Carl Wilhelm Hahn (né le  à Emden et mort le  à Kiel) est un journaliste allemand, historien, archiviste et chef du Sittenamt (bureau des mœurs) de l'État fédéral du Schleswig-Holstein (une agence d'État supervisant les « mœurs publiques ») sous le régime nazi.

En tant qu'antisémite actif, membre du  NSDAP et de la Sturmabteilung, il a eu une importance considérable pour la mise en œuvre de la politique raciste nazi dans le Schleswig-Holstein et au-delà. Après la fin de la Seconde Guerre mondiale, il réussit rapidement à reprendre pied et à dissimuler son engagement dans la politique raciale nazie. Ainsi, le soutien actif de l' Église nationale du Schleswig-Holstein et des politiciens et administrateurs du gouvernement de l'État du Schleswig-Holstein a été décisif. Dès 1951, il est détaché au bureau de presse de la chancellerie d'État à Kiel et, à partir de 1957, il travaille à nouveau aux archives d'État du Schleswig-Holstein à Schleswig. Atteignant l'âge de la retraite en 1963, il était reconnu comme une figure respectée dans les médias locaux.

Parent
Carl Wilhelm Hahn est né le  à Emden en tant que fils du propriétaire d'une imprimerie et éditeur de journaux Wilhelm Hahn et de son épouse Henriette, née Begemann.

Vie et carrière
Après avoir fréquenté le lycée de Hameln à partir de 1914, deux ans après le déclenchement de la Première Guerre mondiale, il a été enrôlé dans l'armée en 1916 à l'âge de dix-huit ans. Il combat sur le front français et en  Flandre où il est grièvement blessé en 1917. En 1918, il obtient son diplôme d'études secondaires à Hameln, et de 1920 à 1922 il est stagiaire dans un bureau de rédaction. Il a ensuite étudié la philologie, la langue allemande et l'histoire à l'Université de Göttingen. Après avoir obtenu son doctorat en 1924, il s'installe à Neumünster, où il trouve un emploi comme rédacteur en chef du quotidien régional Holsteinische Courier.

Un an plus tard (1925), C.W. Hahn épouse Luise Smidt, fill d'un pasteur de Frise orientale. Peu de temps après, il est promu rédacteur en chef et directeur général de la Nordfriesische Rundschau à Niebüll (1926-1929). En 1930, il est devenu chef de l'Association de la presse protestante à Kiel, en 1935 du bureau de presse de l'église nationale, en 1937, il a également été chef des archives de l'église au bureau de l'église nationale à Kiel et chef du département des archives et des registres paroissiaux. En outre, il a occupé le poste honoraire de directeur général du « Reichsverband der Deutschen Presse » (Association du Reich de la presse allemande) jusqu'en 1943. Politiquement, C.W. Hahn était d'orientation nationaliste. Il devint d'abord membre du Parti démocrate allemand, et à partir de 1932 membre du NSDAP et de la SA, à partir de 1933 sous le nom de SA Rottenführer. En tant que chef du Sittenamt public (agence d'État pour les « Mœurs publiques ») dans le Schleswig-Holstein, à partir de 1943 avec le rang de conseiller des archives d'État, il a essayé de créer de nombreuses « agences morales » régionales en coopération avec les bureaux de l'Église.

Le  a beaucoup publié. Sa bibliographie recensait plusieurs centaines de publications. Il a non seulement écrit de manière journalistique sur la politique quotidienne, mais aussi sur l'histoire locale, par exemple sur la langue et les  coutumes frisonnes, sur l'histoire de l'impression de livres et sur les biographies et les généalogies des pasteurs du Schleswig-Holstein.

En tant que chef du bureau de presse de l'église régionale, il a soutenu agressivement la politique nazie. En tant que chef du Sittenamt, il était particulièrement responsable des archives aryennes, de la recherche agricole familiale et rurale, des mouvements migratoires et de la recherche biographique et culturelle locale. Dans ces fonctions, il a été fortement impliqué en tant que réceptionniste et responsable de la propagande idéologique du régime nazi en général et de la mise en œuvre de la politique raciale nazie en particulier. En 1943, il souligna la nécessité de « l'élimination complète de ce corps étranger (les Juifs) du peuple allemand et des peuples  d'Europe » dans un article sur la « question juive » dans le Journal d'histoire du Schleswig-Holstein (ZSHG). Bien que C.W. Hahn se soit opposé plus tard au « fanatisme racial », pour autant que l'on sache, il n'a jamais revu de manière autocritique son propre rôle dans le soutien de l'idéologie raciale nazie, même pas après la guerre.

Après la fin de la guerre, le gouvernement militaire britannique a suspendu C.W. Hahn, qui a dû quitter le service le , et l'a emprisonné dans le camp d'internement du district de Gardelegen jusqu'en 1948. Il a ensuite recommencé à travailler aux Archives d'État du Schleswig-Holstein, d'abord en tant qu'employé temporaire, et à partir de 1950 en tant que fonctionnaire aux Archives de l'État à Kiel. Un an plus tard (1951), il est détaché au bureau de presse de la chancellerie d'État de Kiel et, à partir de 1957, il travaille à nouveau aux archives de l'État. À l'occasion de sa retraite lorsqu'il a atteint l'âge de la retraite en 1963, des médias locaux tels que le Kieler Nachrichten l'ont reconnu comme une personnalité respectée dans le pays, comme ils l'ont fait à l'occasion de sa mort en tant que «citoyen respectable» en 1982.

Publications

 Wilhelm Hahn (1943):

 Wilhelm Hahn (1964): Die Papiermühle Rastorf in Schleswig-Holstein, in: Papiergeschichte, Bd. 14, H. 5/6 (1964), , consulté le

 Wilhelm Hahn (1969): Geschichte der Steinfurter Papiermühle, in: Papiergeschichte, Bd. 19, H. 3/4 (1969), , consulté le

Bibliographie
 Nordkirche (2022): Wie die Landeskirchen Nordelbiens mit ihrer NS-Vergangenheit umgingen. Eine Wanderausstellung der Nordkirche 2016 – 2019. Kiel / Schwerin: Evangelisch-Lutherische Kirche in Norddeutschland, consulté le

Wolbert G.C. Smidt & Anneliese El Naggar (2022): Carl Wilhelm Hahn, in: Ostfriesische Landschaft, consulté le

Stephan Linck (2022): Alles, was Wissen schafft, Die Nordkirche und ihr Umgang mit der NS-Vergangenheit. Podcast # 16 with Stephan Linck, 20 January 2022. Kiel: [Podcast der Landesvertretung Schleswig-Holstein], 40:54 Min. and accesible as Transkript, consulté le

Notes et références

Journaliste allemand
Journaliste allemand du XXe siècle
Historien allemand du XXe siècle
Archiviste allemand
Histoire du Schleswig-Holstein
Membre de la SA
Naissance en juin 1898
Naissance à Emden
Naissance dans la province de Hanovre
Décès en février 1982
Décès à 83 ans
Décès à Kiel
Étudiant de l'université de Göttingen
Militaire allemand de la Première Guerre mondiale

Carl Wilhelm Hahn (journaliste)


Rejsen til den forbudte kamp er en dansk dokumentarfilm skrevet og instrueret af Pil Maria Gunnarsson.

Handling
En kvinde finder en artikel om en feministgruppe i Baskerlandet, der har sprængt en bombe i en mands bil, fordi han et utal af gange har banket sin kone, men er frifundet i retten. Kvinden fascineres af historien og drager ud for at finde feministerne. Hun møder deres leder og opsøger et medlem af HB, som støtter ETA og den voldelige vej. En film om brug af vold med et politisk mål.

Referencer

Eksterne henvisninger

Baskerlandet
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1999

Rejsen til den forbudte kamp


ශ්‍රී ලංකාව සහ පිලිපීනය අතර රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සබඳතා මුලින්ම ඇරඹෙන්නේ 1951 වසරේදීයි. ශ්‍රී ලංකාව තුල පිලිපීන කොන්සල් කාර්යාලය කොළඹ නගරය තුලත්, පිලිපීනය තුල ශ්‍රී ලංකා තානාපති කාර්යාලය මැනිලා නුවරත් පිහිටුවා තිබෙයි.

ඉතිහාසය
1951 ජනවාරියේදී ශ්‍රී ලංකාව හා පිලිපීනය සිය සම්බන්ධතා ආරම්භ කල අතර, 1964 දී සහ 1966 දී රටවල් ද්විත්වය සිය තානාපති කාර්යාල දෙරටේ පිහිටුවා ගනු ලැබූහ. නමුත් පසු කාලීනව ශ්‍රී ලංකාවේ හා පිලිපීනයේ එකඟත්වය සහිතව 1993 ජුනි 30 දින දී දෙරටේ තානාපති කාර්යාල වසා දමන ලදී.

පිලිපීනයේ මැනිලා අගනුවර පදනම් කර ගත් ආසියානු සංවර්ධන බැංකුව සමග සහයෝගීතාවය ගොඩනගා ගනු වස් ශ්‍රී ලංකාව, 1998 සැප්තැම්බර් මසදී, සිය තානාපති කාර්යාලයක් පිලිපීනයේ මැනිලා හීදී නැවතත් විවෘත කල අතර පසුව පිලිපීනයද සිය කොන්සල් කාර්යාලයක් කොළඹ විවෘත කරන ලදී.

ආර්ථික සබඳතා
වර්ථමානයේ පිලිපීන ජාතිකයන් 400-500 අතර ප්‍රමාණයක් ශ්‍රී ලංකාවේ රැකියා වල නියුතු වෙති.

මේවාද බලන්න
ශ්‍රී ලංකාවේ විදේශ සබඳතා

මූලාශ්‍ර

පිලිපීන-ශ්‍රී ලංකා සබඳතා


Matsudaira Sadanobu, 松平 定信|, (15 de enero de 1759 – 14 de junio de 1829) fue un daimyo japonés del período Edo, famoso por sus reformas financieras que ayudaron a salvar el Dominio de Shirakawa, como también por reformas similares que realizó mientras se desempeñó como asesor mayor (rōju shuza; 老中首座) del shogunato Tokugawa, desde 1787 hasta 1793.

Inicios

Sadanobu nació en el Castillo de Edo el 15 de enero de 1759, en la rama  Tayasu de la casa   Tokugawa. Los Tayasu fueron uno de los gosankyō, los más antiguos de las ramas de cadetes menores de las familias de shogunes, y que aún lleva el nombre de Tokugawa (en vez de las ramas cadetes que tenían el apodo de  Matsudaira).

Su padre fue Tayasu Munetake, el hijo del octavo shogun Tokugawa Yoshimune, de mentalidad reformista. La casa Tayasu se mantuvo aparte de las otras ramas cadetes residentes en el Castillo Edo, practicando un modo de vida más austero, siguiendo el ejemplo establecido por Yoshimune— en palabras de Munetake, la alabanza de un espíritu varonil(masuraoburi) en oposición al espíritu femenino (taoyameburi). También se mantiene aparte de otras ramas debido a su historia de frustradas ambiciones políticas — el fundador, Munetake, esperaba llegar a ser el heredero de su padre pero esta fue traspasada al hijo mayor de Yoshimune, Ieshige. Como resultado de esto, Sadanobu fue criado desde muy temprana edad con las esperanzas que fuera ungido como el próximo heredero shogun. Su educación fue muy extensa, siendo realizada en la línea del pensamiento confuciano, y para cuando era un quinceañero Sadanobu ya había leído y memorizado mucho del canon confuciano. A medida que maduraba se creó una mayor responsabilidad para que Sadanobu tuviese éxito ya que varios de los miembros  de la casa Tayasu comenzaron a fallecer tempranamente. Nuevos intentos fueron hechos por la familia para colocar a Sadanobu como el próximo heredero shogunal, pero ellos fueron frustrados por las maniobras políticas de Tanuma Okitsugu, quien en ese entonces estaba al poder como el jefe rōjū.

Carrera

A continuación del último fallido intento de adopción por el shogun, Sadanobu fue adoptado por  Matsudaira Sadakuni, cabeza de  una de las casas Hisamatsu-Matsudaira (otra rama de cadetes de  Tokugawa), que gobernó el sureño Dominio Shirakawa (Provincia de Mutsu con una tasación de  110,000 koku), suceediendo el mando a fines de 1783 a continuación de una prolongada enfermedad del suegro. >Inmediatamente se vio enfrentado a la desastrosa posición económica de su dominio: de los 110,000 koku que se suponía que era capaz de producir, 108,600 se reportaron como "perdidos". Sadanobu trabajó incansablemente para arreglar la situación económica en Shirakawa, salvándola finalmente y llevando sus finanzas y agricultura de vuelta a la estabilidad. Estas reformas, emparejadas con la continuada gestión política, le trajeron fama, y fue nombrado consejero jefe del shogunato el verano de 1787, y regente del 11º shogun Tokugawa Ienari a comienzos del año siguiente.

Este período de Sadanobu de fortalecimiento del vacilante régimen Tokugawa es conocido como de las Reformas Kansei. Sus políticas podrían también haber sido construidas como una respuesta reaccionaria a los excesos de sus predecesores bajo el Shogun Ieharu. Él recuperó las finanzas del shogunato en alguna medida, y tuvo algún éxito en salvar su prestigio. Sin embargo, a continuación del Incidente del Título y de la visita de Adam Laxman, la credibilidad y popularidad de la burocracia de Tokugawa  se volvió excesiva, y conforme a la sugerencia de su autobiografía que  "uno debe retirarse antes que se establezca el descontento", el renunció.

Habilidades literarias

Fuera de sus reformas políticas, Sadanobu fue también conocido como escritor y moralista, trabajando bajo el seudónimo de  Rakuō (楽翁). Algunos de sus notables textos incluyen Uge no Hitokoto, Tōzen Manpitsu, Kanko-dōri, Kagetsutei Nikki, Seigo, y Ōmu no Kotoba, entre otros. Algún tiempo después de su fallecimiento se descubrió que había escrito un texto satírico parodiando la vida daimyo, titulado Daimyō Katagi. Los estudiosos se han distanciado un tanto de este descubrimiento, ya que el texto cae en la categoría de gesaku, al cual Sadanobu se opuso oficialmente.

Años postreros

Si bien Sadanobu renunció a su puesto en el consejo superior, continuó manteniéndose en los asuntos políticos, manteniéndose en estrecho contacto con Matsudaira Nobuaki (su sucesor en el consejo superior), así como con el rector del colegio de Shogunato, Hayashi Jussai, a quien el personalmente instaló en esa posición. Durante estos últimos años de su mandato en Shirakawa, también estuvo involucrado en materias de defensa nacional, asumiendo obligaciones de seguridad en la Península de Boso en 1810 junto con Matsudaira Katahiro de Aizu. En asuntos de dominios, Sadanobu continuó dedicándose a las reformas que había establecido, así como a la educación. Se retiró de la dirección familiar en 1819, y fue exitosamente sucedido por su hijo Sadanaga. Sadanobu murió en 1829, y de acuerdo a su testamento, su hijo peticionó a la familia Yoshida en Kioto otorgarle el deificado título de Shukoku-daimyōjin. Este le fue otorgado en tres etapas, en 1833, 1834, y 1855. Sadanobu fue santificado junto con el fundador Hisamatsu, Sadatsuna, Sugawara no Michizane, y dos personalidades más, en el santuario de Chinkoku-Shukoku. Este santuario tiene sus ramales tanto en Kuwana, a donde Sadanaga fue transferido, como en el anterior feudo de Sadanobu, Shirakawa, donde el santuario fue construido en 1918.

Uno de los hijos de Sadanaga, Itakura Katsukiyo, llegó a ser casi tan famoso como su abuelo en las postrimerías de la era Edo, debido a sus intentadas reformas del shogunato.

