تقع بيت نبالا في قضاء مدينة الرملة على سفح تل في نهاية المنحدرات الغربية لجبال القدس، وينبسط أمامها السهل الساحلي الممتد إلى البحر، ويبعد عنها مطار اللد إلى الغرب وعلى خط مستقيم حوالي خمسة كيلومترات.

الجغرافيا
تبلغ مساحة أراضي بيت نبالا حوالي 15000 دونما، موزعة بين السهل والجبل، وتصل أراضيها إلى مشارف مدينة اللد في الجنوب الغربي، والحديثة جنوبا، وإلى مداخل قرى بدرس وقبيا وشقبا شرقا، وقريتي دير طريف والطيرة شمالا، كما تحاذي أراضيها أراضي قرية رنتيس إلى الشمال الشرقي؛ وفي الجهة الجنوبية الغربية قرية جنداس.

ينحصر موقع القرية بين «وادي الشامي» شمالا الذي تنحدر إليه مياه الأمطار في فصل الشتاء عند خط مستقيم قرب سنجل مارا بأودية وشعاب كثيرة في اتجاه الغرب، و«وادي كريكعة» جنوبا، على حافة البيادر القبلية التي كانت تسمى السطح، ويمر بالقرب منها واد واسع بينها وبين الحديثة يسمى «وادي الصرار»، الذي تغذيه مياه الأمطار القادمة من جبال منطقة رام الله، وينضم «وادي كريكعة» إلى «وادي الشامي» قرب «بير البلد» بين زيتون الدّريس. أما «وادي الصرار» فيلتقي مع «وادي الشامي» غربي المطار، ويسمى الوادي المتشكل منهما بوادي سلمة، وينعطف بعدها شمالا ليصب في نهر العوجا شمال يافا، ثم يتجه إلى البحر عند «طواحين جريشة».

التاريخ

أقيمت البلدة فوق موقع أثري موغل في القدم، والكنعانيون كما بات معروفا لدى الباحثين الثقاة هم أول العناصر التي عمرت فلسطين وبلاد الشام كلها، ويعتقد بعض المؤرخين أن الكنعانيين لم يأتوا كمهاجرين من الجزيرة العربية كما يدعي «برستد» و«شنبلغر» وغيرهم ممن تأثروا بدراسة التوراة وخرافاتها. تشهد بذلك المواقع الأثرية المتناثرة داخل القرية وخارجها كالنواميس والمغر، ومعاصر الزيتون المحفورة في الصخر بشكل هندسي جميل، بأقنيتها ومساحاتها المربعة المتدرجة في العلو إلى أن تنتهي بمربع صغير حيث يؤخذ زيت الطفاح من على وجه الماء الساخن. هذا بالإضافة إلى الفخاريات التي كان الأهالي يعثرون عليها، وأهمها المصابيح التي توقد الزيتون. وكانوا جهلا يسمونها «سراج الغولة» وما دروا أن هذا كان شعارا كنعانيا يسمى «مصباح الفكر الكنعاني».

إن تعاقب الغزوات والهجرات التي استقرت في المنطقة قد تركت طابعها في كل القرى، وبتفاعلها وامتزاجها مع من سبقها ولحقها قد نسج الخيوط الأولى في شخصية أهالي بيت نبالا الحديثة، المعروفة والمتوارثة منذ القرن السابع عشر الميلادي حتى الآن.

ما قبل النكبة
كانت بيت نبالا بلدة مسورة، أي أن أهلها القدماء عاشوا داخل أسوارها، وظلت آثار بوابات ذلك السور قائمة حتى تدميرها بعد العام 1948 م. ولوحظ أن البوابات قد بنيت من الحجارة الضخمة المشذبة، وكانت مرتفعة تعلوها أقواس على شكل قناطر، وواسعة بحيث يمر فيها الجمل بحمله بيسر وسهولة. وكان عدد هذه البوابات خمس، تغلق وتفتح بأبواب خشبية ضخمة بدفتين. وقد عرفت هذه البوابات في الفترة الأخيرة بأسمائها الدارجة: «بوابة دار النخلة» وهي باب السور الشرقي، و«بوابة دار خالد» من الجنوب، و«بوابة دار عساف» التي تفتح نحو الغرب، و«باب الصيبات» الذي يفتح شمالا، و«بوابة دار عبد الله بقلة» الذي يفتح شمالا أيضاً على مبعدة من «باب الصيبات»، وبذلك نصل إلى تقدير أن السور لم يكن منتظم الأضلاع.

كان لموقع بيت نبالا أثره في مجريات الحرب العالمية الأولى، إذ أنشأ الأتراك خطا دفاعيا يستند طرفه الشرقي على بيت نبالا، ويمتد غربا إلى يافا حتى ساحل البحر. وهناك نشبت حول القرية أحد أهم المعارك التي خاضها الأتراك ضد الحلفاء لمدة شهر كامل، حيث أجلي سكان القرية إلى اللد، حتى انهارت مقاومة الأتراك وانسحبوا شمالا إلى اللجون، ثم انهارت مقاومتهم نهائيا وانسحبوا إلى الأناضول.

كنا نسمع من آبائنا أن بيت نبالا كانت مركز نظارة «مديرية ناحية» تابعة ليافا كقضاء الذي كان تابعا بدوره إلى سنجق القدس، الذي كان له وضع خاص بالباب العالي في الحكومات التركية المتعاقبة. ومع بداية الانتداب البريطاني أصبحت القرية تابعة لقضاء الرملة التابع للواء يافا، ثم ألحقت بقضاء اللد الملحق بلواء اللد ومركزه يافا.

كانت أراضي القرية مشاعا تحت حكم الأتراك، حيث توزع المناطق سنويا بشكل دوري بين العشائر إلى أن تم فرز وتسجيل الأراضي عام 1928 م، وكان على راس طاقم المسّاحين الشهيد عبد القادر الحسيني في عملية تسجيل الأراضي بإدارة بشير الرفاعي. عاش أهل القرية كأكثر سكان قرى فلسطين في بحبوحة ورخاء بسبب وفرة محاصيلهم الزراعية وما اشتهر عنهم من نشاط وانكباب على العمل في شتى الميادين. فقد أنشئوا بئرا ارتوازية ميكانيكية يستقي منها أهل القرية ومواشيهم، ثم مطحنة حبوب آلية لآل قطيفان، ثم أربعة معاصر لزيت الزيتون، واحدة ميكانيكية لآل قطيفان بمشاركة آل علي صالح، وأخرى لعطا موسى بمشاركة عبد الرحمن عساف (عربد)، وثالثة لأحمد علي فرحة، ورابعة لحسين خليل عيدة. إن هذا يدل على وفرة أشجار الزيتون وكبر المساحات المزروعة بهذه الشجرة المباركة.
كما أنشئوا عددا من الكسارات، وكان عدد كبير منهم يهتم بتربية الأغنام والأبقار والجمال المستخدمة للأعمال الشاقة، وعدد من عربات النقل التي كانت تجرها البغال سواء المفردة أو المزدوجة.
ومنذ مطلع الأربعينيات اهتم الموسرون منهم بتربية الخيول الأصيلة واقتنائها كعلامة من علامات المشيخة والثراء، منهم على سبيل المثال عطا موسى سليمان، حسين خليل، عبد القادر ذيب (التركي)، عيد سلامة، أحمد على فرحة، الشيخ مصطفى طه خالد صافي، صافي طه، أحمد خليل خالد، أحمد الخيري أبو يقين، محمد عساف، وغيرهم. وكانت هذه الخيول بفرسانها تشترك في سباقات تنم في الأعراس.

النكبة
شارك أهالي بيت نبالا في الحركات الوطنية والثورات ضد اليهود والإنجليز، خاصة ثورة 1936 وكانت بيت نبالا معقلا للثوار، حيث هيأت جبالها وشعابها مخبأ طبيعيا لهم، ومركزا من مراكز تموينهم بمشاركة العديد من شباب القرية. أما في ثورة 47-48 فقد كانت مركزا لقيادة المنطقة الوسطى من فلسطين.

ففي نيسان من عام 1948 كمن عدد من شباب القرية لقافلة يهودية مرت تحت حراسة الجيش البريطاني، تريد الوصول إلى مستعمرة «بن شيمن» المحاصرة، واشتبكوا مع القافلة، مما أدى إلى تدخل الجنود الإنجليز لحمايتها ومطاردة أفراد الكمين بمجنزراتهم، فاستشهد عدد من أبناء القرية وجرح آخرون.

كما شارك شباب القرية في معظم النجدات التي كانت تذهب للقتال من العباسية إلى سلمة غربا، ومن رأس العين شمالا إلى نواحي اللد والرملة جنوبا.

وفي أواخر حزيران عام 1948 قاد مصطفى سليمان مجموعة من شباب القرية المسلحين يربو عددهم على الأربعين في معركة استرداد العباسية من اليهود، بالمشاركة مع أهالي العباسية والمناضلين الآخرين. وأطلق مصطفى سليمان على مجموعته اسم «فرقة الزوبعة»، وكان قد تلقى تدريبا مكثفا على القتال والقيادة في لبنان، وعندما قام اليهود بهجوم معاكس لاحتلال العباسية والمطار والقرى المجاورة ومدينة اللد، وانسحبت القوات العربية النظامية من المنطقة، وقعت هذه الفرقة داخل الطوق، لكنه بصلابته وهدوء أعصابه استطاع أن ينسحب بكامل مجموعته بعد يومين من خلف خطوط القتال دون أن يخسر أي فرد منهم، وأوصلهم إلى شرقي القرية، حيث كان أهلها قد نزحوا من القرية إلى الجبال المجاورة حول قبية وشقبا ورنتيس.

أما في الخمسينيات والستينيات فقد انضوى العديد من شباب القرية تحت ألوية الأحزاب المختلفة، والمنظمات الفلسطينية استعدادا لحروب التحرير القادمة، وقد نال الشهادة عدد منهم.

النقل والمواصلات

يمر من طرف البلدة الغربية طريق معبد يربطها بمدينة اللد، ومنها إلى الرملة ويافا، أو من اللد إلى يافا مرورا بمطار اللد والعباسية وساقية وكفرعانة والخيرية وسلمة. ومن بيت نبالا شمالا إلى دير طريف والطيرة وقولة والمزيرعة ومجدل الصادق ثم رأس العين على منابع نهر العوجا. وطريق آخر يتجه غربا من باب مدرسة القرية إلى مطار اللد، وهناك يتفرع إلى ثلاث اتجاهات: إلى اللد جنوبا، وإلى يافا غربا، وإلى حيفا شمالا. أما إلى الشرق فهناك طريق معبد آخر يبدأ من طرف المدرسة متجها إلى بدرس وقبيا ونعلين ودير قديس ودير عمار ثم إلى الحرش وأم صفا وبيرزيت منتهيا إلى رام الله والقدس.

أما السكك الحديدية فقد وصل إلى القرية خط يتفرع من سكة حديد محطة اللد المتجهة شمالا نحو حيفا، ويبدأ هذا الفرع عند بوابة المطار وينتهي في محاجر القرية المسماة «الطرنشة»، ومن نفس هذا الفرع مد الإنجليز شعبة أخرى تبدأ من نقطة تقع في «الرأس» عند طرف «بسّامة» الشرقي تنتهي داخل معسكر الجيش البريطاني الذي أقيم على أراضي بيت نبالا سنة 1940 في شهر أيار قبل موسم الحصاد.

الاقتصاد

شاركت نساء بيت نبالا الرجال في معظم الأعمال، فقد كانت بالإضافة لعملها في البيت تقوم وزوجها بأعمال الحصاد والزراعة والتعشيب والسقي، وجمع محصول الزيتون وتخزين الغلال وعلف المواشي والدواجن وتربية الطيور كالدجاج والحمام، والاهتمام بزراعة الخضر والبقول إذا توفرت لها شروط الزراعة.

وقد اهتمت المرأة عندنا بصناعة حاجتها من الأدوات التي تستخدم في المنزل، كالسلال الصغيرة والكبيرة المأخوذة من قضبان شجيرات الغار بعد تشذيبها ونقعها في الماء أياما حتى تكتسب الليونة المطلوبة، ونسجت من سيقان القمح فقد «المطحنة» بأحجامها و«القبعة» و«القوطة» والأطباق التي توضع عليها الصحون، والصواني الملونة التي تعلق على الجدران للزينة، وعملت من تراب الحورة الصفراء مواقد النار و«الكانون» وقنّ الدجاج والطابون.

من تقاليدهم الخيّرة معاونتهم لبعضهم البعض في موسم الحصاد، وخزن الغلال، وقطف الزيتون، وتخزين علف المواشي، ومعاونة العشيرة لأحد أفرادها عندما يقوم ببناء بيت جديد. ومن أسمى عادات المرأة في بيت نبالا قيامها بإرضاع طفل امرأة أخرى إذا جف ثدي هذه الجارة أو القريبة. فيوجد في بيت نبالا من رضع من عدة أمهات قد يزدن أحيانا على عشرة.

الزي والفن الشعبي

كان الرجال الكبار يلبسون «القمباز» المقلم (الدِماية) والقميص وتحته السروال الأبيض، ويلبسون الجاكيت الطويل (الساكو) في أيام البرد، والحزام الشامي الغامق الألوان العريض كما نشاهده هذه الأيام في بعض ألبسة الفولكلور. أما الشباب فكانوا يتمنطقون بحزام جلدي. أما بعض الموسرين فكانوا يلبسون حزاما حريريا قليل العرض زاهي الألوان يسمونه «شداد طرابلسي»، أما الكوفية البيضاء والعقال المرعز فقد كانا لباس الرأس المميز.

