ළමා අපයෝජනය යනු ළමයෙකුගේ කායික හා මානසික තත්ත්වයට පිටස්තරව, ඔහු ගේ හෝ ඇයගේ යහපතට, හා මනා කල්කි‍්‍රයාවට එරෙහිව සිදු කරන කුමන හෝ අයහපත් කි‍්‍රයාවකි (කුමාර 2001:40). ළමයින්ට එරෙහිව සිදුකරනු ලබන විවිධ ආකාරයේ අපරාධ වැරදි නොසළකා හැරීම් හා ඔවුන්ගේ අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝණය වන කවර හෝ ආකාරයේ ක‍්‍රියාවක් ළමා අපයෝජනය ලෙස සරළව හැදින්විය හැක. නුතනයේ විෂය ක්‍ෂෙ‍්ත‍්‍රයන් ගණනාවක් තුළ ළමයින්ට එරෙහි හිංසනය හා ළමා අපයෝජනය පිළිබඳව වැඩි අවදානයක් යොමු වී ඇත.
Oxford " ශබ්ද කෝෂයට අනුව ළමා අපයෝජනය  යනු ළමයින් කෙරෙහි අනර්ථයක් සිදුවන ආකාරයෙන් සැළකීම හෝ කි‍්‍රයා කිරීමයි . මෙහිදි ශාරිරික වශයෙන් ළමයින්ට සිදුකරනු ලබන ප‍්‍රචණ්ඩ ක‍්‍රියාවන් හා ලිංගික අතවර මුල් තැනක් ගෙන අවධාරණය කර ඇත.

ළමයා

ළමයා යන්නෙන් ශ‍්‍රී ලංකා ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රික ජනරජයේ ළමා අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ ප‍්‍රඥප්තිය අනුව වයස අවු: 18 ට අඩු සෑම මනුෂ්‍යයෙකුම අදහස් වේ. ඒ අනුව ළමයා මවුපිය ආදරය අපේක්ෂා කරන කරුණාව  හා දයාව ලැබිය යුතු මාපියන්ගෙන් මෙන්ම සමාජයේ රැකවරණය ආරක්ෂාවට ලක්විය යුතු අය බව පෙනී යන්නකි (save the children date not mention :1).

ළමයින් වැඩිහිටියන්ගේ රැකවරණය තුළ ජීවත්වන කොටසකි. ඔවුන් ළමුන් ලෙස නිර්වචනය කරනු ලබන එක් සාධකයක් වනුයේ ද වැඩිහිටියන්ගේ ආධාර සහ උපකාර මත ජීවත්වීමයි. වර්තමානයේ ළමයින්ගෙන් විශාල කොටසකට ඔවුන්ගේ ළමා කාලය නිසි පරිදි ගතකිරීමට අවශ්‍යකරන පහසුකම් ලැබී නැත. ළමයින්ට එරෙහිව අපයෝජන තත්ත්වයන් වත්මන් සමාජය තුළ සන්සන්දනාත්මකව ඉහළ අගයක් ගනු ලබන අතර විශේෂයෙන්ම ළමා  අපයෝජනය සුවිශේෂී ගැටළුවක් ලෙස නූතනයේ පිළිගැනෙයි.

ළමා අපයෝජන වර්ග
ළමා අපයෝජනයේ  විවිධ ස්වරූපයන් හඳුනා ගත හැකි අතර විවිධ වර්ග කිරීම් මගින් නොයෙක් අදහස් ද පෙන්වා දී ඇත. ළමා අපයෝජන ක‍්‍රියාවලිය ඉතා සංකීර්ණ ස්වභාවයක් ගන්නා අතරම එක් එක් අපයෝජන චර්යා රටාවන්ද එකිනෙකින් වෙනස්වන එකිනෙක හා සුවිශේෂී ලක්‍ෂණ සහිත තත්ත්වයක් ද පෙන්නුම් කරනු ලබයි. ඇතැම් අවස්ථාවලදී එකිනෙක හා අන්තර් සබඳතාවන් ද පවත්නා බව පැහැදිලිය. එනම් එක් කණ්ඩායමකට අයත් අපයෝජන තත්ත්වයන්ට ගොදුරුවන දරුවන් එම හේතුව හෝ අවස්ථාව නිසාම වෙනත් අපයෝජන ක‍්‍රියාවකට ගොදුරුවීමට ඉඩකඩ ඇත (WHO 2005 :4, කුමාර 2001:40-41).

කායික අපයෝජනය

ළමයින්ට එරෙහිව සිදුවන අපයෝජන තත්ත්වයන් අතර ළමයි අහිතකර ලෙස අත පත ගෑම
පර්මුඛ ස්ථානයක් ගනු ලබන අතර ලෝකයේ සෑම රටකම පාහේ ළමයින්ට එරෙහිව සිදුකරනු ලබන කායික හිංසන කි‍්‍රියාවන් අපරාධ නීතිය හෝ වෙනත් නීති සංග‍්‍රහයන් මගින් වරදක් ලෙස සැළකීම තුළ මෙවැනි කි‍්‍රයා අපරාධ ගණයට වැටෙයි. ළමයෙකු ශාරීරිකව අපචාරයට  ලක්කළ හැකි  වන්නේ පහරදීම, නිරාහාරව තැබීම, දම්වැල් වැනි දෙයකින් බැඳීම ආදිය මගිනි. මෙවැනි අපචාරයන් පවුල් තුළ පාසල, නිවසකදී, ළමා නිවාසයකදී සිදුවීමට ඉඩ ඇත (ගුණරත්න 2000: 89).
කායික අපයෝජනයට හෝ හිංසනයට ගොදුරුවන දරුවන් එමගින්  විවිධ අහිතකර තත්ත්වයන්ට ලක්වෙති. මේ අතුරින් ප‍්‍රධාන වන්නේ හිංසනය හේතුවෙන් කෙටිකාලීනව හෝ ක්‍ෂණිකව ඇතිවන කායික බලපෑම් ය. ශාරීරික වශයෙන් තුවාල, තැලීම් ලක්‍ෂණ, පිලිස්සුම් ලකුණු, කැඞීම් හා සීරීම් ලකුණු බොහෝ දුරට පෙන්නුම්  කරයි. ශරීරයේ බාහිර  හා අභ්‍යන්තර ඉන්ද්‍රියන්ට හානිකර ප‍්‍රතිඵල, අස්ථි බිදීයාමේ තත්ත්වයන් හා ශරීරය තුළ අභ්‍යන්තරව සිදුවන ලේ ගැලීම් වලට භාජනයවීම් ආදිය තුළ  දරුවන්  ළමා සංවර්ධනය ආශ‍්‍රිත ගැටළු වලට, චර්යාත්මක ගැටළු හා අක‍්‍රමතාවන්ටද ලක්වේ. පෞරුෂමය දුර්වලතාවන්, ලැජ්ජාශීලී සමාජයට වෛර කරන පසුබෑමට ලක්වූ දරුවන් බිහිවීම කායික හිංසනයේ ප‍්‍රතිඵලයන්ය (සිල්වා 2000: 1-4).

චිත්තවේගී අපයෝජනය
ළමා අපයෝජන ක‍්‍රියා ශාරීරික අපයෝජනයට සීමා නොවන අතර ශාරීරික වශයෙන් කරන හිංසා වලින් තොරව චෛතසිකව ද අපචාරයට ලක්වේ. රළු වචන භාවිතා කිරීම, බිය ගැන්වීම, තර්ජනය කිරීම, හුදකලා බවට පත්කිරීම වැනි ක‍්‍රියාවලීන් මෙන්ම  දරුවන්ට ලැබිය යුතු ආදරය නොලැබීම, නොසලකා හරිනු ලැබීමද මෙයට අයත්වේ. චිත්තවේගී අපචාරයන්, ශාරීරික අපයෝජනයන් මෙන් හඳුනා ගැනීම අපහසු නිසා මේ තත්ත්වයන් සනාථ කිරීම වඩා අපහසුය (ගුණරත්න 2000: 91)

ළමා මෙහෙකරුවන් ලෙස යෙදවීම

කුඩා දරුවන් ඔවුන්ට ඔරොත්තු නොදෙන රැුකියාවන් වල යොදවමින් ළමා ශ‍්‍රමය සූරාකෑම ද දක්නට ලැබෙන අතර වයසින් අඩු දරුවන් කුඩා කාලයේ සිටම විවිධ සේවාවල යෙදවීම වර්තමානයේ දැකිය හැකිය. ළමයින්ගේ මූලික අයිතීන් උල්ලංඝණය වන අනිසි තත්ත්වයන් ලෙස මෙය සඳහන් කළ හැක. මේ අනුන ලෝකයේ බොහෝ රටවල දරුවන් ශ‍්‍රමිකයින් ලෙස යොදවා ගැනීම වරදක් ලෙස නීතියෙන් අර්ත දක්වා තිබේ.  1999 දී ජාත්‍යන්තර කම්කරු සංවිධාන විසින් වඩාත් අහිතකර ළමා ශ‍්‍රම භාවිතය පිළිබඳව 1982 දරණ සම්මුතිය මගින්ද ලෝකයේ පවත්නා වඩාත් අහිතකර ළමා ශ‍්‍රම භාවිතාමය තත්වයන් වැළැක්වීම සඳහා එකඟතාවයක් ඇති කරගෙන ඇත (කම්කරු දෙපාර්තමේන්තුව 2005:18).

ලිංගික අපයෝජනය

ළමයින්ට එරෙහි අපයෝජන තත්ත්වයන් අතුරින් ලිංගික අපයෝජනය බරපතල ගැටළුවක් ලෙස නුතනයේ පිළිගැනෙයි. වර්තමානය වන විට ලෝකයේ සෑම රටකම පාහේ ළමයින්ට එරෙහි ලිංගික අපයෝජනය අපරාධ හෝ වරදක් ලෙස අර්ත දක්වා තිබීමෙන් එහි ඇති බරපතල බව තව දුරටත් පැහැදිලිවේ.සරල විග‍්‍රහයේදී ළමා ලිංගික අපයෝජනය ලෙස සැළකෙන්නේ යම් කිසි වැඩිහිටියකු විසින්, පුද්ගලයකු විසින් කිසියම් ලිංගික කි‍්‍රයාවක් සඳහා දරුවකු යොදවා ගැනීමයි. නමුත් වර්තමානය වනවිට ලිංගික අපයෝජනය වඩා සංකිර්ණ ස්වභාවයක් ගන්නා අතර ඊට හේතුවන්නේ නුතනයේ ළමා ලිංගික අපයෝජනය විවිධ ස්වරූපයෙන් යුතුව කි‍්‍රයාත්මක වීමයි.

කායිකමය ස්වරූපයෙන් පරිභාහිරවද සිදුවන බව පෙනේ.වර්තමාන ලොව බොහෝ රටවල් ශ‍්‍රී ලංකාවේ සංශෝධිත නීති මගින්ද ළමා ලිංගික අපයෝජනයේ කායික කි‍්‍රයාවන් කෙරෙහි මෙන්ම කායික ලිංගික වැරදි පිළිබඳවද දක්වා තිබේ. 1995 අංක 22 දරණ දණ්ඩ නීති සංග‍්‍රහ සංශෝධන පනත මගින් පුළුල් විවරණයක් ඉදිරිපත් කරයි. ගැහැණු ළමයෙකු දුෂණය කිරීම, බරපතල ලිංගික අපයෝජනය, ළමයින්ගෙන් අයුතු ප‍්‍රයෝජන ගැනීම. ව්‍යභිචාරය, කුට්ටනය, අශිෂ්ට ක‍්‍රියා සිදුකිරීම, අස්වාභාවික වරද, අසභ්‍ය පළකිරීම් යන වැරදි දක්වා ඇත (සමරසේකර 2005: 40-45).
ළමයින්ට සිදුවන ලිංගික අපයෝජනයන් සුවිශේෂී තත්ත්වයකින් යුතු බව කරුණු කිහිපයක් පදනම් කර ගනිමින් පෙන්වා දිය හැකිය. එනම්,

1.එවැනි අපරාධ වාර්තාවීම්, සෙසු අපරාධ වලට වඩා අවම වේ.

2.අපරාධකරුගේ ස්වභාවය හා අපරාධය හෙවත් අපයෝජනයන්ට ලක්වන දරුවන් අතර පවතින සබඳතාවය යනුවෙනි.

