Sønderå () er en dansk å i Sønderjylland. På et stykke af åens forløb udgør den grænsen mellem Danmark og Tyskland. Den indgår i Natura 2000-område nr. 101 Sønder Ådal.

Geografi
Sønderå har sit udspring i Store Søgård Sø lidt øst for Kliplev. På første del af strækningen hedder åen Bjerndrup Mølleå, Ved motorvejsbyggeri ved Søgård i 2010 er 300 m af åen blevet rørlagt i forbindelse med en faunapassage under motorvejen. Fra øst gennemskærer åen et morænelandskab dannet i Weichsel-istiden. Vestpå løber åen gennem områder præget af hedearealer. Ved Povls Bro føres Hærvejen over åen få km nordøst for Bjerndrup. Granitbroen stammer fra 1844 og syd for Tinglev støder denne sammen med Gejl Å, hvorpå åen løber videre under navnet Sønderå. Den løber efterhånden mod vest og forløber i parallel med Gammelå, inden også disse to mødes vest for Lydersholm på grænsen mellem Danmark og Tyskland. Det videre forløb vestpå går under navnet Sønderå, indtil den løber sammen med Vidå lige øst for Rudbøl Sø.

Natur
Ådalen er overvejende svagt markeret i landskabet med enge umiddelbart ned til åen.

De fuglearter, der udgør grundlaget for udpegningen som fuglebeskyttelsesområde, er rørdrum, hedehøg, sortterne, rørhøg, engsnarre og mosehornugle. Imidlertid er der ikke i de senere år observeret ynglende fugle af disse arter; den seneste er engsnarre, hvoraf der blev konstateret to ynglende par i 2007.

I åen lever blandt andet den totalfredede snæbel. Derudover finder man bækørred, havørred, laks og stalling i åen.

Sportsfiskerforeningen ALS har i fællesskab med Vidå Sportsfiskerforening og Sportsfiskerforeningen Nordborg dannet Sønderåsammenslutningen. Sammenslutningen har fiskeret. Sammenslutningens fiskevand angives med skilte. Total fredning fra 1. november til og med 15. april. Særfredning opstrøms fra St. Jyndevad, samt Bjerndrup Mølleå fra 1. maj til 15. juli.

Referencer

Vandløb i Danmark
Floder i Slesvig-Holsten

Sønderå


Halaha (Halakha, Halacha, Alaha, הלכה İbranice'de "gitmek" manasındadır) Yahudi yasa sistemini  tanımlayan bir kavramdır. Sözlü ve yazılı aktarılan emir ve nehiyleri kapsayan genel bir dinî hukuk kavramıdır.

Yaklaşık olarak Babil Talmudu'nun üçte biri ve Kudüs Talmudu'nun da altıda birini Halaha oluşturmaktadır. Halaha hukuk sisteminin birçok bölümü günümüz hukuk sistemlerinde de görülen sivil hukuk ve ceza hukuku gibi bölümlerden oluşur.

Halaha 613 emirden oluşmaktadır. Bunun 365'i yasaklardan müteşekkildir. Kaynağı Tora'dır.

Yahudilik felsefesi
Ortodoks Yahudilik
Musevi ayin sistemi
Kanun kitapları
Dini hukuk

Halaha


Claudia Partole (n. 14 iunie 1955, Cotova, raionul Drochia, RSS Moldovenească , URSS) este o poetă, eseistă, prozatoare, autoare de piese și jurnalistă din Republica Moldova.

Biografie
S-a născut în familia lui Afanasie și Elizaveta-Lidia Partole. În 1977 a absolvit secția ziaristică a Facultății de Filologie de la Universitatea de Stat din Moldova. După absolvire, lucrează redactor la Editura "Cartea moldovenească" (1979-1981), colaborator la ziarul "Învățământul public" (actualmente "Făclia") (1981-1985), colaborator literar la revista "Alunelul" (1985-1994), redactor-șef la revista "Festina lente" a Școlii de Limbi Moderne și Management, unde a fost și învățător de etică și estetică (1994-1997).

Din 1994 este moderatoarea Cenaclului literar (azi Salonul literar-artistic) "La Creangă" de pe lângă Biblioteca Națională pentru Copii "Ion Creangă", colaborând în paralel și cu alte publicații. Activează la Radio și Televiziune și în presa scrisă: "Învățământul public", "Alunelul", "Patria tânără", "Moldova Suverană", "Universul credinței"; în prezent este redactor-șef al revistei "Univers muzical".  În anul 1993 devine membră a Uniunii Scriitorilor din Moldova, iar în anul 2000 a Uniunii Scriitorilor din România. Este și membră a Uniunii Jurnaliștilor din Republica Moldova. Cartea Are mama fată mare a fost declarată "cea mai bună carte pentru copii a anului 1992".

Activitate
A debutat editorial în anul 1982 cu volumul de basme și povestiri pentru copii Mahalaua veselă, urmat de alte cărți pentru copii:
 În așteptarea mamei (1989)
 Are mama fată mare (1992)
 Un mare calendar pentru tine, mic ștrengar (1994)
 Cea mai așteptată întâlnire (2000)
 Grăbește-te încet (2002)
 Salba cu mărgele care plâng (2004)
 Și la mare vine Dumnezeu (2005)
 Învață de la toate (2005)
 Domnița-Păstoriță (2006)
 De la facerea lumii citire (2006)
 Copilul din colivie (2010)
 Floarea iubirii (2010)
 Când eram înger (2013)
 Bună dimineața, Dimineață! (2015)
 Domnișoara Cineluța Ioana-Ionela-Ionuța (2015)

Alte cărți (pentru maturi)
 Păsări suntem când ne naștem (1990, 1992)
 Psalmii Mariei Magdalena (1995)
 O clipă (1999)
 Eu sunt (2001)
 ReCulegere (2005)
 Îmblânzirea câinilor (2009)
 Viața unei nopți sau Tötentanz (2009, reeditată în 2011)
 Peisaj cu Dimineți și Clipe (2011)
 Ultima amantă (2011)
 101 Poeme (2011)

Teatru
 Păziți copiii, sufletul și animalele (1995)
 Unde ești, Iren? (2001, 2004)
 Ochiul care se uită în lume sau Cine l-a răpit pe Tonto (2002)
 Când zorii s-au trezit (2003)

Distincții
 Premiul "Cartea pentru copii" în cadrul Salonului Internațional de Carte (ediția a XXII-a, 2013, Chișinău, pentru cartea Copilul din colivie)
 Diploma de Onoare IBBY pentru cartea Domnița-Păstoriță (2008)
 Medalia "Mihai Eminescu" pentru activitate literară (2010)
 Premiul Salonului de Carte de la Iași (1995, pentru cartea Un mare calendar pentru tine, mic ștrengar)
 Premiul "Carte cognitivă" în cadrul Salonului Internațional de Carte pentru Copii de la Chișinău (2002, pentru cartea Grăbește-te încet)
 Premiul a mai multor ediții ale Concursului de dramaturgie națională (1993, 2002, 2003, 2004).

Referințe critice

Note

Bibliografie

Nașteri în 1955
Nașteri pe 14 iunie
Scriitori moldoveni
Dramaturgi moldoveni
Scriitori de literatură pentru copii
Femei din Republica Moldova

Claudia Partole


960ගණන් දශකය දිවුනේ, 960 ජනවාරි 1 දින සිට 969 දෙසැම්බර් 31 දින දක්වාය.

960ගණන්


Grams is the plural of "gram", a unit of mass.

Grams may also refer to:

People
 Martin Grams Jr. (born 1977), American pop culture historian
 Natalie Grams (born 1978), German physician, author and former homeopath who now criticizes the pseudoscience
 Oleg Grams (born 1984), Russian handball player
 Rod Grams (1948–2013), American politician
 Wolfgang Grams (1953–1993), a member of the Red Army Faction terrorist group

Other uses
 Grams (search), a discontinued darknet search engine

See also
 Gram (disambiguation)

Grams (disambiguation)


An Eragrostis barbulaia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Stapf. An Eragrostis barbulaia in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Myanmar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis barbulaia


Celina (ime), osobno žensko ime
Celina (satelitski sustav), sovjetska i poslije ruska serija umjetnih satelita

Celina


Scene, bilişim suçları ile telif hakları ihlali olarak bilinen yasa dışı yazılım kopyalama, kırma (crack), anahtar yapıcı üretme (keygen), elde edilen yasa dışı ürünleri internet üzerinde kendi kapalı alt kültür ortamları içerisinde paylaşan ve dağıtan tüm dünya ülkelerinden insanların içerisinde yer alabildiği, sayıları 500 ile 1000 kişi arasında olduğu tahmin edilen alt kültür ortamında yer alan kişilerin içinde bulundukları ortam için kendi aralarında kullandıkları isimlendirmedir.

Scene üyelerinin bağlı oldukları kurallar ya da alt kültürün anayasası da denilebilen kuralların tümüne Scene Rules denilir. Tüm üyeler yüzde yüz bu kurallara uymakla yükümlüdür.

Scene üyeleri ait oldukları grup irc kanallarında yazılımsal 128 ya da 256 bit kripto algoritmaları kullanırlar. Her scene dahili kanalın kripto şifresinin farklı olduğu sanılır ya da kabul edilir.

Her bir scene üyesinin dünyanın neresinde olursa olsun yazdığı kısa bir dahili mesaj saniyeler içinde tüm dünya scene üyelerinin eline geçer. Bu türden haberleşme yöntemlerinin adının scene nfo olduğu belirlenmiş ancak örnek içerik ele geçirilememiştir.

SSL, TLS ve SSH teknolojilerini de dünya da en etkin olarak kullanan ilk ve tek ortam yine scene'dir. Bu konuda kişileri tekil olarak tespit etmek mümkün olmamakla birlikte bu teknolojilerin günümüzde geldiği noktanın kökeninde aslında scene vardır. Bu durum oldukça dikkat çekicidir. Çünkü en zor yakalanan insanlar scene üyeleri olmuştur. Bu kapsamda beyaz scene denilen bir yöntemle FBI'ın scene içine sokulma çabaları olmuş ve bunda kısmen başarılı da olunmuştur. Haberleşmeleri deşifre edilemeyen ama ama içeride yakalanan zayıf bir halka sayesinde FBI sisteme kendini sunucu sahibi olarak sokmuş ve ancak 2 yıllık bir izleme sonucunda ancak 5 kadar grubu dünyada aynı anda yaptıkları operasyonla 20 ülke üzerinde yakalayabilmiş ama diğerlerine ulaşamamıştır.

Scene içinde kategori adı ne olursa olsun tüm scene ürünlerinin (yazılım, film, oyun,...) ortak adı release'dir.

Scene içinde bulunan alt gruplar; release grupları, kurye grupları, bağımsız kuryeler ve bağlı oldukları sunucu gruplarının sahip ve yöneticileridir. Bunun çözümlenmesinde yazılıma ya da genel anlamda ürüne ulaşabilenler release grup olarak scene içinde yer alırlarken bunlar da kendi içinde hiyerarşik olarak 1 ila 5 kişi arasında olabilen, gönüllü görev bölüşümü yapan üyelerden oluşan hücre mantıklı yapılardır. Release gruplar dünyanın neresinde olursa olsun son kullanıcının eline herhangi bir biçimde geçen yasa dışı cd ya da dvd materyalin dağıtıma çıkmadan önceki ilk konak yerleridir. Onlar (release gruplar) olmasa kimsenin eline hiçbir şey ulaşamaz demek bir anlamda doğru olacaktır.

Scene Rules
Kendi aralarında Scene olarak adlandırılan alt kültür üyelerinin zaman içinde deneyimlerle oluşturdukları kuralların bütününe kendi aralarında verdikleri isimdir. Scene içinde konumu ne olursa olsun her bir birey bu yasaları gözetmek ve uygulamakla yükümlüdür. Kurallar kendi içlerinde de gruplandırılırlar; örneğin bir ürünün paketlenme biçimi hakkında olabilen teknik kurallar ile bir de etik denilebilecek türde güvenlik öncelikli kurallar gibi. Tespit edilen kurallardan bazıları:

1- Scene ürün satıcılığı yapmamak, scene üyeleri kesinlikle satış yapamazlar. Cezası ömür boyu scene dışında kalmaktır.
2- Yasa dışı sunucu (server) kullanmamak
3- Hacklenmiş sunuculara veri transferi yapmamak
4- Scene içinde olmayanlarla scene hakkında konuşmamak
5- Web bazlı herkese açık ortamlarda bulunmamak ve yazışmamak
6- Üyelere yasaklanan davranışlar; p2p, torrent, fxp gruplarına destek vermek ya da üye olmak belgelendiği an cezası ömür boyu Scene dışında kalmaktır.

Tespit edilen veriler ve bilgiler açısından sceneden her şey dahili gevşek ahlaki değerleri olan üyelerce fxp gruplarına taşınırlar. Onlardan da torrent kullanıcılarına geçer ve p2p ortamlarına kadar inebilmektedir. Bu aşamada üyelerin hem scene hem de hiyerarşik olarak daha alt olan kültür ortamlarında da bulunabilme durumları söz konusu olmaktadır. Eğer scene her anlamda katışıksız olarak kendi kurallarını uygulayabilmiş olabilseydi son kullanıcı durumunda olan insanların eline hiçbir şey geçmemesi gerekirdi diye düşünülür.

Tespit edilebilen scene kuralları bağlamında yazılım ürünlerinin kullanımı dışında hemen her alanda yasal durumlara çok dikkat etmeleri ve gözetmeleri bu alt kültür üyelerinin eğitimli ve muhtemelen IT sektörü içerisinde yer aldıkları düşüncesinin konu üzerinde araştırma yapan kişi ya da kuruluşlarda oluşmasına yol açmaktadır.

Scene Ban

Scene içinde yer alanların tümü için geçerli olan Scene Rules kurallar bütününün içinde yaptırım olarak gerçek dünya karşılığı 'idam cezası' olarak uygulandığı düşünülen cezadır.

Tespit edilebilen ya da öyle olduğu düşünülen Scene Ban nedenleri:
1- Scene topluluk güvenliğini riske etmek.
2- Scene ürünlerini üçüncü taraflara para karşılığı satmak.
3- Web üzerinden ticari amaçlı site açıp satış yapmak.
4- Güvenlik örgütleriyle işbirliği yapma kuşkusu vermek.
5- Scene etik değerlerine aykırı sayılabilecek herhangi bir sanal ya da gerçek davranışta bulunmak.
6- İçinde yer aldığı alt grubun dahil olduğu ortamı deşifre edecek türde davranış ve eylemler.
7- P2P, torrent, fxp gibi 'leecher' (beleşçi) olarak kabul edilen ortamlara veri aktarmak, desteklemek, üye olmak.
8- Hacklenmiş sunucu kullanmak ya da hacklenmiş bir sunucuya halka açık sunuculardan veri aktarmak ya da tam tersini yapmak.

