Die Volksbank Raiffeisenbank eG (VReG) ist eine Genossenschaftsbank mit Sitz in Itzehoe in Schleswig-Holstein. Ihr Geschäftsgebiet erstreckt sich über die Kreise Steinburg, Stormarn und Herzogtum Lauenburg, die Städte Norderstedt im Kreis Segeberg und Hohenwestedt im Kreis Rendsburg-Eckernförde, sowie über die Vierlande und den Hamburger Stadtteil Bergedorf.

Organisationsstruktur
Die Volksbank Raiffeisenbank eG ist eine Genossenschaftsbank. Rechtsgrundlagen sind das Genossenschaftsgesetz und die durch den Aufsichtsrat erlassene Satzung. Organe der Volksbank Raiffeisenbank eG sind der Vorstand und der Aufsichtsrat.

Geschäftsausrichtung und Geschäftserfolg
Die Volksbank Raiffeisenbank eG betreibt das Universalbankgeschäft. In der Genossenschaftsbanken-Rangliste 2021 nimmt sie Platz 68 von insgesamt 770 Genossenschaftsbanken ein. Im Verbundgeschäft arbeitet die Volksbank Raiffeisenbank eG mit der R+V Versicherung, der Bausparkasse Schwäbisch Hall, der DZ BANK AG und der Union Investment zusammen.

Geschichte
Am 19. November 1868 gründeten 95 Itzehoer Bürger den Itzehoer Kreditverein eG. Die Eintragung in das Genossenschaftsregister erfolgte am 22. Januar 1869 unter der Firma Itzehoer Kreditverein e.G.

Die heutige Volksbank Raiffeisenbank eG ist im Wesentlichen ein Zusammenschluss der Volksbank eG und der Raiffeisenbank eG, welche beide ihren Sitz in Itzehoe hatten.

Seit 2007 führt das Institut die Bezeichnung Volksbank Raiffeisenbank eG.

Die Bank hat im Jahre 2018 mit der Norderstedter Bank fusioniert.

Eine weitere Fusion erfolgte 2021: ein Zusammenschluss mit der Raiffeisenbank Ratzeburg und der Volksbank Raiffeisenbank Bad Oldesloe.

Literatur
 Itzehoer Volksbank e.G.m.b.H.: 1868-1968 100 Jahre Itzehoer Volksbank. Papierdruck, Itzehoe 1968

Weblinks
 Website der Volksbank Raiffeisenbank eG

Einzelnachweise

Itzehoe
Unternehmen (Itzehoe)
Friedrich Wilhelm Raiffeisen als Namensgeber

Volksbank Raiffeisenbank Itzehoe


HMS Sheffield is a Type 22 frigate originally in service with the British Royal Navy. Initially it was meant to be called Bruiser but was named Sheffield in honour of the previous , a Type 42 destroyer sunk in the Falklands War. Entering service in 1988, Sheffield served with the Royal Navy until 2002. In 2003, the vessel was acquired by the Chilean Navy and renamed Almirante Williams. The frigate is currently in service with the Chilean Navy.

History
Sheffield was launched on 26 March 1986, by Swan Hunter, Tyne and Wear, United Kingdom, and named by Mrs Susan Stanley, wife of the then Armed Forces Minister. The ship was commissioned at Hull on 26 July 1988. Several crewmen of the previous Sheffield were at the launch. A specially minted Sheffield coin was placed in the keel at the keel-laying ceremony on 29 March 1984.

In late 1998, Sheffield provided assistance after Hurricane Georges, visiting the island of St Kitts and also saved a Honduran woman who had been swept out to sea from her home by the force of Hurricane Mitch.

Sheffield attended the August Bank Holiday 28–30 August 1999 Navy Days at HMNB Devonport, berthed with , , , , , , , ,  and RFA Argus.

May 2000 saw Sheffield deployed on an eight-week deployment into the Baltic Sea, which included a two-week BALTOPS 2000 – France, Germany, Sweden, Denmark, United States, Poland, Estonia, Lithuania, Latvia and the Netherlands all contributed ships to the exercise, which involved aspects of search and rescue as well as military joint exercises. Sheffield later visited Kiel, then Gdynia, the Twin city of Plymouth, with the Lord Mayor of Plymouth before visiting St. Petersburg in Russia.  Sheffield visited Kotka in Finland before Klaipėda in Lithuania, as the first major British warship to visit the city. Sheffield returned home on 26 July.

8 February 2001 saw Sheffield, under Commander Simon Williams, deployed to the Caribbean for a six-month deployment. Sheffield was deployed to assist the United States Coast Guard, Dutch, French and Venezuelan navies in anti-drug operations and exercises. There were visits to the US as well as Barbados, Trinidad, Antigua, St Lucia, Curaçao and the Bahamas. Sheffield took part in Exercise Tradewinds, which promoted interoperability between coastguards and law enforcement agencies in the area. Other ships in the exercise included  and RFA Gold Rover.

5 February 2002 saw Sheffield deployed to the Standing Naval Force Mediterranean to replace . The mission was anti-terrorism by monitoring merchant shipping. There were also visits to Turkey, Sicily, Crete, Spain and Algiers. Sheffield was the flagship of Commodore Angus Somerville.  Tuesday 26 February saw Sheffield assist the Spanish submarine , whilst participating in the exercise DOGFISH 2002. The submarine needed medicines for a sailor whilst in the Ionian Sea.

On 11 October 2002 Sheffield visited Kingston upon Hull one last time so that she could be visited by the people of her namesake city of Sheffield.

Sheffield was decommissioned on 4 November 2002. After 14 years service, which included providing humanitarian assistance to Nicaragua and Honduras after Hurricane Mitch (which earned her the Wilkinson Sword of Peace along with ), the Strategic Defence Review of 1998 (updated 2001) saw the end of her career.

Chilean service

Sheffield was sold to Chile on 4 September 2003 and renamed Almirante Williams in honour of Juan Williams Rebolledo.  She received a major refit in 2008, which saw her weapons fit change to:-
 1 x 76mm gun
 2 x 20mm Oerlikon cannon
 8 x Harpoon anti-ship missiles
 2 x Barak 1 point defence systems
 2 x triple 324mm ASW torpedo tubes
 Embarkation of 1 x SH-32 Cougar ASW helicopter

The new equipment was retrieved from decommissioned County-class destroyers.

Notes

References
 HMS Sheffield Type 22 Frigate (Batch 2A) guide. Directorate of Public Relations (Royal Navy). Printed in UK for HMSO by Roman Press Ltd, Bournemouth. Crown Copyright 1994, London.
 Devonport Navy Days guide 1999

Further reading
  .

External links

 HMS Sheffield Association Website
 Sources for the study of HMS Sheffield, Sheffield City Council's Libraries and Archives

1986 ships
Type 22 frigates of the Royal Navy
Ships built by Swan Hunter
Ships built on the River Tyne
Type 22 frigates of the Chilean Navy

HMS Sheffield (F96)


Duisburg, Almanya'nın kuzeybatısında, Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde Düsseldorf iline bağlı bir kenttir.

Konum

Ren ve Ruhr ırmaklarının birleştiği noktada yer alır. Ren-Herne Kanalıyla Kuzey Denizindeki Alman limanlarına ve Dortmund üzerinden Dortmund-Ems Kanalına bağlanır. Nüfusu, Nisan 2006 itibarıyla 500.131'dir. Yaklaşık 150.000 yabancı kökenlinin ikamet ettiği bu kentte 60.000'den fazla Türk kökenli insan yasamakta. Böylelikle Duisburg Almanya'da Berlin, Köln ve Hamburg kentlerinden sonra en çok Türk'ün yaşadığı şehirdir.

Tarihçe

Romalıların Castrum Deutonis olarak andığı kente, 740'ta Frank krallarının yönetim merkezlerinden biri olarak Diuspargum adı verildi. 1129'da berat alarak imparatorluk kenti olduktan sonra, 1290'da Kleve kentine, 1614'te de Kleve ile birlikte Brandenburg'a bağlandı. Felemenk bağımsızlık savaşları ve Otuz Yıl Savaşları (1618-48) sırasında ağır yıkıma uğrayan Duisburg, bir Protestan üniversitesinin merkezi olarak 1655-1818 arasında eski canlılığına yeniden kavuştu.

Sanayileşmeden günümüze

Duisburg'un bugünkü önemi, 1880'den sonra gerçekleşen sanayileşmeye ve 1905'te limanıyla birlikte Ruhrort ve Meiderich, 1929'da da başlıca sanayi bölgesi Hamborn, Hochfeld, Neudorf ve Duissern yerleşmelerinin kent sınırları içine alınmasına dayanır. 1921-25 arasında Belçika kuvvetlerinin işgali altında kalan kent, 1929'dan 1934'e değin Duisburg-Hamborn olarak anıldı. Çevresindeki merkezlerle birleştikten sonra dünyanın en büyük iç limanlarından ve Batı Avrupa'nın önde gelen demir ve çelik merkezlerinden biri durumuna geldi. 1975'te Rheinhausen, Homberg-Niederrhein, Rumeln-Kaldenhausen ve Walsum'un katılmasıyla sınırları daha da genişledi.

Görülmeye değer yerleri

Kent merkezi Burgplatz'ın daha önce bir Frank sarayının ve Töton Şövalyeleri merkezinin (1253) bulunduğu yeri kaplamasına karşın, Duisburg'un sanayileşme öncesi geçmişinden geriye çok az iz kalmıştır. II. Dünya Savaşı'ndaki yıkımdan kurtularak ayakta kalan yapılar arasında haritacı Gerardus Mercator'un mezarının bulunduğu, 14. yüzyıldan kalma Gotik Salvatorkirche (Salvator Kilisesi) ve Hamborn'da bulunan 12. yüzyıldan kalma, romanesk üslupta bir arkadlı avlusu olan Premontre tarikatına ait manastır kilisesi sayılabilir. Kentte belediyeye ait yapıtların korunduğu müzelerin (Lehmbruck Müzesi heykelci Wilhelm Lehmbruck'un anısına kurulmuştur) yanı sıra, yerel tarih müzeleri ve Almanya'nın en büyük akvaryumunun yer aldığı bir hayvanat bahçesi vardır.

Eğitim

1972'de öğretmen ve teknik yüksekokullarının birleştirilmesiyle bir Gesamthochschule (üniversite düzeyinde ileri teknik eğitim veren kurum) açılmıştır.

Ekonomi

Kömür ve demir çelik merkezi olan Duisburg'da ağır makineler, kimyasal maddeler, dokuma, ağaç ve metal ürünleri de üretilir. Ren üzerindeki Duisburg-Neuenkamp Köprüsü (350 m) dünyanın en uzun makaslı köprülerinden biridir.

Duisburg'da faaliyet gösteren önemli kuruluşlar
 Franz Haniel
 Klöckner-Werke
 König-Brauerei
 RheinfelsQuellen H. Hövelmann
 Deutsche Steinkohle AG
 Thyssen Krupp AG
 Hüttenwerke Krupp Mannesmann
 Mittal Steel
 Deutsche Bahn
 Deutsche Post
 Rhenus
 alltours Flugreisen GmbH
 Makita
 Norske Skog
 Siemens
 Hitachi

Kardeş şehirler

  Portsmouth, İngiltere (1950)
  Calais, Fransa (1964)
  Vuhan, Çin (1982)
  Vilnius, Litvanya (1985)
  Gaziantep, Türkiye (2005)
  Perm, Rusya (2007)
  San Pedro Sula, Honduras (2008)
  Lomé, Togo (2010)
  Fort Lauderdale, ABD (2011)
  Krıvıy Rih, Ukrayna (2023)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Belediyenin Web Sitesi
 Duisburg StadtPanoramen  - Panoramik Fotoğraflar
 Duisburg Şehir Haritası
 Duisburg-Essen Üniversitesi
 Duisburg Turizm Enformasyon Sayfaları
 Duisburg Hayvanat Bahçesi
 2005'te Duisburg'da yapılan World Games
 MultiMap'te Duisburg

Kuzey Ren-Vestfalya'daki şehirler
Hansa Birliği üyeleri
Özgür imparatorluk şehirleri

Duisburg


An Spathiphyllum cuspidatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Spathiphyllum cuspidatum in nahilalakip ha genus nga Spathiphyllum, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Spathiphyllum

Spathiphyllum cuspidatum


Nogometni klub Domagoj  (NK Domagoj; Domagoj; Domagoj Konjsko) je bio nogometni klub iz Konjskog, općina Klis, Splitsko-dalmatinska županija.