අනෙකුත් අපරාධ වලට වඩා ළමා අපයෝජනයන් ලෙස ලිංගික අපයෝජනයන්ට සුවිශේෂීතාවයක් හිමිවෙන අතර මෙහිදී අපයෝජකයා හා එයට ගොඳුරුවූ දරුවා අතර පවතින සම්බන්ධතාවය විමසීමේදී පැහැදිළිව දරුවන් අපයෝජනයට ගොදුරු කරනු ලබන්නන් දරුවන් දන්නා හඳුනන පුද්ගලයින් බවයි. මේ අනුව දරුවන් දන්නා පුද්ගලයින් සම්බන්ධව බලපෑම් සිදුකළ හැකි දරුවන්ගේ භාරය හෝ ආරක්‍ෂාව පිළිබඳ වගකීම් ගන්නා පුද්ගලයින් අතින් ළමුන් අපයෝජනයට ලක්වීම ඉතා ඉහළ මට්ටමක පවතින බව පෙනේ (ළමා රක්‍ෂණ අධිකාරිය 2004:12).අපයෝජන වාර්තා නොවීමට තවත් හේතුවක් වන්නේ ළමා අපයෝජන ක‍්‍රියාවලිය මුහුදේ පාවෙන අයිස්කන්දක ස්වරූපයක් ගැනීමයි . මෙමගින් පෙනීයන්නේ සමාජයේ  සිදුවන අපයෝජන සිද්ධීන් අතරින් ඉතා සුළු ප‍්‍රමාණයක් පමණක් නිරාවරණය වීම හෝ වාර්තාවීම සිදුවන බවයි. එය අයිස් කන්දක මතුපිටට පෙනෙන සුළු කොටසක් මෙන් දෘශ්‍යමානව පැවතීමට සමානය. (WHO 2004:11).

ළමා අපයෝජනයන් හා ලෝක තත්ත්වය

ළමා පරපුර රටක, කලාපයක, මහද්වීපයක පමණක් නොව මුළු ලෝකයේම පවත්නා වටිනාම සම්පතයි. දරුවන් නිදහස් මනුෂ්‍ය කොටසකි. දරුවන්  අපයෝජනයට හා අපචාරයට ලක්වීමේ ප‍්‍රවණතාව අද ලෝකය පුරාම ව්‍යාප්ත වී ඇත. වත්මන් ළමා පැවැත්මට තර්ජනයක් සේ යුද්ධය, ස්වභාවික විපත්, එච්.අයි.වී ආසාදනය, මන්දපෝෂණය කුරිරු ලෙස ශ‍්‍රමය ලබාගැනීම, මිත්‍යා විශ්වාස, ළමුන්ට විරුද්ධව කෲරත්වය,  රැකවරණය නොමැතිවීම යනාදිය හඳුනා ගත හැක (එක්සත් ජාතීන්ගේ ළමා අරමුදල 2000:56). ලොව පුරා ළමයින් මිලියන 250ක් රැකියාවල යෙදෙති. මෙයින්ද වැඩි මිලියන ගණනක් රැකියා කරන්නේ ජිවිතයට තර්ජනයක් විය හැකි ඔවුන්ගේ සෞඛ්‍යයට හානිදායක, මුලික අධ්‍යාපනය ඔවුන්ට අහිමිකරන ලිංගික ක‍්‍රියාවලට එක් කරගනු ලැබේ(කම්කරු දෙපාර්තුමේන්තුව 2005:4).

වර්තමානයේ දස ලක්ෂ 18 කට වැඩි ජනගහනයක් ශී‍්‍ර ලංකාවේ වාසය කරති. මෙයින් දස ලක්ෂ හතක් වයස අවු: 18 ට අඩු ළමයින්ය.ශ‍්‍රී ලංකාවේ පමණක් නොව වෙනත් බොහෝ රටවලද දරිද්‍රතාවය, ඒඞ්ස්, යුද්ධය, අකුරු නොදත්කම යනාදිය ළමුන් කෙරෙහි අහිතකර ප‍්‍රතිඵල උදාකර දී තිබේ (Save the children ,date not mention :1-2).ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය විසින් කරන ලද පර්යේෂණයක් මගින් පෙන්වා දී ඇත්තේ ලෝකයේ සිටින කාන්තාවන්ගෙන් සෑම 5 දෙනෙකුගෙන් එක් අයෙක් බැගින් දුෂණය කිරීම හෝ දුෂණය කිරීමට තැත්කිරීමේ තර්ජනයට මුහුණපා ඇති බවයි. 1999 වර්ෂය තුළදී පර්යේෂණයක් අනුව ඇමරිකාවේ සෑම තප්පර 6 කට වරක්ම එක් ස්ත‍්‍රී දුෂණයක් බැගින් සිදුවන බවද පෙන්වා දී ඇත. ළමා අපයෝජනය හා ස්ත‍්‍රී දුෂණය ශ‍්‍රී ලංකාවේ සෑම දින 6කට වරක්ම එක් ස්ත‍්‍රී දුෂණයක් බැගින් සිදුවන බවද පෙන්වා දී ඇත(ගුණරත්න 2005:348).

ළමා අපයෝජනය හා ශ‍්‍රි ලංකාවේ තත්ත්වය
ළමයින්ට එරෙහි හිංසනය අනාදිමත් කාලයක සිට විවිධ ස්වරූපයන්ගෙන් සමාජය තුළ පැවති බව බොහෝ මූලාශ‍්‍ර මගින් සනාථ වී තිබේ. එය බටහිර රටවල මෙන්ම පෙරදිග සමාජයේද පැවති බව ඓතිහාසික මූලාශ‍්‍ර පෙන්වයි. අතීතයේ ළමුන්ට සිදුවන හා සිදු කරන අකටයුතුකම් සම්බන්ධ විශේෂ නීති රීතී හෝ දඩුවම් නොවුනු අතර ළමයෙකුට විරුද්ධව නැගුනු චෝදනාද වැඩිහිටියෙකුගේ තත්ත්වයෙන් විනිශ්චය විය(කුරේ 2005:23).

ශ‍්‍රී ලංකාවේ ජනගහනයෙන් 1/3 ආසන්නව දස ලක්‍ෂ 6.2ක් දුප්පත්කමින් පෙළෙති. මෙය ළමුන්ගේ අධ්‍යාපනයට, සෞඛ්‍යයට හා යහ පැවැත්මට බලපායි. ඇතැම්විට දරුවන් ප‍්‍රචණ්ඩත්වයට අපයෝජනයට හෝ ළමා සූරාකෑම් වලට ගොදුරු වෙති. දැඩි දුප්පත්කම ඇති තැන්හි මන්දපෝෂණයට ගොදුරු වන අතර ජීවිතයද අනතුරට පාත‍්‍රවෙයි. ඇස්තමේන්තු අනුව ශ‍්‍රී ලංකාවේ වයස අවු: 5ට අඩු ළමයින්ගෙන් 38%ක් තම පළමු උපන්දිනයට පෙර මිය යති. ද්විතියික පාසල් වශයෙන් සිටින ළමුන්ගෙන් 15%ක් පාසල් නොයති. යුද්ධය ළමුන්ට උන්හිටිතැන් අහිමි කරන අතරම සෞඛ්‍ය පහසුකම් ද අහිමි කර තිබේ. සමහර ළමයින් සංවර්ධනය සඳහා වන නිසි සැළකිල්ල හෝ අවස්ථාව නොමැතිව ආයතනය  තුළ ද, වාසයට නොසුදුසු වීදිවල හා මුඩුක්කු වල ද, දිවි ගෙවති (Save the children ,date not mention :29).

1970න් පසු දේශපාලන වෙනස්වීම් 1977 විවෘත ආර්ථික රටාව තුළට විවෘත  වීම සමඟ සංචාරක ව්‍යාපාරය හා තරඟකාරී සමාජ රටාවට යොමුවීම තුළින් ළමා අපයෝජනයන් වර්ධනය වූ බවත් මෙයට දුප්පත්කම, යුද්ධය, ගෝලීය ආර්ථික රටාවද බලපෑ බව පෙනී යයි. මේ තුළ ළමා ලිංගික අපයෝජනය, ගණිකා සේවය, මෙහෙකාර සේවය, විදේශිකයන්ට ළමයින් විකිණීම, මහමග දරුවන් හැරදා යාම, දැරියන් දුෂණය කර මරා දැමීම, මත් ද්‍රව්‍ය ළමයින් අතර බෙදා හැරීම වර්ධනය වී ඇත.යුද්ධය ලෝකයේ ව්‍යාප්තව පවතින අතර මේ තුළ ළමයින්ට සිදුවී ඇති අපයෝජනයන් වර්ධනය වී ඇත. මෙහිදී විවිධ ත‍්‍රස්තවාදී, දේශපාලන ගැටුම් නිසාවෙන් දිනෙන් දින අවතැන්වෙමින්, මවුපියන් අහිමිවීම, රැකවරණය අහිමිවීම, අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍ය අහිමිවීම, පෝෂණය නොමැතිව විවිධ අනාථ කඳවුරු, ළමා ගම්මාන හා ළමා නිවාස වල කොටුවන ළමුන් ප‍්‍රමාණය අතිවිශාලය (කුරේ.2005:33)

ළමා අපයෝජනය හා දරුවන් මුහුණපාන ගැටළු

ළමා අපයෝජනය සංකිර්ණ ස්වභාවයක් ගනියි.මෙය ළමයින් කෙරෙහි විවිධ අහිතකර බලපෑම් ඇති කෙරෙන බව පෙනෙයි.

1.කායික : තුවාල ව්ම්, ශාරිරික වද වේදනා, සමාජ රෝග ,අතුරු ආබාධ

2.මානසික :මානසික ආතතිය, කාංසාව ,අධික හිසරදය, රො‍්ගා බාධ ,කෑම අරුචිය, තමා පිළිබද අවතක්සේරුව

3.සමාජිය : කොන් කිරිම,අපහාසයට ලක් කිරිම.

ළමා අපයෝජන සම්බන්ධව ක‍්‍රියා කරන ආයතන

1.පවුල් මට්ටම

මෙයට දෙමව්පියන් භාරකරුවන් අයත්වන අතර අපචාරයන් ගැන දැනගත්විට දෙමව්පියන් හෝ භාරකරුවන් විසින් ඒ බව ඉහළ මට්ටමට දැනුම් දිය යුතුය. මෙහිදී  වැදගත්  වන්නේ සියළු දෙනාම ළමයින්ගේ උපරිම යහපත උදෙසා කටයුතු කිරීමයි. දරුවන්ගේ ආරක්‍ෂා ව හා ගෞරවය සුරැුකීමේ වගකීම මෙන්ම ප‍්‍රසිද්ධියට පත් නොකිරීමටත් කටයුතු කළ යුතුය.

2. ප‍්‍රජා මට්ටම

ළමා අයිතිවාසිකම් ප‍්‍රවර්ධන නිළධාරීන්, සමාජසේවා නිළධාරීන්, සෞඛ්‍ය සේවකයින්, ප‍්‍රජා පාදක සංවිධාන මේ යටතට අයත්වෙයි. අපයෝජනයන්  හෝ උල්ලංඝණය කිරීම් ගැන තොරතුරු ලද විට ඉහළ තලයේ අදාල නිළධාරීන්ගෙන් විමසිය යුතු ය. ළමයින්ගේ පෞද්ගලිකත්වය හා ආරක්‍ෂාවට ගරු කරන දෙමව්පියන්ගේ හා භාරකරුවන්ගේ අනුදැනුම තුළ උපදේශන හෝ වෛද්‍ය සේවා  සැපයීම මෙහිදී කරයි.

3. ප‍්‍රාදේශීය මට්ටම

ප‍්‍රාදේශීය ළමා අයිතිවාසිකම් සුපරීක්‍ෂණ කමිටු, රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන, පරිවාස නිළධාරීන් මේ යටතට ගැනේ. ළමා අපයෝජනයන් අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝණයන් මෙන්ම ළමයින්ගේ උපරිම යහපතට හේතුවන සුදුසු පියවර ගැනීමත් ප‍්‍රාදේශීය නිළධාරීන් හා ළමා අයිතිවාසිකම් ප‍්‍රවර්ධන නිළධාරීන් සහ පරිවාස නිළධාරීන් පරීක්‍ෂණ කොට වාර්තා කිරීමේ වගකීමද  උසුලන කොටසකි. ඉහළ තලයට වාර්තාකොට අදාළ නිළධාරීන්ගෙන් උපදෙස් මත පියවර ගනී.

4. දිස්ත‍්‍රික් මට්ටම

දිස්ත‍්‍රික් ළමා අයිතිවාසිකම් කමිටුව, මානව හිමිකම් කොමිසම, රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන, පොලිස් ස්ථාන, පරිවාස කාර්යාල දිස්ත‍්‍රික්ක මට්ටම නියෝජනය කරමින් ළමා අපයෝජනයන් වැළැක්වීමට පියවර ගනී. මෙහිදී උපදෙස් සැපයීම, මඟපෙන්වීම, වැඩිදුර පරීක්‍ෂණ මෙහෙයවීම හා ළමයින්ගේ උපරිම යහපත සඳහා උපරිම ක‍්‍රියාමාර්ග ගැනීම කරනු ලැබේ.

5. ජාතික මට්ටම

ජාතික ළමා රක්‍ෂණ අධිකාරිය, පරිවාස හා ළමාරක්‍ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව, මානව හිමිකම් කොමිසම මේ යටතේ ගැනේ. මේ මගින් අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝණය කිරීම පිළිබඳ මෙහෙයුම් හා සුපරික්‍ෂාවන් ප‍්‍රතිපත්ති සංවර්ධනය හා උපදෙස් පිළිබඳ වගකීමද දරයි.

පිංතුර එකතුව

වැඩිදූර කියව්ම සදහා
1).අමරසේකර,ඞී.

