The Tiger class were a class of three British warships of the 20th century and the last all-gun cruisers of the Royal Navy. Construction of three  cruisers (under the names Blake, Defence and Bellerophon) began during World War II but, due to post-war austerity, the Korean War and focus on the Royal Air Force over the surface fleet, the hulls remained unfinished. Against a background of changing priorities and financial constraints, approval to complete them to a modified design was given in November 1954 and the three ships – ,  and  – entered service from March 1959.

In January 1964, due to postponement of the Escort Cruiser programme, the cruisers were approved for conversion into helicopter-carrying cruisers. At first they were intended to carry four Westland Wessex helicopters for amphibious operations and anti-submarine protection operating "East of Suez" then four Westland Sea Kings for anti-submarine work. The conversion of Blake and Tiger, carried out between 1965 and 1972, was more expensive and time-consuming than expected and, with the UK Treasury opposing each cruiser's conversion, the conversion of Lion was cancelled and she was scrapped in 1975, having been used for spares for her sister ships.

Described in one book as "hideous and useless hybrids" after conversion and with limited manpower, resources, and better ships available, Tiger and Blake were decommissioned in the late 1970s and placed in reserve.  Blake was scrapped in 1982 and Tiger in 1986.

Design and commissioning

The three light cruisers that become the Tiger class came out of an order for eight 64-foot broad beam Modified and Improved Fiji-class cruisers as an immediate response to the Japanese attack on Pearl Harbor and the invasions of Siam and of British Malaya in December 1941. The order was part of the Royal Navy 1941 supplementary shipbuilding programme and 1942 estimates in April 1942  They were slightly improved models of the Ceylon (or Uganda) sub-group of the Fiji-class  ordered in late 1939 and the 63-foot beam Minotaur group ordered in the 1941 Royal Navy programme. HMS Defence, Bellerophon, Blake and Hawke were begun as Minotaur-class cruisers  in 1941–43 with three triple 6-inch gun turrets in 1944. Production of the 1942 Design Light Fleet Carriers was given priority from August 1942 by the Future Building Committee and in August 1942, four unnamed Minotaur cruisers were cancelled and their machinery, builders and building slips reallocated to light fleet carriers. Bellerophon (which became Tiger in 1945) had been ordered in May 1941 and the keel laid down at (Browns Clydebank yard) with Swiftsure and Minotaur in October 1941. Blakes keel was started at Fairfields in August 1942. While the building schedules of Minotaur, Swiftsure and Defence were unaffected; construction of Blake and Tiger slowed; Hawke was not laid down until July 1943 and the eighth was never started. The priority of the light fleet carriers, anti-submarine escorts, the battleship Vanguard at Browns, and the large fleet carrier HMS Africa (a Malta-class carrier), ordered from Fairfield effectively suspended work on Bellerophon and Blake from March 1944 to July 1945. Work on Defence was delayed by industrial relations, strikes, conditions, sub-standard facilities and low quality steel at Scotts, Greenock. The problems at Scotts and concern over the delay to Defence and the Tiger-class led the Director of Naval Construction to visit Scotts' yard in August 1943 with work stopped by striking riveters, carpenters and shipwrights  It was planned to launch Defence in April 1944 to complete in July 1945, for Hawke to launch in 1944 and commission mid-1945, with Blake and Tiger commissioning mid-1946. However only Minotaur, Swiftsure and  were completed by late 1945.  Defence, well advanced in construction, was placed in reserve without armament fitted and spent eight years moored offshore in Gareloch.

Design changes
In March 1943 it was decided to upgrade the main armament from the Mk XXIII (re-designated post war in Arabic numerals as "Mark 23") triple 6-inch turret to the dual purpose (DP) electrically-powered Mk XXIV (Mark 24) triple 6-inch on five cruisers ordered or under construction: Blake, Hawke, Tiger, Defence and Bellerophon. The guns in the new Mk 24 turret could reach a maximum of 60 degrees of elevation giving some anti-aircraft capability. The three more complete Minotaur cruisers, HMS Minotaur, Swiftsure and Superb would complete with the Mk 23 turret. In January 1943 it was decided to increase the beam of Bellerophon to .

By late 1943 the effective defeat of German surface forces and the large American cruiser construction programme made the cruiser requirement less urgent. The planned delivery of fleet carriers, the light fleet carriers, escort carriers and the new Battle-class destroyers in 1944-45 made limiting the manpower requirements and future building programme an absolute priority for Churchill by October–December 1943  The RN had more cruisers and refitted cruisers than it had crew for and as a result two new classes of 5.25-inch gun cruisers -  five 7,000 ton with three twin 5.25-inch turrets and the N2 class - were cancelled by February 1944. Tiger-class construction was slowed and periodically suspended and new class of large Neptune-class cruisers (to be armed with the same Mk 24 turrets as the Tigers and have a second battery of QF 4.5-inch Mk V guns ordered for the Daring-class destroyers) were delayed. Two new cruisers were passed to the RCN as Canada was seen as the UK's vital wartime ally; HMS Minotaur and the  cruiser  were gifted to Canada in April 1944 and  Minotaur was handed over on schedule to the RCN in June 1945.

A proposal was made in 1944 and again in February 1945 for two new cruisers and two light aircraft carriers to be delivered to the Royal Australian Navy; the UK offering HMS Defence and Blake. The offer was delayed because Australia also had a manpower problem; by mid-1945 the manpower issue had not resolved and the Allies had overwhelming naval superiority and the idea was dropped. The RAN determined the service life of its two County-class heavy cruisers could be extended to 1950-54.

In 1944–45, the RN, CNS and government thought the merging of the cruiser and destroyer categories  was too early, expensive and radical. With the planned  cancelled, the suspended ships were the only cruiser hulls available and worth considering for rearmament. By 1946, nine Mk 24 turrets were 75–80% complete with three further turrets partially complete for use with the Tiger cruisers. These turrets were a more advanced version of the wartime Mk 23 triple . The new Mk 24 6-inch mounts were interim electric turrets with remote power-control and power-worked breech. The Tiger design, like Superb, had a broader beam - a foot wider at  beam - than Swiftsure on which to accommodate the larger turrets though it was preferred to complete Superb with the older Mk 23 turrets in 1945.

It was decided to mothball the three incomplete Tigers in November 1947 as the aircraft carriers Eagle and Centaur had priority. The Tigers were maintained as in some ways they were newer hulls  with  better internal and underwater protection, subdivision and compartments taking advantage of the removal of the hangar and X turret, Action Information centre, more light AA,  pumps and electric generating capacity.

Another two Tiger-class cruisers were cancelled. Hawke was laid down in July 1943, and Bellerophon possibly had a keel laid down. Work on all the cruisers other than Superb stopped after mid-1944. .Hawke was suspended in January 1945, and broken up in 1947 in the Portsmouth dockyard although her boilers and machinery were complete, and her new 6-inch guns close to completion.

Delay and redesign
The second Churchill government, elected in 1951, favoured the RAF and reduced the naval budget. With the RN priority being anti-submarine frigates, the restart of work on the Tiger cruisers (and reconstructions of other cruisers) was delayed by three years to 1954.  The original decision to delay the Tigers in the late 1940s had been to reassess cruiser design and the provision of effective anti-aircraft (AA) fire-control to engage jet aircraft which was beyond UK industrial capability at the time. Consequently, higher priority was given to the battleship , the Battle-class destroyers and the two new  aircraft carriers ( and ) for allocation of 26 US-supplied medium-range anti-aircraft gun directors (which had been delivered under Lend-Lease in 1944/5) The US version of the Type 275 High Altitude/Low Altitude DCT were stabilised and could track multiple air targets of Mach 1.5+. These US directors were superior to the British built Type 275 which was the only medium-range AA fire control until 1955 and could barely distinguish transonic targets at Mach 0.8. The 1947–49 period saw a peace dividend, and frigate construction became the priority in the Korean War.

By 1949 two alternative fits for the Tigers had been drawn up, one as anti-aircraft cruisers with six twin 3-inch 70 calibre and one with two twin QF 6-inch Mark N5 guns (Mark 26 automatic mountings) and three twin 3-inch/70s. Both were designed primarily for high-level anti-aircraft defence and largely intended as a replacement for the 5.25-inch and 4.5-inch turrets on battleships and old fleet carriers. The rapid-fire automatic twin 3-inch and 6-inch were designed on a post-war philosophy that the first 20 seconds of anti-jet aircraft and anti-missile engagement were critical and that the twin 3-inch firing at 240 rounds per minute would successfully engage six air targets in 20-second bursts. Sustained fire capability for naval gunfire support of ground forces (NGS) was not a design requirement. The automatic twin 6-inch guns for the secondary role of defence of and attack on trade also had some very high level (up to 8-mile altitude) anti-aircraft capability. In historical terms it represented a light armament and similar US weapons introduced on  had experienced considerable problems with jamming and had performed below expectation. A third lower-cost option of fitting two Mk  XXIV turrets in 'A' and 'B' positions, two semi-automatic Mk 6 twin 4.5-inch in 'X' and 'Y' positions and a twin (Mark VI) or single (Mark V) 4.5-inch on each flank was considered at the start of the Korean War. This could not have been completed before 1953  as an immediate surface fighting response to a Soviet Sverdlov-class cruiser and would have required a crew of 900+.  Further the RN 4.5-inch DP gun was not a good postwar AA weapon., the six Mk 24 DC-powered turrets were unfinished and complex (with two pairs of Type 274 and Type 275 directors) DC wiring had been removed from the Tiger class in 1948 and so the Mk 24 was not suitable for fast completion of the class. There was a strong desire that the new cruisers should have AC power, not DC or dual systems.

There was great doubt of the merits of completing the Tigers, given that Soviet Tupolev Tu-95 "Bear" turboprop and Tupolev Tu-16 "Badger" jet bombers flew faster and higher than anticipated which added to the argument for missile equipped-ships for anti-aircraft defence. The  with 6.9-inch thick armour, speed and range also outclassed the Tigers. Even six-inch bombardment was increasingly unacceptable to the Royal Navy after Korea and was allowed only on the first day of Operation Musketeer after strong political opposition. The RN staff were completely divided over the development of new AA guns larger than 4-inch post war. Charles Lillicrap, the Director of Naval Construction in 1946, saw the new automatic 3-inch/70 as eliminating the need for the new Mk 26 DP 6-inch guns, as the guns fulfilled the AA requirement. That and the fact the new twin 3-inch/70 and twin Mk 26 6-inch were six years from being tested led to both Tigers and Minotaurs being suspended in 1947 and slowed work on the new 6-inch (and proposed new 5-inch) guns. The proven Mk 23 seemed more than adequate and its efficiency was improved in the 1950s.

Revised design
In 1954 construction of the three ships was approved to the 1948 design mounting new automatic 6-inch and 3-inch guns. This was a controversial decision, made to avoid ordering larger cruisers or new aircraft carriers of questionable utility at immense cost. Against the apparent Soviet threat of  cruisers acting as raiders against merchant vessels, the Tigers lacked the range  and armament to challenge the Soviet ships, on paper, while other RN officers thought a couple of Darings or Type 41 frigate anti-aircraft frigates were all that was needed to challenge the inexperienced Russian crews. Cruisers were better deterred and sunk by aircraft carriers operating Hawker Sea Hawk and de Havilland Sea Venom strike aircraft.

The November 1954 cabinet meeting deciding the fate of the Royal Navy took six hours. Churchill was determined to limit the defence budget with a view to developing nuclear weapons and less vulnerable RAF aircraft.
The completion of the Tigers was approved in July 1954 with them now seen as "escort and anti-aircraft support for convoys and carrier task groups", the Royal Navy estimating completion in three years for £6 million each compared with five years and £12m for a new cruiser design. The new automatic twin 6-inch and twin 3-inch dual-purpose guns were approved for production.  The modernised Tigers were an interim measure with the expectation that guided missile equipped ships were "at least ten years away". The 1957 Defence White Paper under Duncan Sandys proposed to reduce the number of large ships in the RN fleet; the Tigers, Swiftsure and Superb  would enter service as interim anti-aircraft ships, until the s were commissioned and the two Second World War cruisers,  and  were mothballed.

Initial service
The reconstruction involved the stripping out of the superstructure and most of the services. Equipment was replaced or modified to operate on AC electrical power.
Tiger was completed in 1951, Lion (formerly Defence) in 1960 and Blake in March 1961. Actual costs were £13 to 15 million per ship, partly due to inflation.

While outwardly identical, the three Tigers were each very different in their electrics. Blake was essentially an experimental ship with all-electric turrets able to engage Mach 2.5 air targets but was put in reserve in 1963 for lack of technical staff.  had deteriorated after eight years in Gareloch before reconstruction and had to be withdrawn from operations "East of Suez" in 1963 due to boiler, mechanical and armament problems. While the electric 3-inch/70 AA systems were excellent they required intensive maintenance and excessive manpower and fitters, the twin Mk 26 6-inch automatic guns were a 'disaster' constantly jamming and rarely fulfilling their basic 30 second burst fire min capability     HMNZS , with some Royal Navy crew, was reactivated as a surface escort for carrier groups in Southeast Asia in 1964 to deter the threat of the Sverdlov cruiser bought by Indonesia and in 1965 to support the amphibious carriers with air defence and general fleet support. By 1966 Royalist, like Blake and Lion, was unsustainable in the last year of the Indonesia-Malaya confrontation. The large s were refitted (from 1961) with MRS3 fire-control to provide a substitute for the Tigers; their three turrets giving them an advantage over the Tiger.

Conversions

By 1964 the Conservative Government and half the naval staff saw the Tigers as no longer affordable or credible in the surface combat or fleet air defence role and would have preferred to decommission them but given they were technically only three years old and built at immense expense, scrapping them was politically difficult.