O klubu
Klub je osnovan 8. prosinca 1969. godine, a registriran je 29. siječnja 1969. godine. Uglavnom se natjecao u Prvenstvu NSO Split, odnosno Splitskoj ligi. Krajem 1990.-ih djelovanje kluba zamire, te se više ne natječe.

Uspjesi

Pregled po sezonama

 :Kategorija:Hrvatska nogometna natjecanja po sezonama (od 1991./92.)

Poveznice
 Konjsko

Izvori
 nszsd.hr, O savezu, str. 11, preuzeto 15. lipnja 2018.
 Jurica Gizdić: Iz povijesti sporta solinske prodoline, Solin, 2006., , str. 91
 Jurica Gizdić: 90 godina Splitsko-dalmatinskog nogometnog saveza, Split, 2010., , str. 199
 Franjo Frntić i dr: Sto godina nogometa u Hrvatskoj : 1880-1980, Zagreb, 1983., str. 116-117
 Dušan Marović, Andrija Križević-Drina: Šest decenija Nogometnog saveza općine Split : 1920 - 1980, Split, 1980., str. 105

Domagoj
Domagoj

NK Domagoj Konjsko


(26328) Litomyšl, denumire internațională (26328) Litomysl, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
26328 Litomyšl este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Miloš Tichý și Zdeněk Moravec
. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,28 ua, o excentricitate de 0,22 și o înclinație de 6,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 26001-27000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

26328 Litomyšl


Skovgaard er flertydigt:

Efternavn:

 Andreas Skovgaard (født 1997), dansk fodboldspiller
 Carl Axel Skovgaard-Petersen (1866 – 1955), dansk præst og forfatter
 Georgia Skovgaard (broderer) (1828 – 1868), dansk broderer (Georgia Marie Luise Skovgaard, født Schouw)
 Georgia Skovgaard (væver) (1893 – 1973), dansk gobelinvæver, datter af Joakim Skovgaard
 Hans Georg Skovgaard (1898 – 1969), dansk arkitekt, søn af Niels Skovgaard
 Hans-Ole Skovgaard (1937 – 2002), dansk civilingeniør
 Henrik Skovgaard (født 1963), dansk journalist og tv-vært
 Inge Skovgaard-Petersen (1932 – 2015), dansk historiker
 Ingrid Skovgaard (Ingrid Elisabeth Skovgaard Raben) (1938 – 2013), tidligere seminarielærer, talepædagog og DR-medarbejder
 Jakob Skovgaard-Petersen (født 1963), dansk religionshistoriker og søn af Inge og Vagn Skovgaard-Petersen
 Joakim Skovgaard (1856 – 1933), dansk billedkunstner, maler, billedhugger, søn af P.C. Skovgaard
 Johan Thomas Skovgaard (1888 – 1977), dansk maler, søn af Joakim Skovgaard
 Karsten Skovgaard (Karsten Skovgaard Madsen) (født 1961), dansk guitarist, sanger og sangskriver
 Lone B. Skovgaard, er skønlitterær forfatter
 Morten Skovgaard Danielsen (1967 – 2009), dansk komponist
 Niels Skovgaard (1858 – 1938), dansk maler og billedhugger, søn af P.C. Skovgaard
 P.C. Skovgaard (1817 – 1875), dansk landskabsmaler
 P.N. Skovgaard (1783 – 1838) dansk litterat
 Susette Skovgaard, (gift Holten) (1863 – 1863), dansk maler og keramiker, datter af P.C. Skovgaard
 Tommy Skovgaard (1928 – ?), dansk bokser i sværvægtsklassen
 Troels Skovgaard (født 1957), dansk guitarist, sanger, sangskriver og producer
 Vagn Skovgaard-Petersen (1931 – 2006), dansk historiker

Se også:

 Skovgaard Museet i Viborg
 Skovgårdsparken

 Skovgårde (flertydig)
 Skovsgård (flertydig)

Skovgaard


A Semana Crioula Internacional de Bagé é um evento cultural e esportivo criado em 1972 com o objetivo de fomentar o turismo na cidade de Bagé e reunir os Centros de Tradições Gaúchas em uma única festa.

Trata-se de festa gaúcha popularmente chamada de rodeio crioulo com diversas competições campeiras e artísticas, dentre as quais se destaca a gineteada, o tiro de laço, prova de rédeas e ainda provas de melhor intérprete musical, melhor gaiteiro, melhor violonista, entre outros.

As últimas edições foram realizadas no Parque da Associação e Sindicato Rural de Bagé e fizeram parte do calendário oficial de eventos do estado do Rio Grande do Sul com espetáculos musicais de artistas não só do Brasil, como do Uruguai e Argentina.

Semana Crioula Internacional de Bagé


الترشيح بالكربون هو وسيلة للتصفية حيث تستخدم قطعة من الكربون النشط لإزالة الملوثات والشوائب، وذلك باستخدام الامتصاص الكيميائي. كل قطعة من الكربون هي مصممة لتوفير جزء كبير من مساحة السطح، من أجل السماح لأكبر قدر ممكن من الملوثات للتعرض لوسائل التصفية.رطل واحد (454g) من الكربون المنشط يحتوي على مساحة 100 فدان تقريبا (1 كم ² / كغ). هذا الكربون ينشط بشحنة موجبة وهو مصمم ليجذب ملوثات الماء المشحونة بالسالب. تستخدم تصفية الكربون عادةً لتنقية المياه، ولكنها تستخدم أيضاً لتنقية الهواء.

فلاتر الكربون هي الأكثر فعالية في إزالة الكلور، و الرواسب، والمركبات العضوية المتطايرة (VOCs) من المياه. ولكنها ليست فعالة في إزالة المعادن، الأملاح، والمركبات غير العضوية الذائبة.

أحجام الجسيمات النموذجية التي يمكن إزالتها عن طريق فلاتر الكربون تتراوح ما بين 0.5 إلى 50 ميكرومتر. حجم الجسيمات تستخدم كجزء من مواصفات المرشح. كفاءة فلتر كربون تعتمد أيضاَ على تنظيم معدل التدفق. عندما يسمح للماء بالتدفق خلال الفلتر بمعدل بطيء، تتعرض الملوثات لوسائل الترشيح لفترة أطول من الزمن.

أنواع المرشحات (الفلاتر)الكربونية
هناك نوعان سائدان من فلاتر الكربون المستخدمة في صناعة الترشيح : فلاتر مسحوق الكتلة والفلاتر الحبيبية المنشَطة. بشكل عام، مرشحات كتلة الكربون هي أكثر فعالية في إزالة عدد كبير من الملوثات، استنادا إلى زيادة المساحة السطحية للكربون. العديد من فلاتر الكربون أيضاً يستخدم وسائل ثانوية، مثلاً الفضة أو KDF-55، لمنع البكتيريا النمو داخل الفلتر.

تستخدم فلاتر الكربون في المنازل الفردية بوصفها نقطة من استخدام فلتر المياه، وأحيانا في مرافق معالجة المياه المحلية. كما أنها تستخدم كأجهزة ما قبل العلاج التناضح العكسي وكمرشحات متخصصة مصممة لإزالة خراجات مقاومة الكلور، مثل جياردية وكريبتوسبوريديوم.

إنتاج الهيدروجين
إنتاج الهيدروجين على نطاق صغير لتنقية المياه مثبتة لمنع تشكيل المعادن على سطح الأقطاب الكهربائية ولإزالة المواد العضوية والكلور من المياه البديلة. أولاً، يمر الماء من خلال عقبة في الفلتر سمكها 20 ميكرومتر (شبكية أو شاشة تصفية) لإزالة الرمال والغبار والجسيمات، ثانياً، مرشح الفحم (الكربون المنشط) لإزالة المواد العضوية والكلور، المرحلة الثالثة، وهي ازالة تأين الفلتر لإزالة الأيونات الفلزية.

انظر أيضا
 الكربون النشط
 إنتاج الهيدروجين
 تنقية المياه

المراجع

وصلات خارجية

 تاريخ ترشيح المياه  دليل شامل لتاريخ لتنقية المياه ومعالجة القضايا الحالية للمياه.
 حقائق المياه والمعلومات يناقش بدائل معالجة المياه ونوعية المياه المعبأة في زجاجات.

تقنيات الغازات
تقنية المياه
مرشحات

ترشيح بالكربون النشط


The Powhatan people (; also spelled Powatan) may refer to any of the Indigenous Algonquian people that are traditionally from eastern Virginia. All of the Powhatan groups descend from the Powhatan Confederacy. In some instances, The Powhatan may refer to one of the leaders of the people. This is most commonly the case in historical records from English colonial accounts. The Powhatans have also been known as Virginia Algonquians, as the Powhatan language is an eastern-Algonquian language, also known as Virginia Algonquian. It is estimated that there were about 14,000–21,000 Powhatan people in eastern Virginia when English colonists established Jamestown in 1607.

In the late 16th and early 17th centuries, a mamanatowick (paramount chief) named Wahunsenacawh created an organization by affiliating 30 tributary peoples, whose territory was much of eastern Virginia. They called this area Tsenacommacah ("densely inhabited Land"). Wahunsenacawh came to be known by English colonists as "The Powhatan (Chief)". Each of the tribes within this organization had its weroance (leader, commander), but all paid tribute to The Powhatan (Chief).

After Wahunsenacawh died in 1618, hostilities with colonists escalated under the chiefdom of his brother, Opchanacanough, who sought in vain to expel encroaching English colonists. His large-scale attacks in 1622 and 1644 met strong reprisals by the colonists, resulting in the near elimination of the tribe. By 1646, what is called the Powhatan Paramount Chiefdom by modern historians had been decimated. More important than the ongoing conflicts with the English colonial settlements was the high rate of deaths the Powhatans suffered due to new infectious diseases carried to North America by Europeans, such as measles and smallpox. The Native Americans did not have any immunity to these, which had been endemic to Europe and Asia for centuries. The wholesale deaths greatly weakened and hollowed out the Native American societies.

By the mid-17th century, the leaders of the colony were desperate for labor to develop the land. Almost half of the European immigrants to Virginia arrived as indentured servants. As settlement continued, the colonists imported growing numbers of enslaved Africans for labor. By 1700, the colonies had about 6,000 enslaved Africans, one-twelfth of the population. Enslaved people would at times escape and join the surrounding Powhatan. Some white indentured servants were also known to have fled and joined the Indigenous peoples. African slaves and indentured European servants often worked and lived together, and while marriage was not always legal, some Native people lived, worked, and had children with them. After Bacon's Rebellion in 1676, the colony enslaved Indians for control. In 1691, the House of Burgesses abolished the enslavement of Native peoples; however, many Powhatans were held in servitude well into the 18th century.

In the 21st century, eight Native tribes are officially recognized by Virginia as having ancestral ties to the Powhatan Confederation. The Pamunkey and Mattaponi are the only two peoples who have retained reservation lands from the 17th century. The competing cultures of the Powhatan and English settlers were united through unions and marriages of members, the most well-known of which was that of Pocahontas and John Rolfe. Their son Thomas Rolfe was the ancestor of many Virginians; many of the First Families of Virginia have both English and Virginia Algonquian ancestry.

Some survivors of the Powhatan confederacy have relocated elsewhere. Beginning in the late 19th century, individual people identifying collectively as the Powhatan Renape Nation settled in a tiny subdivision known as Morrisville and Delair, in Pennsauken Township, New Jersey. Their ancestry is mostly from the Rappahannock tribe of Virginia and the related Nanticoke tribe of Delaware. They have been recognized as a tribe by the state of New Jersey.

Naming and terminology
The name "Powhatan" (also transcribed by Strachey as Paqwachowng) is the name of the Native American village or town of Wahunsenacawh. The title "Chief" or "King" Powhatan, used by English colonists, is believed to have been derived from the name of this site. Although the specific site of his home village is unknown, in modern times the Powhatan Hill neighborhood in the East End portion of the modern-day city of Richmond, Virginia is thought by many to be in the general vicinity of the original village. Tree Hill Farm, which is situated nearby Henrico County a short distance to the east, is also considered a possible site.