2005.ශ‍්‍රී ලංකාවේ සමාජ ප‍්‍රශ්න. වරකාපොළ:ආරිය ප‍්‍රකාශකයෝ.

2).කම්කරු දෙපාර්තමේන්තුව

2005. ළමයින් සේවයේ යෙදවීම වැළැක්වීමේ පිළිබඳ නීති අත් පොත.කොළඹ කම්කරුදෙපාර්මේන්තුව.

ඉංගි‍්‍රසි මුලාශ‍්‍ර
1).world health organization.

2004. Managing child Abuse. New Delhi: world health organization.

2).Protecting Environment & Children Every Where.

1999.Child  Prostitution in Coastal Areas of Dehiwala, Rathmalana & Agulana". Colombo : Center for Society Religion.

3).Jayathilaka, R . Amarasuriya.

2005." Children's rights in institutional care. Colombo: Save the children.

සබැදි පිටු
 ශ්‍රී ලංකාවේ ළමා අයිතිවාසිකම්
 ශ්‍රී ලංකාවේ සමාජ ප්‍රශ්න
 මානව අයිතිවාසිකම්
 මානව අයිතිවාසිකම් 1945 ට පෙර හා පසු

අඩවියෙන් බැහැර

National Child Protection authority

නීතිය

ළමා අපයෝජනය


هيمدال (باللغة النرويجية القديمة: Heimdall)، حامي آسغارد، وحارس جسر بيفروست، من قصره هيمينبورغ، وأحد الآلهة الرئيسية في الأساطير الإسكندنافية، ولعل أهم مهامه النفخ في البوق السحري غيالارهورن لينذر الآلهة بقدوم راغناروك، حيث سيقود من على حصانه الأعرف المذهب غولتوبر الآلهة نحو المعركة النهائية. وقد عرف عنه امتلاكه المعرفة، والقدرة على رؤية وسماع كل شيء. فاطلق عليه اسم الإله الأبيض، ويُقال أنه مؤسس طبقات البشر الاجتماعية، وهو الذي استعاد قلادة فرييا الذهبية برينغامين أثناء صراعه مع عدوه الأزلي لوكي متنكرا بشكل فقمة. وقد قُدر له أن يواجه لوكي في المعركة النهائية حيث سيقتل كل منهما الآخر بعد معركة ضارية. وقد ظهر اسم هيمدال أحيانا (ريغ، هالينسكيدي، غولينتاني، وفيندلر أو فيندهيلر).

وقد ربط بعض الباحثين بين هيمدال وبين الإله (دياوس) (الذي ذكر في كتاب الفيدا الهندوسي)، وكذلك بين هيمدال والملاك ميكائيل.

أصل الاسم

هيمدال، هيمدالر، وكذلك هيمدالي. مع أن أصل الاسم غامض، ولكن يمكن ترجمته إلى (من ينير العالم)، ويمكن ربطه مع ماردول، أحد أسماء فريي.

كما أن له ثلاثة أسماء أخرى، هالينسكيدي، غولينتاني، وفيندلر. أما أصل اسم هالينسكيدي فهو غامض، ولكن هنالك سلسلة من المحاولات لمعرفة أصله. أما غولينتاني فمعناه (صاحب الأسنان الذهبية)، أما فيندلر أو (فيندهيلر) فيعني (من يواجه الرياح، «رياح البحر»). وكما يُرى فإن الأسماء الثلاثة تعبر عن هذا الإله وعن وظائفه.

الخصائص والوظائف والأدوار
بناء على ماجاء في ثنايا هذه الأساطير عن هيمدال، فعلى مايبدو فإن وظيفته غير واضحة كليا. ويبدو أن وصف ستاينسلاند بأنه الإله الأكثر غموضا ضمن الأساطير الإسكندنافية صحيحة وحقيقية. فبالنسبة لها، بدا وكأنه إله قديم، أعيد إحياء ذكراه مرة أخرى ضمن عصر الفايكنج، كما قالت أنه الإله الأكثر ارتباطا بالبعد الكوني، الزمان والمكان، وبالإنسانية بشكل عام يوما بيوم، أكثر من بقية الآلهة الأخرى. وضمن نصوص سنوري ستورلسون، هناك عدة تفاصيل عن لاهيمدال، بعضا منها لم يتم ذكره ضمن الأساطير المعروفة. وبالنظر إلى الصياغة الشعرية المختلفة في تلك الأشعار يتبين بأنه كان هناك العديد من الأساطير المفقودة عن هيمدال، فعلى سبيل المثال، لماذا يسمى السيف برأس هيمدال؟ والعكس صحيح.

حارس الآلهة

ذكرت المصادر المتبقية اسناد عدة خصائص ووصفت عدة شخصيات تُثبت بها دور هيمدال كحارس للآلهة. فلهيمدال حاسة سمع ورؤية قويتين، حتى أنه يستطيع سماع الأعشاب تنمو، وصوت الصوف يكثر على جسد الخراف. كما لديه القدرة على الرؤية لمسافة بعيدة تصل لأكثر من 50 ميل وبالليل والنهار على حد سواء، كما أنه لم يكن ينام أكثر من الطيور. وقد قطن في قصره (هيمينبيرغ، والذي يقع عند بدايه جسر بيفروست، (جسر قوس قزح الذي يصل بين أسغارد وميدغارد. حيث اللون الأحمر عبارة عن نار ولكنه كان يتحرك بستمرار وبالتالي لا يستطيع أي رجل أو إله عبوره، وكل من يحاول فإنه يقع تحت أنظار هيمدال، لذلك بقيت العمالقة بعيدة عن أرض الآلهة. كما أن لهيمدال بوق يُدعى غيالارهورن، وعندما ينفخ فيه يتم سماعه في عالمي الآلهة والبشر والعالم السفلي على حد سواء. وسيستخدم لإنذارهم بقدوم يوم راغناروك. حيث سيقابل لوكي قائد العمالقة، وسيقتلان بعضهما البعض. حصانه يدعى غولتوب. وقد قام أندريس بيكستيد برسم لوحة للحديقة السماوية، متأثرا فيها بالتقاليد الكلاسيكية.

عدو لوكي
بالإضافة إلى كونه حارس للآلهة، فمن ناحية ثانية اعتبرته إحدى الأساطير الشخصية الرئيسية في الأساطير الإسكندنافية، فقد تحدثت القصيدة الشعرية هوسدرابا بشكل ملخص عن صراع بين هيمدال ولوكي من أجل إرجاع جواهر فرييا، ولكنهما سيكونان على موعد مع القدر من جديد فسيتلاقيان مرة أخرى في معركة راغناروك، وتقول القصيدة الشعرية فولوسبا، أنهما سيقتلان بعضهما البعض، وقد وصفهتما مارغريت كلونيس روس بأنهما ضدين متوازيين، حيث أن كلاهما يعيشان خارج دائرة الآلهة الاجتماعية، بالرغم من أن الأسباب مختلفة، فهيمدال كحارس الآلهة، ولوكي الشخصية الغامضة التي تدين الآلهة بالولاء له (لأسباب مجهولة). وبالرغم من سبب العداء مجهول، إلا أن كلونيس روس تقترح بأنما يرمزان إلى موقعين نقيضين، فلوكي هو السبب وراء سقوط الآلهة بينما هيمدال هو الحارس المخلص إلى الأبد.

الولادة من تسع نساء
في قصائد إيدا الشعرية، تحدثت قصيدة هيندلاليود، عن ولادة عذرية من تسع أمهات لإله في المستقبل، عن طريق حافة الأرض، أعتبرته لاحقا هيمدال، وقد ذكر سنوري بأن هيمدال قال في إحدى القصائد الضائعة في الماضي، «أنا ابن تسع أمهات، أنا ابن تسع أخوات». وتم اعتبار الأخوات التسع بنات الإله إيجر وزوجته ران. وقد كن التشخيص لأمواج البحر، ولكنهن لم يكن الوحيدات، ففي قصيدة فيولفينسمال، فقد مُنح نيورد تسع بنات في سولسانغين. كما من الممكن أن تكون أمهات هيمدال هن تسع عملاقات ذُكرن في فولوسبا (البيت الثاني). حيث بذلك سيكون أقدم من أودين. وقد أكد نيتاليت بأن الأمهات أو (الأخوات التسع) في الثقافة النرويجية وأساطير المناطق الآزورية أمر شائع جدا. وقد ذكر هيمدال في قصيدة هيندلاليود أسماء أمهاته على أنهن، أتلا، أوغيريا، أورغيافا، إيغيا، غيالب، غيَلب، غِريب، يارنساكسا، سيندور وأولفرون. بينما ذكرت مصادر أخرى أن أسماء بنات إيجر هن، هيمينغليفا، دوفا، بلودوغهادا، هيرفرينغ، أوت، هرون، وييف، دروفن وكولغا، ولكل هذه الأسماء معنى واحد رمزي، حيث أنها جميعها تعني (موجة).

إن ولادة هيمدال وحدها تجعله فريدا من نوعه: فإن كان ابن الأمواج التسعة، فحمله على الشاطئ بين البحر والأرض، مما يعطيه مكانة مهمة. ولكن فقط بسبب كونه ابنا لتسع امهات فهذا يعتبر أمرا غير اعتياديا، فالمؤلف القديم كان الأساس في الثقافة الإسكندنافية، وقد كان النسب للأب مهم جدا في الحياة الاجتماعية، ولكن بالنسبة لهيمدال فإنه لم يتم ذكر والده أبدا. أما قصيدة هيندلاليود فقد ذكرت أن أمهات هيمدال كن تسع عمالقة، وأنهن كن عذراوات، (غير متزوجات)، ولكن ستاينلاند أصر على وجود أب غير مذكور وقد وافقته مارغريت كلونيس روس الرأي ولكنها اختلفت معه بكونه غير معروف، بل إنها اعتقدت أنه بقي متخفيا حتى أصبح أبا، وأنه وبشكل عام أحد آلهو البحر، وبالتالي فإنه إما أن يكون إيجر أو نيورد. حيث كانا على علاقة مع محارهما.

حامي حقوق الطبقات الاجتماعية
وفقا لقصائد ريغسثولا، هيندلاليود، والمقطع الأول من فولوسبا، فإن هيمدال هو أبو البشر. بالرغم من أنه لم يتم ذكره في قصة خلق أسك وإميلا، فإن ستينسلاند يرجع ذلك إلى كونه لم يتدخل بالخلق المادي لهما بل ككيان اجتماعي والباني للمجتمع، أي أن هيمدال كان إله المجتمع والثقافة، فعلى سبيل المثال فإن قصيدة ريفثوسلا ذكرت بأن هيمدال نزل إلى الشاطئ تحت اسم مزور ومر على ثلاث قرى مختلفة واجتمع مع ثلاث نساء، وكان حصيلة اجتماعه معهن ثلاثة أولاد، وبذلك أصبح الجد الأول للعبيد والفلاحين واليارل (العائلة المالكة)، وأسماء أولاده هو انعكاس للممجموعة التي يمثلونهم:

 . ثريل (العبيد)، فقد كان مع المرأة «إيدا» (الجدة الأكبر) والتي تزوجت من «أي» (الجد الأكبر)
 . ثريل تزوج من ثير ومعا أصبحا أصل قبائل ثريل.
 . كارل، فقد كان مع «أمّا» (الجدة) والتي تزوجت من «أفي» (الجد)
 . كارل تزوج من «لايس»، ومعا أصبحا سلف الفلاحين.
 . يارل ، فقد كان مع «مودر» (الأم)، والتي من تزوجت من «فودر» (الأب)
 . يارل تزوج من «إيرنا» ومعا أصبحا سلف طبقة اليارل (الطبقة الأرستقراطية)، كان ابنهما الأكبر «كاو نومبر»، والذي أنجب عدة أولاد بينهما كان دانب، والذي كان أول ملوك الدانمارك.

وتنتهي الأسطورة بظهر الإله ريغ الذي يكشف عن نفسه إلى يارل الشاب ويدعوه ابنه، أما ابن يارل الشاب فيدعى كون يونغ، وهو أصل كلمة (كونانغر)، والتي تعني (الملك).

هيمدال وراغناروك

عندما تبدأ معركة راغناروك، سينفخ هيمدال ببوقه غيالارهورن، ليوقظ الآلهة، لاحقا سيلتقي مع لوكي في قتال فردي حيث سيسقطان معا، مما يُعطية دور أخروي حيث سيعلن نهاية العالم ببوقه، مما يجعله مقارنا للملاك مياكائيل، وعندما يموت كلا من هيمدال ولوكي، فإنه يفسح لسورت المجال لكي يحرق العالم، وبالتالي فإن هيمدال يمثل أخر آلهة المقاومة قبل دمار العالم الشامل. وقد تم اعتبار الفكرة النهائية لانهيار العالم هي جزء من الثقافة المسيحية لنهاية العالم وخاصة مع إعادة ظهور بالدر وقرن هيمدال. وهذه العناصر مجتمعة هي جزء من التقاليد الإسكندنافية.

