,5 yıllık sözleşmeye imza attı. Fakat sezon sonu anlaşması karşılıklı olarak feshedilmiştir. 2015-2016 sezonu öncesi ise Hindistan kulübü Delhi Dynamos ile sözleşme imzaladı.

Millî takım kariyeri

16 yaşındayken A Takıma yükseldi. 16 yaşında Brezilya 20 yaş altı millî futbol takımına giren Carlos, Brezilya millî futbol takımı ile çıktığı 125 maçta 11 gol attı.

1996 Yaz Olimpiyatları'nda millî takımın bir parçası olan Carlos, bronz madalyanın sahibi oldu. Brezilya millî takımı ile ilk maçına ise 26 Şubat 1996 tarihinde ABD karşısında çıktı. Haziran 1997'de ise 34 metreden Fransa'ya kaydettiği golle kariyerinin en güzel gollerinden birine imza attı; Fransa barajını aşan topun auta çıkacağı düşünülürken, muhteşem bir falso alan top Didier Deschamps'ı aştı ve Fabien Barthez'i de sabit bir şekilde bırakarak ağlarla buluştu.

1998 FIFA Dünya Kupası'nda Roberto Carlos, Fransa ile yaptıkları ve kaybettikleri final maçı da dahil toplam 15 maça çıktı, 20 gol kaydetti. 2002 FIFA Dünya Kupası'nda 7 maça çıkan Roberto Carlos Çin'i 4-0 yendikleri maçta 25 metreden bir gol kaydetti. Almanya ile oynadıkları final maçında da Roberto Carlos ilk 11'deki yerini aldı ve kupa da Brezilya'nın oldu. 2006 FIFA Dünya Kupası'nın çeyrek finalinde Fransa'ya elenen Brezilya'da Roberto Carlos, millî formaya veda ettiğini açıkladı.

Teknik direktörlük kariyeri
2011 sezonunda Anzhi Makhachkala takımında Futbolcu-teknik direktör olarak antrenörlüğe başlayan Carlos, 2011-12 sezonundan 2012-13 sezonu sonuna kadar Sportif direktörlük görevini yapan Brezilyalı, 2012-13 sezon sonunda Teknik direktörlük yapmak istediğin açıklamıştır. Sivasspor'da Rıza Çalımbay'ın görevine son verilmesinin ardından hedefteki ilk teknik direktör adayı olan Carlos, 2 Haziran 2013 günü İstanbul'a gelmiş, 3 Haziran 2013 günü ise Sivas 4 Eylül Stadyumu'nda düzenlenen imza töreninde 2 yıllık sözleşme imzalamıştır. Carlos'un yardımcılığını ise bir dönem Luis Aragonés'le çalışan Brezilyalı Cesar Domingos ve Sefer Yılmaz'ın kaleci antrenörlüğünü bir dönem Bülent Uygun'la Sivasspor'da kaleci antrenörlüğü yapan Murat Göksu'nun ve Sportif direktörlüğün ise Sivasspor'un eski oyuncusu Murat Erdoğan'ın yapacağı açıklanmıştır. Carlos imza töreninde taraftarların Şampiyon yap bizi Roberto Carlos tezahuratlarının ardından Evet ! Sizi Şampiyon yapacağım ifadelerinde bulunmuştur. Carlos, 21 Aralık 2014 tarihinde yapılan toplantı sonucu Sivasspor'daki teknik direktörlük görevinden ayrıldı.
2 Ocak 2015 günü kulüp tarafından yapılan açıklamaya göre, Roberto Carlos Akhisar Belediyespor teknik direktörlüğü görevine getirildi.

Doping suçlamaları
2017 yılında, Alman yayın istasyonu ARD'nin araştırmacı gazetecilerinin raporunda, Carlos'u yıllarca tedavi ettiğini iddia eden doktor Júlio César Alves de dahil olmak üzere Brezilya'da doping uygulamalarını ortaya çıkarıldı. Carlos iddiaları reddetti.

Özel hayatı
24 Haziran 2005'te Roberto Carlos canlı bir radyo röportajı yaparken iki silahlı tarafından soyuldu. Yaralanmadı ama saatini ve cep telefonunu aldılar.

2 Ağustos 2005'te Brezilya vatandaşlığının yanında İspanya vatandaşlığını aldı. Bu, Real Madrid için önemli oldu, çünkü artık Avrupa Birliği oyuncusu olarak sayıldı ve kulübün AB üyesi olmayan oyuncular için izin verilen üç slottan birini açtı ve Real Madrid'in Brezilyalı yıldız Robinho'ya transfer sözleşmesini imzalamasını sağladı.

Roberto Carlos'un João Afonso adında bir oğlu var. 38. yaş gününde Anji takımının sahibi Süleyman Kerimov'un ona Bugatti Veyron aldığını bildirdi. Roberto Carlos'un 9 çocuğu bulunmaktadır.

Ekim 2017'de 44 yaşında, kızı Giovanna bir oğul dünyaya getirerek büyükbaba oldu.

Başarıları
Brezilya

 Olimpiyat Oyunları üçüncülüğü: 1996
 Copa América: 1997, 1999
 FIFA Konfederasyonlar Kupası : 1997
 FIFA Dünya Kupası ikinciliği: 1998
 FIFA Dünya Kupası : 2002

Palmeiras
 Brezilya Série A : 1993, 1994
 Kupa Torneio Rio-São Paulo : 1993
 Campeonato Paulista : 1993, 1994

Real Madrid
 La Liga : 1996-97, 2000-01, 2002-03, 2006-07
 Supercopa de España : 1997, 2001, 2003
 UEFA Şampiyonlar Ligi : 1997-98, 1999-00, 2001-02
 UEFA Süper Kupası : 2002
 Kıtalararası Kupa : 1998, 2002

Fenerbahçe
 Türkiye Süper Kupası : 2007, 2009

Bireysel
 1997 FIFA yılın en iyi 2. oyuncusu (FIFA dünyada yılın futbolcusu ödülü)
 2002 Avrupa'da yılın en iyi 2. oyuncusu(Ballon d'Or ödülleri)
 UEFA Futbol Ödülleri En iyi Defans Oyuncusu Ödülü : 2002, 2003
 2004: FIFA 100
 2008: Altın Ayakkabı

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Roberto Carlos: the BEST Goals
 Roberto Carlos: website oficial