"Powhatan" was also the name used by the Natives to refer to the river where the town sat at the head of navigation. The English colonists chose to name it after their leader, King James I. The English colonists named many features in the early years of the Virginia Colony in honor of the king, as well as for his three children, Elizabeth, Henry, and Charles.

Although portions of Virginia's longest river upstream from Columbia were much later named for Queen Anne of Great Britain, in modern times, it is called the James River. It forms at the confluence of the Jackson and Cowpasture Rivers near the present-day town of Clifton Forge, flowing east to Hampton Roads. (The Rivanna River, a tributary of the James River, and Fluvanna County, were named after Queen Anne). The only water body in Virginia to retain a name related to the Powhatan people is Powhatan Creek, located in James City County near Williamsburg.

Powhatan County and its county seat at Powhatan, Virginia were honorific names established years later, in locations west of the area populated by the Powhatan peoples. The county was formed in March 1777.

History

Complex paramount chiefdom
Various tribes each held some individual powers locally, and each had a chief known as a weroance (male) or, more rarely, a weroansqua (female), meaning "commander".

As early as the era of John Smith, the individual tribes of this grouping were recognized by English colonists as falling under the greater authority of the centralized power led by the chiefdom of Powhatan (c. June 17, 1545 – c. 1618), whose proper name was Wahunsenacawh or (in 17th century English spelling) Wahunsunacock.

In 1607, when the first English colonial settlement in North America was founded at Jamestown, he ruled primarily from Werowocomoco, which was located on the northern shore of the York River. This site of Werowocomoco was rediscovered in the early 21st century; it was central to the tribes of the Confederacy. The improvements discovered at the site during archaeological research have confirmed that Powhatan had a paramount chiefdom over the other tribes in the power hierarchy. Anthropologist Robert L. Carneiro in his The Chiefdom: Precursor of the State. The Transition to Statehood in the New World (1981), deeply explores the political structure of the chiefdom and confederacy.

Powhatan (and his several successors) ruled what is called a complex chiefdom, referred to by scholars as the Powhatan Paramount Chiefdom. Research work continues at Werowocomoco and elsewhere that deepens understanding of the Powhatan world.

Powhatan builds his chiefdom
Wahunsenacawh had inherited control over six tribes but dominated more than thirty by 1607 when the English settlers established their Virginia Colony at Jamestown. The original six tribes under Wahunsenacawh were: the Powhatan (proper), the Arrohateck, the Appamattuck, the Pamunkey, the Mattaponi, and the Chiskiack.

He added the Kecoughtan to his fold by 1598. Some other affiliated groups included the Rappahannock, Moraughtacund, Weyanoak, Paspahegh, Quiyoughcohannock, Warraskoyack, and Nansemond. Another closely related tribe of the same language group was the Chickahominy, but they managed to preserve their autonomy from the Powhatan Paramount Chiefdom. The Accawmacke, located on the Eastern Shore across the Chesapeake Bay, were nominally tributary to the Powhatan Chiefdom but enjoyed autonomy under their own Paramount Chief or "Emperor", Debedeavon (aka "The Laughing King"). Half a million Native Americans were living in the Allegheny Mountains around the year 1600. 30,000 of those 500,000 lived in the Chesapeake region under Powhatan's rule, by 1677 only five percent of his population remained. The huge jump in deaths was caused by exposure and contact with Europeans.

In his Notes on the State of Virginia (1781–82), Thomas Jefferson estimated that the Powhatan Confederacy occupied about  of territory, with a population of about 8,000 people, of whom 2400 were warriors. Later scholars estimated the total population of the paramountcy as 15,000.

English settlers in the land of the Powhatan

The Powhatan Confederacy was where English colonists established their first permanent settlement in North America. Conflicts began immediately between the Powhatan people and English colonists; the colonists fired shots as soon as they arrived (due to a bad experience they had with the Spanish before their arrival). Within two weeks of the arrival of English colonists at Jamestown, deaths had occurred.

The settlers had hoped for friendly relations and had planned to trade with the Virginia Indians for food. Captain Christopher Newport led the first colonial exploration party up the James River in 1607 when he met Parahunt, weroance of the Powhatan proper. English colonists initially mistook him for the paramount Powhatan (mamanatowick), his father Wahunsenacawh, who ruled the confederacy. Settlers coming into the region needed to befriend as many Native Americans as possible due to the unfamiliarity with the land. Not too long after settling down, they realized the huge potential for tobacco. To grow more and more tobacco, they had to impede on Native territory. There were immediate issues that result in 14 years of warfare.

On a hunting and trade mission on the Chickahominy River in December 1607, Captain John Smith wrote that he fought a small battle between the Opechancanough, and during this battle, he tied his Indigenous guide to his body and used him as a human shield. Although Smith was wounded in the leg and also had many arrows in his clothing he was not deathly injured, soon after he was captured by the Opechancanough. After Smith was captured the Natives had him ready for execution until he gave them a compass which they saw as a sign of friendliness so they did not kill him, instead took him to a more popular chief, followed by a ceremony. Smith first was introduced to Powhatan's brother, which was a chief under Powhatan to run a smaller portion of the tribe. Later Smith was introduced to Powhatan himself. Smith was captured by Opechancanough, the younger brother of Wahunsenacawh. Smith became the first English colonist to meet the paramount chief Powhatan. According to Smith's account, Pocahontas, Chief Powhatan's daughter, prevented her father from executing Smith.

Some researchers have asserted that a mock execution of Smith was a ritual intended to adopt Smith into the tribe, but other modern writers dispute this interpretation, noting that many of Smith's stories do not line up with the known facts. They point out that nothing is known of 17th-century Powhatan adoption ceremonies and that an execution ritual is different from known rites of passage. Other historians, such as Helen Rountree, have questioned whether there was any risk of execution. They note that Smith failed to mention it in his 1608 and 1612 accounts, and only added it to his 1624 memoir after Pocahontas had become famous.

In 1608, Captain Newport realized that Powhatan's friendship was crucial to the survival of the small Jamestown colony. In the summer of that year, he tried to "crown" the paramount Chief, with a ceremonial crown, to transform him into a "vassal". They also gave Powhatan many European gifts, such as a pitcher, feather mattress, bed frame, and clothes. The coronation went badly because they asked Powhatan to kneel to receive the crown, which he refused to do. As a powerful leader, Powhatan followed two rules: "he who keeps his head higher than others ranks higher," and "he who puts other people in a vulnerable position, without altering his own stance, ranks higher." To finish the "coronation", several English colonists had to lean on Powhatan's shoulders to get him low enough to place the crown on his head, as he was a tall man. Afterward, the English colonists might have thought that Powhatan had submitted to King James, whereas Powhatan likely thought nothing of the sort.

After John Smith became president of the colony, he sent a force under Captain Martin to occupy an island in Nansemond territory and drive the inhabitants away. At the same time, he sent another force with Francis West to build a fort at the James River Falls. He purchased the nearby fortified Powhatan village (present site of Richmond, Virginia) from Parahunt for some copper and an English colonist named Henry Spelman, who wrote a rare firsthand account of the Powhatan ways of life. Smith then renamed the village "Nonsuch", and tried to get West's men to live in it. Both these attempts at settling beyond Jamestown soon failed, due to Powhatan resistance. Smith left Virginia for England in October 1609, never to return, because of an injury sustained in a gunpowder accident. Soon afterward, English colonists established a second fort, Fort Algernon, in Kecoughtan territory.

Anglo-Powhatan Wars and treaties

In November 1609, Captain John Ratcliffe was invited to Orapakes, Powhatan's new capital. After he had sailed up the Pamunkey River to trade there, a fight broke out between the colonists and the Powhatan. All of the English colonists ashore were killed, including Ratcliffe, who was tortured by the women of the tribe. Those aboard the pinnace escaped and told the tale at Jamestown.

During that next year, the tribe attacked and killed many Jamestown residents. The residents fought back, but only killed twenty. However, the arrival at Jamestown of a new Governor, Thomas West, 3rd Baron De La Warr, (Lord Delaware) in June 1610 signaled the beginning of the First Anglo-Powhatan War. A brief period of peace came only after the capture of Pocahontas, her baptism, and her marriage to a tobacco planter, John Rolfe, in 1614. Within a few years, both Powhatan and Pocahontas were dead. Powhatan died in Virginia, but Pocahontas died in England. Meanwhile, the English settlers continued to encroach on Powhatan territory.

After Wahunsenacawh's death, his younger brother, Opitchapam, briefly became chief, followed by their younger brother Opechancanough. The Powhatans were frightened by the influx of immigrants, the expansion of new villages on traditional farming lands, the subsequent need to purchase food from the settlers, and the enforced placement of Indian youth in "colleges." In March 1622, they attacked the Jamestown plantations killing hundreds. The settlers quickly sought retaliation, killing hundreds of tribesmen and their families, burning fields, and spreading smallpox. In 1644 the Powhatans again attacked English colonial settlements to force them from Powhatan territories, which was again met with strong reprisals from the colonists, ultimately resulting in the near destruction of the tribe. The Second Anglo–Powhatan War that followed the 1644 incident ended in 1646 after Royal Governor of Virginia William Berkeley's forces captured Opechancanough, thought to be between 90 and 100 years old. While a prisoner, Opechancanough was killed, shot in the back by a soldier assigned to guard him. He was succeeded as Weroance by Necotowance, and later by Totopotomoi and by his daughter Cockacoeske.

The Treaty of 1646 marked the effective dissolution of the United Confederacy, as white colonists were granted an exclusive enclave between the York and Blackwater Rivers. This physically separated the Nansemonds, Weyanokes, and Appomattox, who retreated southward, from the other Powhatan tribes then occupying the Middle Peninsula and Northern Neck. While the southern frontier demarcated in 1646 was respected for the remainder of the 17th century, the House of Burgesses lifted the northern one on September 1, 1649. Waves of new immigrants quickly flooded the peninsular region, then known as Chickacoan, and restricted the dwindling tribes to lesser tracts of land that became some of the earliest Indian reservations.

In 1665, the House of Burgesses passed stringent laws requiring the Powhatan to accept chiefs appointed by the governor. After the Treaty of Albany in 1684, the Powhatan Confederacy all but vanished.

Changing society and English expansion
Educational programs established through the creation of the Indian School at the College of William and Mary in 1691 were a driving force behind cultural change. The College provided Powhatan boys with skills considered to be of little use by their people, however, literacy was generally viewed as a benefit of this Western education, and Powhatan boys who had received education at William and Mary sent their sons to the school. The increasing marriage of Powhatans to non-Indigenous people in the 17th century is also believed to have contributed to cultural change.

The Powhatans had begun gambling, smoking tobacco, and consuming alcohol recreationally by the end of the 17th century.

Characteristics

The Powhatan lived east of the Fall Line in Tidewater Virginia. They built their houses, called yehakins, by bending saplings and placing woven mats or bark over top of the saplings. They supported themselves primarily by growing crops, especially maize, but they also fished and hunted in the great forest in their area. Villages consisted of many related families organized in tribes led by a chief (weroance/werowance or weroansqua if female). They paid tribute to the paramount chief (mamanatowick), Powhatan.

The region occupied by the Powhatan was bounded approximately by the Potomac River to the north, the Fall Line to the west, the Virginia-North Carolina border to the south, and the Atlantic Ocean to the east. Generally peaceful interactions with the Pamlicos and Chowanocs occurred along the southern boundary, while the western and northern boundaries were more contested. Conflicts occurred with Monacans and Mannahoacs along the western boundary and Massawomecks along the northern boundary.

The Powhatans primarily used fires to heat their sleeping rooms. As a result, less bedding was needed, and bedding materials could be easily stored during daytime hours. Couples typically slept head to foot.