Referencias

 Backus, Robert L. The Kansei Prohibition of Heterodoxy and Its Effects on Education. In Harvard Journal of Asiatic Studies, Vol. 39, No. 1. (Jun., 1979), pp. 55–106.
 Backus, Robert L. The Motivation of Confucian Orthodoxy in Tokugawa Japan. In Harvard Journal of Asiatic Studies, Vol. 39, No. 2. (Dec., 1979), pp. 275–338.
 Hall, John Wesley. (1955). Tanuma Okitsugu: Forerunner of Modern Japan. Cambridge: Harvard University Press.
 Iwasaki Haruko. "Portrait of a Daimyo: Comical Fiction by Matsudaira Sadanobu" in Monumenta Nipponica, Vol. 38, No. 1. (Spring, 1983), pp. 1–19.
 Matsudaira Sadanobu. "Daimyo Katagi" (English translation) in Monumenta Nipponica, Vol. 38, No. 1. (Spring, 1983), pp. 20–48.
 Ooms, Herman. (1975). Charismatic Bureaucrat: A political biography of Matsudaira Sadanobu, 1758-1829. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 0-2266-3031-5
 Soranaka Isao. "The Kansei Reforms-Success or Failure?" in Monumenta Nipponica, Vol. 33, No. 2. (Summer, 1978), pp. 151–164.
 Totman, Conrad. (1967). Politics in the Tokugawa Bakufu, 1600-1843. Cambridge: Harvard University Press. ISBN 0-6746-8800-7 [reprinted by University of California Press, Berkely, 1988. ISBN 0-5200-6313-9]

Enlaces externos
Genealogy of the various ruling houses of Shirakawa, including the Matsudaira
Japanese Diet Library page on Sadanobu
Further information on Sadanobu

Filósofos de Japón del siglo XVIII
Clan Tokugawa
Filósofos de Japón del siglo XIX
Nobles de Japón del siglo XVIII
Políticos de Japón del siglo XVIII
Políticos de Japón del siglo XIX
Nobles de Japón del siglo XIX
Daimio

Matsudaira Sadanobu


{{Infobox album
| Nume            = Delirium
| Alte_nume       =
| Tip             = Album de studio
| Artist          = Ellie Goulding
| Coperta         = EG - Delirium.jpg
| Text            = Coperta ediției deluxe al albumului Delirium.
| Lansare         =  UK: 6 noiembrie 2015
| Format          = compact disc, long play și descărcare digitală
| Înregistrare    = 2014-15
| Limbi           = engleză
| Gen             = Synthpop și dance
| Durată          = 56:31
| Casă            = Polydor Records
| Studio          =
| Producător      = Klas Åhlund, Jim Eliot, Carl Falk, Fred Gibson, Calvin Harris, Joe Kearns, Chris Ketley, Anders Kjær, Greg Kurstin, Guy Lawrence, Joel Little, Kristian Lundin, Major Lazer, Max Martin, Jimmy Napes, Ali Payami, Picard Brothers, Laleh Pourkarim, Ilya Salmanzadeh, The Struts, Peter Svensson, Synthomania, Ryan Tedder, Gustaf Thörn și Noel Zancanella
| Recenzii        =
 Metacritic: 70/100
  AllMusic:
 Clash: 2/10
 NME:
 Pitchfork Media: 7.2/10
 Rolling Stone:
 Spin: 7/10
| Cronologie      = Ellie Goulding
| Anterior        = "Halcyon Days"(2013)
| Acest album     = "Delirium"(2015)
| Următor         = —
}}

Delirium este cel de-al treilea album de studio al interpretei britanice Ellie Goulding și a fost lansat la data de 6 noiembrie 2015 prin intermediul casei de discuri Polydor Records. Criticii de muzică au avut dubii în legătură cu originalitatea albumului, dar au fost în general impresionați de calitatea sa. Albumul s-a clasat de la bun început pe locul trei al UK Albums Chart și Billboard 200 în Statele Unite ale Americii, fiind cel mai de succes material discografic al cântăreței în clasamente și cel mai bine vândut.

Albumul a fost precedat de către un disc single înregistrat cu melodia principală intitulată "On My Mind". Acesta a fost lansat pe data de 17 septembrie 2015, reușind să se bucure de succes în țări precum Australia, Danemarca, Italia, Noua Zeelandă, Regatul Unit și Statele Unite ale Americii.

Albumul a fost promovat în continuare de către alte discuri single, precum "Army", care a fost lansat la data de 9 ianuarie 2016 și "Something in the Way You Move" care a fost lansat la data de 19 ianuarie 2016.

Informații generale și compunere
Goulding a declarat că soundul albumului are un caracter mai mult orientat către genul muzicii pop decât materialele sale anterioare, în timpul turneului său The Halcyon Days Tour a spus că speră să scrie melodiile pentru materlialul său discografic, dar nu știe înca când acesta va fi lansat. Sesiunile de înregistrare au avut loc într-o varietate de locați precum Londra, Hereford, Los Angeles, Auckland, Stockholm și Las Vegas. A fost de asemenea anunțat faptul că albumul va avea o temă specifică, nu doar o grămadă de cântece putermice la întamplare așa cum solista a declarat pentru Billboard. Într-un interviu, a afirmat: "O parte din mine consideră acest album ca un experiment, pentru a putea face apoi un mare album pop. Am luat o decizie conștientă de faptul că am vrut să fie la un alt nivel".

Într-un interviu acordat ziarului britanic The Sun Ellie Goulding a anunțat că albumul ar putea fi inspirat din natura, nu din dragoste din cauza documentarelor la care se uită despre natură mai ales pe David Attenborough. Acest lucru a fost dovedit de asemenea într-un interviu cu VIBE. Ellie a spus că a vrut să scrie despre a fi într-adevăr inspirat de Kate Bush mai recent. De asemenea, a afirmat că melodiile și albumele sale au o mulțime de lucruri despre relații și despărtiri elemente si simte nevoia de a finaliza albumul la un mod complet diferit.

"In acest moment eu sunt cu adevărat în știință și natură am citit despre începutul universului și, de asemenea, vizionarea documentare și iubitor David Attenborough - vocea sa și cunoștințele sale sumt uimitoare Dacă cumva aș putea folosi vocea lui într-o înregistrare. cu mine, ar fi minunat - o șansă de a face un punct cu muzica mea și autoritatea sa ", a declarat pentru ziarul britanic The Sun."." -Ellie Goulding pentru ziarul britanic The Sun

Conținut

Recenzii

Delirium a primit în general recenzii pozitive din partea criticilor muzicali de specialitate. De la Metacritic, albumul a primit un punctaj de 70 din 100 pe baza unui număr de 15 recenzii din partea unor critici importanți, indicând recenziile ca "în general favorabile, Michael Cragg de la The Observer a lăudat albumul, Jon Dolan de la Rolling Stone a declarat: "Ellie Goulding încearcă să se apropie de curentul principal al acestei perioade, Pop Dance" și a descris schimbarea de stil muzical a cântăreței astfel: "schimbarea sa nu este diferită de cea a prietenei sale Taylor Swift, care în anul 2014 s-a lăsat de muzica Country pentru a se apropria de muzica Pop pură".

Lansare și promovare
Ellie Goulding a anunțat un turneu mondial în susținerea albumului, intitulat "Delirium World Tour". Biletele au fost puse la dispoziție pentru public la data de 7 noiembre 2015. Turneul a Început pe data de 21 ianuarie 2016 și urmează să se încheie pe data de 12 octombrie 2016. John Newman și LANY vor cânta în deschidere în Regatul Unit, Sara Hartman în părțile europei, Broods în Statele Unite ale Americii, iar Years & Years în majoritatea concertelor din America de Nord.

Discuri single
 "On My Mind" a fost lansat pe primul disc single pe data de 17 septembrie 2015. Cântecul a primit recenzii pozitive și s-a bucurat de succes comercial, ajungând pe locul 10 în topurile din Australia, Canada, Noua Zeelandă și în Regatul Unit, și oe locul 13 în Billboard Hot 100.
 "Army" a fost lansată la radio în Regatul Unit pe data de 9 ianuarie 2016, pe cel de-al doilea disc single, iar ca și videoclip muzical pe data de 14 ianuarie 2016.
 "Something in the Way You Move" a fost lansată la radio în Statele Unite ale Americii pe data de 19 ianuarie 2016 pe cel de-al treilea disc single, asociat albumului.
Alte cântece notabile
 "Lost and Found" a fost lansat pe data de 23 octombrie 2015 pe un disc single promoțional al albumului Delirium. În timpul săptămânii de dinainte de lansarea albumului principal, mai multe posturi de radio au difuzat piese diferite de pe acesta. "Don't Panic", a avut premiera la emisiunea BBC Radio 2 de pe data de 31 octombrie 2015, și s-a poziționat pe locul 54 în Regatul Unit, pe 70 în Australia și pe 75 în Irlanda.
 "Keep On Dancin'" și-a făcut debutul la emisiunea BBC Radio 1 din data de 2 noiembrie 2015, și s-a poziționat pe locul 192 în Regatul Unit.
Albumul include de asemenea cântecul "Love Me like You Do", care a fost inițial lansat pe un disc single ce a aparținut de coloana sonoră al filmului Cincizeci de umbre ale lui Grey din 2015 și, a devenit un succes comercial în întreaga lume.
 Versiunea deluxe al albumului include melodia DJ-ului scoțian Calvin Harris "Outside", lansată pe un disc single asociată albumului său din 2014 Motion.

Ordinea pieselor pe disc
Versiunea standard — 56:31

Versiunea deluxe — 78:36

Versiunea Target — 90:34

Note
A ^ Extras pe disc single.
B ^ Cântecul a intrat în clasamente fără a beneficia de promovare.
C ^ Cântecul a fost lansat ca și un cântec promoțional.

Personal
Date preluate de pe coperta variantei deluxe a albumului Delirium.

 Ellie Goulding – solistă ; voce de fundal ; percuție live ; A&R, control creativ
 Emmanuel Franklyn Adalebu – drums
 Klas Åhlund – tobe, clape, producere, programare, sintetizator
 Richard Andrews – design
 Erik Arvinder – coarde
 Max Baillie – violă
 Joakim Berg – chitară acustică
 Cory Bice – sunetist asistent ; voce de fundal
 David Bukovinszky – violoncel
 Ian Burdge – violoncel
 Julian Burg – inginer de sunet ; înregistrări
 Mattias Bylund – aranjament pentru vioară
 Tom Campbell – sunetist asistent
 Peter Carlsson – mixaj vocal ; voce de fundal
 Emil Chakalov – vioară
 Reiad Chibah – violă
 Rob Cohen – sunetist asistent
 Tom Coyne – mixaj de sunet
 Simone Daly-Richards – cor
 Simon Davey – mixaj de sunet
 Jim Eliot – sintetizator, chitară, mixaj voci
 Jason Elliott – sunetist pentru viori ; sunetist cor
 Carl Falk – voce de fundal, chitară, clape, producere, programare
 Kristoffer Fogelmark – voce de fundal
 Fred – producere, multiple instrumente, aranjamente, înregistrări voce ; sunetist, voci ; voce de fundal, tobe, clape, producere, sintetizatoare
 Robin Fredriksson – voce de fundal
 Richard George – vioară
 Serban Ghenea – mixaj de sunet
 Benjy Gibson – tobe
 Rickard Göransson – voce de fundal
 Bobbie Gordon – cor
 Oscar Görres – voce de fundal
 Cassandra Gracey – control creativ
 John Hanes – sunetist mixaj
 Calvin Harris – toate instrumentele, mixaj, producere
 Joshua Hayes – cor
 Sam Holland – inginer de sunet ; voce de fundal
 Oscar Holter – voce de fundal
 Ilya – voce de fundal ; chitară bas, chitară, clape, producere, programare
 Mattias Johansson – vioară
 Dawn Joseph – cor
 Rob Katz – sunetist
 Joe Kearns – clape, mixaj, producere, programare ; sunetist ; coarde ; mixaj vocal ; cor ; alte înregistrări
 Chris Ketley – aranjament pentru viori ; aranjament pentru cor ; cor
 Anders Kjær – producere
 Bob Knight – recuzită  viori ; recuzită  cor
 Savan Kotecha – voce de fundal
 Greg Kurstin – sunetist ; chitară bas, tobe, chitară, clape, piano, producere ; vocal producere ; înregistrări ; producător asistent, vocal recording
 Oli Langford – vioară
 Mattias Larsson – voce de fundal
 Guy Lawrence – producere
 Jeremy Lertola – voce de fundal , sunetist asistent
 Jamie Lillywhite – A&R
 Joel Little – chitară bas, tobe, clape, piano, producere ; sunetist ; producător asistent, programare, voci
 Silke Lorenzen – voce de fundal
 Kristian Lundin – voce ; producător asistent, mixaj voci
 Max Martin – clape ; programare ; producere ; chitară bas, tobe, percuție ; voce de fundal
 Randy Merrill – asistent mixaj
 Jimmy Napes – producere
 Everton Nelson – vioară
 Liam Nolan – voce
 Emma Owens – violă
 Alex Pasco – sunetist ; înregistrări
 Noah "Mailbox" Passovoy – sunetist
 Ali Payami – percuție ; voce de fundal ; producere, programare ; chitară bas, tobe, clape ; chitară ; sintetizator
 Cameron Gower Poole – sunetist voci
 Laleh Pourkarim – additional vocal recording ; înregistrări voci ; voce de fundal ; chitară bas ; programare tobe, percuție live, producere, sintetizator ; sunetist
 Richard Pryce – chitară bas
 Janet Ramus – cor
 Rich Rich – sunetist
 David Roemer – coperți
 Jenny Sacha – vioară
 Doris Sandberg – voce de fundal
 Hayley Sanderson – cor
 Jenny Schwartz – voce de fundal
 Martin Sköld – chitară bas
 Ludvig Söderberg – voce de fundal
 The Struts – chitară bas, tobe, clape, producere, programare
 Peter Svensson – voce de fundal, chitară bas, tobe, clape, producere, programare
 Synthomania – producător asistent
 Ryan Tedder – voce de fundal, chitară, instrumentație, producere, programare
 Gustaf Thörn – voce de fundal ; sunetist asistent ; producător asistent, chitară bas, chitară, orgă, pian, aranjament pentru vioară
 Sarah Tuke – vioară
 Lloyds Wade – cor
 Annabel Williams – cor
 The Wolf Cousins Royal Choir – voci
 Chris Worsey – violoncel
 Noel Zancanella – instrumentație, producere, programare

Prezența în clasamente și vânzări
Albumul a debutat pe locul întâi în Belgia, pe locul doi în Canada și Irlanda, pe locul trei în patru alte clasamente precum Australian Recording Industry Association din Australia, United World Chart, UK Albums Chart din Regatul Unit și Billboard 200 din Statele Unite ale Americii, și a ajuns în poziții favorabile în Austria, Cehia, Germania, Noua Zeelandă și Suedia. De asemenea, Delirium a intrat în clasamentele de sfârșit de an, poziționându-se pe locul 79 în Belgia și locul 34 în Regatul Unit. În Statele Unite ale Americii albumul s-a vândut în peste 61.000 de exemplare, devenind cel mai de succes album al interpretei în clasamente, de până acum. A primit certificări de aur în Brazilia pentru 20.000 de exemplare vândute, în Mexic pentru 30.000 de exemplare vândute, în Polonia pentru 10.000 de exemplare vândute și în Regatul Unit pentru un număr de peste 100.000 de exemplare vândute.