أما لباس المرأة التقليدي فكان الثوب المطرز بالحرير وبألوان القماش المختلفة، وهو من طراز «بيت دجن»، وهو على نوعين إما بالأكمام العادية أو بالأردان. ولباس رأسها إما الشاش الأبيض أو الحطة الغراوية. وفي الأفراح كانت المرأة تتزين بقلائد الذهب والخواتم والقذلة الذهبية التي كانت تعصب بها رأسها فوق الجبين وحولها (الوقاة) التي تشد بها شعرها في جديلتين، وكانت بعض الثريات يلبسن الثياب الموشاة بالخيوط الذهبية وتسمى «الملكة»، وأثوابا أخرى من الجوخ تسمى «الحيارى». أما السراويل النسائية فكانت غالبيتها سوداء اللون وتصل إلى الخلخال، وكان البعض منهن يضعن الخلاخيل الفضية حول أسفل الساق، أما إذا كان الخلخال نذرا فيكون من الحديد.

هناك فن شعبي نبالي متفرد تقريبا، وهو "الصحجة" النبالية، حتى أصبحت علما على قرية بيت نبالا، يشارك فيها أهالي قرية المسمية في جنوب فلسطين، كما تشتهر بالدبكة بأنواعها، وسهرات الأعراس التي قد تمتد إلى الفجر بضعة أيام متتالية، وحسب مقدرة صاحب العرس، حيث يُنصب موقد النار، ويوضع فوقه «دست» الشاي الذي يتسع لحوالي جرة أو جرتين من الماء، ويصطف الرجال صفين متقابلين لأداء "الصحجة" والدبكة والغناء.

القرية والسكان اليوم
أنشئت على أراضي القرية مستعمرة"كفار ترومان" و"بيت نحميا".
سكن أهالي القرية بعد النكبة مخيم الجلزون ومخيم دير عمار.

معرض صور

المراجع

قرى فلسطين
قرى فلسطينية أخليت من سكانها في الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قضاء الرملة

بيت نبالا


Thomas William "Tom" Kozelko (nacido el  en Traverse City, Michigan) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó tres temporadas en la NBA y una más en la liga italiana. Con 2,03 metros de estatura, jugaba en la posición de alero.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante 3 temporadas con los Rockets de la Universidad de Toledo (Ohio), en las que promedió 20,8 puntos y 10,4 rebotes por partido. En todas ellas fue incluido en el mejor quinteto de la Mid-American Conference, siendo además elegido Jugador del Año en 1972 y 1973.

Profesional
Fue elegido en la cuadragésimo octava posición del Draft de la NBA de 1973 por Capital Bullets, donde en su primera temporada promedió 2,9 puntos y 2,5 rebotes por partido.

Al año siguiente el equipo cambió su nombre por el de Washington Bullets, llegando a disputar las Finales de la NBA de 1975 ante Golden State Warriors, cayendo por un contundente 4-0. Kozelko promedió esa temporada 2,1 puntos y 1,9 rebotes por partido. Tra una temporada más en el equipo, en  fue despedido, marchándose a jugar al Lazio Roma de la liga italiana, donde en su única temporada promedió 17,9 puntos y 7,0 rebotes por partido.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Kozelko en NBA.com
 Ficha de Tom Kozelko en ultimatenba.com

<noinclude>

Baloncestistas de Míchigan
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de la Serie A2
Baloncestistas de los Toledo Rockets
Baloncestistas de los Capital Bullets
Baloncestistas de los Washington Bullets
Baloncestistas del Lazio Roma

Tom Kozelko


Oscar Víctor Trossero (15. september 1953 - 12. oktober 1983) var en argentinsk fodboldspiller (angriber).

Trossero startede sin karriere i hjemlandet, og spillede for begge de to store Buenos Aires-rivaler, Boca Juniors og River Plate. Senere rejste han til Frankrig, hvor han repræsenterede FC Nantes, AS Monaco og Montpellier. Med Nantes var han med til at vinde både det franske mesterskab og pokalturneringen Coupe de France.

Trossero døde i 1983, i en alder af kun 30 år, af en hjerneblødning efter at have spillet en kamp for sin klub River Plate mod Rosario Central.

Titler
Ligue 1
 1980 med Nantes

Coupe de France
 1979 med Nantes

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Argentina
Fodboldspillere fra FC Nantes
Fodboldspillere fra Montpellier HSC
Fodboldspillere fra AS Monaco FC
Fodboldspillere fra Club Atlético River Plate
Fodboldspillere fra Boca Juniors

Víctor Trossero


In Kyo-don (; Incheon, 27 de junho de 1992) é um taekwondista sul-coreano, medalhista olímpico.

Carreira

Formado pela Universidade Yongin, Kyo-don conquistou a medalha de bronze nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, após confronto contra o esloveno Ivan Trajkovič na categoria acima de 80 kg. Ele ganhou a medalha de ouro no Grand Slam Mundial de Taekwondo de 2017 na categoria peso pesado.

Taekwondistas olímpicos da Coreia do Sul
Taekwondistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

In Kyo-don


Cambrian Period යනු Paleozoic යුගයේ පළමු කාලපරිච්ඡේදය, එනම් වසර මිලියන 539-485 කට පෙර යුගය වේ.

ගැලරිය

ආශ්‍රිත

 Cambrian–Ordovician extinction event – circa 488 mya
 Dresbachian extinction event—circa 499 mya
 End Botomian extinction event—circa 513 mya
 List of fossil sites (with link directory)
 Type locality (geology), the locality where a particular rock type, stratigraphic unit, fossil or mineral species is first identified

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 Biostratigraphy – includes information on Cambrian trilobite biostratigraphy
  Dr. Sam Gon's trilobite pages (contains numerous Cambrian trilobites)
 Examples of Cambrian Fossils
 Paleomap Project
 Report on the web on Amthor and others from Geology vol. 31
 Weird Life on the Mats
 Chronostratigraphy scale v.2018/08 | Cambrian

Geological periods

Cambrian


Ignacij(e) Brajević (u. Šibenik, 22. svibnja 1942.), hrvatski pripadnik pokreta otpora u Drugome svjetskom ratu.

Bio je po zanimanju težak. Kad su ga osovinske vlasti zatvorile, pretrpio je mučenja u zatvoru. 18. svibnja 1942. iz zatvora u Splitu brodom Ammiraglio Viotti (bivša Topola) u Šibenik odvedeno je na suđenje 66 pripadnika pokreta otpora.  Ujutro 20. svibnja brod je pristao u Šibeniku. Na suđenju pred Specijalnim sudom u Šibeniku, kojim je predsjedavao general Maggiore Vergano, osuđen je sa skupinom pripadnika pokreta otpora, partizana i ilegalaca, među kojima je bio i Rade Končar, na smrt. Brajevića je na smrt osudilo Drugo vijeće. Osuđenu 26-oricu strpali su u pet ćelija. Svećenik je osuđenicima dao papir za pisanje posljednjih pisama svojim najbližima, ali fašističke vlasti zaplijenila su pisma već prije nego što su izašla iz zatvora. Na dana strijeljanja osuđenike na smrt utrpali su u dva kamiona, u svaki po trinaest ljudi. Strijeljan je 1942. u Šibeniku sa skupinom pripadnika komunističkog pokreta otpora u kojoj je bio i Rade Končar. Presuda je izvršena oko 7-7.30 na Šubićevcu. Presudu su izvršili vojnici iz bataljuna Toscana, postrojba iz Zadra. Osuđenici su bili strijeljani u dvjema skupinama po 13 osoba. Izvikivali su parole protiv fašizma, Mussolinija i klicali slobodi. Nakon vojničkog strijeljanja, časnik je svakom strijeljanom osuđeniku pucao iz pištolja u glavu.

U Splitu se je u doba socijalističke Jugoslavije po Ignaciju Brajeviću zvala jedna ulica.

Ime mu je uklesano u Spomen-parku Šubićevcu.

Izvori

Životopisi, Split
Pripadnici pokreta otpora u Drugome svjetskom ratu

Ignacije Brajević


Die Saison 1923/24 war die dritte reguläre Saison der Western Canada Hockey League (WCHL). Meister wurden die Calgary Tigers.

Teamänderungen
Folgende Änderungen wurden vor Beginn der Saison vorgenommen:
 Die Saskatoon Sheiks änderten ihren Namen in Saskatoon Sheiks.

Modus
In der Regulären Saison absolvierten die vier Mannschaften jeweils 30 Spiele. Die beiden Erstplatzierten spielten anschließend in einer Playoffserie in Hin- und Rückspiel gegeneinander, wobei die Mannschaft mit dem besseren Torverhältnis aus beiden Spielen WCHL-Meister wurde und in die Stanley Cup Challenge einzog. Für einen Sieg erhielt jede Mannschaft zwei Punkte, bei einem Unentschieden einen Punkt und bei einer Niederlage null Punkte.

Saisonverlauf
In der regulären Saison spielte die Liga wie im Vorjahr in einem gemeinsamen Spielplan mit den Mannschaften der Pacific Coast Hockey Association. Während sie im Vorjahr noch die Mehrzahl der Spiele verloren, konnten die WCHL-Teams in dieser Spielzeit 29 von 48 Spielen gegen die PCHA-Konkurrenz für sich entscheiden. In der Playoff-Serie setzte sich Calgary mit 4:2 Toren gegen Regina durch.

Tabelle Reguläre Saison
Abkürzungen: GP = Spiele, W = Siege, L = Niederlagen, T = Unentschieden, GF = Erzielte Tore, GA = Gegentore, Pts = Punkte

Playoffs
 Calgary Tigers – Regina Capitals 2:2/2:0

Stanley Cup Challenge
Im Halbfinale um den Stanley Cup setzten sich die Calgary Tigers gegen die Vancouver Maroons, den Meister der Pacific Coast Hockey Association, durch. Im Finale trafen die Tigers auf die Canadiens de Montréal aus der National Hockey League, denen sie in einer Best-of-Three-Serie mit 0:2 Siegen unterlagen.

Literatur

Weblinks
 Die Spielzeit bei hockeydb.com

Western Canada Hockey League (1921–1926)
Eishockeysaison 1923/24
Sportveranstaltung in Nordamerika

WCHL 1923/24


An Sacoila lanceolata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jean Baptiste Christophe Fusée Aublet, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Sacoila lanceolata in nahilalakip ha genus nga Sacoila, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Sacoila

Sacoila lanceolata


Pedro Conga est un musicien, chanteur et percussionniste de salsa portoricain, né à Humacao, Porto Rico.
Il représente le style musical de la Salsa Erotica (salsa romantica avec des paroles érotiques), un mélange de la musique "Boricua'' traditionnelle avec des éléments modernes.

Pedro Conga joue avec son Orquesta Internacional depuis plus de 30 ans, avec qui il a sorti 13 albums.

Il a reçu le surnom "Conga" car lorsqu'il accompagnait le chanteur Justo Betancourt, il était considéré comme un virtuose de cet instrument.

Plus tard, Pedro Conga a également chanté et a pris la direction de l'Orquesta Internacional.

Sa musique s'est fait connaître grâce à de nombreuses tournées en Amérique latine, aux États-Unis et en Europe.

Des musiciens de salsa célèbres comme Tito Rojas, Anthony Cruz ou Maelo Ruíz ont été membres de son orchestre pendant un certain temps.

Ses plus grands succès incluent des chansons comme "No te Quittes la ropa" (2 au Billboard/Tropical Salsa Charts en 1989), "Ven", "Atrévete", "Pienso en tí", "Ladrona de amor", "Quiero volver a querer" , "Te quiero amor", "Vivés con él", "Me niegas tanto amor", "Si pudieras" (écrite à l'origine par Willie Gonzales).

Discographie

Joaco Muerte (1977)
Canta Axel Martinez (1984)
En acción (1989)
No te quites la ropa (1990)
Pedro Conga - y su Orquesta Internacional (1991)
Valió la pena esperar (1992)
Tropical (1994)
Special Delivery (1995)
Salsa éxitos (1997)
Peligroso (1998)
Eso me gusta (2001)
35 años con el golpe de siempre (2007)

Liens externes

Chanteur de salsa
Chanteur de salsa portoricain

Pedro Conga


Matthew David McConaughey (4. studenoga 1969.), američki glumac i producent, oskarovac.

Osobni život
Rođen je u Uvaldeu, Teksas, kao najmlađi od tri sina učiteljice Mary i vlasnika benzinske postaje Jima. Pohađao je školu u Longwievu, Teksas, kamo se preselio u 11. godini. U 19. godini, zaželjevši se promjene okružja, kao član rotarijanaca proveo je godinu u Australiji.
Kada se vratio, krenuo je na fakultet, želeći postati odvjetnik, ali se kasnije predomislio i studirao komunikacije na Teksaškom sveučilištu u Austinu, postavši prvostupnik 1993. Uzevši satove glume, počeo je glumiti u TV serijama i reklamama. A onda je jednog dana, izlazeći iz supermarketa, upoznao casting direktora koji mu je ponudio ulogu u filmu "Munjeni i zbunjeni", koji je postao kultni klasik.

Sa suprugom Camillom Alves ima troje djece, sinove Levija i Livingstona te kćer Vidu.

Karijera
Do sada je ostvario 58 uloga, isprva u romantičnim komedijama, a kasnije su uslijedile dramske uloge.
Njegovi filmovi su: "Vjenčanje iz vedra neba", "Kako se riješiti frajera u 10 dana", "Sahara", "Čarobni Mike", "Dobri dileri iz Dallasa" (za kojeg je dobio Oskara) i "Interstellar".

Vanjske poveznice
 Matthew McConaughey na IMDb-u

Izvori

Dobitnici Oscara za najboljeg glavnog glumca
Dobitnici Zlatnog globusa za najboljeg glumca – drama
Američki filmski glumci

Matthew McConaughey


Dinosaur Comics is a constrained webcomic by Canadian writer Ryan North. It is also known as "Qwantz", after the site's domain name, "qwantz.com". The first comic was posted on February 1, 2003, although there were earlier prototypes. Dinosaur Comics has also been printed in three collections and in a number of newspapers. The comic centers on three main characters, T-Rex, Utahraptor and Dromiceiomimus.

Comics are posted every Monday, Wednesday, and Friday. Every strip uses the same artwork and panel layout; only the dialogue changes from day to day. There are occasional deviations from this principle, including a number of episodic comics. North created the comic because it was something he'd "long wanted to do but couldn't figure out how to accomplish... [he doesn't] draw, so working in a visual medium like comics isn't the easiest thing to stumble into."