According to research by the National Park Service, Powhatan "men were warriors and hunters, while women were gardeners and gatherers. English colonial accounts described the men, who ran and walked extensively through the woods in pursuit of enemies or game, as tall and lean and possessed of handsome physiques. The women were shorter, and strong because of the hours they spent tending crops, pounding corn into meals, gathering nuts, and performing other domestic chores. When the men undertook extended hunts, the women went ahead of them to construct hunting camps. The Powhatan domestic economy depended on the labor of both sexes." Powhatan women would form work parties to accomplish tasks more efficiently. Women were also believed to serve as barbers, decorate homes, and produce decorative clothing. Overall, Powhatan women maintained a significant measure of autonomy in both their work lives and sexual lives. After a long day, the Powhatan people would celebrate and burn off any last energy they had by dancing and singing. This also allowed them to release any tensions they had from working with others.

All of Virginia's Native peoples practiced agriculture. They periodically moved their villages from site to site. Villagers cleared the fields by felling, girdling, or firing trees at the base and then using fire to reduce the slash and stumps. A village became unusable as soil productivity gradually declined and local fish and game were depleted. The inhabitants then moved on to allow the depleted area to revitalize, the soil to replenish, the foliage to grow, and the number of fish and game to increase. With every location change, the people used fire to clear new land. They left more cleared land behind. Native people also used fire to maintain extensive areas of open game habitat throughout the East, later called "barrens" by European colonists. The Powhatan also had rich fishing grounds. Bison had migrated to this area by the early 15th century.

It is believed that Powhatans would make offerings and pray to the sun during sunrises. Although, they also prayed and made offerings to specific Gods, who were believed to be in control of the harvest. They used the land differently, and their religion was a Native one. Significantly, one of the major duties of Powhatan priests was controlling the weather.

Tribes of the paramount chiefdom and their territories

The number of tribes listed and the number of warriors are based on estimates or reports which mostly go back to Captain John Smith (1580 - 1631) and William Strachey (1572 - 1621). Usually, only the number of the warriors of the individual tribes is known, the stem number will therefore be determined with a ratio of 1: 3, 1: 3,3, or the last 1: 4, and the studies of Christian Feest are decisive. The last-mentioned figures refer to the first mention as well as the last mention of the respective tribes - e.g. 1585/1627 for the Chesapeake (Source: Handbook of North American Indians).

The Powhatan people today

State and federal recognition

As of 2014, the state of Virginia has recognized eight Powhatan Indian-descended tribes in Virginia. Collectively, the tribes currently have 3,000–3,500 enrolled tribal members. It is estimated, however, that 3 to 4 times that number are eligible for tribal membership. Two of these tribes, the Mattaponi and Pamunkey, still retain their reservations from the 17th century and are located in King William County, Virginia.

Since the 1990s, the Powhatan Indian tribes, which have state recognition, along with other Virginia Indian tribes which have state recognition, have been seeking federal recognition. That recognition process has proved difficult as it has been hampered by the lack of official records to verify heritage and by the historical misclassification of family members in the 1930s and 1940s, largely a result of Virginia's state policy of race classification on official documents.

After Virginia passed stringent racial segregation laws in the early 20th century, and ultimately the Racial Integrity Act of 1924 which mandated every person who had any African heritage be deemed "Black", Walter Plecker, the head of the vital Statistics office, directed all state and local registration offices to use only the terms "white" or "colored" to denote race on official documents. This eliminated all traceable records of Virginia Indians. All state documents, including birth certificates, death certificates, marriage licenses, tax forms, and land deeds, thus bear no record of Virginia Indians. Plecker oversaw the Vital Statistics office in the state for more than 30 years, beginning in the early 20th century, and took a personal interest in eliminating traces of Virginia Indians. Plecker surmised that no true Virginia Indians were remaining as years of intermarriage had "diluted the race". Over his years of service, he conducted a campaign to reclassify all bi-racial and multi-racial individuals as Black, believing such persons were fraudulently attempting to claim their race to be Indian or white. The effect of his reclassification has been described by tribal members as "paper genocide".

After the United States entered WWII many Powhatans volunteered to serve in the military. Powhatan men fought to be regarded separately from the Black community by the Selective Service. In 1954, Powhatans were given partial legal recognition by the General Assembly through a law stating that people with one-fourth or more Indian ancestry and one-sixteenth or less African ancestry were to be recognized as tribal Indians.

Initially, the Virginia tribes' efforts to gain federal recognition encountered resistance due to federal legislators' concerns over whether gambling would be established on their lands if recognition were granted. Casinos are illegal in Virginia and concerns were expressed about tax effects. In March 2009, five of the state-recognized Powhatan Indian tribes and the other state-recognized Virginia Indian tribe introduced a bill to gain federal recognition through an act of Congress. The bill, "The Thomasina E. Jordan Indian Tribes of Virginia Federal Recognition Act", included a section forbidding the tribes from opening casinos, even if casinos became legal in Virginia. The House Committee on Natural Resources recommended the bill be considered by the US House of Representatives at the end of April, and the House approved the bill on June 3, 2009. The bill was sent to the Senate's Committee on Indian Affairs, which recommended it be heard by the Senate as a whole in October. On December 23, 2009, the bill was placed on the Senate Legislative Calendar under general orders, which is where the bill is currently. The bill had a hold on it placed for "jurisdictional concerns", as Senator Tom Coburn (R-Ok) believes requests for tribal recognition should be processed through the Bureau of Indian Affairs. The Virginia tribes say that the disrupted record keeping under the racially discriminatory practices of Walter Plecker destroyed their ability to demonstrate historical continuity of identity. The bill died in the Senate.

In February 2011, the six Virginia tribes started the process again to try to gain federal recognition. They introduced a bill in the US House of Representatives and a companion bill in the Senate on the same day. On January 29, 2018, President Donald J. Trump signed the Thomasina E. Jordan Indian Tribes of Virginia Federal Recognition Act of 2017 into law, according to federal recognition to the Chickahominy, Eastern Chickahominy, Upper Mattaponi, Rappahannock, Monacan, and Nansemond tribes.

Powhatan languages

The tribes of the Powhatan Confederacy shared mutually intelligible Algonquian languages. The most common was likely Powhatan. Its use became dormant due to the widespread deaths and social disruption suffered by the people. Much of the vocabulary bank is forgotten. Attempts have been made to reconstruct the vocabulary of the language using sources such as word lists provided by Smith and by the 17th-century writer William Strachey.

Powhatan in films
The Powhatan people are featured in MGM's live-action film Captain John Smith and Pocahontas (1953) and the Disney animated musical film Pocahontas (1995). They also appeared in the straight-to-video sequel Pocahontas II: Journey to a New World (1998). Some of the current members of Powhatan-descended tribes complained about the Disney film. Roy Crazy Horse of the Powhatan Renape Nation said the Disney movie "distorts history beyond recognition".

An attempt at a more historically accurate representation was the drama The New World (2005), directed by Terrence Malick, which had actors speaking a reconstructed Powhatan language devised by the linguist Blair Rudes. The Powhatan people generally criticize the film for continuing the myth of a romance between Pocahontas and John Smith. Her actual husband was John Rolfe, whom she married on April 5, 1614.

Notable descendants

The Powhatan tribe's notable descendants include Edith Bolling Galt Wilson, wife of Woodrow Wilson, and actor Edward Norton.

See also
 Indigenous peoples of the Southeastern Woodlands
 Black Indians in the United States
 Native Americans in the United States
 Tribe (Native American)
 One-drop rule
 Patawomeck
 Powhatan language
 Tsenacommacah

Notes

Further reading

 Sakas, Karliana. "The indigenous authorship of the narratives of the Spanish Jesuit mission of Ajacan (1570-1572)." EHumanista, vol. 19, 2011, p. 511+. Gale Academic Onefile, Accessed 14 Nov. 2019.
 Gleach, Frederic W. (1997) Powhatan's World and Colonial Virginia: A Conflict of Cultures. Lincoln: University of Nebraska Press.
 Gleach, Frederic W. (2006) "Pocahontas: An Exercise in Mythmaking and Marketing", In New Perspectives on Native North America: Cultures, Histories, and Representations, ed. by Sergei A. Kan and Pauline Turner Strong, pp. 433–455. Lincoln: University of Nebraska Press.
 Karen Kupperman, Settling With the Indians: The Meeting of English and Indian Cultures in America, 1580–1640, 1980
 A. Bryant Nichols Jr., Captain Christopher Newport: Admiral of Virginia, Sea Venture, 2007
 James Rice, Nature and History in the Potomac Country: From Hunter-Gatherers to the Age of Jefferson, 2009.
 Helen C. Rountree, Pocahontas's People: The Powhatan Indians of Virginia Through Four Centuries, 1990

External links

 The Anglo-Powhatan Wars
 Powhatan Renape Nation — Rankokus American Indian Reservation
 A Study of Virginia Indians and Jamestown: The First Century
 American in 1607 – National Geographic Magazine Jamestown/Werowocomoco Interactive
 UNC Charlotte linguist Blair Rudes restores lost language, culture for 'The New World'
 How a linguist revived 'New World' language
 The Indigenous Maps and Mapping of North American Indians

Algonquian peoples
Eastern Algonquian languages
Extinct languages of North America
Native American tribes in Virginia
Native American tribes in Maryland
Native American tribes in New Jersey
Indigenous languages of the North American eastern woodlands

History of Virginia
Algonquian ethnonyms

Powhatan


Čedomilj Mijatović (17 octobre 1842 - 14 mai 1932) est un homme politique et intellectuel serbe de la deuxième moitié du . Il participe à plusieurs gouvernements de la principauté de Serbie, alors que celle-ci s'émancipe de l'Empire ottoman, servant plusieurs fois comme ministre des finances et ministre des affaires étrangères entre 1873 et 1889. Il fait partie des dirigeants du parti progressiste serbe, fondé en 1881 et agit comme ambassadeur auprès du Royaume-Uni (1884–1885; 1895–1900 et 1902/1903), de la Roumanie (1894) et de l'Empire ottoman (1900). Erudit, il s'intéresse et écrit sur plusieurs sujets, en particulier l'économie et l'histoire, tant en serbe qu'en anglais. Il livre notamment la première biographie moderne sur Constantin XI Paléologue (Constantine, the Last Emperor of the Greeks or the Conquest of Constantinople by the Turks (A.D. 1453)), une brève histoire de la Russie et des Etats balkaniques (A Short History of Russia and the Balkan States), ainsi qu'une contribution à l'Encyclopædia Britannica sur les Serbes et la Serbie. Très impliqué dans la reconnaissance de la culture serbe dans le monde anglo-saxon, il meurt d'ailleurs à Londres en 1932. Il y est resté après l'assassinat d'Alexandre Ier et de sa femme, Draga Mašin, en 1903. Cet événement entraîne la fin de la carrière politique de Čedomilj Mijatović, partisan de la famille Obrenović qui est alors remplacée par les Karađorđević.

Sources

Historien serbe du XIXe siècle
Historien serbe du XXe siècle
Naissance en octobre 1842
Décès en mai 1932
Ministre serbe des Finances
Décès à 89 ans

Čedomilj Mijatović


This article lists the presidents of Honduras, since the country declared its independence from Spain on 15 September 1821.

Heads of state of Honduras within the Federal Republic of Central America (1821–1839)

On 1 July 1823 Honduras, along with Guatemala, El Salvador, Nicaragua and Costa Rica, declared its independence from the First Mexican Empire to form the short lived Federal Republic of Central America, also known as United Provinces of Central America. Honduras remained as a member state until it decided to separate in 1838. The entire union dissolved in civil war between 5 November 1838, when Nicaragua separated from the federation, and about 1840.

Presidents of independent Honduras (1839–present)

Honduras declared itself independent on 15 November 1838, and a constitution was formally adopted in January 1839. After a period of instability, conservative General Francisco Ferrera became the first elected president of the country for a two-year term, but then extended his de facto control of the nation for the next five years.

Most presidents after 1900 represent one of the two dominant political parties, the Liberal Party of Honduras (PLH) and the National Party of Honduras (PNH).

The most recent general election was held on 28 November 2021, with Xiomara Castro of Libre elected president, taking office on 27 January 2022.

See also

 President of Honduras
 List of governors of Spanish Honduras
 History of Honduras

References

List
Honduras
Presidents

List of presidents of Honduras


Usame bin Muhammed bin Avad bin Ladin (; 10 Mart 1957, Riyad - 2 Mayıs 2011, Abbottabad), İslamcı silahlı örgüt el-Kaide'nin kurucu lideriydi. 1994 yılında vatandaşlıktan çıkarılıp vatansız kalıncaya kadar Suudi Arabistan vatandaşı olan bin Ladin, bin Ladin ailesine mensuptu.