Scene Ban uygulamasını yapan ya da talep ettiği düşünülen kişi üyenin bu işlemi gerçekleştirmek için kullandığı yazılı ortamın scene nfo olduğu düşünülmektedir. Yazan üye bunu dahil olduğu alt grup sisteminde yayınlar (release eder) oradan da tüm dünya, kıta ve ülke karargâh sistemlerine anında dağıtılır

Ayrıca bakınız
 Warez
 Türkiye'de Korsan Yazılım
 Release Grup
 Nfo
 FXP Scene

Diğer bağlantılar
 scene rules

İnternet terimleri
Yazılım
Warez

Scene (korsan)


Teócrito () foi um oficial bizantino do . Serviu como doméstico de Amâncio. Segundo João Malalas, a Crônica Pascoal e Teófanes, o Confessor, era conde. Em 518, Amâncio colocou-o como possível candidato à posição de imperador após a morte de  . Após a eleição de  , no fim de julho ou durante o mês agosto, Amâncio orquestrou um plano para derrubar o imperador, mas foram descobertos e executados.

Bibliografia

Nascidos no século V
Bizantinos do século V
Condes do Império Bizantino do século VI
Rebeldes do Império Bizantino do século VI
Domésticos do Império Bizantino do século VI

Teócrito (doméstico)


نادين سلامة (9 أغسطس 1980 -)، ممثلة سورية من أصل فلسطيني.

عن حياتها
ولدت في لبنان في العاصمة بيروت وعاشت في العاصمة السورية دمشق بعدما أن أرسلها والدها وهي في الثانية من عمرها مع أمها وشقيقتها إلى سوريا لضمان سلامتهم في ظل الإجتياح الإسرائيلي لأرض لبنان في العام 1982. تخرجت من قسم التمثيل في «المعهد العالي للفنون المسرحية»، كانت بداية مشوارها الفني بعد دخولها للمعهد عام 1998 بدأت المشاركة بالأعمال التلفزيونية خلال الأدوار الصغيرة أو الثانوية لكن إستطاعت نيل أدوار أكبر بعد فترة، كدور البطولة بمسلسل هارون حيث جسدت شخصية «لوسي» الفتاة المعشوقة. والدها نبيل سلامة كان ضابطا في منظمة التحرير الفلسطينية وهو ابن عم القيادي الفلسطيني الراحل علي حسن سلامة. والد نادين سلامة فُقد على أيدي حزب الكتائب اللبناني.

وهي حاصلة على الجنسية السورية في العام 2004 تكريما لدورها في مسلسل التغريبة الفلسطينية وغيره من الأعمال الناجحة بقرار جمهوري من الرئيس السوري بشار الأسد.

أعمالها

من أعمال التلفزيون

من أعمال المسرح
 المسرح مسرحي.
 غولدوني.

من أعمال السينما

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
خريجو المعهد العالي للفنون المسرحية بدمشق
سوريون من أصل فلسطيني
ممثلات سوريات
ممثلات فلسطينيات
مواليد 1400 هـ
مواليد 1980
مواليد في بيروت

نادين سلامة


Felipe Alves (født 18. november 1990) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Felipe Alves


In biochemistry, a ribonucleotide is a nucleotide containing ribose as its pentose component. It is considered a molecular precursor of nucleic acids. Nucleotides are the basic building blocks of DNA and RNA. Ribonucleotides themselves are basic monomeric building blocks for RNA. Deoxyribonucleotides, formed by reducing ribonucleotides with the enzyme ribonucleotide reductase (RNR), are essential building blocks for DNA. There are several differences between DNA deoxyribonucleotides and RNA ribonucleotides. Successive nucleotides are linked together via phosphodiester bonds.

Ribonucleotides are also utilized in other cellular functions. These special monomers are utilized in both cell regulation and cell signaling as seen in adenosine-monophosphate (AMP). Furthermore, ribonucleotides can be converted to adenosine triphosphate (ATP), the energy currency in organisms. Ribonucleotides can be converted to cyclic adenosine monophosphate (cyclic AMP) to regulate hormones in organisms as well. In living organisms, the most common bases for ribonucleotides are adenine (A), guanine (G), cytosine (C), or uracil (U). The nitrogenous bases are classified into two parent compounds, purine and pyrimidine.

Structure

General structure

The general structure of a ribonucleotide consists of a phosphate group, a ribose sugar group, and a nucleobase, in which the nucleobase can either be adenine, guanine, cytosine, or uracil. Without the phosphate group, the composition of the nucleobase and sugar is known as a nucleoside. The interchangeable nitrogenous nucleobases are derived from two parent compounds, purine and pyrimidine. Nucleotides are heterocyclic compounds, that is, they contain at least two different chemical elements as members of its rings.

Both RNA and DNA contain two major purine bases, adenine (A) and guanine (G), and two major pyrimidines. In both DNA and RNA, one of the pyrimidines is cytosine (C). However, DNA and RNA differ in the second major pyrimidine. DNA contains thymine (T) while RNA contains uracil (U). There are some rare cases where thymine does occur in RNA and uracil in DNA.

Here are the 4 major ribonucleotides (ribonucleoside 5'-monophosphate) which are the structural units of RNAs.

DNA deoxyribonucleotides versus RNA ribonucleotides

In ribonucleotides, the sugar component is ribose while in deoxyribonucleotides, the sugar component is deoxyribose. Instead of a hydroxyl group at the second carbon in the ribose ring, it is replaced by a hydrogen atom.

Both types of pentoses in DNA and RNA are in their β-furanose (closed five-membered ring) form and they define the identity of a nucleic acid. DNA is defined by containing 2'-deoxy-ribose nucleic acid while RNA is defined by containing ribose nucleic acid.

In some occasions, DNA and RNA may contain some minor bases. Methylated forms of the major bases are most common in DNA. In viral DNA, some bases may be hydroxymethylated or glucosylated. In RNA, minor or modified bases occur more frequently. Some examples include hypoxanthine, dihydrouracil, methylated forms of uracil, cytosine, and guanine, as well as modified nucleoside pseudouridine. Nucleotides with phosphate groups in positions other than on the 5' carbon have also been observed. Examples include ribonucleoside 2',3'-cyclic monophosphates which are isolatable intermediates, and ribonucleoside 3'-monophosphates which are end products of the hydrolysis of RNA by certain ribonucleases. Other variations include adenosine 3',5'-cyclic monophosphate (cAMP) and guanosine 3',5'-cyclic monophosphate (cGMP).

Linking successive nucleotides

Ribonucleotides are linked together to form RNA strands via phosphodiester bonds. The 5'-phosphate group of one nucleotide is linked to the 3'-hydroxyl group of the next nucleotide, creating a backbone of alternating phosphate and pentose residues. There is no phosphodiester bond at each end of the polynucleotide. Phosphodiester bonds are formed between ribonucleotides by the enzyme RNA polymerase. The RNA chain is synthesized from the 5' end to the 3' end as the 3'-hydroxyl group of the last ribonucleotide in the chain acts as a nucleophile and launches a hydrophilic attack on the 5'-triphosphate of the incoming ribonucleotide, releasing pyrophosphate as a by- product. Due to the physical properties of the nucleotides, the backbone of RNA is very hydrophilic and polar. At neutral pH, nucleic acids are highly charged as each phosphate group carries a negative charge.

Both DNA and RNA are built from nucleoside phosphates, also known as mononucleotide monomers, which are thermodynamically less likely to combine than amino acids. Phosphodiester bonds, when hydrolyzed, release a considerable amount of free energy. Therefore, nucleic acids tend to spontaneously hydrolyze into mononucleotides. The precursors for RNA are GTP, CTP, UTP and ATP, which is a major source of energy in group-transfer reactions.

Function

Precursors of deoxyribonucleotides
Scientists believe that RNA was developed before DNA.

The reduction of ribonucleotides to deoxyribonucleotides is catalyzed by ribonucleotide reductase. Ribonucleotide reductase (RNR) is an essential enzyme for all living organisms since it is responsible for the last step in the synthesis of the four deoxyribonucleotides (dNTPs) necessary for DNA replication and repair. The reaction also requires two other proteins: thioredoxin and thioredoxin reductase. Ribonucleoside diphosphate (NDP) is reduced by thioredoxin to a deoxyribonucleoside diphosphate (dNTP).

The general reaction is:
Ribonucleoside diphosphate + NADPH + H+ -> Deoxyribonucleoside diphosphate + NADP+ + H2O

To illustrate this equation, dATP and dGTP are synthesized from ADP and GDP, respectively. They are first reduced by RNR and then phosphorylated by nucleoside diphosphate kinases to dATP and dGTP. Ribonucleotide reductase is controlled by allosteric interactions. Once dATP binds to ribonucleotide reductase, the overall catalytic activity of the enzyme decreases, as it signifies an abundance of deoxyribonucleotides. This feedback inhibition is reversed once ATP binds.

Ribonucleotide discrimination
During DNA synthesis, DNA polymerases must select against ribonucleotides, present at much higher levels compared with deoxyribonucleotides. It is crucial that there is selectivity as DNA replication has to be accurate to maintain the organism's genome. It has been shown that the active sites of Y-family DNA polymerases are responsible for maintaining a high selectivity against ribonucleotides. Most DNA polymerases are also equipped to exclude ribonucleotides from their active site through a bulky side chain residue that can sterically block the 2'-hydroxyl group of the ribose ring. However, many nuclear replicative and repair DNA polymerases incorporate ribonucleotides into DNA, suggesting that the exclusion mechanism is not perfect.

Synthesis

Ribonucleotide synthesis

Ribonucleotides can be synthesized in organisms from smaller molecules through the de novo pathway or recycled through the salvage pathway. In the case of the de novo pathway, both purines and pyrimidines are synthesized from components derived from precursors of amino acids, ribose-5-phosphates, , and NH3.

De novo biosynthesis of purine nucleotides is fairly complex, consisting of several enzymatic reactions. Utilizing the five-ring sugar structure as a base, the purine ring is built a few atoms at a time in an eleven-step process that leads to the formation of inosinate (IMP). Essentially, IMP is converted into the purine nucleotides required for nucleic acid synthesis.

The pathway begins with the conversion of Ribose-5-Phosphate(R5P) to phosphoribosyl pyrophosphate (PRPP) by enzyme ribose-phosphate diphosphokinase (PRPS1). PRPP is then converted to 5-phosphoribosylamine (5-PRA) as glutamine donates an amino group to the C-1 of PRPP. In a condensation reaction, enzyme GAR synthetase, along with glycine and ATP, activates the glycine carboxylase group of 5-PRA to form Glycinamide ribonucleotide (GAR). Co-enzyme N10-formyl-THF, along with enzyme GAR transformylase, then donates a one-carbon unit to the amino group onto the glycine of GAR, followed by glutamine addition by enzyme FGAR amidotransferase, leading to the formation of formylglycinamidine ribonucleotide (FGAM). Dehydration of FGAM by enzyme FGAM cyclase results in the closure of the imidazole ring, as 5-aminoimidazole ribonucleotide (AIR). A carboxyl group is attached to AIR by N5-CAIR synthetase to form N5-Carboxyaminoimidazole ribonucleotide (N5-CAIR), which is then converted to Carboxyamino-imidazole ribonucleotide (CAIR) with enzyme N5-CAIR mutase. Enzyme SAICAR synthetase, along with amino group from aspartate forms an amide bond to create N-succinyl-5-aminoimidazole-4-carboxamide ribonucleotide (SAICAR). Continuing down the pathway, the removal of the carbon skeleton of aspartate by SAICAR lyase results in 5-aminoimidazole-4-carboxamide ribonucleotide (AICAR). Enzyme AICAR transformylase assists in the final carbon transfer from N10-formyltetrahydrofolate, forming N-formylaminoimidazole-4-carboxamide ribonucleotide (FAICAR). Lastly, closure of the second ring structure is carried out by IMP synthase to form IMP, where IMP fate would lead to the formation of a purine nucleotide.

Synthesis of pyrimidine nucleotides is a much simpler process. The formation of the pyrimidine ring begins with the conversion of Aspartate to N-Carbamoylaspartate by undergoing a condensation reaction with carbamoyl phosphate. Dihydroorotase and dihydroorotase dehydrogenase then converts N-Carbamoylaspartate to orotate. Orotate is covalently linked with phosphoribosyl pyrophosphate (PRPP) by orotate phosphoribysol-transferase yielding orotidine monophosphate (OMP). OMP follows with the decarboxylation by orotidylate decarboxylase to form the Uridylate (UMP) ribonucleotide structure. UMP can then be converted to Uridine-5'-trisphosphate (UTP) by two kinases reaction. Formation of Cytidine-5'-trisphosphate (CTP) from UTP can be achieved by cytidylate synthetase by an acyl phosphate intermediate.

Prebiotic synthesis of ribonucleotides

In order to understand how life arose, knowledge is required of the chemical pathways that permit formation of the key building blocks of life under plausible prebiotic conditions.  According to the RNA world hypothesis free-floating ribonucleotides were present in the primitive soup.  These were the fundamental molecules that combined in series to form RNA.  Molecules as complex as RNA must have arisen from small molecules whose reactivity was governed by physico-chemical processes.  RNA is composed of purine and pyrimidine nucleotides, both of which are necessary for reliable information transfer, and thus Darwinian natural selection and evolution. The synthesis of activated pyrimidine ribonucleotides was demonstrated under plausible prebiotic conditions. The starting materials for the synthesis (cyanamide, cyanoacetylene, glycolaldehyde, glyceraldehyde and inorganic phosphate) were considered to be plausible prebiotic feedstock molecules. Nam et al. demonstrated the direct condensation of nucleobases with ribose to give ribonucleosides in aqueous microdroplets, a key step leading to RNA formation. Also, a plausible prebiotic process for synthesizing pyrimidine and purine ribonucleotides using wet-dry cycles was presented by Becker et al.

History

Prior to James Watson and Francis Crick's landmark paper that detailed the structure of DNA from Rosalind Franklin's X-ray crystallography image, there were several historical scientists that also contributed to its discovery. Friedrich Miescher, a Swiss physician, who, in 1869, was first to isolate and identify nucleic substance from the nuclei of white blood cells he later called "nuclein", paving the way for the discovery of DNA. Following Mieschers work, was the German biochemist, Albrecht Kossel, who, in 1878, isolated the non-protein components of  "nuclein", and discovered the five nucleobases present in nucleic acids: adenine, cytosine, guanine, thymine and uracil. Although some fundamental facts were known about nucleic acids due to these early discoveries, its structure and function remained a mystery.