Cast
T-Rex, the main character that appears in all six panels.
Utahraptor, T-Rex's comic foil, appears in the fourth and fifth panels of the comic.
Dromiceiomimus appears in the third panel. She is generally friendly to T-Rex, answering either neutrally or with mild, friendly criticism.

 The tiny woman in panel four and the house in panel three have contributed dialogue but are usually silent.
 Other unseen characters occasionally contribute dialogue. For example, "God" speaks from off panel in bold all-caps, "Satan" speaks from off panel in dark red all-caps, T-Rex's sinister neighbours (raccoons and cephalopods) speak in italicized all-caps from off panel.

Creation
Ryan North started Dinosaur Comics during his last year of his undergraduate degree. In a 2016 interview, he said he "wanted to do something with comics [but] I couldn't draw — still can't draw. I didn't realize that there was such a thing as writers in comics. I thought it was all one person." At about the same time as he came up with the concept of a fixed-art comic, North received a school assignment to, as he described it, "do something interesting with the Internet." He was assigned a group, and his group was given the URL qwantz.com. After some time, his group had done nothing and North decided to upload some comics to the site. The first Dinosaur Comics strip was posted on February 1, 2003 and was called "Today is a beautiful day."

All the comics are six-panel strips, using clip art that North found on a CD he had purchased. Every strip uses the same art, with occasional exceptions, such as the mirror universe comics which uses the art but reversed.

Reception
Dinosaur Comics has received several awards and recognitions. It was named one of the best webcomics of 2004 and 2005 by The Webcomics Examiner. Wired listed Dinosaur Comics as one of "Five Webcomics You Can Share With Your Kids" and PC Magazine included the comic in its "10 Wicked Awesome Webcomics" list. Cracked.com named Dinosaur Comics one of the 8 funniest webcomics on the internet.

In 2005, it won "Outstanding Anthropomorphic Comic" in the Web Cartoonist's Choice Awards. Soon after, in August 2005, Dinosaur Comics was accepted into the Dayfree Press. In 2006, the blook Dinosaur Comics: Huge Eyes, Beaks, Intelligence, and Ambition was a runner up for the Lulu Blooker Prize for comics.

Collected editions
 The Best of Dinosaur Comics: 2003–2005 AD: Your Whole Family Is Made Of Meat (April 15, 2006, Quack!Media)
 Dinosaur Comics fig. d: Dudes Already Know About Chickens (2010, TopatoCo)
 Dinosaur Comics fig. e: Everybody knows failure is just success rounded down (2011, TopatoCo)
 Dinosaur Comics fig. f: Feelings are boring, kissing is awesome (2012, TopatoCo)

See also
Attitude 3: The New Subversive Online Cartoonists (includes material from Dinosaur Comics)

References

External links

 i am other people: Ryan North — Interview with Joey Comeau of A Softer World

2000s webcomics
2010s webcomics
2020s webcomics
2003 webcomic debuts
Canadian comedy webcomics
Dayfree Press
Dinosaurs in webcomics
Webcomics in print
Short form webcomics
Web Cartoonists' Choice Award winners

Dinosaur Comics


Muitas variações locais do alfabeto grego foram empregadas na Grécia antiga durante os períodos arcaico e clássico, até aproximadamente 400 a.C., quando foram substituídos pelo alfabeto padrão de 24 letras, utilizado até hoje. Todas as variações do alfabeto grego são derivadas de um conjunto de 22 símbolos do alfabeto fenício (com a exceção da letra sâmeque, cuja contraparte grega csi () foi utilizada apenas em um subgrupo de variações, e a adição comum de úpsilon () para as vogais ). Os alfabetos locais, chamados epicóricos, diferem entre si de vários modos: no uso dos símbolos consonantais Χ, Φ e Ψ; no uso inovador de símbolos para vogais longas (Ω e Η), na ausência ou presença de H em sua função consonantal original (/h/); no uso ou não de certas letras arcaicas (Ϝ = , Ϙ = , Ϻ = ); e em muitos detalhes acerca do formato individual de cada letra. O sistema agora vigente de 24 letras foi originalmente a variante regional das cidades jônicas da Anatólia, adotado oficialmente em Atenas no ano 403 a.C. e no resto do mundo grego por volta do século IV a.C.

Símbolos de consoantes aspiradas e encontros consonantais
Uma divisão básica em quatro principais categorias de alfabetos epicóricos é comumente feita, de acordo com os diferentes tratamentos dos símbolos adicionais para consoantes aspiradas () e encontros consonantais (). Estas quatro divisões são convencionalmente categorizadas como tipos "verde", "vermelho", "azul claro" e "azul escuro" , baseadas em um mapa codificado por cores presente no trabalho seminal do século XIX,  (Estudos sobre a história do alfabeto grego) de Adolf Kirchhoff (1867). O tipo "verde" (ou setentrional) é o mais arcaico e próximo ao fenício. O "vermelho" (ou ocidental) foi aquele que mais tarde seria levado para outras partes da Europa e seria o antecessor do alfabeto latino. Os tipos "azuis" (ou orientais) são aqueles do qual mais tarde surgiria o alfabeto grego padrão.

*Úpsilon também é derivado de vau ().

Os tipos "verdes" (setentrionais) não utilizam letras além daqueles pertencentes ao alfabeto fenício, e tipicamente não utilizavam  (/ks/). Assim, as oclusivas aspiradas  e  eram escritas simplesmente como  e  respectivamente, sem distinção entre as não-aspiradas /p/ e /k/, ou como os dígrafos  e . Entretanto, para a aspirada , havia uma letra própria, , tomada diretamente do fenício. De modo semelhante, os encontros consonantais  e  eram escritos simplesmente como  e . Este é o sistema encontrado em Creta e em outras ilhas da região sul do Egeu, em particular Tera (Santorini), Milos e Anafi.

O tipo "vermelho" (ocidental) também carece da letra derivada do fenício  para /ks/, porém, introduz um símbolo para aquela combinação sonora no final do seu alfabeto, . Ademais, o alfabeto tipo vermelho também introduziu símbolos para as consoantes aspiradas,  para  e  para . Note que o uso de  no alfabeto "vermelho" corresponde ao uso da letra "X" em latim, e difere do alfabeto padrão grego, onde  é usado para  e  é usado para /ps/. Somente o uso de  para  é comum para todos os tipos de alfabetos, com exceção do tipo "verde". O tipo "vermelho" é encontrado na maior parte da Grécia central (Tessália, Beócia e na maior parte do Peloponeso), assim como na ilha de Eubeia e em colônias associadas a esses lugares, incluindo colônias na Itália.

O tipo "azul claro" também carece de  () e adiciona apenas letras para  () e (). Ambos correspondem aos valores atuais do alfabeto grego padrão. O sistema do tipo "azul claro", entretanto, não possuía letras individuais para os encontros consonantais  e , que eram escritos tipicamente como  e  respectivamente. Esse é o sistema encontrado em Atenas (antes de 403 a.C.) e em diversas ilhas egeias.

O tipo "azul escuro", finalmente, era aquele que possuía todos os símbolos consonantais do alfabeto grego moderno: em adição a  e  (compartilhados com o tipo "azul claro"), ele também adicionou  (ao final do alfabeto) e  (na posição alfabética do sâmeque fenício). Esse sistema era encontrado em cidades da Liga Jônica, Cnido na Ásia menor e em Corinto e Argos, no nordeste do Peloponeso.

Eta e /h/
A letra eta (H, originalmente chamada heta), possuía duas diferentes funções, ambas derivadas do nome de seu modelo fenício, hete: a maioria dos dialetos gregos continuou usando-a para o som de /h/, similar ao valor fenício (). Entretanto, o fonema /h/ foi progressivamente perdido na língua falada (um processo conhecido como psilose) e naqueles dialetos onde a perda já havia ocorrido em períodos mais arcaicos, H foi utilizado para representar a vogal longa . Dialetos psilóticos incluem o jônico na Ásia menor, eólico falado na ilha de Lesbos, e dórico de Creta e Élida.

A distribuição do H e E vocálicos diferem entre os dialetos, uma vez que a língua grega possuía três fonemas distintos para e: a vogal longa semiaberta  ( na escrita clássica), a vogal longa semifechada  (posteriormente mesclado com o ditongo , representado na escrita clássica como ), e a vogal curta  ( na escrita clássica). Nos dialetos psilóticos da Ásia menor e nas ilhas egeias adjacentes, bem como em Creta, o H vocálico era usado para . Em um número de outras ilhas egeias, em especial Rodes, Milos, Tera e Paros, H era utilizado tanto para  quanto para , sem distinção. Em Cnido, uma letra variante foi inventada para distinguir as duas funções:  era usada para /h/ e  era usado para . Nas colônias do sul da Itália, em especial Tarento, após 400 a.C. aproximadamente, uma distinção similar foi feita, onde  representava  e  representava . Esse símbolo mais tarde foi convertido e adaptado por gramáticos alexandrinos como o símbolo diacrítico para o espírito áspero.

Em Naxos o sistema era ligeiramente diferente: aqui, a mesma letra era utilizada para representar e a vogal longa, mas somente naqueles casos onde a vogal longa era originada a partir da evolução de um antigo fonema , e não para o  herdado do protogrego. Isso significa provavelmente que, enquanto em outros dialetos o  oriundo do protogrego e o  proveniente da evolução de  já haviam sido plenamente mesclados, em Naxos o fonema ainda possuía pronúncias distintas, provavelmente algo como .

Uma outra diferença é encontrada em um grupo de cidades no nordeste do Peloponeso, em particular em Corinto: aqui, não é a vogal semiaberta longa  que é diferenciada entre os três fonemas e, mas sim a versão semifechada longa . A letra padrão épsilon () era usada exclusivamente para representar a pronúncia semifechada, enquanto um novo símbolo (ou, em Sicião, ) era usado para representar tanto a vogal curta  quanto a versão longa . Outra variação é encontrada em Tirinto, onde são utilizadas as letras nas formas de Corinto,  e , porém com os valores clássicos de eta () e épsilon ().

Letras arcaicas

Digama (Vau)
A letra digama (), utilzada para o fonema /w/ era geralmente empregada apenas em escritas locais onde o som ainda estava presente na língua falada durante o período arcaico, o que inclui grande parte da Grécia central (com exceção da Ática), bem como Eubeia e Creta.  Em Atenas e Naxos aparentemente digama foi usado apenas no registro de poesias. Em todos os outros lugares, como nas ilhas egeias e no oriente, o som /w/ já não estava presente na linguagem.

O formato da letra variava entre locais e épocas. A forma primitiva mais comum era . Ao longo do tempo, por analogia com épsilon (que evoluiu de  para "E"), o digama passou às formas clássicas "F" ou . Em Creta ele possuía a forma arcaica  (o que se assemelhava a seu modelo original, o vau fenício ), ou uma variação curvada .

San
Algumas escritas locais utilizam a letra com formato de M, san, em lugar do sigma para representar o som de /s/. Não está claro se a diferença entre san e sigma correspondia a alguma variação do fonema /s/ entre os dialetos. Lilian Hamilton Jeffery (1915-1986) conjecturou que san originalmente correspondia à fricativa alveolar sonora [z], e que os dialetos dóricos que utilizavam san em lugar de sigma talvez possuíssem essa pronúncia.  Roger Woodard, professor de estudos clássicos na Universidade de Buffalo, levanta a hipótese de que san originalmente representava [ts].  De qualquer modo, cada variação de alfabeto tendia a utilizar unicamente san ou sigma. Ainda que abecedários primitivos listassem ambas letras em posições alfabéticas distintas, alfabetos do século VI a.C. em diante apresentavam somente uma única letra. San foi utilizado em Argos até o final do século VI a.C.,  em Sicião até cerca de 500,  em Corinto até a primeira metade do século V,  e em Creta por mais algum tempo. Sicião manteve o sinal como um emblema local em suas moedas.

Qoppa
A letra arcaica qoppa (Ϙ), usada como alofone de capa (Κ) /k/ antes das vogais posteriores [o, u], era comum entre os diversos alfabetos epicóricos em períodos iniciais. Ela começou a cair em desuso em meados do século VI a.C. Algumas regiões dóricas, em especial Corinto, Argos, Creta e Rodes, a mantiveram até o século V a.C.

Inovações
Algumas letras gregas são inovações, a maioria delas para variações locais de alfabetos.

Ômega
A letra ômega () foi criada para representar o som da vogal longa semiaberta . Surgida na região oriental, nas cidades jônicas da Ásia Menor, num período anterior a 600 a.C, ômega originalmente era representado por uma "quebra" lateral no círculo de ômicron (), que, com o tempo, foi rotacionando e tendo as bordas virando para fora (, , , ).

A cidade dórica de Cnido, bem como algumas ilhas do mar Egeu, como Paros, Tasos e Milos, empregaram a nova letra ômega de modo contrário: um círculo quebrado () para a vogal curta  e um círculo fechado () para sua versão longa.

Sampi
Algumas cidades jônicas utilizavam uma letra especial,  - alfabeticamente após  - para representar um som sibilante em posições que outros dialetos possuíam ΣΣ ou  (por exemplo,  'quatro', vide jônico  e ático ). Esse símbolo foi mais tarde removido da escrita, sobrevivendo apenas em forma do símbolo numeral sampi (forma moderna ). Como um caractere alfabético, foi encontrado nas cidades de Mileto, Éfeso, Halicarnasso, Erétria, Teos (todas situadas na região da Jônia, na Ásia menor), na ilha de Samos, na colônia jônica de Massília, e em Cízico (situada mais ao norte na Ásia menor, na região da Mísia). Na Mesembria pôntica, na costa do Mar Negro da Trácia, foi usada em moedas, que foram marcadas com a abreviação do nome da cidade, escrito .  O som representado por essa letra era um reflexo dos encontros consonantais protogregos , , ,  ou  e provavelmente era um som intermediário durante a mudança fonética das consoantes oclusivas anteriores para o som de  posterior, possivelmente uma africada semelhante a .