 Sambafoot profile
 Profile at fenerbahce.org

 FootballDatabase provides Roberto Carlos's profile and stats

Brezilyalı gurbetçi futbolcular
Brezilya millî futbol takımı futbolcuları
SE Palmeiras futbolcuları
FC Internazionale Milano futbolcuları
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
Real Madrid CF futbolcuları
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
Türkiye'deki Brezilyalı gurbetçiler
SC Corinthians Paulista futbolcuları
Rusya'daki gurbetçi futbolcular
Serie A futbolcuları
1997 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
FIFA Konfederasyonlar Kupası kazanan futbolcular
1973 doğumlular
Fenerbahçe SK yabancı futbolcuları
Brezilyalı futbolcular
1996 Yaz Olimpiyatları futbolcuları
1998 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
FIFA 100
Yaşayan insanlar
FK Anji futbolcuları
Defans futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
La Liga futbolcuları
Rossiyskaya Premyer-Liga futbolcuları
İspanya vatandaşlığına kabul edilenler
FIFA Dünya Kupası kazanan futbolcular
İtalya'daki Brezilyalı gurbetçiler
İspanya'daki Brezilyalı gurbetçiler
Rusya'daki Brezilyalı gurbetçiler
Akhisarspor teknik direktörleri
Süper Lig teknik direktörleri
Sivasspor teknik direktörleri
São Paulo doğumlu sporcular
1993 Copa América futbolcuları
1995 Copa América futbolcuları
1997 Copa América futbolcuları
1999 Copa América futbolcuları
Brezilyalı gurbetçi teknik direktörler
Brezilyalı teknik direktörler
Série A (Brezilya) futbolcuları
Copa América kazanan futbolcular
Türkiye'deki gurbetçi teknik direktörler
Bronz Olimpiyat madalyalı Brezilyalı sporcular
Brezilyalı Olimpiyat futbolcuları
São Paulo (eyalet) doğumlular
União São João EC futbolcuları
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular
Brezilya 20 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Bronz Olimpiyat madalyalı futbolcular
Bek futbolcular
Hindistan'daki gurbetçi teknik direktörler
Hindistan'daki gurbetçi futbolcular
FIFA Century Club
Indian Super League teknik direktörleri
Indian Super League futbolcuları
1996 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar

Roberto Carlos


was a town located in Iyo District, Ehime Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 5,202 and a density of 83.67 persons per km². The total area was 62.17 km².

On April 1, 2005, Futami, along with the town of Nakayama (also from Iyo District), was merged into the expanded city of Iyo.

External links

Dissolved municipalities of Ehime Prefecture
Iyo, Ehime

Futami, Ehime


Hori (auch Hori I; † vor 1176 v. Chr.) war ein altägyptischer Wesir der 19. und 20. Dynastie.

Er war der Sohn des Hohenpriesters von Memphis Hori und Enkel des Prinzen Ramses' II. Chaemwaset.

Hori diente zunächst als Wesir unter Sethos II. in Memphis, bis er von Siptah nach Theben versetzt wurde. Dort verwaltete er den Totentempel des Königs. Zudem leitete er Bauarbeiten in der thebanischen Nekropole und Steinbrucharbeiten in Gebel el-Ahmar sowie bei Assuan. Horis Amtszeit war relativ lang. Er überstand das Ende von Königin Tausret und war noch unter Sethnacht und Ramses III. im Amt. Er dürfte vor dem 12. Regierungsjahr von Ramses III. gestorben sein, da zu diesem Zeitpunkt bereits Wesir Ta belegt ist.

Siehe auch
 Liste der Wesire des alten Ägypten

Literatur

Einzelnachweise

Altägyptischer Beamter (Neues Reich)
Wesir (Altes Ägypten)
19. Dynastie (Ägypten)
20. Dynastie (Ägypten)
Geboren im 13. Jahrhundert v. Chr.
Gestorben im 12. Jahrhundert v. Chr.
Mann

Hori (Wesir)


Aphelia može označavati:
 Aphelia (Plantae) R.Br., biljni rod iz porodice Restionaceae R.Br.
 Aphelia (Animalia) Hübner, [1825], rod leptira iz porodice Tortricidae

Aphelia


The Usos (de asemenea, cunoscuți sub numele de The Uso Brothers) (22 August din 1985) sunt un duo de wrestling profesionist , care constă din doi frați gemeni Jimmy și Jey Uso care lucrează in WWE.

Prin-tre realizările sale, se află o centură de Campioni în Perechi din Florida FCW și două Campionate în Perechi de WWE.

Jimmy (numele său real este Jonathan Solofa Fatu) și Jey (numele real Joshua Samuel Fatu) sunt cei doi fii gemeni ai lui Rikishi , și fac parte din familia samoană Anoa' i. De asemenea, sunt nepoții defunctului wrestler Umaga, veri wrestler-ului Roman Reigns și, de asemenea, al luptătorului profesionist și actor The Rock.

În Wrestling
 Manevre de final
 Double Samoan Spike (Dublu degetul în gât thurst) 2007-2007
 Uso Splash (Scufundări Splash) - 2011-prezent
 Tequila sunrise 2016-prezent
 Samoa kick / King Side Kick (lovitură de Savate) - 2010-prezent
 Flapjack în Samoan Drop -

Campionate și realizări
 Florida Championship Wrestling
 FCW Florida Tag Team Championship (1 data)

 WWE
 WWE Tag Team Championship (de 2 ori)
 WWE SmackDown Tag Team Championship (5 ori, prezent)
 Slammy Award pentru Echipa Anului (2014, 2015)

Referințe

Echipe și stable-uri din WWE

The Usos


Buzenval () is a station on Line 9 of the Paris Métro, under the Rue de Buzenval in the 20th arrondissement.

The station was opened on 10 December 1933 with the extension of the line from Richelieu–Drouot to Porte de Montreuil. The street which gives its name to the station is itself named after the village of Buzenval, now part of the Hauts-de-Seine commune of Rueil-Malmaison, west of Paris. This is where the Battle of Buzenval of the Siege of Paris, part of the Franco-Prussian War, took place on 19 January 1871.

The "Tarzan" of "Buzenval" was the nickname of Laurent Dauthuille, a boxer of the 1950s.

Station layout

References
Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in the 20th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1933

Buzenval station


Héctor Zayas Chardón (22 de noviembre de 1916 - 15 de mayo de 2010) fue un cooperativista puertorriqueño cuyos aportes al movimiento cooperativo, tanto en Puerto Rico como fuera, tuvieron gran trascendencia para el desarrollo y bienestar del movimiento. Muchos de sus aportes e ideas aún tienen vigencia.

Biografía
Cursó sus estudios primarios y medios en su natal Ponce. Luego ingresó en el Colegio de Agricultura y Artes Mecánicas de Mayagüez y ahí obtuvo un bachillerato en Artes Mecánicas. En la Universidad de Cornell obtuvo una maestría en la Escuela Graduada de Ciencias Agrícolas. Contrajo matrimonio con la Dra. Esther Seijo Tizol con quien tuvo tres hijos: Héctor Francisco, Francisco y Luis José. En 1988, muere su esposa la Dra. Esther Seijo y es entonces cuando su padre Héctor, conocido y querido por sus hermanos jayuyanos, decide ordenarse como sacerdote diocesano, de la Diócesis de Presbiterio de Arecibo en el año 1995. Y a su avanzada edad, aun oficiaba misa ocasionalmente en la Capilla San Bernardo del Barrio Mameyes de Jayuya.

Trayectoria en el cooperativismo
Don Héctor, comenzó sus pasos en el cooperativismo en la División de Economía y Cooperativas en el Servicio de Extensión Agrícola de la Universidad de Puerto Rico. Allí, tuvo el privilegio de ser parte de la comisión especial que el gobierno de Puerto Rico envió, en 1945, a Nueva Escocia, creada con el propósito de estudiar el movimiento cooperativo en dicha nación y proponer alternativas cooperativistas viables para Puerto Rico. La aportación de don Héctor, como resultado de esta experiencia, fue vital para la aprobación de leyes que dieron paso al desarrollo del movimiento cooperativista puertorriqueño que hoy conocemos.