It wasn't until the discovery of nucleotides in 1919 by Phoebus Levene, a Russian-Lithuanian biochemist that re-opened the gates of the DNA discovery. Levene first identified the carbohydrate component present in yeast RNA was in fact ribose. However, it was not until his discovery that the carbohydrate component in thymus nucleic acid was also a sugar but lacked one oxygen atom, termed deoxyribose, that his discovery was widely appreciated by the scientific community. Eventually, Levene was able to identify the correct order of which the components of RNA and DNA are put together, a phosphate-sugar-base unit, in which he later called a nucleotide. Although the order of nucleotide components were well understood by Levene, the structure of nucleotide arrangement in space and its genetic code still remained a mystery during the early years of his career.

See also
Ribonucleosides or ribosides

References

RNA
Ribosides

Ribonucleotide


අම්පාර යනු ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර පළාතේ අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ අග නගරයයි. අතීතයේදි අම්බරගම ලෙස හදුන්වා ඇති අතර පසුව එය අම්බර වි පසුව අම්පාර වි ඇත. ජනගහනය (වර්ෂ 2001 දි) 20,309 වු අතර එයින් බහුතරය (96%) සිංහල ජාතිකයන්ය. අම්පාර නගරය, ශ්‍රී ලංකාවේ ගිනිකොනදිග පිහිටා ඇත. නගරයේ සිට දිවයිනේ නැගෙනහිර වෙරළ දෙසටද වැඩි දුරක් නොපවතී. කොළඹ නගරයේ සිට අම්පාරට 350 km පමණ දුරක් ඇත. මහනුවර සිට දුර 250 km පමණ වේ.

ඉතිහාසය
අම්පාර එතරම් පැරණි නගරයක් නොවේ. 1949 දී ගල්-ඔය බහු කාර්ය යෝජනා ක්‍රමය ඇරඹීමට පෙර මෙහි නවීන නගරයක් නොවී ය. කෙසේ වුවද, දුටුගැමුණු රජ සමයේදී පවා (ක්‍රි. පූ. 2 වන සිය වස) මෙම ප්‍රදේශය ජනාවාස වී තිබූ බවට සාධක ඇත. එකල, දිගාමඩුල්ල ප්‍රදේශය කෘෂි කර්මාන්තයට නම් දැරූ ප්‍රදේශයක් විය.

දේශගුණය
අම්පාර නගරය ශ්‍රී ලංකාවේ වියලි කලාපයට අයත් වේ. අවුරුද්දේ බොහෝ කාළවල ප්‍රදේශයට වර්ෂාව නොලැබේ. මාර්තු-සැප්තැම්බර් මාසවල එතරම් වර්ෂාව නොලැබේ. නගරයට වැසි ලැබෙන්නේ ඊසානදිග මෝසම් වර්ෂා සමයෙහි, එනම් ඔක්තෝම්බර්-පෙබරවාරි කාලයේදී ය.

සංචාරක ආකර්ෂණ

බුද්ධංගල ආරණ්‍ය සේනාසනය - අම්පාර නගරයට ආසන්නව අක්කර 1280 ක පමණ වපසරියක් පුරාවට පිහිටා ඇති බුද්ධංගල ආරණ්‍ය සේනාසනය මීට වසර 2300 කට වඩා පැරණි ඉතිහාසයක් සහිත පුද බිමකි. සේනාසනයෙහි වූ අඩි 500 ක් පමණ උස්වූ ගල් මස්තකයක ඉදි කරන ලද ස්ථූපයෙහි, ගෞතම බුදුන් වහන්සේගේ සහ උන්වහන්සේගේ අග්‍රශ්‍රාවක වහන්සේලා දෙනම වූ සැරියුත් රහතන් වහන්සේගේ හා මුගලන් රහතන් වහන්සේගේ ධාතූන් වහන්සේලා නිදන් කොට තිබේ.
සාම චෛත්‍යය, අම්පාර - අම්පාරේ පිහිටා ඇති  සාම චෛත්‍යය, දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් අනතුරුව ලෝක ප්‍රජාව අතර අවිහිංසාවාදය ඇතිකිරීම සහ ලෝක සාමය සොයා යන ගමන තුල ඔවුන් එක්සත් කිරීම අරමුණු කර ගනිමින් ලොව පුරා ඉදිකරන ලද සාම චෛත්‍යය අතුරින් එකක් වෙයි.
අම්පාර වැව - නගරයට සෘජුවම සම්බන්ධ වී අම්පාර වැව පිහිටා තිබේ.

අධ්‍යාපනය

අම්පාර නගරය අවට පිහිටි වෙනත් නගර
 සමන්තුරේ
 කල්මුනේ
 අක්කරෙයිපත්තුව
 පොතුවිල්
 මහඔය
 උහන
 දමන
 ඉගිනියාගල
 වඩිනාගල
 අරන්තලාව

ආශ්‍රිත ලිපි
ශ්‍රී ලංකාවේ නගර ලැයිස්තුව

සිතියම්
East of Sri Lanka
Divisions of Ampara
Detailed map of Ampara vicinity and Sri Lanka
Google Map

බාහිර සබැදි
අම්පාර

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

අම්පාර


Kup Nogometnog saveza Zadarske županije je nogometno kup-natjecanje za klubove s područja Zadarske županije kojeg organizira Nogometni savez Zadarske županije.
Natjecanje se uglavnom održava u proljetnom dijelu sezone. Pobjednik natjecanja stječe pravo nastupa u Hrvatskom nogometnom kupu. U natjecanju ne sudjeluju klubovi koji imaju izravan plasman u Hrvatski nogometni kup po ostvarenom koeficijentu.

Pobjednici i finalisti

Poveznice
 Hrvatski nogometni kup
 1. ŽNL Zadarska
 2. ŽNL Zadarska
 Nogometni savez Zadarske županije

Izvori

 nszz-zadar.hr, glasnici
 zdnews.hr, Primorac iz Biograda pobjednik županijskog kupa, objavljeno 4. lipnja 2007., preuzeto 13. listopada 2016.

Kup Nogometnog saveza Zadarske županije


1945 වසර (MCMXLV) යනු ග්‍රෙගෝරියානු දින දසුන ප්‍රකාර  සඳුදා දිනයකින් ඇරඹෙන සාමාන්‍ය අවුරුද්දක් (බැඳිය විසින් මුළු දින දසුන දක්වනු ඇත) විය.

1945


Nisrin Mustafa Barwari (or Nesreen Barwari, born 1967) is an Iraqi politician of Kurdish origin who acted as Iraqi Minister for Municipalities and Public Works following the US occupation of Iraq in 2003 and held it until 2006.

Early life and education
Barwari was born in Baghdad in 1967 to a Kurdish family and was imprisoned with her family at age fourteen due to her brother's involvement with the Kurdish movement. Her family are of Kurdish origin from Erbil and close to the Barzani family.

She obtained a Bachelor of Science in architectural engineering at the University of Baghdad in 1991. Following the 1991 Gulf War, Barwari fled to Turkey as a displaced person.

She served with the United Nations local office in Iraqi Kurdistan from 1991 to 1998. After obtaining a master of public administration at the Harvard Kennedy School in 1999, she served as minister of reconstruction and development in KRG until 2003.

She obtained a PhD from the Technical University of Dortmund in 2015.

Political activities
She joined the Kurdistan Democratic Party and served as the minister of reconstruction and development between 1999 and 2003 in the Kurdistan Regional Government. She was also the minister for migration and refugee affairs for the Kurdistan government.

Barwari was appointed Iraq's Minister for Municipalities and Public Works in September 2003, the only woman out of 25 ministers on the Iraqi Governing Council. In June 2004, she was reappointed minister in the Iraqi Transitional Government. In January 2005 she was elected to the Iraq National Assembly, but resigned her membership to continue as minister. She remained in the post until 2006.

Berwari has displayed concern for the rights of women in Iraq. In January 2004, she joined protests against Resolution 137 of the Iraqi Governing Council that would have curtailed women's rights by making Iraq's personal status law subject to religious doctrine. During her time as minister in Baghdad she survived several assassination attempts.

Academia
In 2006, Barwari took a year out of Iraqi politics to study at Harvard Kennedy School. She also has a PhD in Spatial Planning from the University of Dortmund.

Barwari is an associate professor at the University of Duhok. She is a Planning Steering Committee member of the Duhok governorate and a representative of FWE, an NGO focusing on humanitarian assistance to displaced Iraqi and Syrian refugees into the KRG. Barwari also writes and researches on Iraq's political economy for the LSE.

Barwari has a company manufacturing edible products made from apples grown in the Duhok region.

NGO involvement
In 2005 Barwari established a non-government organization entitled Breezes of Hope of which she is the president.

Personal life
Barwari's first husband was Ghazi Al Yawer with whom she married in 2004. They later divorced, and Barwari married a man from the Barzani tribe.

References

External links
Nisrin Barwari interview with Inclusive Security (2010).

1967 births
Living people
Kurdish people
21st-century Kurdish women politicians
Harvard Kennedy School alumni
University of Baghdad alumni
21st-century Iraqi women politicians
21st-century Iraqi politicians
Iraqi Kurdish women
Government ministers of Iraq
Members of the Council of Representatives of Iraq
Iraqi expatriates in the United States
Women government ministers of Iraq
Kurdistan Democratic Party politicians
Technical University of Dortmund alumni
Politicians from Baghdad
Iraqi engineers
21st-century women engineers

Nisrin Barwari


ضرس العقل أو سن العقل أو الناجِذَة   أو الرحى الثالثة  هي آخر ما ينشأ من الأسنان. لأغلب الناس أربعة ضروس عقل، واحد في كل ركن من أركان الفم (واحد في كل رُبعيّة سنيّة). ضرس العقل موجود في أقصى الخلف. في الغالب، يبدأ ظهور ضرس العقل في فترة العمر التي تتراوح بين 17 إلى 25 سنة. معظم البالغين لديهم أربعة أضراس عقل (الضرس الثالث في كل ربعية سنية). لكن من الممكن أن يكون لديه أقل أو أكثر، وفي هذه الحالة تسمى الزوائد بـ: الأسنان الزائدة. قد تتزاحم ضروس العقل مع الأسنان الأخرى إذا لم يكن هناك مساحة كافية لها لتبزغ بشكل طبيعي، على الرغم من ذلك فبزوغ ضرس العقل لا يسبب حركة في الأسنان الأخرى، و لكن قد يسبب التزاحم صعوبة في تنظيف الأسنان مما ينتج عنه تسوس الأسنان. كان هناك اعتقاد في الماضي بأن ضروس العقل يمكن أن تدفع الأسنان الأخرى إلى الأمام وأنها تسبب الازدحام و لكن الدراسات التجريبية الحديثة تنفي هذا الادعاء. قد تسبب ضروس العقل البازغة جزئيًا من خلال اللثة التهابًا في أنسجة اللثة المحيطة. غالبًا ما يتم استخراج ضروس العقل عند حدوث هذه المشكلات أو حتى قبل حدوثها. ومع ذلك، يوصي المتخصصون أن لا يوجد داعي للاستخراج الوقائي لضروس العقل الخالية من الأمراض.

سبب التسمية
ضرس العقل هو الضرس الثالث الدائم الذي يبزغ في سن متأخرة ويتزامن بزوغه مع فترة بلوغ الإنسان سن الرشد، ويكون بين عُمُرَي الثامنة عشرَ والخامسة والعشرين ولذلك سمي بضرس العقل وفي الحقيقة أنه ليس له أيّ علاقة بالعقل أو الرشد غير العلاقة آنفة الذكر. المصطلح على الأرجح جاء ترجمةً للعبارة اللاتينية Dens sapientiae.

التشريح
الاختلافات

عدم تكوّن ضرس العقل يختلف حسب القطاع السكاني و المجتمعات، وتتراوح نسبته من صفر % مثلا عند السكان الأصليين في تاسمانيا بأستراليا حيث لا يتكوّن لهم ضرس العقل نهائياً، إلى ما نسبته 100% حيث يتكون بشكل كامل على سبيل المثال عند السكان المكسيكيين الأصليين. هذا الاختلاف يرتبط بالجين PAX9 و MSX1 (وربما جينات أخرى). أقدم ضرس عقل متراصّ يعود إلى امرأة أوروبية من الفترة الماغديلانيّة (18,000-10,000 قبل الميلاد).

الوظيفة
أضراس العقل هي أضراس ثالثة فقدت وظيفتها ولكن استعادتها خلال مرحلة التطور، والتي ساعدت الأسلاف السابقة من البشر في طحن الأنسجة النباتية. الافتراضات السائدة تدّعي أنّ جماجم الإنسان السابق كان لها فكّ أكبر وذوات أسنان أكثر ، والتي على الأرجح ساعدت على مضغ أوراق الشجر للتعويض عن عدم القدرة على هضم السليولوز (المادة المكونة لجدار الخلية النباتية) بكفاءة. مع تغير نظام الإنسان الغذائي، تطور تدريجيًا فك الإنسان ليصبح أصغر، وحتى الآن لا تزال الأضراس الثالثة «أضراس العقل» تنمو عادة في فم الإنسان.

الأهميّة السريريّة
تُصنَّفُ أضراس العقل المتراصة من حيث الاتجاه وعمق التّراص، والمساحة المتاحة لظهور السن وكمية الأنسجة الرخوة أو العظام (أو كليْهما) التي تغطي الأسنان.

هيكل التصنيف يسمح للأطباء بتقدير احتمالات الإصابة بالتسوس، والمضاعفات المرتبطة بإزالة ضرس العقل. ويُصَنَّف ضرس العقل أيضًا من حيث وجود (أو غياب) الأعراض والأمراض.

علاج ضرس العقل الظاهر في الفم مثله مثل علاج أي سن آخر. إذا كان متراصًا، فإنّ العلاج يمكن تحديده إلى الأنسجة المصابة التي تغطي التراصّ، الخلع، أو إزالة التاج.

إضطرابات ضرس العقل
  انظر أيضا: ضروس العقل المنطمرة

عندما يكون في وضعه الطبيعي قد يصعب الوصول اليه لتنظيفه مما يؤدي إلى تراكم الجير والكلس وهما المسببان الرئيسيان للتسوس والتهاب اللثة المحيطة. وأحياناً أخرى يكون بزوغه غير كامل مما يجعله مغطى باللثة جزئياً. وأهم المشاكل المصاحبة في هذه الحالة التهاب اللثة المغطية للضرس وتكوّن جيباً لثوياً قد يمتلئ بالجير وبقايا الطعام، التي يصعب إزالتها مما يؤدي إلى مزيد من الالتهاب ويعرض الضرس إلى التسوس. كما أن الإطباق قد يتسبب في التهاب اللثة المغطية للضرس أثناء المضغ، مسببا التهاباً بكتيرياً مؤلمًا، ويسمى هذا الالتهاب: تواج. وفي الحالات المتقدمة قد يتسبب مثل ذلك الالتهاب إلى خرّاج لثوي وأحيانًا إلى عدم القدرة على فتح الفم.