There were financial pressures in the RN due to the cost of the planned CVA-01 aircraft carriers and the Escort Cruiser programme (four helicopter carrier vessels each armed with Sea Dart anti-aircraft and Ikara anti-submarine weapons operating four "Chinook type" helicopters and having emergency accommodation for 700 troops). Cancellation of the last four of the ten planned County-class guided missile destroyers and moving two or three of the Tigers to operational reserve  would offset the Escort cruiser cost and replacing the Tigers or fully funded the more 'conventional cruisers, intended as replacement ships in 1960   (a) modified versions of the County-class built to the same hull dimensions and armament without Seaslug, to carry 4-6 Wessex helicopters or (b) the variant models of the Counties proposed by the RAN or (3) An enlarged version of the County design built to cruiser standards with additional workshops, parts and stores carried and some armour protection with provision for three Wessex and the American Tartar system. However, the decision to build Britain's nuclear missile submarines meant the Escort cruisers proposal was postponed, with budget pressure and the fact both the available Vickers design teams and the navy's own available naval architects were now employed on the nuclear submarines. Though the Escort cruisers were deferred, the requirement remained and conversion of the Tigers was identified as the quickest solution in 1963. Conversion into helicopter carriers carrying Westland Wessex helicopters for Royal Marine Commando or anti-submarine work East of Suez was approved on 24 January 1964.

A large hangar replaced the 'Y' turret, the forward turrets were retained for shore bombardment and anti-surface vessel work. Intended to provide extra powerful vessels to support and conduct amphibious operations east of Suez where it was difficult logistically for the Royal Navy to sustain even one operational carrier and one commando carrier in 1963–64. The original plan retained the three twin 3-inch mounts with an updated sonar and radar including Type 965 and replacing the Type 992 target indicator radar with the Type 993. British Army preference in 1964 with the Indonesian confrontation building was to retain the Tigers with their 6-inch guns for shore bombardment.

Three configurations (schemes X, Y, and Z) were considered in 1965 for the conversion to helicopter carriers. X had deck space for one helicopter and a hangar for three at the cost of the rear 6-inch turret and no maintenance space, Y gave deck space for two Wessex helicopters (only one landing or taking off at a time) and hangar for four at the cost of removing the 6-inch and 3-inch armament aft, Z was same deck space and hangar capacity as Y but two helicopters could take off (or land) at once with 6-inch and 3-inch mounts removed. Z was chosen as the best option even for a projected six-year lifespan and expected to take 15 months and cost £2 million per ship.  The work would take place at the same time as refit - predicted as 15 months. The final cost was £12 million for all three (conversion and refit) and £10.5 million for the helicopters. It was recognised that 75 pilots would also be needed at a time when the FAA was already 37 pilots short.

To avoid the political problem of scrapping new cruisers as well as the aircraft carriers, the Labour Government elected in October 1964 decided to retain large ships for command and flagship roles and accepted the RN and MoD argument that three Tiger cruisers would replace the anti-submarine warfare role previously provided by aircraft carriers. At the time the Royal Navy was mostly concentrated on east of Suez operations and the anti-submarine deterrent role was to counter slow Indonesian and Chinese diesel-powered submarines. In theory, even one Tiger could threaten the use of nuclear depth charges and free up space on aircraft carriers for strike and air combat aircraft.

The government continued the conversion of Tiger and Blake after deciding on further ship cuts and a faster phase-out of carriers in 1968. During the conversion of Blake, the plan was changed to allow the cruisers to operate four more capable Westland Sea King helicopters, although only three Sea Kings could actually ever be accommodated and serviced in the new longer hangar, which forced the replacement of the side 3-inch gun mounts with less effective Seacat guided weapon system. The low priority given to deterrence of Soviet submarines in the Northern Atlantic by the MoD is reflected in the decision to convert a suitable anti-submarine helicopter platform, the carrier Hermes into an amphibious carrier ("commando carrier"). The later advent of the s would seem to add weight to this proposal. Hermes and Bulwark were larger, and offered more hangar capacity. The government's priority was to arm aircraft in West Germany with tactical and thermonuclear weapons. Provision of nuclear depth charges for anti-submarine, aircraft carriers, destroyers and frigates was limited, although approval for ,  and  ships for triggering Nuclear depth bombs was given in 1969 and these ships offered quieter listening platforms than the Tigers.

The proposed class of four large Type 82 destroyers (planned to accompany the CVA-01 aircraft carriers) fitted with nuclear Ikara anti-submarine missiles could have been a more reliable nuclear deterrent, but the Ikara was ultimately fitted only to carry conventional Mark 46 torpedoes and due to the 1966 Defence White Paper only one Type 82 air defence destroyer, , was built as a testbed for the weapon technologies. Bristol lacked a helicopter hangar, and was plagued by problems common with dated and complex steam propulsion.

With no other options, work began to convert Blake to a helicopter cruiser in 1965 and Tiger in 1968. The structural modernisation work on the hulls was difficult and expensive. However, the ships successfully served as helicopter command cruisers and provided an argument to justify the construction of their replacement, the Invincible-class "through deck cruisers". Lions conversion was cancelled due to delays and other workload in the dockyards.
By 1969, it was obvious that Blakes conversion was unsatisfactory. Lion remained operational until late 1965, when she was placed in reserve and used as a parts source for the conversion of Tiger and she was sold for breaking up in 1975.  The conversions left Tiger and Blake some 380 tons heavier with a full displacement of 12,080 tons and their crew complements increased by 169 to 885. Originally. Blakes conversion had been more expensive than envisaged (£5.5 million) and Tigers £13.25 million, due to the level of inflation at the time.

Obsolescence and decommissioning

Blake returned to service in 1969 and Tiger in 1972. Lion was used for spares for both of them before she was sold off and scrapped in 1975 by Thos. W. Ward at Inverkeithing.  Cutbacks in Royal Navy funding and manpower, under the new Conservative government and the belief in the Hawker Siddeley Nimrod maritime patrol aircraft and submarines for anti-submarine operations, reduced the need for the class. The recommissioning of the carrier  and conversion of  into a helicopter carrier, then into an anti-submarine carrier meant that they could carry twice as many Sea Kings as the Tigers further decreased their importance. In April 1978, Tiger was withdrawn from service, followed by Blake in 1979; both ships were laid up in reserve at Chatham Dockyard. When Blake was decommissioned in 1979, she was the last cruiser to serve in the Royal Navy and her passing was marked on 6 December 1979 when she fired her main guns for the last time in the English Channel.

During the Falklands War, Blake and Tiger were surveyed to determine their condition for reactivation. The survey determined both ships to be in good condition and they were put into dry-dock, Blake at Chatham, Tiger at Portsmouth. By mid-May, it was determined that the ships would not be completed in time to take part in the war and work ceased.

Chile showed interest in acquiring both ships, the sale did not proceed and the ships sat at anchor. Blake was sold for breaking up at the end of August 1982 and Tiger arrived at the breakers in Spain in September 1986.

Ships of the class

Notes

Citations

References

External links

 Tiger class cruiser,  Cruisers of the Royal Navy at Haze Gray & Underway 1945-2000
 Tiger class at Uboat.net

Cruiser classes
Helicopter carrier classes
Ship classes of the Royal Navy

Tiger-class cruiser


Eulerova funkcija je funkcija koja svakom prirodnom broju  pridružuje broj relativno prostih brojeva s  koji su manji od  (ili jednaki kada je ). Označavamo ju s .

Primjerice, vrijedi  itd.

Uočimo da je  gdje je  bilo koji prosti broj.

Skup relativno prostih brojeva s  u  označavat ćemo sa .

Ovu je funkciju 1763. uveo znameniti švicarski matematičar Leonhard Euler.

Osnovna svojstva
▪Eulerova funkcija je multiplikativna, odnosno vrijedi  te ,

▪

▪ Vrijedi

▪ Vrijedi  (Gaussova lema o Eulerovoj funkciji).

Struktura skupa

Uzmimo  Navodimo skup  relativno prostih brojeva s 20 manjih od 20:

Uočimo da je

Pretpostavljamo da struktura skupa  ima sljedeću invarijantu:

Sada ćemo tvrdnju ovog naslućivanja i dokazati. Neka je  takav da  Želimo pokazati da je tada nužno  Pretpostavimo da je  To bi značilo da  Da bi izraz  bio djeljiv s  mora biti  To povlači  što je i trebalo dokazati.

Zato je za  kardinalnost skupova  paran broj, a znamo da je

Dodatna svojstva djeljivosti elemenata skupa
Isto tako, treba uočiti da vrijedi sljedeće.

Ako je  paran
Ako je dakle , tada je razlika bilo koja dva člana skupa  paran broj. Ovo slijedi iz činjenice da je očito svaki element skupa  neparan. Primjerice  te .

Ako je  neparan
Ako je pak , primijetimo da razlike elemenata skupa  ne moraju nužno sve biti parne, ali s druge strane  su članovi skupa  (pa je njihova razlika najmanji neparni broj, broj ), tj. mora biti  Naime, iz  slijedi . No, kako  slijedi  jer je . (1)

Svojstvo  je ekvivalento s  pa, zbog (1), ono vrijedi. Primjer ovakvog skupa bio bi  te primjerice .

Izvori

Algebra

Eulerova funkcija


Claire Booth (29 de diciembre de 1977; Sheffield en Yorkshire) es esposa de Alexander Windsor, conde del Úlster, hijo y heredero del príncipe Ricardo, duque de Gloucester y de Brígida, duquesa de Gloucester (nacida Henriksen).

Estudió medicina en el King's College de Londres, donde se gradúa de Baccalaureus Scientiæ (BSc) después MBBS, y en el University College obtuvo el grado de MSc para recibir el grado de PhD (Londin).

Descendencia
Se casó con el Lord de Úlster el 22 de junio de 2002 en la capilla real del palacio de St. James. Se convirtió oficialmente en condesa de Ulster o Lady Ulster, pero ella prefiere que la conozcan como Dra. Claire Booth.

La Dra. Booth es hija mayor de Robert Booth de Weston Turville en Buckinghamshire (originario de Rotherham) por su esposa Barbara, hija de Wilfred Hitchin; su hermana menor, Joanne Booth, nació en 1979.

El conde y la condesa de Úlster tuvieron su primer hijo Xan, barón Culloden el 12 de marzo de 2007, una segunda hija, Lady Cosima Windsor, el 20 de mayo de 2010.

Títulos y estilos
 Diciembre de 1977 - septiembre de 2001: Señorita Claire Booth.

 Septiembre de 2001 - presente: Dra. Claire Booth (profesional)

 Junio de 2002 - presente: Condesa de Úlster.

Enlaces externos
 www.burkespeerage.com
 www.ich.ucl.ac.uk: GOSH

Alumnado del King's College de Londres
Alumnado del University College de Londres
Profesores de la Universidad de Londres
Médicas de Reino Unido
Nobles de Reino Unido
Casa de Windsor
Nacidos en Sheffield

Claire Booth


Marcus Hordeonius Flaccus (* vor 47; † Januar 70 n. Chr.) war römischer Suffektkonsul im Jahr 47 n. Chr. und Statthalter in Germania superior  vom Sommer 68 bis zum Januar 70. Er wurde von meuternden römischen Soldaten in Novaesium erschlagen.

Nach der erfolgreichen Usurpation Galbas im Jahr 68 setzte der neue Kaiser Hordeonius Flaccus als Nachfolger von Lucius Verginius Rufus als Statthalter in Germania superior ein. Verginius hatte in der Schlacht bei Vesontio Galbas Verbündeten Gaius Iulius Vindex besiegt. Zum Zeitpunkt seiner Statthalterschaft war Hordeonius Flaccus bereits im fortgeschrittenen Alter.

Als Hordeonius Flaccus' Truppen zu Beginn des Jahres 69 den Loyalitätseid auf Galba verweigerten, schritt er nicht ein. Er wechselte schnell auf die Seite des Vitellius, den die Rheintruppen als neuen Herrscher anstelle von Galba akklamierten. Als dieser nach Italien aufbrach, betraute er Hordeonius Flaccus mit dem Kommando über die dort verbleibende Rheinarmee.

Bei den Unruhen des Bataveraufstands kam Hordeonius zwischen die Fronten, da die Bataver vorgeblich für Vespasian kämpften, zu dem aufgrund der politischen Lage auch Flaccus tendierte, während seine dem Vitellius treuen Truppen Vespasian ablehnten. Seine murrenden Soldaten konnte Hordeonius Flaccus zwar noch auf Vespasian vereidigen. Allerdings wurde er Anfang Januar des Jahres 70 von betrunkenen Soldaten erschlagen, nachdem er ein Donativ, das noch Vitellius versprochen hatte, im Namen Vespasians auszahlte.

Einzelnachweise

Literatur

 PIR² H 202.

Weblinks

Konsul (Römische Kaiserzeit)
Geboren im 1. Jahrhundert
Gestorben 70
Mann
Bataver
Statthalter (Obergermanien)
Römer

Marcus Hordeonius Flaccus


علي بن محمد العطاوي الحبردي العتيبي مؤلف سعودي مؤلف من مواليد منطقة حائل عام 1943م ـ المملكة العربية السعودية.

من أعماله

 مؤلف أول كتاب شامل عن الإبل في منطقة الخليج طبع عام 1409هـ وترجم إلى اللغة الإنجليزية،
 له رواية بعنوان (مزنة) ورواية بعنوان (حمى قفار)، * له ثلاث مجموعات قصصية (حلم فوق الماء، بحيرة العطش، كهوف الصمت)،
 له كتاب (المؤامرة والتكذيب)،
 له بحث تراثي (العمارة التقليدية في المنطقة الشمالية)،
 له أول بحث تراثي عن (الذئب في جزيرة العرب)،
 له نظرية عن بناء الأهرام بالطين نوقشت في جامعة الملك فهد للبترول والمعادن بالظهران، وكلية الآثار بجامعة الملك سعود ونشرت بالتفصيل في مجلة اليمامة عام 1420هـ وتعتبر أول نظرية أشارت إلى بناء الأهرامات من الطين،
 ساهم في تحرير ومراجعة الموسوعة الثقافية التقليدية بالمملكة العربية السعودية المكونة من 12 مجلدا،
 له أعمال تشكيلية ومشاركات في معارض خاصة أقام معرضه التشكيلي الأول بالخبر بعنوان (النفود)،
 شارك في مهرجان الجنادرية 14 بلوحة (عنوفوان)،
 حاصل على براءة الاختراع رقم (8) من مدينة الملك عبد العزيز للعلوم والتقنية عن ابتكار لكتابة الحرف العربي بطريقة جديدة،
 وحصل على الميدالية الفضية من مؤسسة الملك عبد العزيز ورجالة لرعاية الموهوبين في معرض المخترعين بجامعة الملك فهد في شهر مارس 2005م عن هذا الابتكار.