Clasamente

Săptămânale

Anuale

Certificări

Note
 reprezintă "disc de platină";
 reprezintă "disc de platină dublă";
 reprezintă "disc de aur";

Referințe

Legături externe
 Albumul Delirium la elliegoulding.com
 Delirium la Discogs

Albume pop
Albume produse de Greg Kurstin
Albume din 2015
Albume muzicale de limbă engleză

Delirium (album de Ellie Goulding)


Oceanija
Putovnica Australije
Putovnica Maršalovih Otoka

Azija
Putovnica Afganistana
Putovnica Bahreina
Putovnica Bangladeša
Putovnica Filipina
Putovnica Hong Konga
Putovnica Indije
Putovnica Indonezije
Putovnica Iraka
Putovnica Japana
Putovnica Jemena
Putovnica Jordana
Putovnica Južne Koreje
Putovnica Kambodže
Putovnica Kazahstana
Putovnica Kraljevine Tajlanda
Putovnica Kube
Putovnica Kuvajta
Putovnica Libanona
Putovnica Maldiva
Putovnica Malezije
Putovnica Mjanmara
Putovnica Mongolije
Putovnica Narodne Republike Kine
Putovnica Nepala
Putovnica Omana
Putovnica Pakistana
Putovnica Palestinske Narodne Samouprave
Putovnica Singapura
Putovnica Sirije
Putovnica Sjeverne Koreje
Putovnica Sultanata Brunej
Putovnica Tadžikistana
Putovnica Trinidada i Tobaga
Putovnica Turkmenistana
Putovnica Turske
Putovnica Turske Republike Sjeverni Cipar
Putovnica Ujedinjenih Arapskih Emirata
Putovnica Uzbekistana

Afrika
Putovnica Alžira
Putovnica Burkine Faso
Putovnica Burundija
Putovnica Etiopije
Putovnica Egipta
Putovnica Gabona
Putovnica Južnoafričke Republike
Putovnica Kameruna
Putovnica Kenije
Putovnica Liberije
Putovnica Mauritanije
Putovnica Nigerije
Putovnica Republike Mali
Putovnica Ruande
Putovnica Sejšela
Putovnica Sijera Leonea
Putovnica Sudana
Putovnica Tunisa

Sjeverna i Južna Amerika
Putovnica Meksika
Putovnica SAD
Putovnica Argentine
Putovnica Bahama
Putovnica Barbadosa
Putovnica Dominike
Putovnica Ekvadora
Putovnica Gvajane
Putovnica Haitija
Putovnica Hondurasa
Putovnica Jamajke
Putovnica Kolumbije
Putovnica Kostarike
Putovnica Nikaragve
Putovnica Paname
Putovnica Paragvaja
Putovnica Perua
Putovnica Venezuele
Putovnica Čilea

Europa
Putovnica Abhazije
Putovnica Armenije
Putovnica Gruzije
Putovnica Albanije
Putovnica Andore
Putovnica Austrije
Putovnica Belgije
Putovnica Bjelorusije
Putovnica Bosne i Hercegovine
Putovnica Bugarske
Putovnica Češke
Putovnica Cipra
Putovnica Crne Gore
Putovnica Estonije
Putovnica Finske
Putovnica Francuske
Putovnica Grčke
Putovnica Republike Hrvatske
Putovnica Islanda
Putovnica Italije
Putovnica Kosova
Putovnica Lihtenštajna
Putovnica Litve
Putovnica Luksemburga
Putovnica Latvije
Putovnica Malte
Putovnica Mađarske
Putovnica Moldavije
Putovnica Monaka
Putovnica Nizozemske
Putovnica Njemačke
Putovnica Norveške
Putovnica Poljske
Putovnica Portugala
Putovnica Pridnjestrovlja
Putovnica Republike Irske
Putovnica Rumunjske
Putovnica Ruske Federacije
Putovnica San Marina
Putovnica Sjeverne Makedonije
Putovnica Slovačke
Putovnica Slovenije
Putovnica Srbije
Putovnica Španjolske
Putovnica Švedske
Putovnica Švicarske
Putovnica Ujedinjenog Kraljevstva
Putovnica Ukrajine
Putovnica Vatikana

Popisi
Osobne isprave

Popis putovnica


Der Städtische Friedhof in der Blücherstraße in Bocholt ist eine denkmalgeschützte Anlage in Bocholt im Kreis Borken  (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Die große Anlage in streng geometrischer Gliederung wurde 1904 von Stadtbaurat Friedrich Hermann Kraatz entworfen und in den 1920er Jahren unter der Leitung des Stadtbaurates Wilhelm Brockhoff gärtnerisch gestaltet, ausgebaut und mehrfach im Sinne der ursprünglichen Planung erweitert. 1908 löste der neue städtische Friedhof den alten Friedhof, der später zum Langenbergpark umgestaltet wurde, ab. Der Kernbereich ist durch zwei diagonale Alleen mit Linden und geschnittenen Platanen erschlossen. An der Kreuzung befindet sich ein in Terrassen ansteigendes Rondell mit Gräbern für die gefallenen Soldaten des Ersten und Zweiten Weltkrieges. Weiter östlich befindet sich eine Ehrenanlage für die Gefallenen des Zweiten Weltkrieges. Die repräsentativen Familiengrabstätten liegen entlang den Alleen und am Rondell, sie sind durch kastenförmige Eibenhecken von den dahinter liegenden Reihengräbern getrennt.

Die Trauerhalle wurde 1936 am nach Nordwesten verlegten Eingang errichtet. Der Bau ist ein durch Okuli und Tuffgesimse gegliederter Backsteinkubus. Der zweigeschossige Vorbau ist in Rundbögen geöffnet. Rückseitig schließt der Verwaltungstrakt an. Südlich der denkmalgeschützten Trauerhalle wurde 2021 ein Trauerhallenneubau mit 84 Sitzplätzen nach den Entwürfen von ch-quadrat Architekten, Dortmund, errichtet.

Literatur
 Georg Dehio, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011 ISBN 978-3-422-03114-2

Weblinks
https://www.friedhof-bocholt.de
Geschichte, abgerufen am 22. März 2012

Baudenkmal in Bocholt
Erbaut in den 1920er Jahren
Bocholt
Denkmal des Monats in Westfalen-Lippe
Sakralbau in Bocholt
Bocholt

Städtischer Friedhof (Bocholt)


Pjesmarica Đure Vejkovića je hrvatska crkvena pjesmarica za liturgijsku glazbu. Spada u bisere hrvatskog duhovnog nasljeđa.<ref name="Pjevajte">Portal za župnu katehezu Pjevajte Gospodinu pjesmu novu: hrvatska liturgijska pjesmarica. Izdanje »SV. CECILIJE«, časopisa za duhovnu glazbu. Zagreb, 2010. str. 5</ref> Zbirka je objavljena prvi put 1807. i drugi put 1816. godine. U zbirci su zabilježene hrvatske božićne popijevke Veselje ti navješćujem, Rodio se Bog i čovjek, Kada zvijezda divna'' i dr.

Izvori

Hrvatske crkvene pjesmarice

Pjesmarica Đure Vejkovića


An Pleurothallis masdevalliopsis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Pleurothallis masdevalliopsis in nahilalakip ha genus nga Pleurothallis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurothallis

Pleurothallis masdevalliopsis


Quezaltepeque —o San Francisco Quezaltepque — («San Francisco»: en honor a su santo patrono Francisco de Asís; «Quetzaltepeque»: del náhuatl, significa «Cerro de aves») es un municipio del departamento de Chiquimula de la región nor-oriente de la República de Guatemala, Fue elevado a la Categoría de Villa por las Cortes de Cádiz el 29 de Junio de 1821

Tras la Independencia de Centroamérica en 1821, el poblado de Quezaltepeque fue asignado al Circuito de Chiquimula en el Distrito N.º4 (Chiquimula) para la impartición de justicia por medio de juicios de jurados.  A partir de 2000 es miembro de la Mancomunidad de Nor-Oriente de Guatemala.

La feria titular en honor de San Francisco de Asís, patrono del pueblo, se celebra del 8 al 13 de noviembre de cada año; además se celebran otras fiestas tradicionales como la «pasada del Santo» en la cofradía del Conquistador, el «Baile de Toro Pinto», la «Danza de los Chincheneros» y la ceremonia de las «banderas estibales».

Álvaro Rolando Morales Sandoval,
Quico Morales, como le llaman sus vecinos en redes sociales, llegó por primera vez al poder en 1991 y se mantuvo hasta 1993 gracias a la Unión del Centro Nacional de Jorge Carpio Nicole. En las elecciones de ese año, Morales perdió ante Mercedes López López De Landaverry por 79 votos de diferencia.

En los comicios de 1995 mantuvo su apuesta por UCN y ganó por 1 mil 9 votos de diferencia. Cuatro años más tarde se decantó por el Partido de Avanzada Nacional (PAN), pero la estrategia no le resultó: perdió frente a Andrés Abelino Recinos Landaverry, del FRG, a quien se enfrentó de nuevo en otras contiendas futuras y se convirtió en su rival en las urnas.

En los comicios de 2003 recuperó el cargo de la mano de la coalición PP-MR tras vencer a Recinos por un margen de 246 votos. Desde entonces gobernó de manera consecutiva. En 2007 se reeligió con la GANA, en 2011 repitió con esta agrupación.

La estrategia de 2015 pasó por aliarse con Lider, el partido de Manuel Baldizón. Mientras que en 2019 la opción a elegir fue la UNE que postuló a Sandra Torres para la presidencia.
En 1988, Francisco Javier Landaverry Guerra, fue alcalde por un período, luego se presentó a la reelección pero meses después de ganar la  reelección , fue asesinado, el 3 de octubre de 1989 frente a su residencia. En 1993,su esposa, Mercedes López López de Landaverry se convirtió en la primera mujer en ocupar el cargo de Alcalde de aquel municipio.

El gentilicio de los habitantes de este municipio es «quezaltepequense», aunque comúnmente se les llama «cachaceros», ya que en la zona se cultiva mucho la caña de azúcar y es de dónde se extrae el llamado «jugo de caña» o llamada también «cachaza» y de allí el nombre o gentilicio-común de los habitantes originarios de Quezaltepeque.

Toponimia

Muchos de los nombres de los municipios y poblados de Guatemala constan de dos partes: el nombre del santo católico que se venera el día en que fueron fundados y una descripción con raíz náhuatl; esto se debe a que las tropas que invadieron la región en la década de 1520 al mando de Pedro de Alvarado estaban compuestas por soldados españoles y por indígenas tlaxcaltecas y cholultecas.

Así pues, se le dio el nombre de «San Francisco» en honor a San Francisco de Asís, mientras que el topónimo «Quezaltepeque» se origina de la voz náhuatl «quetzalli» (español: «ave») y de la terminación fonética «tepē-» (español: «cerro, montaña») y «-k»(español: «en»), que significa «en el cerro de quetzalli», que algunos estudiosos traducen al castellano como «en el lugar en que hay aves».  Por su cercanía a uno de los ramales de la Sierra del Merendón, se ha llamado también «Quezaltepeque de la Sierra».

División política

El municipio cuenta con una villa, veintitrés aldeas y ochenta caseríos y según un banco de datos establecido por el Instituto Geográfico Nacional, el parque de la cabecera municipal, está a 649.68 metros sobre el nivel del mar.

Geografía física

Tiene una extensión aproximada de 236 kilómetros cuadrados, sobre un amplio valle bastante fértil.

Clima

La cabecera municipal de Quezaltepeque tiene clima tropical (Clasificación de Köppen: Aw).

Ubicación geográfica

El municipio se encuentra a una de distancia de 25 kilómetros de la cabecera departamental Chiquimula. Está rodeado por municipios del departamento de Chiquimula:

 Norte: San Jacinto
 Sur: Concepción Las Minas
 Oeste: Ipala
 Este: Olapa y Esquipulas

Está situado a 30° rumbo Sur-Este de la cabecera departamental y a una distancia de 197 kilómetros de la Ciudad de Guatemala sobre la carretera que va hacia la ciudad de Esquipulas.

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos.  Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetos a la legislación nacional y las principales leyes que los rigen desde 1985 son:

El gobierno de los municipios está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —ley ordinaria que contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal»; el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios y tradiciones, y se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes, mientras que los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Comité Municipal de Desarrollo organizan y facilitan la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Historia

Época colonial

Los primeros pobladores que habitaron en el área fueron personas de la etnia chortí; la región fue invadida por los españoles dando inicio a la época colonial a principios del siglo .  El poblado fue fundado en 1530, con lo que da inicio el proceso de colonización de Quezaltepeque.  Este proceso se dio en una forma lenta y tímida, dada la hostilidad del pueblo Ch'orti'. Hasta finales del  Quezaltepeque fue cabecera de curato para el clero secular, y bajo su jurisdicción estaban las parroquias de Santiago Esquipulas, San Jacinto, Los Valles de la Concepción, La Ermita, Languiatuya, San Antonio Las Cañas, Los Limones y algunas otras; el municipio perdió esta jerarquía eclesiástica posteriormente debido a que los curas decidieron trasladar su residencia a Esquipulas.

La construcción del templo colonial se hizo por iniciativa del padre Juan Antonio Gallardo y Barahona, quien con sus propios recursos económicos y bajo la dirección del maestro albañil Felipe Solórzano, inició los trabajos el año de 1756, habiéndole sorprendido la muerte en l776, antes de ver su obra realizada.  Su hermano, el Br. Joseph Nasario Gallardo y Barahona, se hizo cargo de la obra cumpliendo la última voluntad de su hermano y la concluyó en 1780.

El acontecimiento de conceder el título de ciudades a Chiquimula y Zacapa y el de Villas a Quezaltepeque y Gualán, fue comunicado oficialmente al ayuntamiento de Quezaltepeque, con fecha 29 de junio de 1821, por el Secretario del Estado y del Despacho de Gobernación de Ultramar, constancia que quedó impresa en el Diario de las Cortes y existe también en el Archivo General del Gobierno.

Tras la Independencia de Centroamérica

La constitución del Estado de Guatemala del 11 de octubre de 1825 dividió al territorio del Estado en once distritos para impartir justicia; el poblado de Quezaltepeque era parte del Circuito de Chiquimula en el Distrito N.º4 (Chiquimula); a este circuito pertenecían también: San José, Ipala, Orégano, Cubiletes, Hermita, Alotepeque, San Isidro, Concepción, Esquipulas, Atulapa, Jagua, Olopa, Piedra de Amolar, Orcones, Jupilingo, Camotán, San Jacinto, San Juan Hermita, Chancó, San Nicolás, Jocotán, Santa Elena y San Esteban.

Demarcación política de Guatemala de 1902

En 1902, el gobierno del licenciado Manuel Estrada Cabrera publicó la Demarcación Política de la República, y en ella se describe a Quezaltepeque así: «su cabecera es el pueblo del mismo nombre, a 32 km de Chiquimula, ocupa una área de 156 caballerías, 44 manzanas.  Su clima, es en unas partes templado, en otras frío y en otras caliente.  Los principales cultivos son: café, caña de azúcar, maíz y frijol.  Limita: al Norte, por los municipios de Olopa y San Juan Bautista; al Sur por los de Concepción y Esquipulas; al Oriente, por este último y el de Olopa y al Occidente por los de Ipala y San Jacinto».

En 1903, los vecinos de Quezaltepeque, ignorando que en 1821 ya había sido exaltada la población, con la categoría de Villa por las cortes españolas, solicitaron que se les diese tal título y las autoridades del gobierno del licenciado Manuel Estrada Cabrera, desconociendo también del antecedente, por acuerdo del 24 de diciembre del mencionado año, le dieron nuevamente tal categoría.

Construcción del edificio municipal

El actual edificio municipal de Quezaltepeque fue construido durante 1911 y 1912 sin su torre. Los trabajos se iniciaron durante la administración de Eduardo Acevedo y el edificio fue inaugurado el 30 de junio de 1912, siendo presidente de la Corporación Municipal Mariano Oliva. Los trabajos de construcción de la torre se iniciaron en 1920, siendo Alcalde Melesio Recinos, y se concluyeron en 1922, año en el que también se compró el reloj Público para la torre, el cual se adquirió a la Casa Porcher de la Ciudad de Guatemala y fue instalado por el relojero Pedro Bueckmann.  La instalación del reloj costó tres mil trescientos pesos guatemaltecos. En 1922 era alcalde Martín de J. Machón.

: Mancomunidad de Nor-Oriente de Guatemala

En 2000, Quezaltepeque se integró a la Mancomunidad de Nor-Oriente de Guatemala, la cual es una agrupación política y administrativa de once de los treinta y cuatro municipios de la región III o Nororiental de Guatemala gestiona el desarrollo social, cultural, político, económico y ambiental a través del impulso de la participación ciudadana de los diversos sectores locales.

Lugares turísticos
Existen varios lugares naturales que tanto las personas del municipio como las personas del país visitan. Los lugares naturales que más son visitados son Las Cuevas del CalichaLas, que son unas cuevas que se encuentran en una aldea del municipio y «Cuevas del Cerro las Campanas» y «El Resumidero». También tiene un accidente geográfico que es el volcán Quezaltepeque que también es llamado «Chiramay».

Actualmente éste volcán se encuentra inactivo, situado en el cerro llamado «El Quetzal» conocido como «La Cumbre» o «Las Antenas», debido a su altitud y porque se encuentran ubicadas varias de las antenas de Canales de Televisión Nacional y Telefonía.