San arcádio
Em um documento escrito no dialeto grego arcadocipriota da Mantineia, é encontrada letra diferenciada, semelhante a И (), provavelmente uma variante de san, para representar um fonema semelhante a  em certas posições, refletindo um fonema originado da evolução de  do protogrego.

Digama panfílio
No dialeto isolado e altamente divergente da Panfília, a letra digama () existia lado a lado com uma forma variante (). Supõe-se que nesse dialeto, o fonema aproximante labiovelar  pode ter evoluído para a consoante labiodental  em certas posições. A letra em forma de "F" pode ter sido utilizada para representar o novo som , enquanto a forma  representava o antigo som  preservado em certos entornos.

E elevado beócio
Um símbolo especial, , representando uma variante da vogal curta , foi utilizado brevemente na cidade beócia de Téspias no final do século V a.C. Ele era utilizado em lugar do épsilon padrão () sempre que era seguido de uma vogal. Uma vez que sua forma sugere um intermédio entre  e , pensa-se que representava um alofone elevado, aproximando-se de . É atestado em apenas um documento, um conjunto de estelas de 424 a.C.

Formas dos glifos
Muitas letras familiares do alfabeto grego clássico possuíam variações em suas formas, com algumas variantes sendo específicas de alguns alfabetos locais.

A forma de zeta (), geralmente possuía uma haste reta () em todos os alfabetos locais no período arcaico. Teta () apresentava predominantemente formas cruzadas ( ou ). Csi () normalmente era representado com uma haste vertical (), e phi () com a haste dentro do círculo (). Úpsilon () e psi () possuíam variações onde os traços partiam da base do caractere, resultando em  e  respectivamente. Eta () possuía originalmente um formato retangular fechado () e desenvolveu várias variantes com diferentes números de arranjos de barras de ligação entre as duas hastes externas (, , ,).

A forma inicial de épsilon () era tipicamente , com os traços na diagonal e a haste descendo abaixo do traço inferior. Épsilon desenvolveu sua forma ortogonal () ainda durante a era arcaica. Uma mudança análoga foi observada em digama (), que evoluiu de  para  (ou ). Formas primitivas de mi () tipicamente consistiam de um traço esquerdo descendente maior que o direito (); isso permaneceu como característica definidora nas variantes que também possuíam a letra san () para representar  .

Pi () possuía tipicamente uma haste direita mais curta (). A parte superior de  também poderia ser curvada ao invés de angular, aproximando-se do "P" latino (). A letra grega rô (), por outro lado, por vezes apresentava uma haste descendente do lado direito, aproximando-se do "R" latino (). Em muitas variantes de alfabetos do tipo "vermelho", delta (), apresentava formas onde a haste esquerda era vertical e o ângulo direito era mais curvado, aproximando-se do "D" latino (, ).

A forma angular de sigma () poderia ser escrita com diferentes números de ângulos e traços. Ao lado da forma padrão com quatro traços (), uma variante com apenas três traços, que se assemelhava ao "S" latino, também era encontrada (), sendo ela uma particularidade de alguns alfabetos da Grécia central, incluindo o ático e vários alfabetos do tipo "vermelho". O sigma "lunado", em forma de "C", que viria se tornar a forma padrão na Antiguidade tardia e período Bizantino não era encontrado em nenhuma alfabeto arcaico.

A letra iota () tinha duas principais variantes: a clássica linha vertical reta () e uma forma torta com três, quatro ou mais traços angulares (,,).  O tipo "torto" era a forma mais antiga e permaneceu comum nas variantes de alfabeto onde não poderia ser confundido com sigma (), que estava ausente em favor de san ().

As letras gama () e lambda () possuíam várias formas diferentes que muitas vezes poderiam ser confundidas entre si, uma vez que consistiam basicamente de um traço com um ângulo simples que poderia ocorrer em várias direções. Formas semelhantes a "C" de gama (tanto arredondadas quanto retas) eram comuns em muitas variedades de alfabetos da Grécia central e ocidental, onde mais tarde originariam o "C" latino. Formas semelhantes a "L" de lambda eram particularmente comuns na Eubeia, Ática e Beócia. As colônias aqueias possuíam um gama em forma de "I", composto por um único traço vertical ().

A letra alfa () apresentava apenas pequenas variações na posição da barra central, sendo algumas características de variedades locais.

A letra beta () apresentava um número de formas locais altamente divergentes. Além da forma padrão (arredondada ou pontiaguda , ), havia formas tão variadas quanto (Gortyn),  e (Teras),  (Argos),  (Milos), (Corinto), (Mégara, Bizâncio) e (Cíclades).

Capa (), ni (), ômicron () e tau () apresentavam pouca ou nenhuma diferença de suas formas clássicas.

Todas as letras, entretanto, poderiam ocorrer em forma espelhada, quando o texto era escrito da direita para a esquerda (como na escrita bustrofédica), o que era frequente em períodos mais antigos da Grécia.

Alfabetos locais importantes

Ático antigo

Atenas, até o final do século V a.C., utilizava uma variante do alfabeto "azul claro", com  para representar  e  para .  era utilizado para representar todas as três variações de e, , (correspondendo a  respectivamente), e  foi usado para representar todas as variações de o, , (correspondendo a  respectivamente).  era usado para o som consonantal . Entre as características da escrita ateniense estavam também algumas formas de letras próprias, compartilhadas com o alfabeto vizinho da Eubeia: uma forma de lambda () que se assemelhava à forma latina "L" () e uma forma de sigma (Σ) que se assemelhava à forma latina "S" ().

No final do século V a.C., o uso de elementos do alfabeto jônico lado-a-lado com o alfabeto local tradicional tornou-se comum em escritas privadas e, em 403 a.C., um decreto formal foi publicado, determinando que toda escrita pública deveria, de modo consistente, ser feita no novo alfabeto jônico, como parte das reformas empregadas após a Tirania dos Trinta. O novo sistema foi também chamado de "alfabeto Euclidiano", por causa do nome do arconte Euclides, que supervisionou essa mudança.

Eubeano

O alfabeto eubeano era utilizado nas cidades de Erétria e Cálcis e em colônias no sul da Itália, em especial Cumas e Ísquia. Foi através dessa variante que o alfabeto grego foi transmitido para a Itália, onde deu origem aos alfabetos itálicos antigos, incluindo o etrusco, que posteriormente originaria o alfabeto latino.  Algumas das características distintivas da escrita latina em comparação à grega já estavam presentes no alfabeto eubeano.

O alfabeto eubeano pertencia ao tipo "ocidental" (vermelho). A letra qui () era utilizada para representar  e psi () para . Como na maioria das variantes mais antigas, não possuía ômega () e utilizava eta () para representar o som  em vez da vogal . O alfabeto eubeano também manteve as letras arcaicas digama () para  e qoppa () para . A letra san () para  não era normalmente utilizada na escrita, mas aparentemente era transmitida como parte do alfabeto, pois está presente em abecedários encontrados na Itália e foi posteriormente adotada pelos etruscos.

Eubeia, assim como Atenas, possuía uma forma de lambda () que se assemelhava ao "L" latino () e uma forma de sigma () que se assemelhava ao "S" (). Outros elementos que prenunciavam as formas latinas incluem gama () em forma de "C" (), delta () em forma de "D" () e rô () em forma de "R" ().

O classicista Barry B. Powell propôs que foi em Eubeia que o alfabeto grego foi pela primeira vez empregado, no século IX a.C., com o propósito de registrar poesia épica.

Coríntio

O dialeto dórico de Corinto era escrito em um distinto alfabeto pertencente ao grupo "oriental" (tipo 'azul escuro') devido ao seu tratamento de , mas diferia do jônico e outros alfabetos clássicos de vários modos. O dialeto coríntio usava san () em lugar de sigma () para representar  e manteve qoppa () como um alofone de capa (Κ)  antes de vogais posteriores [o,u]. Também possuía uma sistema incomum para representar as variações de e:  e  eram representados por uma letra em forma de "B",  e a vogal longa semifechada  era representada por . Para a consoante beta (), Corinto usava a forma especial . A letra iota () era escrita de modo semelhante a sigma (, ).

Alfabeto grego

Alfabetos gregos arcaicos


Muhafiz je pojam iz osmanske vojne terminologije. Vše je značenja koja se svode čuvara tvrđave. Raspon značenja može biti od običnog vojnika vojnika u gradskoj posadi do posadskog zapovjednika. Muhafiski naslov nosili su i vrlo visoki dužnosnici, poput bosanskih vezira, dakako kao glavni zapovjednici svih tvrđava u provinciji. Viši muhafizi u nekim naseljima poput Trebinja nazivaju se muhafiz, miri-muhafiz a drugdje miri-mirani-muhafiz, oni s pašinskim rangom miri-mirani-muhafizi. Npr. Osman Resulbegović, dok je bio miri-muhafiz zvao se begom, a kada je stekao rang miri-mirani-muhafiza stao se zvati pašom. Kapetani i dizdari, kao i niže age i prosti vojnici, koji su pod kapetanovim zapovjedništvom, spadaju u red muhafiza. Mustahfizi, azebi, farisi i martolosi su posadne postrojbe (muhafizi). Dubrovački prevoditelji osmanskih spisa i pisama zovu azebe pješcima i stražanima, farise konjicima, a martolose sejmenima. Svi su oni muhafizi. Muhafizi, vojnici i njihove starješine, imali su izdržavanje s raznih strana. Riječ mir ili emir ima također više značenja. Kad ju se doda riječi muhafiz znači starješinu vojnika čuvara. Miri-muhafiz i miri-mirani muhafiz razlikuju se po toe što je miri-miran starješina nad starješinama. U Dubrovačkoj Republici prijevodi na talijanski za muhafiza ili miri-muhafiza su commandante i custode, a dužnost njegovu, koja se zove 'muhafeze, s custodia.

Izvori

Osmanska vojna povijest

Muhafiz (vojska)


Allatostatins are neuropeptide hormones in insects and crustacea. They have a twofold function: they both inhibit the generation of juvenile hormone and reduce their food intake. They are therefore putative targets for insecticide research.

Types

There are three distinct Allatostatin types: A, B, and C. Over time, the Allatostatin C peptide family underwent gene multiplication, resulting in three sub-types: C, CC, and CCC. Each Allatostatin type has a unique evolutionary history resulting in distinct conservation and functions across the animal kingdom. Although originally identified in different insects, all three type are found in Drosophila (needs source).

Allatostatin A
Allatostatin A (AstA) peptides are found in all arthropods and contain a C-terminus Y/FXFGLamide. In Drosophila, there are 4 AstA peptides (AstA-1, AstA-2, AstA-3, AstA-4) and 2 AstA receptors (AstA-R1 and AstA-R2). The AstA receptor is a GIRK1 channel and is homologous to the mammalian galanin receptor

Control of food intake

Allatostatin is found in the cells in a small neuronal cluster, the frontal ganglion. It is also present in the axons which leave the frontal ganglion and run across the surface of the gut. Application of low concentrations of Allatostatin inhibit the spontaneous contractions of the gut. All three forms of Allatostatin appear to inhibit gut motility in all the insects which have been tested.

Interaction with juvenile hormone

Juvenile hormone is synthesised in the corpora allata.  In every insect tested, at least one of the three types of Allatostatin inhibits the biosynthesis of juvenile hormone. This is achieved by paracrine release of Allatostatin  from neurons in the brain which terminate in the corpora allata. The signal is transduced by GPCR receptors, but the intracellular pathway is not yet known. Other amine and neuropeptide neurotransmitters may also inhibit juvenile hormone biosynthesis.

References

Peptide hormones
Insect hormones

Allatostatin


Cet article recense les personnages de la série d'animation japonaise .

Personnages

Blade Breakers
Les Blade Breakers sont les héros de la saison 1, bien que leur équipe ne soit formée que dans la deuxième partie de la saison. Il s'agit d'une équipe formée au Japon, avec les meilleurs éléments de ce pays. Elle incluait au départ Tyson, Kai, Ray, Max et Kenny, mais deux nouveaux membres l'ont rejointe par la suite.

 Tyson Granger : le héros de la série. Tyson est joyeux, aimable, entêté et passionné par les Beyblade. Son principal défaut est d'être extrêmement gourmand. Il rêve de devenir le meilleur Beybladeur du monde. Son personnage, Dragoon, apparaît sous la forme d'un dragon bleu (plus tard vert).
 Kai : l'ancien rival de Tyson, et le plus âgé du groupe. À l'inverse de Tyson, Kaï est froid, rude, arrogant, réservé et pas très bavard. Il n'aime pas être dérangé et ne partage a priori pas de liens d'amitié avec ses coéquipiers, étant trop fier pour ça. Son grand-père, personnage louche et chef d'une puissante entreprise, l'a parfois forcé à faire de mauvaises choses. Néanmoins, Kai reste un bon conseiller. Son personnage, Dranzer, prend la forme d'un Phénix et, à la fin de Beyblade G-Revolution, il a une Beyblade presque invincible qui se nomme « dranzer ms ».
 Ray  : d'origine chinoise, Ray faisait autrefois partie des White Tiger, une équipe combattue plus tard par les Blade Breakers. C'est un garçon calme et sûr de lui, qui réfléchit toujours deux fois avant de faire quelque chose. L'indécision demeure son défaut le plus notable. Son personnage, Driger, prend la forme d'un tigre blanc
 Max Tate : le meilleur ami de Tyson, et le plus jeune du groupe. Max est optimiste et rapide dans ses réactions, il se spécialise dans la défense. Son père est vendeur de toupies. Son perso, Draciel, ressemble à une sorte de tortue.
 Kenny : surnommé « Le chef » par ses amis, Kenny est un membre secondaire de l'équipe. En effet, bien qu'il ne joue jamais (sauf un peu dans la saison 3), c'est un expert en matière de Beyblade, capable d'inventer des améliorations pour les toupies ou de les étudier via son ordinateur. Il possède un personnage femelle, Dizzy, qui est enfermé dans son ordinateur portable et ressemblerait à un chat, bien qu'on ne l'ai jamais vu. (Dans la version japonaise Dizzi n'existe pas).
 Hilari Tachibana : apparue dans la saison 2, Hilari est la seule du groupe à ne pas avoir de personnage. Camarade de Tyson, elle constitue pour les Blade Breakers une sorte de coach.
 Daichi Sumeragi : ce personnage fait son apparition du côté des Blade Breakers dans la saison 3. Plus petit et plus jeune que les autres, il est vêtu à la « destroy », avec un pantalon déchiré et une coiffure en pétard. Son perso, Strata Dragoon, est un dragon jaune très ressemblant au Dragoon de Tyson.
 Hiro : il fait son apparition dans la saison 3 d'abord sous le nom de Jym la tornade. Il cherche à défier Tyson pour une raison inconnue. Ce sera Ray qui l'affrontera le premier au cours d'un match que ce dernier perdra. Par la suite ce Jym apparaîtra plusieurs fois mystérieusement comme lorsqu'il conseille à Kai de rejoindre Tyson pour les championnats du monde. Ce n'est qu'à la fin du tournoi de qualification que l'on apprend sa véritable identité...