مراجع

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
مواليد 1943

علي بن محمد الحبردي


Neutrinska fizika je grana fizike razvijena krajem 20. stoljeća, pri opisivanju svojstava neutrina i njihova međudjelovanja (interakcije) s drugim subatomskim česticama. Od pretpostavke postojanja neutrina 1930. do njegova otkrića kao čestice proteklo je 25 godina jakog istraživanja. U istraživanjima, koja su započela radom M. Koshibe sa suradnicima (1998.), radi registracije reakcija neutrina s drugim česticama, koristio se bazen s 50 000 tona vode i 11 146 fotomultiplikatora, dobivene su, uz iscrpniju informaciju o Sunčevim neutrinima, prvi put i naznake za oscilacije atmosferskih neutrina (nestajanje mionskih neutrina koji do detektora dolaze odozdo, kroz Zemlju). To je bio poticaj za pokretanje pokusa s dugim snopovima mionskih neutrina, koji od ubrzivača čestica (akcelerator) koji ih proizvodi do osjetnika (detektora) putuju kroz Zemljinu unutrašnjost. Ti su pokusi odigrali ulogu prvih neutrinskih teleskopa, opažanjem neutrina sa Sunca i sa supernove SN87A. Jedino se u "neutrinskom svjetlu"«, koje ne mijenja smjer na putu do promatrača, može utvrditi položaj izvora primarnoga kozmičkog zračenja (primjerice aktivnih galaktičkih jezgri) i već postoje nebeske karte izvorâ kozmičkih neutrina.

Neutrinski detektor
Problem malog udarnog presjeka neutrina zahtjeva danas detektore s velikom masom ili/i veliku jakost neutrina. To je bio razlog što je neutrino bio tako kasno pokusima otkriven. Pomoću suvremene skupe tehnologije, danas je moguće vršiti pokuse s neutrinima.

Neki teorijski problemi u neutrinske fizike

Standardni model mikrosvijeta je osnovan na kvantnoj teoriji. Ona je smanjila zakone prirode na 4 osnovne sile: gravitacija, elektromagnetizam, slabe sile i jake sile. Neutrino djeluje samo gravitacijskim i slabim silama. Pokusima je pokazano da postoje 3 različita neutrina: elektron neutrino, mion neutrino i tau neutrino (νe, νμ i ντ). Imena su dana prema međudjelovanjima (interakcijama) u kojima su neutrini povezana s ostalim leptonima: elektronom, mionom i tauonom.

Leptoni su elementarne čestice koje nemaju jako međudjelovanje s materijom, kao što imaju kvarkovi koji su sastojni dijelovi na primjer protona i neutrona (takozvanih bariona). U okviru tih sila je moguće sve proizvesti što nije zabranjeno nekom simetrijom, koja je izražena u očuvanju nekih fizikalnih veličina, kao na primjer energije. Iz načela simetrije u modelu Velikog praska je trebala nastati jednaka količina materije kao i antimaterije. Po tom načelu slijedi da bi došlo do nestanka materije u takozvanoj anihilaciji materije i antimaterije, i bilo bi nerazumljivo zašto postoji današnji svijet materije i mi s njom. Neutrino bi mogao pomoći u rješenju te asimetrije između materije i antimaterije u samom početku našeg svemira. Danas još uvijek nije jasno pokazano jesu li neutrino i antineutrino različiti, kao što su proton i antiproton ili su jednaki kao što je foton i antifoton.

Kvantna fizika preko takozvane superpozicije predviđa da se razni neutrini mogu spontano pretvarati iz jedne vrste u drugu. Tako bi se mogao elektron neutrino poslije stvaranja u jednoj točki prostora u drugoj točki spontano pretvoriti u mion neutrino i u daljnjem gibanju ponovno u elektron neutrino. Taj proces je posljedica kvantne vjerojatnosti: na primjer od početnog νe stanja nakon stanovitog propagiranja kroz prostor dobijemo novo stanje, mješavinu νe + νμ + ντ, čime dolazi do oscilacija između raznih neutrina. Pokusima je oscilacija utvrđena, a strogo matematičko razjašnjenje tog za nas vrlo neintuitivnog fenomena je vrlo složeno. U slučaju oscilacija po kvantnoj teoriji neutrini bi morali imati masu i ne bi se mogli gibati brzinom svjetlosti u vakuumu. Zato je dosadašnja hipoteza, da je neutrino bez mase kao foton, odbačena. Apsolutna masa svakog neutrina je nepoznata, samo su razlike masa poznate, pokazatelji su da je masa vrlo mala. Daljnja istraživanja oscilacija su također važna za bolje razumijevanje kvantne fizike.

Danas znamo da se naš svemir sastoji od oko 5 % vidljive materije, a ostalo je takozvana tamna materija i tamna energija – tamne, jer ne daju svjetlosni signal kao na primjer barioni. Tek se naslućuje da se barem jedan dio tamne materije sastoji od neutrina, što pokazuje koliko malo poznajemo naš svemir. Iz navedenog se vidi koliko je osnovnih problema vezano uz neutrino i kolika je važnost pokusnih istraživanja neutrina za fiziku.

Pokusna potvrda postojanja neutrina
Fizičari F. Reines i Clyde Lorrain Cowan su 1956. ispitivali reakciju:

pretpostavljajući da antineutrini mogu biti dio zračenja nuklearnih reaktora. Tako su svoj pokus proveli u Savanaah River reaktoru (SAD), koji prilikom nuklearne fisije emitira 1013 (deset tisuća milijardi) elektron antineutrina (νe) iz raspada neutrona:

u jednoj sekundi po cm2. U sudaru neutrina s protonom, neutrino proizvodi neutron i elektron koji u mješavini od 200 litara vode i 40 kilograma kadmij klorida daje signal fotona registriran s 110 fotomultiplikatora (detektor jednog jedinog fotona, gama-zrake). Godine 1956. je, dakle, rođeno bogato i stalno uzbudljivo pokusno polje fizike neutrina. Važnost Reinesova pokusa je priznata tako što mu je dodijeljena Nobelova nagrada za fiziku 1995.

Izvori

Grane fizike
Elementarne čestice

Neutrinska fizika


Le groupe de NGC 5908 comprend au moins cinq galaxies situées dans les constellations du Bouvier et du Dragon. La distance moyenne entre ce groupe et la Voie lactée est d'.

Membres

Le tableau ci-dessous liste les sept galaxies du groupe indiquées dans l'article de A.M. Garcia paru en 1993.

D'autre part, dans un article publié en 1998, Abraham Mahtessian mentionne aussi ce groupe, mais les galaxies NGC 5820, NGC 5821 et UGC 9759 n'y figurent pas.

Le site DeepskyLog permet de trouver aisément les constellations des galaxies mentionnées dans ce tableau ou si elles ne s'y trouvent pas, l'outil du site constellation permet de le faire à l'aide des coordonnées de la galaxie. Sauf indication contraire, les données proviennent du site NASA/IPAC.

Notes et références

Liens externes

Constellation du Bouvier
Constellation du Dragon

Groupe de galaxies

Groupe de NGC 5908


Patricia "Pat" Palinkas (de soltera Barzi, nacida en 1943) es acreditada como la primera y, hasta que Katie Hnida firmó con los Fort Wayne Firehawks en 2010, la única mujer que jugó fútbol americano de forma profesional. Ella jugó como placekick holder para su esposo Steven Palinkas para el equipo de ligas menores (o semi-profesional, dependiendo de la fuente) Orlando Panthers de la liga Atlantic Coast Football League. Ella estudió en la Universidad del Norte de Illinois.

Carrera profesional deportiva
Palinkas jugó por primera vez el 15 de agosto de 1970, en contra de los Bridgeport Jets, ante 12.000 personas. En su primera jugada, Palinkas (descrita como una pequeña y curvilínea mujer de ,  y medidas de 88-60-86) fue atacada por el defensivo de los Jets Wally Florence, quien después admitió que trató de manera infructuosa de «quebrarle el cuello» como castigo por lo que el percibió como «una burla a un deporte de hombres.» Palinkas jugó en otras cuatro jugadas: tres patadas de extra points exitosas, y un intento de field goal que fue bloqueado.

Después de que su esposo sufrió una lesión en una pierna (acortando su rango de field goals  de 40 yardas a solo 25) y fuera cortado en pretemporada, Palinkas (después de que el Comisionado de la ACFL Cosmo Iacovazzi la amenazara para bloquear su contrato y evitar que jugara) continuó en la posición de holder para un nuevo kicker, Ron Miller, principalmente porque ella atraía a mucho público a los estadios; pero poco tiempo después perdió el interés por jugar y finalmente fue suspendida al poco tiempo de comenzar la temporada.

Después de ser colocada en el equipo de prácticas de los Panthers, Palinkas decidió dejar al equipo, en parte debido a su bajo salario (recibió solo $25 dólares por cada partido de pretemporada en los que participó, y planeaba demandar un pago mayor a los $100 dólares por los partidos de temporada regular en los que jugó). Tuvo la oportunidad de volver a jugar en 1971 pero dejó pasar esa oportunidad.

Palinkas, después de su breve paso por el deporte profesional, regresó a su hogar en Tampa, Florida para comenzar una familia y to continuar su carrera como maestra de primaria.

Referencias

Jugadoras de fútbol americano
Deportistas femeninas de Estados Unidos

Patricia Palinkas


O Draft da NBA de 2022 foi realizado em 23 de junho de 2022 no Barclays Center, em Brooklyn na cidade de Nova York. O draft começou às 8:00 p.m. Eastern Time Zone (00:00 UTC) e foi transmitido nos Estados Unidos pela ESPN e pela ABC, esta última somente transmitiu o primeiro round. Neste draft, as equipes da National Basketball Association (NBA) se revezam selecionando novatos das universidades nos Estados Unidos e outros jogadores elegíveis, incluindo jogadores internacionais. Nesse ano foi apenas concedido 58 escolhas para as franquias, diferente das tradicionais 60 por conta da violação das regras da agência livre cometidas por Miami Heat e Milwaukee Bucks, que perderam, cada uma, uma escolha de segunda rodada.

Combine do Draft

Primeira rodada

Segunda rodada

National Basketball Association Draft

Draft da NBA de 2022


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Nižná enthält die zwei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Nižná im Okres Piešťany.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Nizna (Piestany)

Liste der denkmalgeschützten Objekte in Nižná (Piešťany)


Liudvikas Sabutis (*  1. Februar 1939 in Klaipėda, Litauen) ist ein litauischer Jurist und Politiker, Staatsanwalt, ehemaliges Mitglied des Seimas und ehemaliger stellvertretender Justizminister Sowjetlitauens.

Leben
Nach dem Hauptschulabschluss an der Mittelschule Kretinga absolvierte er 1957 die Schule für landwirtschaftliche Mechanisierung in Šilutė und arbeitete als Mechaniker und Fahrer. Von 1958 bis 1962 leistete er den Sowjetarmeedienst in Leningrad. 1973 absolvierte er das Diplomstudium der Rechtswissenschaften an der Vilniaus universitetas. Von 1974 bis 1979 war er Oberstaatsanwalt von Ignalina, von 1983 bis 1987 erster stellvertretender Generalstaatsanwalt Sowjetlitauens und von 1987 bis 1989 Generalstaatsanwalt Sowjetlitauens, danach sowjetlitauischer stellvertretender Justizminister.

Von 1990 bis 2012 (mit Pausen) war er Mitglied im Seimas.

Von 2001 bis 2004 war er Staatsanwalt in der  Generalstaatsanwaltschaft Litauens.

Quelle

Mitglied des Europaausschusses (Litauen)
Stellvertretender Justizminister (Litauische Sozialistische Sowjetrepublik)
Generalstaatsanwalt (Litauen)
Litauer
Geboren 1939
Mann
Person (Klaipėda)
KPdSU-Mitglied

Liudvikas Sabutis


Das Eckgebäude Dreifertstraße 8 / Friedrich-Ebert-Straße 30 ist ein geschütztes Baudenkmal und wurde 1903/04 im Auftrag der Auguste-Stiftung durch die Firma des Architekten Georg Schneider entworfen und gebaut.

Beschreibung
Das auf einem spitzwinkligen Grundstück stehende Bauwerk hat einen trapezförmigen Grundriss. Ferner verfügt das Gebäude über ein symmetrisches Mauerwerk mit hohem Souterrain und einem Berliner Dach. Die Fassade ist gekennzeichnet durch Erker, Balkone, Stockwerk- und Sohlbankgesimse. Diese verleihen dem Haus eine malerisch aufgelockerte Gliederung. Im Stil der "Weserrenaissance" wurden verschiedene Fenster und vielfältige prunkvolle Bauschmucke eingesetzt. Die Ornamentik besteht aus 500 vorgefertigten einzelnen Bauteilen, welche aus Betonwerkstein hergestellt und auf das Mauerwerk aufgebracht sind. Des Weiteren wird das Erscheinungsbild durch Zinkgusselemente, Schmiedearbeiten sowie verschiedene strukturierte und unterschiedliche farbige Putzmörtel geprägt. Der Architekt spielt mit weiteren gestalterischen Elementen wie Materialimitationen. Diese imitieren z. B. einen behauenen Stein aus Porphyl-Tuff mittels rotem Putz oder Buntstein mit Hilfe von rotem Betonwerkstein.
Das Erdgeschoss wurde mit rot abgefärbten Putzquadern versehen und die Bögen der Fenster sind von Bändern mit Rosetten begleitet. An der Langseite befinden sich geschossübergreifende "Scheinerker", deren konkav geschwungenes Zinkdach mit figürlichen Wasserspeiern versehen wurde. Unterhalb der Erkerfenster sind Stuckelemente zu finden und die übrigen Fenster der Seitenfassade sind aufwendig gefasst. Die Zwerchgiebel mit Datierungsinschriften überfangen die "Scheinerker" als auch die beiden Außenachsen.