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2023
 Historia Territorial de Guatemala
 Organización territorial de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Página de la Municipalidad de Quezaltepeque
 Página oficial de Quezaltepeque

Miembros de la Mancomunidad de Nor-Oriente de Guatemala
Municipios de Chiquimula
Patronazgo de San Francisco de Asís
Toponimia náhuatl de Guatemala

Quezaltepeque (Chiquimula)


An Panicum umbonulatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jason Richard Swallen. An Panicum umbonulatum in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum umbonulatum


Franjo Josip Volarić (1851. – 1908.), dr Fran Volarić
 Franjo Josip Volarić (1805. – 1877.)

Franjo Josip Volarić


Aiginger ist der Familienname folgender Personen:

 Hannes Aiginger (* 1937), österreichischer Wissenschaftler
 Karl Aiginger (* 1948), österreichischer Wirtschaftswissenschaftler

Aiginger


O juramento antimodernista foi introduzido pelo Papa São Pio X (motu proprio Sacrorum Antistitum) inicialmente sob o nome de juramento de fé em 1.º de setembro de 1910 em resposta ao modernismo teológico que já há algumas décadas começava a se estabelecer no seio da Igreja Católica e que havia sido condenado pelo papa em 1907 no decreto Lamentabili Sane Exitu, e depois na encíclica Pascendi Dominici Gregis, sendo o juramento formulado como consequência desta. O juramento era obrigatório a todos os membros da Igreja com funções ministeriais, docentes ou de jurisdição eclesiástica, como bispos e padres, e a todos os que aspirassem a fazer parte do clero, além de catequistas.

O mesmo juramento era obrigatório para todos aqueles que recebiam títulos acadêmicos em universidades pontifícias e mesmo em universidades que conferiam títulos reconhecidos pelo Estado, como a Universidade Católica do Sagrado Coração. O juramento foi abolido pelo Papa Paulo VI em 1966, após o encerramento do Concílio Vaticano II, mas já alguns anos antes a Universidade Católica havia substituído o juramento antimodernista pela recitação do Credo.

O juramento antimodernista ainda é guardado por membros do clero que defendem o catolicismo tradicional, como a Fraternidade Sacerdotal de São Pio X.

História

O Papa Pio X (1835-1914), canonizado em 3 de setembro de 1954, havia anteriormente definido o modernismo como uma heresia em sua encíclica Pascendi Dominici gregis e no decreto Lamentabili sane exitu, ambos de 1907, onde ele desmascara, define e condena essa heresia que se infiltrou em todos os estratos da Igreja (alto e baixo clero). Paradoxalmente, por volta de 1910 o movimento modernista estava em declínio, embora a excessiva preocupação do pontífice com certas atividades clandestinas tenha finalmente motivado ao estabelecimento dessa exigência.

Controvérsias
A Alemanha foi o único país em que houve fortes protestos contra o juramento, invocando a liberdade de cátedra; a pedido dos bispos, os professores universitários foram dispensados de prestar juramento. Na Igreja como um todo, apenas quarenta sacerdotes se recusaram a prestar o juramento.

Texto
FÓRMULA DO JURAMENTO

«Eu, ..., firmemente abraço e aceito cada uma e todas as definições feitas e declaradas pela autoridade inerrante da Igreja, especialmente estas verdades principais que são diretamente opostas aos erros deste dia.

Antes de mais nada eu professo que Deus, a origem e fim de todas as coisas, pode ser conhecido com certeza pela luz natural da razão a partir do mundo criado (Cf Rom. 1,90), ou seja, dos trabalhos visíveis da Criação, como uma causa a partir de seus efeitos, e que, portanto, Sua existência também pode ser demonstrada.

Segundo: eu aceito e reconheço as provas exteriores da revelação, ou seja, os atos divinos e especialmente os milagres e profecias como os sinais mais seguros da origem divina da Religião cristã e considero estas mesmas provas bem adaptadas à compreensão de todas as eras e de todos os homens, até mesmo os de agora.

Terceiro: eu acredito com fé igualmente firme que a Igreja, guardiã e mestra da Palavra Revelada, foi instituída pessoalmente pelo Cristo histórico e real quando Ele viveu entre nós, e que a Igreja foi construída sobre Pedro, o príncipe da hierarquia apostólica, e seus sucessores pela duração dos tempos.

Quarto: eu sinceramente mantenho que a Doutrina da Fé nos foi trazida desde os Apóstolos pelos Padres ortodoxos com exatamente o mesmo significado e sempre com o mesmo propósito. Assim sendo, eu rejeito inteiramente a falsa representação herética de que os dogmas evoluem e se modificam de um significado para outro diferente do que a Igreja antes manteve. Condeno também todo erro segundo o qual, no lugar do divino Depósito que foi confiado à esposa de Cristo para que ela o guardasse, há apenas uma invenção filosófica ou produto de consciência humana que foi gradualmente desenvolvida pelo esforço humano e continuará a se desenvolver indefinidamente.

Quinto: eu mantenho com certeza e confesso sinceramente que a Fé não é um sentimento cego de religião que se alevanta das profundezas do subconsciente pelo impulso do coração e pela moção da vontade treinada para a moralidade, mas um genuíno assentimento da inteligência com a Verdade recebida oralmente de uma fonte externa. Por este assentimento, devido à autoridade do Deus supremamente verdadeiro, acreditamos ser Verdade o que foi revelado e atestado por um Deus pessoal, nosso Criador e Senhor.

Além disso, com a devida reverência, eu me submeto e adiro com todo o meu coração às condenações, declarações e todas as proibições contidas na encíclica Pascendi e no decreto Lamentabili, especialmente as que dizem respeito ao que é conhecido como a história dos dogmas.

Também rejeito o erro daqueles que dizem que a Fé mantida pela Igreja pode contradizer a história, e que os dogmas católicos, no sentido em que são agora entendidos, são irreconciliáveis com uma visão mais realista das origens da Religião cristã.

Também condeno e rejeito a opinião dos que dizem que um cristão erudito assume uma dupla personalidade - a de um crente e ao mesmo tempo a de um historiador, como se fosse permissível a um historiador manter coisas que contradizem a Fé do crente, ou estabelecer premissas que, desde que não haja negação direta dos dogmas, levariam à conclusão de que os dogmas são falsos ou duvidosos.

Do mesmo modo, eu rejeito o método de julgar e interpretar a Sagrada Escritura que, afastando-se da Tradição da Igreja, da analogia da Fé e das normas da Sé Apostólica, abraça as falsas representações dos racionalistas e sem prudência ou restrição adota a crítica textual como norma única e suprema.

Além disso, eu rejeito a opinião dos que mantém que um professor ensinando ou escrevendo sobre um assunto histórico-teológico deve antes colocar de lado qualquer opinião preconcebida sobre a origem sobrenatural da Tradição católica ou a promessa divina de ajudar a preservar para sempre toda a Verdade Revelada; e que ele deveria então interpretar os escritos dos Padres apenas por princípios científicos, excluindo toda autoridade sagrada, e com a mesma liberdade de julgamento que é comum na investigação de todos os documentos históricos profanos.

Finalmente, declaro que sou completamente oposto ao erro dos modernistas, que mantém nada haver de divino na Tradição sagrada; ou, o que é muito pior, dizer que há, mas em um sentido panteísta, com o resultado de nada restar a não ser este fato simples - a colocar no mesmo plano com os fatos comuns da história - o fato, precisamente, de que um grupo de homens, por seu próprio trabalho, talento e qualidades continuaram ao longo dos tempos subsequentes uma escola iniciada por Cristo e por Seus Apóstolos.

Prometo que manterei todos estes artigos fielmente, inteiramente e sinceramente e os guardarei invioladas, sem me desviar em nenhuma maneira por palavras ou por escrito. Isto eu prometo, assim eu juro, para isso Deus me ajude, e os Santos Evagelhos de Deus que agora toco com minha mão.»

Ver Também
Modernismo teológico
Papa Pio X
Papa Paulo VI
Concílio Vaticano II
Pascendi Dominici Gregis

Juramentos religiosos

Juramento antimodernista


විද්යාව,කලා,සංස්කෘතික,කටයුතු පිළිබද ක්ෂේත්ර වල මහත්වු ජයග්රාහන කරා යොමුවෙමින් මිනිස් වර්ගයා ගමන් කරන නොනවතින ගමනෙහි වඩාත්ම කැපී පෙනෙන වාහකය වී ඇත්තේ අධ්යාසපනයයි.විධිමත් විෂය ක්ෂේත්රකයක් ලෙස අධයාපනයෙහි ප්ර්භවය ඇතිවූයේ මෑතකදීය.තොරතුරු සන්නිවේදනයෙහි නියලුනු බොහෝ කලාවන්ගේ හා විද්යායවන්ගේ සංයෝගවිමක ස්වරූපයක් ඉන් ප්ර කාශිත වේ.ඒ හා සම්බන්ධයෙන් මනෝ විද්යාි විෂය ක්ෂේත්රවය ඉමහත් වැදගත්කමකින් යුක්තයි. අධ්යාවපන මනෝ විද්යා්වේ හර කොටස වන්නේ මනෝ විද්යාය ක්ෂේත්රියේ පර්යේෂණ, පාසල් හා වෙනත් ශාස්ත්රීනය ආයතනයන්හි ඉගැන්වීමෙන් ලැබූ අත්දැකීම්ය.සියලුම ඉගැන්වීම් හා ඉගනුම් ක්රිමයාවලින්ට ව්ය්වහාර කරනු ලබන සංකීර්ණ බහු වෛෂයිකවුත් දැනුම හා මුලධර්ම ස්කන්ධයක් ලෙස අධ්යාපන මනෝ විද්යාව සංකල්පනය කල හැක.

විද්යාධගාර පංති කාමර අතර අනොන්යප සමථය ශත වර්ශයක් පැරණි වූ මනෝ විද්යාා ඉතිහාසයේ කැපී පෙනෙන හා පැතිරී පවතින ලක්ෂැණයකි. බොහෝ සෙයින් අවිනිශ්චිත ප්රහශ්න මතු කිරීමෙහි නිරතවු අවධියක සිට වේගවත් ඉදිරි ගමනක යෙදෙමින් බුද්ධිය පිලිබඳ විවිධතා යොදා ගැනීම,ඉගනුම් නීති යොදා ගැනීම,පරිගණක තාක්ෂබණය භාවිතය, හා නවීන කලමණාකරණ ශිල්ප ක්රාම භාවිතය දක්වා වු ප්ර ගතියක් මනෝ විද්යා ක්ෂේත්රිය දක්වයි. එහෙත් අධ්යාගපන මනෝ විද්යා ව මගින් අන් කවර කලකටත් වඩා අවධානයක් අද ශිෂ්යගයා කෙරෙහි යොමුවේ.ඔවුනගේ ඉගනුම් මූලධර්ම,ක්ර මෝපාය,අභිප්රේතරණය ගුරු හා සංවිධාන අංශ සහ අධ්යාොපන අවස්ථා‍ව හා බැදුනු වෙනත් බෙහෝ ලක්ෂ ණද අවධාරණය කෙරේ.මේ අනුව ඉගනුම සිදුවන පංති කාමර අවස්ථාවේ විවිධ මාන පිලිබදව අධ්යා පන මනෝ විද්යා ව යොමු වන්නේ යයි අව‍බෝධ කරගත හැකිය.සම්ප්රැදායිකව,අධ්යාමපන මනෝ විද්යාුව යොමු වුයේ ඉගනීමෙහි යෙදෙන්නා,පාඩම හා පුහුනුකරු කෙරෙහි ඍඡු හෝ වක්රව ලෙස බලපාන පංති කාමර අවස්ථාව හා බැදුනු සියලුම අංශ පිලිබදවයි.

පංතියේ හා පාසලේ සංවිධාන රටාව,භෞතික වා සමාජ වාතාවරණය,ඉගැන්වීමේ ක්ර ම ඉගනුම් දව්යව පිලිබදව ප්රගමාණාත්මක හා ගුණත්මක මාණ,පංති කාමරයේ අභිප්රේඉරණය හා ඇගයීම් පිලිබද ප්රැමිති ආදිය මෙය‍ට අයත්විය හැක.මෙලෙස අධ්යාමපන මනෝ විද්යාිවේ අරමුණ වන්නේ විශේෂයෙන් අධ්යායපනය සංවර්ධනයටත් පොදුවේ පූර්ණ සංවර්ධනයටත් දායක වීම හා එම සංවර්ධනය පිලිබඳ මෙහෙයවීමයි. ඒ සදහා මනෝ විද්යාකවේ වෙනත් ක්ෂ්ර් එ යන් ගෙන් ලබාගත් දැනුම හා ප්ර තිවේස උපයෝගී කරගනු ලැබේ.නිදසුන් වශයෙන් පර්යේෂණ මනෝ විද්යාෙව ,සංවර්ධන මනෝ විද්යා ව ,සමාජ මනෝ විද්යා ව ,අවප්රාමාණ/සායනික/උප‍දේශන මනෝ විද්යාෝව දැක්විය හැක.ගුරුවරයා මනෝ විද්යා නීති හා මූලධර්ම භාවිතා කරයි.ඒ අතරම පංති කාමර අත්දැකීම් තුලින් නව මූලධර්ම සොයා ගනු ලබයි. සම්පත් ලබා ගත යැකි ප්රිමාණය අනුව දියුණු හා විදග්ධ තාක්ෂ ණය යොදා ගැනිමෙන්ද දේශීය හා සරල දව්ය් උපයෝගී කර ගැනීමෙන්ද ගුරුවරයාට නවීකරණය සදහා ඉඩ ප්රදස්ථ ලැබේ.

පංති කාමරය සමාජ කණඩායම් අවස්ථාවක් හෙයින් එය වඩාත්ම හොදින් තේරුම් ගත හැකි වන්නේ සංකීර්ණ වුත් ගතික වුත් නිරන්තරයෙන් වෙනස් වෙමින් පවතින්නා වූ විචල්යව එකතුවක් ලෙසයි.ළමයකු කණ්ඩායම තුල පිළිගනු ලබන ආකාරය,කණ්ඩායම ශාස්ත්රීිය ඉලක්ක සාධනය කර ගැනීම සඳහා කටයුතු කරන ආකාරය,ගුරුවරයා හා ශිෂ්යවයන් ඔවු‍නොවුන් සමග අන්යෙඩයව ක්රිතයා කරන ආකාරය පාසල එහි රැදී සිටීමට ප්රියය උපදවන ස්ථානයක් බවට පත්වන්නේ කුමන සාධක හේතු කොට ගෙනද ආදිය අධ්යාටපන මනෝ විද්යාවව මගින් සලකා බලනු ප්රහශ්න කීපයකි. ශිෂ්යමයින් අතර ඇති පුද්ගල විවිධතා පිලිබද යථා අවබෝධයක් ලබා ගැනීමට මනෝ විද්යාීව සහාය වේ.ප්රදතිජානාත්මක වාතාවරණයක් තුල ඉගනුම් ක්රනමෝපාය සඵල අයුරින් යොදා ගැනීමෙන් ලගා කරගත හැකි විශ්මය දනවන සුලු සංවර්ධනාත්මක වෙනස්කම් ගැනද අධ්යාරපන මනෝ විද්යා වෙන් කියවේ.පෞද්ගලිකව සිසුන් මුහුණ දෙන මානසික ගැටලු පිලිබදවත් පාසල් අවස්ථාවෙන් පරිභාහිරව උත්පාදනය වියහැකි ප්රිතිෂේධනාත්මක බලවේගවල අන්තර් ක්රිැයා සීමා කර ගැනීම සදහා අවශ්යම සැකසීම පිලිබදවත් අවබෝධයක් ලැබිය හැක.