وهناك فكرة أخرى كون هيمدال إله المجتمع والثقافة، فإن راغناروك أساسا تمثل الانهيار الاجتماعي، ونتيجة نزاع عائلي (متمثل بالصراع بين الإيسر والعمالقة)، كجرائم النصب والاحتيال والسرقة، وهي جرائم خطيرة اجتماعيا. كم ذكر ستينسلاند.

علاقته بالشخصيات الأخرى
إن قدرات هيمدال ووظائفه المختلفة في الأساطير الإسكندنافية ساعد على ظهور عدة نظريات تتحدث عن علاقته بالعديد من الآلهة والشخصيات الأسطورية أو الدينية الأخرى، فعلى عكس بقية الألهة التي ذكرتها مصادر محددة وواضحة، فإن هيمدال اختلفت وتنوعت مصادره. فمنها ما ربطته بآلهة القمر، أو الشمس، أو تشخيصا لشجرة العالم، ومع شخصيات مسيحية أخرى كالالملاكين، ميكائيل وجبرائيل. أو مع الإله الهندي أغني، والفارسي ميثراس.

أما المؤرخ الديني المقارن جورج ديمزل، فقد اعتبر أن هيمدال إله هندو - أوروبي قديم، أو أنه الإله الأول، وهو ما يشابه تعبير الإله الأكبر. ففي الأساطير الرومانية، كان الإله جانوس بحسب ررأي ديمزل موازيا لهيمدال، ووصفه بأنه إله إطاري، أي أنه وُجد منذ البداية وسيستمر للنهاية. بالمقابل فقد اقترح ديمزل أن شبيهه الهندي هو الإله دياوس، أحد ثمانية فاسيور، وقد تحول إلى البطل بهيشما الإطاري والذي ذكر في مهابهاراتا.

أما برانستون (1980) فقد عارض ديمزل، فاعتبر أن هيمدال شبيه بالإله أغني، إله النار، وهو وفقا لنصوص فيديك إما أن يكون قد وُلد من الماء أو اختفى فيها، أو ربما قد ولد إما من اثنتين، أو سبعة، أو تسعة أو عشرة أمهات (الرقم مختلف من نص إلى آخر). والأمهات العشرة (من الممكن أن تكون متمثلة بالأصابع العشرة والتي بإمكانها أن تشعل النار). أما الباحث الديني السويدي فولك ستروم فقد اعتبر أن هيمدال هو تشخيص للعالم. من بينهما قوانين المجتمع وطبقات البشر الاجتماعية. بينما آخرون قاموا بمقارننته مع بعض الآلهة السامية. كأساطير الأسكيمو. بينما ربط بيكستيد بين ولادته من الأمهات التسع مع العوالم التسع في نفس الأسطورة.

مصادر مكتوبة
ظهر هيمدال في عدة مصادر باقية، ولكن هناك عدة مؤشرات تدل على أنه قد ذُكر أكثر في مصادر أخرى ضائعة من بينها ما ذكره سنوري في قصيدته غيلفاغينيغ وكانت تدعى هيمدالارغاردلي وهي حسب ماقاله سنوري تذكر سبب اتصال هيمدال بمقبض السيف وهو نفس السبب الذي اقتبسه في سكالدسكابارمال.

غيلفاغينينغ
وجد هذا الملخص الركيك في قصائد إيدا النثرية، قصائد غيلفاغينينغ:

فولوسبا
في المقطع الأول من القصيدة الشعرية فولوسبا ذكرت:

لاحقا في القصيدة، كان هناك رمز لهيمدال وهو يحرق شيئا تحت شجرة العالم يغديراسيل:

هيندلوليود
في قصيدة هيندلوليود فقد ذكر ولادة هيمدال وأسماء أمهاته التسعة:

[..]

غريمنيسمال
وقد وصفت قصيدة غريمنيسمال منزل هيمدال:

لوكاسينا
في لوكاسينا، قام لوكي بمعايرته لمراقبته حيث أنه لن يحصل سوى على الرطوبة السوداء:

ريغسثلا
في قصيدة ريغسثلا قامت القصيدة بربط اسمه مع الإله ريغ:

إن اسم ريغ متصل بالإسم السيلتي، والذي يعني الملك، والذي هو الإله المسافر، الذي يزور المنازل، في الأساطير السلتية، ومعروف في الأساطير الإيرلندية على أنه مانان ماك لير، أحد آله البحر والذي اتصل مع جزيرة مان ودعي ابن البحر.

هيمدال ومطرقة ثور
في ثريمسكفيدا كان هيمدال هو من اقترح على ثور أن يرتدي ثياب فرييا ليسترجع مطرقته المسروقة:

وقد علقت هيلدا إليس دايفيدسون على هذا المقطع ربطا لهيمدال مع العادات حيث من الممكن أن هيمدال كان لديه نفس عادات البشر.

القطع الأثرية

هناك عدد قليل جدا من الآثار المرتبطة بهيمدال، فهناك صورة له وهو يحمل قرنه، في انكلترا، كما كان هناك أيضا، قطعة صخرية تمثل هيمدال يحمل سيفه وقرنه، في جزيرة مان.

المراجع

المصادر
Bæksted, Anders (1994); Norse gods and heroes , 1984 2nd rev. Ed. 1994 ISBN 87-567-3897-8
Clunies-Ross, Margaret (1994); Prolonged echoes: Old Norse myths in medieval Northern Society , Vol. 1, The myths . ISBN 87-7838-008-1
Holtsmark, Anne (1989); Norse mythology. Tru and myths in vikingatida . ISBN 82-521-3344-4
Davidson, HR Ellis (1964); Gods and myths of Northern Europe , 1979 ISBN 0-14-020670-1
Steinsland, Gro (2005); Old Norse religion: myths, rites, samfunn , Oslo: Pax Publishing. ISBN 978-82-530-2607-7
Ström, Folke (1985); Nordic hedendom; Believe och sed in förkristna time , Akademiförlaget ISBN 91-24-16206-X
William Sayers, "Irish Perspectives on Heimdallr," Alvíssmál 2 (1993): 3-30.
Karl G. Johansson, " Rígsþula och Codex Wormianus: Textens function clock one kompilationsperspektiv, " Alvíssmál 8 (1998): 67-84 (English summary, p. 84).
Frederic Amory, "The Historical Worth of Rígsþula , " Alvíssmál 10 (2001): 3-20.

أبناء أودين
إسكندنافيا
إيسر (أساطير إسكندنافية)
فايكنج

هايمدال


Massomuck, jedna od nekadašnjih skupina Nipmuc Indijanaca s juga današnjeg Massachusettsa i susjednog dijela Connecticuta. kako Nipmuci nisu bili politički ujednnjeni nego su se pojedina samostalna sela i lokalne skupine, udruživale s jačim susjedima. Massomucki su prema Sultzmanu bili prije 1637 podložni Pequotima

Hodge ovo ime navodi kao jednu od "bandi" Nipmuca, i indijansku zemlju na jugu Massachusettsa u blizini Wabaquasseta, možda identičnu Mashamoquetom, Trumbullovim imenom za predjel i manji pritok rijeke Quinebaug u Connecticutu.

Sultzman kaže da su Massomuck bili jedna od 'bandi' Nipmuca, a po njemu to je i ime je selu čiji su ostali nazivi Wabaquasset, Wappaquasset i Wabiquisset. Massomuck je 1674. i 1680. na popisu sela pokrštenih Indfijanaca.

Izvori

Nipmuc

Massomuck


Papás por Encargo (em português br: Pais por Acidente) é uma série de televisão mexicana de comédia e drama para crianças e adolescentes, produzida pela BTF Media para a Walt Disney Company. Na América Latina, a primeira temporada da série foi lançada no Disney + em julho de 2022.

A ser gravado em diferentes locais de cidades mexicanas como Zacatecas, Mazatlán, Pátzcuaro, La Paz e Durango, "Papás por Encargo" celebra a família em toda a sua diversidade, ao mesmo tempo que destaca o valor da identidade cultural. Com uma história ágil e forte cunho visual e musical, vai conectar o público com personagens que transmitem esperança, coragem e carinho. Em agosto de 2022, a série foi renovada para uma segunda temporada, prevista para ser lançada em 2023.

Enredo
Em seu décimo terceiro aniversário, a Califórnia (Farah Justiniani) recebe um presente inesperado: a chave de uma van. Ela recebe isso de sua mãe Itzel (Fátima Molina), que desapareceu misteriosamente há muitos anos e agora quer ver a Califórnia novamente em Zacatecas. Os três pais adotivos da Califórnia, Miguel (Jorge Blanco), Morgan (Michael Ronda) e Diego (Lalo Brito), inicialmente discordam desse plano, mas percebem que isso deixaria a Califórnia feliz. Agora o objetivo é reunir mãe e filha! Começa uma odisseia familiar incomum cheia de momentos divertidos, emocionantes e desafiadores, que culmina em uma inesquecível viagem pelo México com suas diferentes paisagens e sua cultura. Esta jornada não apenas deixará uma impressão duradoura em todos os envolvidos, mas você também crescerá com todos os desafios e levará consigo novos insights.

Elenco

Resumo
<onlyinclude>

1ª. Temporada

Referências

Ligações externas

Programas originais do Disney+
Programas de televisão em língua espanhola
Séries de televisão de comédia dramática

Papás por encargo


City View (Byudsigt på dansk) er et kommunefrit område i Greenville County, South Carolina. City View har en befolkning på 1.254 indbyggere.

Geografi
City View har et areal på 1.4km².

Byer i South Carolina

City View (South Carolina)


Kristina Schlechter (* 19. September 1984 in Oschatz, jetzt Kristina Rübensam) ist eine deutsche Volleyball- und Beachvolleyballspielerin.

Karriere Halle
Schlechter begann ihre Karriere in der Heimat beim sächsischen Bezirksligisten PSV Oschatz. 2004 wurde die Diagonalangreiferin vom damaligen Regionalligisten SC Potsdam verpflichtet. 2005 gelang ihr mit der Mannschaft der Aufstieg in die 2. Bundesliga Nord und 2009 der Aufstieg in die Bundesliga, wo sie bis 2012 spielte.

Karriere Beach
Parallel zur Halle startete Schlechter 2008 mit dem Beachvolleyball an der Seite von Stefanie Kelm auf der Smart Beach Tour und anderen nationalen Turnieren. Mit Kathrin Rübensam nahm sie 2010 erstmals an den deutschen Meisterschaften in Timmendorfer Strand teil und belegte Platz 13. Von 2011 bis 2013 war Sophie Colditz die Standardpartnerin von Kristina Schlechter. Auf der Smart Beach Tour gelangen Colditz/Schlechter zahlreiche Top-Ten Platzierungen, und bei den deutschen Meisterschaften belegten sie 2011 und 2013 jeweils den 13. Platz. 2015 spielte Schlechter zusammen mit Marika Steinhauff und 2016 wieder mit ihrer Schwägerin Kathrin Rübensam.

Weblinks
Beach-Profil beim DVV

Einzelnachweise

Volleyballspieler (SC Potsdam)
Beachvolleyballspieler (Deutschland)
Deutscher
DDR-Bürger
Geboren 1984
Frau

Kristina Schlechter


Giuseppe Sculli (nacido el 23 de marzo de 1981 en Locri, Italia) es un futbolista italiano que se desempeña como mediocampista en el SS Lazio de la Serie A italiana.

Trayectoria

Lazio

Sculli fue vendido a Lazio durante el mercado de verano del 2011 por 3,5 millones de euros. Sculli anotó sus primeros dos goles con la Lazio en la victoria 2-0 de su club contra el Palermo el 6 de marzo del 2011.

En la temporada 2011-2012 Sculli volvió a disputar la Liga Europea de la UEFA. Durante la fase de grupos Sculli convirtió 3 de los 7 tantos que permitieron a la Lazio clasificar a los dieciseisavos de final, a tres puntos del líder Sporting. Anotó tanto en el empate en casa frente al FC Vaslui, como en la igualdad de visita contra el Zürich. Además marcó el segundo gol del club Biancocelesti contra el Sporting, partido que permitió a la Lazio pasar a la siguiente ronda, gracias a que en otro partido el Zürich venció de local al Vaslui.

Retorno al Genoa

Luego de estar un año en la institución capitalina, Sculli regresa al Genoa el 18 de enero del 2012. Disputó su primer partido desde su retorno el 19 de enero del misno año frente al Inter de Milán por los octavos de final de la Copa Italia 2011-12, encuentro que perdió el equipo de Liguria por dos a uno.

Vida privada

Es el nieto de Giuseppe Morabito, jefe de la 'Ndrangheta, detenido en 2004.

En 2013 en Locri también detuvieron por asociación mafiosa al padre di Sculli, Francesco (funcionario del Ayuntamiento de Bruzzano Zeffirio) y a su tío Rocco Morabito.