Die Eingangsfront ist gestalterisch sehr hervorgehoben. Hier findet man sechseckige Eckerker unter Welschen Zinkhauben mit Laterne und Wetterfahne. An den Erkern werden stilistische Mittel der Seitenfassade und Zwerchgiebel wieder aufgenommen. Der Hauszugang ist in der Mitte angeordnet und besitzt einen baldachinartigen imposanten Balkon mit einer massiven Brüstung. Diese Brüstung hat ovale volutenumspielte Medaillons zwischen kugelbesetzten Pfosten. Der Balkon des zweiten Geschosses besitzt eine schmiedeeiserne Brüstung. Das hohe Portal hat eine besondere Wirkung durch den Schulterbogensturz an der Tür. Die in das Oberlichtfenster eingreifende ornamentale Bekrönung und der Rosettenschmuck an den Portalgewänden tragen dazu bei. Die viergeschossige Hofseite ist kalksandsteinsichtig und mit roten Ziegelbändern versehen. An den Langseiten befinden sich Balkone.

Hervorzuheben ist der Windfang des Eingangsbereichs, welcher Bezug nimmt auf die Außenfassade. Ferner zeigen die Sockelquaderung und die Rippen, des in drei Jochen unterteilten Deckengewölbes, mit ihren roten Putz eine Porphyrimitation. Oberhalb der Eingangstür prangt ein Schriftband in einem Rosendekor. Hier steht geschrieben: "Ohn´ Gottes Gunst, All´ Baum umsunst".
Die Treppenanlage des Eingangs befindet sich auf einem kreisrunden Grundriss. Das eiserne Geländer wurde mit einem Goldbronzeanstrich versehen und imitiert eine Blattvergoldung.

Restaurierung
Ab dem Jahr 2000 wurde mit einer umfassenden Restaurierung des Gebäudes begonnen. Der Planer Peter Rudolph hat für die Sanierung des Gebäudes im Jahr 2011 den Cottbuser Denkmalpreis erhalten.

Bedeutung
Das Mietwohnhaus hat einen Seltenheitswert, da es in der Region an weiteren Beispielen mangelt. Außerdem verkörpert es den Höhepunkt der späthistoristischen Baukunst in Cottbus.

Literatur
 Georg Dehio: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Begründet vom Tag für Denkmalpflege 1900, Fortgeführt von Ernst Gall, Neubearbeitung besorgt durch die Dehio-Vereinigung und die Vereinigung der Landesdenkmalpfleger in der Bundesrepublik Deutschland, vertreten durch: Brandenburgisches Landesamt für Denkmalpflege und Archäologisches Landesmuseum. Brandenburg: bearbeitet von Gerhard Vinken und anderen, 2000, Deutscher Kunstverlag München Berlin, ISBN 3-422-03054-9
 Irmgard Ackermann, Marcus Cante, Antje Mues. Denkmale in Brandenburg, Band 2.1, Stadt Cottbus Teil 1: Altstadt, Mühleninsel, Neustadt und Ostrow, innere Spremberger Vorstadt, "Stadtpromenade", westliche Stadterweiterung, historisches Brunschwig, Wernersche Verlagsgesellschaft, Worms am Rhein, 2001, ISBN 3-88462-176-9

Einzelnachweise

Weblinks

Dreifertstrasse 08
Dreifertstrasse 08
Wohngebäude in Cottbus
Neorenaissancebauwerk in Brandenburg
Erbaut in den 1900er Jahren

Dreifertstraße 8 (Cottbus)


Papa (falecido em c. 327/328), também conhecido como Papa bar Agai, foi bispo de Selêucia-Ctesifonte, capital do Império Sassânida, no final do  e início do IV. Uma figura importante no início da história da Igreja do Oriente, foi o primeiro na linha geralmente reconhecida de bispos de Selêucia-Ctesifonte, que mais tarde se tornariam os chefes reconhecidos da Igreja. Foi o primeiro bispo a receber o título de Católico, ou líder universal, e começou a reestruturar a Igreja Persa anteriormente desorganizada. Alguns historiadores o descrevem como a figura fundadora da Igreja do Oriente, embora, de acordo com a tradição siríaca, estivesse simplesmente continuando uma linha de líderes, como Mar Mari, que remontava a Tomé, o Apóstolo.

Biografia
Antes da consagração de Papa, a comunidade cristã em Selêucia-Ctesifonte não tinha liderança organizada ou sucessão episcopal estabelecida. Segundo o estudioso Mschikha-Zca, dois bispos visitantes, Aca Dabu de Arbil e o bispo de Susa, nomearam Papa para que a capital persa tivesse seu próprio bispo e diocese. Isso provavelmente ocorreu por volta de 280. Era considerado um estadista de força de vontade, embora temperamental, e um estudioso capaz nas línguas persa e siríaca.

Durante seu mandato, Papa fez uma reorganização substancial e controversa da Igreja Persa, estabelecendo-se como chefe de uma hierarquia de outros bispos. Por esses esforços, foi reconhecido como católico da Igreja em 315. Como era o líder da minoria cristã (melet) no Império Sassânida (que era principalmente zoroastrista), também estava em contato com o xá e seus ministros, como o melet-bashi, o líder da minoria.

Suas mudanças, especialmente sua tentativa de estabelecer o Bispado de Selêucia como autoridade sobre o resto da Igreja Persa, tiveram forte oposição. Um conselho foi convocado em Selêucia em 315 para investigar acusações de má conduta pessoal. Os dois principais oponentes eram Aquibe-Alaa, bispo de Carca de Bete Seloque; e Miles, o bispo não residente de Susa. Papa se recusou a se submeter à autoridade do Conselho, "exaltando-se acima dos bispos que estavam reunidos para julgá-lo".  Seguiu-se uma discussão irada, quando Miles exigiu que Papa fosse julgado, se não pelo homem, então pelo Evangelho, e tirou uma cópia do Evangelho de sua própria bolsa e a colocou em uma almofada. Papa, furioso, bateu no livro com a mão, exclamando: "Então fale, Evangelho, fale!". O sacrilégio surpreendeu os participantes do conselho, mas então Papa caiu sem sentidos, atingido por paralisia ou apoplexia, ou possivelmente um derrame. O Conselho aceitou todas as acusações contra Papa como provadas, e foi deposto. Seu Arquidiácono , Simeon Barsabae, foi consagrado em seu lugar, embora estivesse relutante em aceitar.

Papai se recuperou de sua doença, embora sem o uso de um de seus braços. Resolvendo recuperar seu título também, apelou para o bispo de Edessa, Sada, e possivelmente também para Tiago de Nísibis. Como resultado, as acusações contra Papa foram anuladas, embora os relatórios divirjam se seus acusadores foram depostos. Continuou como bispo por mais 12 anos, morrendo pacificamente por volta de 327 ou 328. Foi sucedido por Mar Simeão Barsabas.

Igreja do Oriente
Patriarcas do Oriente

Papa bar Agai


Naționala României de hochei pe gheață reprezintă România la competițiile internaționale de hochei pe gheață. În 2014, era clasată pe locul 27 în clasamentul  (2014). A luat locul 7 la campionatul mondial din 1947, locul 8 la campionatul din 1977 și locul 7 la Jocurile Olimpice de iarnă din 1976.

Rezultate

Jocuri olimpice
 1964 – locul 12
 1968 – locul 12
 1976 – locul 7
 1980 – locul 7

Campionate mondiale

 1931 – locul 10
 1933 – locul 9
 1934 – locul 10
 1935 – locul 11
 1937 – locul 10
 1938 – locul 13
 1947 – locul 7
 1959 – locul 13 (1 în grupa B)
 1961 – locul 15 (1 în grupa C)
 1963 – locul 11 (3 în grupa B)
 1966 – locul 10 (2 în grupa B)
 1967 – locul 10 (2 în grupa B)
 1969 – locul 12 (6 în grupa B)
 1970 – locul 13 (7 în grupa B)
 1971 – locul 15 (1 în grupa C)
 1972 – locul 10 (4 în grupa B)
 1973 – locul 10 (4 în grupa B)
 1974 – locul 12 (6 în grupa B)
 1975 – locul 11 (5 în grupa B)
 1976 – locul 9 (1 în grupa B)
 1977 – locul 8
 1978 – locul 12 (4 în grupa B)
 1979 – locul 11 (3 în grupa B)
 1981 – locul 13 (5 în grupa B)
 1982 – locul 13 (5 în grupa B)
 1983 – locul 15 (7 în grupa B)
 1985 – locul 20 (4 în grupa C)
 1986 – locul 20 (4 în grupa C)
 1987 – locul 19 (3 în grupa C)
 1989 – locul 26 (2 în grupa D)
 1990 – locul 20 (4 în grupa C)
 1991 – locul 19 (3 în grupa C)
 1992 – locul 18 (6 în grupa B)

 1993 – locul 18 (6 în grupa B)
 1994 – locul 19 (7 în grupa B)
 1995 – locul 20 (8 în grupa B)
 1996 – locul 26 (6 în grupa C)
 1997 – locul 25 (5 în grupa C)
 1998 – locul 26 (2 în grupa C)
 1999 – locul 26 (2 în grupa C)
 2000 – locul 30 (6 în grupa C)
 2001 – locul 29 (1 în Divizia II, grupa B)
 2002 – locul 25 (5 în Divizia I, grupa A)
 2003 – locul 26 (5 în Divizia I, grupa B)
 2004 – locul 25 (5 în Divizia I, grupa B)
 2005 – locul 27 (6 în Divizia I, grupa B)
 2006 – locul 29 (1 în Divizia II, grupa A)
 2007 – locul 27 (6 în Divizia I, grupa B)
 2008 – locul 29 (1 în Divizia II, grupa A)
 2009 – locul 28 (6 în Divizia I, grupa B)
 2010 – locul 31 (2 în Divizia II, grupa B)
 2011 – locul 29 (1 în Divizia II, grupa B)
 2012 – locul 26 (4 în Divizia I, grupa B)
 2013 – locul 26 (4 în Divizia I, grupa B)
 2014 – locul 28 (6 în Divizia I, grupa B)
 2015 – locul 29 (1 în Divizia II, grupa A)
 2016 – locul 28 (6 în Divizia I, grupa B)
 2017 – locul 29 (1 în Divizia II, grupa A)
 2018 – locul 27 (5 în Divizia I, grupa B)
 2019 – locul 23 (1 în Divizia I, grupa B)
 2020 – ediție anulată din cauza pandemiei de Covid-19
 2021 – ediție anulată din cauza pandemiei de Covid-19
 2022 – locul 21 (5 în Divizia I, grupa A)
 2023 – locul 21 (5 în Divizia I, grupa A)

Referințe

Lectură suplimentară
 Flamaropol, Mihai (1976). 50 de ani de hochei în România. Editura Sport-Turism, București. .
 Crihan, Virgil (1982). Hochei pe gheață. Editura Sport-Turism, Bucuresti. .

Legături externe

 Federația Română de Hochei pe gheață

hochei
Hochei în România

Echipa națională de hochei pe gheață a României


Am Zirkus ist der Name einer kurzen Straße im Berliner Ortsteil Mitte. Sie verläuft westlich der Friedrichstraße und verbindet den Schiffbauerdamm mit der Reinhardtstraße.

Geschichte
Von 1867 bis 1868 entstand unter der Leitung des Architekten Friedrich Hitzig, damaliger Direktor der Berliner Immobilien Gesellschaft, auf dem Gelände eines ehemaligen Holzlager- und Schiffbauplatzes zwischen Reinhardtstraße (damals: Karlstraße) und der Pankemündung am Schiffbauerdamm mit dem Neubau der ersten Markthalle Berlins und umgebenden Wohnhäusern ein umfangreicher städtebaulicher Neubaukomplex. Die Straße entstand 1865 bis 1867 zur Erschließung dieses Gebietes und trug von 1865 bis 1891 den Namen Markthallenstraße.

Da die Markthalle ein wirtschaftlicher Misserfolg war, wurde sie bereits im Jahr darauf geschlossen. 1873 eröffnete in dem Gebäude der "Markthallen-Circus" (später vom Circus Renz übernommen), woraufhin die Straße umbenannt wurde: zunächst Am Circus, seit 1903 in der heutigen Schreibweise. 1918/1919 baute sie Hans Poelzig für Max Reinhard zum expressionistischen "Großen Schauspielhaus" um. Später wurde die Halle als ursprünglicher Friedrichstadt-Palast genutzt und 1985 abgerissen.

Durch die umliegenden Wohnhäuser, von denen im Zweiten Weltkrieg einige zerstört wurden, erfolgte eine günstigere Verwertung des Baugrundstückes. Die noch vorhandenen Wohnhäuser Am Zirkus 2/3 und 4–6 sind gelistete Baudenkmale. In ihnen sind viele spätklassizistische Details der Ausstattung wie Stuck, Türen und vor allem die Treppenanlagen erhalten.

Die Schweizer Peach Property Group erwarb das Gelände (Am Zirkus 1) von der Vivacon und errichtete dort von 2010 bis 2014 nach Entwürfen von Eike Becker yoo Berlin, ein Gebäude mit 87 Luxuswohnungen, einem Hotel mit 311 Zimmern und Gewerbeflächen. Hier entstanden die vermutlich teuersten Luxuswohnungen Berlins.

Straßenführung
Die Straße führt vom Schiffbauerdamm vorbei am Bertolt-Brecht-Platz L-förmig um den Komplex "yoo Berlin" und endet nach der Kurve als Sackgasse. Von hier führt ein Fußweg zum Bertolt-Brecht-Platz, an dem das Theater am Schiffbauerdamm liegt, welches heute das Berliner Ensemble beherbergt. Von der Reinhardstraße führt eine 30 Meter lange Verbindung zum Rest der Straße.