Kökeni Yemen'deki Kinde kabilesine dayanan Usame bin Ladin, Riyad'da doğdu. 1979'da Pakistan'a gitti ve Afganistan'da Sovyetler Birliği'ne karşı savaşan mücahit kuvvetlerine katıldı. Günümüzde, çeşitli uluslararası kuruluşlar ve ülkeler tarafından terör örgütü olarak tanımlanan el-Kaide'yi 1988 yılında kuranların başında gelen isim oldu. 1992'de Suudi Arabistan'dan sürüldü ve Sudan'a yerleşti. Amerika Birleşik Devletleri'nin baskısı sebebiyle 1996'da buradan da ayrılarak Afganistan'da teşkilatlanmaya başladı. Körfez Savaşı'nda Amerikan askerleri Müslümanların en kutsal mekânlarından ikisini barındıran Suudi Arabistan'a konuşlanınca bin Ladin, İslam'a hakaret edildiğini ve bunun intikamının alınacağını söyledi. Önde gelen bazı mücahitler ile birlikte, Orta Doğu'da Amerika Birleşik Devletleri karşıtı grupları örgütledi. 1998'de, Darüsselam ve Nairobi'deki Amerika Birleşik Devletleri büyükelçiliklerine bomba yüklü kamyonlarla yapılan saldırılar sonrasında FBI tarafından Ten Most Wanted Fugitives ("En Çok Aranan On Kaçak") ve Most Wanted Terrorists ("En Çok Aranan Teröristler") listelerine dahil edildi. 2001'deki 11 Eylül saldırıları sonrasında başlatılan Terörizmle Savaş kapsamında aranan bir numaralı hedef hâline geldi. Pakistan'ın Abbottabad şehrindeki bir komplekste kaldığının tespit edilmesi sonrasında, 2 Mayıs 2011'de, Amerikan özel birliklerin tarafından yapılan gizli harekâtta öldürüldü.

İlk yılları ve eğitimi
Usame bin Muhammed bin Avad bin Ladin, 1998 yılında yapılan bir röportajda doğum tarihini 10 Mart 1957, doğum yerini ise Suudi Arabistan'ın başkenti Riyad olarak vermişti. Babası, Yemen'in Hadramut bölgesinde doğan, Cidde'ye göç ettikten sonra inşaat işleriyle uğraşarak milyarder olan ve günümüzde Saudi Binladin Group adıyla faaliyet gösteren şirketin kurucusu Muhammed bin Avad bin Ladin, annesi ise Muhammed bin Ladin'in onuncu karısı olan Hamide el-Attas (o dönemdeki adı Aliye Hanım) idi. 1999'daki bir röportajında, "aslan" anlamına gelen adının, Muhammed'in sahabelerinden Usame bin Zeyd'den geldiğini belirtmişti.

Şeriat hükümlerine göre aynı anda en fazla 4 tane olmak üzere 20'nin üzerinde evlilik yapan ve 50'nin üzerinde çocuğu olan Muhammed bin Ladin, Usame bin Ladin'in doğumundan bir süre sonra Aliye'den boşandı. İngiliz gazeteci ve yazar Steve Coll Muhammed bin Ladin'in 25'i erkek 29'u kız olmak üzere 54 çocuğu olduğunu ve Usame bin Ladin'in 18. oğlu olduğunu belirtirken; Jean Sasson, Necve bin Ladin ve Ömer bin Ladin'in anlattıklarına dayanarak yazdığı kitabında Muhammed bin Ladin'in 22 oğlu olduğunu ve Usame bin Ladin'in de 18. sırada yer aldığını ifade etmektedir. Muhammed bin Ladin ile olan evliliğinden başka çocuğu olmayan Aliye, 1950'lerin sonu veya 1960'ların başında, Muhammed bin Ladin'in şirketinde çalışan orta düzey müdürlerden Muhammed el-Attas ile evlendi. Kendi ifadesine göre doğumundan altı ay kadar sonra annesiyle birlikte Medine'ye giden Usame bin Ladin, ikinci evliliğinden üç erkek ve bir kız çocuğu olan annesiyle birlikte büyüdü. Babasının 1967'de ölümünün ardından kendisine yaklaşık $25–30 milyon miras olarak kaldı.

Bin Ladin, Sünni Müslüman olarak yetiştirildi. Steve Coll, bin Ladin'in tam zamanlı bir medrese eğitimi aldığını belirten kesin bir kaynak olmadığını ve ilkokul eğitiminin bir kısmını, annesinin memleketi olan Suriye'de aldığını belirtmektedir. Annesinin ifadesine göre "bin Ladin hiçbir zaman üst seviyede bir öğrenci olmamıştı ve derslerini ortalama notlarla geçmekteydi". Coll, Beyrut'taki Brummana İlkokulu'nda çalışan ve okuyan beş ayrı isimle yaptığı görüşme sonrasında bin Ladin'in, babasının ölümünün ardından 1968 civarında, bazı kardeşleriyle birlikte burada eğitim gördüğünü ve bir yıl dolmadan buradan ayrıldığını belirtmektedir. O dönemde okul yönetiminde olan birisinin ifadesine göre bin Ladin, buraya gelmeden önce Lübnan'daki başka bir okulda da eğitim görmüştü. Brummanna'dan ayrıldıktan sonra önce annesinin memleketi Lazkiye'ye, daha sonra annesinin Cidde'deki evine döndü. 1968'de, seküler bir eğitim veren el-Segr Model Okulu'nda okumaya başladı. Çocukluk yıllarında bin Ladin'e komşu olduğunu ve kendisini tanıdığını belirten gazeteci Halid Batarfi, bin Ladin'in el-Segr'de öğrenim gördüğü sırada, Müslüman Kardeşler'den etkilenen İslamcı bir çalışma grubunun üyesi olduğunu ifade etmektedir. Yine Batarfi'nin ifadesine göre gruba katılmasının ardından daha katı İslami davranışlar sergilemeye ve arkadaşlarını da bu yönde uyarmaya başlamıştı. Bir süre sonra annesi ve ailesiyle birlikte Cidde'nin el-Müşerife semtine taşındı. 1976'da el-Segr'den mezun oldu.

1993 yılındaki bir röportajında inşaat mühendisi ve agronomist olduğunu belirten bin Ladin, 1998'deki bir röportajında Cidde'deki Kral Abdülaziz Üniversitesi'nde ekonomi eğitimi aldığını belirtmektedir. Bazı kaynaklarda önce ekonomi eğitimi aldığı, sonra inşaat mühendisliği bölümüne geçtiği ifade edilir. Bazı kaynaklar üniversiteden mezun olduğunu, bazıları ise üniversite eğitimini yarıda bıraktığını belirtir. Üniversiteden bin Ladin'in arkadaşı olduğunu belirten birisi, bin Ladin ile birlikte Seyyid Kutub'un Yoldaki İşaretler (Ma'alim fi el-Tarik) ve Kur'an'ın Gölgesinde (Fî Zılâl'il Kur'an) kitaplarını okuduklarını ve Seyyid Kutub'un kardeşi Muhammed Kutub'un verdiği derslere girdiklerini ifade etmektedir.

Silahlı faaliyetleri

Afganistan'da mücahitler adına faaliyetleri

Bin Ladin, Sovyetler Birliği'nin 1979 Aralık ayında başlattığı müdahalede mücahitlere destek sağlamak amacıyla aynı yıl Pakistan'a gitti. Aile şirketine ait iş makinelerini Afganistan'a taşıyıp babasından kalan mirasla mücahitlere sağladığı maddi desteğin yanı sıra, dünyanın farklı noktalarından kendi deyişiyle "yüzlerce değil, binlerce" gönüllü Arap savaşçının Afganistan'a gitmesinde rol oynadı. Savaş sırasında, Iraklı mühendis Muhammed Saad ile birlikte çeşitli yapı ve tünellerin yapımında aktif olarak yer aldı. Amerika Birleşik Devletleri'nin Merkezi İstihbarat Teşkilatı (kısaca CIA) tarafından 1979-1989 yılları arasında yürütülen ve Siklon Operasyonu kod adını taşıyan program çerçevesinde, Pakistan'ın Servislerarası İstihbarat (kısaca ISI) teşkilatı ve Pakistan Silahlı Kuvvetleri tarafından eğitilen Afgan mücahitlere para ve silah desteği sağladı.

1984 yılında, bin Ladin'in görüşlerinde etkisi olduğu belirtilen Abdullah Azzam ile birlikte, Arap dünyasından Afganistan'a para, silah ve gönüllü toplama amacı güden Mektebu'l Hidemat'ı kurdu. Kuruluşun liderliğini Azzam yaparken, bin Ladin daha çok finansal işlerden sorumluydu. 1986 yılında Azzam ile arası açılmaya başladı ve Pakistan'ın Hayber-Pahtunhva eyaletinin Peşaver şehrindeki University Town semtinde bulunan bir villaya yerleşti. Bu sıralarda, Paktiya ili sınırlarındaki Caci köyü yakınlarında Afganistan'da inşa ettiği ilk askerî eğitim kampı olan el-Masada'yı ("Aslan Yuvası"), kurdu. Nisan 1987'de bu kampa saldırı düzenleyen Sovyet kuvvetleriyle yapılan muharebede yer aldı. Bir hafta kadar süren ve Bin Ladin'in ayağından yaralandığı çatışmalar sonrasında Arapların çekilmesiyle sonuçlanan muharebede Afgan Arapları ilk defa bu kadar uzun süre mevzisini korumuştu. Geri çekilmelerine rağmen bu muharebe, Araplar tarafından bir zafer gibi görüldü ve bin Ladin'in Arap dünyasındaki popülaritesinin artmasını sağladı. Aynı yıl, Peşaver'de yaşayan Eymen ez-Zevahiri'nin liderliğini yaptığı Mısır İslam Cihadı üyesi oldu.

El-Kaide'nin kuruluşu ve yapılanması
1988'de desteğini çekerek Mektebu'l Hidemat'tan ayrıldı. Daha sonraları Bosna-Hersek'te ele geçirilen bir bilgisayardan elde edilen el yazısı notlara göre 11 Ağustos 1988'de Azzam'ın çağrısı sonucu Peşaver'de gerçekleştirilen ve bin Ladin, Muhammed Atıf, Seyyid İmam el-Şerif, Ebu Ubeyde el-Benşiri, Mohammed Loay Bayazid, Memduh Mahmud Salim ve Vail Hamza Abdülfettah Cüleydan'ın katıldığı cihadın geleceği hakkındaki toplantıda, Sovyet kuvvetlerinin ülkeden ayrılmasının ardından da cihada devam edilmesi kararlaştırıldı. El-Kaide'nin eski hazinedarlarından Medani et-Tayyib, oluşumun 11 Ağustos'taki toplantıdan önce de var olduğunu, bin Ladin tarafından 17 Mayıs'ta gizlice organize edilen bir toplantıya kendisinin de katıldığını ve 11 Ağustos'taki toplantıyla birlikte bu oluşumun gün yüzüne çıktığını belirtmişti. El-Kaide ifadesinin bilinen ilk kullanımı bu toplantıda oldu. 20 Ağustos'ta düzenlenen toplantıyla birlikte el-Kaide'nin esas kuruluşu gerçekleştirildi. Toplantı tutanaklarında "El-Kaide, aslen organize olmuş bir İslami gruptur. Amacı, Allah'ın ismini yüceltmek ve Allah'ın dinini muzaffer kılmaktır." olarak tanımlanan organizasyonun askerî faaliyetleri, savaş boyunca Afgan mücahitlerle birlikte eğitilecek ve savaşacak olan "sınırlı süreli" ve deneme kampı sonrasında aralarındaki en iyilerin seçileceği "açık süreli" olmak üzere ikiye ayrılmıştı.