All Starz
Cette équipe est composée de champions américains entraînés par Judith, la mère de Max. Leurs spectres sont artificiels, c'est-à-dire faits en laboratoire (ce qui signifie que ces spectres ne sont pas des vrais dans le sens où ils ne sont pas naturels et sont des inventions contrairement à ceux des Blade Breakers ou des White Tigers par exemple), de même que leurs toupies. Chaque membre de cette équipe est spécialiste en un sport de balle.

 Michael : le chef de l'équipe. Se vante de ses talents de Beyblader. Expert en Baseball. Son spectre se nomme Tryggle et ressemble à un aigle.
 Eddy : spécialiste en basket ball. Son perso se nomme Trypio et ressemble à un scorpion.
 Émilie : la scientifique du groupe. Championne de tennis. Son perso se nomme Trygator et ressemble à un alligator.
 Steve : expert du football américain. Son perso se nomme Tryhorn et ressemble à un bison.
 Judith : mère de Max, et directrice des All starz. C'est elle qui a créé leurs spectres.

White Tigers
Originaire des montagnes de Chine, cette équipe était autrefois celle de Ray, qui l'a quittée pour partir en voyage dans le monde. Cette équipe a été combattue par les Blade Breakers lors d'un tournoi.

 Lee : le chef du groupe. Enfant, Lee était le meilleur ami de Ray, jusqu'à ce que celui-ci parte avec Driger, le spectre-emblème des White Tigers. Lee a cru à une fuite de Ray, et le déteste maintenant à mort. Égoïste et autoritaire, Lee commande les White Tigers d'une main de fer. Son perso se nomme Galeon, c'est un lion noir avec une crinière blanche.
 Mariah : la seule fille du groupe. Mariah est amoureuse de Ray depuis qu'ils sont petits, car ils ont passé leur enfance ensemble. Néanmoins, Ray la considère davantage comme sa petite sœur. Mariah est supposée être dans l'anime une fille mignonne qui attire les garçons (même si ça n'a jamais été clairement prouvé) .Son spectre, Galux, ressemble à une sorte de chat rose.
 Gary : le plus âgé du groupe. Gary fonce parfois sans réfléchir mais est redoutable lorsqu'il se fâche car ça décuple la puissance de son spectre. C'est aussi un garçon très gourmand. Son spectre, Galzzy, ressemble à un ours bleu avec quelques protections rouges.
 Kevin : le plus jeune du groupe. Plutôt rebelle, Kévin n'écoute que son instinct et personne d'autre. En revanche, il tient toujours ses promesses. Il idolâtrait Ray autrefois, mais désormais, il le considère comme un traître. Il lui arrive aussi de tenter de tricher en essayant de disqualifier Ray ce qui lui a fait perdre le respect de Mariah. Son spectre se nomme Galman et c'est un singe blanc avec des cornes rouges et vertes.

Demolition Boys
Cette équipe est formée par une organisation criminelle de Russie, Biovolt, dont le chef est Voltaire. Leurs spectres sont conçus à partir de l'énergie ou d'esprits de vrais animaux grâce à un procédé inconnu, mais toujours scientifiquement, et donc de façon artificielle.

 Tala : le capitaine de l'équipe. Il déteste Kai, qu'il sait bien plus fort que lui. Son spectre, Wolborg, est un loup.
 Spencer : sorte de garde du corps du groupe. Il suit Tala n'importe où. Son spectre, Seaborg, est une baleine de couleur jaune.
 Ian : le plus petit de l'équipe, mais très probablement le plus fort. Il préfère Kai à Tala, ce qui n'est pas sans faire rager ce dernier. Son spectre, Wyborg, est un serpent.
 Bryan : l'un des plus puissants Beybladers connus. Bryan est cruel et pensif, il a presque tué Ray. Son perso, un faucon, se nomme Falborg.
 Kai a également rejoint les Démolition boys pendant une brève période pour obtenir Black Dranzer, une toupie censée être l'ultime Beyblade, mais il est finalement revenu du côté de Blade Breakers et a repris Dranzer, qui est en vérité plus fort que Black Dranzer.

FDynasty
Spécialisée dans les combats à deux, cette équipe se compose de deux joueurs :
 Raul : son perso, Torch Pégasus ressemble à un cheval.
 Julia : sœur jumelle de Raul. Son perso, Thunder Pégasus ressemble lui aussi à un cheval.

Majestics
Équipe formée de quatre Beybladers venant des quatre coins de l'Europe, ils seront d'abord opposés aux BladeBreakers mais seront éliminés en demi-finale du championnat du Monde.
 Robert : chef du groupe, il vient d'Allemagne et affrontera Tyson dans divers combats. Son spectre s'appelle Griffolyon.
 Johnny : il vient d'Écosse. Le terme «  » est également souvent utilisé pour le décrire en raison de son tempérament impétueux et de ses cheveux roux. Son spectre s'appelle Salamalyon.
 Enrique : il vient d'Italie. Il est très facile à vivre, avec une haine de tout ce qui est universitaire et un amour pour les filles. Son perso s'appelle Amphilyon.
 Oliver : il vient de France. Il est le fils d'un millionnaire français, il est évidemment riche comme ses coéquipiers. Son perso se nomme Unicolyon.

Dark Fantomes
« Équipe » formée de quatre Beybladers transformés en ayant chacun perdu contre un membre des Majestics.
 Sanguinex : transformé en napoleon après avoir perdu contre Robert. Son spectre s'appelle Drac-Attack.
 Lupinex : petit frère de Sanguinex, il a été transformé en chose après avoir perdu contre Johnny. Son perso s'appelle Wolf-Storm.
 Cenotaph : transformé en momie après avoir perdu contre Enrique. Son perso s'appelle Sarcophagon.
 Zomb : transformé en Frankenstein après avoir perdu contre Olivier. Son perso s'appelle Shamblor.

Psykicks
Début dans Beyblade V-Force, cette équipe formée par le docteur B. et Gideon, leurs perso sont les mêmes que les Bladebreakers sauf qu'ils sont informatisés.
 Kane : il est très calme et recueilli dans la nature, faisant de lui un leader né et une source d'inspiration pour son équipe, il est le chef de l'équipe. Son perso se nomme Cyber Dragoon.
 Salima : elle a un caractère parallèle à celui de Ray. Son persoe se nomme Cyber Driger.
 Jim : c'est un génie de l'informatique. Son perso se nomme Cyber Draciel.
 Goki : arrogant et entêté. Son perso se nomme Cyber Dranzer.

Notes et références

Beyblade
Beyblade
Personnages

Liste des personnages de Beyblade


Sigečica je zagrebačko gradsko naselje (kvart) koje se nalazi u sastavu gradske četvrti Trnje.

Zemljopis

Prostire se na području južno od Vukovarske avenije, zapadno od Radničke ceste, istočno od Držićeve avenije i sjeverno od Slavonske avenije. Površina naselja je 82,06 hektara, a broj stanovnika prema evidenciji prebivališta od 28. veljače 2009. godine je 6.533.
Prosječna nadmorska visina naselja je 114 metara, a zemljopisne koordinate su 45°47'57"N i 16°0'24"E.

Povijest

Sigečica je ime pašnjaka koji se nekoć prostirao južno od Slavonske avenije i istočno od Držićeve ulice.

Naselje toga imena nastalo je poslije prvog svjetskog rata na tadašnjoj jugoistočnoj periferiji Zagreba, kada se grad počeo naglo širiti. Uz Sigečicu razvija se i naselje Kanal. Stanovnici su pretežito bili radnici i niži službenici, a živjeli u malim obiteljskim kućama.

Nedugo nakon masovnijeg doseljavanja i povećanja broja stanovnika Sigečice, osnovana je i crkvena župa - Župa svete obitelji službeno je utemeljena dekretom nadbiskupa dr. Antuna Bauera 20. travnja 1937. godine.

Promet

Oko naselja (ulicom grada Vukovara i avenijom Marina Držića) smještena je tramvajska pruga kojom prolaze linije 2, 3 i 13 (Vukovarska ulica), te 6, 7 i 8 (Držićeva avenija).

Naselja u Gradu Zagrebu

Sigečica


Uma Karuna Thurman (d. 29 Nisan 1970; Boston, Massachusetts), Amerikalı aktris, manken ve yapımcı.

Hayatı
Uma Karuna Thurman, 29 Nisan 1970 yılında dünyaya geldi. 1985 yılında Click Models ajansıyla anlaşarak mankenlik kariyerine başladı. İlk modellik çalışmaları arasında Glamour ve British Vogue dergilerinin Aralık 1985 ve Mayıs 1986 kapaklarında yer aldı. 1987 yılında yayınlanan ilk gençlik gerilim filmi Kiss Daddy Goodnight ile oyunculuğa geçiş yaptı. 1990 yılında Gary Oldman ile evlendi. 1992 yılında boşandı. 1 Mayıs 1998 yılında Ethan Hawke ile evlendi. Ağustos 2005 yılında boşandı.

Filmografi

Ödülleri

Kaynakça

Dış Bağlantılar

1970 doğumlular
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Amerikalı kadın modeller
En İyi Kadın Mini Dizi veya Televizyon Filmi Oyuncusu Altın Küre Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
En İyi Kadın Oyuncu Empire Ödülü sahipleri
Alman asıllı Amerikalılar
İsveç asıllı Amerikalılar
Altın Küre Ödülü sahipleri
En iyi Kadın Oyuncu Saturn Ödülü sahipleri
20. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
Boston doğumlu kadın oyuncular
New York (eyalet) doğumlu kadın oyuncular
Ordre des Arts et des Lettres şövalyeleri
David di Donatello Kariyer Ödülü sahipleri
New York Demokratları

Uma Thurman


La Coupe du Portugal de football 1991-1992 est la  de la Coupe du Portugal de football, considéré comme le deuxième trophée national le plus important derrière le championnat.

La finale est jouée le 24 mai 1992, à l'Estádio Nacional do Jamor, entre le Boavista Futebol Clube et le FC Porto. Le Boavista remporte son quatrième trophée en battant le FC Porto  2 à 1 et se qualifie pour la Coupe d'Europe des vainqueurs de coupe de football 1992-1993.

Finale

Voir aussi
 Championnat du Portugal de football 1991-1992

1991-1992
Portugal
Sport au Portugal en 1991
Sport au Portugal en 1992

Coupe du Portugal de football 1991-1992


Nogometni kup FBiH 2022./23. je kao i nekoliko prethodnih sezona izlučno natjecanje za popunu Nogometnog kupa Bosne i Hercegovine.

Sudionici

U sezoni 2022./23. u Kupu FBiH sudjeluju 32 kluba:

 16 najuspješnijih klubova iz kupova županijskih nogometnih saveza (klubovi općinske, županijske lige i Druge lige FBiH),
 NK Dinamo, Donja Mahala
 NK Napredak, Matići
 FK Borac, Jelah
 NK Čelik, Zenica
 HNK Rama, Prozor-Rama
 HNK Brotnjo, Čitluk
 FK Gornji Rahić, Gornji Rahić
 FK Rainci, Rainci Gornji
 FK Famos, Hrasnica
 FK Baton, Sarajevo
 FK Rudar, Han Bila
 FK Fojnica, Fojnica
 NK Rudar Kamengrad, Donji Kamengrad
 NK Kolina, Ustikolina
 HNK Grude, Grude
 HNK Sloga, Uskoplje
 16 klubova iz Prve lige FBiH
 NK Bratstvo, Gračanica
 FK Budućnost, Banovići
 FK Goražde, Goražde
 NK GOŠK, Gabela
 OFK Gradina, Srebrenik
 NK Jedinstvo, Bihać
 FK Mladost, Doboj-Kakanj
 FK Radnički, Lukavac
 FK Radnik, Hadžići
 FK Rudar, Kakanj
 BFK Simm Bau, Kosova
 HNK Tomislav, Tomislavgrad
 NK Stupčanica, Olovo
 NK TOŠK, Tešanj
 NK Travnik, Travnik
 NK Zvijezda, Gradačac

Sustav natjecanja

U završnici Kupa FBiH igraju se dva kola. U prvom kolu sudjeluje 16 klubova iz županijskih kupova tako da po dva predstavnika ima šest županijskih saveza koji imaju najviše registriranih klubova, dok ostala četiri županijska saveza imaju po jednog predstavnika. Ždrijeb prvog kola je poludirigiran vodeći računa o regionalnoj udaljenosti klubova i smanjenju troškova putovanja. U drugom kolu sudjeluje 8 pobjednika iz prvog kola i 16 klubova iz Prve lige FBiH.

U prvom i drugom kolu igra se jedna utakmica, a domaćin se odlučuje ždrijebom s tim da će klub nižeg ranga ima prednost domaćeg terena. Dvanaest pobjednika iz drugog kola ostvaruje plasman u Nogometni kup BiH za sezonu 2022./23.

Kalendar natjecanja

1. kolo

Utakmice su igrane 14. rujna 2022.

2. kolo

Utakmice su igrane 5. listopada 2022.

Izvori

2022./23.
FBiH kup

Nogometni kup FBiH 2022./23.