Weblinks

Einzelnachweise

Straße in Berlin
Berlin-Mitte
Straße in Europa

Am Zirkus


Los panfágidos (Pamphagidae) son una familia de insectos ortópteros celíferos. Se distribuye por Europa, Asia y África.

Géneros
Según Orthoptera Species File (31 de marzo de 2010):

 Akicerinae Bolívar, 1916
 Akicerini Bolívar, 1916
 Akicera Serville, 1831
 Thrinchini Stål 1876
 Dhofaria Koçak & Kemal, 2008
 Haplotropis Saussure, 1888
 Strumiger Zubovski, 1896
 Sulcotropis Yin & Chou, 1979
 Thrinchus Fischer von Waldheim, 1833
 tribu indeterminada
 Adephagus Saussure, 1887
 Batrachornis Saussure, 1884
 Batrachotetrix Burmeister, 1838
 Eremotettix Saussure, 1888
 Glyphanus Fieber, 1853
 Tuarega Uvarov, 1943
 Echinotropinae Dirsh, 1961
 Echinotropis Uvarov, 1944
 Geloiomimus Saussure, 1899
 Parageloiomimus Dirsh, 1961
 Thrincotropis Saussure, 1899
 Nocarodesinae Bolívar, 1916
 Araxiana Mishchenko, 1951
 Bufonocarodes Mishchenko, 1951
 Iranacris Mishchenko, 1951
 Nocaracris Uvarov, 1928
 Nocarodes Fischer von Waldheim, 1846
 Paranocaracris Mishchenko, 1951
 Savalania Mishchenko, 1951
 Orchaminae Zhang, Hong Yin & Yin, 2003
 Acaeropa Uvarov, 1927
 Acinipe Rambur, 1838
 Eumigus Bolívar, 1878
 Orchamus Stål, 1876
 Pamphaginae Burmeister, 1840
 Euryparyphini Unknown
 Euryparyphes Fischer, 1853
 Nadigeumigus La Greca, 1993
 Paraeumigus Bolívar, 1914
 Paraeuryparyphes La Greca, 1993
 Pseudamigus Chopard, 1943
 Finotiini Bolívar, 1916
 Finotia Bonnet, 1884
 Pamphagini Burmeister 1840
 Kurtharzia Koçak, 1981
 Mistshenkoella Cejchan, 1969
 Neoparanothrotes Mirzayans, 1990
 Ocneridia Bolívar, 1912
 Ocnerodes Brunner von Wattenwyl, 1882
 Ocneropsis Uvarov, 1942
 Ocnerosthenus Massa, 1995
 Paktia Pfadt, 1970
 Pamphagus Thunberg, 1815
 Paracinipe Descamps & Mounassif, 1972
 tribu indeterminada
 Acrostira Enderlein, 1929
 Cryptonothrotes La Greca, 2004
 Ebnerodes Ramme, 1951
 Eunapiodes Bolívar, 1907
 Glauia Bolívar, 1912
 Glauvarovia Morales-Agacino, 1945
 Prionosthenus Bolívar, 1878
 Pseudoglauia Morales-Agacino & Descamps, 1968
 Purpuraria Enderlein, 1929
 Sinohaplotropis Cao & Yin, 2008
 Porthetinae Bolívar, 1916
 Aphantotropis Uvarov, 1924
 Bolivarella Saussure, 1887
 Cultrinotus Bolívar, 1915
 Hoplolopha Stål, 1876
 Lamarckiana Kirby, 1910
 Lobosceliana Dirsh, 1958
 Pagopedilum Karsch, 1896
 Porthetis Serville, 1831
 Puncticornia Dirsh, 1958
 Stolliana Bolívar, 1916
 Transvaaliana Dirsh, 1958
 Vansoniacris Dirsh, 1958
 Xiphoceriana Dirsh, 1958
 Prionotropisinae Zhang, Hong Yin & Yin, 2003
 Asiotmethis Uvarov, 1943
 Atrichotmethis Uvarov, 1943
 Beybienkia Tsyplenkov, 1956
 Eoeotmethis Zheng, 1985
 Eotmethis Bei-Bienko, 1948
 Eremocharis Saussure, 1884
 Eremopeza Saussure, 1888
 Eremotmethis Uvarov, 1943
 Filchnerella Karny, 1908
 Glyphotmethis Bei-Bienko, 1951
 Iranotmethis Uvarov, 1943
 Kanotmethis Yin, 1994
 Melanotmethis Uvarov, 1943
 Mongolotmethis Bei-Bienko, 1948
 Paratmethis Zheng & He, 1996
 Pezotmethis Uvarov, 1943
 Prionotropis Fieber, 1853
 Pseudotmethis Bei-Bienko, 1948
 Rhinotmethis Sjöstedt, 1933
 Sinotmethis Bei-Bienko, 1959
 Tmethis Fieber, 1853
 Tropidaucheninae Zhang, Hong Yin & Yin, 2003
 Eunothrotes Adelung, 1907
 Oronothrotes Mishchenko, 1951
 Paranocarodes Bolívar, 1916
 Paranothrotes Mishchenko, 1951
 Saxetania Mishchenko, 1951
 Tropidauchen Saussure, 1887
 sub-familia indeterminada
 Neotmethis Usmani, 2008
 Utubius Uvarov, 1936

Referencias

 Burmeister, 1840 : Audinet Serville's histoire naturelles des orthoptères verglichen mit seinem Handbuch der Entomologie. Zeitschrift für Entomologie (Germar), vol. 2, 1-82.

Enlaces externos

 Pamphagidae en TolWeb

Familias de insectos
Acridoidea

Pamphagidae


De saksiske krige var en serie felttog og træfninger, der foregik over 30 år fra 772, da Karl den Store første gang gik ind i Sachsen for at erobre det, og frem til 804 da det sidste oprør af germanske stammer blev knust. Sammenlagt blev der udkæmpet 18 slag i det, der nu er en del af det nordvestlige Tyskland. De resulterede i at Sachsen blev inkorporeret i Franken, og befolkningen blev tvunget til at gå bort fra deres religion for at overgå til katolicismen.

På trods af flere tilbageslag modstod sakserne længe, og kom tilbage for at plyndre Karl den Stores område, så snart han flyttede opmærksomheden et andet sted hen. Deres leder, Widukind, var vedholdende og opfindsom modstander. Han accepterede en fredsaftale med Karl den Store uden at miste ansigt, og forhindrede Karl den Store i at fortsætte den udmattende krig. Denne aftale sikrede sakserne ledere særlige rettigheder i deres hjemland. Widukind blev døbt i 785 og begravet i den eneste germanske kirke uden et spir.

Sachserne var opdelt i fire undergrupper i fire regioner. Den tættest på det frankiske kongerige Austrasien var Westfalen, og den længst væk var Ostfalen. Mellem disse to kongeriger fandtes Engern og nord for disse tre lige under Jylland lå Nordalbingien.

Se også
 De frisisk-frankiske krige
 Germanske folkeslag
 Sachsen

Saksere
Militærhistorie i middelalderen
Europas historie

Saksiske krige


Billy Vera & the Beaters (født William Patrick McCord; 28. maj 1944 Riverside, Californien) startede i 1979 med at lave musik, kort tid efter Billy Vera begyndte at skrive sange for Warner Brothers.

Ved dette genfandt han samarbejdet med sin gamle ven Chuck Fiore, som blev udgangspunktet for at skabe et eget band. Efter en række møder i de lokale klubber, blev bandet bedt om at spille hver mandag aften i den berømte spillested Troubadour i West Hollywood. Bandet bliver hørt af en producer der tilbyder dem en kontrakt. Bandet indspiller endelig et album, men til et andet album blev det ikke.

Billy Vera udgiver sin første solo-album men blev heller ikke en succes, fordi pladeselskabet Alfa er tæt ved at gå på konkurs. Bandet spiller så i det Sydlige Californien, hvor deres sound bliver bemærket af en tv-producer. Denne vil gerne bruge At This Moment, for comedyserien Blomsterbørns børn. På grund af det bliver dette nummer et kæmpe hit.

Bortset fra denne tv-serie lavede bandet musik til en række film, for blandt andet Blind Date, af Blake Edwards, med Bruce Willis og Kim Basinger. Den enorme succes af singlen giver mulighed for en række forskellige tv-optrædener. Billy får en rolle i tv-serien, Wise Guy, hvor  i han også spiller nogle af sine sangene.

Billy Vera vandt en Grammy Award i 2013

Diskografi

Singler

Albums

 Storybook Children (med Judy Clay, Atlantic, 1968)
 With Pen In Hand (Atlantic, 1968)
 Out Of The Darkness (Midsong International, 1977)
 Billy & the Beaters (Alfa, 1981) (US #118)
 Billy Vera (Alfa, 1982)
 The Billy Vera Album (Macola, 1977 - genudgivet 1987)
 By Requestː The Best of Billy Vera and the Beaters (Rhino, 1987) (US #17, CAN #13)
 Retro Nuevo (Billy & the Beaters, Capitol, 1988)
 You Have To Cry Sometime (with Nona Hendryx, Shanachie, 1992)
 Out of the Darkness (Unidisc, 1994)
 Oh What a Night (Billy & the Beaters, Pool Party, 1996)
 Not For Sale (Billy Vera, Chance, 1999)
 Something Like Nothing Before (Classic World Productions, 2002)
 At This Moment: A Retrospective (Varese-Sarabande, 2002)
 Hopeless Romantic: The Best of Billy Vera & the Beaters (Shout! Factory, 2008)
 The Billy Vera Story (Rock Beat, 2011)
 Big Band Jazz (Billy Vera, Varese-Sarabande, 2015)

Sange til tv
 "Life Goes On", Empty Nest (tv-series)
 "Answers", Roomies (tv-series)
 "You've Got Me", Baja Oklahoma (tv-film)
 "Baby All My Life I Will Be Driving Home To You", The King of Queens (tv-series)

Kilder
Artikelen er oversat fra Wikipedia på Nederlandsk
Artikelen er udvidet fra Wikipedia på engelsk

Eksterne henvisninger

 Billy Vera's website
 Billy Vera on MySpace
 interview on Just My Show
Billy Vera Interview NAMM Oral History Library (2010)

Sangere fra USA
Pseudonymer

Billy Vera


200 m fri for damer under Sommer-OL 2020 fandt sted den 26. juli - 28. juli 2021 i Tokyo Aquatics Centre.

Turneringsformat
Konkurrencen bliver afviklet med indledende heats, semifinaler og finale. Efter de indledende heats går de 16 bedste tider videre til semifinalerne, hvor det bliver afgjort hvilke otte tider, der er de bedste. Disse går til finalen, hvor medaljerne bliver fordelt.

Tidsplan
Nedenstående tabel viser tidsplanen for afvikling af konkurrencen:

Alle tider er japansk standard tid (UTC+9)

Resultater

Heats

Semifinaler

Finale

Referencer

Eksterne henvisninger

200 m fri (damer)

Svømning under sommer-OL 2020 – 200 m fri (damer)


Sırmalı, Kahramanmaraş ilinin Göksun ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya

Kahramanmaraş iline 122 km, Göksun ilçesine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Göksun'un mahalleleri

Sırmalı, Göksun


1996'da çıkan Manowar albümü.

Şarkı Listesi
 "Return of the Warlord" (Karl Logan, Joey DeMaio) – 5:19
 "Brothers of Metal Pt. 1" (DeMaio) – 3:54
 "The Gods Made Heavy Metal" (Logan, DeMaio) – 6:03
 "Courage" (DeMaio) – 3:49
 "Number 1" (DeMaio) – 5:10
 "Outlaw" (Logan, DeMaio, Joan Jett, Ricky Byrd, Kenny Laguna, Bob Halligan, Jr.) – 3:22
 "King" (DeMaio) – 6:25
 "Today Is a Good Day to Die" (DeMaio) – 9:42
 "My Spirit Lives On" (Logan, DeMaio) – 2:10
 "The Power" (DeMaio) – 4:09

1996 albümleri
Manowar albümleri

Louder Than Hell


An Cyperus tatandaensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni A. Muthama Muasya ngan David Alan Simpson. An Cyperus tatandaensis in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Tanzania. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus tatandaensis


997 ප්‍රිස්කා යනු ප්‍රධාන-වළල්ලට අයත් ක්ෂුද්‍ර ග්‍රහයෙකි.

බාහිර සබැඳි
 ඩිස්කවරි  සර්කම්ස්ටන්සර්ස්: නම්බර්ඩ් මයිනර් ප්ලැනට්ස්

පුද්ගලයින් අනුව නම්කෙරුණු ක්ෂුද්‍ර ග්‍රහයෝ
1923දී සොයාගත් තාරකා විද්‍යාත්මක වස්තූන්
කාල් විල්හෙල්ම් රයින්මුත්ගේ සොයාගැනීම්
ප්‍රධාන වළල්ලට අයත් ක්ෂුද්‍ර ග්‍රහයෝ

997 ප්‍රිස්කා


This is a list of notable events in the history of LGBT rights that took place in the year 1993.

Events
 Sodomy laws in the Republic of Ireland are repealed.
 Minnesota bans private-sector discrimination based on sexual orientation and gender identity, becoming the first U.S. state to enact a law addressing transgender civil rights.

January
 15 – In U.S. state of Colorado, district court judge Jeffrey Bayless issues a temporary injunction in Romer v. Evans, preventing Amendment 2 from becoming part of the state constitution.

April
 25 – Third gay rights march on Washington, D.C., the March on Washington for Lesbian, Gay and Bi Equal Rights and Liberation draws an estimated 1,000,000 participants.

May
 5 – In Baehr v. Lewin, the Hawaii Supreme Court rules that denying marriage licenses to same-sex couples constitutes discrimination based on sex under the Hawaii Constitution. The court remands the case to the trial court to determine whether the state had a "compelling" state interest in barring such marriages.

July
 19 – Colorado's Supreme Court upholds an injunction issued by a district court in January against Amendment 2 and sends it back to the district court to be scrutinized.

September
 19 – The Hamilton Square Baptist Church protests break out in San Francisco.