Sovyet kuvvetlerinin Mayıs 1988'de başlayan Afganistan'dan çekilmesi, Şubat 1989'da tamamlandı. ISI ile Afgan ve Arap mücahitlerin 1989 Mart'ında Celalabad'da Afganistan hükûmetine karşı gerçekleştirdiği saldırıdan kısa süre önce bin Ladin, Suudi Arabistan'dan Peşaver'e dönmüştü. Muharebenin başlamasından sonra bölgeye gitti ve Arap kuvvetlerine maddi ve lojistik destek sağladı. Bin Ladin ayrıca, mücahitlerin mağlubiyetiyle sonuçlanan muharebedeki bazı çatışmalarda Arap kuvvetlerine liderlik de etmişti. Celalabad'daki çatışmaların ardından Suudi Arabistan'a döndü ve inşaat şirketinde çalışmaya devam etti.

Suudi Arabistan dönemi
2 Ağustos 1990'da Irak'ın Kuveyt'i işgal etmesiyle patlak veren Körfez Savaşı'nın başlarında Suudi Arabistan Kralı Fehd ve Savunma Bakanı Sultan ile görüşerek Amerika Birleşik Devletleri'nden askerî bir yardım alınmaması gerektiğini ve kendi kuvvetleriyle krallığı savunabileceğini belirtti. Ancak bu teklif kabul edilmedi ve Amerikan kuvvetleri Suudi Arabistan'a konuşlandırıldı. Müslüman olmayan Amerikan birliklerinin kutsal topraklara ayak basmasını uygunsuz bulan bin Ladin, esas savaşın Irak'a karşı değil İslam'a karşı verildiğini belirtmekteydi. Bu sıralarda bin Ladin'in Cidde yakılarındaki çiftliğine Suudi askerî birimlerince baskın yapıldı ve burada bin Ladin'e bağlı 100 kadar Afgan savaşçı silahsızlandırıldı. Yaşananların ardından bin Ladin, Suudi Arabistan hükûmeti aleyhine konuşmalar yapmaya ve konuşanları desteklemeye başladı ve bu tutumu nedeniyle ev hapsine mahkûm edildi. Ev hapsindeyken, aile üyelerinin Kral Fehd ile bağlantısını kullanarak bazı işlerini halletmek amacıyla Pakistan'a gitme talebinde bulundu. Nisan 1991'de Pakistan'a varmasının ardından ailesine bir mektup göndererek ülkesine dönmeyeceğini belirtti. Burada birkaç ay geçirdikten sonra Aralık 1991'de ailesi ve çocuklarıyla birlikte, İslamcı Ulusal İslami Cephenin desteğiyle Haziran ayında askerî darbeye uğrayan Sudan'ın başkenti Hartum'daki bir eve yerleşti.

Sudan'daki hayatı
Sudan'da yaşamaya başladıktan sonra yol inşaatı ve tarım sektörlerine yöneldi. Kendisi adına çalışan kişilerin bir kısmı el-Kaide üyesiydi. El-Kaide'nin bazı üst düzey yöneticileri Afganistan'da kalıp eğitim kampları ve diğer tesislerdeki faaliyetlerini sürdürürken, Ebu Ubeyde ve Ebu Hafız Sudan'a gelerek buradaki el-Kaide üyelerinin askerî eğitiminde görev aldı. Sudan hükûmeti adına savaşan militan grupları ile birlikte çalışıldı ve daha sonraları Ulusal İstihbarat ve Güvenlik Servisi şefi olacak Salih Abdullah adına Afrika'da çeşitli istihbarat verileri toplandı. Ebu Ubeyde ile Ebu Hafız'ı keşif amacıyla Somali'ye gönderen bin Ladin, daha sonraları Eritre'deki İslamcı kuruluşlarla irtibat kurması, Eritre İslami Cihat Hareketi'ni finansal olarak desteklemesi ve eğitim kamplarının kurulması konusunda yardımcı olması amacıyla Ebu Ubeyde'yi Eritre'ye gönderdi. 29 Aralık 1992'de, Somali'ye gidecek olan Amerikan askerlerinin kaldığı düşünülen Yemen'in Aden şehrindeki Gold Mohur Hotel ve Aden Mövenpick Hotel adlı iki otele el-Kaide tarafından bombalı saldırılar düzenlendi. İki sivilin hayatını kaybetmesiyle sonuçlanan örgütün düzenlediği bu ilk saldırılar gerçekleştirildiğinde Amerikan askerleri otelden ayrılmıştı.

26 Şubat 1993'te, New York'taki Dünya Ticaret Merkezi'ne el-Kaide üyeleri tarafından, 6 kişinin ölümü ve 1.000'den fazla kişinin yaralanmasıyla sonuçlanan bir bombalı saldırı gerçekleştirildi. Bin Ladin, Mart 1997'de kendisiyle yapılan röportajda saldırıyla herhangi bir bağlantısı olmadığını, Mayıs 1998'deki röportajında ise saldırıyı hazırlayan başlıca isimlerden Remzi Yusuf'u tanımadığını belirtti. Somali İç Savaşı sırasında ülkenin güneyinde bin Ladin tarafından birkaç eğitim kampı kuruldu ve aktif olarak kullanıldı ancak 1993-1994 yıllarında Somalili savaşçılara silah ve eğitim desteği sağlanması dışında el-Kaide üyeleri iç savaşa önemli bir katılım gerçekleştirmedi. 3-4 Ekim 1993'te gerçekleşen Mogadişu Muharebesi'nde Birleşmiş Milletler askerî güçlerine saldıran güçler arasında el-Kaide üyeleri ve el-Kaide tarafından eğitilen kişiler de bulunmaktaydı. Amerikalı istihbarat analizcilerinin araştırmalarına göre Ocak 1994 itibarıyla bin Ladin, Sudan'da en az üç askerî eğitim kampı kurarak farklı ülkelerden gelen isyancılara eğitim vermeye başladı. Kraliyete karşı söylem ve davranışları ile Arap ülkelerindeki İslamcı köktendinci hareketlere olan desteği sebebiyle Nisan 1994'te Suudi Arabistan vatandaşlığından çıkarılarak vatansız kaldı ve bu ülkedeki mal varlığına el konuldu. Haziran 1995'te Kral Fehd'e açık mektup yazarak Amerikan kuvvetleri Suudi Arabistan'ı terk edene kadar çeşitli saldırılar gerçekleştireceğini bildirdi. 13 Kasım 1995'te, Riyad'da bulunan Amerikan güçlerinin kontrolündeki Suudi Arabistan Ulusal Muhafızları eğitim merkezine bomba yüklü araçlarla saldırı düzenlendi. 7 kişinin hayatını kaybettiği saldırıyı gerçekleştirenler arasında olduğu öne sürülen dört kişi, Nisan 1995'te televizyonda yayınlanan itiraflarında bin Ladin'den etkilendiklerini ifade etti. Bin Ladin, verdiği röportajlarda bu saldırıyla herhangi bir ilgisi olmadığını ancak saldırıdan memnuniyet duyduğunu dile getirdi. 26 Haziran 1995'te, Mısır Devlet Başkanı Hüsnü Mübarek'e, Etiyopya seyahati sırasında suikast girişiminde bulunuldu. İstihbarat raporlarına göre girişim, el-Kaide ile birlikte hareket eden ve Mısır'da faaliyet gösteren İslam Cemaati ile Mısır İslam Cihadı tarafından gerçekleştirilmiş ve Sudan hükûmeti ile ülkenin istihbarat servisleri tarafından desteklenmişti. Bin Ladin, Amerika Birleşik Devletleri'nin baskısı sonucu Mayıs 1996'da Sudan'dan sınır dışı edildi ve Afganistan'ın Celalabad şehrine döndü.

Afganistan'a dönüşü

Mayıs 1997'ye kadar Celalabad yakınlarında yaşayan bin Ladin, 23 Ağustos 1996'da Londra merkezli El-Kuds el-Arabi gazetesinde yayınlanan bildiriyle Suudi Arabistan'da bulunan Amerikan kuvvetleri ve dünya genelinde Müslümanlara karşı olan tutumları sebebiyle Amerika Birleşik Devletleri'ne karşı cihat ilan etti. Bildiride amaçlarını Amerikan güçlerini Arap Yarımadası'ndan çıkarmak, Suudi yönetimini devirmek, İslam'ın kutsal yerlerini kurtarmak ve dünya üzerindeki bütün İslami devrimci örgütleri desteklemek olarak sıralamıştı. Muhammed Ömer liderliğindeki Taliban'ın Eylül 1996'da başkent Kâbil'i ele geçirerek Afganistan İslam Emirliği'ni kurmasının ardından Muhammed Ömer'in davetiyle Celalabad'dan Kandehar'a hareket etti. Taliban'ın ülke yönetiminde söz sahibi olmasının ardından el-Kaide, Taliban'ın koruması altında varlığını devam ettirmeye başladı. 23 Şubat 1998'de ez-Zevahiri ile birlikte El-Kuds el-Arabide yayınladıkları fetvada yer alan "Kudüs'teki Mescid-i Aksa ile Mekke'deki Mescid-i Haram'ı özgür kılmak için Amerikalıları ve onların müttefiklerini öldürmek her Müslümanın görevi" ifadeleri ile Hristiyan ve Yahudilere karşı cihat çağrısı yapıldı. 1996'daki çağrının aksine bu fetva, çeşitli İslami kuruluşlar ve akademisyenler tarafından da onaylanmış, beş farklı İslamcı örgüt liderinin imzasıyla Dünya İslam Cephesi adıyla yayınlanmıştı.

7 Ağustos 1998'de el-Kaide ve Mısır İslam Cihadı tarafından, Tanzanya'nın Darüsselam şehri ile Kenya'nın başkenti Nairobi'deki Amerika Birleşik Devleti büyükelçiliklerine bomba yüklü kamyonlarla saldırı düzenlendi. Saldırılarda 224 kişi öldü, 4.000'den fazla kişi ise yaralandı. 20 Ağustos günü Hartum'daki eş-Şifa fabrikası ile Afganistan'daki bazı el-Kaide eğitim kamplarına Amerikan güçleri tarafından füzeyle saldırılar düzenlendi. Bin Ladin'in kimyasal silah ürettiği gerekçesiyle düzenlenen saldırı sonucunda fabrika imha edilirken, daha sonra yapılan incelemeler ve Amerikalı hükûmet yetkililerinin açıklamalarıyla fabrikada böyle bir üretimin gerçekleşmediği ve yalnızca ilaç üretimi yapıldığı, bin Ladin ile fabrika arasında herhangi bir bağlantı olmadığı tespit edildi. Öte yandan Amerikan istihbarat yetkilileri, bin Ladin ile Sudan hükûmetine ait Military Industry Corporation adlı şirket arasında birtakım finansal ilişkilerin olduğunu öne sürdü. 4 Kasım 1998'de Amerika Birleşik Devletleri'nde hakkında açılan davada, büyükelçiliklerin bombalanması olayında suçlu bulundu. Haziran 1999'da bin Ladin, Federal Soruşturma Bürosu (FBI) tarafından oluşturulan Ten Most Wanted Fugitives ("En Çok Aranan On Kaçak") listesine dahil edildi. 1 Ocak 2000'de veya yakın tarihlerde, el-Kaide üyeleri tarafından farklı noktalarda eş zamanlı olarak gerçekleştirilmesi planlanan saldırılar çeşitli sebeplerden dolayı gerçekleşmedi. 12 Ekim 2000'de, Aden'de demirlemiş olan Amerika Birleşik Devletleri Donanması'na bağlı USS Cole (DDG-67) muhribine düzenlenen saldırıda 17 Amerikan askeri öldü.