මේ අනුව සමාජීය වටිනාකමකින් යුක්ත තොරතුරු හා කුසලතා තම උපරිම හැකියා මට්ටමකික් සිසුන්ට ලබා දීමෙහි නිරතව සිටින ගුරුවරයකු අතට පත්වන ප්රියෝජනවත් අතිරේක මෙවලමකි අධ්යාතපන මනෝ විද්යා ව.
අධ්යා පන මනෝ විද්යාකවේ සංවර්ධනය කෙරෙහි විලියම් ජේමිස්, ජෝන් ඩුවි, ඊ.එල්.තෝන් ඩයික්, ජේ.බී.වොට්සන්,ජීන් පියාජේ,සිග්මන් ප්රො.යිඩ්,බී.එ‍ුබෆ්. ස්කිනර්,බී.බ්ලුම්, සී.එල්. හල්, ඊ.පීග ටොරනස්,සී.පී. ඔසුබෙල්,හා වෙනත් බොහෝ අය දායක වී ඇත.

අධ්‍යාපන මනෝ විද්‍යාව

මනෝ විද්යා විෂයේ ආරම්භය හා විකාශනය
	ඈත අතීතයේ මනෝ විද්යාිව ආත්මය පිළිබද හැදෑරීමක් ලෙස අර්ථ දැක්වීම කර තිබුණි. මනෝ විද්යාතව (PYSCHCHOLOGY) යනුවෙන් ඉංග්රී සියේ හදුන්වයි.
		*Psyche		- සයිකි	- ආත්මය
		*Logo		- ලොගෝ	- විද්යා්ව
	ග්රීක භාෂාවෙන් ආත්ම විද්යාව යැයි හැදින්වූ වචන දෙක භාවිත කර ආත්මය පිළිබද විද්යාාවක් ලෙස ප්රයචලිත විය.
	ආත්මය විවිධ ආකාරයට විග්රහ කරන නිසා මතුවූ ගැටළුකාරී තත්වය පදනම් කරගෙන මනෝ විද්යාවවේ අර්ථ දැක්වීම් වෙනස් විය.
	එහිදී ම. විද්යාවව මනස පිළිබද විද්යාරවක් ලෙස නිර්වචනය කිරීමට යොමු වුවත් ශාරීරික සාධක සැලකිල්ලට නොගැනීම ගැටළුවක් බව විවේචකයින්ගේ අදහස් අතර මතු වූවකි.
	ඊලග අවස්ථාවේ මනෝ විද්යාවව විඥානය පදනම් කරගත් විද්යාිවක්  ලෙස නිර්වචනය කිරීමට යොමු වූ අතර විඥානය යනු කුමක්දැයි අර්ථ දැක්වීමේ දී ගැටළු මතු විය. එහිදී එක් අංශයකට නැඹුරු වීමක් ඇතැයි සමහර විවේචකයන් කියන විට අවිඥානය හා උප විඥානය ද මෙයට සම්බන්ධ යැයි ඇතමුන් විවේචන එල්ල කිරීමට පෙලඹිණ.
	මනෝ විද්යාේව නූතන මනුෂ්යා  පිළිබද අධ්යායපනයක් ඊලග නිර්වචනය ඉදිරිපත් විය. එහිදී මනුෂ්‍යයාගේ චර්යා වෙනස් වීම්, චිත්ත වේග, බුද්ධිය, පෞර්ෂය ආදී ගති ලක්ෂණ සැලකිල්ලට ගත්ත ද ඒවාට ශරීර ව්යුඑහයේ ලක්ෂණ අයත් නොවන නිසා නැවත විවේචන එල්ල විය.
පසුව ඉදිරිපත් වූ නිර්වචනය චර්යාවාදී ගුරුකුලයයේ දියණුවත් සමග ඉදිරිපත් වූවකි. එය සජීවීන්ගේ චරියා අධ්යනනය කරන විද්‍යාවක් ලෙස වෙනස් විය. එහෙත් ප්ර්ජානනවාදී ගුරුකුලයේ මනෝ විද්යාවයින්ගේ මත අනුව මෙය සංස්කරණයට ලක් විය.
විවිධ විවේචන ඔස්සේ වර්තමානයේදී මනෝ විද්යාටව නිර්වචනය කර ඇත්තේ 'චර්යා සහ මානසික ක්රිනයාවලි පිළිබද විද්යාදත්මක අධ්ය්නයක්' ලෙසය.

මනෝ විද්‍යාව විෂයේ ප්‍රභේද.
 සංවර්ධන මනෝ විද්‍යාව
 සමාජ මනෝ විද්‍යාව
 ළමා මනෝ විද්‍යාව
 ඉංජිනේරු මනෝ විද්‍යාව
 යුධ මනෝ විද්‍යාව
 වෛද්‍ය මනෝ විද්‍යාව
 සත්ත්ව මනෝ විද්‍යාව
 නීතිය පිළිබද මනෝ විද්‍යාව

ව්යකවහාරික මනෝ විද්‍යාව
	මනෝ විද්යාතව තුලින් මතුකොට ගන්නා දැනුම් සම්භාරය ප්රායයෝගික ගැටළු විසදාගැනීම සදහා යොදා ගැනීම ව්යපහාරික මනෝ විද්යානව යි.
අධ්යාමපන මනෝ විද්‍යාව විෂය හැදින්වීම.
අධ්යාධපන මනෝ විද්යාදව යනු මනෝ විද්යා් විෂය කේෂ්ත්රෙ'යන් ව්යිවහාරික අංශයට ගැනෙන ප්රාායෝගිකව බාවිත වන විෂය කේෂ්ත්රියකි. ඒ අනුව මනෝ විද්යා ත්මක සංකල්ප හා ක්රනම යොදා ගනිමින් ඉගෙනුම් ඉගැන්වීම් ක්රිෂයාවලියෙහි ගැටළු විමසා බලා අධ්යුයනය කරන විද්යා්ව අධ්යාධපන මනෝ විද්යාීව වේ
අධ්යාිපන මනෝ විද්යාකවේ ස්වභාවය.
1.	අධ්යාාපන මනෝ විද්යා ව ව්යාෙවහාරික විද්යායවකි.
සාමාන්යය මනෝ විද්යා ව අධ්යා්පන ගැටළු සදහා බාවිතා කරන නිසා එමගින් ගැටළු විසදාගැනීමට උත්සාහ කෙරේ. ඒ සදහා මනෝ විද්යාාත්මක මූලධර්ම ප්රානයෝගිකව බාවිතයට ගැනේ.
2.	අධ්යාතපන මනෝ විද්යා ව නිශ්චිත විද්යාැවකි.
අධ්යායපනය හා සම්බන්ධ කරුණු ඒ ආකාරයෙන් ම අධ්යවයනය කෙරෙන අතර විනිශ්චය කිරීමක් නොකෙරේ.
3.	අධ්යාේපන මනෝ විද්යාඒව සමාජ විද්යා්වකි.
අධ්යාකපනික දෘෂ්ටි කෝණයෙන් පුද්ගලයා හා සම්බන්ධ ව අධ්යයයනය කෙරෙන අතර ඒ වායේ ප්ර‍තිපල මිනිසා සමාජශීලී කිරීම සදහා ප්රා යෝගික ව බාවිත කළ හැකිය.
4.	අධ්යාාපන මනෝ විද්යාලව ප්රා යෝගික විෂයකි.
ලැබෙන ප්රධයෝජන ගැන සලකා බාවිත කරයි. වඩාත් කාර්යක්ෂම හා ඵලදායි ලෙස ඉගෙණුම් අවස්ථා නිර්මාණය කිරීම අධ්යාරපන මනෝ විද්යාාව විසින් සිදු කරනු ලබයි.
5.	අධ්යාසපන මනෝ විද්යා්ව ශ්රා ස්ත්රීයය විෂයකි.
මෙම විෂය මිනිසාගේ මිනිසාගේ ඉගෙනුමට අදාල චර්යා කෙරෙහි අවධානය යොමු කරමින් කරන අධ්යගනයක් හෙයින් ශ්රාරස්ත්රීාය විෂයක් වන අතර ලැබෙන ප්රවතිඵල සාරාංශ කළ හැකිය.
අධ්යානපන මනෝ විද්යා්වේ විෂයකේෂ්ත්ර‍යේ සීමාව.
 මිනිස් හැසිරීම.
 දරුවාගේ වර්ධනය හා සංවර්ධනය.
 කාලය හා පරිසරය.
 ඉගෙනීමේ ක්රිරයාවලිය.
 පෞර්ෂත්ව සංවර්ධනය.
 පෞද්ගලික විවධත්වය.
 බුද්ධිය හා බුද්ධිය මැනීම.
 මාර්ගෝපදේශනය හා උපදේශනය.

මනෝ විද්‍යාත්මක අධ්‍යන ක්‍රම ශිල්ප=
	මනෝ විද්‍යාව සජීවීන්ගේ චර්යා අධ්‍යනය සදහා බාවිත කරන විශේෂ උපක්‍රම මනෝ විද්‍යා අධ්‍යන ක්‍රම ශිල්ප යනුවෙන් හැදින්වේ. මේවා අත්දැකීම් විස්තර කිරීමේ සිට ක්‍රමාණුකූල නිරීක්ෂණය දක්වා විවිධ වේ.
විවිධ මනෝ විද්‍යා ක්‍රම ශිල්ප.....
 අන්තරාවලෝකනය. (අන්තරීක්ෂණය/ආත්මාවලෝකනය)
 නිරීක්ෂණය.
 ප්‍රශ්නාවලිය.
 සම්පරීක්ෂණ ක්‍රමය.
 ප්රපත්යේවක අධ්‍යන ක්‍රමය.
 සායන ක්‍රමය.
 ප්‍රනක්ශේපිත ක්‍රමය.
 සහසම්බන්ධතා අධ්‍යනය.

අන්තරාවලෝකනය
මනෝ විද්‍යාවට විශේෂ වූ ඉතා පැරණි අධ්‍යන ක්‍රමයකි. තම සිත ක්‍රියා කරන ආකාරය දෙසට හොදින් අවධානය යොමු කොට ඒ ගැන වාර්ථා කිරීම මෙහිදී සිදුවේ. තමා විසින් ම තොරතුරු වාර්තා කරවන්නා නිසා පුද්ගල බද්ධ වීම බලපාන බව මේ ක්‍රමයට එල්ල වූ ප්‍රධාන චෝදනාවකි. අනෙක් අඩුපාඩුව වන්නේ විද්‍යානුකූල වලංගුතාවයෙන් තොර වීමයි.මෙය බුදු දහම සක්කාය දිඨ්ඨි යනුවෙන් විවරනය කර ඇත.

නිරීක්ෂණය
මෙහිදී සිදුවන්නේ කෙනෙකුගේ චර්යාව වෙනත් කෙනෙකු විසින් නිරීක්ෂණය කොට වාර්තා තබා ගැනීමයි. මෙහි ප්‍රභේද කීපයකි.
I.	ඍජු නිරීක්ෂණය
II.	වක්‍රී නිරීක්ෂණය
III.	සහභාගිත්ව නිරීක්ෂණය
IV.	අන්වායාම අධ්‍යන (සිරස් නිරීක්ෂණය)
V.	හරස්කඩ අධ්‍යනය (තිරස් නිරීක්ෂණය)
සෘජු නිරීක්ෂණය.
	කෙනෙකුගේ චර්යාව නිරීක්ෂණයේ දී නිරීක්ෂිතයා සමග නිරීකෂකවරයා දැනුවත් ව කටයුතු කරයි. තමගේ චර්යා අධ්‍යනයට ලක් කෙරෙන බව දැනගෙන සිටියි. මේ නිසා සැබෑ චර්යා වසන් කිරීමට ඇති ඉඩකඩ වැඩිය.
වක්‍ර නිරීක්ෂණය
	මෙහිදී තමා නිරීක්ෂණයට ලක්වන බව නිරීක්ෂිතයා නොදනී. මේ නිසා නිරීක්ෂකවරයාට සැබෑ චර්යා නිරීක්ෂණයට ඇති ඉඩකඩ වැඩිය.
සහභාගිතා නිරීක්ෂණය
	නිරීක්ෂකවරයා නිරීක්ෂිතයා සමග එකට හිද තමාට අවශ්‍ය තොරතුරු වාර්ථා කර ගනියි. මෙහිදී ද තොරතුරු ලබා ගැනීමට ඇති ඉඩකඩ වැඩිය.
අන්වායාම අධ්‍යනය.
	එක් ළමයෙකු හෝ කණ්ඩායමක් දිගු කලක් තුළ නිරීක්ෂණය කර වාර්තා තබා ගැනීම අන්වායාම අධ්‍යනය යි. මෙහිදී ඇතිවිය හැකි විශේෂ ගැටලුවක් වන්නේ එකම කණ්ඩායමක් දිගුකලක් අධ්‍යනයට ලක් කිරීමේ දී නියැදිය ගිලිහීමට ඇති ඉඩකඩ අසීමිත බවය.
හරස්කඩ අධ්‍යනය.
	හරස්කඩ අධ්‍යනයේ දී අධ්‍යනයට භාජනය වන පිරිස දිගුකලක් නිරීක්ෂණය කළ යුතු නැත. තෝරා ගන්නා පිරිස අදාල ජනගහනයේ හරස් කැපුමකි.
	මේ ක්‍රමයේ ඇති කැපී පෙනෙන දෝශය වන්නේ තෝරා ගන්නා නියැදි අතර ඇති වෙනස ප්‍රතිඵල වලට බලපෑමට ඇති ඉඩ වැඩි වීමයි.
නිරීක්ෂණ ක්‍රමයේ ඇති වාසි සහ අවාසි..
1.	පහසුවෙන් යොදාගත හැක. (කිරීමට හැකි වීම) සෘජු හා වක්‍ර නිරීක්ෂණ
2.	සැබෑ තොරතුරු ලබා ගත හැකි අවස්ථා වැඩිය. (වක්‍ර) හා සහභාගිත්ව නිරීක්ෂණ)
3.	කෙටි කලකින් නිම කළ හැකිය. (සෘජු, වක්‍ර, හරස්කඩ නිරීක්ෂණ)
4.	මුදල්, කාලය හා ශ්‍රමය ඉතුරු කළ හැකිය. (සෘජු, වක්‍ර, අන්වායාම, හරස්කඩ නිරීක්ෂණ)
අවාසි
1.	සැබෑ තොරතුරු වසන් කළ හැකිය. (සෘජු නි.)
2.	වැරදි තොරතුරු වාර්ථා කළ හැකිය. (සෘසු/වක්‍ර/සහභාගිත්ව/අන්වායාම/හරස්කඩ නි.)
3.	කාලය, මුදල්, ශ්‍රමය නාස්ති විය හැක. (අන්වායාම නි.)
4.	නියැදිය ගිලිහීම. (අන්වායාම නි)
නිරීක්ෂණ ක්‍රමයේ අවාසි මගහරවා ගැනීමට අනුගමනය කළ යුතු ක්‍රම.
1.	පුහුණු, පලපුරුදු පරීක්ෂකවරු යොදා ගැනීම.
2.	එක්මන්තිර භාවිතා කිරීම.
3.	නිරීක්ෂණ සැලැස්මක් භාවිතා කිරීම.

ප්‍රශ්නාවලිය

	පුද්ගලයින් විශාල සංඛ්‍යාවකින් කාලයක් වැය කොට එකවර තොරතුරු විශාල ප්‍රමාණයක් ලබා ගැනීමට බාවිතා කළ හැකි ශිල්පීය ක්‍රමය ප්‍රශ්නාවලී වේ. එහි සාර්ථකත්වය සදහා දෙනු ලබන උපදෙස් පැහැදිලි විය යුතුය. පහසුවෙන් පිලිතුරු සොයා ගත හැකි ලෙස සකස් කළ යුතුය.
•	මෙහි අඩංගු ප්‍රශ්න ව්‍යූහගත හෝ නොවන ආකාරයට සකස් කළ හැක.
•	භාෂාව සරළ විය යුතුය.
•	වඩා දීර්ඝ නොවිය යුතුය.
•	අවශ්‍ය ප්‍රශ්න පමණක් කිසියම් අනුපිළිවෙලකට ඉදිරිපත් කළ යුතුය.