October
 1 – A court orders the federal government of Canada to grant a gay federal worker spousal and bereavement benefits equal to those heterosexual employees receive.
 7 – In the United States, the AFL–CIO labor union passes a resolution to oppose the repeal of gay rights laws.

November
 2 – Voters in Cincinnati, Ohio, and Lewiston, Maine, repeal bans on discrimination based on homosexual orientation.
 30 – Don't Ask, Don't Tell, Don't Pursue, Don't Harass policy goes into effect in the United States armed forces.

December
 3 – The state senate of Massachusetts passes a bill that protects the civil rights of lesbian and gay students in public schools.
 14 – In Colorado, district court judge Jeffrey Bayless rules Amendment 2 unconstitutional.

See also

Timeline of LGBT history – timeline of events from 12,000 BCE to present
LGBT rights by country or territory – current legal status around the world
LGBT social movements

Notes

References
 Eskridge, Jr., William N. (1996). The Case for Same-Sex Marriage: From Sexual Liberty to Civilized Commitment. New York City, The Free Press, a Division of Simon & Schuster. .

LGBT rights
LGBT rights by year
1993 in LGBT history

1993 in LGBT rights


Mission kvindehandel er en film instrueret af Sine Plambech og Judith Lansade.

Handling
Det anslås, at der i 2010 er ca. 2.500 udenlandske prostituerede i Danmark. En del af dem er ofre for international kvindehandel; trafficking, og Københavns Politi indsatte i 2008 en specialenhed til at bekæmpe det. Filmen følger enhedens efterforskning i den danske sexindustri og er med der, hvor kun politiet, de prostituerede, håndlangerne og bagmændene færdes. Gennem telefonaflytninger og overvågning, gadeaktioner og detektivarbejde er politiet konstant på jagt efter vidner og beviser, der kan fælde bagmændene. Det er en meget vanskelig opgave, og filmen afdækker udfordringerne i mødet mellem specialenhedens intentioner og de juridiske rammer, den arbejder under, og en globaliseret og kompleks verden af illegal migration, fattigdom og voodoo på den anden side. For kvinderne er livet som prostitueret i Danmark en indtjeningsmulighed, de ikke havde dér, hvor de kommer fra.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2010

Dokumentarfilm fra Danmark

Mission kvindehandel


عَلَقَة أقليم في محافظة الزلفي، وتقع شمال غرب مدينة (الزلفي) على بعد خمسة أكيالٍ منها تقريباً على سفح نفود الثويرات بينه وبين جبال طويق. وكانت تشكل سابقاً إحدى البلدان الثلاث التي يتألف منها إقليم (الزلفي) وهي (علقة) و (البلاد) و (العقدة).

وعلقة هي مسكن (آل صالح بن راشد الأسعدي الروقي العتيبي) وهم من الاساعدة من قبائل عتيبة ولما انتقلوا إليها من (المجمعة) وأخرجوا (آل محدث)، ثم بدأ خروج بعض الأفراد والأسر منها إلى بقية مناطق محافظة الزلفي وإلى الأسياح وعنيزة وغيرها، ثم أصبح أكثر سكانها هم الفراهيد وإمارتها ل (آل علي بن فرهود) حتى الوقت الحاضر.

وهي أهم وأكبر القرى التابعة للزلفي وتقع إلى الشمال من مدينة الزلفي ويقطنها حوالي 8,000 آلاف نسمة. وتتوفر فيها مراكز ومرافق حكومية وهي من أقدم المناطق السكنية بالزلفي وتنقسم إلى الرفيعة في الحنوب والسعيدية في الشمال ويحوي حي السعيدية أقدم جامع في إقليم الزلفي.

تقع بلدة علقة ضمن إقليم الزلفي الذي يمتد من الغاط جنوباً وحتى الأسياح في منطقة القصيم شمالاً ومن حدود حرمة شرقاً إلى القصيم غرباً وعلقة تأتي ضمن هذا الإقليم ويقول ابن خميس في المعجم الجغرافي (علقة): بفتح العين المهملة واللام والقاف وآخره هاء من قرى الزلفي في إمارة الرياض.

وبلدة علقة تشهد حالياً نهضة شاملة في جميع الميادين، ويوجد بها العديد من الدوائر الحكومية وذلك مثل: الإمارة، والمدرسة الفيصلية الابتدائية، ومتوسطة علقة، ومجمع مدارس البنات (ابتدائي – متوسط – ثانوي) ومركز الرعاية الصحية، ومكتب البريد، ونادي طويق الرياضي، ومركز هيئة الأمر بالمعروف والنهي عن المنكر، وفرقة الطرق الزراعية، ومركز الدفاع المدني.

سبب التسمية
علل بعضهم تسمية البلدة بعلقة لكثرة وجود نبات العلق الذي ينبت في الماء وذلك لمكوث السيول فيها طوال السنة. وقد ذكر في كتاب صحيح الأخبار أن اسمها ذو علق. قال ابن بليهد: الذي ذكره لبيد قرية من قرى الزلفي يقال لها في هذا العهد (علقة) حذف المضاف على طول الزمن.

إلا أن هذا القول بعيد عن الصواب كل البعد؛ لأن الوصف لا يطابق الموصوف، فالموضع الذي ذكره البلدانيون جبل مستقل، وقد حددوا مكانه، فلننظر إلى كلامهم:

قال البكري:

ذو علق بفتح أوله وثانيه، بعده قاف: جبل في ديار بني أسد، ولهم فيه يوم مشهور، وهو يوم ثنية ذي علق، قتلت فيه بنو أسد ربيعة بن مالك ابن جعفر أبا لبيد، وهو ربيعة المقترين، قال لبيد:

وقال ياقوت:

وذو علق: جبل معروف في أعلاه هضبة سوداء قال الأصمعي: وأنشد أبو عبيدة لابن أحمر:

ويوم ذي علق من أيامهم. فال لبيد بن ربيعة:

يعني بربيع المقترين أباه وكان مات في هذا الموضع.

وهناك ذو علق بالحجاز جاء في كتاب المعالم الجغرافية الواردة في السيرة النبوية (ذو علق) بالتحريك والعين مهملة:

جاء في قول أبي طالب يعرض بمن خذله من قريش:

وذو علق أحد فروع وادي نعمان، إذا صعدت جبل كرا تؤم الطائف كان علق على يمينك. وتسمى الجبال التي تسيل فيه جبال علق، وهو من ديار هذيل قديما وما زال كذلك. يبعد ذو علق - أو علق كما يسمى اليوم - شرق مكة 45 كيلا، على طريق الطائف المار في وادي نعمان. وأما علقة في الزلفي فاسمها علقة قديما وحديثا.

تاريخ علقة

جغرافية البلدة
تقع إلى الشمال من مدينة الزلفي وذلك في السهل المنبسط بين نفود الثويرات وجبال طويق وهي وإن كانت إلى النفود أقرب بكثير منها إلى جبل طويق، وموقع البلدة في سفح النفود «الثويرات» أعطى أراضي علقة ميزة الخصوبة ووفرة المياه وقربها نسبياً لرمال الثويرات. وتعد علقة اخفض موقع في اقليم الزلفي حيث إن أغلب الأودية المنحدرة من جبال طويق المتجهة إلى الغرب تجتمع في علقة ومنها: وادي عريعرة، وادي سمنان، شعيب أبا سديرة، شعيب القلتة.

معالم علقة الاثرية

الأسوار والأحياء القديمة
لا تزال الأحياء القديمة المبنية من الطين قائمة وذلك في حي الرفيعة والسعيدية، كما أن بيوتاً وبروجاً وحصوناً لا تزال قائمة في بعض المزارع القديمة في البلدة، ويشاهد الزائر لهذه الأحياء روعة العمارة والتصميم وفن النقش والزخرفة، ومن أهمها: مسجد السيف والسور المحيط بالسعيدية وقصر ابن روق.

جبل طويق
وهو جبل اليمامة العملاق الأشم الذي يمتد من شمال الزلفي من جزرة ثم يذهب مجنباً ضارباً في أعماق نجد ماراً بمدن ومناطق نجد حتى يندفن في الربع الخالي ثم يخرج مرة ثانية ليلتقي مع جبال اليمن. هذا الجبل الذي يخترق منطقة الزلفي من الشمال إلى الجنوب حيث يبدأ من جزرة فالقلتة فعلقة حيث (أبي سديرة) فعريعرة فخشم أم الذر فسمنان فسويس هذا الجبل العظيم: تغنى فيه الشعراء قديماً وحديثاً فهذا الشاعر الجاهلي عمرو بن كلثوم يقول:

ويقول الشاعر راكان بن حثلين:
وخشوم طويق فوقنا كنا وصفاً صقيل السيوف اللي تجدد جرودها
ويقول شاعر الزلفي عبد الله الدويش:

نفود الثويرات
بلدة علقة تقع على سفوح نفود الثويرات، هذه الكثبان الرملية التي تخترق منطقة الزلفي وموازية لجبال طويق من الغرب تشكل معظم أراضي منطقة الزلفي. وتحتضن العديد من القرى والهجر، وهي معلم بارز ومتنفس للكثير من الأسر والشباب في أيام الربيع والشتاء حيث تكتسي بالخضرة والنباتات البرية وتزدان بأشجار الأرطى. قصر ضبعان، القصير القلتة، جزرة تم إيرادها في صفحة تاريخ الزلفي تحت المعالم الأثرية.

التعليم في علقة
في عام 1374 هـ أمر الملك سعود بافتتاح مدرسة ابتدائية ويدخل التعليم النظامي في علقة عامه الخمسين ثم تلا ذلك افتتاح متوسطة ابن تيمية وبعدها ثانوية الإمام محمد بن سعود أما بالنسبة للبنات فيوجد مدرسة ابتدائية ومتوسطة وثانوية وكلية ومن ثم جامعة.

إمارة بلدة علقة بالزلفي

الفراهيد من الأساعدة من قبيلة عتيبة هم أمراء بلدة علقة بالزلفي ولعل إمارتهم فيها تزامنت مع تأسيس البلدة. ولكن للأسف لم تسعفنا المصادر التاريخية للتعرف على أقدم الأمراء من الأسرة. والتالية أسماؤهم هم من تمكنا من حصرهم مع بيان تقريبي لتاريخ تولي الأقدمين منهم الإمارة:
حمود بن ناصر بن علي بن فرهود بن صالح بن راشد الأسعدي (تقريبا 1230 - 1250 هـ).
عبد الله بن ناصر العلي الفرهود (1250 هـ إلى حوالي 1285 هـ) وقد توفي عام 1302 هـ تقريبا.
دهش بن عبد الله بن حمد الفرهود (1285 هـ إلى وفاته 1299 هـ).
محمد بن عبد الله بن حمد الفرهود (1299 هـ إلى 1331 هـ تقريباً) وقد توفي سنة 1340 هـ.
عبد المحسن بن محمد بن عبد الله بن حمد الفرهود (1331 هـ تقريباً إلى وفاته في حياة والده عام 1334 هـ).
برجس بن دهش بن عبد الله بن حمد الفرهود (1334 هـ إلى 1341 هـ) وتوفي عام 1380 هـ تقريباً.
علي بن محمد بن عبد الله بن حمد الفرهود (1341 هـ إلى 1344 هـ) وتوفي عام 1349 هـ.
عبد الله بن صالح بن عبد الله بن حمد الفرهود (1344 هـ إلى وفاته1382 هـ).
دهش بن برجس بن دهش الحمد (1385 هـ إلى 1400 هـ) وتوفي عام 1413 هـ.
سعود بن دهش بن برجس الحمد (1400 هـ إلى 1407 هـ).
محمد بن دهش بن برجس الحمد (1407 هـ إلى تاريخه).

مراجع

قرى محافظة الزلفي

علقة (الزلفي)


NGC 7588 je spiralna galaktika u zviježđu Pegazu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7588
  Auke Slotegraaf: NGC 7588 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7588 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7550 - 7599

7588

NGC 7588


Hrast - Mouvement pour la réussite de la Croatie (, Hrast qui veut dire « chêne » en croate est un acronyme pour Hrvatski rast qui veut dire « Croissance croate ») est un parti politique fondé en 2012 en Croatie. Le parti a fusionné en 2021 avec le parti Souverainistes croates.

Historique

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Souverainistes croates

Liens externes

Parti politique fondé en 2012
Parti politique disparu en 2021


Manchester Victoria may refer to:

Manchester Victoria railway station
Manchester Victoria Reversing Sidings
Manchester Victoria stabbing attack
Victoria Park, Manchester
Victoria University of Manchester

Manchester Victoria (disambiguation)


Kjosfossen er et vandfald på Flåmselvi i Aurland kommune i Sogn og Fjordane i Norge. Vandfaldet, der er en af landets mest besøgte seværdigheder, ligger lige nedenfor Reinungavatnet, øverst i Flåmsdalen. Det har en total faldhøjde på 225 meter, fordelt på flere fald med en horisontal længde på ca. 700 meter.

Flåmsbanen passerer lige foran og over den nedre del af vandfaldet, der er en af hovedattraktionerne for de mange turister, der kører med banen. Her ligger Kjosfossen Station, der blev åbnet i 1951 for at passagerne kunne stå af toget og besigtige vandfaldet. Vandfaldet og stationen ligger omkring fire kilometer fra Myrdal Station. I sommersæsonen viser det overnaturlige kvindelige væsen huldre sig, når toget ankommer til stationen, og opfører en dans og sang ved vandfaldet. Skuespillerne er studenter ved Den norske ballettskole.

Der er bygget et mindre vandkraftværk ved vandfaldet, Kjosfoss kraftverk, for at producere strøm til banen.

Noter

Eksterne henvisninger

Vandfald i Vestland
Seværdigheder i Norge
Aurland

Kjosfossen


The following is a list of Prague Metro stations, ordered alphabetically. Names in parentheses denote former station names from before 1990. The accessibility of the station for persons with impaired mobility and important places nearby are also given.

Lines

The green Line A connects the center with the northwest and east of the city. It is  long and has 13 stations. Travel time (from terminal to terminal) is about 20 minutes.