Entre otros aportes, contribuyó a la promoción y creación de:
 Ley General de Sociedades Cooperativas de Puerto Rico
 Ley de Sociedades Cooperativas de Ahorro y Crédito de Puerto Rico
 Banco Cooperativo de Puerto Rico
 La incorporación de cursos de cooperativismo en las escuelas públicas y en la Universidad de Puerto Rico
 La creación de un Departamento de Cooperativas para el fomento y educación cooperativista
 La estructuración de una oficina para reglamentar y fiscalizar las cooperativas organizadas

Posiciones ejecutivas
Héctor fue un cooperativista que ha desempeñado posiciones ejecutivas en casi todas las agencias gubernamentales relacionadas con el movimiento cooperativo:
 Director del Departamento de Economía del Servicio de Extensión Agrícola de la Universidad de Puerto Rico
 Subdirector de la Administración de Programas Sociales de la Autoridad de Tierras
 Subsecretario del Departamento de Agricultura
 Director y profesor del Instituto de Cooperativismo de la Universidad de Puerto Rico
 Colaboró en la organización e integración de las diferentes oficinas que fomentan, desarrollan y fiscalizan las cooperativas bajo una agencia gubernamental: la Administración de Fomento Cooperativo
 Presidente ejecutivo del Banco Cooperativo
 Organizó la oficina del Inspector de Cooperativas y fue su primer inspector y participó en la organización del Programa de Seguros de Acciones y Depósitos (PROSAAD COOP) que luego se transformaría en COSSEC.

A nivel internacional
Las ejecutorias de don Héctor fueron de una trascendencia notable entre los importantes logros podemos señalar los siguientes:
 Tesorero de la junta de directores de la Sociedad Interamericana
 Presidió la delegación de Puerto Rico a la Primera Conferencia Técnica Sobre Cooperativas del Caribe celebrada en Jamaica
 Delegado de Puerto Rico al Seminario de Desarrollo Rural y Cooperativismo, celebrado en Dinamarca, Suecia y Noruega;
 Miembro de la Junta de directores de la Federación de Cooperativas de Estados Unidos
 Asistió a la conferencia del presidente John F. Kennedy sobre "Cooperativismo y el futuro de la nación"
 Administrador del programa para el desarrollo de bancos cooperativos interamericanos en Washington D.C.

A nivel de Puerto Rico
 Contribuyó a la creación de la Liga de Cooperativas.
 Director de la junta de directores de la Liga de Cooperativas
 Fomentó la creación de la Federación de Cooperativas de Seguros de Vida de Puerto Rico y fue su presidente de junta
 Organizó y presidió la Federación de Cooperativas de Ahorro y Crédito
 Participó en el Comité de Revaluación del Movimiento Cooperativo
 Participó en la Comisión de Transferencia para evaluar la transferencia de funciones gubernamentales al movimiento cooperativo
 Organizó y fue el primer presidente de la junta de directores de la Cooperativa de Ahorro y Crédito de Jayuya
 Presidente de la junta de directores de la Cooperativa de Viviendas Dos Pinos
 Director de la junta de directores de la Cooperativa Metropolitana de Consumo Dos Pinos
 Director de la junta de directores de la Cooperativa Agrícola de Jayuya
 Presidente de la junta del Banco Cooperativo de Puerto Rico

Bibliografía

Referencias

Cooperativistas
Activistas de Puerto Rico
Alumnado de la Universidad Cornell

Héctor Zayas Chardón


Sven Caspersen (født 1935) er tidligere rektor ved Aalborg Universitet.

Sven Caspersen er uddannet cand.polit. fra Københavns Universitet og flyttede i 1973 til Aalborg, hvor han blev tilknyttet det nye universitetscenter i byen, som officielt blev åbnet i 1974. Sven Caspersen blev i 1976 udnævnt til rektor for Aalborg Universitetscenter (senere Aalborg Universitet) og efterfulgte derved stedets første rektor svenskeren Jörgen Weibull. Sven Caspersen var rektor indtil 2004, hvor han blev efterfulgt af Jørgen Østergaard. Sven Caspersen var desuden som bestyrelsesformand for universitet fra 2004 til 2006.

Referencer

Professorer fra Aalborg Universitet
Danskere i 1900-tallet
Danskere i 2000-tallet
Rektorer ved Aalborg Universitet
Alumni fra Københavns Universitet

Sven Caspersen


Shunsuke Fukuda (født 17. april 1986) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Giravanz Kitakyushu.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shunsuke Fukuda


La Asamblea Constituyente de Bolivia de 2006 fue una asamblea constituyente que empezó el 6 de agosto de 2006 en Sucre, con el propósito de redactar una nueva constitución. La Asamblea aprobó la nueva Constitución Política el 10 de diciembre de 2007. Se la puso a un referéndum constitucional, y la nueva constitución entró en vigencia el 7 de febrero de 2009. Esta Asamblea Constituyente se realizó desde la Asamblea Constituyente de 1944.

Elecciones
El 2 de julio de 2006 se celebraron las elecciones de asambleístas constituyentes, donde se eligieron los 255 integrantes de la Asamblea Constituyente encargada de redactar una nueva constitución y dirimir sobre la concepción de autonomías regionales en la futura constitución.

En estas elecciones el partido del presidente Evo Morales Ayma, Movimiento al Socialismo - Instrumento Político Para La Soberanía De Los Pueblos (MAS-IPSP) obtuvo 137 escaños, pero no los dos tercios suficientes para aprobar la futura carta fundamental sin pactar con otras fuerzas.

Elecciones por circunscripción departamental

Elecciones por circunscripción territorial

Asignación de representantes

Instalación
Se instaló el 30 de agosto de 2006. Cumplió nueve meses antes de redactar el primer artículo de la nueva Constitución Política del Estado. En noviembre de 2007 las sesiones de la Asamblea Constituyente fueron trasladadas al Liceo Militar de La Glorieta.

Finalmente, fue aprobada orgánicamente la Nueva Constitución Política del Estado el 26 de diciembre de 2007 en la ciudad de Oruro, por 164 de los 255 asambleístas constituyentes, en medio de una crisis por el desconocimiento de la oposición a la legalidad de la asamblea.

Intento de toma del Liceo de La Glorieta

El Intento de toma del Liceo de La Glorieta tuvo lugar entre el 23 y el 25 de noviembre de 2007. Ocurrió en las afueras de la ciudad de Sucre, en el Castillo de la Glorieta. Fue un episodio clave de la lucha contra la aprobación de la Constitución Política del Estado de Bolivia de 2009. Los sucesos concluirían con la aprobación de la nueva constitución política, la fallida toma del Liceo y el repliegue de la fuerza policial de Sucre a Potosí en las 48 horas posteriores. El saldo final fue de tres muertos, cerca de trescientos heridos y media docena de instalaciones policiales incendiadas.

Referéndum de 2009

El referéndum constitucional de Bolivia de 2009 se realizó el 25 de enero de 2009 para ratificar la nueva Constitución tuvo una participación del 90,26% de los ciudadanos inscritos para participar, la más alta de todas las consultas electorales celebradas en el país. La Constitución Política del Estado fue aprobada con 2.064.397 votos, correspondientes a un 61,43% del total. El "no" alcanzó 1.296.175 sufragios (es decir, un 38,57%). Por su parte, los votos en blanco sumaron 1,7% y los nulos, un 2.91%.