සම්පරීක්ෂණ

1.	යොදා ගන්නේ හේතුඵල සම්බන්ධතා අනාවරණය කර ගැනීම සදහාය.
2.	පවතින තත්වයන් නිරීක්ෂණය කරනු වෙනුවට පර්යේෂකයන් විසින් යම් වෙනස්වීමක් සිදුකර ඉන් ලැබෙන ප්‍රතිඵලය  විමසීමට භාජනය කරයි.
3.	ඒ සදහා කල්පිත ගොඩනැගිය යුතුය.
4.	පරීක්ෂා කිරීමේ ක්‍රියාවලිය තුළින් කල්පිතය පිළිගැනීම හෝ ප්‍රතික්ෂේප කිරීම සිදු කරයි.
සම්පරීක්ෂණ වලදී බාවිතයට ගැනෙන ප්‍රධාන කරණු.
1.	අහඹු නියැදි.
2.	විචල්‍ය
•	අහඹු නියැදියක් යනු පුද්ගලයා තෝරා ගැනීමේ දී වරණයකින් තොරව අහඹු ලෙස තෝරා ගන්නා කණ්ඩායමකි.
•	විචල්‍ය යනු විවිධ පුද්ගලයන් හෝ ද්‍රව්‍යයක් තුළ පැවතිය හැකි එහෙත් එකිනෙකා තුළ විවිධ මට්ටමින් බලපවත්නා අගයයන් හෝ වෙනස්කම් ය.
සම්පරීක්ෂණ වලදී භාවිතා වන විචල්‍ය දෙකකි.
•	ස්වායත්ත විචල්‍ය.
•	පරායත්ත විචල්‍ය.
ස්වායත්ත විචල්‍ය යනු මෙහිදී වෙනසකට භාජනය නොවන විචල්‍ය යි.
නිද - ගණිත විෂය සාධනය කෙරෙහි උගන්වන කාලය බල නොපායි යන කල්පිතයේ ස්වායත්ත විචල්‍ය වන්නේ උගන්වන වෙලාවයි.
පරායත්ත විචල්‍ය යනු කරනු ලබන පර්යේෂණය තුළ වෙනසකට භාජනය කරන විචල්‍ය පරායත්ත විචල්‍ය වේ.
	නිද - ඉහත කල්පිතයේ ගණිත විෂය සාධනය වේ.
78789989890909090090--90898787889

 ====පුද්ගල සංවර්ධනයට බලපාන සාධක====
	ආරය
	පරිසරය
	පරිණතිය
	ඉගෙනුම

ආරය
	පුද්ගලයෙකුගේ ශරීර ලක්ෂණ හා ගති ලක්ෂණ ජාන මගින් එක් පරම්පරාවකින් තවත් පරම්පරාවකට ලබා දීමේ ක්‍රියාවලිය ආරය යි.මේ සදහා වෙනත් කිසිවෙකුටත් බලපෑමක් කළ නොහැක.
	ශරීරයේ සෑම ශෛලයකම න්‍යෂ්ටිය තුළ යුගල 23 ලෙස සකස් වූ වර්ණ දේහ 46 ක් අඩංගුය. වර්ණ දේහ තුළ ඇති ජාන සියළුම ප්‍රවේණික ගැලපුම් වල පවතින විවිධත්වය නිසා දරුවන් අතර බොහෝ වෙනස්කම් ඇත. මෙහිදී එක් සංසේචිත ඩිම්බයන් සමහර අවස්ථාවල සමාන කොටස් දෙකකට බෙදීමෙන් අන්න්‍යොන්‍ය දරුවන් බිහි වේ. (සර්වසම දරුවන්) රූප ලක්ෂණ, ගති ලක්ෂණ බොහෝ දුරට සමාන වේ.
	වෙන් වෙන් ව සංසේචනය වූ ඩිම්බ වලින් නිවුන් දරුවන් ලැබිය හැකි අතර ඒ අය සහෝදර නිවුන් දරුවන් ලෙස හැදින්වේ. මේ අය එකිනෙකට වෙනස් වේ.
ලක්ෂණ- (ශරීරය)
	හිසකෙස් වල වර්ණය
	රුධිර ගණය
	ඇස්වල වර්ණය
	ශරීර අවයව වල හැඩය වැනි විවිධ කායික ලක්ෂණ
	වර්ණ දේහ විකෘති නිසා ඇතිවන ආබාධිත දරුවන්
	සමහර ලෙඩ රෝග උරුම වේ. (උදා- වර්ණ අන්ධභාවය)

පරිසරය
පරිසරය යන්න නිර්වචනය කර ඇත්තේ පුද්ගලයාගේ සංවර්ධනයට බලපෑම් ඇති කරන භෞතික සමාජීය හා මානසික යන සංකල්පිත ලෝක වල සමස්ථ එකතුවයි.
පුද්ගලයාට ජීවිතයේ මුලින් ම හමු වන ඉපරිසරය මවු කුසයි. පුද්ගල සංවර්ධනයට පරිසර සාධක බලපාන ආකාර අනුව ප්‍රධාන අංශ 02 ක් යටතේ සලකා බැලේ.
I.	අභ්‍යන්තර පරිසරය.
II.	බාහිර පරිසරය.

1.	අභ්‍යන්තර පරිසරය
අඅභ්‍යන්තර  පරිසරය යනු මවු කුසයි. මේ අනුව පුද්ගල සංවර්ධනයට මවුකුස ඉතා වැදගත් ය.
 මවගේ වයස
 මවගේ පෝෂණය.
 මව ගන්නා බෙහෙත්
 මවගේ අයහපත් පුරුදු
 මව විකිරණ වලට භාජනය වීම
 මවට වැළදෙන රෝග
 මව මුහුන දෙන කම්පන හා ක්ලමත තත්වයන්

2.	බාහිර පරිසරය
බාහිර පරිසරය ක්ෂේත්‍ර 03කට වර්ගීකරණය කළ හැකිය.

1.	භෞතික පරිසරය
 ආහාර
 ජලය
 දේශගුණය
 ජීවත්වන ස්ථාන වැනි දෑ

2.	සමාජ පරිසරය
 පවුල
 සමවයස්
 පාසල
 වෙනත් සමාජ කණ්ඩායම්
 අන්තර් පුද්ගල සම්බන්ධතා
 ජීවත්වන විවිධ පිරිස් හා ආයතන

3.	මානසික පරිසරය
පුද්ගලයා තුල ඇතිවන විවිධ මානසික තත්වයන් සදහා සෑම විටම ඔහු මුහුණ දෙන උත්තේජනයන් බලපායි. එම නිසා බාහිර උත්තේජන වල ස්වභාවය පිලිබද විශේෂ අවධානයෙන් සිටීම මානසික පරිසරය යහපත් කිරීමට බෙහෙවින් බලපායි.
පුද්ගල සංවර්ධනය කෙරේ ආරයේ සහ පරිසරයේ බලපෑම ප්‍රමාණාත්මකව තීරණය කිරීම අසීරුය. දැනට පිලිගෙන ඇති මතය වන්නේ ආරය සහ පරිසරය අතර අන්තර් ක්‍රියා හේතු කොටගෙන පුද්ගල සංවර්ධනයට බලපෑම් ඇති කරන බවයි.

(3) පරිණතිය -
ස්වභාවිකව සිදුවන ජාන විසින් සැලසුම් කරන ලද ශරීරයේ අඅභ්‍යන්තරව සිදුවන මේරීම 'පරිණතිය' යි. මෙය වයසත් සමග සිදුවන්නකි.
නියමිත පරිණතියට ලගා වන තුරු යම් යම් ක්‍රියාකාරකම් කිරීමට පුද්ගලයාට නොහැකිය. සෑම දරුවෙක් ම අනුපිළිවෙලක් ඔස්සේ පරිණතිය සිදුවෙයි. එය ඉගෙණුමෙන් නිදහස් ය.

(4) ඉගෙණුම -
ඉගෙණුම යනු අත්දැකීමක් හේතු කොටගෙන චරියාවේ ඇතිවන දිගුකාලීන වූත් ස්ථාවර වූත් වෙනසකි. හැකියාව ඇතිවන්නේ පරිණතිය සමග ය.

සූදානම
පුද්ගලයෙකුට නව ඉගෙණුම් අත්දැකීමක් ලබා ගැනීම සදහා ඊට අවශ්ය  ශාරීරික හා මානසික සූදානම ඔහු තුළ තිබිය යුතුය. සූදානමක් නොමැතිව ඊට පෙර උගැන්වීමට යාම අයහපත් ප්‍රතිඵල  ගෙන දේ. සූදානම සදහා පරිණතිය හා පරිසරය යන සාදක දෙකම අවශ්‍යය.

නිසි සූදානමකට පෙර ඉගෙණුමට යොමු කිරීමේ විපාක
 ඉගෙණීම පිළිබද අයහපත් ආකල්ප වර්ධනය වේ.
 ළමයා නොගැලපෙන චර්‍යා රටා පෙන්නුම් කරයි.
 ළමයා අධික වෙහෙසට පත්වෙයි.
 අවධානය ලබා ගැනීම අපහසු වෙයි.
 අයහපත් චිත්තවේගී තත්වයන් පෙන්නුම් කරයි.

මොළයේ ව්‍යූහය ඉගෙණුම් ක්‍රියාවලියට බලපාන ආකාරය

ඉගෙණුම් ක්‍රියාවලිය සදහා මොළයේ තිබෙන කොටස් වලින් විශේෂයෙන් ම වැදගත් වන ඒවා නම්,
 බාහිකය.
 මස්තිස්කය.
 අනුමස්තිස්කය
 ලිම්බික් පද්ධතිය වේ.

1.	බාහිකය.
මොළයේ බාහිරින් ම රැලි සහිත වූ රෝස පැහැයට හුරු ස්ථරය බාහිකය යි. පුද්ගලයාට බලපාන සියළුම සංවේදන ප්‍රදේශ බාහිකයේ අඩංගු වී ඇත. දෘෂ්ටිය, ශ්‍රවණය, රස, ආග්‍රහණය සහ ස්පර්ශය පාලනය කරන්නා වූ සංවේදන ප්‍රදේශ පිහිටා ඇත්තේ බාහිකයේ ය.
මෙම සංවේදන ප්‍රදේශ වලට හානි සිදුවුවහොත් ඉන්ද්‍රීයන්ගේ ක්‍රියාකාරීත්වයට බාධා ඇති වේ. එවිට ඉගෙණුම් ඉගැන්වීම් ක්‍රියාවලිය නිසි පරිදි කිරීමට බාධා ඇතිවේ.
බාහිකයේ රැලි සහිත ස්වභාවය වැඩි වන විට බුද්ධිමත් භාවය කෙරෙහි ධනාත්මක බලපෑමක් ඇති වේ. කුඩා දරුවන්ගේ වයස අවු 01 දක්වා මොළය වර්ධනය වේගයෙන් සිදුවන බැවින් සිහින් සංගීත රාවය, වර්ණවත් දෑ දකින්නට සැලැස්වීම, සිත සමාධි ගත කෙරෙන සියුම් නාද ඇසීමට සැලැස්වීම ඉතා වැදගත් ය.

2.	මස්තිස්කය.
මොළයේ විශාලම කොටස වේ. එය වම් හා දකුණු අර්ධගෝල දෙකකින් යුක්තය. එහි වම් කොටසින් භාෂා හැකියාව, ලිවීම, කථාව, ගණිතඥානය, විශ්ලේෂණ හැකියාව, නර්තනය වැනි සුවිශේෂී කාර්යන් රාශියක් ඉටුකිරීමේ හැකියාව ඇත. දකුණු අර්ධ ගෝලයෙන් රස වින්දනය, සිතීමේ ක්‍රියාවලිය, විදීම, සංකල්ප අවබෝධ කරගැනීම සදහා දායකත්ව ලබා දෙයි.

3.	අනුමස්තිස්කය (කුඩාමොළය)
ශරීරයේ සමතුලිතතාවය රකින අනුමස්තිස්කය අධ්‍යන කාර්‍යේදීත් ඉතා වැදගත් කොටසකි. ශරීරයේ විවිධ කොටස් වල චලන සමායෝජනය සදහා උදව් කරයි. ඉගෙනුම් ඉගැන්වීම් ක්‍රියාවලියේ දී ශරීරයේ සමතුලිතතාව මෙන් ම සමායෝජනය ද පුද්ගලයෙකුට වැදගත් වන බැවින් මෙහි ක්‍රියාකාරීත්වය පිලිබදව දැනගැනීම ගුරුවරයාට වැදගත් ය.

4.	ලිම්බික් පද්ධතිය
i.	තැලමස
ii.	හයිනොතැලමස
iii.හිපොකැම්පය
iv.	පිටියුටරිය

	තැලමස.
පංචේන්ද්‍රියන්ගෙන් ග්‍රහණය කරගන්නා වූ සංවේදන පිළිබද පණිවිඩ ලබා දෙන්නේ තැලමස වෙතය. තැලමස මගින් මේ පණිවිඩ අදාල තැන්වලට බෙදා හැරේ.

	හයිපෝතැලමස.
බොහෝ කායික ක්‍රියාවලියන් හා සම්බන්ධ කේන්ද්‍රස්ථානය  ලෙස කටයුතු කරන අතර ස්වයං සාධක ස්නායු පද්ධතිය සමායෝජනය කෙරෙන මධ්‍යස්ථානය ලෙස ද ක්‍රියා කරයි. මතක තබා ගැනීමේ ක්‍රියාකාරීත්වය කෙරෙහි දැඩිව බලපායි. කුසගින්න, පිපාසය, ලිංගික ක්‍රියාකාරකම්, ආක්‍රමණශීලී බව පාලනය කරයි.

	හිපෝකැම්පය.
ඉගෙනීමේ දී සුවිශේෂී කාර්යයක් ඉටු කරන්නේ හිපෝකැම්පසය යි. ඉගෙනගත් දේ මතක තබා ගැනීමටත් අවශ්යි අවස්ථාවලදී මතකයට නගා ගැනීමත් සදහා හිපෝකැම්පසය උදව් වෙයි.

	පිටියුටරිය
පිටියුටරි ග්‍රන්ථියෙන් ශ්‍රාවය වන හෝමෝන ශරීරයේ වර්ධනයට බලපායි. උස් මිටි බව තීරණය වීමටත් අස්ථි සහ පේශි වර්ධනය වීමටත් බලපායි.

ශ්‍රී ලංකාවේ අධ්‍යාපනය
මනෝ විද්‍යාව

අධ්‍යාපන මනෝ විද්‍යාව


Theodor Pištěk ist der Name folgender Personen:

* Theodor Pištěk (Schauspieler) (1895–1960), tschechischer Schauspieler
 Theodor Pištěk (Kostümbildner) (* 1932), tschechischer Kostümbildner

Theodor Pištěk


Ardrossan ist eine kleine Stadt auf der Yorke-Halbinsel () im australischen Bundesstaat South Australia.

Die Stadt wurde Ende des 19. Jahrhunderts von Weizenbauern und Transporteuren gegründet, die die dazu nötige Infrastruktur benötigten, um ihre Waren per Schiff über den Gulf Saint Vincent nach Port Adelaide verschiffen zu können.

Benannt wurde die Stadt am 5. November 1873 von James Fergusson nach dem Seehafen Ardrossan in Schottland.

Geschichte
Im Jahr 1878 wurde die erste Seebrücke gebaut, um Weizen auf Dampfschiffe und Windjammer verladen zu können.

Zwischen den Jahren 1880 und 1935 erlangte der Ort eine gewisse Bekanntheit, da dort die Clarence Smith's factory den Stump-jump-Pflug herstellte, eine der ersten und wichtigsten Erfindungen in Süd-Australien.

In den frühen 1900er Jahren nahm die Bevölkerung durch Zuwanderung umliegender Bauern stark zu.

Während der Depression in den 1930er Jahren stagnierte die Wirtschaft im Ort fast komplett, bis 1950 eine große Dolomit-Mine der BHP Group eröffnet wurde. Das Gestein wird in Whyalla auf der Eyre-Halbinsel und in Port Kembla als Zusatzstoff bei der Stahlproduktion eingesetzt. Hierfür wurde eine neue, einen Kilometer lange Seebrücke gebaut, an der Schiffe mit Getreide, Dolomit und Salz aus der 10 Kilometer nördlich liegenden Saline in Price beladen werden können. Zu dieser Zeit wurden dort auch große Getreidesilos errichtet.