Estadísticas
Referencias:

Clubes

Referencias

Enlaces externos

 Giuseppe Sculli en ceroacero
 Giuseppe Sculli en transfermarkt

Futbolistas de la Juventus de Turín
Futbolistas del Football Club Crotone
Futbolistas del Modena Football Club
Futbolistas de la Associazione Calcio ChievoVerona
Futbolistas del Brescia Calcio
Futbolistas de la Associazioni Calcio Riunite Messina
Futbolistas del Genoa Cricket & Football Club en los años 2000
Futbolistas del Genoa Cricket & Football Club en los años 2010
Futbolistas de la Società Sportiva Lazio
Futbolistas de la selección de fútbol sub-16 de Italia
Futbolistas de la selección de fútbol sub-18 de Italia
Futbolistas de la selección de fútbol sub-20 de Italia
Futbolistas de la selección de fútbol sub-21 de Italia
Futbolistas de Italia en los Juegos Olímpicos de Atenas 2004
Orden al Mérito de la República Italiana
Nacidos en Locri

Giuseppe Sculli


An Pleurothallis andina in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carlyle August Luer. An Pleurothallis andina in nahilalakip ha genus nga Pleurothallis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurothallis

Pleurothallis andina


Annie Adams Fields, née le  à Boston dans l'État du Massachusetts et morte le  à Boston, est une poète, essayiste, dramaturge, épistolière, diariste, animatrice de salon littéraire américaine, et une figure majeure de l'action sociale de la ville de Boston.

Biographie

Jeunesse et formation

Annie Adams Fields, née Ann West Adams est la cinquième fille et la sixième des sept enfants de Zabdiel Boylston Adams et de Sarah May Holland Adams, deux descendants des premiers colons venus s'installer dans la Colonie de la baie du Massachusetts, son père a pour ancêtre  de Braintree, qui a pour illustres descendants les présidents John Adams et John Quincy Adams. Zabdiel Boylston Adams est un médecin, professeur à la Harvard Medical School et siège au service scolaire de Boston. Annie Adams Fields suit sa scolarité à la maison par des précepteurs avant d'intégrer l'école pour jeunes filles de Boston créée par . Par son éducation, elle intègre deux principes de vies : l'épanouissement personnel et le service désintéressé.

Carrière

Au cœur de la vie littéraire de Boston
Après son mariage, en 1854, avec James Thomas Fields, le directeur de la maison d'édition bostonienne Ticknor and Fields, Annie Adams Fields est plongée dans la vie littéraire de la Nouvelle Angleterre.

En 1856, le couple Fields achète une résidence sur la . Une maison décorée par des tableaux, des bustes de marbres et possédant une bibliothèque de livres rares, cet univers marque Annie Adams Fields.

En 1859, les époux Fields embarquent pour l'Europe. Lors de leur escale au Royaume-Uni, ils rencontrent Charles Dickens et Alfred Tennyson, auteurs favoris d'Annie Adams Fields.

De retour aux États-Unis, la résidence de la Charles Street ouvre son salon aux figures littéraires, salon animée par Annie Adams Fields, parmi les auteurs qu'elle reçoit, on remarque Ralph Waldo Emerson, Henry Wadsworth Longfellow, Nathaniel Hawthorne, Oliver Wendell Holmes, John Greenleaf Whittier,  Harriet Beecher Stowe, etc..

L'auteure

La mort de son époux James T. Fields en 1881, marque la fin d'une époque. Cela dit, il lui laisse un héritage de  qui permet à Annie Adams Fields de rester à la résidence de la Charles Street et de continuer ainsi à recevoir ses amis du monde de la littérature. Elle se fait de nouvelles amies, notamment les auteures Sarah Orne Jewett et Louise Imogen Guiney. Après un voyage en France et en Grèce, elle commence à s'investir dans une vie d'écriture. Dès 1881, elle publie un recueil de poèmes, Under The Olive, et une biographie de James T. Fields.

La réformatrice sociale
En 1872, éclate le grand incendie de Boston, des milliers de Bostoniens se retrouvent sans emploi et sans abri. Annie Adams Fields se porte volontaire pour secourir les victimes, elle ouvre les portes de sa résidence pour loger et nourrir des travailleuses et y ouvre un atelier de couture coopératif qui emploie  jusqu'à trente couturières. Elle visite les ouvriers sans emploi pour définir leurs besoins et y satisfaire au mieux. Avec son amie Mary Lodge, elle fonde en 1875 la , parmi ses membres il y a l'écrivain William Dean Howells et le prêtre Phillips Brooks, puis la Cooperative Society of Vistors rejoint l'Associated Charities of Boston, dont elle est une des fondatrices en 1879, elle assure la direction de 1879 à 1894, puis la vice-présidence de 1894 à 1906.

En 1885, Annie Adams Fields publie How to Help the Poor, un livre destiné aux travailleurs sociaux qui sera vendu à .

La féministe
Avec son époux, Annie Adams Fields organise des cours de niveau universitaire pour les femmes, elle soutient également les initiatives de l'université de Boston à ouvrir ses portes aux femmes et leur permettre d'accéder aux plus grades universitaires ; elle milite également pour que les femmes puissent accéder aux études de médecine.

Annie Adams Fields ouvre un club pour les auteures féminines, et en tant que présidente du comité du Massachusetts de l'Exposition universelle de 1876 qui se tient à Philadelphie, c'est elle qui organise le pavillon dédié aux femmes.

Vie privée
Le  elle épouse l'éditeur et écrivain James Thomas Fields, de  son aîné. Le couple n'a pas eu d'enfants.

Après la mort de son époux en 1881, elle entame une relation lesbienne avec Sarah Orne Jewett, qui durera jusqu'à la mort de cette dernière en 1909.

Annie Adams Fields décède des suites d'une myocardite dans sa résidence de la Charles Street, elle est inhumée au Cimetière de Mount Auburn (Massachusetts) à Cambridge, aux côtés de son époux.

Annie Adams Fields, après sa mort lègue la somme de  à l'Associated Charities of Boston (« L'Association des organismes de bienfaisance de Boston »), qui représente la plus grande partie de son héritage.

Après la mort d'Annie Adams Fields, conformément à ses volontés la résidence de la Charles Street est vendue et démolie, seul est préservé le jardin pour qu'il reste un lieu de détente, les tableaux et autres œuvres d'art de la résidence sont légués au Musée des Beaux-Arts (Boston), les manuscrits et livres sont légués à l'université Harvard et au Dartmouth College.

Œuvres
Note : le numéro ISBN renvoie à une réédition récente sous forme de fac-similé.
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,

Archives
Les archives de Annie Adam Fields sont déposées et consultables auprès de la bibliothèque de la

Notes et références

Notes

Références

Pour approfondir

Notices dans encyclopédies et manuels de références
 ,
 ,
 ,

Essais

 ,
 ,

Articles
 ,
 ,
 ,
 ,

Articles connexes

 Mary Richmond
 Zilpha Drew Smith
 Josephine Shaw Lowell
 Octavia Hill

Liens externes

Réformatrice sociale
Épistolière américaine
Poétesse américaine du XIXe siècle
Diariste américaine
Dramaturge américain du XIXe siècle
Féministe américaine
Essayiste américaine du XIXe siècle
Personnalité du lesbianisme
Action sociale
Naissance à Boston
Naissance en juin 1834
Décès en janvier 1815
Décès à Boston
Personnalité inhumée au cimetière de Mount Auburn (Cambridge)

Annie Adams Fields


Podbrežje je naseljeno mjesto u sastavu općine Zenica, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH. Gradišće kao samostalno naseljeno mjesto postojalo je do popisa 1991. godine.

Povijest
U Podbriježju su nađeni ostatci antičkog naselja i komunikacija.

U selu je bio stožer HVO-a. Prilikom napada Armije BiH na ovo selo s hrvatskim stanovništvom, nekadašnji stožer HVO-a postao je središte mudžahedinskih jedinica. U Vatrostalnom Podbrežje bio je logor gdje je Armija BiH držala zarobljeno hrvatsko i srpsko stanovništvo.

Gospodarstvo
Istočno od Podbrežja su pogoni Željezare Zenica.

Kultura
Jedna mala kapelica nalazi se u Podbrežju sa slikom sv. Roka koju je izradio Lj. Perčinlić.
Katolička kapela nalazi se kod groblja. Pripadaju župi sv. Ilije.
U bošnjačko-hrvatskom sukobu, dana 14. svibnja 1993. oštećena je kapela, a groblje oskvrnuto.
U južnom dijelu Podbrežja je zaseok Križ.

Izvor

Naselja u Zeničko-dobojskoj županiji
Zenica

Podbrežje (Zenica, BiH)


Michael Andrew Johnson (born 31 January 1970) is a Hong Kong-born Australian former politician who was a member of the House of Representatives for the seat of Ryan in Queensland from 2001 to 2010, representing the Liberal Party from November 2001 to May 2010 and then as an independent from May 2010 until he was defeated by Liberal National member Jane Prentice at the 2010 federal election.

Early years and education
He was born in Hong Kong, and was educated at St. Peters Lutheran College and later at the University of Queensland, the University of Cambridge, where he obtained an MPhil, and the University of Birmingham, where he obtained an MIS. He was the Australian Chevening Scholar in 1994, the Charles Hawker Memorial Scholar in 1996 and was a 2004 graduate of Harvard Kennedy School's Executive Leaders' Program at Harvard.

Johnson was a barrister and a university tutor and lecturer before entering politics. He was named in 2007 as a Young Global Leader (YGL) by the Geneva-based World Economic Forum (WEF). He was Chairman of the Australia-China Business Forum, and was a Member of the Asia Society's International Advisory Board and sits on the Australian Advisory Board.

Political career

In February 2001, Johnson first sought to gain Liberal endorsement for Ryan, following the retirement of long-serving member, John Moore. Factional rivalries between Johnson and other candidates for preselection led to rampant branch stacking. Johnson had been expected to win preselection, having arranged many of the new members in local branches. He was accused by opponents in the party of signing up ethnic Chinese with only limited connections to the Liberal Party, many from outside the Ryan electorate, and in at least one case, outside Australia. Unfortunately for Johnson, it was revealed he had failed to properly renounce his British citizenship and was ruled ineligible to contest preselection per Section 44 of the Australian Constitution. Former state Liberal President Bob Tucker won preselection for the by-election, losing that contest to Labor's Leonie Short. However, by the time of the federal election in October, Johnson had sorted out his citizenship and won Liberal preselection.  He then easily took the seat back from Short on an eight-point swing.

There have also been public allegations regarding internal party funds, what he describes as his "unorthodox" fundraising of asking businesses for fees for introductions he facilitates in his capacity as an MP, and the alleged improper use of a publicly funded vehicle.

Johnson also held the position of Opposition Whip in the federal Liberal Party from February 2008 to February 2010. He resigned from the post when allegations that he had misused his taxpayer-funded vehicle were investigated.

Expulsion from the LNP

In 2010, controversy emerged regarding business dealings involving Johnson and the Australia-China Business Forum, of which he was the Chair. On 20 May 2010, he was expelled from the Liberal National Party, the Queensland branch of the Liberal and National parties. Johnson vowed to contest Ryan as an independent at the 2010 federal election. In June 2010, Jane Prentice, a Brisbane City Councillor, was chosen by the LNP to stand for Ryan.

On 2 June 2010, Johnson read out a letter to Parliament which he sent to the Australian Federal Police alleging he was subject to "illegal pressure" to resign from Federal Parliament by the Liberal National Party President Bruce McIver, during a meeting on 25 February in Canberra. During the meeting, Johnson claimed that McIver produced a large black folder which he alleged contained material and documents that was evidence of alleged criminal behaviour by Johnson. McIver denies the claims that he asked him to resign from Parliament, though openly admits he asked Johnson to quit the LNP.

Independent election attempts

He stood unsuccessfully as an independent candidate in:
 the 2010 federal election, where he campaigned to retain his seat of Ryan after being expelled from the LNP earlier that year. He secured less than 9% of the primary vote and the seat was retaken by the LNP, with the new member being Jane Prentice.
 the 2020 Queensland state election, where he stood for the seat of Maiwar. He scored less than 1% of first preference votes, and the seat was retained by Greens MP Michael Berkman.

Post-politics and personal life
Johnson lives in Brisbane's western suburbs with his wife Huyen and their son Ryan, who was born in June 2006.

References

Liberal Party of Australia members of the Parliament of Australia
Liberal National Party of Queensland members of the Parliament of Australia
Independent members of the Parliament of Australia
Members of the Australian House of Representatives
Members of the Australian House of Representatives for Ryan
1970 births
Living people
Hong Kong emigrants to Australia
Alumni of the University of Cambridge
Alumni of the University of Birmingham
21st-century Australian politicians
Australian politicians of Asian descent

Michael Johnson (Australian politician)


Avut, Çüngüş - Diyarbakır ili Çüngüş ilçesine bağlı mahalle
 Avut, Salıpazarı - Samsun ili Salıpazarı ilçesine bağlı mahalle

Avut


Astanska nadbiskupija Marije Najsvetije je nadbiskupija i metropolija Katoličke Crkve rimskog obreda na sjeveru Kazahstana, sa sjedištem u Astani. Utemeljio ju je papinskom bulom Ivan Pavao II. u srpnju 1999. pod naslovom Astanska aspotolska administratura, da bi 2003. bila uzdignuta na razinu nadbiskupije. Sam papa posjetio ju je u rujnu 2001. Stolna crkva je Katedrala Gospe od brze pomoći u Astani. Kao metropolija, nadbiskupija upravlja trima joj podloženim biskupijama. Dužnost prvog i trenutnog nadbiskupa obnaša Tomasz Bernard Peta. Nadbiskupija opslužuje oko 54 000 vjernika u 34 župe.