11 Eylül saldırıları

11 Eylül 2001'de, kaçırılan dört yolcu uçağından (United Airlines'ın 93 sefer sayılı uçuşu, American Airlines'ın 77 sefer sayılı uçuşu, American Airlines'ın 11 sefer sayılı uçuşu ve United Airlines'ın 175 sefer sayılı uçuşu) ikisi New York'taki Dünya Ticaret Merkezi'nin iki kulesine, biri Arlington County'deki Pentagon'a çarptı, dördüncü uçak ise Pensilvanya'daki Somerset County'ye düştü. Uçakları kaçıran 19 kişi dahil 2.996 kişi öldü. Bin Ladin 16 Eylül günü yayınlanan açıklamasında saldırıların arkasında kendisinin olmadığını belirtti. Ancak 29 Ekim 2004'te yayınlanan videosunda ilk kez saldırıların sorumluluğunu üstlendi ve uçakları kaçıran 19 kişiyi bizzat kendisinin eğittiğini söyledi. FBI tarafından yürütülen araştırma neticesinde saldırıları gerçekleştiren kişilerin, bin Ladin'in liderliğindeki el-Kaide ile bağlantılı olduğu belirlendi. Amerika Birleşik Devletleri tarafından Afganistan'daki Taliban rejimini sonlandırmak üzere Terörizmle Savaş adı altında bir kampanya başlatıldı. 7 Ekim 2001'de, Afganistan'daki Taliban ve el-Kaide hedeflerinin ABD ve Britanya kuvvetleri tarafından bombalanmasıyla Afganistan Savaşı başladı.

11 Eylül saldırıları sonrasındaki faaliyetleri

11 Eylül saldırıları sonrasında bin Ladin halka açık alanlarda görülmemeye başladı. Bu dönemde farklı kanallar aracılığıyla ses kayıtları ve videoları yayınlanırken, çeşitli haber kuruluşlarınca bin Ladin'in durumu ve konumu hakkında bilgilere yer verildi. Atiye Abdurrahman'ın Ebu Musab ez-Zerkavi'ye yazdığı 11 Aralık 2005 tarihli mektupta, bin Ladin'in ve el-Kaide liderliğinin Pakistan'ın Veziristan bölgesinde olduğu bilgisi verilmekteydi. Başında Kaliforniya Üniversitesi, Los Angeles'tan Thomas W. Gillespie ve John A. Agnew'in bulunduğu araştırma grubunun Şubat 2009'da yayınladığı raporda, uydu görüntüleri incelenerek yapılan analiz sonucunda bin Ladin'in Pakistan'ın Paraçınar şehrinde saptanan üç farklı komplekste olabileceği belirtildi. Mart 2009'da Daily Newste yayınlanan haberde, bin Ladin'i arama çalışmalarının Çitral ilçesinde yoğunlaştığı belirtildi ve yazar Rohan Gunaratna'nın, yakalanan üst düzey el-Kaide üyelerinin bin Ladin'in Çitral'de saklandığını söylediği yönündeki sözlerine yer verildi. Aralık 2009 başında, Pakistan'da tutuklu bulunan bir Taliban üyesinin, bin Ladin'in 2009 yılında Afganistan'da olduğunu söylediği haberi yayınlandı. Habere göre tutuklu, 2009'un Ocak veya Şubat ayında, 15-20 gün önce bin Ladin'i Afganistan'da görmüş olan güvenilir bir bağlantıyla buluşmuştu. Fakat 6 Aralık günü ABD Savunma Bakanı Robert Gates, bin Ladin'in yıllar boyunca nerede olduğu konusunda güvenilir bir bilgiye sahip olmadıkları yönünde açıklama yaptı. Pakistan Başbakanı Yusuf Rıza Gilani ise ülkesinin terörizmle mücadele hâlinde olduğunu ve bin Ladin'in Pakistan'da saklandığını düşünmediğini söyledi. 7 Haziran 2010'da yayınlanan Al-Siyase gazetesi, İran ile bağıntısı olan bir kaynaktan elde edilen bir bilgiye göre bin Ladin'in beş yıldır İran'ın kuzeydoğusundaki Sebzevar şehrinde saklandığını iddia etti. 18 Ekim 2010'da, adı belirtilmeyen bir NATO personeli, bin Ladin'in Pakistan'ın kuzeybatısında sağlıklı ve rahat bir şekilde yaşadığını, yerel halk ve ülkenin istihbarat servislerince korunduğunu açıkladı. Pakistan hükûmeti adına konuşan bir görevli ise bu iddiayı reddetti.

Bin Ladin'in ölümüyle sonuçlanan harekât öncesinde, sırasında ve sonrasında yaşananları soruşturmak amacıyla, Pakistan hükûmetinin talebi doğrultusunda Pakistan Yüce Mahkemesi tarafından 20 Haziran 2011'de adli bir komisyon olan Abbottabad Komisyonu oluşturuldu. Komisyon, tanık olarak belirlenen 201 kişinin sorgulanması ve çeşitli dokümanların incelenmesi ile hazırladığı raporu 25 Mayıs 2012'de tamamladı. Kamuoyuyla resmî olarak paylaşılmayan raporun tamamı, Temmuz 2013'te Al Jazeera tarafından sızdırıldı. Raporda bin Ladin'in 2002 yılı ortalarında Pakistan'a giriş yaptığı belirtiliyordu. Bin Ladin'in en genç eşi Emel, Abbottabad'a yerleşmeden önce 2,5 yıl kadar Haripur ilçesindeki Çak Şah Muhammed köyünde yaşadıklarını, 2005 yılı sonlarında ise buraya geldiklerini söylemişti. Emel ayrıca Afganistan'da gerçekleştirilen iki ameliyat sonrasında bin Ladin'in böbreğindeki rahatsızlığın düzeldiğini, kendisinin sağlıklı ve zinde olduğunu belirtmişti.

Aranması ve ölümü

Bin Ladin'in yakalanması için Başkan Bill Clinton döneminde çalışmalara başlandı. Ocak 1996'da CIA'in Terörizmle Mücadele Merkezi bünyesinde, bin Ladin'i izlemekle görevli bir birim oluşturuldu. CIA merkezinden birkaç kilometre uzakta faaliyetlerini sürdüren birim Bin Laden Issue Station adını taşımaktaydı. 11 Eylül saldırıları sonrasında basına yansıyan bilgilere göre Clinton, 1998'deki büyükelçilik saldırılarının ardından CIA'ye, saldırılar sebebiyle başlatılan hukuki süreç kapsamında bin Ladin'i yakalama, canlı yakalamanın imkânsız olduğu durumda ise öldürmeye yönelik güç kullanma yetkisi vermişti. 20 Ağustos 1998'de, Umman Denizi'nde bulunan Amerika Birleşik Devletleri Donanması'na bağlı gemiler tarafından ateşlenen 66 füze ile Afganistan'ın Host şehri yakınlarındaki el-Kaide kamplarına saldırı düzenlenirken, istihbarat raporlarına göre bin Ladin bu kampları saldırıdan birkaç saat önce terk etmişti. Harekâtla ilgisi bulunan bazı kişilerin ifadesine göre 1999'da CIA, Pakistan istihbarat birimlerine bağlı 60 kadar komandoyu, Afganistan'a girerek bin Ladin'i yakalamak veya öldürmek üzere eğitti ve teçhizatlandırdı. Harekât, Pakistan Başbakanı Navaz Şerif ve ülkenin istihbarat şefi ile Clinton yönetimi tarafından organize edilmişti ve harekât karşılığında Pakistan'a uygulanan ambargoların kaldırılması ile ekonomik yardım paketi vaatlerinde bulunulmuştu. Ancak Ekim 1999'da gerçekleşen askerî darbeyle Şerif'in görevinden uzaklaştırılması sebebiyle harekât gerçekleşemedi. Bin Ladin, 7 Haziran 1999'da FBI tarafından yayınlanan Ten Most Wanted Fugitives ("En Çok Aranan On Kaçak") listesine giren 456. isim oldu.

11 Eylül saldırıları sonrasında baş şüpheli konumuna gelen bin Ladin 10 Ekim 2001'de, 11 Eylül saldırıları sonrasında oluşturulan Most Wanted Terrorists ("En Çok Aranan On Terörist") listesinde yer alan isimlerden biri oldu ve yakalanması veya öldürülmesiyle sonuçlanacak bilgi paylaşımı yapan kişiye $25 milyon vadedildi. Havayolu Pilotları Derneği ile Hava Ulaşımı Derneği de ek olarak $2 milyon ödül vereceğini açıkladı. Aralık 2001'de Amerikan istihbarat birimleri, bin Ladin'in Afganistan'ın Nangarhar ilindeki Tora Bora adlı dağlık bölgede olduğunu tespit etti. Bölgede gerçekleşen muharebeden bin Ladin sağ olarak kurtuldu. 2005 yılında CIA bünyesindeki Bin Laden Issue Station'ın faaliyetleri sonlandırıldı. 13 Temmuz 2007'de Amerika Birleşik Devletleri Senatosu'nda yapılan oylama sonucunda ödül miktarı ikiye katlanarak $50 milyona yükseltildi.

Çeşitli istihbarat faaliyetleri sonucunda önce bin Ladin'in kuryesi Ebu Ahmed el-Kuveyti, Temmuz 2010'da ise bin Ladin'in ikamet ettiğinden şüphelenilen Abbottabad'daki kompleks tespit edildi. Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Barack Obama'nın talimatıyla CIA tarafından yürütülen ve Ortak Özel Harekât Komutanlığı ile CIA'e bağlı personeli taşıyan helikopterlerin Afganistan'dan havalanarak Abbottabad'daki komplekse gerçekleştirdiği Neptün Mızrağı kod adını taşıyan harekât sonucunda bin Ladin öldürüldü. Cenazesi 24 saat içerisinde Umman Denizi'ne bırakıldı.

Suçlamalar
Almanya'nın ulusal istihbarat teşkilatı Federal Anayasa Koruma Teşkilatı ajanlarından Silvan Becker ile karısı Vera'nın 10 Mart 1994'te Libya'da öldürülmesi sebebiyle Libya tarafından bin Ladin ve beraberindeki üç kişi için Interpol'den ilk resmî tutuklama kararı çıkarıldı. Bin Ladin, öldüğü güne kadar Libya hükûmeti tarafından aranmaktaydı. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki bir büyük jüri tarafından Ağustos 1996'da gizli bir şekilde hazırlanmaya başlanan iddianame 8 Haziran 1998'de tamamlandı. İddianamede bin Ladin'e, "Amerika Birleşik Devletleri'nin savunma sistemlerine karşı komplo düzenlemek, el-Kaide adlı terör örgütünün liderliğini yapmak ve dünya çapındaki radikal İslamcıların en büyük finansal destekçisi olmak" suçlamaları yöneltilmişti. Kenya ve Tanzanya'daki elçiliklere düzenlenen saldırılar sonrasında, 4 Kasım 1998'de New York Güney Bölgesi Amerika Birleşik Devletleri Bölge Mahkemesi Federal Büyük Jürisi tarafından "Amerika Birleşik Devletleri dışında yaşayan Amerikan vatandaşlarını öldürmek, öldürmeye yönelik komplo düzenlemek ve federal bir tesise ölüme sebebiyet veren saldırılar düzenlemek" iddialarıyla suçlu bulundu ve kendisini yakalayan ya da yakalanmasıyla sonuçlanacak bilgi paylaşımında bulunan kişiye $5 milyon ödül vadedildi. Ancak Taliban, yeterli delil bulunmadığını ve Müslüman birisini Müslüman olmayan bir mahkemede yargılamanın adil olmayacağını gerekçe göstererek topraklarında bulunan bin Ladin'i iade etmedi. Ekim 2001'de Afganistan'daki hedeflere düzenlenen hava saldırılarından sekiz gün sonda Taliban, üçüncü bir ülkede yargılanması koşuluyla bin Ladin'i iade edebileceğini belirtse de bu teklif Amerika Birleşik Devletleri Başkanı George W. Bush tarafından, "Masumiyetini veya suçluluğunu tartışmak için herhangi bir sebep yok. Suçlu olduğunu biliyoruz." açıklamasıyla geri çevrildi. Bin Ladin'in ölümünden sonra 15 Haziran 2011'de, Amerika Birleşik Devletleri'nde kendisine karşı yapılan tüm suçlamalar resmî olarak düşürüldü.