Promulgación
La constitución resultó aprobada con un 61,43% de los votos, y fue promulgada por el presidente Evo Morales el 7 de febrero de 2009 en un multitudinario evento en la ciudad de El Alto. Tras firmar el documento. Morales dijo:

Véase también

Evo Morales presidente de Bolivia El 2006

Referencias

Enlaces externos
Documental sobre la asamblea constituyente de Bolivia

Gobierno de Evo Morales
Asambleas constituyentes
Historia de Bolivia
Historia de Bolivia por época
Bolivia en 2006


An Haworthia magnifica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karl von Poellnitz. An Haworthia magnifica in nahilalakip ha genus nga Haworthia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 H. m. acuminata
 H. m. atrofusca
 H. m. dekenahii
 H. m. magnifica
 H. m. splendens

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Haworthia

Haworthia magnifica


دزهالكا  هي مدينة في جمهورية الشيشان في روسيا. ويبلغ عدد سكانها حوالي 6791 نسمة.

مراجع

مدن الشيشان

دجالكا (الشيشان)


Aleta Ogord, brevemente también conocida como Starhawk, es un personaje ficticio, una superheroína que aparece en los cómics estadounidenses publicados por Marvel Comics. El personaje está representado en un futuro del Universo Marvel.

Michelle Yeoh interpretó a Aleta en la película del Marvel Cinematic Universe, Guardianes de la Galaxia vol. 2 (2017).

Historial de publicaciones
Aleta Ogord apareció por primera vez en The Defenders # 29 y fue creada por Steve Gerber, Sal Buscema y Vince Colletta.

Más tarde, Aleta apareció en Guardianes de la Galaxia como miembro del equipo de superhéroes titular. El escritor / artista Jim Valentino pronto rediseñó su apariencia, definió más claramente sus poderes y la separó de Starhawk. Valentino explicó: "No quería a Supergirl, y ella era, básicamente, Starhawk arrastrado. Vi varias cosas en ella: sería la mujer escultural que los fanáticos parecen requerir... Estaría un poco por encima de todos (Yondu se refirió a ella como una 'diosa', y si miras, notarás que sus pies nunca tocan el suelo). También jugaría como un catalizador para Starhawk y Vance".

Biografía
Aleta Ogord es una Arcturan que nació en el planeta Arcturus IV a fines del  de la línea de tiempo de la Tierra-691. Fue entrenada para ser agresiva y se ofendió por su débil e intelectual hermano adoptivo Stakar. Cuando se fusionó físicamente con Stakar, de modo que solo uno de ellos podía existir físicamente en cualquier momento, pasó mucho tiempo suspendida en el limbo. Ella se volvió pasiva y con el tiempo se enamoró de Stakar. El Dios Halcón permitió que los dos se separaran por un tiempo y ella dio a luz a tres niños llamados Tara, Sita y John.

El padre de Aleta, Ogord, buscó venganza en Starhawk por abandonarlo, secuestrando a sus nietos, y los convirtió en vampiros psíquicos. Los niños fueron asesinados, y Aleta estuvo en contra de Stakar por el resto de su vida, ya que sentía que él podría haberlo prevenido.

Como una aventurera y protectora, Starhawk y Aleta conocieron a los Guardianes de la Galaxia y los Defensores. Ayudaban a los héroes en la derrota de la fuerza de invasión Badoon. Starhwak se unió a los Guardianes de la Galaxia en una misión espacial, y ayudó a derrotar al Hombre Topográfico. Se revela como Stakar y Aleta se habían fusionado por primera vez en un ser compuesto como Starhawk. Ayudaron a batallar contra los atracadores de Arcturus. Starhawk se asoció con el viajero del tiempo Thor y luchó contra Korvac y sus secuaces de Amenaza. Starhwak viajó al día presente junto a sus compañeros los Guardianes, y asistió a los Vengadores en la batalla contra Korvac. Junto a los Guardianes, los Cuatro Fantásticos, Dargo y Keeper, Starhawk batalló manifestaciones del poder de Korvac en varias eras. En 3017 A.D., Starhawk y Aleta fueron en una búsqueda para encontrar el escudo perdido del Capitán América. Lucharon contra Taserface y Stark, y derrotaron a Stark. Eventualmente, Aleta derrotó y expulsó la conciencia de Stakar de su ser, y envió a Stakar de vuelta a tiempo para comenzar su ciclo de vida de nuevo.

Finalmente, Aleta y Starhwak se separaron, y ella comenzó una relación con Vance Astro, hasta que un moribundo Starhawk la reabsorbió para salvar su propia vida. Durante un tiempo, fusionado siendo solo existía en forma de nueva oscurecido de Stakar, incluso cuando Aleta tenía el control, hasta Aleta finalmente dominado a Stakar, lo envió de vuelta a su cuerpo infantil en el pasado, y asumió el manto de Starhawk. Ella conservó el título durante un breve período, hasta que regresó Stakar durante una visita a otra línea de tiempo, después de lo cual se dio por vencida el título y los poderes de Starhawk para librarse de la influencia de Stakar, Que la había hecho fría e insensible. A pesar de que todavía estaba enamorado de Vance y estaba comprometida para casarse con él, la serie terminó dejando el futuro de su relación ambigua.

Poderes y habilidades
Aleta es un miembro de la raza alienígena del planeta Arcturus IV que se ha fusionado en un ser compuesto con su hermano adoptivo Stakar por un dispositivo de energía alienígena. Aleta puede enfocar los fotones en construcciones de luz sólida (como espolones, burbujas, rampas, etc.). Ella puede volar de pie en un disco de su luz sólida y mentalmente ordenando que se eleve hacia arriba. Más tarde se le mostró a crear construcciones más complicadas y manipular (mover y cambiar el tamaño). Ella fue capaz de levantar cosas que pesan hasta 50 toneladas, así como el aumento de resistencia, durabilidad y agilidad que son comunes entre los arcturanos. Cuando se convirtió en Starhawk, Aleta ganó la habilidad de volar a velocidades que se aproximaban a la de la luz mediante el golpeteo de los antigravitones, fue capaz de sobrevivir en el vacío del espacio, Manipulación de luz para disparar explosiones de fuerza concussiva o crear escudos protectores, y mostrar precognición limitada. Posee una vida útil extremadamente larga y una inmunidad a las enfermedades más conocidas y enfermedades por radiación. Posee sensibilidad extrasensorial a los patrones de energía ya las fluctuaciones. Ella es capaz de pasar a través de la materia sólida mediante la alineación de sus propias moléculas en un patrón correspondiente a las moléculas del objeto que está tratando de pasar. Después de separarse de Stakar, ella conservó los poderes concedidos a ella a través de su fusión.
Aleta tiene conocimiento de la arqueología del planeta Arcturus IV. Ella también tiene conocimiento extenso de varias civilizaciones a través de la galaxia de la vía láctea.

En otros medios

Cine
Aleta Ogord aparece en Guardianes de la Galaxia vol. 2 (2017), interpretada por Michelle Yeoh. Ella aparece durante una escena de mitad de créditos en la que el equipo original de Yondu interactúa. La intención de presentar a los personajes es que aparezcan en futuras películas de la franquicia.

Recepción
Lucas Siegel, de Newsarama, comentó sobre la relación de Starhawk y Aleta: "Puedes pensar en él como una versión de superhéroe del protagonista del manga Ranma. Comparte su cuerpo con una mujer llamada Aleta, y cambia de un lado a otro con ella. un dispositivo bastante común en los años 80 y 90, especialmente con los personajes cósmicos (todo el trato de la persona regular que contiene todo el poder de la entidad cósmica), por lo que tiene sentido tener uno de estos en el equipo".