Izvori

Katolička upravna podjela Kazahstana

Astanska nadbiskupija


Otrado-Kubánskoye  es un selo del raión de Gulkévichi del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado 17 km al sureste de Gulkévichi y 147 km al este de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 3 879 habitantes en 2010.

Es cabeza del municipio Otrado-Kubánskoye, al que pertenece asimismo Botánika, Mirni Pajar, Progres y Staromavrinski.

Composición étnica

De los 3 650 habitantes con que contaba en 2002, el 89.7 % era de etnia rusa, el 3.2 % era de etnia alemana, el 2.6 % era de etnia ucraniana, el 1.5 % era de etnia armenia, el 0.7 % era de etnia gitana, el 0.4 % era de etnia bielorrusa, el 0.3 % era de etnia azerí, el 0.2 % era de etnia griega, el 0.2 % era de etnia georgiana, el 0.1 % era de etnia adigué y el 0.1 % era de etnia tártara

Transporte

Por la localidad pasa el ferrocarril del Cáucaso Norte. Al oeste de la localidad pasa la carretera federal M29 Cáucaso.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Новоукраинское.
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Gulkévichi del krai de Krasnodar

Otrado-Kubánskoye


Postminimalizm, minimalizmden etkilenmiş veya minimalizmden yola çıkmış çeşitli sanat alanları için kullanılan bir terimdir. Bu ifade genelde görsel sanatlar ve müzikte kullanılsa da minimalizmi kritik bir referans noktası olarak alan her alan için kullanılabilir.

Görsel Sanatlar
Görsel sanatlarda postminimalizm, minimalizmi estetik veya kavramsal bir çıkış noktası olarak referans alan sanatçıların tarzı için kullanılır. Bu terim belirli bir akımı değil, sanatsal bir eğilimi tanımlar.

Postminimalist sanat eserleri birçok zaman kavramsal sanat ile ilişkilendirilebilir veya karıştırılabilir. Minimalist eserlerin aksine, postminimalist eserler aynı zamanda kavramsal olarak da tanımlanabilirler. Postminimalist sanatçıların birçoğu gündelik nesnelerin veya işlevlerin yaptıkları göndermeleri, kendilerinden önce gelen minimalistlerinkine benzer ciddi bir biçimcilikle değiştirirler. Ancak çok çeşitli sanatçı bu tanımlamaya girdiği için hepsi arasında bağlantı kurmak olası değildir.

Müzik
Müzikteki kullanımına göre postminimalizm, minimal müzik etkisinde anlamında kullanılır. Yazar Kyle Gann, bu terimi daha kısıtlı bir anlamda, 1980'ler ve 1990'larda yaygın olan belli özelliklere sahip bir müzik türü için kullanmıştır. Bu özellikler:
 Genelde bir çalışma veya hareket içerisinde süren sabit vuruş.
 Etki olarak tona uygun olup geleneksel işlevsel tonaliteden kaçınan diyatonik nota dili.
 Güçlü iniş ve çıkışlar veya duygusallıktan yoksun, düz dinamikler; minimalizmin aksine belirgin veya doğrusal biçimden kaçınma.

 John Coolidge Adams
 John Luther Adams
 Louis Andriessen
 Eve Beglarian
 Glenn Branca
 Roberto Carnevale
 Rhys Chatham
 David Chesworth
 Joe Cutler
 Robert Davidson
 Kurt Doles
 William Duckworth
 Graham Fitkin
 Ben Frost
 Peter Garland
 Daniel Goode
 Michael Gordon
 Richie Hawtin
 Eleanor Hovda
 Scott Johnson
 David Lang
 Paul Lansky
 John McGuire
 Steve Martland
 Marc Mellits
 Stephen Montague
 John Moran
 Michael Nyman
 Max Richter
 Stephen Scott
 Andi Spicer
 Robert Steadman
 Michael Torke
 Lois V Vierk
 Julia Wolfe
 Evan Ziporyn
 Peter Zummo

Ayrıca bakınız

 Minimalizm

Kaynakça

Çağdaş sanat
Sanat akımları

Postminimalizm


Die  evangelische Kieselbacher Kirche ist die Dorfkirche von Kieselbach in der Krayenberggemeinde im thüringischen Wartburgkreis.

Sie bildet mit dem unterhalb liegenden Pfarrhaus eine örtliche Sehenswürdigkeit. Vor dem Pfarrhaus steht die neue Dorflinde auf einem mit Sandsteinquadern ummauerten Platz.

Die am Nordhang des Krayenberges errichtete Kirche ist eines der höchstgelegenen Gebäude von Kieselbach. Die als Kulturdenkmal ausgewiesene Kirche hat keinen Patron, das Alter ist unbekannt. Die alte Wehrkirche wird von einem großzügig angelegten Friedhof umgeben. Der Kirchturm, ab dem zweiten Obergeschoss in Fachwerkbauweise, stammt vermutlich aus der ersten Hälfte des 16. Jahrhunderts, möglicherweise ist er noch hundert Jahre älter.

Bau
Der Kirchturm trägt ein mit roten Ziegeln eingedecktes Krüppelwalmdach, gekrönt von einer Wetterfahne mit der Jahreszahl 1522 und aufgesetztem Kreuz. Das oberste Turmgeschoss in Fachwerkbauweise birgt den Glockenstuhl mit drei Bronzeglocken. Nach Nordwest, Nordost und Südost sind Schallluken angebracht. Die beiden westlichen Seiten des Glockenstuhlgeschosses sind schieferverkleidet. Im oberen Bereich des nordwestlichen Trapezgiebels des Turms ist mittig weiße Turmuhr angebracht. An den drei nicht am Schiff anliegenden Seiten sind jeweils ein Rundbogenfenster eingebaut. An der dem Ort zugewandten Seite des Turms befindet sich ein später errichteter Anbau mit einem Satteldach, vermutlich die Sakristei. Daneben, an der Nahtstelle von Kirchenschiff und Turm, steht ein im Grundriss runder Treppenturm mit eigenem Eingang. Er trägt ein rundes Kegeldach mit einer Turmkugel.

Das Kirchenschiff wird von einem mit roten Dachziegeln versehenen Krüppelwalmdach bedeckt, das auf der südöstlichen Dachseite zwei, auf der nordwestlichen Seite eine gerade Schleppgaube beinhaltet. Das Dach bildet einen Trapezgiebel auf der südwestlichen Seite des Schiffes. Dort befindet sich auch das überdachte, etwas vorgebaute Eingangsportal unter einem Ochsenauge, über dem wiederum ein Paar dieser runden Fenster Licht ins Innere lassen. Weiteres natürliches Licht bekommt das Kirchenschiff durch jeweils zwei hohe Rundbogenfenster an seinen beiden Längsseiten.

Der sterngewölbte Altarraum mit bis zum Fußboden heruntergezogenen Gewölbestreben ist aus Sandstein und liegt unterhalb des Turmes. Die Enden der Gewölberippen zeigen in Stein gehauene Männerköpfe und die Steinmetzzeichen. Steinaltar, Fußboden und die verzierte Sakramentsnische stammen aus vorreformatorischer Zeit. 1692 erhielten Kirchenschiff und die auf Rundsäulen ruhenden Emporen ihre heutige Gestalt. Apostelköpfe, Mose, dessen Schwester Mirjam und König David sowie Bibelverse schmücken die Emporenbrüstungsfelder.

Ausstattung
Die Kanzel ruht auf einer schraubenförmig gewundenen Säule. Die Brüstungsfelder zeigen Christus und die vier großen Propheten Jesaja, Jeremia, Ezechiel und Daniel. Den achteckigen Schalldeckel der Kanzel krönt ein aus Holz geschnitzter Engel mit dem Kreuzstab. Das Tonnengewölbe der Kirche wurde 1901 erneuert.

Die mechanische Orgel wurde 1985 von der Firma Gerhard Böhm aus Gotha erbaut. Sie verfügt über vierzehn Register, zwei Manuale und Pedal.

Das Dach wurde 1997 neu gedeckt. 2005 erfolgte eine Innenrenovierung, am 31. Oktober 2007, dem Reformationstag, war die Glockenweihe. Außen, an der Nordostecke der Kirche, steht eine Glocke, die laut Inschrift im Ersten Weltkrieg gegossen wurde.

Die Kirche zeigt Ähnlichkeiten mit der Förthaer Kirche. Da diese in ihrem heutigen Erscheinungsbild jedoch als wiederhergestellte Kirche im Jahr 1674 erbaut wurde, also offensichtlich wesentlich später als die Kieselbacher Kirche, lässt sich vermuten, dass die Kieselbacher Kirche als Vorbild für den Förthaer Bau diente, es sei denn, dass der Förthaer Bau von 1674, der ja ein Neubau war, nach dem Muster seiner Vorgängerkirche von 1430 errichtet wurde. Sollte Letzteres zutreffen, könnte man spekulieren, dass beide Kirchen ursprünglich den gleichen Baumeister hatten.

Lutherlinde
Vor der Kirche befindet sich die Lutherlinde. Sie wurde vermutlich am 10. November 1883 anlässlich des 400. Geburtstages von Martin Luther gepflanzt und 1954 als Naturdenkmal ausgewiesen.

Bilder der Kirche

Weblinks

Einzelnachweise

Krayenberggemeinde
Kirchengebäude des Evangelischen Kirchenkreises Bad Salzungen-Dermbach
Kirchengebäude im Wartburgkreis

Kieselbacher Kirche


Raphael Sobiehrd-Mnishovsky of Sebuzin and of Horstein (; 1580 in Horšovský Týn – 21 November 1644 in Prague) was a Bohemian lawyer and writer. He held various secretarial, diplomatic, and judicial posts under Rudolf II, Mathias, Ferdinand II, and Ferdinand III, under whom Raphael was the attorney-general.

Mnishovsky was also a poet and cryptographer, and is associated with the mystery of the Voynich manuscript. According to a 1666 letter which was stored with the manuscript, Raphael had told the letter's writer, Marcus Marci, that the manuscript had originally belonged to Rudolf, who had purchased it for 600 gold ducats.

References

External links
Voynich Manuscript Biographies

1580 births
1644 deaths
People from Horšovský Týn
Pre-19th-century cryptographers

Raphael Sobiehrd-Mnishovsky


An Triticum urartu in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thumanjan ngan P.A. Gandilyan. An Triticum urartu in nahilalakip ha genus nga Triticum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Triticum

en:Einkorn wheat

Triticum urartu


Agrilus mannianus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Théry, 1937.

Referências

mannianus

Agrilus mannianus


Port Mellon est une communauté située dans la province de la Colombie-Britannique, dans le sud-ouest.

Le nom provient du Captain Henry Augustus Mellon qui est venu à Vancouver en 1886.

C'est le siège du plus gros employeur de la zone, l'entreprise de papeterie Howe Sound Pulp and Paper Mill.

Notes et références

Municipalité en Colombie-Britannique
District régional de Sunshine Coast

Port Mellon


Metamorphose este un film românesc din 2003 regizat de Florian Simovici.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 2003 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2003

Metamorphose


Der Verband der Leitenden Krankenhausärzte Deutschlands e. V. ist der Fachverband der leitenden Krankenhausärzte in Deutschland. Zweck ist die Organisation und Förderung der Tätigkeit von Krankenhausärzten. Der VLK wurde 1912 gegründet, sein Sitz ist Karlsruhe. Die Geschäftsstelle befindet sich in Düsseldorf.

Arbeit
Der Verband setzt sich ein für die Sicherung der wirtschaftlichen Situation von Krankenhäusern, geeignete Rahmenbedingungen für qualifizierte Ausübung der ärztlichen Tätigkeit, Förderung ärztlicher Fort- und Weiterbildung, ärztliche Therapie- und Diagnostikfreiheit, den Anspruch auf wahlärztliche Leistungen und die Förderung des Krankenhausmanagements mit ärztlicher Beteiligung an Leitungsfunktionen
Neben der gesundheitspolitischen Interessensvertretung von leitenden Krankenhausärzten bietet der VLK seinen Mitgliedern Beratung in berufsspezifischen sowie berufsrechtlichen Angelegenheiten. Es werden regelmäßig Managementseminare für Ärzte abgehalten.

Organisation
Der Verband ist in 16 Landesverbände organisiert. Die Landesverbände entsenden je angefangene 100 Mitglieder einen Delegierten und einen Stellvertreter zur Delegiertenversammlung, die mindestens einmal jährlich tagt. In der Delegiertenversammlung werden der Präsident, die beiden Vizepräsidenten und der Schatzmeister gewählt. Diese bilden zusammen mit einem Vertreter der Vorsitzenden der Landesverbände den Geschäftsführenden Vorstand. Im Gesamtvorstand sind zusätzlich alle 16 Vorsitzenden der Landesverbände vertreten.