نمو ضرس العقل

هناك احتمالان لنموّ ضرس العقل:
 إما أن يظهر في مكانه بشكل صحيحٍ وموازٍ لباقي أسنان الفك.
 أو أن يظهر بشكل غير موازٍ أو مائلٍ بشكل ما

معرض الصور

انظر أيضًا
 طب الأسنان.
 جراحة الفم والوجه والفكين.
 ترقيم الاتحاد الدولي لطب الأسنان
 ضروس العقل المنطمرة

مراجع

وصلات خارجية
 Wisdom teeth informedhealthonline.org
 University of Manitoba Dental Hygiene Article on wisdom teeth.
 Wisdom Teeth
 Tooth Removal Warnings
 Patient accounts of wisdom teeth removal Experience Project
 Wisdom tooth extraction WebMD article
 Animated Teeth
 Wisdom Teeth Removal Complications
 ضرس العقل.. هل نخلعه أم نتركه؟: بزوغه المتأخر يسبب مشاكل والتهابات في اللثة، الشرق الأوسط، 27 أبريل 2008
 ضرس العقل.. بين مشكلة خلعه وقرار تركه، 22 مايو 2009

أجزاء زائدة من الجسم
أسنان
أعضاء أثارية
ألم حاد
أنواع الأسنان
تشريح فم الإنسان

ضرس العقل


An Lemna tenera in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wilhelm Sulpiz Kurz. An Lemna tenera in nahilalakip ha genus nga Lemna, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lemna

Lemna tenera


علوان أحمد عبد الله مهدي الجيلاني شاعر وناقد وباحث يمني في التراث الشعبي والروحي ويعد من وجوه المشهد الإبداعي الثقافي اليمني من جيل التسعينيات.
ولد في قرية الجيلانية –مديرية القناوص-محافظة الحديدة عام 1970 م درس في معلامة (كتُّاب) القرية، ودرس الابتدائية والإعدادية في مدرستي الوعي بالجيلانية، والفتح في القناوص أما الثانوية فدرسها بمدرسة ذو آل في مدينة الزيدية ثم التحق بكلية الآداب – جامعة صنعاء – قسم اللغة العربية.

أهم الأعمال

1-	الوردة تفتح سرتهاـ دار أزمنة عمان ــ الأردن 1998 م.

2-	راتب الألفة ــ مركز الحضارة العربية ــ القاهرة 1999 م.

3-	إشراقات الولد الناسي ــ الهيئة العامة اليمنية للكتاب ـ صنعاء 1999 م.

4-	غناء في مقام البعد ــ طبعة أولى ــ مؤسسة العفيف الثقافية صنعاء 2000 م......طبعة ثانية: مركز عبادي للدراسات والنشرـ صنعاء 2007 م.

5-	كتاب الجنة ــ ديوان شعر ــ اتحاد الأدباء والكتاب اليمنيين 2004 م.

6-	صدرت أربعة من دواوينه هي: (الوردة تفتح سرتها، كتاب الجنة، إشراقات الولد الناسي، راتب الألفة) في مجلد واحد ضمن منشورات صنعاء عاصمة للثقافة العربية 2004 م.

7-ديوان الحضراني (جمع وتحقيق وتقديم) صدر عن وزارة الثقافة صيف 2006 م.

8- (امناجي ثواب. وكوميديا الألم) مركز عبادي للدراسات والنشرـ صنعاء 2007 م

9- قمر في الظل (قراءات في تجارب رواد الإبداع والثقافة في اليمن)، عن وزارة الثقافة ضمن إصدارات تريم عاصمة للثقافة الإسلامية 2010 م.

10-أصوات متجاورة (قراءات في الإبداع الشعري لجيل التسعينيات في اليمن) عن وزارة الثقافة ضمن إصدارات تريم عاصمة للثقافة الإسلامية 2010 م.

11- ديوان عبد الرحمن بكيرة ( تحقيق مشترك مع أحمد حسن عياش يعقوب ) عن وزارة الثقافة ضمن إصدارات تريم عاصمة للثقافة الإسلامية 2010 م.

12- عبد الباري طاهر صوت الحرية وقلمها ( كتاب مشترك مع هشام محمد ) عن وزارة الثقافة - صنعاء- 2014 م .

13- عبد الباري طاهر صوت الحرية وقلمها ( فيلم وثائقي - كتابة المادة والسيناريو والمونتاج ) صنعاء 2014 م.

14- يد في الفراغ ( مجموعة شعرية ) عن الهيئة المصرية العامة للكتاب - سلسة الإبداع العربي - القاهرة 2016 م.

15- مفاتيح الأدراج (مقاربات مختلفة في إبداعات سردية) عن وزارة الثقافية اليمنية ومؤسسة أروقة للدراسات والترجمة والنشر -القاهرة - 2018م.

16- بنو حشيبر.. إرث العلم وبذخ الولاية، أروقة للدراسات والترجمة والنشر، القاهرة، 2018م

17- منثور الحكم لمحمد بن عمر حشيبر (دراسة وتحقيق وتعليق)، أروقة للدراسات والترجمة والنشر، القاهرة، 2018م

18- مَـلامَـتِـيّــــــــــة (قراءات في تجارب إبداعية وثقافية)، أروقة للدراسات والترجمة والنشر، القاهرة 2018م

19-أحمد نَشَم أزمنة الفارس ومآثره، (ديوان شعر)،أروقة للدراسات أروقة للدراسات والترجمة والنشر القاهرة، 2019م

20- حَبَةُ البَرَدِ، ديوان شعر، مؤسسة أروقة للدراسات والترجمة والنشر-القاهرة 2020م.

21- جغرافيا طللية (دراسات ثقافية)، مؤسسة أروقة للدراسات والترجمة والنشر-القاهرة 2020م.

22- أورفيوس المنسي (رواية)، دار عناوين بوكس، القاهرة 2021م.

23- الحضراني في الرمال العطشى (دراسات أدبية)، دار عناوين بوكس، القاهرة 2022م.

24 مِعْلَامَة (رواية)، دار عناوين بوكس، القاهرة 2023م.

أعمال تناولت تجربته:

صدر عنه كتاب بعنوان "شطرنج المتعدد" للكاتب عبدالرقيب الوصابي، صدر عن منشورات مواعيد، صنعاء 2023م.

مراجع

أشخاص من محافظة الحديدة
أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
أعضاء اتحاد الأدباء والكتاب اليمنيين
تهاميون
خريجو جامعة صنعاء
شعراء يمنيون في القرن 20
صوفيون
مواليد 1970
نقاد
شعراء يمنيون في القرن 21
شعراء بالعربية في القرن 20

علوان مهدي الجيلاني


Deep Insanity est un projet multimédia japonais créé et produit par Square Enix. Il se compose d'un manga intitulé Deep Insanity: Nirvana qui a commencé la sérialisation dans Monthly Big Gangan en janvier 2020, d'un jeu mobile et PC intitulé Deep Insanity: Asylum, sorti le 14 octobre 2021, et d'une série télévisée animée de Silver Link intitulée Deep Insanity: The Lost Child, diffusé d'octobre à décembre 2021.

Synopsis
L'action se déroule dans un monde où une grande partie de la population est tombée dans le coma à cause d'une mystérieuse maladie appelée "syndrome de Randolph" lors du déclenchement de la Troisième Guerre mondiale. La maladie se révèle provenir des profondeurs du pôle Sud dans un endroit appelé "Asile" qui amène les gens à explorer cette nouvelle terre pour découvrir un remède contre la maladie ou pour trouver quel trésor cette nouvelle terre détient.

Le manga suit un garçon immunisé contre la maladie et un commerçant vivant en Antarctique qui se rend à Asylum. L'anime se situe entre les scénarios du manga et du jeu vidéo et suit la jeune recrue Shigure Daniel Kai qui rejoint "Sleepers" pour explorer Asylum qui est habité par des monstres appelés "Scarred" et des "Exiles" humains, dont certains ont été affectés par le Syndrome de Randolph et sont appelés "cultistes". Le jeu vidéo se déroule à l'époque où 540 millions de personnes sont dans le coma à cause du syndrome de Randolph et impliquent le seul survivant d'un massacre qui a eu lieu dans un établissement médical.

Personnages

Deep Insanity: Nirvana

Serge Sol
Il est le protagoniste du manga. C'est un garçon immunisé contre la maladie de Randolph. Alors qu'il travaillait, il rencontre accidentellement Yamada et ensemble, ils se rendent à "Aslyum" à la recherche d'objets spéciaux.

Hildegard Olympiada Yamada
Elle est la co-vedette du manga. Elle est une bonne fille avec des armes à feu et tient un magasin en Antarctique. En raison d'une bagarre, elle rencontre accidentellement Serge et décide de partir avec Aslyum.

Deep Insanity: The Lost Child

 Nouvelle recrue Sleeper qui espère devenir un héros. Il est affecté au peloton 11 du front antarctique où son adresse au tir qualifiée devient un atout pour le groupe.

 Antarctique Front Platoon 11 Commandant qui manie une énorme arme en forme de faux et qui semble avoir la capacité de faire répéter le temps.

 Officier exécutif du peloton 11 et leader sur le terrain. Il est le dormeur le plus expérimenté de l'équipe et est un excellent épéiste. Il s'habillait autrefois en femme et avait une relation amoureuse avec Hayden, mais est tué lors d'une mission ratée dans les Abysses.

 Peloton 11 Dormeur. En raison d'un accident, il a un bras droit prothétique et une lésion cérébrale qui l'a laissé sans peur ni capacité à ressentir la douleur.

 Peloton 11 Dormeur. Elle a une jambe droite prothétique et est une artiste accomplie qui s'intéresse au manga et à l'anime.

 Platoon 11 Sanity Anchor après avoir échoué à répondre aux critères d'entrée Sleeper. Une ancienne idole de la pop qui a été exploitée et qui est gênée par son passé.

 Chef de la branche antarctique de Konron Enterprises.

 Commandant stratégique Ararat.

 Chef de la branche antarctique.

 Il travaille pour une organisation dont les motivations sont inconnues. Il a une coupe de cheveux sévère avec des côtés rasés et porte généralement des lunettes de soleil à bout pointu foncé et est un ancien petit ami de Leslie.

 Elle a l'apparence d'une jeune fille et porte une guirlande de petites fleurs dans les cheveux. Elle travaille pour Hayden et commande deux animaux bleus, vicieux, ressemblant à des lapins, Kamezou et Usazou, qu'elle porte dans un sac à dos.

 Une jeune exilée vivant dans une oasis de l'Asile. Elle est considérée par les Exil Cultists comme «l'enfant de Dieu» avec le pouvoir de mettre fin au monde et devient la cible de divers groupes en Antarctique pour leurs propres objectifs.

Deep Insanity: Asylum

Médias

Mangas
Une série de mangas avec une histoire de Norimitsu Kaihō et Makoto Fukami et des illustrations d' Etorouji Shiono intitulée Deep Insanity: Nirvana a été publiée en série dans le magazine manga seinen de Square Enix Monthly Big Gangan depuis le 24 janvier 2020. Les deux premiers volumes tankōbon du manga sont sortis le 25 septembre 2021.

Jeu vidéo
Un jeu mobile et PC intitulé Deep Insanity: Asylum est sorti le 14 octobre 2021 au Japon. Le jeu est un titre de genre RPG gratuit avec des achats intégrés. Le combat de jeu est basé sur les compétences, se fait en "temps réel" et propose des options de combat automatique et à grande vitesse. Un aperçu du jeu est sorti pour les téléphones Android le 2 juillet 2021 au Japon.

Animé
Une série télévisée animée de Silver Link intitulée Deep Insanity: The Lost Child a été diffusée du 13 octobre au 29 décembre 2021 sur Tokyo MX, MBS, BS11, TVA et AT-X.  Shin Oonuma a réalisé la série, avec Kento Shimoyama s'occupant de la composition de la série, Kazuyuki Yamayoshi concevant les personnages et Mirai Kodai Gakudan composant la musique de la série. Le thème d'ouverture est "Inochi no Tomoshibi" (Lumière de la vie) de Konomi Suzuki tandis que le thème final est "Shinjuiro no Kakumei" (Pearl Grey Revolution) de Kashitarō Itō. Funimation a autorisé la série en dehors de l'Asie. Medialink a autorisé la série en Asie du Sud-Est, en Asie du Sud et en Océanie moins l'Australie et la Nouvelle-Zélande; ils le diffusent sur leur chaîne YouTube Ani-One et Bilibili .

Des médias sociaux
Un jeu interactif sur les réseaux sociaux illustrant le récit d'une journaliste piégée dans un hôpital lors d'une catastrophe est assisté par d'autres utilisateurs de réseaux sociaux qui peuvent l'aider à la guider vers la sécurité, diffusé du 9 au 30 juillet 2021 sur Twitter.

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

  Site officiel du projet

Jeu vidéo sur la Troisième Guerre mondiale
Jeu Windows
Jeu vidéo développé au Japon
Série télévisée se déroulant dans le futur
Jeu Square Enix
Animation réalisée par Silver Link
Seinen manga
Jeu mobile
Jeu iOS
Jeu Android
Jeu d'action
Jeu vidéo sorti en 2021
Pages avec des traductions non relues

Deep Insanity


Huanhepterus  es un género extinto de pterosaurio pterodactiloide ctenocasmátido del período Jurásico Superior hallado en la formación Huachihuanhe de Qingyang, Gansu, en China.

El género fue nombrado por Dong Zhiming en 1982. La especie tipo es Huanhepterus quingyangensis. El nombre del género se refiere al río Huanhe (no al Río Amarillo o Huanhe, sino a un tributario menor del río Jinghe en Gansu), combinándolo con el término griego latinizado pteron, "ala". El nombre de la especie se refiere al condado de Qinyang.

Está basado en el holotipo IVPP V9070, un esqueleto parcial articulado que consiste mayormente de impresiones de la mitad izquierda del cuerpo y el extremo anterior del cráneo. El fósil fue hallado en mayo de 1978 en una cantera operada por la Unión Sanshilipu, cuando una explosión expuso una vértebra. Su fuerza destruyó la parte derecha del espécimen.