Tourismus
Heute ist der Tourismus der Hauptwirtschaftsfaktor in dem kleinen Ort. Die Stadt wurde zum beliebten Wochenend-Ausflugsziel für die Einwohner von Adelaide.

Etwa 15 Kilometer vor der Küste liegt das historische Schiffswrack Zanoni, das sehr beliebt bei Tauchern ist. Das Schiff sank am 11. Februar 1867 und wurde erst 126 Jahre später am 17. April 1983 entdeckt. Es ist eines der besterhaltenen versunkenen Segelschiffe in Australien.

Bilder

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in South Australia
Yorke Peninsula District Council

Ardrossan (Australien)


An Aechmea cylindrata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Lindman. An Aechmea cylindrata in nahilalakip ha genus nga Aechmea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aechmea

Aechmea cylindrata


Karl Rosner (auch: Karl Peter Rosner, * 5. Februar 1873 in Wien; † 6. Mai 1951 in Berlin) war ein österreichischer Schriftsteller.

Leben

Karl Rosner war der Sohn des Schriftstellers Leopold Rosner. Karl Rosner besuchte das Franz-Joseph-Gymnasium in Wien und absolvierte anschließend eine Ausbildung zum Buchhändler. Er war in diesem Beruf in Leipzig, Breslau, Wien und München tätig. Ab 1901 gehörte er der Redaktion der Gartenlaube an; später war er Herausgeber der Monatszeitschrift Der Greif. Von 1915 bis 1918 war Rosner Kriegsberichtserstatter im Hauptquartier des Kronprinzen Wilhelm. Von 1919 bis 1934 leitete er die Berliner Filiale des Cotta-Verlags.

Karl Rosner war Verfasser von Romanen, Erzählungen und Gedichten. Während sein Frühwerk von der Dekadenzliteratur geprägt war, schrieb er später erzählende Werke, in denen seine nationale Gesinnung in den Vordergrund trat. Seine größten Erfolge erzielte er 1921 mit dem Werk Der König, einem Roman über das kaiserliche Hauptquartier während der Zweiten Marneschlacht im Jahre 1918 (Gesamtauflage bis zu Beginn der 1930er Jahre über 100.000 Exemplare), sowie 1922 mit der Herausgabe der Memoiren des preußischen Kronprinzen Wilhelm. Trotz seiner politischen Sympathien für das konservative Lager wurde ihm von den Nationalsozialisten sein Eintreten für Toleranz in der "Judenfrage" vorgeworfen; Rosner veröffentlichte zwischen 1933 und 1945 keine weiteren Werke.

Werke
 Decadence. Leipzig 1893.
 Gefühle. Leipzig 1894.
 Shakspere's Hamlet im Lichte der Neuropathologie. Berlin u. a. 1895
 Auferstehung. Berlin 1896.
 Das Kind. Berlin 1896.
 Taube Ehen. Berlin u. a. 1899.
 Ein Brandstifter und andere Erzählungen. Dresden u. a. 1902.
 Der Ruf des Lebens. Leipzig 1902.
 Dietrich Hellwags Sieg. Stuttgart u. a. 1904.
 Der böse Blick und andere Novellen. Stuttgart 1905.
 Der Fall Versegy. Stuttgart 1905.
 Georg Bangs Liebe. Berlin 1906.
 Rinnender Sand. Berlin 1906.
 Die Mumienhand. Berlin 1907.
 Der Puppenspieler. Stuttgart 1907.
 Sehnsucht. Berlin 1907.
 Die silberne Glocke. Leipzig u. a. 1909.
 Der Herr des Todes. Leipzig u. a. 1910, verfilmt 1913 und 1926
 Der Diener Dieffenbach. Leipzig 1911.
 "Es spricht die Nacht …" und andere Novellen. Leipzig u. a. 1911.
 Der Sieger. Berlin 1913.
 Der Tod der Liebe und andere Novellen. Berlin u. a. 1913.
 Die drei Fräulein von Wildenberg. Leipzig 1914.
 Wir tragen das Schwert! Stuttgart u. a. 1914.
 Der deutsche Traum. Stuttgart u. a. 1916.
 Der graue Ritter. Berlin 1916.
 Vor dem Drahtverhau. Berlin 1916.
 Die Feindin. Leipzig 1917.
 Mit der Armee von Falkenhayn gegen die Rumänen. Berlin 1917.
 Vor der Siegfried-Stellung. Berlin 1917.
 Die große Frühlingsschlacht 1918. Berlin 1918.
 Der Überläufer. Leipzig 1918.
 Das Aquarium. Berlin u. a. 1919.
 Die Beichte des Herrn Moritz von Cleven. Stuttgart u. a. 1919.
 Es spricht die Nacht und andere Novellen. Leipzig u. a. 1921.
 Der König. Stuttgart u. a. 1921.
 Spione. Stuttgart u. a. 1921.
 Der Tod der Liebe und andere Novellen. Berlin u. a. 1921.
 Befehl des Kaisers! Stuttgart u. a. 1924.
 Der geschundene Eros. Stuttgart 1925.
 Die Sendung des Leutnants Coignet. Berlin 1929.
 Komteß Marese. Stuttgart u. a. 1931.
 Der vollkommene Adrian. Berlin 1933.
 Die Versuchung des Joos Utenhoven. Stuttgart u. a. 1933.
 Im Zauberkreis. Düsseldorf 1947.
 "Damals …". Düsseldorf 1948.

Herausgeberschaft
 Ferdinand Kürnberger: Das Schloss der Frevel. Leipzig 1903
 Leopold Rosner: Schatten aus dem alten Wien. Berlin 1910
 Kronprinz Wilhelm: Erinnerungen. Stuttgart u. a. 1922

Übersetzungen
 Guy de Maupassant: Die Erbschaft. Berlin 1896

Sonstiges
2008 gab Andreas Sauer ein Buch heraus mit dem Titel Heilig soll der Grundsatz "Krieg dem Krieg" sein! Die Erinnerungen Karl Rosners an seine Kriegserlebnisse im Jahr 1916.

Weblinks

Fußnoten

Autor
Roman, Epik
Literatur (Deutsch)
Österreicher
Geboren 1873
Gestorben 1951
Mann

Karl Rosner


Giuseppe Giordani o Giordaniello (Nápoles, 19 de diciembre de 1751 – Fermo, 4 de enero de 1798) fue un compositor italiano, principalmente de ópera.

Biografía
Nacido en Nápoles, donde estudió música con Domenico Cimarosa y Niccolò Antonio Zingarelli. En 1774 fue nombrado director de música de la capilla de la catedral de Nápoles. Su primera ópera (L'Epponina) fue lanzada en 1779. Su drama sacro La distruzione di Gerusalemme fue un destacado éxito en el Teatro de San Carlos de Nápoles en 1787. Se convirtió en maestro de capilla en la catedral de Fermo en 1791.

Obras
L'Epponina, drama jocoso (Otoño 1779 Florencia, Palla a Corda)
Il Demetrio, dramma per musica (Carnaval 1780 Modena, Corte)
Erifile, dramma per musica (Carnaval 1780 Génova, S. Agostino)
La Nitteti, dramma per musica (Carnaval 1780 Livorno, S. Sebastiano)
Gl'inganni scambievoli, intermezzo (Carnaval 1781 Roma, Valle)
La fiera di Brindisi, commedia per musica (Verano 1781 Nápoles, Fondo)
Lo sposo di tre, e marito di nessuna, commedia per musica (Verano 1781 Nápoles, Fondo)
Il convito, farsa (Carnaval 1782 Nápoles, Fondo)
La principessa di Tingi, ballo eroico-pantomimico (30 de mayo de 1782 Nápoles, S. Carlo)
La vendemmia, ossia La contadina impertinente, ballo comico (30 de mayo de 1782 Nápoles, S. Carlo)
Pizzarro nelle Indie o sia La distruzione del Perù, dramma per musica (Otoño 1783 Livorno, Armeni)
Osmane, dramma per musica (Carnaval 1784 Venecia, S. Benedetto)
Tito Manlio, dramma per musica (Carnaval 1784 Génova, S. Agostino)
La vestale, dramma per musica (Carnaval 1785 Bolonia, Zagnoni)
Ifigenia in Aulide, dramma per musica (Carnaval 1786 Roma, Argentina)
L'impegno o sia Chi la fa l'aspetti, farsa (Carnaval 1786 Roma, Capranica)
Alciade e Telesia, dramma per musica (Carnaval 1787 Bolonia, Zagnoni)
Fernando nel Messico, dramma per musica (Carnaval 1787 Roma, Argentina)
Li ripieghi fortunati, farsetta (Carnaval 1787 Roma, Capranica)
Il corrivo, commedia per musica (1787 Nápoles, Nuovo)
La distruzione di Gerusalemme, drama sacro (25 de febrero de 1787, Nápoles, S. Carlo)
Li tre fratelli ridicoli, farsa (1788 Roma, Capranica)
Cajo Ostilio, dramma per musica (1788 Faenza, Comunale)
Scipione, dramma per musica (Otoño 1788 Rovigo)
Ariarte, dramma per musica (Carnaval 1789 Turín, Regio)
Cajo Mario, dramma per musica (Otoño 1789 Lodi, Nuovo)
La disfatta di Dario, dramma per musica (Carnaval 1789 Milán, Scala)
Aspasia, dramma per musica (Carnaval 1790 Venecia, S. Benedetto)
Nicomede, dramma per musica (Carnaval 1790 Génova, S. Agostino)
Medonte, re d'Epiro, dramma per musica (Carnaval 1791 Roma, Argentina)
Don Mirtillo contrastato, dramma jocoso (Otoño 1791 Venecia, S. Cassiano)
Atalanta, dramma per musica (Carnaval 1792 Turín, Regio)
Ines de Castro, dramma per musica (Carnaval 1793 Venecia, Fenice)

Para saber más
 Giuseppe Giordani - Biografía (en italiano) Una breve biografía del compositor en el sitio del Conservatorio Statale di Musica 'G.B. Pergolesi', Istituto di Alta Formazione Artistica e Musicale, Fermo, realizado en colaboración con el "Centro Studi Giuseppe Giordani"

Referencias

Operone

Compositores del Clasicismo de Italia
Compositores de ópera de Italia
Nacidos en Nápoles
Fallecidos en Fermo

Giuseppe Giordani


Portul Cernavodă este amplasat pe malul drept al Dunării, imediat în aval de accesul pe Canalul Dunăre-Marea Neagră, fiind dezvoltat atât pe malul fluviului, cât și într-un bazin portuar. Este situat în orașul Cernavodă, județul Constanța, la kilometrul 298- 299. Rada portuară este cuprinsă între km 297,4 - 299,8.

Începând dinspre amonte spre aval, de la racordul portului cu frontul stâng al canalului, portul Cernavodă dispune de:
 dane de pasageri;
 front de așteptare nave fluviale, până în zona capului de mol al bazinului;
 o dană de produse petroliere;
 echipamente de operare: 2 macarale portic de chei de 5tf x 32 m și o macara 16 tf x 32 m.

Are acces rutier la DN3A Cernavodă - București, DN22C Cernavodă - Constanța, DJ Cernavodă - Hârșova și legatură feroviară prin CF Cernavodă - Constanța.

Referințe

Legături externe
 Portul Cernavodă - site oficial

Porturi din România
Transportul în județul Constanța

Portul Cernavodă


Jan Ivanjek (1990. – 2021.), hrvatski vojni analitičar.

Završio je preddiplomski studij komunikologije i povijesti na Fakultetu hrvatskih studija Sveučilišta u Zagrebu. Vojne analize i komentare pisao je za Jutarnji list, Spektar (prilog Slobodne Dalmacije), Globus i Večernji list te objavjivao analize oružanih snaga, oružja, vojne tehnologije i borbenih sustava na kanalu »Cro Ops« na YouTubeu, blisko surađujući s hrvatskim oružanim snagama i Hrvatskim vojnim učilištem. Uz novinarski rad, bio je i djelatan pilot i padobranac. Preminuo je od posljedica raka.

Izvori

Hrvatski novinari

Jan Ivanjek


Dioptrijska ploha ili dioptar  je granična ploha između dvaju optičkih sredstava, na primjer zraka i stakla, na kojoj se događaju refleksija ili refrakcija svjetlosti. Ravni dioptar je granična ploha u obliku ravnine, a sferni dioptar je granična ploha u obliku kugle (sfere).

Vrste optičkih leća

Optička leća je providno staklo omeđeno s dvjema kuglinim plohama. Takva ploha koja odjeljuje dva sredstva različitog indeksa loma, na primjer zraka i stakla, zove se dioptrijska ploha ili dioptar. Pravac koji spaja središta zakrivljenosti obiju ploha zove se optička os leće. Dakle, optička os leće je pravac koji se podudara s osi simetrije leće i prolazi kroz središte zakrivljenosti. Leća koja je u sredini deblja nego s ruba zove se sabirna leća, a leća koja je u sredini tanja nego s ruba, zove se rastresna leća.

Refleksija

Refleksija (kasnolat. reflexio: odbijanje) ili refleksija valova (odbijanje valova), u fizici, je odbijanje ravnih valova na graničnoj površini dvaju sredstava (medija). Ako je granična ploha glatka, to jest neravnine su prema valnoj duljini λ zanemarive, nastaje takozvana regularna refleksija, kod koje je upadni kut valova jednak kutu refleksije; u suprotnom slučaju nastaje difuzna refleksija: valovi se reflektiraju u svim smjerovima. Omjer reflektirane i upadne energije naziva se koeficijentom refleksije. Ako je taj koeficijent ovisan o valnoj duljini upadnih valova, nastaje selektivna refleksija. Kada ravni val prelazi iz gušćega sredstva u rjeđe, reflektirani je val u fazi s upadnim valom. U obrnutom slučaju reflektirani je val za π/2 (λ/4) pomaknut u fazi prema upadnomu valu. Upadni i reflektirani val daju interferencijom stojni val. Refleksijom elastičnoga transverzalnoga vala dobiva se transverzalni i longitudinalni reflektirani val. Longitudinalnoga reflektiranog vala nema ako je titranje upadnoga transverzalnog vala okomito na ravninu upada.

Refrakcija

Refrakcija (srednjovj. lat. refractio, prema lat. refractus: slomljen) ili lom svjetlosti je skretanje svjetlosnih zraka ili zraka drugog elektromagnetskoga zračenja pri prijelazu iz jednoga sredstva u drugo zbog razlike u brzini širenja valova u različitim sredstvima. Pojam se može odnositi i na valove zvuka. Zakoni su refrakcije:
 upadna zraka, lomljena zraka i okomica na granicu sredstava leže u istoj ravnini;
 Snelliusov zakon:

ili

pri čemu su: θ1 - kut upadne zrake svjetlosti, θ2 - kut loma, v1 i v2 brzine vala, a n1 i n2 odgovarajući indeksi loma sredstva iz kojega zrake dolaze i sredstva u koje ulaze.

Ako zrake dolaze iz optički gušćega u optički rjeđe sredstvo, postoji granični kut upadne zrake za koji još vrijedi Snelliusov zakon (odbijanje valova ili refleksija). Kod kutova većih od graničnoga događa se totalna refleksija.

Izvori

Optika

Dioptrijska ploha


Plectranthus esculentus, la pomme de terre kafir, est une espèce de plantes dicotylédones de la famille des Lamiaceae, sous-famille des Nepetoideae, originaire d'Afrique tropicale.
Plectranthus esculentus est une plante herbacée vivace, à port dressé, pouvant atteindre un mètre de haut environ.
Elle produit parfois des bulbilles à l'aisselle des feuilles.
C'est une plante cultivée dans certaines régions de l'Afrique tropicale pour ses tubercules comestibles.
En Afrique du Sud, elle est parfois cultivée comme plante ornementale.

Taxinomie
Cette espèce a été décrite par le botaniste britannique, Nicholas Edward Brown, et publiée en 1825 dans le Bulletin of Miscellaneous Information, Royal Gardens, Kew.

Synonymes
Selon

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Racines et tubercules comestibles

Liens externes

 .

Lamiaceae
Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)

Plectranthus esculentus


Los estudios celtas constituyen una disciplina académica dedicada al espectro cultural relacionado con los pueblos celtas. Incluye campos como la lingüística, literatura, historia del arte, arqueología e historia, con especial énfasis en el estudio de las diversas lenguas celtas.