Referencias

Enlaces externos
 Aleta Ogord en Marvel.com
 Aleta Ogord en Marvel Wiki
 Aleta Ogord en Comic Vine

Héroes de Marvel Comics
Personajes creados por Sal Buscema
Extraterrestres de Marvel Comics
Heroínas de Marvel Comics
Personajes creados por Steve Gerber
Personajes que pueden manipular la luz
Héroes extraterrestres de Marvel Comics

Aleta Ogord


Françoise Adret (Versalles, Francia, 7 de agosto de 1920-1 de abril de 2018) fue una bailarina, maestra de danza y coreógrafa francesa.

En 1951 fundó el Ballet de la Ópera de Ámsterdam y en 1960 otro en la ciudad de Niza. En 1968 fue la maestra de compañía Ballet Théâtre Contemporain (BTC) y dirigió la creación del Ballet Concierto de Panamá en el país centroamericano; y desde 1985 hasta 1992 fue la directora del Ballet de la Ópera de Lyon.

Sucede a Pierre Lacotte como Directora Artística del Centro Coreográfico Nacional de Ballet de Lorraine en 1999, durante su gestión la danza contemporánea tuvo un nuevo impulso, difusión y constante apoyo.

Desde 1978 y hasta 1985, fue Inspector de la Danza en el Ministerio de Cultura francés.

Referencias

Bibliografía

Bailarinas de Francia
Coreógrafas de Francia

Françoise Adret


الكِيانُ الصُّهْيونِيّ والنِّظامُ الصُّهْيونِيّ مصطلحات لوصف ما يسمى إسرائيل يستخدمها معظم العرب والمسلمين. ويرى العديد من المعلقين أن هذه المصطلحات تستخدم في محاولة لنزع الشرعية عن إسرائيل من خلال التأكيد على الصهيونية، الحركة الوطنية اليهودية التي أدت إلى تأسيس إسرائيل.

المعنى والقصد
يوصف المصطلح بأنه وسيلة للتعبير عن العداء لإسرائيل ورفض الإقرار بوجودها وحرمانها من شرعيتها أو حقها في الوجود. تقول «فيرجينيا ك. تيلي» أن المصطلح يعني ضمنا إدانة فكرة الدولة اليهودية، ولكن ليس بالضرورة الوجود اليهودي. يكتب ماثيو غراي أن المصطلح ينفي إسرائيل من وضع «الدولة»، ويؤكد على فلسفة إسرائيل الصهيونية. إن استخدامه من قبل الإعلام والقادة العرب، على الرغم من أن مصطلحات أخرى «مفيدة سياسيا» على حد سواء، «يعزز من موقف الدولة المناهض لإسرائيل ونظرتها إلى إسرائيل على أنها تهديد شرير». يقول داريل جودوك، واصفا إياها بأنها «لغة مهينة وغير مباشرة»، إن هدفها هو «حرمان إسرائيل من أي مكان في أسرة الأمم». وأشار إيريك سوندكويست إلى ذلك بأنه «لفظة مشتركة»، مشيرا إلى أنه «ردد وجهة النظر العربية، التي كررها المذهب الجوهري لمنظمة التحرير الفلسطينية، أن إسرائيل لم تكن دولة على الإطلاق، بل كانت عبارة عن زائدة استعمارية غير شرعية».

الاستخدام

في وسائل الإعلام
قبل عام 1967 كان مصطلح «الكيان الصهيوني» هو المصطلح المعتاد الذي يستخدمه العرب ووسائل الإعلام العربية للإشارة إلى إسرائيل، وكان له شعبية خاصة في البث الرسمي لمصر وسوريا والأردن خلال الستينات والسبعينات. وقد استمر استخدام هذا المصطلح منذ ذلك الوقت في الصحف المصرية، والصحافة السورية، والمنار في لبنان، ووسائل الإعلام الأردنية. وهو أيضا المصطلح الوحيد لإسرائيل المستخدم في إذاعة ميديتيراني، وهي محطة إذاعية فرنسية مع جمهور يومي يبلغ حوالي 600,000 شخص يوميا «معظمهم فرنسيون من أصل عربي».

السياسي
تستخدم عبارة "الكيان الصهيوني" من قبل بعض الدول العربية، و"السياسيين والمثقفين في جميع أنحاء العالم العربي". يصفها لوتز إدزارد بأنها "المصطلح السياسي العربي التقليدي لإسرائيل"، مشيرا إلى أنها تستخدم في الوثائق الدولية العربية (خاصة العراقية). ووصف جوزيف نيفو إستخدامه في الأردن بأنه جزء من "الخطاب العربي ورفضه التقليدي لاستخدام مصطلح "إسرائيل". كتبت باربرا فيكتور الصحفية في الشرق الأوسط أنها عندما ذهبت إلى طرابلس في عام 1986 لمقابلة معمر القذافي، كان من غير القانوني استخدام أي مصطلح ما عدا "الكيان الصهيوني" للإشارة إلى إسرائيل. وقد أستخدمت بانتظام في الأمم المتحدة، من قبل (بين آخرين) ليبيا وسوريا والعراق واليمن ومنظمة التعاون الإسلامي. كما تستخدمه إيران، وجماعات مثل حزب الله، وسرايا القدس، وحماس، والسلطة الوطنية الفلسطينية، ومنظمة التحرير الفلسطينية. وقد أصبح استخدام الأخيرة له "أقل بروزا" في اواخر الثمانينات بعد إتفاقات كامب ديفيد واعتراف منظمة التحرير الفلسطينية باسرائيل، إلا أنه عاد إلى الظهور.

في أعقاب الثورة الإسلامية، كثيرا ما أشار القادة الإيرانيين إلى إسرائيل بوصفها «النظام الصهيوني».

آخرين
في كتابه بعد السماء الاخيرة: حياة الفلسطينيين، إدوارد سعيد يكتب أن أحد الفوارق بين المواطنين الفلسطينيين في إسرائيل والفلسطينيين في المناطق الفلسطينيه هو أن الأول كان يشير إلى إسرائيل «كدولة حقيقية، وليس 'الكيان الصهيوني'». ووصف في مقال لاحق استخدام العرب لهذه العبارة بأنها «سياسة حمقاء ومبددة».

انظر أيضًا
 معاداة الصهيونية
 الصراع العربي الإسرائيلي
 انتقادات للحكومة الإسرائيلية
 الوضع القانوني لدولة فلسطين
 شرعية سياسية
 شرعية إسرائيل
 الاعتراف الدولي بإسرائيل
 حق تقرير المصير
 سلامة إقليمية

المراجع

الصراع العربي الإسرائيلي
تحقير
كلمات وجمل فارسية
مستحدثات سياسية
مصطلحات سياسية في إيران
مصطلحات عربية
معاداة الصهيونية
وسائل إعلام عن الصراع العربي الإسرائيلي
وسائل إعلام عن صراع إسرائيل وإيران بالوكالة

الكيان الصهيوني


13332 Benkhoff este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13332 Benkhoff este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa în cadrul programului LONEOS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,84 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 2,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

13332 Benkhoff


Kuzgun, Kahramanmaraş ilinin Andırın ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Kahramanmaraş iline 110 km, Andırın ilçesine 36 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Andırın'ın mahalleleri

Kuzgun, Andırın


Samuel Eto'o Fils (d. 10 Mart 1981; Douala, Kamerun) santrafor mevkiinde oynamış Kamerunlu eski millî futbolcu, futbol yöneticisi ve 11 Aralık 2021'den itibaren Kamerun Futbol Federasyonu'nun şu anki başkanıdır.