Huenhepterus tenía un cráneo bajo y largo, con una pequeña cresta que corría a lo largo de la mitad del cráneo y que era más alta hacia la punta del hocico y más pequeña hacia los ojos. Los dientes, cerca de 26 pares en la madíbula superior y 25 en la inferior, eran delgados y numerosos, y se vuelven más cortos después del undécimo par, tanto al frente por la parte delantera como en la parte posterior, donde se convierten en completamente ausente en la parte posterior de la boca. Las vértebras cervicales eran largas, como los dedos de los pies, y no tenía el complejo de vértebras dorsales frontales fusionadas (el notarium), como se ha visto en otros pterosaurios. La envergadura del individuo fue estimada en 2.5 metros. Este género se ha descrito como muy similar a Gnathosaurus. David Unwin más tarde lo incluyó en Gnathosaurinae, una subfamilia de los Ctenochasmatidae.

Como Gnathosaurus, puede haber usado sus dientes delgados y estrechamente agrupados para filtrar comida del agua.

Véase también
 Anexo: géneros de pterosaurios

Referencias

Enlaces externos
 Huanhepterus en The Pterosauria (en inglés)

Pterosaurios de Asia
Pterosaurios del Jurásico
Ctenochasmatoidea

Huanhepterus


Jessica Ellen Cornish (f. 27. mars 1988), betur þekkt sem Jessie J, er ensk söngkona og lagahöfundur. Hún sló fyrst í gegn með laginu "Do It Like a Dude" undir lok 2010. Annað lagið hennar, "Price Tag" sem var flutt ásamt rapparanum B.o.B, náði fyrsta sæti á breska vinsældalistanum. Hún hafði áður skrifað lög fyrir Justin Timberlake, Alicia Keys og Christina Aguilera ásamt þess að hafa skrifað smellinn "Party in the USA" fyrir Miley Cyrus.

Útgefið efni

Breiðskífur
 Who You Are (2011)
 Alive (2013)
 Sweet Talker (2014)
 R.O.S.E. (2018)
 This Christmas Day (2018)

Stuttskífur
 iTunes Festival (2012)

Tilvísanir

Tenglar

Breskir söngvarar

Jessie J


Muški rukometni klub Ivanić (MRK Ivanić; Ivanić) je muški rukometni klub iz Ivanić-Grada, Zagrebačka županija. U sezoni 2017./18. klub je osvojio 9. mjesto u 1. HRL - Sjever.

O klubu
Klub je osnosvan na prijelazu 1951. i 1952. godine kao rukometna sekcija Sportskog društva "Ivanić", za muškarce i žene, koje su s vremenom postali zasebni klubovi. U početku je klub igrao veliki rukomet, te je bio sudionik Rukometne lige zagrebačkog podsaveza. Tadašnji mali rukomet je uveden u klub krajem 1952. godine, te ubrzo zamjenjue igranje velikog rukometa.
Za razliku od ženske ekipe, koja je bila uspješnija, muški klub je imao slabije rezultate. Uspon kluba počinje od sezone 2001./02. kada se klub natječe u 2. HRL, s izuzetkom sezone 2005./06. kada klub igra 3. HRL - Središte, koju i osvaja. 2006. goine se i otvara športska dvorana "Žeravinec". Klub je ranije nastupao na vanjskom igralištu u Sportskom parku "Zelenjak", ili u dvoranama u okolnim gradovima.
U sezoni 2012./13. osvaja  2. HRL - Zapad, te ulazi u 1. HRL koju odmah osvaja, te tako postaje hrvatski prvoligaš u Premijer ligi, u kojima nastupa u sezonama 2014./15. i 2015./16. Od sezone 2016./17. je član 1. HRL - Sjever.

Uspjesi
 1. HRL
 prvak: 2013./14.

Poznati igrači

Unutrašnje poveznice
 Ivanić-Grad
 ŽRK Ivanić

Vanjske poveznice
 mrk-ivanic.hr - službene stranice
 zrk-ivanić.hr, MRK Ivanić
 Muški rukometni klub Ivanić, facebook stranica
 sportilus.com, Muški rukometni klub Ivanić Ivanić-Grad
 furkisport.hr/hrs/, Ivanić, rezultati po sezonama
 rszz.info - Rukometni savez Zagrebačke županije, muški rukometni klub IVANIĆ

Izvori
 mrk-ivanic.hr, O nama , pristupljeno 30. kolovoza 2018.
 Marijan Flander i dr: Razvoj rukometa u Hrvatskoj : od prvih početaka do 1985. godine, Zagreb, 1986., UDK: 796.322(497.13)(091), str. 33-34, 145

Ivanić
Ivanić

MRK Ivanić Ivanić-Grad


Brzi teretni brod, prema Pomorskom zakoniku RH, putnički brod kojem je najveća brzina m/s jednaka ili veća od vrijednosti dobivene formulom: 3,7 ∇ 0,1667, gdje je ∇ istisnina na konstruktivnoj vodnoj liniji m3. Pod brzim teretnim brodom ne smatraju se neistisninski brodovi čiji je trup potpuno iznad površine zbog djelovanja aerodinamičkih sila generiranih površinskim efektom.

Izvori

Plovila

Brzi teretni brod


4. veljače
Prvi hrvatski ambasador u Bonnu Ivan Ilić predao vjerodajnice njemačkom predsjedniku Richardu von Wezsackeru.
Ambasador SR Njemačke dr. Hoorst Weisel predao u Zagrebu vjerodajnice predsjedniku Republike Hrvatske dr. Franji Tuđmanu.
Iz Vojvodine se dosada pod prisilom iselilo oko 12 000 Hrvata, a svaki dan ih još oko 150 stiže u Hrvatsku, izjavio predsjednik Zajednice izbjeglih Hrvata dr. Milan Bićanić.
Vođa Srpske demokratske stranke u Hrvatskoj dr. Jovan Rašković najavio u Beogradu povratak i obnovu rada SDS u Zagrebu, Splitu, Šibeniku i drugim hrvatskim gradovima, tvrdeći da je ta stranka sačuvala mostove prema hrvatskom narodu i da mu pruža ruku.

5. veljače
U 18 logora u Srbiji i 20 u Hrvatskoj koji se nalaze na okupiranim područjima zatočeno 4 500 Hrvata.
Snažna eksplozija oštetila bosansku stranu mosta na Savi između Slavonskog i Bosanskog Šamca, već mjesecima jedine cestovne i željezničke veze između Hrvatske i Bosne i Hercegovine.
Peticija žena Vukovara predana lordu Carringtonu, predsjedniku mirovne konferencije o Jugoslaviji, u zagrebačkom hotelu Esplanade.
U okupiranom Cavtatu kretanje stanovnika ograničeno na strogi gradski dio. Crnogorski rezervisti razorili i opljačkali sela Konavala. Zaposleni s aerodroma Tivat u Crnoj Gori opljačkali dubrovački aerodrom Ćilipi.
Na prostoru bivše Jugoslavije još se nisu stekli svi uvjeti za akciju mirovnih snaga UN, sažetak je najnovijeg izvještaja glavnog tajnika UN Boutrosa Ghalija.
U Lipiku počelo mučno otkopavanje lešina čistokrvnih lipicanaca iz lipičke ergele, koje su četnici pobili u listopadu prošle godine.

6. veljače
Između Hrvatske i Slovenije potpisan u Zagrebu ugovor o uspostavi diplomatskih odnosa, odnosno sporazum o gospodarskoj i financijskoj suradnji. Naše dvije države trebaju biti sastavni dio zapadnog svijeta, rekao tom prigodom predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman.
Turska priznala neovisnost Hrvatske, Makedonije i Bosne i Hercegovine, izjavio turski ministar inozemnih poslova Hikmet Ćetin.

7. veljače
Vijeće sigurnosti Ujedinjenih naroda prihvatilo rezoluciju broj 740, u kojoj se traži od glavnog tajnika UN da ubrza pripreme za mirovnu operacije plavih kaciga u bivšoj Jugoslaviji.
Kraljevina Belgija priznala Hrvatsku.
Vlada tzv. republike srpske krajine propisala način naseljavanja okupiranih zadarskih mjesta i poziva Srbe da usele u kuće protjeranih Hrvata.
Na mostu između Slavonskog i Bosanskog Broda prihvaćeno 55 od ukupno 64 zarobljenika s popisa koji je hrvatskoj strani ponudila okupatorska jugovojska. Prema sporazumu od 26. siječnja trebalo je biti pušteno iz srbijanskih logora 1.200 zarobljenika.

8. veljače
Republika Hrvatska i Sveta Stolica odlučile zajedničkim sporazumom uspostaviti međusobne diplomatske odnose na razini veleposlanstva i apostolske nuncijature.
Oko 55.000 Hrvata s područja Hrvatske zajednice Srednja Bosna izići će 29. veljače i 1. ožujka na referendum za neovisnu i suverenu Bosnu i Hercegovinu.
Hrvatska banijska sela Glinsko, Novo Češko Selo, Mala i Velika Solna ponovno gore. Neprijatelj ne pristaje na dolazak promatrača EZ na Baniju.

9. veljače
Samozvani krajinski vođe odupiru se dolasku mirovnih snaga UN zato što su bili organizatori pobune protiv hrvatske vlasti, rekao predsjednik Tuđman u intervjuu španjolskoj TV.
Mi inzistiramo da mirovne snage uđu u Hrvatsku, ali ne radi čuvanja granica nepostojeće krajine, već zbog mira, izjavio predsjednik Izvršnog odbora HDZ Stjepan Mesić.
Narod Banije i Korduna slaže se s dolaskom plavih kaciga, ali samo na granicu između Republike Hrvatske i republike srpske krajine, rekao u Beogradu na sjednici krnjeg Predsjedništva Jugoslavije Mile Paspalj, tzv. predsjednik skupštine tzv. republike srpske krajine.
Na temelju analiza, Hrvatska izgubila u ratu gotovo 19,000 goveda, 144,000 svinja, 213 konja i oko 5,000 ovaca, miljun peradi.... Sveukupna vrijednost ukradene stoke procijenjena na više od 37,3 milijuna DEM.

10. veljače
Vrhovno državno vijeće drži da tzv. Vanceov plan bitno zadovoljava zahtjeve Hrvatske postavljene od samog početka izbijanja ratnih sukoba te njegova provedba znači poraz srpske i armijske politike.
Talijanski ministar pravde Claudio Martelli dao nalog javnom tužitelju da istraži istinitost i zatraži odgovornost za rušenje helikoptera EZ, pri čemu su poginuli 4 Talijana, i jedan Francuz, promatrači EZ, koji je oborio MIG jugovojske.
Predsjednik Tuđman odlučno u intervjuu britanskom Guardianu ustvrdio da se Hrvatska neće odreći autoriteta nad srpskim enklavama ako tamo budu razmještene snage UN.

11. veljače
Vlada Republike Hrvatske prihvatila Rezoluciju br. 740 Vijeća sigurnosti i Vanceov plan.
Indija priznala hrvatsku putovnicu i opunomoćila svoju ambasadu u Beču da može izdavati vize za putnike s hrvatskom putovnicom.

12. veljače
Hrvatska i Makedonija međusobno se priznale kao samostalne i neovisne države.

13. veljače
Prvo zasjedanje hrvatskog Sabora nakon međunarodnog priznanje Republike Hrvatske.
Hrvatska podržava referendum u BiH i dogovor triju naroda, a u slučaju pozitivnog ishoda referenduma priznat će tu državu, izjavio potpredsjednik hrvatske Vlade dr. Mate Granić.

14. veljače
Hrvatski Sabor donio Deklaraciju o osudi političkog procesa i presude kardinalu dr. Alojziju Stepincu i osudio procese brojnim nevino osuđenim svećenicima i vjernicima od protunarodnog komunističkog režima. Donesena i Deklaracija o osudi uhićenja i umorstva dosljednog borca za hrvatsko državno pravo Andrije Hebranga.
Sudionici izvanrednog skupa predsjednika vlada radne zajednice Alpe-Jadran posjetili Sisak i šokirani razaranjima toga hrvatskog grada. Samo sisačka rafinerija bila meta 24 napada neprijateljskog topništva, pri čemu je izazvano 8 većih požara.
Dvanaest tisuća izbjeglih Iločana uputilo pismo uglednim svjetskim političarima u kojem traže njihovu pomoć da utječu na vladu Srbije da iseli Srbe iz njihovih kuća.
Prikupljeni dokazi o pobunjenim hrvatskim Srbima koji su palili i ubijali po obrovačkom kraju, a 6 obrovačkih dužnosnika optuženo za ratne zločine.
Vjekoslav Vidović razriješen dužnosti predsjednika Vrhovnog Suda Republike Hrvatske.

15. veljače
Otkriven još jedan srpski koncentracioni logor za Hrvate, koji se nalazi u aleksinačkim rudnicima, saznaje se iz pouzdanih izvora vojnika koji tamo prevoze hranu.
Zločinački napad četnika na jedno od najstarijih čeških naselja u Hrvatskoj - Ivanovo selo i Daruvar zapalio iskru i razbuktao otpor Čeha u širem daruvarskom području.
U općini Glina do temelja uništeno i opljačkano 37 sela u kojima su živjeli Hrvati, prognano 2.035 hrvatskih domaćinstava, potvrđena tragična smrt 72 civila, a oko 500 Hrvata srpski zločinci u Glini drže kao taoce, izjavio povjerenik za Glinu Vlade Hrvatske Marko Sremić.
Jedinica protuzračne obrane sisačkog područja dosad, prema službenim podacima, srušila više od 30 neprijateljskih zrakoplova.

16. veljače
Izvršni direktor organizacije za zaštitu ljudskih prava Helsinki Watch Jeri Laber uputio iz New Yorka pismo predsjedniku Srbije Slobodanu Miloševiću i v.d. saveznog ministra obrane i načelniku generalštaba generalu Blagoju Adžiću pismo u kojem traži da se objasne pogubljenja zarobljenih Hrvata u Baču (Vojvodina) i traži da se odmah prekinu pogubljenja zatvorenika a ubojice kazne.
Više od dvije trećine prognanika i izbjeglica (68,7 posto) iz okupiranih područja Hrvatske, prema anketi Instituta za primijenjena društvena istraživanja u Zagreb, drži da će im uskoro biti omogućen povratak kućama.
Hrvatski obavještajni izvori govore o novoj terorističkoj taktici kojom Srbija nastavlja rat protiv Hrvatske ubacivanjem vojnih diverzanata s lažnim dokumentima i hrvatskim odorama, a veza su im lojalni Srbi koji im pripremaju podatke za akcije.
Hrvatska želi mirnim putem ostvariti suverenitet na čitavom svom teritoriju. To ne znači da u ratu ne možemo pobijediti, ali nismo spremni izgubiti tisuće ljudi i uništiti zemlju, izjavio za New York Times ministar vanjskih poslova Hrvatske dr. Zvonimir Šeparović.