Onslaught (arremetida o embestida en inglés, ) puede referirse a:
 Onslaught, villano ficticio de Marvel Comics;
 Onslaught (1983-1991, 2004-presente), banda inglesa de thrash metal;
 Onslaught (2009), videojuego de WiiWare;
 Onslaught (2002), en español Embestida, expansión del juego de cartas coleccionables Magic: el encuentro.
 Onslaught personaje ficticio de la saga Transformers

Onslaught (desambiguación)


Dyret er en dansk animationsfilm fra 2011 instrueret af Malene Choi Jensen efter eget manuskript.

Handling
Yin Yin er en sort kat. Hans mor bliver ved en ulykke dræbt da hun og Yin Yin flygter fra en kollapsende storby. Yin Yin er nu helt alene og begiver sig ud på en rejse i en ukendt og farefuld verden. Han finder en forladt landsby, men hvad der virker som et trygt sted at hvile sig viser sig at være alt andet end fredeligt, da mørket falder på...

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 2011
Robertprisen for årets korte fiktions- eller animationsfilm

Dyret (film)


The year 1816 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Events
 February – Carl Ludvig Engel is appointed architect for the reconstruction of Helsinki.
 In Paris, the Académie royale d'architecture merges with the Académie de peinture et de sculpture (the French Academy) to become the École Nationale Supérieure des Beaux-Arts, the French National School of Fine Arts.

Buildings and structures

Buildings

 First Church of Christ, Lancaster, Massachusetts, designed by Charles Bulfinch, is built.
 First Unitarian Church of Providence in Providence, Rhode Island, designed by John Holden Greene, is completed.
 Karlsruhe Stadtkirche (Baden), designed by Friedrich Weinbrenner, is completed.
 Greater Church of the Ascension in Moscow, attributed to Matvey Kazakov or Ivan Starov, is completed.
 Stone Church of the Intercession of the Most Holy Mother of God in Khanty-Mansiysk, Russia, designed by Shangin, is completed about this date.
 Circular church of San Francesco di Paola (Naples) is completed.
 St Andrew's Church, Glasgow, Scotland (Roman Catholic), designed by James Gillespie Graham, is completed.
 Wellington Rooms, Liverpool, England, designed by Edmund Aikin, are completed.
 Fredericksburg Town Hall and Market Square in Virginia are completed.
 Lancaster County Lunatic Asylum in England, designed by Thomas Standen, is opened.
 South Wing of Sydney Hospital in Australia is completed.
 Berkshire County Courthouse, Lenox, Massachusetts, is completed.
 Théâtre des Funambules in Paris is built.
 Lord Hill's Column in Shrewsbury, England, designed by Edward Haycock, Sr. and Thomas Harrison, is completed.
 Tenantry Column in Alnwick, England, designed by David Stephenson, is erected.
 Vauxhall Bridge, originally known as Regent Bridge, crossing the River Thames in central London, designed by James Walker, is opened; it is replaced in 1895–1906.
 Richmond Bridge, crossing the River Liffey in Dublin, Ireland, designed by James Savage, is opened.
 The Ha'penny Bridge (Wellington Bridge), crossing the River Liffey in Dublin, Ireland, is erected.
 Spider Bridge at Falls of Schuylkill in Pennsylvania is erected by ironmakers Josiah White and Erskine Hazard, the first wire-cable suspension bridge in history.
 Design of Bahu Begum ka Maqbara in Faizabad, Uttar Pradesh by Darab Ali Khan.

Awards
 Grand Prix de Rome, architecture: Lucien Van Cleemputte.

Births
July 11 – Frans-Andries Durlet, Belgian architect and sculptor (died 1867)
August 9 – Patrick Keely, Irish-American architect based in Brooklyn (died 1896)
August 29 – Gridley James Fox Bryant, Boston architect and builder (died 1899)

Deaths
April 3 – Thomas Machin, English-born canal builder and military engineer in the United States (born 1744)

References

Architecture
Years in architecture
19th-century architecture

1816 in architecture


A Gretsch Drums é uma divisão da fabricante americana de instrumentos musicais Gretsch . A empresa foi fundada no Brooklyn, Nova York, em 1883. Os kits de bateria Gretsch foram usados por muitos bateristas notáveis, incluindo Max Roach, Tony Williams, Art Blakey, Vinnie Colaiuta, Mark Guiliana, Phil Collins, Charlie Watts, Taylor Hawkins, Mitch Mitchell e Steve Ferrone .

Gretsch Drums fabrica e comercializa kits de bateria e hardware .

História
A Gretsch foi fundada por Friedrich Gretsch, um imigrante alemão que abriu sua própria loja de instrumentos musicais na 128 Middleton Street, no Brooklyn, Nova York, em 1883. A operação mudou-se para South 4th Street em 1894. Após a morte repentina de Friedrich em 1895, seu filho empreendedor, Fred Gretsch Sr., assumiu o negócio quando adolescente. Ele expandiu o negócio, acrescentando o Gretsch Building #1 na 109 South 5th Street em 1903, o Gretsch Building #2 na 104–114 South 4th Street em 1910 e um novo Gretsch Building #4 de dez andares na 60 Broadway Street em 1916. A empresa possuía ou operava seis propriedades nas imediações, incluindo um armazém em Dunham Place. O Gretsch Building #4 pertenceu à família Gretsch até 1999, quando foi vendido e transformado em condomínios de luxo.

Fred Gretsch Sr. entregou os negócios da família a seu filho, Fred Gretsch Jr., após se aposentar em 1942. Logo após assumir, Fred Jr. partiu para servir na Segunda Guerra Mundial como comandante da Marinha, deixando o negócio nas mãos de seu irmão mais novo, William Walter "Bill" Gretsch. Bill Gretsch morreu em 1948 e a empresa foi novamente dirigida por Fred Jr.

Tanto as guitarras quanto as baterias foram fabricadas na 60 Broadway até meados da década de 1960, quando a produção de bateria foi consolidada na 109 South 5th Street para que a produção de guitarras pudesse ser expandida.

Fred Gretsch Jr. dirigiu a empresa até 1967, quando a Gretsch foi vendida para a Baldwin Piano Co. Em 1969, Baldwin transferiu as operações de fabricação de instrumentos da Gretsch do Brooklyn para uma fábrica em DeQueen, Arkansas.

Em 1985, Gretsch foi comprado de volta por um membro da família Gretsch, Fred W. Gretsch, filho do falecido William "Bill" Gretsch e bisneto do fundador original da empresa, Friedrich Gretsch. Naquela época, a produção de bateria foi transferida para Ridgeland, Carolina do Sul, onde permanece até hoje.

No final dos anos 1980, Gretsch comprou os remanescentes da Slingerland Drum Company, que mais tarde foi vendida para a Gibson, com Gretsch mantendo a marca Leedy que fazia parte da compra da Slingerland.

Em 2000, a Gretsch firmou um acordo com a Kaman Music que lhes concedeu direitos exclusivos para fabricar baterias Gretsch USA Custom e Signature. Eles também compraram a maior parte do equipamento usado para fazer tambores Gretsch.

Em janeiro de 2015, a Família Lombardi anunciou que a Drum Workshop havia se tornado o fabricante exclusivo e distribuidor mundial da Gretsch Drums. Lombardi enfatizou que a fábrica em Ridgeland permaneceria aberta e que a família Gretsch ainda era dona da empresa. E em 2017, Hal Leonard se juntou à Gretsch Drums Team como distribuidor exclusivo nos EUA das baterias das séries Renown, Catalina e Energy.

Os tambores Custom & Signature Series da Gretsch continuam a ser fabricados em Ridgeland, Carolina do Sul,  até hoje.

Músicos
Alguns músicos notáveis que tocam/tocaram bateria Gretsch são:

 Kees Konings
 Bill Bateman
 Louis Bellson
 Mel Lewis
 Levon Helm
 DJ Fontana
 Jimmy Van Eaton
 Micky Dolenz
 Elvin Jones
 Shadow Wilson
 Chico Hamilton
 Sam Ulano
 Philly Joe Jones
 Will Calhoun
 Michael J Ilnicki
 Marino Colina
 Vinnie Colaiuta
 Matt Chamberlain
 Mark Guiliana
 Charlie Watts
 Max Roach
 Dannie Richmond
 Giampaolo Conchedda
 Ash Soan
 Tony Williams
 Phil Collins
 Stephanie Eulinberg
 Cindy Blackman
 Makoto Izumitani
 Daniel Davison
 Derek Kerswill
 Aaron Gillespie
 Zac Farro
 Tré Cool
 Ferit Odman
 Shawn Crahan
 Taylor Hawkins
 Chris Brien
 Hannah Ford Welton
 Brad Wilk
 Matt Sorum
 Stanton Moore
 Rob Bourdon
 DeWayne Quirico
 Archibald Ligonnière
 Mike Johnston
 Caleb Crosby (Tyler Bryant & the Shakedown)
 Richard Danielson (Vintage Trouble)
 Steve Ferrone
 Michael Gallaher
 Mitch Mitchell
 Larry Bunker (jazz and studio legend)
 Keith Carlock
 Nicole Pinto of Girls In Synthesis
 Rob Steele (Trampolene)
 Christophe Calpini
 Kimberley Thompson
 Joe Hammer (Space)
 Scott Underwood
 Paris Jeffree (Years & Years)
 Gerry Morgan (James Bay)
 Mario Ruiz

Histórico de Insígnias

 1883 a 1971 - O design original da Gretsch Round Badge. Este foi o primeiro distintivo usado na bateria Gretsch desde 1883. O emblema era redondo com GRETSCH escrito na parte superior e BATERIARES DESDE 1883 na parte inferior. O Round Badge foi preso a caixas e bumbos usando um ilhó de latão padrão que também forneceu um orifício de ventilação para o tambor, mas foi preso a tom-toms usando uma tacha de estofamento de carpinteiro que, portanto, deixou esses tambores sem ventilação. A produção final da bateria Gretsch com o Round Badge foi em 1971.
 1971 a 1979 - O próximo design de emblema para Gretsch foi um emblema em forma de octógono. Este emblema de latão tinha o logotipo GRETSCH escrito em tipo de bloco com uma letra "T" alongada no meio do nome Gretsch. No lado direito do ilhó de latão, a palavra TAMBOR aparece em letras maiúsculas. À esquerda, as iniciais USA aparecem em letras maiúsculas. A seção inferior do emblema diz "THAT GREAT GRETSCH SOUND". A produção final da Gretsch Drums com este distintivo foi em meados de 1979. Este é o único distintivo que carrega o famoso slogan "Great Gretsch Sound".
 1979 a 1980 - A segunda versão do emblema do octógono entrou em produção no final de 1979. Este emblema é muito semelhante ao emblema anterior, mas o slogan na parte inferior foi alterado de volta para "FABRICANTES DE BATERIAS DESDE 1883" em letras maiúsculas.
 1980 - Um breve vislumbre do emblema moderno da bateria. Em 1980, devido à popularidade das roupas com vários tons, o emblema foi alterado para um formato quadrado com os cantos cortados. Isso permitiria que o emblema tivesse a mesma aparência, independentemente da maneira como o tom foi montado. O emblema de latão tinha o logotipo GRETSCH em letras maiúsculas acima do ilhó. O logotipo GRETSCH abaixo do ilhó foi colocado de cabeça para baixo para permitir o posicionamento variado dos tons. Os EUA estavam no lado esquerdo e direito do ilhó com as letras esquerdas dos EUA de cabeça para baixo. Este emblema seria usado em 1980 e então arquivado por um breve período de tempo antes de ser trazido de volta à produção.
 Início de 1981 - Um breve retorno ao distintivo do octógono. Desta vez, o emblema de latão foi redesenhado com o logotipo GRETSCH na fonte "G" suspensa acima do ilhó. EUA apareceu à direita do ilhó e DRUM MAKERS SINCE 1883 estava na parte inferior deste emblema em letras maiúsculas.
 Final de 1981 a 2012 - De volta ao design do emblema quadrado. No final de 1981, o emblema quadrado de latão havia retornado e ainda hoje é usado na Gretsch Custom Drums.
 Distintivo do 100º Aniversário Este distintivo especial foi usado em 1983 em uma produção limitada de kits de grãos de madeira exótica com todas as ferragens douradas. Apenas 100 conjuntos nestes acabamentos especiais foram produzidos. O distintivo era um grande retângulo vertical com os cantos cortados. O logotipo Gretsch apresenta o estilo do logotipo "G" e o emblema diz "THE CENTENNIAL 1883–1983" na parte superior em letras maiúsculas.
 Distintivo da Rodada do 120º Aniversário
 Do início de 2013 ao Modern Day, Gretsch anunciou no final de 2012 que voltaria ao distintivo da rodada no início de 2013.

Veja também

 Gretsch

Referências

Ligações externas

 About Gretsch Drums
Fabricantes de instrumentos musicais dos Estados Unidos

Bateria Gretsch


Yörünge, Gökbilimde, bir gökcisminin bir diğerinin kütleçekimi etkisi altında izlediği yoldur. Eğer gökcismi üzerinde kuvvet uygulayan başka bir etki yoksa, yörünge matematiksel olarak bir konik kesit tanımına uyar. Bir gökcisminin etrafında dolanan bir cisim için bu koni kesiti bir elips, veya dışmerkezliğin sıfıra eşit olduğu özel durumda bir çember şeklindedir. Kütleçekim merkezine bir kez için yaklaşıp uzaklaşan bir cisim söz konusu olduğunda ise izlediği yörünge, ucu açık bir koni kesitidir: bir parabol ya da bir hiperbol.

Yörüngelerin matematiksel özelliklerini Alman gök bilimci ve matematikçi Johannes Kepler (1571-1630) incelemiş ve gezegenlerin hareketlerini belirleyen temel kuralları ampirik olarak ortaya koymuştur. İngiliz fizikçi, matematikçi ve gök bilimci Isaac Newton (1642-1727) bu kuralları fizik temellerine dayanarak kanıtlamış ve kendi geliştirdiği kütleçekimi teorisi ve hareketin temel yasaları ile gökcisimlerinin davranışlarını açıklamıştır.