Publikationen
Publikationsorgan ist die monatlich erscheinende Zeitschrift "Arzt und Krankenhaus".

Siehe auch
 Verband der Krankenhausdirektoren Deutschlands

Weblinks
 Webpräsenz des VLK
 Zeitschrift Arzt und Krankenhaus auf https://www.bibliomed.de/

Ärzteverband (Deutschland)
Gegründet 1912
Verein (Karlsruhe)


Kľak este o comună slovacă, aflată în districtul Žarnovica din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 198 de locuitori.

Istoric
Localitatea Kľak este atestată documentar din 1735.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kľak


Union Bay est une communauté située dans la province de la Colombie-Britannique, dans l`est de l`Île de Vancouver.

Notes et références

Municipalité en Colombie-Britannique

Union Bay


Donji Kakanj je naseljeno mjesto u općini Kakanj, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Nalazi se na ušću rijeke Ribnice u Bosnu.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 60

 Muslimani - 57
 Jugoslaveni - 3

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 14

 Bošnjaci - 13
 Hrvati - 1

Izvori

Naselja u Zeničko-dobojskoj županiji
Kakanj

Donji Kakanj


La estación de Wattignies - Templemars es una estación ferroviaria francesa, de la línea férrea París-Lille, situada en la comuna de Templemars, en el departamento de Norte. Por ella transitan únicamente trenes regionales.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 242,960 de la línea férrea París-Lille.

Historia
No fue inaugurada hasta el 3 de noviembre de 1879, 33 años después de la apertura del tramo correspondiente, tras una petición formal de las autoridades locales que la consideraban necesaria para dar servicio a las localidades de Wattignies y Templemars que en la época sumaban más de 3 000 habitantes.

En 1912 el servicio fue interrumpido. Durante la Primera Guerra Mundial, la estación fue totalmente destruida.

Entre 1997 y 2001 fue ampliamente renovada. Se le dotó de un aparcamiento para bicicletas y de monitores informativos.

La estación
La estación se configura como un simple apeadero. Posee dos andenes laterales y dos vías. No dispone de atención comercial aunque sí tiene máquinas expendedoras de billetes y un aparcamiento habilitado.

Servicios ferroviarios

Regionales
Los siguientes trenes regionales transitan por la estación:

 Línea Arras / Douai / Libercourt - Lille.
 Línea Lens - Lille.

Referencias

Enlaces externos

Estaciones de ferrocarril de Francia inauguradas en los años 1870
Estaciones de la línea París-Norte a Lille
Estaciones de ferrocarril del departamento de Norte
Estaciones de ferrocarril inauguradas en 1879
Francia en 1879

Estación de Wattignies - Templemars


Dives-sur-Mer (, literally Dives on Sea; ) is a commune in the Calvados department in Normandy in northwestern France.

History
It was from harbour of Dives-sur-Mer that William the Conqueror set out on the Norman Conquest of England in 1066. A monumental plaque in the church lists the companions of the Conqueror. The medieval wooden market hall and the 13th-14th-century church are the main attractions of the town.

Population

Transport
Dives-sur-Mer is served by two stations on the railway line from Deauville to Dives-sur-Mer: Gare de Dives-Cabourg and the station Dives-sur-Mer-Port-Guillaume. Train services operate year-round at weekends as well as on weekdays during the summer season. Dives is also on line no. 20 of the Calvados bus company Bus Verts du Calvados.

See also
Communes of the Calvados department

References

External links

Official site

Communes of Calvados (department)
Calvados communes articles needing translation from French Wikipedia
Populated coastal places in France

Dives-sur-Mer


Die Europameisterschaften im Gewichtheben 2012 fanden vom 6. April 2012 bis zum 16. April 2012 in Antalya, Türkei statt. Es waren die 91. Europameisterschaften der Männer und die 25. Europameisterschaften der Frauen. Es wurden Medaillen in 15 Gewichtsklassen (acht bei den Männern und sieben bei den Frauen), jeweils im Reißen, Stoßen und Zweikampf, vergeben. Antalya bzw. die Türkei war nach 2002 zum zweiten Mal Gastgeber der Gewichtheber-Europameisterschaften.

Die erfolgreichste Nation war Russland gefolgt von Aserbaidschan und der Türkei, sowohl bei den gewonnenen Zweikampfmedaillen, wie auch bei allen gewonnenen Medaillen. Mit Valentin Xristov (AZE) gelang es nur einem Mann, alle drei Titel in seiner Gewichtsklasse zu gewinnen. Bei den Frauen gelang das mit Marzena Karpińska (POL), Cristina Iovu (MDA), Sibel Şimşek (TUR), Oksana Sliwenko (RUS) und Tatjana Kaschirina (RUS) gleich fünf Sportlerinnen.

Männer

Klasse bis 56 kg

Klasse bis 62 kg

Klasse bis 69 kg

Klasse bis 77 kg

Klasse bis 85 kg

Klasse bis 94 kg

Klasse bis 105 kg

Klasse über 105 kg

Frauen

Klasse bis 48 kg

Klasse bis 53 kg

Klasse bis 58 kg

Klasse bis 63 kg

Klasse bis 69 kg

Klasse bis 75 kg

Klasse über 75 kg

Medaillenspiegel

Alle Medaillen

Zweikampf

Doping
Der Albaner Erkand Qerimaj (1. Platz 77 kg), der Litauer Aurimas Didžbalis (2. Platz 94 kg), der Weißrusse Mikhail Audzeyeu (3. Platz 105 kg) und der Slowake Ondrej Kružel (+ 105 kg) wurden wegen Dopings disqualifiziert.

Weblinks
 Ergebnisse verlinkt von der EWF
 EUROPEAN SENIOR CHAMPIONSHIPS Antalya-TUR auf ewfed.com (englisch)

2012
Gewichtheben
Gewichtheben
Gewichtheben (Türkei)


Die Croatian International 2001 fanden vom 19. bis zum 22. April 2001 in Zagreb statt. Es war die dritte Austragung dieser internationalen Meisterschaften von Kroatien im Badminton.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=C429E251-638C-46B6-BA1A-66FFB909289C

2001
Badminton 2001
EBU Circuit 2000/01
Badmintonwettbewerb in Zagreb

Croatian International 2001


Sabit hacim çevrimleri (otto çevrimi), buji ile ateşlemeli motorlarda kullanılan, ateşlemenin piston üst ölü noktaya geldiği ve sıkıştırma sonu basıncının en üst seviyeye çıktığı anda bujilerden kıvılcım çaktırılarak yapılan bunun sonucunda da pistonu aşağıya iten maksimum basıncın elde edildiği çevrimlerdir. Sabit basınç ya da dizel çevrimlerinden farkı ateşleme sabit bir hacimde yapılması ve buji kullanılmasıdır. Sabit hacim derken, dizel çevrimlerinde olduğu gibi piston aşağıya doğru inerken sisteme ısı girişi yapılmamaktadır.

Sabit Hacim Çevrimi Safhaları

Sıkıştırma (1-2)
Bu safhada, piston alt ölü noktadan üst ölü noktaya doğru hareket eder. Bu sırada emme ve egzoz valfleri kapalıdır, dolayısıyla içerdeki hava sıkışır ve basıncı grafikte görüldüğü gibi artar. Bu safhaya izantropik sıkıştırma adı da verilebilir. İzantropik, tersinir ve adyebatik anlamlarına gelmektedir.

Sabit Hacimde Yanma (2-3)
Piston üst ölü noktaya ulaştığı sırada bujiden kıvılcım çaktırılarak sıkışarak ısınmış hava – yakıt karışımı yanmaya başlar, bunun sonucunda basınç P2'den P3 değerine sıçrama yapar.

Genleşme (3-4)
Bu safhada piston aşağı doğru hareketine başlar . Bu durum 4 nolu noktaya kadar böyle devam eder. Piston aşağı doğru hareketine devam ettiğinden silindirdeki basınç da düşmeye başlar.

Egzoz (4-1)
Sistem 4 nolu noktaya (AÖN) geldiğinde egzoz valfi açılır. Silindir egzoz sistemi ile dışarıya açıldığından silindirdeki basınç atmosferik basınca düşer. Sistemden ısının atılması bu safhada gösterilmiştir. Gerçekte, dışarıya ısının atılması pistonun egzoz stroğunu yapmasıyla olur (grafikte yatay çizgiyle gösterilen strok), ancak ideal bir çevrimde egzoz stroğunda negatif veya pozitif bir iş yapılmadığından çevrimde incelenmez, ısının atılması da egzoz valfi açıldığında bir anda olmuş gibi gösterilir.

Sistemdeki Hal Değişimleri

1-2 noktaları arasında
1 ve 2 noktaları arasındaki hal değişimi adyabatiktir. (P1. V1k = P2 . V2k= sabit )

= k

= k-1

k : adyabatik üs (ayrıntılı bilgi için bkn. özgül ısı )

2-3 noktaları arasında
2 ve 3 noktaları arasındaki sabit hacimli hal değişimi (V2=V3=Sabit )

 = Sabit hacimde basınç artış oranı

3-4 noktaları arasında
3 ve 4 noktaları arasındaki hal değişimi adyabatiktir. (P3. V3k = P4 . V4k= sabit )

= k

= k-1

4-1 noktaları arasında
4 ve 1 noktaları arasındaki sabit hacimli hal değişimi (V4=V1=Sabit )

 = Sabit hacimde basınç artış oranı

Çevrime verilen ısı( qS )
Yanma sonunda açığa çıkan ısıdır

  : sabit hacimdeki özgül ısı
  : birim kütle için ısı alışverişi
  : toplam kütle için ısı alışverişi
  : sıcaklık

Çevrimden atılan ısı ( qR )
 (Kj / kg )Birim kütle için

 (Kj ) toplam kütle için  ( = toplam kütle )

Çevrimde kullanılan net ısı ( qnet )
Birim kütle için

toplam kütle için

Çevrimin net işi ( Wnet )

Çevrimin verimi (η)
TSH =

TSH = 1-k

 η = amacımız olan enerji / kullanılan enerji
 TSH : Teorik sabit hacim
 Sıkıştırma oranı arttıkça verim artar

Çevrime göre çalışan motorun gücü
 (kPa)

 Pmi= Ortalama indike basınç
 v=Kurs hacmi

 Ni=İndike güç
 NE= Motor devri

Termodinamik çevrimler
Çevrimlerine göre motorlar

Sabit hacim çevrimli motor


Aderus megalocephalus é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por George Charles Champion em 1916.

Distribuição geográfica
Habita na ilha de Larat (ilhas Tanimbar, Indonésia).

Referências

megalocephalus
Insetos descritos em 1916
Espécies descritas por George Charles Champion

Aderus megalocephalus


كارمينا بورانا  هي مجموعة من 254 نصاً، احتوت على أغانٍ وقصائد شعرية وترانيم باللاتينية والألمانية القديمة والفرنسية القديمة. كتبت ما بين القرون ال11 و12 و13 في دير بندكتبورن في بافاريا. احتوت على نصوص عن الحب والهزل من الكنيسة الكاثوليكية من قبل الكهنة الجولياتيين، واحتوت على أشعار بيتر دي بلو ووالتر دي كاتايون وشاعر غامض عرف باسم أركبوت. احتوت أيضاً على أغاني شعبية من مناطق مختلفة من أوروبا مثل قسطانيا وفرنسا وانجلترا وفرنسا واسكتلندا وأراغون وقشتالة والإمبراطورية الرومانية المقدسة.

مراجع

اكتشافات أثرية في ألمانيا
تلميع
قصائد ألمانية في العصور الوسطى
قصائد القرن 11
قصائد القرن 12
قصائد القرن 13
كتب عقد 1230
كتب لاتينية
كتب لاتينية في القرن 13
لغة فرنسية قديمة
مخطوطات في القرن 13

كارمينا بورانا


LAutriche est l'un des quarante pays participants du Concours Eurovision de la chanson 2022, qui se déroule à Turin en Italie. Le pays est représenté par LUM!X et Pia Maria et leur chanson , sélectionnés en interne par le diffuseur autrichien ÖRF. Le pays se classe  avec  en demi-finale, ne parvenant pas à se qualifier pour la finale.

Sélection
La participation du diffuseur autrichien à l'Eurovision 2022 est confirmée le , lors de la publication de la liste officielle des participants. Le , le diffuseur annonce avoir sélectionné LUM!X et Pia Maria comme représentants. Leur chanson, intitulée , est publiée le .

À l'Eurovision
L'Autriche participe à la première demi-finale, le . Y recevant , le pays se classe  et ne parvient pas à se qualifier en finale.

Notes et références

Autriche au Concours Eurovision de la chanson
Autriche
Concours Eurovision de la chanson

Autriche au Concours Eurovision de la chanson 2022


George Spelvin, Georgette Spelvin, and Georgina Spelvin are traditional pseudonyms used in programs in American theater.

"Georgina Spelvin" has fallen out of general use since it was adopted as a screen name by pornographic actress Shelley Graham, who was credited by that name in The Devil in Miss Jones (1973) and her subsequent films.