17. veljače
Predsjednik dr. Franjo Tuđman primio u Zagrebu generalnog konzula Ruske Federacije Jurija S. Girenka koji mu je predao notu o ruskom priznanju državne neovisnosti Republike Hrvatske.
Srpska narodna stranka istakla je na tiskovnoj konferenciji u Zagrebu da ne želi oprost zločincima i prihvaćanje kolektivne krivnje. SNS smatra da su ostvareni uvjeti za dolazak mirovnih snaga.
Osim Zadra topništvo jugovojske napalo i mjesto Preko na bliskom otoku Ugljanu, gdje je ranilo 12 ljudi okupljenih na glavnom trgu.
Demokratski savez Kosova upozorio javnost na masovno iseljavanje Hrvata iz Kosova. Pod srpskim pritiskom samo iz Janjeva od početka rata iselilo se više od 200 hrvatskih obitelji.

18. veljače
Između Hrvatske i Ukrajine uspostavljeni diplomatski odnosi na razini ambasada.
U Srbiji i privremeno zaposjednutim područjima Hrvatske ima ukupno 50 koncentracionih logora. U njima se nalazi 5.969 Hrvata i drugih nesrpskih građana, piše predsjednik saborskog odbora za ljudska prava Neven Jurica Amnesty International, Helsinki Watchu, Međunarodnoj helsinškoj federaciji i lordu Carringtonu.
Radnici za koje se osnovano sumnja, ili čak pouzdano zna da su svojim djelovanjem sudjelovali u teroru ili ratu protiv Republike Hrvatske, ne mogu se vratiti na svoja radna mjesta u Hrvatskoj, priopćuje Ministarstvo rada, socijalne skrbi i obitelji Vlade Hrvatske.

19. veljače
Potpisani sporazumi o uspostavi diplomatskih odnosa i ukidanju viza između Finske i Hrvatske.
Pravi razmjeri zločina koje su počinili pripadnici bivše JNA i srpskih neregularnih jedinica u Hrvatskoj bit će poznati tek nakon dolaska mirovnih snaga UN i povlačenja okupatorske vojske iz Hrvatske, stoji u pismu predsjednika Sabora dr. Žarka Domljana Boutrosu Ghaliju.
Podaci Helsinki Watcha o gaženju ljudskih prava u Hrvatskoj od JNA i srpskih paravojnih formacija pate od bitnog nedostatka: ne pravi se razlika između agresora i žrtve, niti se uzima u obzir da su dijelovi hrvatskog teritorija okupirani, reagira se u hrvatskim javnim glasilima.

20. veljače
Hrvatska i Norveška uspostavile diplomatske odnose.
U Ravnom kod Trebinja jugovojska i četnici pobili 30 ljudi, sve starije od 50 godina.
Škabrnju, najbogatije selo zadarske okolice, nakon što su opljačkali i razrušili, srpski teroristi preimenovali u Todorovo selo prema nekom četniku Todoru.

21. veljače
Ruski Generalni konzulat obavijestio Ministarstvo inozemnih poslova Hrvatske da za putovanje naših građana u Rusku Federaciju važe hrvatske putovnice.
Hrvatska vlada zahtijeva od svih međunarodnih subjekata puno poštovanje mišljenja arbitražne komisije Mirovne konferencije, prema kojem se granice Republike Hrvatske smatraju državnim granicama, prema međunarodnom javnom pravu.
Javno tužiteljstvo Osijek podnijelo zahtjev za provođenje istrage protiv 60 osoba koje su sudjelovale u ratu protiv Hrvatske.
U Dubrovniku ubijeno više od 120 nevinih ljudi, uglavnom civila, još 600 ranjeno, 30 000 ljudi je u progonstvu. Uništena su i mnoga kulturna dobra.
Pismo Helsinki Watcha Miloševiću i Adžiću: PRESTANITE UBIJATI HRVATE!

22. veljače
Njemački vicekancelar i ministar vanjskih poslova Hans Dietrich Genscher u jednodnevnom posjetu Hrvatskoj.
Policijska uprava u Sisku raspolaže dijelom podataka da su ruske novinare Viktora Nagina i Genadija Kurinova ubili pobunjeni hrvatski Srbi u selu Panjani.
Ni za jedan od slučajeva, koje u pismu predsjedniku Tuđmanu i u svom izvještaju navodi Helsinki Watch o navodnim zločinima Hrvata, ne postoje čvrsti činjenični dokazi već su oni utemeljeni na neprovjerenim iskazima pojedinaca, stoji u pismu Hrvatskog društva za zaštitu i promicanje ljudskih prava.
Zbog neproizvedenog plina i nafte na više od 80 naftnih bušotina na području okupiranog Đeletovca, INA - Naftaplin izgubio 40-50 milijuna maraka.

23. veljače
'Ostvarenje suverene i samostalne hrvatske države djelo je čitavog hrvatskog naroda. Ali mi možemo s punim pravom ustvrditi: to je ostvareno pod programskim vodstvom HDZ-a.' - rekao dr. Franjo Tuđman na proslavi druge obljetnice Prvog sabora Hrvatske demokratske zajednice.
U okupiranoj Petrinji minirana i srušena do temelja crkva Svetog Lovre.
Prema izvješću Svjetskog udruženja za zaštitu životinja (WSPA), od sredine studenoga 1991. u ratu u Hrvatskoj ubijeno 18.809 grla stoke, 143.784 svinje, 4.809 ovaca i koza, 213 konja, te 854.700 komada peradi. Posebno se spominje pokolj 120 lipicanaca u ergeli Lipik.

24. veljače
Predsjednik Zaklade za ljudska prava američkog Kongresa David Phillips osudio zvjerstva srpskih trupa počinjena u ratu protiv Hrvatske i pozvao SAD da priznaju Republiku Hrvatsku.
Ofenziva jugovojske i četnika na Skradin.
Andrija Andabak i Josip Magdić, iz Nuštra, od rujna prošle godine do potpisivanja primirja 3. siječnja, uništili 27 neprijateljskih tenkova i 2 oklopna transportera.
U Banja Luci proglašena Republika Srpska u BiH.

25. veljače
Svečanim činom, podizanjem hrvatske zastave, nekadašnja ratna luka jugomornarice i mornarički školski centar Lora kraj Splita i formalno ušli u sastav Hrvatske ratne mornarice.
Kninski korpus JA iskoristio europske promatrače za evakuaciju vojarni, zatim prekinuo s njima sve veze.
Četnici na novogradiškom ratištu uoči dolaska plavih kaciga skidaju kokarde i stavljaju petokrake.
Hrvatska vlada donijela zaključak o prestanku statusa prognanika onim osobama čiji je povratak u mjesto sasvim siguran. Procjenjuje se da bi trećina prognanika mogla svojim kućama.
Samoodređenje je Hrvatske za Europu, piše u Vjesniku dr. Franjo Tuđman.

26. veljače
U Ministarstvu unutarnjih poslova Hrvatske nije bilo diskriminacija, izjavio njegov ministar Ivan Vekić.
Neprijateljske provokacije na šibensko-skradinskom bojištu prerasle u ofenzivu širih razmjera.
Samozvani predsjednik nepostojeće općine Plaški Nikola Medaković priznao da je u okupiranom Saborskom za samo jedan dan razoreno 300 domaćinstava.
Osamdeset hrvatskih obitelji i pojedinaca morali pobjeći iz sela Morovića kod Šida ostavljajući imovinu četnicima.
Helsinki Watch uputio pismo Miloševiću i Adžiću u kojem upozorava na neprekidno narušavanje ljudskih prava na Kosovu i traži kažnjavanje ubojica i mučitelja.
U Glamoču mučki ubijen hrvatski liječnik dr. Alojzije Kelava od srpskog rezervista jugovojske Pere Vrakele iz sela Halapići kod Glamoča.
Lord Carrington smatra zahtjev Zagreba da se Albancima na Kosovu priznaju ista prava kao Srbima u Hrvatskoj nerealnim.

27. veljače
Podneseno stotinjak krivičnih prijava protiv obrovačkih četnika.
Nekadašnji načelnik centra državne sigurnosti u Karlovcu Milan Grba optužen za izvršenje ratnog zločina.
Indijski general dr. Satish Nambiar zapovjednik je mirovnih snaga UN na prostoru bivše Jugoslavije, odluka je glavnog tajnika UN Boutrosa Ghalija.

28. veljače
U zagrebačkoj policijskoj upravi uspjeli smo približno uskladiti nepovoljni omjer nacionalne pripadnosti djelatnika, koji je bio 1990. godine - 80 posto Srba prema 20 posto Hrvata, izjavio njezin načelnik Ante Devčić.
U Rijeci pokrenuta istraga protiv 40 osoba za koje se sumnja da su sudjelovale u genocidu u Saborskom.
Rat nije gotov dok cijela Hrvatska ne bude oslobođena, na to treba pripremiti hrvatske vojnike i pučanstvo, i ne treba imati iluzije da će UN riješiti naše probleme, izjavio Ivica Vrkić, pomoćnik zapovjednika Prve operativne zone.
Svi Hrvati iziđite na referendum o BiH, uputilo poziv Predsjedništvo HDZ BiH.
Pripadnici četničkog odreda Dušan Silni natjerali zarobljene mještane Lovasa kod Šida na minska polja.

29. veljače
Prvi dan referenduma za suverenu Bosnu i Hercegovinu, unatoč srpskim bombama i barikadama.
Europski promatrači na Peručkoj brani ustanovili velika oštećenja.
U Čanku kod Korenice obavljena ekshumacija žrtava četničkog zločina u prisutnosti predstavnika EZ.
U topničkom napadu jugovojske na Vinkovce poginule četiri a ranjeno devet osoba.
Njemački ministar vanjskih poslova Hans Dietrich Genscher zatražio od Srbije da poštuje granice i prava nacionalnih manjina.
Zamjenik američkog ministra za inozemne poslove Lawrence Eagleburger najavljuje, u intervjuu dnevniku USA Today, da bi SAD mogle uskoro priznati Hrvatsku i Sloveniju.

Izvori

1992/2

Kronologija Domovinskog rata: veljača 1992.


Sedlec (deutsch Selz, früher auch Selze) ist eine Gemeinde in Tschechien. Sie liegt sechs Kilometer westlich von Zliv und gehört zum Okres České Budějovice.

Geographie

Sedlec befindet sich rechtsseitig des Baches Soudný potok in der Zbudovská Blata, einem Teil des Budweiser Beckens. Gegen Norden liegen die Teiche Dvorský rybník und Mlýnský rybník u Sedlce, südöstlich der Volešek, im Süden der Vlhavský rybník im Westen der Hlvatatecký rybník. Südlich erhebt sich der Odměny (419 m) und im Südwesten der Na Štuntpíru (443 m). Am nordöstlichen Ortsrand verläuft die E 49/I/20 zwischen Budweis und Vodňany.

Nachbarorte sind Sedlecký Dvůr, Novosedly und Zbudov im Norden, Mydlovary im Nordosten, Plástovice im Osten, Pištín im Südosten, Vlhlavy und Němčice im Süden, Mahouš und Olšovice im Südwesten, Hlavatce und Podeřiště im Westen sowie Lékařova Lhota, Nová Hospoda und Malovičky im Nordwesten.

Geschichte
Archäologische Funde belegen eine frühzeitliche Besiedlung des Gemeindegebietes. Darunter sind Werkzeuge aus der Altsteinzeit, die mit einem Alter von 250.000 Jahren zu den ältesten Nachweisen menschlichen Lebens in Südböhmen gehören. Westlich des Dorfes wurde bei Meliorationsarbeiten eine aus 23 Objekten bestehende gut erhaltene vorzeitliche Siedlungsstätte aufgefunden, die während der späten Hallstattzeit, Latènezeit, jüngeren Römerzeit und der jüngeren Burgwallzeit bis ins 12. Jahrhundert bewohnt war. Die freigelegten zwölf Wohnhütten waren zum Teil in den felsigen Untergrund eingelassen und hatten Abmessungen von sechs mal vier Metern. Durch das Archäologische Institut Plzeň der ČSAV wurden u. a. Reste römischer Keramik und eines Knochenkammes sowie Schlacken aus der Eisengewinnung ausgegraben. Die Siedlung ist im Budweiser Becken einzigartig.

Die erste schriftliche Erwähnung der Feste Sedlec erfolgte im Jahre 1394 als Besitz der Brüder Albrecht und Mstich von Sedlec. Zu den nachfolgenden Besitzern gehörte u. a. Jan Řitka von Sedlec, ein Anhänger der Hussiten und während der Hussitenkriege Herr auf Prachatice. Später nannte sich das Geschlecht Sedletzky von Dub (Sedlečtí od Dubu). König Vladislav II. Jagiello gewährte Sedlec und acht weiteren Dörfern der Blata wegen der unfruchtbaren Böden besondere Privilegien.

In der Mitte des 16. Jahrhunderts kaufte Wilhelm von Rosenberg die Feste Sedlec mit dem Hof, der Brauerei und der Mälzerei und schloss sie 1563 an die Herrschaft Libiegowitz an. Im Jahre 1564 ließ der Verwalter der Rosenberger Güter, Jakob Krčín von Jelčany, die nicht mehr benötigte Feste abbrechen. Nachdem Adam II. von Neuhaus die Privilegien der nach Frauenberg untertänigen Dörfer der Vladislavská blata durch Erhebung des Waisengeldes beschnitt, kam es im April 1581 zu einer offenen Rebellion in der Blata, die blutig niedergeschlagen wurde. Nach dem Tod von Peter Wok von Rosenberg erbte 1611 zunächst sein Neffe Johann Zrinski von Seryn die Herrschaften Libějovice und Rosenberg. Als dieser 1612 verstarb fiel das Erbe an Johann Georg von Schwanberg. Nach der Schlacht am Weißen Berg wurden die Güter des Peter von Schwanberg durch Kaiser Ferdinand II. konfisziert, der sie 1620 seinem Feldmarschall Charles Bonaventure de Longueval überließ. Im Jahre 1784 wurde in einer strohgedeckten Chaluppe, die auch als Wohnung für den Lokalisten diente, eine Lokalkirche der Pfarre Němčice eingerichtet. 1801 verkaufte Johann Joseph von Buquoy die Allodialherrschaft Libějovice mit allem Zubehör an den Reichsfürsten Joseph II. zu Schwarzenberg. Nachdem die Bewohner des Dorfes mit Verweis auf ihre alten Privilegien die Zug- und Handarbeit für den Bau einer ordentlichen Kirche und Lokalie verweigerten, wurde die Lokalkirche im Jahre 1802 wieder aufgehoben. Zu Beginn des 19. Jahrhunderts entstand an der Budweiser Kaiserstraße eine kleine Kolonie jüdischer Handwerker und Händler. Im Jahre 1835 bestand Selz bzw. Selze aus 32 Häusern mit 187 Einwohnern; darunter waren auch die vier Israelitischen Häuser, in denen vier Familien lebten. Dem Dorf gegenüber befand sich auf der anderen Seite des Altbaches der herrschaftliche Meierhof (Sedlecký Dvůr); außerdem bestanden eine Mühle mit Brettsäge, eine Schule, ein Wirtshaus, eine herrschaftliche Fischknechtswohnung und eine Oberdrescherwohnung. Pfarrort war Němčice. Bis zur Mitte des 19. Jahrhunderts blieb Selz zu der den Fürsten Schwarzenberg gehörigen Allodialherrschaft Libiegowitz untertänig.