Eto'o, en önemli döneminde uzmanlar tarafından dünyanın en iyi forvetlerinden biri olarak ve tüm zamanların en büyük Afrikalı oyuncularından biri olarak kabul edilir. 2003, 2004, 2005 ve 2010'da olmak üzere Yılın Afrikalı Oyuncusu ödülünü dört kez kazandı.

Kamerun millî takımının bir üyesi olan Eto'o, 2000 Olimpiyatları'nda Altın Madalya kazanan ekibin bir parçasıydı. Ayrıca 2000 ve 2002'de Afrika Uluslar Kupası'nı kazandı. Eto'o dört Dünya Kupası ve altı kez Afrika Uluslar Kupası'na katıldı. 18 golle Afrika Uluslar Kupası tarihinde tüm zamanların önde gelen golcüsü ve 118 maçta kaydettiği 56 golle Kamerun'un tüm zamanların önde gelen golcüsü ve en çok gol atan üçüncü oyuncusu oldu.

Eylül 2021'de Samuel Eto'o, Kamerun Futbol Federasyonu (Fecafoot) başkanlığına adaylığını açıkladı.

Kulüp kariyeri

Real Madrid
Samuel Eto'o 1997 yılında Real Madrid'e transfer oldu ama sadece Real Madrid B takımında antrenmanlara çıktı. Real Madrid B takımı ise AB statüsünde olmadığı için Eto'o'yu, ikinci lige yolladı sonuç olarak 1997-98 sezonu için Leganés takımında forma giydi.

Mallorca

Sonraki iki sezon birinci lig ekiplerinden Mallorca'ya kiralandı. Mallorca'da ki ikinci sezonunda 11 gol atarak ligde dikkatleri üzerine çekti.

Sezon sonunda Eto'o Real Madrid'ten ayrılarak, Mallorca kulüp tarihinin o zamana kadar en pahalı bedeli 4,4 milyon £ karşılığında bu kulübe transfer oldu. Samuel Eto'o bir röportajında;

2003 senesinde Eto'o'lu Mallorca Copa del Rey'i kazandı. Finalde Recreativo takımını 3-0 yendi. 2 gol atan Eto'o kupanın kazanılmasında önemli bir rol oynadı. Eto'o 2004 yazında Barcelona'ya 24 milyon € transfer bedeliyle transfer olana kadar, Mallorca kulübüyle ligde 54 gol atarak kulüp tarihine geçti.

FC Barcelona

Barcelona'da harika sezonlar geçirdi. 2006 ve 2009 senelerinde Barcelona ile Şampiyonlar Ligi şampiyonu oldu. Her iki şampiyonlar ligi finalinde de gol atma başarısı gösterdi. 2005-2006 sezonunda 26 gol atarak La Liga da gol kralı oldu. 2008-2009 sezonunda 30 gol atmasına rağmen 32 gol atan Diego Forlán'ın arkasından 2. sırada kaldı. Barcelona da hep sorun çıkaran oyuncu olarak gösterilen Kamerunlu yıldız 2009-2010 sezonu başında Barcelona'nın ve Inter'in golcüsü Zlatan Ibrahimović'i 40 milyon euro ve Samuel Eto'o karşılığında transfer etmesi sonucu Takas yoluyla Inter'e transfer oldu.

Eto'o, Barcelona formasıyla Real Zaragoza deplasmanında yaptığı bir karşılaşmada ırkçı saldırılara maruz kaldı ve sahayı terk etti. Olay dünya kamuoyunda da büyük yankı uyandırdı ve Zaragoza kulübü 9 bin euro para cezasına çarptırıldı. Beşiktaş'ın taraftar grubu Çarşı, İspanya'da maruz kaldığı ırkçı saldırılar nedeniyle Samuel Eto'o destek verdi. Siyah-beyazlı taraftarlar:

yazılı pankart açtı.

FC Internazionale Milano

Inter'de ilk senesinde Serie A şampiyonluğu, Coppa Italia ve Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu yaşadı. 2009 da ayrıldığı Barcelona'nın ardından gittiği Inter takımıyla da Avrupa'nın en büyük kupasını kaldırmayı başardı.

Samuel Eto'o, İtalya'da Cagliari ile Inter arasında oynanan Serie A maçında İspanya da olduğu gibi ırkçı tezahüratlara maruz kaldı. Beşiktaşlı taraftar grubu Çarşı, İtalya'da maruz kaldığı ırkçı saldırılar nedeniyle Samuel Eto'o yine destek verdi. Siyah-beyazlı taraftar

{{Alıntı|We love you Eto'o (Seni Seviyoruz Eto'o), Çarşı ırkçılığa karşı}}
yazılı pankartları açtı, Cagliari yazısının üstünde de yumruk resmi yer aldı.

 FK Anji Mahaçkala

2011-2012
Ağustos 2011'de Rusya'nın Dağıstan bölgesinin takımı Anji Mahaçkala'ya transfer olan Eto'o, yeni takımıyla 3 yıllık sözleşme imzalamıştır. Rus ekibinden yılda yaklaşık 21 milyon € kazanacak olan Eto'o için Anzhi, Inter'e 30 milyon € bonservis bedeli ödemiştir.Yılda 21 milyon Euro kazanacak!

İlk sezonunda 22 Rossiyskaya Premyer-Liga	maçında forma giyen Eto'o 13 gol atıp 6 asist yapmıştır. 1 de Kubok Rossii maçında forma giyen Eto'o toplamda 23 resmi maçta 13 gol 6 asist ile oynamıştır.

2012-2013
Rossiyskaya Premyer-Ligadaki ikinci sezonunda da başarılı bir performans gösteren Eto'o 25 Lig maçında 10 gol atıp 5 asist yapmayı başarmıştır. Anji Mahaçkala formasıyla UEFA Avrupa Liginde de forma giyen Eto'o 16 maçta 9 gol atıp 3 asist yapmıştır. Toplamda 44 resmi maçta 21 gol 8 asist ile oynamıştır.

Anji Mahaçkala formasıyla 2 sezonunda tüm resmi maçlarda 67 maçta 34 gol atıp maç başına  gol ortalaması ile oynamıştır. Eto'o ayrıca 67 maçta 14 de asist yapmıştır.

 Chelsea FC
Samuel Eto'o 29 Ağustos itibarıyla Chelsea takımına transfer olmuştur.Samuel Eto'o Chelsea takımında 29 numaralı formayı giymiştir. 2013-14 sezonunda Chelsea'de forma giyen Eto'o 21 lig maçında 9 gole imza atmıştır.

 Everton
Samuel Eto'o, 26 Ağustos 2014'te Everton ile 2 yıllık sözleşme imzaladı. 4 gün sonra çıktığı ilk maçta eski takımı Chelsea'ye 6-3 yenildikleri maçta bir gol kaydetti. Eto'o, Everton'la daha önce kazanamadığı UEFA Avrupa Ligi Kupası'nı kazanmak istiyordu ama devre arasında takımdan ayrıldı. Bu süreçte çıktığı 20 maçta 4 gol kaydetti.