Bir gökcisminin yörüngesini tanımlamak için yörünge öğeleri adı verilen ölçütler gerekmektedir.

Yörünge


El suimanga angoleño (Cinnyris ludovicensis) es una especie de ave paseriforme de la familia Nectariniidae Nectariniidae. Se encuentra en los bosques de montaña sobre los 1800 metros en el oeste de Angola.

Son aves paseriformes muy pequeñas que se alimentan abundantemente de néctar, aunque también atrapan insectos, especialmente cuando alimentan sus crías. El vuelo con sus alas cortas es rápido y directo.

Referencias

Enlaces externos

 Sibley sequence

ludovicensis
Aves de Angola
Taxones descritos por José Vicente Barbosa du Bocage
Animales descritos en 1868

Cinnyris ludovicensis


ألكساندروس تزيوليس  ، من مواليد 13 فبراير 1985 في كاتريني في اليونان ، لاعب كرة قدم يوناني .

بدأ باللعب مع منتخب اليونان لكرة القدم في عام 2005.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسكتلندا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في موناكو
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في قبرص
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كاتريني
رياضيون من كاتريني
رياضيون يونانيون مغتربون في السعودية
رياضيون يونانيون مغتربون في ألمانيا
رياضيون يونانيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون يونانيون مغتربون في إسكتلندا
رياضيون يونانيون مغتربون في تركيا
رياضيون يونانيون مغتربون في قبرص
رياضيون يونانيون مغتربون في موناكو
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري القبرصي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو باناثينايكوس
لاعبو باوك تسالونيكي
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو دوري كرة القدم الإسكتلندي للمحترفين
لاعبو راسينغ سانتاندير
لاعبو سيينا
لاعبو فيردر بريمن
لاعبو قيصري سبور
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كأس العالم 2014
لاعبو كرة قدم مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسكتلندا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في قبرص
لاعبو كرة قدم مغتربون في موناكو
لاعبو كرة قدم مغتربون يونانيون
لاعبو كرة قدم من كاتريني
لاعبو كرة قدم يونانيون
لاعبو منتخب اليونان تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب اليونان لكرة القدم
لاعبو موناكو
لاعبو نادي الفيحاء
لاعبو نادي أبويل
لاعبو نادي بانيونيوس
لاعبو نادي هارت أوف ميدلوثيان
مواليد 1985
مواليد في كاتريني

ألكساندروس تزيوليس


The dog who was a cat inside er en animationsfilm instrueret af Siri Melchior efter eget manuskript.

Handling
Hunden, der er kat indeni, bor i Paris og er så ensom og ulykkelig, at den ender med at komme op at slås med sig selv, fordi katten og hunden hele tiden bliver sure på hinanden. Så falder den i Seinen, hvor katten og hunden svømmer i hver sin retning. Den opdager så, at den kun kan overleve, hvis katten og hunden svømmer i samme retning. Da den kommer op, møder den en kat, som er en hund indeni.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2003
Animationsfilm fra Danmark

The dog who was a cat inside


Der Lohbergtunnel ist ein Straßentunnel im Landkreis Darmstadt-Dieburg. Er dient der Bundesstraße 426 als Ortsumgehung von Nieder-Ramstadt. Der Tunnel besitzt eine Länge von 1,08 km. Eröffnet wurde er am 29. Juni 2007.

Ausbauzustand
Der Tunnel verfügt über eine Röhre mit einem Fahrstreifen je Fahrtrichtung sowie einen Fluchtstollen, der über rund zwei Drittel der Länge im südlichen Teil parallel verläuft.

Sicherheit
Im ADAC-Tunneltest 2010 wurde der Tunnel als einer der drei sichersten Deutschlands eingestuft.

Weblinks

Einzelnachweise

Straßentunnel in Hessen
Verkehrsbauwerk im Landkreis Darmstadt-Dieburg
Bauwerk in Mühltal
Erbaut in den 2000er Jahren
Tunnel in Europa

Lohbergtunnel (Straßentunnel)


රුම්මි යනු කාඩ් ක්‍රීඩාවකි. මේ සඳහා සම්මත කාඩ් කුට්ටම භාවිතා වේ.

කාඩ් ක්‍රීඩා

රුම්මි


تأسست شركة طيران رأس الخيمة بموجب مرسوم أميري، هي شركة طيران وطنية إماراتية، تتخذ من مطار رأس الخيمة الدولي بإمارة رأس الخيمة بالإمارات العربية المتحدة مقراً لها ومركزاً لعملياتها، تعتبر الشركة رابع شركة طيران وطنية يتم إنشائها في الإمارات، أنشأت الشركة عام 2007 بطائرتين من طراز "بوينغ 757"، وبدأت عملياتها رسمياً في مايو من نفس العام وفي عام 2012 خسرت الشركة وقررت إغلاق الشركة.

تاريخ
تأسست خطوط طيران رأس الخيمة في عام 2006 و بدأت أعمالها في أوائل عام 2007. وتضررت بشكل كبير خلال الأزمة المالية 2007-2010 و أوقفت أعمالها في عام 2009.

أعلنت الخطوط في عام 2010 أنه سيتم استئناف العمليات مع نموذج عمل "القيمة مقابل المال"، و تهدف إلى وضع نفسها بين خطوط الطيران ذات الخدمات الكاملة والخطوط منخفضة التكاليف.

في شباط / فبراير عام 2011، تم الكشف عن أن خطوط ر ا ك تخطط لإطلاق رحلاتها إلى ما بين خمسة وتسعة وجهات جديدة. على الرغم من أنها اعترفت بصعوبة تأمين شرائح إلى العديد من الوجهات بسبب خطوط الطيران المنافسة في دولة الإمارات العربية المتحدة، أعلنت أنها تضع اللمسات الأخيرة على اتفاقية مشاركة في تسيير جوي مع ناقل آسيوي، وأنه سيتم أيضاً زيادة حجم أسطولها.

أطلقت خطوط راك في عام 2013 رحلات جوية إلى إسلام آباد، باكستان . و عمان، الأردن .
أعلنت شركة طيران رأس الخيمة التعليق الفوري لجميع العمليات في 1 كانون الثاني / يناير عام 2014 نتيجةً لاعتبارات اقتصادية.

الوجهات
 الإمارات العربية المتحدة
 رأس الخيمة (مطار رأس الخيمة الدولي). [مركز العمليات]
 المملكة العربية السعودية
 جدة (مطار الملك عبد العزيز الدولي) 4 رحلات اسبوعيا
 الهند
 كاليكت (مطار كوريكود الدولي). 5 رحلات اسبوعيا
 بنغلاديش
 شيتاغونغ (مطار شاه أمانت الدولي)
 دكا (مطار شاه جلال الدولي)
 قطر
 الدوحة (مطار الدوحة الدولي)
 مصر
 القاهرة (مطار القاهرة الدولي)
 باكستان
 بيشاور (مطار بيشاور الدولي)
 لاهور (مطار لاهور الدولي)
 السودان (مطار الخرطوم الدولي)

الأسطول
أسطول طيران رأس الخيمة

انظر أيضاً
 الاتحاد للطيران
 طيران الإمارات

المصادر

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي لطيران رأس الخيمة

انحلالات سنة 2014 في الإمارات العربية المتحدة
تأسيسات سنة 2006 في الإمارات العربية المتحدة
شركات طيران أسست سنة 2006
شركات طيران توقفت عن النشاط سنة 2014
شركات مقرها في رأس الخيمة
شركات طيران سابقة في الإمارات العربية المتحدة
شركات إماراتية أسست في 2006

طيران رأس الخيمة


Steven Siro Vai (; 6 Haziran 1960), Amerikalı gitarist, besteci, söz yazarı ve yapımcı. Üç kez Grammy Ödülü kazanan ve ödüle 15 kez aday gösterilen Vai, müzik kariyerine 1978'de, 18 yaşında Frank Zappa'nın transkripsiyonistliğini yaparak başladı. 1980-1983 yılları arasında Zappa'nın grubunda çaldı. 1983'te solo kariyerine başladı ve sonraki yıllarda sekiz solo albüm yayımladı. Alcatrazz, David Lee Roth ve Whitesnake'in albümlerinde ve konserlerinde yer aldı; ayrıca Public Image Ltd, Mary J. Blige, Spinal Tap, Alice Cooper, Motörhead ve Polyphia'nın albümlerinde çaldı. Vai; G3, Zappa Plays Zappa ve Experience Hendrix konser turnelerinde sahne aldı ve birçok uluslararası turnede "headliner" olarak sahneye çıktı.

Vai "son derece bireysel bir gitarist" ve "1980'lerde yükselen heavy rock ve metal virtüözleri neslinin bir parçası" olarak tanımlanmaktadır. İlk solo albümü Flex-Able'''ı 1984'te çıkardı. En başarılı albümü Passion and Warfare (1990) ise "80'li yılların müzikal açıdan en zengin ve en iyi hard rock gitar virtüözlüğü albümü" olarak gösterildi. Guitar World dergisinin anketinde "dünyanın en iyi 10. gitaristi" seçildi ve 15 milyonun üzerinde albüm satışına ulaştı.

 Yaşamı ve eserleri
Steven Siro Vai 6 Haziran 1960'ta New York'ta dünyaya geldi. Vai, Theresa ve John'un dördüncü çocuğudur. 6 yaşında klavye çalarak müzik hayatına girdi. 10 yaşında akordeon çalmaya başladı. O yaşlarda Yogi Bear & Friends, The Partridge Family Picture Album, Frank Zappa'dan Freak Out! ve Deep Purple'dan Machinehead dinlediği müzikler arasında hatırında kalanlar. 13 yaşında ilk gitarını aldı ve gitaristlik hayatı başladı.

1973'te, kendisi gibi New York'lu olan gitarist Joe Satriani'den gitar ders almaya başladı ve lise yıllarında bazı yerel gruplarda (The Ohio Express, Circus ve Rayge) çaldı.

1978'de evden ayrıldı ve Boston'da Berklee müzik okuluna başladı. Burada Randy Coven, Stu Hamm gibi müzisyenlerle çaldı, Frank Zappa için de bir demo kaydetti.

Zappa demo'sunda "The Black Page No. 1" bulunuyordu ve gerek çalış tekniği gerekse de müzik teorisindeki başarısı Steve Vai'nin Frank Zappa'nın ilgisini çekmesine yol açtı. Steve Vai ertesi yıl Los Angeles'a gitti ve 19 yaşında Zappa'nın grubuna girdi (Frank Zappa grubuna en küçük yaşta katılmış müzisyen Steve Vai'dir). Steve Vai Frank Zappa ile 1980 ile 1983 arasında kayıtlar ve konserlerde birlikte oldu.

Zappa grubundan 1983 yılında ayrılan Steve ilk iki solo albümü Flex-Able ve Flex-Able Leftovers'ı yayınladı. Flex-Able Steve Vai tarafından evinin bodrumunda kaydedilmiş bir albümdür ve Steve Vai'nin bu albümü birçok gitaristi hayran bırakmıştır.

Albümün en beğenilen parçası olan "The Attitude Song", aylarca konuşuldu ve "Crossroads" filminde rol almasını sağladı. Kısa bir süre sonra Steve Vai Yngwie Malmsteen'in yerine Alcatrazz grubuna girdi. Alcatrazz ile birlikte 1985 yılında Disturbing The Peace albümünün kayıtlarını tamamladı.

Alcatrazz turundan sonra Steve, David Lee Roth'un grubuna girdi ve 1986 yılında Eat 'Em & Smile albümünün kayıtlarına katıldı. Grupla beraber çekilen video klipler ve konserlerdeki şovları Steve Vai'nin müzik dünyasındaki yerini sağlamlaştırdı, hayran kitlesini artırmasını sağladı.

Vai, bu sıralarda ünlü gitar firması Ibanez ile kendi adına üretilen JEM serisi süperstrat gitarların tasarımını yaptı. Bu gitarlar dünya çapında büyük bir satış grafiği yakaladı. Arkasından Roth ile Skyscraper albümünü çıkardı. 1988 yılında yolları ayrıldı ve Steve Vai solo kariyerine başlamayı planladı. Ancak tam bu sırada ünlü grup Whitesnake'ten Steve'e teklif geldi ve Steve bu teklifi reddedemeyip gruba katıldı. "Slip Of The Tongue" şarkısının stüdyo kayıtlarını yaptı ve bir taraftan Whitesnake ile dünyayı turlarken bir taraftan da Passion and Warfare isimli kendi albümünü tanıttı.

Bu albümün kayıtlarında Steve Vai'nin Ibanez ile birlikte ortak tasarladığı 7-telli JEM elektrogitarlar kullanılmıştır. Albümle beraber "The Audience is Listening", "I Would Love To" ve "For the Love of God" şarkılarına klipler çekildi. Albüm Grammy'ye aday oldu ve çeşitli müzik dergilerinden onlarca ödül aldı.

Steve Vai bu arada merhum Frank Zappa'nın anısına yapılan "Zappa's Universe" konserlerine katıldı ve bir Grammy ödülü kazandı.

1993 yılında kaydedilen Sex & Religion albümü Steve Vai hayranlarını şaşırttı. Çünkü Vai bu albümde yine müzik türünü değiştirmiş, yepyeni deneyişlere girmişti. Albüm büyük bir başarı kazandı ve 1993 ile 1994 boyunca Steve Vai albümün turnesini tamamladı.

1995 yılında Steve Vai hem yeni albümü Fire Coma hem de ondan önce piyasaya süreceği Alien Love Secrets EP'si üzerinde çalıştı. EP başarılı oldu, Bon Jovi'nin ön grubu olarak birçok yerde çaldı. Arkasından kaydı biten Fire Coma, Fire Garden olarak piyasaya sürüldü.

1996'da Steve Vai Chick Corea ile birlikte Songs of West Side Story CD'sinin kayıtlarını yaptı. Ardından Jimi Hendrix için yapılan In From the Storm albümünün kayıtlarına katıldı. Morley firması Steve Vai için özel bir wah pedalı üretti. Bu esnada piyasaya sürülmüş olan Fire Garden büyük bir başarı kazandı.