Özel hayatı

Usame bin Ladin ilk evliliğini 1974 yılında, Suriye'nin Lazkiye şehrinde, dayısının kızı Necva Ganim ile gerçekleştirdi. 11 Eylül 2001 saldırılarından birkaç gün önce Necve'nin Afganistan'ı terk etmesiyle sonlanan bu birliktelikten çiftin on bir çocuğu (Abdullah, Abdülrahman, Saad, Ömer, Osman, Muhammed, Fatıma, İman, Ladin, Rukiye, Nur, Hatice) oldu. 1983'te evlendiği bin Ladin ile üç çocuğu (Ali, Amir, Ayşe) olan Hatice Şerif, Sudan'da yaşadığı dönemde bin Ladin'den boşandı ve Suudi Arabistan'a döndü. Bin Ladin'in 1985'te evlendiği ve bir çocuğu (Hamza) olan Hayriye Sabar, 1987'de evlendiği ve dört çocuğu olan (Halid, Hatice, Meryem, Sümeyye) Siham Sabar, 2000'de evlendiği ve beş çocuğu (Safiye, Asiye, İbrahim, Zeyneb, Hüseyin) olan Emel es-Seda; 11 Eylül saldırılarından sonra da Afganistan'da kalmaya devam etti ve bin Ladin'in ölümüyle sonuçlanan operasyonun gerçekleştirildiği evde yakalandı. Ayrıca Hatice Şerif'in ayrılmasından bir süre sonra Hartum'da, adı bilinmeyen bir kadınla evlilik gerçekleştirmiş ve Necve'nin ifadesine göre bu evlilik iki günden az sürmüştü. Bin Ladin'in bu evliliklerden, bilindiği kadarıyla 24 çocuğu olmuştu.

1997-2001 yılları arasında Bin Ladin'in kişisel korumalığını yapan Nasır el-Bahri, kitap olarak yayınlanan anılarında bin Ladin'i tutumlu bir adam ve çocuklarına karşı sert bir baba olarak tanımlarken, ailesiyle birlikte çölde atıcılık gezileri yapmayı ve piknik düzenlemeyi sevdiğini belirtmektedir. FBI, kendisinin yetişkin hâlini uzun boylu ve zayıf, - boyları arasında, yaklaşık , zeytin rengi tenli, saçı ve gözü kahverengi ve solak olarak tanımlamaktadır.

Düşünce yapısı

Birçok kişiye ve kaynağa göre bin Ladin'in düşünce yapısının oluşmasında, bizzat tanıştığı ve birlikte hareket ettiği Abdullah Azzam'ın etkisi vardır. Bin Ladin'in Vehhabîlik ve Selefilik ideolojilerini, cihatçı bir anlayışla benimsediği belirtilmektedir. Bin Ladin'e göre krizde olan İslam dünyasında "işleri yoluna koymanın" tek yolu şeriat kanunlarının uygun bir şekilde uygulamaya konulmasıydı. Sekülerizm, pan Arabizm, sosyalizm, komünizm ve demokrasi gibi alternatif yönetimlere ise karşı çıkmaktaydı. Bazı kaynaklara göre İslam'ın Âsârî mezhebine mensuptu. Mart 1994 tarihli bir röportajında köktendinci olduğu yönündeki iddiaları reddetmişti.

Bin Ladin'in çocukluk arkadaşlarından Halid Batarfi, çocukluk yıllarında bin Ladin'in Amerika karşıtı olmadığını ve ilk evliliğinin ardından eşi ile oğlu Abdullah'ı da alıp Amerika Birleşik Devletleri'ne küçük çaplı bir geziye gittiklerini belirtmektedir. Usame bin Ladin'in düşüncelerine göre cihatçı hedeflerin gerçekleştirilmesi için düşman görülen devletlerin, aralarında kadınlar ve çocukların da olduğu sivil vatandaşlarını öldürmek meşruydu. CIA'in bin Ladin'i aradığı dönemde bu arayışa liderlik eden eski CIA analizcisi Michael Scheuer; bin Ladin'in, Amerika Birleşik Devletleri dış politikasının Orta Doğu'daki Müslümanları zulme uğratma, zarar verme veya öldürme üzerine kurulduğunu düşündüğünden dolayı eylemlerini gerçekleştirdiğini "Bizden biz olduğumuz için değil, yaptığımız şeyler için nefret ediyorlar." sözlerini de ekleyerek belirtmektedir. Bununla beraber bin Ladin, 2002 sonlarında yayınlanan bir mektubunda seküler bir yönetim anlayışını benimseyen Amerika Birleşik Devletleri'ni bu sebepten ötürü eleştirmiş ve Amerikan halkına "zina, eşcinsellik, uyuşturucu madde kullanımı, kumar ve tefecilik gibi ahlak dışı davranışlardan" vazgeçerek İslam'ı seçmeleri çağrısında bulunmuştu. Batılı devletler ve topluma yaptığı eleştiriler ile Yahudilerin kontrolü altında hareket ettikleri iddiaları, Avrupa ve Kuzey Amerika'daki bazı aşırı sağ kesimler tarafından da paylaşılmaktaydı. Diğer yandan Irak'ın Kuveyt'i işgali sebebiyle Suudi Arabistan yönetiminin Amerikan askerlerinin ülkeye konuşlanmasına izin vermesi ve Komünist Yemenlilerin güney Yemenli Müslümanlara karşı desteklenmesi sebebiyle Suudi kraliyet ailesine karşı bir tutum sergilemekteydi.

Bin Ladin, bazı kesimlerce Yahudi karşıtı olarak tanımlanmaktadır. Ocak 1999'da yayınlanan röportajında, Çöl Tilkisi Harekâtı'nın, Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Krallık hükûmetlerinin İsrail Yahudilerinin kontrolünde olduğuna dair bir kanıt oluşturduğunu ve bu harekâtın öldürebildikleri kadar Müslümanı öldürmek amacı taşıdığını ifade etti. Mayıs 1998'de yayınlanan röportajında İsrail devletinin nihai amacının, Arap Yarımadası ve Orta Doğu'yu topraklarına katıp buradaki halkı esaret altına alarak "Büyük İsrail" adını verdiği yapıyı oluşturmak olduğunu söyledi. Aynı röportajda Müslümanlar ile Yahudilerin birlikte yaşayamayacağını vurgulayarak aralarında savaş yaşanmasının kaçınılmaz olduğunu ve Amerika Birleşik Devletleri'nin de İslam karşıtı faaliyetleri desteklediğini belirtti. 2002'de yayınlanan mektubunda Amerika Birleşik Devletleri'ndeki medya kuruluşları ile siyasi ve ekonomik kurumların Yahudiler tarafından kontrol edildiğinden bahsetti. Çeşitli ses kaydı ve videolarda, Filistinlilerin İsrail'e karşı sürdürdüğü mücadelede Amerika Birleşik Devletleri ve bazı Batı ülkelerinin İsrail'i desteklediğini söylerken, Müslümanları Filistin'in yanında savaşmaya davet etmekteydi.

Bin Ladin, amaçlarına ulaşmak için kullandığı yöntemler sebebiyle çeşitli akademisyenler, analizciler ve haber kuruluşları tarafından terörist olarak tanımlanmaktadır. Amerika Birleşik Devletleri, İspanya ve Libya'daki adli birimler tarafından da terörizm suçlamalarıyla hakkında yakalama kararları çıkarılmıştı. Kasım 1996'da yayınlanan röportajında; suçlulara, hırsızlara ve haydutlara karşı olması koşuluyla terörizmin tarih boyunca her ülke tarafından uygulandığını belirtmiş, Riyad ve el-Huber'de gerçekleşen saldırıların da haydutlara karşı ve Müslümanları korumaya yönelik olduğundan övgüye değer terör eylemleri olduğunu ifade etmişti. 2010'da yayınlanan bazı ses kayıtlarında ise küresel ısınma ve iklim değişikliğine değinmişti.

Mart 1997'de yayınlanan röportajında kadınların eğitim-öğretim hakkına karşı olmadıklarını ancak eğitim adına gerçekleştirilen İslam dışı uygulamalara karşı olduklarını ifade etti. Hasan el-Turabi'nin oğlu ve bin Ladin'in arkadaşı İssam, bin Ladin'in "müzik şeytanın flütüdür" şeklinde bir beyanı olduğundan bahsetmişti. Teknolojiye karşı karışık bir bakış açısı olan bin Ladin, "toprak işleme makineleri ile bitkiler üzerinde genetik mühendisliği" alanlarına ilgi göstermesine karşın "soğutulmuş suya" karşı olduğunu belirtmişti.

Popüler kültürdeki yeri

Usame bin Ladin; adının geçtiği, tasvir edildiği veya görüntülerinin kullanıldığı birçok popüler kültür ürününe konu oldu. 2012'de vizyona giren ve yönetmenliğini Kathryn Bigelow'un üstlendiği Zero Dark Thirty adlı Amerikan filmi, 11 Eylül saldırıları sonrasında bin Ladin'in yakalanması ve öldürülmesiyle sonuçlanan süreci konu almaktaydı. Yönetmenliğini John Stockwell'in üstlendiği, 4 Kasım 2012'de National Geographic Channel'da yayınlanan televizyon filmi SEAL Team Six: The Raid on Osama Bin Laden ise yalnızca bin Ladin'in öldürülmesiyle sonuçlanan harekâtı anlatmaktaydı.

Ayrıca bakınız
 Usame bin Ladin'in röportajları

Kaynakça
Özel

Genel

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar

 Terörizmle Mücadele Merkezi tarafından yayınlanan Abbottabad'daki baskında ele geçirilen mektuplar

1957 doğumlular
Riyad doğumlular
2011 yılında ölenler
Usame
Suudi el-Kaide üyeleri
Suudi antikomünistler
Suudi İslamcılar
Suudi Sünniler
Vatansızlar
İslamî örgüt liderleri
Sovyetler Birliği'nin Afganistan'a müdahalesinde kişiler
Afganistan İç Savaşı'nda kişiler
Afganistan Savaşı'nda (2001-2021) kişiler
Most Wanted Terrorists
Ten Most Wanted Fugitives
Amerika Birleşik Devletleri tarafından aranan kaçaklar
Libya tarafından aranan kaçaklar
11 Eylül saldırıları
Çatışmada ölenler
Pakistan'da ateşli silahtan ölenler
Suudi Selefiler
Pakistan'da cinayet sonucu ölenler
Terörizm suçlamasıyla aranan kaçaklar
Sudan'daki Suudi göçmenler
20. yüzyılda Müslümanlar
21. yüzyılda Müslümanlar

Usame bin Ladin


Maria Ashley Eckstein, født Drane 22. september 1981, krediteret som Ashley Eckstein eller Ashley Drane, er en kvindelig amerikansk skuespiller og dubber, der er kendt som fast medvirkende i Blue Collar TV og for at lægge stemme til Ahsoka Tano i tegnefilmserierne Star Wars: The Clone Wars and Star Wars Rebels. Hun har også haft mindre roller som Alicia i filmen Sydney White og Ms. Cole i filmen Alice Upside Down, begge fra 2007, og en fast rolle som Muffy i tv-serien That's So Raven.

Eksterne henvisninger

 Officiel hjemmeside

Skuespillere fra Kentucky
Personer fra Louisville

Ashley Eckstein


Baudenkmäler nach Straßen

|}

Abgegangene Baudenkmäler

|}

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Anmerkungen

!ListeBruck
Erlangen-Bruck

Liste der Baudenkmäler in Erlangen-Bruck


Geleneksel Türk sanatları, Türk kültürü'nün bir kısmını meydana getiren sanat ve sanat türlerinin genel adıdır. Geleneksel Türk sanatlarının bir kısmı İslam öncesi dönemden kaynaklanır. Bir kısmı ise İslam ile birlikte gelişmiştir. Bu sanatların başında hat sanatı, tezhip, minyatür ve ebru gelmektedir.

İslam sonrası gelişen sanatlar
Türkler İslam dinini kabul ettikten sonra doğal olarak sanat alanında Türk-İslam sentezi sanatlar ortaya çıkmış oldu. Tezyîni sanatlar, Türk musikisi, Türk mutfağı, mimari, temaşa sanatları bu sentezin etkisinde kaldı.

Tezyîni sanatlara bezeme, hat sanatı (Hüsn-i Hat), tezhib, yaprak Üzerine Hüsn-i Hat, tuğra, ferman, ebrû, gravür, kat'ı, çini ve kalemişi  örnek gösterilebilir.

Dış bağlantılar
 Türk Sanatları Hakkında Bilgiler.. Resimler..
 Bezeme ve Tezyini Sanatlar Sitesi
 Türk İslam Sanatları Sözlüğü

Halk sanatları

Geleneksel Türk sanatları