 Sampdoria
27 Ocak 2015'te Eto'o, Serie A'ye döndü ve Sampdoria ile iki buçuk yıllık sözleşme imzaladı.

 Antalyaspor
Samuel Eto'o 7 Temmuz 2015'te Antalyaspor'la sözleşme imzaladı. 15 Ağustos 2015 günü Antalyaspor formasıyla ilk maçında İstanbul Başakşehir'e iki gol atmıştır.

 Konyaspor
31 Ocak 2018'de Antalyaspor'dan karşılıklı rıza ile ayrıldıktan sonra Eto'o, iki buçuk yıllık bir sözleşme ile lig rakipleri Konyaspor'a katıldı.

 Qatar SC
Ağustos 2018'de Qatar SC'ye imza attı. Şubat 2019'da bir yıl daha oynamaya devam etmek istediğini söyledi.

 Emeklilik
7 Eylül 2019'da Eto'o futboldan emekli olduğunu açıkladı.

Özel hayatı
Eto'o'nun dört çocuğu vardır: Maelle, Étienne, Siena ve Lynn. Uzun zamandır sevgilisi Georgette ile 6 Temmuz 2007'de evlendi. Georgette, ikisi de Paris'te yaşayan Siena ve Lynn'in annesidir.

Irkçılık
Eto'o deplasman maçlarında ırksal istismar yaşamıştır. Sahneyi terk etmekle tehdit ederek istismara tepki gösteren birkaç yüksek profilli günümüz oyunculardan biridir.

Şubat 2005'te, Real Zaragoza ile yapılan deplasman maçında Eto'o, topa her sahip olduğunda sahaya maymun gibi tezahürat yapmaya başlayan Zaragoza taraftarlarının ırkçı alay hareketlerine maruz kaldı. Hakem Fernando Carmona Méndez, maç raporundaki olaylardan bahsetmedi ve sadece kalabalığın davranışının "normal" olduğunu söyledi; istismarcılardan ikisi yakalandı ve diğer seyirciler tarafından polise teşhis edildikten sonra beş ay boyunca spor maçlarına girmeleri yasaklandı. Eto'o daha sonra cezanın yetersiz olduğunu ve La Romareda Stadyumu'nun en az bir yıl boyunca kapatılması gerektiğini açıkladı, ancak Afrika kökenli menajeri Frank Rijkaard da futbola konsantre olmasını ve olay hakkında konuşmayı bırakmasını söyledi. Eto'o ertesi sezon Zaragoza taraftarlarının ırkçı tezahüratları yüzünden çileden çıksa da, protesto ederek sahadan çıkmaya çalıştı. Takım arkadaşları araya girdi ve onu oynamaya devam etmeye ikna ettiler.

İspanyol kalabalığının ırkçı davranışlarının ardından Eto'o, aile üyelerini maçlara götürmeyi bıraktı. "Bu beni kişisel olarak etkileyen bir şey. Bence oyuncular, liderler ve medya güçlerini birleştirmek zorundalar, böylece hiç kimse tenlerinin rengi yüzünden aşağılanmaz. Şu anda çocuklarımın futbol maçlarına gitmemesini tercih ediyorum. Tribünlerde bir çocuğa açıklaması zor olan şeyleri dinlemek zorundalar. Buna maruz kalmamaları daha iyi" şeklinde konuştu.

17 Ekim 2010 tarihinde, Cagliari'ye karşı bir Serie A maçında, sadece üç dakika oynadıktan sonra, hakem Eto'o'ya karşı ırkçı tezahüratlar söyleyen bazı Cagliari taraftarlarına uyarı vermek için maçı durdurdu. Oyun yeniden başlatıldıktan sonra, maçın askıya alınmasını önlemek için stadyumun geri kalanının ırkçı tezahüratlarını boğmak amacıyla stadyumda yüksek sesle uyarılar yapıldı. Inter 39. dakikada Eto'o'nun attığı golle maçı 1-0 kazandı.

Millî takım kariyeri
1997 yılında henüz 15 yaşındaken Millî formayı giymeye başlayan Eto'o 2013 yılına kadar 17 yılda 112 maçta forma giyip 55 gol atmış ve maç başına  gol ortalaması ile oynamıştır.

Eto'o Türkiye'de Galatasaray ve Trabzonspor formaları da giyen Rigobert Song ile yine Türkiye'de Gençlerbirliği ve MKE Ankaragücü formaları da giyen Geremi'den sonra en çok millî olan 3.futbolcudur. Eto'o aynı zaman da Kamerun millî takım tarihinde en çok gol atan (56)'' futbolcusudur.

İstatistikleri

Kariyer istatistikleri

Millî takım istatistikleri

Millî takım golleri
NOT: Ev sahibi olarak Kamerun baz alınmıştır.

Başarıları

Kulüp
 Kamerun
 Afrika Uluslar Kupası (2): 2000, 2002
 FIFA Konfederasyonlar Kupası Final (1): 2003
 Yaz Olimpiyat Oyunları (1): 2000

 Real Madrid
 Kıtalararası Kupa (1): 1998

 Mallorca
 Copa del Rey (1): 2002-03

 Barcelona
 La Liga (3): 2004-05, 2005-06 2008-09
 Supercopa (2): 2006, 2007
 UEFA Şampiyonlar Ligi (2): 2005-06, 2008-09
 Copa del Rey (1): 2008-09

 İnter
 Serie A (1): 2009-10
 Coppa Italia (2): 2009-10, 2010-11
 Supercoppa (1): 2010
 UEFA Şampiyonlar Ligi (1): 2009-10
 FIFA Kulüpler Dünya Kupası (1): 2010

Bireysel
 Afrika Uluslar Kupası Gol Kralı: 2006, 2008
 Afrika'da yılın futbolcusu: 2003, 2004, 2005, 2010
 FIFPro Dünya Karması : 2004-05, 2005-06
 UEFA Şampiyonlar Ligi en iyi santraforu: 2006
 UEFA Yılın Takımı: 2005, 2006
 La Liga Gol Kralı: 2006
 Dünya Karması Santrafor: 2004-2005, 2005-2006
 RCD Mallorca ile Yerel ligde en çok gol:54 Gol
 Afrika Uluslar Kupası Tüm zamanların gol kralı: 16 Gol
 Kamerun'un en golcü futbolcusu
 FIFA Dünyada Yılın Futbolcusu: 3.'lük: 2005
 Pichichi Ödülü: 2006
 FIFA Kulüpler Dünya Kupası: Altın Top 2010
 Afrika'da Yılın Genç Oyuncusu: 2000
 Yılın ESM Takımı: 2004-05, 2005-06, 2008-09, 2010-11
 RCD Mallorca Tüm Zamanların En Golcüsü
 Kamerun Tüm Zamanların En Golcüsü
 2006 UEFA Şampiyonlar Ligi Finali: Maçın Adamı
 2015 Golden Foot ödülü
 Antalyaspor tarihinde Süper Lig'de en çok gol atan oyuncu REKOR (38 gol)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Samuel Eto'o Resmi Sitesi
 Samuel Eto'o Vakfı resmî sitesi
 SoccerSurfer.com - Profili