Celtistas destacados

 Osborn Bergin (1873–1950)
 D. A. Binchy
 Nora Chadwick
 Ann Dooley
 Thomas Charles-Edwards
 Peter Berresford Ellis (1943-)
 Ellis Evans (1930-)
 Robin Flower (1881–1946)
 Sir Idris Foster (1911–1984)
 John Fraser (1882–1945)
 Richard Gendall
 Ken George
 R. Geraint Gruffydd
 Anton Gerard van Hamel (1886–1945)
 Kathleen Hughes
 Kenneth Hurlstone Jackson (1909–1991)
 Henry Jenner (1848–1934)
 Bobi Jones (1929-)
 Alexander Macbain
 Breandán Ó Madagain (1942-)
 Bernhard Maier (1963-)
 Ranko Matasović

 Eoin McKiernan (1915–2004)
 Kuno Meyer (1858–1919)
 John Morris-Jones (1864–1929)
 Robert Morton Nance (1873–1959)
 Cecile O'Rahilly (1894–1980)
 T. F. O'Rahilly (1883–1953)
 Julius Pokorny (1887–1970)
 Sir John Rhys (1840–1915)
 Ailbhe Mac Shamhráin
 Marie-Louise Sjoestedt (1900-1940)
 Whitley Stokes
 Thomas Taylor (1858–1938)
 Derrick Thomson (1921-)
 Rudolf Thurneysen (1857–1940)
 Calvert Watkins
 Glanmor Williams
 Sir Ifor Williams (1881–1965)
 J. E. Caerwyn Williams (1912–1999)
 Nicholas Williams (1942-)
 Ernst Windisch (1844–1918)
 Johann Kaspar Zeuss (1806–1856)
 Heinrich Friedrich Zimmer (1851–1910)

Publicaciones especializadas
 Zeitschrift für celtische Philologie (ZCP), est. 1896, Halle.
 Revue Celtique (RC), est. 1870, Paris; continued after 1934 by Études celtiques.
 Ériu est. 1904, Dublin.
 The Bulletin of the Board of Celtic Studies (BBCS), est. 1921, Cardiff; merged with Studia Celtica in 1993.
 Études Celtiques (EC), est. 1936, Paris.
 Celtica. Journal of the School of Celtic Studies, est. 1949, Dublin.
 Studia Celtica, est. 1966, Cardiff.
 Éigse. A Journal of Irish Studies, est. 1939, Dublin.
 Cambrian Medieval Celtic Studies (CMCS), est. 1993, Aberystwyth; formerly Cambridge Medieval Celtic Studies.
 Peritia. Journal of the Medieval Academy of Ireland, Cork.

Bibliografía
 Busse, Peter E. "Zeitschrift für celtische Philologie." In Celtic Culture. A Historical Encyclopedia, ed. J.T. Koch. 5 vols: vol. 5. Santa Barbara et al., 2006. p. 1823.
 Brown, Terence (ed.). Celticism. Studia imagologica 8. Ámsterdam: Rodopi, 1996.
 Fischer, Joachim and John Dillon (eds.). The correspondence of Myles Dillon, 1922-1925: Irish-German relations and Celtic studies. Dublin: Four Courts, 1999.
 Huther, Andreas. "'In Politik verschieden, in Freundschaft wie immer': The German Celtic scholar Kuno Meyer and the First World War." In The First World War as a clash of cultures, ed. Fred Bridgham. Columbia (SC): Camden House, 2006. pp. 231–44. ISBN 1-57113-340-2.
 Koch, John T. "Celtic Studies." In A century of British medieval studies, ed. Alan Deyermond. British Academy centenary monographs. Oxford: Oxford University Press, 2007. pp. 235–61. ISBN 978-0-19-726395-2. RHS record
 Mac Mathúna, Séamus. "The History of Celtic Studies in Russia and the Soviet Union." In Parallels between Celtic and Slavic. Proceedings of the First International Colloquium of Societas Celto-Slavica held at Coleraine 19–21 June 2005, ed. Séamus Mac Mathúna and Maxim Fomin. Studia Celto-Slavica 1. Coleraine, 2006.
 Meek, Donald E. "'Beachdan Ura à Inbhir Nis / New opinions from Inverness.' Alexander MacBain (1855-1907) and the foundation of Celtic studies in Scotland." Proceedings of the Society of Antiquaries of Scotland 131 (2001). pp. 23–39. .
 Ó Lúing, Seán. Celtic studies in Europe and other essays. Dublin: Geography Publications, 2000.
 Schneiders, Marc and Kees Veelenturf. Celtic studies in the Netherlands: a bibliography. Dublin: DIAS, 1992.
 Sims-Williams, Patrick. "Celtomania and Celtoscepticism." Cambrian Medieval Celtic Studies 36 (1998): pp. 1–35.
 Wiley, Dan. "Celtic studies, early history of the field." In Celtic Culture. A Historical Encyclopaedia, ed. J.T. Koch. Santa Barbara et al., 2006.

Referencias

Enlaces externos
 FtC
 International Congress of Celtic Studies

Estudios celtas


An Stylochaeton bogneri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Simon Joseph Mayo. An Stylochaeton bogneri in nahilalakip ha genus nga Stylochaeton, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stylochaeton

Stylochaeton bogneri


AFL şu anlamlara gelebilir:

Spor
 Australian Football League.
 Austrian Football League, an American football league in Austria
 Arena Football League, an American indoor football league
 American Football League (AFL), name shared by several separate and unrelated professional football leagues:
 American Fight League An American mixed martial arts company founded in 2006.
 Alberta Football League, an amateur men's Canadian football league
 Alliance Football League, a semi-professional American football league
 Alberton Football League, competition in Australian rules football
 Anti-Football League, an organisation that bemoans the cultural saturation of the Australian Football League
 Arizona Fall League, American baseball league
 American Fencing League, a league for amateur standard fencing competition in the United States
 AFL (video game series)

Sandikalar
 Amerikan Emek Federasyonu, American Federation of Labor
 Alberta Emek Federasyonu, Alberta Federation of Labour

Diğerler
 Aeroflot'un ICAO kodu.
 Alta Floresta Havalimanı'nın IATA kodu.
 Academic Free License
 After fader listening, a function on an audio mixing console
 Aflac sigorta firmasının New York Borsası'ndaki kısaltması.
 Ankara Fen Lisesi
 Liberya Silahlı Kuvvetleri, Armed Forces of Liberia
 Astrobiology Field Laboratory, a robotic rover to be sent to planet Mars.
 Autofocus lock, a function that locks the metered focus of a camera
 Automotive Finance & Leasing (UK) Ltd is a Business Contract Hire company and Broker registered in England and Wales (formerly named Autodex Fleet Leasing Ltd)

AFL


Viby Å er en omkring 11 km lang å der løber på Vestfyn i Middelfart Kommune. Den springer ud ved nordvestenden af Ejby, og løber først mod nord, og svinger så mod vest, gennem Nørre Aaby, og slynger sig forbi Viby, og løber gennem Gamborg Nor, ud i Gamborg Fjord og Lillebælt.

Åen har tidligere været stærkt forurenet, især af spildevand fra Nørre Aaby, men i 1970 etableredes  det første mekanisk-biologiske rensninganlæg  ved Gl. Viby mellem Nørre Aaby og Viby, hvilket gradvis forbedrede vandkvaliteten i Viby Å. I årene 2007 til 2013 gennemførtes et naturgenopretningsprojekt omkring Gamborg Nor og de omkringliggende arealer og en med blandt andet genslyngning af en strækning på ca. 900 meter af den nedre del af Viby Å, sydvest for Viby.  Der er en fin bestand af havørreder i Viby Å.

Kilder og henvisninger

 Kort på dk.geoview.info

Lokaliteter i Middelfart Kommune
Vandløb i Danmark
Naturgenopretning i Danmark

Viby Å


Die Indische Badmintonmeisterschaft der Saison 1992/1993 fand Anfang 1993 in Kozhikode statt. Es war die 57. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in Indien.

Finalergebnisse

Weblinks
https://badmintonindia.org/application/index.php?url=beta/players/national-winners/

1993
Badminton 1993
Sport (Kozhikode)

Indische Badmintonmeisterschaft 1992/93


Sty Taköe er en film instrueret af Karen Thastum.

Handling
Underflod; Ansigter der venter; Monumenter, floder; Uendelige boligblokke; Jernbanespor; Ka - da - gung, ka - da - gung, ka - da - gung, ka - da - gung, ka - da; Faldne blade - spirer; "Så længe jeg lever"; I Novosibirsk; "Der er noget galt i Danmark"; I Uljanovsk; Lukkede byer - åbnet; I forbifarten. Lyddias-indtryk fra en togrejse med Next Stop Sovjets kulturtog med 75 kunstnere ombord.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1990

Sovjetunionen
Eksperimentalfilm fra Danmark

Sty Taköe


Romain Revelli, né le  à Saint-Chamond (Loire), est un ancien joueur de football professionnel français, qui évoluait au poste de défenseur, avant de devenir entraîneur professionnel.

Comme joueur, il porte essentiellement les couleurs de l'AS Saint-Étienne puis Le Puy Foot 43 Auvergne.

Biographie

Joueur
Il commence sa carrière en 1990 à l'USJOA Valence, avant d'arriver à Saint-Étienne en 1992, repéré par Alain Blachon. Il joue pour l'équipe B du club de 1995 à 1998 avant de passer au Puy pour les trois dernières années de sa carrière. Il prend volontairement sa retraite du football en 2001, avant l'âge de 25 ans, pour devenir entraîneur de football.

Vie privée
Romain Revelli, qui n'a aucun lien de parenté avec les frères Revelli est en revanche le père de la joueuse de football professionnel Manon Revelli.

Entraîneur et monde professionnel
En mai 2002, à l'issue d'un stage au CTNFS Clairefontaine et d'une semaine d'examens, il obtient le BEES  spécifique, qui permet d'entraîner des clubs évoluant en CFA, CFA2 et DH.

Après une première expérience de formateur en tant que conseiller technique départemental au sein du district de football de Haute-Loire, Romain Revelli retrouve son club formateur, l'AS Saint-Etienne et notamment Alain Blachon qu'il avait déjà connu lors de son passage au Puy-en-Velay. Cette expérience étant ponctuée de succès, l'entraîneur Couramiot sera promu en tant qu'entraîneur adjoint de Christophe Galtier en 2011 . Cette expérience lui permettra alors de remporter la Coupe de la Ligue 2012-2013.

Cette période stéphanoise prend fin en 2015 lorsque Romain Revelli quitte l'Asse pour rejoindre Evian Thonon Gaillard FC en tant qu'entraîneur adjoint de Safet Susic. En janvier, Safet Susic est licencié et Romain Revelli reprend sa place en tant qu'entraîneur principal . Malgré le regain de forme des hauts-savoyards sur la fin de saison (dont une bonne prestation contre l'AS Monaco de Kylian Mbappé avec une défaite aux prolongations  Evian-Thonon-Gaillard FC est relégué en National 1 et déposera le bilan lors de l'été 2016 . Revelli obtient son BEPF en 2016, après deux ans de formation.

Après un an sans club, Romain Revelli rejoint Andrézieux-Bouthéon FC en 2017
. Cette saison permet à l'entraîneur de viser le haut du tableau et de se faire remarquer. En effet, en 2018, Romain Revelli, accompagné de Alain Blachon signe au SO Cholet . Après une saison plus que correcte au SO Cholet, Romain Revelli est remercié par son club dès le début de la saison 2019-2020 (après deux matchs nuls) . À la suite de ce revers, l'entraîneur ligérien retrouve le club d'Andrezieux Boutheon FC .

Romain Revelli est choisi pour entraîner l'équipe de l'USL Dunkerque pour la saison 2021-2022 en Ligue 2. Malgré une saison courageuse, l'USLD sera reléguée en National 1. Après une première moitié de saison 2022-2023 prometteuse, il rompt son contrat avec l'USL Dunkerque.

Statistiques d'entraineur
(Mis à jour le 24 Avril 2023)

Notes et références

Liens externes

Naissance en août 1977
Naissance à Saint-Chamond
Footballeur français
Joueur du Puy Foot 43
Entraîneur français de football
Entraîneur du Thonon Évian Grand Genève FC
Entraîneur de l'USL Dunkerque

Romain Revelli


Dalmații au fost membrii unui trib iliric care locuiau pe coasta estică a Mării Adriatice.

Începând cu secolul al IV-lea î.Hr. și până la sfârșitul războaielor ilire (168 î.Hr.), au făcut parte din regatul ilir, după care au intrat sub protecția romană, fiind localizați în Dalmația.

Bibliografie
Pashko Gjonaij-The Ancient Illyrians, 2001
Wilkes John- The Illyrians, Wiley-Blackwell, 1996
 Issa-Fatimi, Aziz & Yoshamya, Zyelimer: Kurdish-Croat-English glossary of dialects Dimili and Kurmanji, and their biogenetic comparison. Scientific society for Ethnogenesis studies, Zagreb 2006 (in press).
 Lovric, A.Z. et al.: The Ikavic Schakavians in Dalmatia (glossary, culture, genom). Old-Croatian Archidioms, Monograph 3 (in press), Scientific society for Ethnogenesis studies, Zagreb 2007.
 Muzic, Ivan: Autoctonia e prereligione sul suolo della provincia Romana di Dalmazia. Accademia Archeologica Italiana, Roma 1994 (5th edition: Slaveni, Goti i Hrvati na teritoriju rimske provincije Dalmacije Zagreb 1998, 599 p.)
 Zaninovic, M.: Ilirsko pleme Delmati. Godišnjak (Annuaire) 4-5, 27 p., Centar za balkanološke studije, Sarajevo 1966–1967.

Vezi și
 Livno

Istorie antică
Popoare antice

Dalmați


Franklyn Atese Nubuasah SVD (Likpe Agbozome, Região de Volta, 7 de julho de 1949) é um ministro ganense e bispo católico romano de Gaborone.

Franklyn Nubuasah frequentou escolas em Likpe Agbozome e Kadjebi. Ele então se juntou à ordem dos Missionários Steyler. Estudou filosofia e teologia católica no seminário regional de Tamale. Em 26 de julho de 1980, Nubuasah recebeu o Sacramento da Ordem. Ele foi então enviado como missionário para Botsuana, onde trabalhou em Maun por oito anos. Franklyn Nubuasah trabalhou então no treinamento dos noviços dos missionários Steyler em Gana. Mais tarde, Nubuasah foi enviado para os Estados Unidos para estudos de pós-graduação, onde obteve o título de Mestre em Artes pela Duquesne University em Pittsburgh. Depois de retornar à sua terra natal, tornou-se mestre de noviços em sua comunidade religiosa.

O Papa João Paulo II o nomeou Vigário Apostólico de Francistown e Bispo Titular de Pauzera em 27 de junho de 1998. O bispo de Gaborone, Bonifácio Tshosa Setlalekgosi, o consagrou em 7 de novembro do mesmo ano em Francistown; Os co-consagradores foram Erwin Hecht OMI, Bispo de Kimberley, e Johannes Ludgerus Bonaventure Brenninkmeijer OP, Bispo de Kroonstad. Franklyn Nubuasah escolheu o lema Servus Domini ("Servo do Senhor").

Desde 2002 Nubuasah é o coordenador da Conferência Episcopal Sul-Africana para as iniciativas da Igreja Católica contra o HIV/AIDS. Em 2009, Franklyn Nubuasah participou da segunda Assembleia Especial para a África do Sínodo dos Bispos sobre A Igreja na África a Serviço da Reconciliação, Justiça e Paz. Em 9 de agosto de 2017, tornou-se também Administrador Apostólico da Diocese de Gaborone, vaga. Com a elevação do Vicariato Apostólico de Francistown a diocese em 2 de outubro de 2017, o Papa Francisco o nomeou seu primeiro bispo diocesano.

Em 6 de junho de 2019, o Papa Francisco o nomeou Bispo de Gaborone, com posse em 17 de agosto do mesmo ano. O Papa Francisco conferiu-lhe o título pessoal de arcebispo em 5 de julho de 2021.

Religião em Gana

Franklyn Atese Nubuasah