Nach der Aufhebung der Patrimonialherrschaften bildete Sedlec/Selz ab 1850 eine Gemeinde in der Bezirkshauptmannschaft Prachatice/Prachatitz. Im Jahre 1910 hatte Sedlec/Selz 216 tschechischsprachige Einwohner. Die jüdische Kolonie war in der Zwischenkriegszeit auf über 20 Personen angewachsen. Nach dem Münchner Abkommen und der daraus resultierenden Abtrennung des Bezirks Prachatitz verblieb Sedlec 1938 bei der "Resttschechei" und wurde dem Bezirk Písek zugeschlagen. Während der deutschen Besetzung wurden fast alle Bewohner der jüdischen Kolonie in Vernichtungslagern ermordet. 1943 erfolgte die Eingemeindung von Hlavatce. Diese wurde nach dem Ende des Zweiten Weltkrieges im Jahre 1945 aufgehoben und die Gemeinde zunächst wieder dem Okres Prachatice zugeordnet. 1948 wurde Sedlec Teil des neu gebildeten Okres Vodňany, der 1960 wieder aufgehoben wurde. Mit Beginn des Jahres 1961 erfolgte die Eingemeindung von Hlavatce, Lékařova Lhota, Plátovice und Vlhlavy (mit Malé Chrášťany); zugleich wurde die Gemeinde dem Okres České Budějovice zugeschlagen. Im Ortsteil Sedlec wurden in den 1980er Jahren etliche der typischen Blata-Häuser abgerissen, so dass nur noch eines aus dem Jahre 1832 erhalten blieb. Nach einem Referendum löste sich Hlavatce am 24. November 1990 wieder los und bildet seither eine eigene Gemeinde. Die Ortsteile Malé Chrášťany und Plástovice wurden 1995 zu dörflichen Denkmalschutzgebieten erklärt.

Gemeindegliederung
Die Gemeinde Sedlec besteht aus den Ortsteilen Lékařova Lhota (Bader Lhota), Malé Chrášťany (Klein Groschum), Plástovice (Plastowitz), Sedlec (Selz) und Vlhlavy (Wyhlaw), die zugleich auch Katastralbezirke bilden. Zu Sedlec gehören außerdem die Wohnplätze Nová Hospoda (Neu Wirtshaus) und Sedlecký Dvůr (Selzer Hof).

Sehenswürdigkeiten
 Neogotische Pfarrkirche des hl. Johannes von Nepomuk, errichtet 1860–1868
 Friedhof, angelegt auf dem Standort der Feste
 Barocke Nischenkapelle der hl. Dreifaltigkeit, südöstlich des Dorfes, sie entstand in der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts
 Gehöfte im Blata-Stil des südböhmischen Bauernbarocks mit großen Giebeln

Weblinks

 Präsentation auf selskebaroko.unas.cz
 Geschichte von Sedlec

Einzelnachweise

Ersterwähnung 1394

Sedlec u Českých Budějovic


O Partido Comunista (Marxista-Leninista) Português - PC(ml)P foi um partido marxista-leninista fundado em 1978 na Madeira, Portugal.

O partido era contra as ações do FLAMA.

Foram os sucessores da União Comunista para a Reconstituição do Partido (Marxista-Leninista) - UCRP(ml)

Referências

História de Portugal
Organizações políticas de Portugal


الديفهي، اللغة الديفهية، المحلديبية، أو المحلية، من . هي اللغة الرسمية في دولة المالديف وهي أيضاً اللغة الأم للشعب في جزيرة ماليكو التابعة للهند.

نصوص

مراجع

لغة ديفهي
لغات الهند
لغات جزر المالديف
لغات ذات رمز أيزو 1-639
لغات ذات رمز أيزو 2-639
لغات هندية آرية

اللغة الديفهية


Tumulus Anmatus (latin for "forbandet grav") er et italiensk black metal-band, dannet i 2005.

Medlemmer
 Thorns - trommer
 Gerion - leadguitar
 Tumulash - vokal, bas
 A. - rytmeguitar (2009 - )

Tidligere medlemmer
 MG4259 - trommer

Diskografi

Studiealbum
 2010: Ave Casus Mundi

Demoalbum
 2007: Unavngivet demo

Splitalbum
 2011: Anathema Ritualis (med Strix)

Eksterne henvisninger

Black metal-grupper
Musikgrupper fra Italien

Tumulus Anmatus


Krýningarbikarinn 1902, 1902 Copa de la Coronación eða Concurso Madrid de Foot-ball Association var spænsk knattspyrnukeppni sem haldin var í tilefni af krýningarathöfn Alfons 13. Spánarkonungs. Keppnin um Krýningarbikarinn var undanfari Konungsbikarsins sem hóf göngu sína árið 1903, en Spænska knattspyrnusambandið viðurkennir hana ekki sem upphafsár þeirrar keppni.

Fimm lið skráðu sig til keppni í mótinu sem leikið var með útsláttarfyrirkomulagi. Það voru Barcelona-félögin Espanyol og FC Barcelona, Real Madrid og New Foot-Ball Club, sem var skammlíft knattspyrnufélag frá Madríd og Bizcaya sem var úrvalslið skipað leikmönnum frá basknesku félögunum Athletic Club og Bilbao Football Club, en þau sameinuðust skömmu síðar.

Real Madrid sló Barcelona úr keppni í viðureign sem telst fyrsti innbyrðisleikur liðanna og komst þannig í úrslitaleikinn. Þar voru andstæðingarnir Bizcaya sem unnu stórsigra á Espanyol og New Foot-Ball Club. Baskneska liðið sigraði svo í úrslitaleiknum, 2:1. Dómari var Carlos Padrós, formaður Knattspyrnusambandsins og einn stofnenda Real Madrid, en hann var aðalhvatamaðurinn að mótinu.

Daginn eftir mættust Real Madrid og Espanyol í keppni um silfurverðlaunin og unnu þeir fyrrnefndu, 3:2.

Mótið þótti takast vel og varð kveikjan að Konungsbikarnum sem hóf göngu sína ári síðar.

Knattspyrna á Spáni

Krýningarbikarinn 1902


Alan Wilson Watts (Chislehurst, 6. siječnja 1915. - Mt. Tamalpais, Kalifornija, 16. studenoga 1973.) bio je engleski filozof, govornik i spisatelj poznat po svojim govorima i knjigama kojima je pokušao približiti  istočnjačku filozofiju  zapadu.

Rane godine
Rodio se je 6. siječnja 1915. godine u engleskom selcu Chislehurstu. Još je od malih nogu bio zainteresiran za azijsku literaturu, umjetnost i filozofiju (zanimanje potaknuto azijskim studentima njegove majke). Roditelj su njegov talent za pisanje prepoznali u mladim danima, te su ga ohrabrivali da piše. Otac ga je kroz djetinjstvo često vodio u lokalnu budističku zadrugu, gdje je Alan već u svojim tinejdžerskim godinama postao urednik te izdao svoju prvu brošuru "The Middle Way". Preselio se u New York 1938. godine kako bi proučavao zen. Za vrijeme drugog svjetskog rata je izdao knjigu "The Meaning of Happiness".

Srednje godine
Watts se nakon kratkog perioda u New Yorku preselio u Chicago. Tu se pridružio sjemeništu te 1944. postao anglikanski svećenik. U proljeće 1950. godine je napustio Crkvu, djelom zbog činjenice da više nije mogao pomiriti svoja budistička uvjerenja s dogmom Crkve. Novu Godinu je dočekao s poznatim mitologom Josephom Campbellom i skladateljem Johnom Cageom.

1951. godine preselio se u San Franciso, gdje je predavao na Američkoj akademiji za azijske studije. Predavanja su privukla veliku pažnju pa je Watts ubrzo počeo držati govore i u obližnjim kafićima. Proširio se i na radiovalove kada je 1953. prihvatio ponudu radijske postaje KPFA gdje je puštana njegova emisija "Way Beyond the West"  koju je kasnije preuzeo KPFK gdje je postala najduže puštana javna radijska emisija (preko 60 godina).

Kasne godine
Kasnih pedesetih je u SAD-u istočnjačka filozofija postala poznata u kontrakulturi. Watts je nakon izdavanja svoje knjige "O tabuu koji nam priječi da saznamo tko smo" postao poznat te je pozivan da predaje na brojnim sveučilištima. Nakon svojeg predavanja "Zen kosti" na Zenefitu, postao je poznata figura kontrakulturnog pokreta. Kasnih šezdesetih Watts je živio na brodu u Sausalitu. Brod je uskoro postao poznat pa se Watts preselio u kabinu na Tamalpaisu gdje je nastavio pisati. Kroz rane sedamdesete je nastavio putovati i predavati, rado se vraćajući u svoju planinsku kuću u kojoj je i umro 16. studenog 1973. godine.

Izvori

Britanski filozofi
Budizam

Alan Watts


Detlev Rünger (* 29. April 1955 in Hannover) ist ein deutscher Diplomat im Ruhestand. Zuletzt war er von 2019 bis 2021 Botschafter in Dänemark.

Leben
Nach dem Abitur studierte Rünger von 1974 bis 1981 Rechtswissenschaften und begann 1981 nach Abschluss der 2. Juristischen Staatsprüfung den Vorbereitungsdienst für den höheren Auswärtigen Dienst. Nach Abschluss der Laufbahnprüfung für den höheren Dienst 1983 fand er verschiedene Verwendungen in der Zentrale des Auswärtigen Amtes in Bonn und Berlin sowie an Auslandsvertretungen der Bundesrepublik Deutschland.

Von 2006 bis 2009 war er als Vortragender Legationsrat Erster Klasse Leiter des Krisenreaktionszentrums des Auswärtigen Amtes. Sein Nachfolger als Leiter des Krisenreaktionszentrums wurde Walter Johannes Lindner, der bisherige Botschafter in Kenia. Rünger wurde im Juli 2009 als Nachfolger von Roland Mauch, der in den Ruhestand trat, Botschafter in Norwegen. Von 2012 bis 2015 war er Botschafter in Österreich. Von 2015 bis 2018 war Rünger deutscher Generalkonsul in Atlanta. Von 2019 bis zum Eintritt in den Ruhestand war Rünger Botschafter in Dänemark.

Positionen

Als Botschafter in Norwegen sprach sich Rünger für einen Beitritt Norwegens zur Europäischen Union aus.

Weblinks

Einzelnachweise

Deutscher Botschafter in Norwegen
Deutscher Botschafter in Österreich
Deutscher Botschafter in Dänemark
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Träger des norwegischen Verdienstordens (Komtur mit Stern)
Deutscher
Geboren 1955
Mann

Detlev Rünger


بويرتو بكويريزو مورينو هو ميناء يوجد في أرخبيل غالاباغوس وهو يعتبر عاصمة لها والتي توجد ب الإكوادور.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لبويرتو بكويريزو مورينو:

توأمة
لبويرتو بكويريزو مورينو اتفاقيات توأمة مع:
 تشابل هيل

ملاحظات

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة غالاباغوس
جزر غالاباغوس
عواصم مقاطعات الإكوادور

بويرتو بكويريزو مورينو


Die Saison 2000/2001 ist die 26. Spielzeit der 2. Basketball-Bundesliga. Die reguläre Saison begann am 2. Oktober 2000 und endete am 21. April 2001.

Modus
Die Liga war vor Saisonbeginn in zwei Staffeln (Nord und Süd) von jeweils zwölf auf sechzehn Mannschaften aufgestockt worden. Dadurch entfiel eine sogenannte "Postseason" mit Auf- und Abstiegsrunden. Die reguläre Saison wurde im Modus "Jeder gegen Jeden" mit Hin- und Rückspiel gespielt. Die Meister der beiden Staffeln stiegen in die Basketball-Bundesliga 2001/02 auf, während die beiden jeweils schlechtesten Mannschaften der Abschlusstabelle in die jeweiligen Regionalligen abstiegen.

Saisonnotizen
 Absteiger aus der Basketball-Bundesliga 1999/2000 in die Südgruppe war der TV 1860 Lich, der durch den Aufsteiger und Nordmeister 2000 Oldenburger TB ersetzt wurde. Sportlich ebenfalls als Aufsteiger qualifiziert verzichtete der TuS Lichterfelde, Kooperationspartner des deutschen Meisters Alba Berlin, auf den Aufstieg und spielte in der Nordgruppe weiter. Der Südmeister 2000 Consors Falke Nürnberg bekam keine Lizenz für die erste Basketball-Bundesliga (BBL) und verblieb in der Südgruppe, so dass ratiopharm Ulm als sportlicher Absteiger in der BBL verbleiben konnte.
 Aufsteiger aus den Regionalligen waren in der Gruppe Nord SVD 49 Dortmund, SV Halle, UBC Münster, BG Wolfenbüttel, BG Zehlendorf und schließlich die Schwelmer Baskets, nachdem der TV 1864 Salzkotten seine Mannschaft vor Saisonbeginn aus der zweiten Liga zurückzog. Die Hannover Flyers hatten bereits während der Vorsaison ihre Mannschaft aus der Nordgruppe zurückgezogen und waren damit automatisch Absteiger gewesen.
 In die Gruppe Süd stiegen BBC Bayreuth, TSV 1883 Grünberg und die BSG Basket Ludwigsburg auf. Nachdem der Vorletzte der Vorsaison Bayern München auf einen Ligaverbleib verzichtete, rückte der Tabellenletzte und sportliche Absteiger TSV 1860 Ansbach nach und blieb in der Liga.
 Meister der 2. Basketball-Bundesliga wurden am Saisonende: SER Rhöndorf (Nord) und WiredMinds Tübingen (Süd).
 Die Meisterschaft in der Gruppe Nord entschied sich erst am letzten Spieltag, als der SER Rhöndorf, später Dragons Rhöndorf, den TSV Quakenbrück, später Artland Dragons, in der Halle der Artländer nach zweimaliger Verlängerung mit 100:97 besiegen konnte. Diese Meisterschaft war besonders umstritten, da im Vorfeld bekannt geworden war, dass die Rhöndorfer wegen fehlender Halleninfrastruktur das Aufstiegsrecht an den Regionalliga West-Meister Köln 99ers weiter zu verkaufen suchten.