Arkasından dünyaca tanınmış üç gitar virtüözünün oluşturduğu G3 (Joe Satriani, Yngwie Malmsteen ve Steve Vai) turnesi başladı. G3 konserleri ve Live albümleri dünya çapında büyük bir başarı kazandı. "For the Love of God" Grammy ödülüne aday gösterildi. 1996'dan günümüze kadar neredeyse her yıl düzenlenmekte olan G3 Turneleri, Steve Vai'nin sahne şovlarından dolayı büyük ilgi çekti. Son G3 Turnesi olan G3 2003'te çalmış olduğu Whispering a Prayer adlı şarkısı ile bir kez daha Grammy'ye aday oldu.

Steve Vai son olarak 2005 yılının Kasım ayında, Türkiye'de İstanbul ve Ankara şehirlerinde Real Illusions:Reflections albümünün turnesi kapsamında eşsiz konserler vererek sevenlerine unutulmaz dakikalar yaşatmıştır.

 Diskografi
 Solo albümleri
 1984: Flex-Able 1984: Flex-Able Leftovers 1990: Passion and Warfare 1993: Sex & Religion 1995: Alien Love Secrets 1996: Fire Garden 1999: The Ultra Zone 2000: The 7th Song: Enchanting Guitar Melodies - Archive 2001: Alive in an Ultra World 2002: The Elusive Light and Sound, volume 1 2003: The Infinite Steve Vai: An Anthology 2005: Real Illusions: Reflections 2007: Sound Theories 2008: Where The Wild Things Are 2012: The Story of Light 2016: Modern Primitive 2022: Inviolate''

Dış bağlantılar
 Resmi web sitesi

Kaynakça

1960 doğumlular
Amerikalı erkek gitaristler
Berklee College of Musicte öğrenim görenler
Grammy Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar
Amerikalı heavy metal gitaristler
İtalyan asıllı Amerikalılar
Solo gitaristler
New York (eyalet) doğumlu müzisyenler
Nassau County, New York doğumlular
The Ozzy Osbourne Band üyeleri
Whitesnake üyeleri

Steve Vai


Une météorite astéroïdale est une météorite provenant d'un astéroïde. La plupart des météorites étant astéroïdales, le terme n'est employé que pour préciser qu'une météorite ne provient pas d'une planète (Mars, éventuellement Vénus ou Mercure), d'un satellite (la Lune, notamment) ou d'une comète. Les éventuelles météorites provenant d'une planète naine (Cérès, notamment) seraient aussi qualifiées d'astéroïdales.

Corps parents
La recherche des astéroïdes dont proviennent les météorites  suit deux approches complémentaires :
 la composition chimique (notamment les rapports de concentration de très nombreux éléments-traces) et isotopique (notamment de l'oxygène) de deux météorites permet de dire qu'il est impossible ou au contraire plausible qu'elles proviennent d'un même astéroïde ou d'une même famille ;
 la comparaison des spectres de réflexion d'une section de météorite et de la surface d'un astéroïde permet de dire s'il est plausible ou non qu'elles aient la même composition chimique et minéralogique.

Nombre
La première approche a permis de montrer que les météorites connues proviennent de 95 à 148 corps parents différents. Ce faible nombre, comparé aux plus de  de diamètre supérieur à  observés dans la ceinture principale, peut être dû à plusieurs raisons :
 les météorites peuvent provenir préférentiellement des quelque 120 familles d'astéroïdes identifiées à ce jour ;
 les météoroïdes faiblement consolidés peuvent être absents des collections de météorites parce qu'ils ont été réduits en poussières lors de leur traversée de l'atmosphère terrestre ;
 les météorites peuvent pour d'autres raisons constituer un échantillonnage non représentatif de la ceinture principale ;
 la ceinture principale peut ne contenir qu'un nombre limité de corps parents primaires, les astéroïdes actuels provenant alors de leur fragmentation ultérieure (collisions cosmiques) ;
 la ceinture principale peut comporter de nombreux corps parents primaires mais trop peu différents pour qu'on sache en distinguer les échantillons arrivés sur Terre.

Le nombre de corps parents différents à l'origine des différentes classes ou super-classes de météorites est indiqué dans le tableau suivant :

Correspondances
La seconde approche, qui ne donne pas accès à la composition en éléments-traces ni à la composition isotopique, ne permet pas une identification précise des corps parents , mais une correspondance entre un groupe de météorites et un type d'astéroïdes.

La comparaison en 2022 des spectres de réflexion  de  et de plus de  confirme les correspondances déjà reconnues et en établit de nouvelles. Les spectres de 457 de ces astéroïdes coïncident  avec ceux d'au moins une météorite. Les correspondances sont résumées dans le tableau suivant :

Les correspondances entre types d'astéroïdes et types de météorites sont assez bien marquées mais pas univoques, des astéroïdes différents mais d'un même type pouvant correspondre à des météorites de types différents, et réciproquement. Par ailleurs, certaines chondrites non groupées n'ont pu être associées à aucun type d'astéroïde connu, ce qui montre qu'il reste sans doute à découvrir de nouveaux types d'astéroïdes.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Météorite lunaire
 Météorite martienne

astéroïdale

Météorite astéroïdale


Ж هو أحد حروف الأبجدية الكريلية، نظيره بالعربية هو الحرف الإضافي ژ () وهو شبيه بالحرف s بالإنجليزية في بعض المواضع ككلمة "Treasure" والحرف ژ كما في الفارسية «ژانوية».

هو الحرف السابع في البلغارية، والثامن في البيلاروسية، المقدونية، الروسية، والصربية. وهو التاسع في الأوكرانية. يظهر هذا الحرف في معظم اللغات اللاسلافية المكتوبة بالكريلية، وينطق بمخارج مختلفة مثل ج وژ. في الأبجدية الكريلية القديمة، كان الحرف Ж هو الحرف السابع عشر. لم يكن لهذا الحرف أي قيمة عددية.

مراجع

انظر أيضا
 ژ
 ج

حروف سيريلية

Ж


Cadel Evans Great Ocean Road Race 2018 var den 4. udgave af cykelløbet Cadel Evans Great Ocean Road Race. Det var det andet arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2018 og blev arrangeret 28. januar 2018. Løbet blev vundet af australske Jay McCarthy fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Lars Bak kørte for
 Mads Würtz Schmidt kørte for
 Michael Mørkøv kørte for
 Mads Pedersen kørte for
 Niklas Eg kørte for
 Lasse Norman Hansen kørte for
 Casper Pedersen kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

2018
UCI World Tour 2018

Cadel Evans Great Ocean Road Race 2018


Salix orestera es una especie de sauce perteneciente a la familia de las salicáceas. Es nativa de la Sierra Nevada de California y oeste de Nevada, donde crece en las zonas húmedas de alta montaña en climas subalpinos y alpinos. También se pueden encontrar en Oregon.

Descripción
Salix orestera es muy similar a Salix glauca y algunas veces se incluye dentro de esa especie. Es un arbusto que puede alcanzar un tamaño de dos metros de altura, es arbustivo con ramas delgadas. Las hojas son lanceoladas de hasta 9,5 centímetros de largo y con frecuencia tienen revestimientos de pelos sedosos. La inflorescencia es un fuerte amento.

Taxonomía
Salix orestera fue descrita por Camillo Karl Schneider y publicado en Journal of the Arnold Arboretum 1(3): 164–167, en el año 1920.
Etimología
Salix: nombre genérico latino para el sauce, sus ramas y madera.

orestera: epíteto
Sinonimia
Salix glauca var. orestera (C.K. Schneid.) Jeps.
Salix glauca subsp. orestera (C.K. Schneid.) Youngberg

Referencias

Enlaces externos

 Jepson Manual Treatment - Salix orestera
 Salix orestera - Photo gallery

orestera
Flora de Estados Unidos
Plantas descritas en 1920
Plantas descritas por C.K.Schneid.

Salix orestera


Dolores Vargas París, nome completo María Magdalena Dolores Vargas de París y Ricaurte (1800 – 1878). Jovem heroína da independência da Grã-Colômbia, e esposa do General Rafael Urdaneta, primeira-dama da república entre 1830 e 1831, nascida em Santa Fé no ano de 1800. Foi uma das filhas do casamento entre Ignacio de Vargas Tavera e María Ignacia París Ricaurte.

Ato de Independência
Com apenas 15 anos, Dolores perdeu a mãe, que faleceu em 7 de outubro de 1815, ao dar à luz um filho. Poucos meses depois, depois que o Vice-Reinado de Nova Granada foi restabelecido com a reconquista das Províncias Unidas de Nova Granada pelo Império Espanhol, seu pai e avô José Martin Paris Alvarez foram levados para a prisão por ordem do General Pablo Morillo, deixando Dolores sozinha. para cuidar de seus dois irmãos mais novos: José Ignacio e Teresa. Demonstrando a força que caracterizou muitos de sua linhagem, ela se apresentou perante os tribunais para negociar a libertação de seu pai e avô, em troca de jóias e outros objetos muito valiosos que pertenceram à sua família por gerações; o valor foi de cerca de 40.000 reales. Os espanhóis haviam recentemente reconquistado a nação rebelde e, como retribuição à sua família por ter feito parte dos que instigaram revoltas na região, levaram as joias, mas também enforcaram seu pai e condenaram seu avô à morte por fuzilamento. Ela foi banida da cidade e ordenada a marchar para Facatativa com sua avó Genoveva Ricaurte Mauris. Este ato lhe rendeu o título de heroína entre as pessoas de sua cidade.

Anos mais tarde, após o triunfo das tropas patriotas sobre os monarquistas na Batalha de Boyacá em 7 de agosto de 1819, a sociedade de Santa Fé organizou um ato de entrada triunfal para os vencedores oficiais. Para o ato, Dolores foi designada para colocar a coroa de louros em El Libertador, Simón Bolívar, já que era considerada a mulher mais bonita de Santa Fé, assim como sua mãe e avó antes dela. Ela também foi atribuída a ter "uma estranha simpatia e um talento extraordinário" em virtude do que ela se tornou popular com o ditado "ni por la mocha" ("nem mesmo para o mocha"), o que significa que uma pessoa não tomará uma ação determinada até por amor da mulher mais bonita (aludindo a Dolores que neste caso recebeu o apelido de mocha por ser filha de El Mocho Vargas). Seu pai ficou popularmente conhecido por esse apelido depois de participar duma dança com um sapato que faltava a língua.

Esposa de Urdaneta
Dolores casou-se com Rafael Urdaneta em Santa Fé, Grã-Colômbia, em 31 de agosto de 1822. Antes da Grã-Colômbia ser dissolvida em 1831, o casamento tinha muita popularidade.

A cerimônia ocorreu na Catedral Primaz de Santa Fé de Bogotá, na qual seus tios-avós Ramón e Antonio París Ricaurte atuaram como testemunhas. Este par marcou época, conforme descrito pelo capitão inglês Charles Stuart Cochrane, que registrou:"O General Urdaneta e sua esposa são geralmente descritos como elegantes, eles figurariam vantajosamente em nosso mundo social. Ele é um homem particularmente bonito, com uma bela figura, bem educado e das maneiras mais cultas, e no fundo, no que diz respeito ao vestuário, ele é como qualquer um de nossos dândis. Ele é casado com uma senhora muito bonita, da família París, uma das primeiras da cidade. Eu nunca tinha visto atenções mais gentis e afetuosas para um marido inválido, do que as dadas por este ao dela. Ela foi educada em uma boa escola, sob a supervisão de sua avó, a Sra. París. É animado, agradável e ficaria bem em qualquer salão de baile; ela também é uma excelente esposa."Os momentos de glória cessaram quando seu marido, após assumir a ditadura de Nova Granada, teve que deixar o poder em 1831 e se mudar da Colômbia. Após a dissolução e o estabelecimento de uma ditadura na República de Nova Granada, eles foram forçados a fugir do país. Ao chegar a Maracaibo, Venezuela, cidade natal de Urdaneta, sofreram perseguição do General Paez, que havia sido um dos adversários ideológicos de Bolívar após o fim da Guerra de Independência da Venezuela. Urdaneta e Dolores tinham sido amigos extremamente próximos e leais de Bolívar, então foram forçados a fugir novamente, desta vez para Curaçau. De lá, Dolores escreveu a seus tios em Bogotá para comunicar "mas mil tristezas e infortúnios que nos aconteceram", contando como sua casa foi tirada deles devido a um embargo de cinco mil pesos que nunca deviam, perdendo o "única fazenda que tínhamos para deixar aos nossos filhos". Também comentou como um colombiano de sobrenome Machado havia perdido dois mil pesos que o General Urdaneta lhe emprestara.

Em 1832 eles puderam retornar a Caracas devido a uma licença concedida pelo governo, condicionada à não intervenção do General Urdaneta na política. A família se instalou em Santa Ana de Coro, onde eclodiu uma revolução contra o governo que reabriu as portas da política para Urdaneta, que acabou sendo senador e depois em 1843 ministro da guerra no governo de seu companheiro de batalha, o General Carlos Soublette. Após esse período, as dificuldades econômicas retornaram até que Urdaneta foi nomeado embaixador da Venezuela na Espanha, destino que desfrutou apenas por um mês, antes de morrer devido a complicações de cálculos renais. Dolores conseguiu sobreviver com uma pensão aprovada pelo Congresso venezuelano e cuidou de seus filhos (Luciano, Rafael Guillermo, Otaviano, Amenodoro, Adolfo, Alejandrina, Rosa, Margarita, Susana, Eleázar e Nephtali) até que fossem capazes de alcançar cargos importantes, tornando-se personalidades ilustres da Venezuela.

Morreu em Caracas em 28 de outubro de 1878.

Genealogia
Árvore genealógica dos antepassados de Dolores Vargas París.

Referências

Mortos em 1878
Nascidos em 1800
Venezuela
Venezuelanos
Venezuelanas
Primeira Dama
Família Urdaneta

Dolores Vargas París


An Guzmania lellingeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith ngan Robert William Read. An Guzmania lellingeri in nahilalakip ha genus nga Guzmania, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Guzmania

Guzmania lellingeri