The yellow Line B is the longest; it goes from the southwest outskirts through the center and continues to the northeast of the city. It is  long and has 24 stations. Travel time (from end to end) is about 45 minutes.

The red Line C is the oldest and shallowest, going from the north to the south-east. It is  long and has 20 stations. Travel time is about 35 minutes.

Stations

Prague

List of Prague Metro stations


Eibar Bask Özerk Bölgesi Guipuzcoa ilinde bir şehirdir. 16. yüzyıldan beri bölgenin endüstri merkezidir. Endüstrisi demir ve çelik üretimi üzerinedir.

Dış bağlantılar
 eibar.eus
 eibar.org
 CANALEIBAR.NET
 İspanyolca kaynak, kişisel internet sitesi

Guipúzcoa'daki şehirler

Eibar


Mutfak ya da ocaklık, yemek hazırlamak için kullanılan alandır. Modern mutfak tipik olarak; set üstü ocak, fırın, mikrodalga fırın gibi pişirme aletlerine sahiptir. Bulaşık yıkamak gibi işleri yapabilmek için bir evyesi vardır. Modern mutfaklarda genellikle bulaşık makinesi de bulunur. Yemek depolamak için kullanılan kiler, mutfak dolabı ya da buzdolabı gibi ekler de mevcuttur.

Mutfağın temel işlevi yemek pişirmek olsa da özellikle evlerde büyüklüğüne, içindeki donanıma bağlı olarak değişik faaliyetler de yürütülebilir. Eğer bir çamaşır makinesi varsa, mutfakta yıkama ve kurutma yapılabilir. Mutfak eğer yeterince büyükse ailenin yemek yediği yer olabilir. Bazen ailenin ve misafirlerin bir araya gelmek için tercih ettiği en rahat oda olabilir. Ayrıca yemek (veya kahvaltı gibi küçük öğünler), eğlence ve çamaşır yıkama için de kullanılabilir.

Ticari mutfaklar, restoran, kantin, otel, hastane, ofis ve iş yeri tesisleri, askeri kışla ve benzeri kuruluşlarda bulunur.  Bu mutfaklar genellikle daha daha ağır iş ekipmanlarıyla donatılmıştır.  Örneğin, büyük bir restoranda büyük bir gömme buzdolabı ve büyük bir ticari bulaşık makinesi olabilir.

Mutfağın evrimi

Mutfağın gelişimi temelde ocağın ateş yeri ve ocağın gelişimiyle bağlantılıdır. 18. yüzyıla kadar, açık ateş yemek pişirmenin yegâne yöntemiydi ve mutfağın mimarisi hep bunu yansıtır. Teknik ilerlemeler yemek pişirmeye 18. ve 19. yüzyıllarda yeni yöntemler getirince, yeni kazanılan bu esneklik mimarlara mutfaklarda temel değişiklikler yapma fırsatını verdi. Musluk suyu sanayileşme dönemi boyunca kademe kademe mümkün hâle geldi; önceleri su en yakın kuyudan çekiliyor ve mutfakta ısıtılıyordu.

Erken tarihi

Antik Yunan'daki evler genellikle avlu biçimliydi; odalar merkezî bir avlunun etrafına yerleştirilmişti. Böyle birçok evde, bu avlu mutfak görevini görürdü. Üst sınıftan insanların evlerinde, genellikle banyonun yanında ayrı bir oda mutfak olarak kullanılırdı (böylece iki oda da mutfak ateşinin yardımıyla ısıtılabilirdi), iki odaya da avludan kolaylıkla ulaşılabilirdi. Böyle evlerde, mutfağın arkasında yiyecek ve kap kacağın bulunduğu ayrı bir oda vardı.

Roma İmparatorluğu'nda alt sınıfların evlerinde mutfak yoktu; yemeklerini ortak halk mutfaklarında pişirirlerdi. Bazılarının taşınabilir, üzerinde ateş yakılabilen bronz ocakları vardı. Üst sınıftan olan Romalıların görece daha iyi donanımlı mutfakları vardı. Bir Romalı evinde mutfak ana binaya eklenmiş ayrı bir odaydı. Pratik ve sosyolojik nedenlerden dolayı ayrıydı bu oda: Mutfağın yarattığı duman ve köleler tarafından kullanılıyor olması, onun ayrı tutulmasını gerektiriyordu. Ocak genelde zemindeydi, duvara yerleştirilmişti –bazen azıcık yükseltilmişti–; öyle ki pişirenin diz çökmesi gerekiyordu. Baca yoktu.

Erken Orta Çağ'da Avrupa'nın tek odalı evlerinde binanın en yüksek yerinde açıkta bir ateş olurdu. Mutfak bölgesi girişle bu ateşin bulunduğu yer arasındaydı. Şöminenin yerine, çatıda dumanın dışarı çıkmasına yardımcı olan bir delik bulunurdu. Pişirmenin ötesinde, bu ateş ısı ve ışık kaynağı olurdu.

Avrupa'daki soylu sınıfın geniş çiftlik evlerinde, mutfak ana binanın en altında ayrı bir katta bulunurdu.

Bilinen ilk ocaklar Japonya'da ortaya çıktı. En erken bulgular Kofun Dönemine (3.-6. yüzyıllar) aittir. Kamado adı verilen bu ocaklar, kilden ve harçtan yapılıyordu; odun ve mangal kömürüyle ateşleniyor, tepesinde kabın asılabileceği bir delik barındırıyordu. Bu ocak ancak ufak değişikliklerle yüzyıllar boyunca kullanıldı. Avrupa'daki gibi, üst sınıfların evleri yemek pişirme işi için ayrı bir odaya sahiptiler. Mangal kömürüyle ateşlenen, irori adlı bir çeşit açık ateş çukuru, ikinci bir ocak olarak birçok evde Edo dönemine (17.-19. yüzyıllar) kadar kullanıldı. Kamado ana yemekleri (örneğin pirinç) pişirmek için kullanılırken, irori yan yemekleri pişirmek için ve ısı kaynağı olarak kullanılıyordu.

Mutfak Orta Çağ boyunca mimari gelişimden etkilenmedi ve açık ateş yegâne yemek pişirme yöntemi olarak kaldı. Orta çağdaki Avrupa mutfakları karanlık, dumanlı, isli mutfaklardı ve bundan dolayı "dumanlı mutfak" olarak anılıyorlardı.

10. Yüzyıldan 12. yüzyıla, Orta Çağ Avrupa'sının şehirlerinde, mutfaklar hala odanın ortasında açıkta ateş kullanıyorlardı. Üst sınıftan insanların evlerinde, zemin kat ahır olarak kullanılırken mutfak, yatak odası ve hol gibi bir üst katta yer almaktaydı. Bu dönemlerde Japonların evlerinde, mutfak ayrı bir oda haline gelmeye başlamıştı.

Kalelerde ve manastırlarda, yaşama ve çalışma alanları ayrılmıştı; mutfak ayrı bir binaya taşında ve böylece oturma odalarına ısı sağlayan bir yer olmaktan çıktı.

Şöminenin gelişiyle, ocak odanın merkezinden, duvara taşındı ve ilk tuğla-harç ocaklar yapıldı. Ateş yapının üzerinde yakılıyor, alt kısım odun koymak için kullanılıyordu. Demirden, bronzdan ya da bakırdan yapılmış kaplar, önceden kullanılan kil kapların yerini almaya başladı. Isının azaltılıp arttırılması, kabı yukarı ya da aşağı asarak ya da bir nihalenin üzerinde doğrudan ateşe yerleştirerek sağlanıyordu.

Leonardo da Vinci ateşin üzerine yerleştirilen şişler için, onların kendiliğinden dönmesini sağlayan otomatik bir sistem icat etti. Bu sistem üst sınıfların evlerinde yaygın olarak kullanıldı.

Isıtmak ve pişirmek için açıktaki ateşin kullanılması riskliydi; tüm şehri yok eden yangınlar çok sık oluyordu.

Geç Orta Çağın başlarında, Avrupa'daki mutfakları evi ısıtma işlevini yitirdiler ve yaşama alanının dışına çıkarak ayrı bir odaya taşındılar. Oturma odası artık mutfaktan ayarlanan kiremit ocaklarla ısıtılıyordu; böylece içerisinin duman olmaması sağlanıyordu. Dumandan ve kirden muaf olarak, oturma odası böylece sosyal işlevlere hizmet eden bir yer haline geldi ve kişinin zenginliğini gösteren bir vitrin olarak bazen şık bir şekilde döşenmeye başlandı. Üst sınıflarda, yemek yapma işi ve mutfak hizmetçilerin alanıydı ve mutfak oturma odalarının dışına, hatta yemek odasının bile uzağına konuldu. Daha fakir olan alt sınıfların evleri henüz ayrı bir mutfağa sahip değillerdi; genellikle bütün işlerin görüldüğü tek bir odaya ya da genellikle girişte bir mutfak bölümüne sahiplerdi.

Orta Çağın dumanlı mutfağı genellikle aynı kaldı. Özellikle kırsal çiftlik evlerinde ya da fakir evlerde çok sonraya kadar böyle sürdü. Avrupa'daki birkaç çiftlik evinde, dumanlı mutfak 20. yüzyılın ortasına kadar kullanımdaydı. Bu evlerde genellikle hiç şömine yoktu ama ateş yakılan yerin hemen üzerinde odundan yapılan ve kille kaplanan bir duman başlığı vardı; eti tütsülemek için kullanılıyordu. Duman daha sonra yükseliyor, üstteki odaları ısıtıyor ve zemini haşeratlardan koruyordu.

Çin'deki mutfaklara chúfáng(厨房) denir.  3000 yıldan daha uzun bir süre önce, eski Çinliler yemek pişirmek için ding'i kullandılar. Çin aile mutfaklarında ve restoran mutfaklarında en çok kullanılan pişirme ekipmanları wok'lar, buharlı sepetler ve tencerelerdir.  Yakıt veya ısıtma kaynağı da pişirme becerilerini uygulamak için önemli bir teknikti. Geleneksel olarak Çinliler, yemek pişirmek için yakıt olarak odun veya saman kullanıyorlardı.

Japonya'daki mutfaklara Daidokoro (台所; "mutfak") denir.  Daidokoro, Japonya'da evler'de yemeklerin hazırlandığı yerdir.  Meiji dönemine kadar bir mutfağa kamado (かまど; yanan soba) da deniyordu. Japon mutfağı bir evin sembolü olarak kabul edildiğinden kamado'yu içerir ve terim "aile" veya "ev" anlamında bile kullanılabilir.

Hindistan'da bir mutfağa "Rasoi" (Hintçe\Sanskritçe) veya Marathi dilinde "Swayampak ghar" denir. Ülke genelinde birçok farklı pişirme yöntemi mevcuttur ve mutfak yapımında kullanılan yapı ve malzemeler bölgeye göre değişiklik göstermektedir.  Örneğin, kuzey ve orta Hindistan'da yemek pişirme, "Chulha" adı verilen kil fırınlarda yapılırdı. Hint mutfakları, vastushastra adı verilen bir Hint mimari bilimi üzerine inşa edilmiştir. Hindistan'da mutfaklar tasarlarken Hint mutfağı vastu çok önemlidir. Yoksul ailelere ait birçok mutfak, kil sobaları ve eski yakıt türlerini kullanmaya devam ederken, kentsel orta ve üst sınıflar genellikle tüplü veya borulu gazlı gaz sobalarına sahiptir.

Kolonyal Amerikan mutfakları

Kolonyal Amerikan mutfaklarında, Orta Çağ Avrupa'sı mutfaklarının özellikleri görülür. Kuzey bölgesindeki erken göçmenlerin genellikle ayrı bir mutfağı yoktu; kulübenin köşesindeki bir ocak, mutfak boşluğu işlevini görürdü. Sonraları mutfak ayrı bir oda haline geldi ama, kulübenin içinde olmaya devam etti.

Güney eyaletlerindeki gelişim tamamen farklıydı ama iklim ve sosyolojik şartlar da buna paralel olarak farklıydı. Güney eyaletlerinde, Orta Çağ Avrupa'sındakine benzer nedenlerden dolayı, mutfak malikânenin dışına sürülmüştü; mutfak köleler tarafından işletiliyordu ve onların çalışma yeri zamanın sosyal standartları nedeniyle efendilerinkinden ayrı olmalıydı. Buna ek olarak, bölgenin sıcak iklimi bir mutfağı işletmeyi, özellikle de yazın, sıkıntılı bir iş haline getiriyordu.

Ana binadan tamamen ayrılmış "yaz mutfakları", tarlada çalışan işçilere yemek hazırlama ve konserve yapma işleri yüzünden evin ısınmasını önlemek amacıyla uzak kuzey bölgelerindeki geniş çiftliklerde gelişti.

Sanayileşme

Sanayileşme dönemindeki teknolojik ilerlemeler mutfaklara büyük değişiklikler getirdi. Ateşi tamamen kuşatan daha etkili demir ocaklar belirdi. Yeni ocak modelleri 1740'larda belirdi. Bunlar pişirme için değil ısıtma için tasarlanmıştı. İngiltere'de Benjamin Thompson 1800'lerde Rumford ocağını tasarladı. Bu ocak önceki ocaklara nazaran daha etkiliydi; ocağın üzerindeki deliklere asılı ve böylece yalnızca alttan değil tüm yönlerden birçok kabı ısıtmak için tek bir ateş kullanıyordu. Bununla birlikte bu ocak geniş mutfaklar için tasarlanmıştı. Evde kullanmak için çok büyüktü. Bu teknikle üretilmiş daha küçük bir ocak olarak Oberlin ocağının 1834 yılında ABD'de patenti alındı ve sonraki 30 yıl boyunca 90.000 adet satarak ticari bir başarı haline geldi. Bu ocaklar hala odunla ya da kömürle yakılıyordu. 1820'lerin başında Paris'e Londra'ya ve Berlin'e gazlı sokak lambaları yerleştirilmiş ve 1825'te ABD'de ilk gazlı ocağın patenti alınmış olmakla birlikte, kentsel alanlarda aydınlatma ve yemek pişirme için gaz kullanılmasının sıradan bir şey haline gelmesi 19. yüzyılın sonunu buldu.