Nord

Tabelle

1 Rhöndorf verzichtete auf den Aufstieg in die erste Basketball-Bundesliga zugunsten des Meisters der Regionalliga West Köln 99ers.

Süd

Tabelle

* Betroffene Mannschaften bekamen eine "Sternchen-Wertung" gemäß §46 Spielordnung und wurden damit bei Punktgleichheit im direkten Vergleich zurückgestuft.

Siehe auch
 Liste von deutschen Basketballmannschaften

Weblinks
 2. Basketball-Bundesliga
 German Basketball, Teams, Scores, Stats, News, Standing Second Division: Season 2000–2001 – Abschlusstabellen laut eurobasket.com (englisch)

Einzelnachweise

2000/01
Basketballsaison 2000/01

2. Basketball-Bundesliga 2000/01


Julius August Isaak Jolly (født 21. februar 1823 i Mannheim, død 14. oktober 1891 i Karlsruhe) var en tysk statsmand. Han var bror til Philipp von Jolly.

Jolly blev 1857 ekstraordinær professor i Heidelberg og 1861 ministerialråd i det badenske indenrigsministerium samt tillige universitetets repræsentant i første kammer. Han hørte til det nationalliberale parti og fulgte 1863 storhertugen til fyrstemødet i Frankfurt, hvor han affattede dennes erklæringer imod den stortyske politik. Da Baden juni 1866 stillede sig på Østrigs side, tog Jolly afsked, men blev en måned senere, efter Preussens sejr, indenrigsminister og februar 1868 desuden førsteminister. Som sådan gennemførte han den nye folkeskolelov, borgerligt ægteskab, ændringer i forfatningen og 1870 Badens indtrædelse i det nye tyske rige samt ledede derefter "Kulturkampen" imod det romersk-katolske præsteskab. September 1876 afgik han fra regeringen og blev præsident i overregnskabsretten. 1871—76 var han tillige medlem af det tyske forbundsråd.

Kilder

Politikere fra Tyskland
Ansatte ved Heidelbergs Universitet
Tyskere i 1800-tallet
Personer fra Mannheim

Julius Jolly (politiker)


Natalie Moszkowska () a fost o economistă socialistă care a contribuit semnificativ la teoria marxistă a valorii și crizei, la conceptul de capital de monopol și la interpretarea economică a cheltuielilor militare.

Biografie
Natalie Moszkowska s-a născut la 1 mai 1886 la Varșovia. Fiică a lui Alexander Moszkowski și a Evelinei Juhwihler. În jurul anului 1900, ca rezultat al persecuției din partea guvernului țarist, a emigrat din Imperiul Rus în Elveția, unde și-a început studiile la Universitatea din Zurich. La 18 iulie 1914, ea a obținut titlul de doctor oeconomiae publicae a Universității din Zurich sub conducerea lui Heinrich Sieveking. Tema tezei de doctorat a N. Moszkowska a fost "băncile de economii ale muncitorilor din industriile cărbunelui și oțelului din Polonia" . Așa cum se precizează în teza sa, ea a lucrat pe baza documentelor ruse, la care a avut acces în timpul ultimei sale șederi în Regatul Poloniei în 1911. La sfârșitul anului 1918, în contextul Revoluției din octombrie din 1917 și "Revoluției din noiembrie" 1918, care s-a extins apoi în Germania, autoritățile elvețiene suspectează că Natalie Moszkowska este un "agitator în numele bolșevismului" .  Întrucât Moszkowska și Leiba Chaim Kaplan au stat mai mult decât se așteptau autoritățile la hotelul din Alpi din Weesen-Amden, Elveția, poliția cantonală din St. Gallen a fost însărcinată să monitorizeze această "pereche rusească", care "primea frecvent corespondență recomandată".

În 1923, Natalie Moszkowska s-a mutat la Zurich, unde a lucrat ca tutore și a scris pentru presa sindicală și socialistă. Nu a fost căsătorită. A publicat trei cărți și numeroase articole și a fost implicată activ în dezbaterile privind chestiunile economice din cadrul Partidului Socialist Elvețian. De asemenea, a menținut contacte din Zurich cu comunitatea științifică internațională (de exemplu, cu Maurice Dobb , Adolf Lowe sau Edgar Salin). A murit pe 26 noiembrie 1968.

Lucrări principale

Das Marxsche System (1929)

Prima carte, după teza sa, a Dr. Natalie Moszkowska, sistemul Das Marxsche System. Ein Beitrag zu dessen Ausbau (Sistemul marxist. O contribuție la extinderea sa), a fost publicată în 1929 de către editorul berlinez Robert Engelmann. Prima parte a cărții începe cu apărarea teoriei valorii muncii într-o perspectivă foarte asemănătoare cu cea a lui Ladislaus von Bortkiewicz, folosind un număr neobișnuit de mare de exemple numerice de transformare a valorilor în prețuri de producție.

Asemănările cu Bortkiewicz sunt, de asemenea, evidente în a doua parte a cărții, unde critică tratamentul lui Marx cu privire la declinul ratei profitului din volumul III al "Capitalului". Potrivit argumentărilor Nataliei Moszkowska, capitaliștii nu vor introduce o mașină nouă dacă economisesc cel puțin o forță de muncă remunerată pe cât costă să o producă. În acest sens, toate progresele tehnologice sporesc productivitatea muncii; efectul acestora asupra ratei profitului depinde de creșterea productivității prin creșterea cantității de mijloace de producție per lucrător. Moszkowska are meritul deosebit de a fi descris (deși cu o analiză tehnică defectuoasă) ceea ce va fi mai târziu cunoscut sub numele de teorema Okishio: inovațiile viabile care reduc rata profitului sunt asociate cu o creștere reală a salariilor. Ea concluzionează că teoria reducerii ratei profitului nu trebuie interpretată ca o predicție istorică, ci ca o rată a relațiilor funcționale ale plusvalorii și ale ratei profitului. Această teorie  putea fi numită și "legea căderii ratei profitului" sau "legea creșterii tendinței ratei de exploatare" și, de fapt, este cea de-a doua tendință care a predominat.

În cea de-a treia parte a cărții sale, Moszkowska aplică aceste concluzii asupra teoriei crizelor, respingând modelul ratei de profit conținute în volumul III al "Capitalului" și contrazicând, de asemenea, ideea că disproporțiile dintre diferitele ramuri ale producției ar fi cauza principală a ciclului economic. Dacă într-adevăr există o disproporție fundamentală în economia capitalistă, spune ea, este în domeniul distribuției. O parte din profiturile excesive favorizează supra-acumularea de capital și dă naștere unor crize de consum redus, în timp ce, dacă salariile reale cresc rapid odată cu scăderea șomajului, scăderea profitabilității care rezultă va pune capăt prosperității. Pentru Moszkowska, lipsa de consum este cea mai bună explicație.

Zur Kritik moderner Krisentheorien (1935)

În cea de-a doua carte, Zur Kritik Moderniser Krisentheorien (Critica teoriilor moderne ale crizelor), publicată în 1935, Natalie Moszkowska critică teoriile crizelor enunțate de alți autori socialiști germani și austrieci Adolph Lowe, Emil Lederer, Henryk Grossmann, Otto Bauer și Gustav Landauer.

În critica sa, Moszkowska susține că este necesar ca salariile să țină pasul cu creșterea productivității muncii, adică ponderea salariilor să rămână constantă, astfel încât echilibrul macroeconomic să fie menținut. Ea revine, în egală măsură, la progresul tehnic, un subiect deja dezvoltat în cartea sa anterioară, pentru a afirma cu convingere că acesta este sinonim cu creșterea ratei profitului. Cartea menționează, de asemenea, perioada de depresie care a afectat atunci toată lumea, unde plusvaloarea ar trebui să crească și mai rapid din cauza diferenței de ajustare a prețurilor: salariile monetare și prețurile materiilor prime scad mai repede decât prețurile produselor fabricate.

În această a doua carte, Natalie Moszkowska este pe deplin implicată în teoria subconsumului, pe care o folosește pentru a explica declinul capitalismului:"Dacă diferența dintre producție și consum se extinde dincolo de un anumit punct și dacă lipsa consumului ajunge într-o anumită măsură, pauperizarea relativă devine absolută. Producția scade, muncitorii sunt aruncați în stradă. În timp ce capitalismul clasic a fost caracterizat de o sărăcie relativă, capitalismul modern este o pauperizare absolută, iar această sărăcire absolută, insuportabilă pe termen lung, este un declin mare al capitalismului".Marea depresiune din 1930 este o certitudine și pentru Natalie Moszkowska. Această a doua carte marchează un punct de cotitură în modul ei de gândire și tot ceea ce sugerează ea anticipează apariția viitoare a unei crize permanente a capitalismului, din cauza creșterii decalajului dintre consum și producție .

Zur Dynamik des Spätkapitalismus (1943)
În cea de-a treia carte, Zur Dynamik de Spätkapitalismus (Dinamica capitalismului târziu), Natalie Moszkowska își continuă criticile privind tendința de scădere a ratei profitului, revenind la două abordări ale crizelor, sub-acumularea și supra-acumularea. În opinia sa, sub-acumularea este compatibilă cu teoria contemporană a ciclurilor și cu analiza volumului III al "Capitalului" lui Marx ca o lege "naturală" sau "veșnică" a capitalismului. Cu toate acestea, conform N. Moszkowska, economia politică marxistă ar trebui să se concentreze asupra legilor "sociale" și "istorice", cum ar fi supra-acumularea (care este doar un alt nume pentru consumul redus).

Moszkowska continuă cu o analiză a problemei cheltuielilor accidentale (sau a deșeurilor), care este doar o modalitate de a elimina decalajul dintre producția societății și consumul acesteia, prin utilizarea abuzivă a resurselor (în principal din cauza importului sau dumping-ului exporturilor), în special cheltuielile pentru armament, precum și costurile enorme economice și sociale ale războiului. Ea concluzionează că liberalismul burghez și reformismul social-democrației nu mai sunt viabile și că singurele alternative ale socialismului sunt acum fascismul, imperialismul și războiul .

Lista publicațiilor

Lucrări
 Moszkowska, N. (1917). Arbeiterkassen an den privaten Berg- und Hüttenwerken im Königreich Polen: ein Beitrag zur Geschichte der Wohlfahrtseinrichtungen der Arbeitgeber. Stuttgart: Dietz Nachf. (Publicarea tezei sale de doctorat din 1914).
 Moszkowska, N. (1929). Das Marxsche System: ein Beitrag zu dessen Ausbau. Berlin: Engelmann, H. R.
 Moszkowska, N. (1935). Zur Kritik moderner Krisentheorien. Prag: Neuen Weltbühne.
 Moszkowska, N. (1943). Zur Dynamik des Spätkapitalismus. Zürich: Der Aufbruch.

Articole selectate
 Moszkowska, N. (1933). Kapitalnot oder Absatznot?. Rote Revue: sozialistische Monatsschrift, 31: 308-312.
 Moszkowska, N. (1938). Zum Problem der Wert- und Preisrechnung - eine Erwiderung [betr. Emil J. Walter].
 Moszkowska, N., Brügel, J.W. (1951). Kapitalismus nach den Weltkriegen. Rote Revue: sozialistische Monatsschrift, 30: 461-466.
 Thürig, W., Moszkowska, N. (1952). Der alte und der neue Faschismus. Rote Revue: sozialistische Monatsschrift, 31: 14-20.
 Brügel, J.W., Moszkowska, N. (1952). Wer hat den Kapitalismus gerettet? Rote Revue: sozialistische Monatsschrift, 12: 76-83, 288.
 Moszkowska, N. (1952). Das kapitalistische Endstadium. Rote Revue: sozialistische Monatsschrift, 31: 145-154.
 Miville, C., Moszkowska, N., V.G. (1952). Wer treibt zum Krieg? Rote Revue: sozialistische Monatsschrift, 31: 245-250.
 Moszkowska, N. (1952). Oekonomische und politische Auswirkungen der Rüstungen. Arbeit und Wirtschaft, Vienna, 6.Jg./Nr. 3.
 Moszkowska, N., Zajfert, T., Bührer, J. (1954). Kleinhaltung des Massenkonsums und wirtschaftliche Entwicklung. Rote Revue: sozialistische Monatsschrift, 33: 116-123, 137-140, 165-168.
 Moszkowska, N. (1955). Hemmnisse der demokratischen Entwicklung. Der öffentliche VPOD-Dienst, 48.
 Moszkowska, N. (1955). Kreditinflation und Teuerung. Rote Revue, 34: 30-39.
 Moszkowska, N. (1958). Kapitalistische Wirtschaftswunder, Gewerkschaftliche Monatshefte, 9(4): 224-228.
 Moszkowska, N. (1959). Das Krisenproblem bei Marx und Keynes. Schmollers Jahrbuch für Gesetzgebung, Verwaltung und Volkswirtschaft, 79(6): 665-701.
 Moszkowska, N. (1960). Erwartung und Wirklichkeit, Periodikum für Wissenschaftlichen Sozialismus, 16: 5-16.
 Moszkowska, N. (1963). Wandlung der Methode und des Erkenntnisobjektes der Nationalökonomie. Schmollers Jahrbuch für Gesetzgebung, Verwaltung und Volkswirtschaft, 83(3): 269-293.
 Moszkowska, N. (1965). Methodologischer Subjektivismus in der Nationalökonomie. Schmollers Jahrbuch für Gesetzgebung, Verwaltung und Volkswirtschaft, 85: 513-524.

Arhiva
Arhivele lui Natalie Moszkowska pot fi găsite la Arhivele Sociale Elvețiene din Zurich (latura: Ar 121), unde există multe texte dactilografiate adnotate (articole și lucrări publicate sau nepublicate), precum și câteva scrisori și inserturi pentru promovarea operelor sale [11]. Alte documente referitoare la Natalie Moszkowska sunt păstrate în arhivele Partidului Socialist Elvețian, care se află în aceeași instituție (latura: Ar 1).

Note

Nașteri în 1886
Decese în 1968
Nașteri pe 1 mai
Decese pe 26 noiembrie
Economiști din secolul al XX-lea
Marxiști
Oameni din Varșovia

Natalie Moszkowska