UC Sampdoria futbolcuları
1981 doğumlular
Kamerunlu futbolcular
Kamerun millî futbol takımı futbolcuları
Yaşayan insanlar
Real Madrid CF futbolcuları
RCD Mallorca futbolcuları
RCD Espanyol futbolcuları
FC Barcelona futbolcuları
FC Internazionale Milano futbolcuları
FK Anji futbolcuları
1998 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2000 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2000 Yaz Olimpiyatları futbolcuları
2001 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2002 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2004 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2006 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2008 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
La Liga futbolcuları
Serie A futbolcuları
Rossiyskaya Premyer-Liga futbolcuları
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
Rusya'daki gurbetçi futbolcular
Afrika'da Yılın Futbolcusu Ödülü sahipleri
İspanya vatandaşlığına kabul edilenler
Forvet futbolcular
Kamerunlu gurbetçi futbolcular
Altın Olimpiyat madalyalı Kamerunlu sporcular
Antalyaspor yabancı futbolcuları
Konyaspor yabancı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Türkiye'deki Kamerunlu gurbetçiler
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
İspanya'daki Kamerunlu gurbetçiler
İtalya'daki Kamerunlu gurbetçiler
Rusya'daki Kamerunlu gurbetçiler
2014 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2010 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
CD Leganés futbolcuları
Birleşik Krallık'taki Kamerunlu gurbetçiler
Chelsea FC futbolcuları
Everton FC futbolcuları
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
FIFA Century Club
Kadji Sports Academy futbolcuları
Kamerunlu Olimpiyat futbolcuları
Pichichi Ödülü sahipleri
Premier League futbolcuları
Douala doğumlu sporcular
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular
2000 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
Altın Olimpiyat madalyalı futbolcular

Samuel Eto'o


Mette Østergaard Filsø (født 27. november 1987) er en dansk forfatter. Hun har en ph.d. i kemi ved Aarhus Universitet.

Bibliografi

 Dragebjergenes Hemmelighed, forlaget Mellemgaard, 2010. Udgivet under Mette Østergaard Søberg.
 Mordet i Elverskoven, udgivet ved forlaget Forfatterskabet, 2019.
 Andrails Tjenere, udgivet ved forlaget Forfatterskabet, 2020.
 Kampen for Verdensbalancen, udgivet ved forlaget Forfatterskabet, 2023.

Referencer

Dansksprogede forfattere

Mette Østergaard Filsø


Cunene is a province of Angola. It has an area of 87,342 km2 and a population of 990,087 in 2014.

Ondjiva is the capital of the province; it was previously known as Vila Pereira d'Eça. Ondjiva is the only city in this province with the distance from Ondjiva to Luanda is 1424 km and to Lubango is 415 km. The Cunene River gave its name to the province.

Cunene lies north of the Cunene River, which forms the border between Angola and Namibia. Cunene is traversed by the northwesterly line of equal latitude and longitude.

During World War I the region was the scene of fighting in 1914–15.  The German campaign in Angola  resulted in Germany's temporary occupation of the area.

The inhabitants of the Province are overwhelmingly Ovambo pastoralists. Since the 1960s, they have been under pressure first from white settlers, and after independence from high-ranking military officers and politicians, who acquired large extensions of land which the Ovambo need for the transhumance of their cattle. The ecological, economic and social advantage of pastoralism over ranching has been known since the 1970s, but has not been sufficiently taken into account in policy making.

Municipalities
The province of Cunene contains six municipalities ():

 Cahama
 Kuroka (Curoca)
 Kuvelai (Cuvelai)
 Kwanhama (Cuanhama)
 Namakunde (Namacunde)
 Ombadja

Communes
The province of Cunene contains the following communes (); sorted by their respective municipalities:

 Cahama Municipality: – Cahama, Oxinjau (Otchinjau)
 Kuroka Municipality: – Chitado, Oncócua
 Kuvelai Municipality: – Calonga, Cuvati (Cubati), Mucolongodijo (Mukolongodjo), Mupa (Omunda)
 Kwanhama Municipality: – Evale, Môngua, Nehone-Cafima, Ondjiva, Simporo (Tchimporo-Yonde)
 Namakunde Municipality: – Melunga-Chiede, Namakunde (Namacunde)
 Ombadja Municipality: – Humbe, Mucope, Naulila, Ombala yo Mungu, Xangongo

List of governors of Cunene

In popular culture
In Call of Duty: Black Ops II, the UNITA under Jonas Savimbi assists CIA operatives Alex Mason and Jason Hudson to find the CIA remnants under Woods held by the MPLA and the Cubans.

See also
 Kunene Region in Namibia

References

External links
Official website of province governor
Information on this province at the Angolan ministry for territorial administration
Information on this province at Info Angola
Province geographical info at geoview.info

Provinces of Angola

Cunene Province


NGC 328 este o galaxie spirală barată situată în constelația Phoenix. A fost descoperită în 5 septembrie 1836 de către John Herschel.

Note

Vezi și
 NGC 327
 NGC 329

Legături externe
 NGC 328 pe spider.seds.org
 NGC 328 pe WikiSky

Galaxii spirale barate
Obiecte NGC
Constelația Phoenix
Obiecte astronomice descoperite în 1836
Obiecte astronomice descoperite de John Herschel

NGC 328


Lahad Datu, Malezya'nın Sabah eyaletinde bulunan bir şehirdir. Şehir Borneo Adası'nın kuzeydoğusunda Darvel Körfezi'nin kuzey kıyısında yer almaktadır. Şehrin nüfusu 2010 yılı itibarı ile 199,830'dur.

Lahad Datu, kakao ve palmiye yağı tarlaları ile çevrili olup aynı zamanda önemli bir kereste ihraç limanıdır. Şehre Lahad Datu Havalimanı hizmet vermektedir.

Şubat-Mart 2013 tarihleri arasında Malezyalı güvenlik güçleri ile bölgede hak iddia eden Filipinli silahlı gruplar arasında çatışmalar meydana gelmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Malezya'daki şehirler
Sabah'taki yerleşim birimleri

Lahad Datu


Svijet

Natjecanja

Svjetska natjecanja
 Od 7. do 18. siječnja – Svjetsko prvenstvo u vaterpolu u Perthu u Australiji: prvak Španjolska
 Od 10. lipnja do 12. srpnja – Svjetsko prvenstvo u nogometu u Francuskoj: prvak Francuska. Hrvatska nogometna reprezentacija osvojila brončanu medalju.
 Od 29. srpnja do 9. rujna – Svjetsko prvenstvo u košarci u Grčkoj: prvak Srbija i Crna Gora

Kontinentska natjecanja

Europska natjecanja
 Od 29. svibnja do 7. lipnja – Europsko prvenstvo u rukometu u Italiji: prvak Švedska

Osnivanja

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Natjecanja

Timski športovi

Pojedinačni športovi

Osnivanja

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti
 27. srpnja – Zlatko Čajkovski, hrvatski nogometaš (* 1923.)

Izvori

Vanjske poveznice

Šport u 1998.


Die Scottish Open 1997 im Badminton fanden vom 19. bis zum 23. November 1997 im Meadowbank in Edinburgh statt.

Medaillengewinner

Weblinks

 http://www.worldbadminton.com/shuttlenws/19971123a.html
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=4845F4AE-4466-4A2A-9BAC-67CCF867619F

Badminton 1997
1997
Badmintonwettbewerb in Edinburgh
EBU Circuit 1997/98

Scottish Open 1997


زولوتوريتشينسك  هي مدينة في مقاطعة زابايكالسكي كراي في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1708   نسمة.

مراجع

مدن زابايكالسكي كراي

زولوتوريتشينسك (سيتا)