19. yüzyılın ikinci yarısındaki kentleşme ve diğer kayda değer gelişmeler eninde sonunda mutfağa yansıyacaktı. Koşulların dayatmasıyla, şehir planlamasına, evlere su dağıtım şebekesinin kurulmasına ve atık suyun üstesinden gelmek için kanalizasyon yapılmasına başlandı. Gaz boruları döşendi; gaz başlangıçta aydınlatma için kullanılıyordu ama şebeke yeterli derecede büyüyünce, gazı ısıtmak ve ocakta yemek pişirmek için kullanmak mümkün hale geldi. 20. yüzyıla geçerken, elektrik gazın karşısında önemli bir alternatif olarak belirmişti ve yavaş yavaş onun yerini almaya başladı. Fakat gazlı ocak gibi elektrikli ocağın da başlangıcı yavaş oldu. İlk elektrikli ocak 1893 yılında Chicago dünya fuarında sunuldu ama teknolojinin onu kaldıracak kadar gelişmesi 1930'ları buldu.

Sanayileşme sosyal değişimlere de yol açtı. Burjuvazinin yükselişi sürerken, şehirlerdeki fabrika emekçileri uygun olmayan koşullarda barınıyorlardı. Bütün aileler altı kat ve üstü harap apartmanlarda, kötü  mutfak havalandırması'na sahip ve yetersiz ışıklandırılmış tek ya da iki odalı dairelerde kalıyorlardı. Bazen dairelerini evsizler (night sleepers) denilen, yalnızca gece için yatak kiralayan bekar adamlarla paylaşıyorlardı. Böyle bir dairede mutfak, sıklıkla yatak odası, oturma odası ve hatta banyo olarak kullanılıyordu. Su kuyulardan çekilmek zorundaydı ve ocakta ısıtılırdı. Su boruları ancak 19. yüzyılın sonuna doğru döşendi ve bundan sonra bina ya da kat başına bir musluk düşmeye başladı. Kaplar ve mutfak eşyaları genelde açık raflarda saklanıyordu ve odalar basit perdeler kullanılarak birbirinden ayrılıyordu.

Tüm bunların tersine, sömüren sınıfın tarafında dramatik değişiklikler gerçekleşmedi. Bodrum katında ya da zemin kattaki mutfak, hizmetçiler tarafından işletmeye devam edildi. Bazı evlere su pompaları yerleştirildi ve bazılarında lavabo ve su çekicileri vardı (kalelerdeki bazı feodallerin mutfakları dışında henüz su musluğu yoktu). Demir plakalardan yapılan ve odun, mangalkömürü, kömürle ateşlenen ve bacaya bağlı boruları olan ocakların yapılmasıyla, mutfaklar daha temiz yerler haline geldi. Hizmetçiler için mutfak yatak odası görevini de görüyordu; yerde ya da alçaltılmış tavanın arasında buldukları boşluklarda yatıyorlardı, çünkü yeni ocakların bacayla bağlantısı mutfağın yüksek bir tavana sahip olmasını gerektirmiyordu. Mutfağın zemini döşeliydi; eşyalar tozdan ve buhardan korunmaları için kapalı dolaplarda temiz olarak saklanmaya başlandı. Büyük bir masa tezgâh olarak kullanılıyordu; bu masa aynı zamanda hizmetçiler için yemek masası olarak da kullanıldığından, etrafında bir sürü sandalye de olurdu.

Orta sınıf, elinden geldiğince üst sınıfların lüks yemek biçimlerini taklit etmeye çalıştı. Küçük dairelerde yaşayan orta sınıf için mutfak ailenin yaşadığı ana odaydı. Çalışma ya da oturma odası, ara sıra yapılan yemek davetleri gibi özel durumlar için saklanıyordu. Bu nedenle, bu orta sınıf mutfakları, yalnızca hizmetçilerin kullandığı üst sınıf mutfaklarından daha gösterişsizdi. Burası mutfak eşyalarını saklamak için kullanılan dolaplardan başka, ailenin beraber yemek yiyebileceği bir masayı ve sandalyeleri; bazen –eğer yeterince yer varsa– koltuk ya da sediri barındırırdı.

Gaz boruları ancak 19. yüzyılın sonlarında döşendi ve gazlı ocaklar eski kömür ocaklarının yerini aldı. Gaz kömürden daha pahalı olduğu için, bu yeni teknoloji önce burjuvaların evlerinde kullanıldı. Gazlı ocakların kullanıldığı işçi apartmanlarında gaz dağıtımı jetonla çalışan bir makine sayesinde gerçekleşiyordu.

Tarımsal bölgelerde, odun ya da kömür ocakları hatta açık ateşli ocaklar kullanılmaya devam etti. Gaz ve su boruları önce büyük şehirlere döşendi; küçük köyler çok daha sonra bundan yararlanabilir hale getirildi.

Modernleşme

Elektriğin ve gazın kullanılması eğilimi 20. yüzyıla geçildiğinde de devam etti. Sanayide, üretim sürecinin en etkili hale getirilmeye çalışıldığı modernizm dönemine gelinmişti. Taylorculuk doğdu ve süreci optimize etmek için hareket-zaman etüdü kullanılmaya başlandı. Bu fikirler, 19. yüzyılın ortasında Catharine Beecher tarafından ortaya atılan ve Christine Frederick'in 1910'larda yaptığı yayınlarla ayrıntı andırılan ev işinin profesyonelleştirilmesi olarak anılan yükselen eğilime bağlı olarak ev mimarisine de sıçradı.

Emekçi kadınlar, erkeklerin maaşı yetmediğinden, aileyi ayakta tutabilmek için sıklıkla fabrikalarda çalışıyorlardı. Sosyal konut projeleri yeni bir dönüm noktası oldular: Frankfurt mutfağı. 1926'da geliştirilen bu mutfak, 1,9 metreye 3,4 metre standart uzunluktaydı. İki amaç için üretilmişti: pişirme zamanını azaltmak için mutfak işini optimize etmek (böylece kadınlar fabrikaya daha çok zaman ayırabilecekti) ve yeterince donanımlı mutfakların üretilmesinin fiyatını azaltmak. Margarete Schütte-Lihotzky tarafından tasarlanan mutfak, ayrıntılı hareket zaman etütlerinin ve dönemin yemekli vagonların verdiği esinin sonucuydu. Mimar Ernst May tarafından tasarlanıp Frankfurt'ta yapılan sosyal konut projesinde 10.000 daireye bu mutfaklardan yapıldı.

Bu mutfaklara getirilen ilk tepki ağır bir şekilde eleştireldi: insanlar Schütte-Lihotzky tarafından yapılan tasarımla gelen değişime alışkın değillerdi; mutfak o kadar küçüktü ki, içinde yalnızca bir kişi iş görebiliyordu; bazı saklama yerleri un gibi bazı çiğ yemek malzemelerinin çocuklar tarafından ulaşılabilmesine imkân veriyordu. Ancak Frankfurt mutfağı, kiralık dairede 20. yüzyıl boyunca belli bir standardı temsil eder hale geldi: iş mutfağı (work kitchen). İçinde yaşamak ya da yemek için çok dardı ve sonraları "kadını mutfağa sürgün etmekle" eleştirildi ama II. Dünya Savaşı sonrasının muhafazakarlığı ekonomik nedenlerle de birleşince galip geldi. Mutfak tekrar yaşam alanından kesin olarak ayrılması gereken bir yer olarak görüldü. Bu gelişimde pratik nedenler de rol oynadı: geçmişin burjuva evlerinde olduğu üzere, mutfağı ayırmanın bir nedeni de oturma odasından dumanı ve kokuyu uzak tutmaktı.

Tekniğe Geçiş

Frankfurt mutfağı için geliştirilen standart ölçüler ve yerleşim fikrinin etkisi altında kalındı. Bu donanım ilerleyen yıllar boyunca standart olarak kaldı: soğuk ve sıcak su musluğu, lavabo, elektrikli ya da gazlı ocak ve fırın. Kısa süre sonra buzdolabı da standart olarak eklendi. Mutfak dolaplarının ön kısmında tahta olan modüler mobilya kullanılmasıyla, bu yeni mutfak "İsveç mutfak" olarak rötuşlandı. Bu konsept, öncelikle steril laboratuvarların ve hastanelerin temizliğini çağrıştıran beyaz sentetik kapı ve çekmece kaplamalarıyla, daha sonra da canlı ve renklerle değiştirildi. ABD'de 1940'larda mutfağı blender, tost makinesi ve mikrodalga fırın gibi küçük ve büyük elektrikli araçlarla donatma eğilimi başladı. II. Dünya Savaşı sonrasında Avrupa'da ortaya çıkan düşük fiyat-ileri teknoloji talebiyle, Batı Avrupa mutfakları buzdolabı ve elektrikli/gazlı ocakları da barındırabilecek şekilde tasarlanmaya başlandı.

Kiralık evlerdeki bu gelişme, ev sahibi olanların mutfaklarındaki gelişmeyle paralel olarak ilerledi. Buralarda mutfaklar biraz daha geniş ve yemek odası olarak günlük kullanıma uygundu ama diğer taraftan devam eden teknik gelişme aynıydı ve modüler mobilya kullanımı bu pazarda standart haline geldi.

Teknoloji merkezli bu eğilim, bazı tasarımcıların iş mutfağını daha uzağa taşıyarak, Luigi Colani'nin "uydu mutfak" gibi fütürist tasarımlarla son noktaya erişmesinin yolunu açtı. Oda ortasında bir sandalye olan bir küreye indirgenmişti, öyle ki bütün uygulamalar kol mesafesindeydi, yemeği ısıtmak için en iyi ayarlamalar yapılmıştı ama aslında yemek pişirmek için uygun değildi. Buna rağmen böyle çıkışlar genel eğilimin dışındadır.

Eski Doğu Bloğu ülkelerinde, resmi öğreti yemek yapmayı önemsiz bir gereklilik olarak görmekteydi ve kadınlar "toplum için" fabrikalarda çalışmalıydı, evde değil. Aynı zamanda, barınma prefabrike levhalar kullanarak standardize edilen daireler yapılarak düşük fiyatla ve kısa sürede çözülmeliydi. Mutfak asgari ölçülerine indirgendi ve iş mutfağı düşüncesi uçlara taşındı: örneğin Doğu Almanya'da P2 model standart 55 metrekarelik dairelerde 4 metrekarelik mutfaklar vardı (pencere yoktu) ve bunlar bir diğerinden pencereyle ya da geçişle ayrılan yemek ve oturma odasına bağlanıyordu. Bununla birlikte tüm nüfusuna ev sağlamak ve gelir adaletsizliğini yok etmek üzere yola çıkan bir düşüncenin, karşılaması gereken ihtiyaç düşünüldüğünde bu durum o kadar vahim gözükmez. Kapitalist toplumlardaki gecekonduları, evsizleri ve gettoları hatırlayınız.

Diğer mutfak çeşitleri

Oteller, hastaneler, eğitim ve iş yeri tesisleri, kışla ve benzeri kurumlarda bulunan restoran ve kantin mutfakları genellikle halk sağlığı yasalarına tabidir. Profesyonel mutfaklarda genellikle gazlı ocaklar bulunur, çünkü bunlar aşçıların ısıyı elektrikli ocaklardan daha hızlı ve daha hassas bir şekilde düzenlemesine olanak tanır.  Büyük yerleşik fritözler, buğulama veya benmari gibi bazı özel cihazlar profesyonel mutfaklar için tipiktir.

Fast food ve hazır yemek trendleri, restoran mutfaklarının çalışma şeklini değiştirdi.  Bu tür restoranlardan bazıları, kendilerine teslim edilen hazır yiyecekleri yalnızca "bitirebilir" veya tamamen hazırlanmış yemekleri yeniden ısıtabilir.  En fazla hamburger veya steak yapabilirler.

Gemilerdeki, uçaklardaki ve bazen vagonlardaki mutfaklara genellikle galley denir.  Yatlarda, bir sıvılaştırılmış petrol gazı şişesiyle beslenen bir veya iki brülörle mutfaklar genellikle sıkışıktır. Buna karşılık, savaş gemisi veya büyük kruvaziyer mutfaklar, restoranlar veya kantin mutfaklarıyla her açıdan karşılaştırılabilir. Yolcu uçağı türlerinde mutfak bir kilere indirgenmiştir.  Mürettebatın rolü, bir catering şirketi tarafından verilen uçak içi yemekleri ısıtmak ve servis etmektir. Astronotların yiyecekleri genellikle uçuştan önce tamamen hazırlanır, kurutulur ve plastik torbalarda kapatılır.  Mutfak, bir rehidrasyon ve ısıtma modülüne indirgenmiştir.

Yiyeceklerin hazırlandığı açık alanlar genellikle mutfak sayılmaz. Bununla birlikte, örneğin açık havada yemek pişirme zamanı, kamp yaparken, düzenli yemek hazırlamak için kurulan bir açık alan, "açık mutfak" olarak adlandırılabilir.  Kamp alanındaki açık mutfak, bir kuyu, su pompası veya su musluğunun yanına yerleştirilebilir ve masalar sağlayabilir.

Ev ekonomisi, gıda teknolojisi veya mutfak sanatlarının öğretildiği okullarda, genellikle yalnızca öğretim amacıyla birden fazla donanıma sahip (bazı bakımlardan laboratuvarlara benzer) bir dizi mutfak vardır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Evrensel tasarım
 Aşçılık

Galeri

Odalar
Yiyecek ve içecek yapmak

Lokanta terminolojisi

Mutfak


The alveolar ejective fricative is a type of consonantal sound, used in some spoken languages. The symbol in the International Phonetic Alphabet that represents this sound is .

Features
Features of the alveolar ejective fricative:

Occurrence

See also
 List of phonetic topics

References

External links

Alveolar consonants
Fricative consonants
Ejectives
Oral consonants
Central consonants

Alveolar ejective fricative