Reasons for use
The reasons for the use of an alternate name vary. Actors who do not want to be credited, or whose names would otherwise appear twice because they are playing more than one role in a production, may adopt a pseudonym. Actors who are members of the trade unions (such as the Actors' Equity Association) but are working under a non-union contract for a given production may use pseudonyms to avoid fines or other penalties by their union.

In some plays, this name has appeared in cast lists as the name of an actor (or actress) portraying a character who is mentioned in the dialogue but never turns up onstage: with the role credited to "George Spelvin", the audience is not forewarned that the character never makes an entrance.  The name is said to have first appeared on a cast list in 1886 in Karl the Peddler, a play by Charles A. Gardiner. The 1927 musical play Strike Up the Band by George S. Kaufman and George and Ira Gershwin features a character named George Spelvin. The name can also be used when one actor is playing what appear to be two characters, but is later revealed as being one person with two names or identities. Because of the pseudonym, the audience is not clued-in that the two seemingly separate characters are meant to be the same person. This is especially useful in murder mysteries.

The name may also be used for a character who never delivers a line, and thus any member of the stage crew might be filling in the role. For example, a person makes a delivery to a character onstage: the doorbell rings, the delivery is made, and the delivery carrier disappears, with no words spoken.

Examples
The 1948-49 seasons of the Old Time Radio series The New Adventures of Sherlock Holmes, saw lead actor Wendell Holmes (who was playing Dr. Watson) credited as George Spelvin. This was supposedly done to avoid confusion between "Spelvin's" actual surname and the surname of the show's titular protagonist.

In Players de Noc's production of The Full Monty, about a group of men who try their luck as male strippers, a member of the production's orchestra, not wanting members of his church to find he was involved with such a risqué play, had his name credited as George Spelvin.

Contrary examples
The name has also been used as a character name on several occasions. The one-act play The Actor's Nightmare by Christopher Durang features a main character named George Spelvin, and the January 27, 1942, episode of Fibber McGee and Molly ("The Blizzard") features a visit by a stranger calling himself George Spelvin (played by Frank Nelson). The name was used in the I Love Lucy episode "Don Juan is Shelved", in The Munsters episode "The Sleeping Cutie" as the real name of an actor, in the Mama's Family episode "Fangs A Lot, Mama" as the author of a book called A Nun's Life, and as the name of a character villain voiced by Peter Serafinowicz in the "Tragical History" episode of Archer.

The columnist Westbrook Pegler used this name in his writings; one of his books of collected columns is titled George Spelvin, American.

Related pseudonyms
 Alan Smithee
 Walter Plinge
 David Agnew

References

 Cushman, Carla. "The Life and Times of the Ubiquitous George Spelvin", Stage Whispers
 Freud, Ralph (October 1954) "George Spelvin Says the Tag: Folklore of the Theater" Western Folklore
 Pesner, Ben. "George Spelvin: Is he man or myth" TDF Theatre Dictionary
 "George Spelvin" Encyclopædia Britannica

External links

American male stage actors
Anonymity pseudonyms
Collective pseudonyms
Theatre in the United States

George Spelvin


Sestre Milosrdnog Isusa (na poljskom: Sióstr Jezusa Miłosiernego) su katolička ženska redovnička družba.

Sestre Milosrdnog Isusa utemeljene su u Vilniusu, glavnom gradu Litve 1942. zalaganjem poljskoga svećenika bl. Mihaela Sopoćkoga. Duhovnost ove ženske redovničke zajednice povezana je sa spisima časne sestre sv. Faustine Kowalske, kojoj je Sopoćko bio ispovijednik i duhovnik. Njezina rana smrt spriječila ju je, da osobno utemelji Sestre Milosrdnog Isusa; čak ni Sopoćko nije izravno intervenirao u djelovanje ove redovničke zajednice, ali je ostao u stalnoj korespondenciji s prvim časnim sestrama brinući o njihovom razvoju.

Zajednički život redovnica započeo je tek 1947. u Myślibórzu na zapadu Poljske, a Družba je biskupskog prava od 1955. zalaganjem Zygmunta Szelążeka, kaptolskoga vikara iz Gorzówa.

Sestre su posvećene širenju pobožnosti prema milosrdnom Isusu i apostolatu u župama. Razlog osnivanja Družbe navela je bl. s. Faustina Kowalska, duhovna majka Družbe: Bog traži redovničku zajednicu koja će propovijedati Božje milosrđe i izmoliti ga svijetu. Isus je sv. Faustini odjavio da želi upravo takvu redovničku zajednicu.

Sestre Milosrdnog Isusa prisutne su u mnogo država svijeta kao što su: Hrvatska, Bosna i Hercegovina, Bjelorusija, Brazil, Kanada, Francuska, Njemačka, Izrael, Litva, Poljska, Ukrajina; sjedište je u poljskom gradu Gorzów Wielkopolski.

Na kraju 2008. godine, bilo je 137 redovnica u 33 kuće.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena internetska stranica

Ženski katolički redovi i društva
Katoličanstvo u Poljskoj
Božje milosrđe

Sestre Milosrdnog Isusa


La Jeune Morte, un poème de José-Maria de Heredia (dans son recueil Les Trophées, publié en 1893) ;
 Maigret et la Jeune Morte, un roman policier de Georges Simenon (1954) ;
 La Jeune Morte, un film français réalisé par Claude Faraldo et Roger Pigaut (1965) ;
 Maigret et la Jeune Morte, un téléfilm français adapté du roman de Simenon avec Jean Richard (1973) ;
 Maigret et la Jeune Morte, un livre audio lu par Antoine Duléry, publié par Audible (2020) ;
 Maigret, un film de Patrice Leconte qui devait initialement s'appeler Maigret et la Jeune Morte (2022).

La Jeune Morte (homonymie)


Caiçara do Rio do Vento es un municipio del estado del Rio Grande do Norte (Brasil), localizado en la microrregión de Angicos. De acuerdo con el censo realizado por el IBGE (Instituto Brasileño de Geografía y Estadística) en el año 2010, su población es de 3.304 habitantes. Área territorial de 281 km².

Principales actividades económicas
Agricultura de subsistencia (frijol y maíz), actividades familiares de fruticultura en pequeña escala (piña, cajú), horticultura (proyecto de huerta comunitaria).

Referencias

Localidades de Río Grande del Norte

Caiçara del Río del Vento


Bleach Sezonul 8 – Arrancar: Lupta Feroce (2007-2008)

Episoadele din sezonul opt al seriei anime Bleach se bazează pe seria manga Bleach de Tite Kubo. Sezonul opt din Bleach, serie de anime, este regizat de Noriyuki Abe și produs de Studioul Pierrot și TV Tokyo și a început să fie difuzat pe data de 12 decembrie 2007 la TV Tokyo și s-a încheiat la data de 16 aprilie 2008.

Episoadele din sezonul opt al seriei anime Bleach fac referire la Ichigo Kurosaki și prietenii săi ce luptă contra Espada, cei mai puternici membri din armata fostului căpitan shinigami Sosuke Aizen, pentru a o salva pe Orihime Inoue.

Lista episoadelor

Referințe

Bleach
Liste cu episoade anime
Sezoane de televiziune din 2007
Sezoane de televiziune din 2008

Bleach (sezonul 8)


Nina Kusturica  () este o producătoare de film, scenaristă și regizoare austriacă de origine bosniacă.

Biografie
S-a născut la Mostar, în Bosnia și Herțegovina. A crescut la Sarajevo, însă din cauza războiului din Bosnia familia sa s-a mutat la Viena.  A studiat la Universitatea de Muzică și Arte Plastice din Viena (Universität für Musik und darstellende Kunst Wien), lucrarea sa de diplomă a fost filmul de lungmetraj Auswege din 2003. Auswege a avut premiera la Festivalul Internațional de Film de la Berlin, în cadrul Forumului Internațional al Noului Cinema. A avut premiera și la Diagonale - Festivalul de Austriac de Film - în 2003.

În 2009, documentarul Ninei Kusturica Little Alien a avut premiera tot la Diagonale. Documentarul este despre soarta refugiaților minori neînsoțiți la granițele UE și Austria.

Nina Kusturica a fost inspirată de munca regizorului sârb Emir Kusturica, între cei doi nu există însă nicio legătură de rudenie, chiar dacă au același nume.

Nina Kusturica provine dintr-o familie de artiști: mama ei Ratka Krstulović-Kusturica este o actriță de teatru, tatăl ei, Abid Kusturica, este dirijor. Ea este nepoata actriței croate Zdravka Krstulović (1940-2003).

Ea este implicată în inițiativa cetățenilor austrieci Machen wir uns STARK, care cere o schimbare în politica actuală, mai ales în ceea ce privește integrarea și educația.

Filmografie
Regie / producție / montaj (selecție)

1998 - Ich bin der neue Star, film documentar de scurtmetraj (15 min.), regie, scenariu
1999 - Wishes, scurtmetraj, 20 min., regizor, scenariu
2000 - Draga Ljiljana - Dear Ljiliana, documentar, 31 min., regizor, scenariu
2001 - Der Freiheit, scurtmetraj, 14 min., regizor, scenariu
2003 - Auswege, film de lung metraj, 90 min., regizor, scenariu
2004 - 24 Realities per Second,  documentar despre regizorul austriac Michael Haneke, 58 min., regie, montaj, producție
2009 - Little Alien, documentar, 94 min., regizor, scenariu, montaj.
2011 -  Tomorrow Is My Day, scurtmetraj ,regie,  montaj
2017 - Ciao Chérie, film dramatic de dragoste; regie, montaj, scenariu.

Premiera filmului Ciao Chérie a avut loc în martie 2017 la festivalul Diagonale și la 19 octombrie 2018 în cinematografele austriece.

Producție / montaj (selecție)

1997 - Speak Easy, scurtmetraj, montaj
1999 - Lesen macht tot, film artistic, montaj
2002 - Laut und deutlich, documentar, montaj
2005 - Kotsch, film artistic, montaj
2007 - Auf dem Strich - Paul Flora im Film documentar, producție
2007 - Vienna's Lost Daughters, documentar, producție , montaj

Premii
În 2006, la festivalul austriac Diagonale, a primit premiul pentru cel mai bun montaj al unui film de lungmetraj împreună cu Bernhard Schmid, pentru Kotsch.

În 2010 a primit premiul pentru cel mai remarcabil artist, la categoria dialoguri interculturale din partea Ministerului Federal al Educației, Artelor și Culturii (Austria).

Filmul Little Alien s-a clasat pe locul 2 pentru cel mai bun documentar și locul 1 pentru cel mai bun montaj - la Festivalul International Filmfestival din Los Angeles din 2010.

Note

Legături externe
 http://ninakusturica.com/ Pagina oficială

 Mobilefilm Production
 Little Alien
 Machen wir uns STARK

Vezi și
 Listă de regizori austrieci

Nașteri în 1975
Regizori austrieci
Producători de film austrieci
Scenariști austrieci

Nina Kusturica


La baie de  est une ria située à l'extrême nord-ouest des Marlborough Sounds, en Nouvelle-Zélande.

Délimitée par le Kāhako au nord-est et le Cap Soucis au nord-ouest, elle présente des caractéristiques physiques particulières, et notamment l'unique cordon littoral des Marlborough Sounds. De nombreuses fermes conchylicoles sont installées à proximité des côtes de la baie.

Topographie et toponymie
Les baies principales des Marlborough Sounds, réseau de rias situé à l'extrémité nord-est de l'Île du Sud, sont celles de Pelorus et de Tōtaranui. Te Whanganui et Croisilles Harbour, qui sont les deux rias extrêmes du système, sont les deux baies secondaires.

La baie, longue d'environ quinze kilomètres, est ouverte vers le nord-ouest et se divise à sa tête en deux baies d'inégale longueur : Ōkiwi Bay, qui abrite le village du même nom, et , la plus longue, qui remonte vers le nord-est.

Les deux extrémités qui marquent la limite extérieure de la baie sont la pointe Kāhako au nord-est et le Cap Soucis au nord-ouest, qui marque également la limite extrême des Marlborough Sounds. Le bassin-versant de la baie mesure exactement 119,7 kilomètres carrés, qui se répartissent en 77,45 kilomètres carrés de terres et 42,25 kilomètres carrés d'eau.

Deux petites îles sont situées dans la baie, presque sur la ligne qui en délimite l'embouchure : Motuanauru et Otuhaereroa. Elles n'abritent aucun habitant et ont conservé un écosystème non modifié par l'homme.

Le nom de la baie est un hommage rendu par Jules Dumont d'Urville, premier explorateur européen de la baie, à son oncle Jean-Jacques-François de Croisilles, chanoine et futur évêque auxiliaire de Bayeux, qui lui a donné le goût de la botanique.

Géologie

Les terres entourant la baie se caractérisent par la présence, unique dans les Marlborough Sounds, de roches ultramafiques.

La baie compte en outre le seul cordon littoral des Marlborough Sounds, l'estuaire de Whangarae. Un lagon plus modeste est situé de l'autre côté de la baie, entre les pointes Pakiaka et Taihoa.

Un autre élément exceptionnel de la baie est le cône de déjection rocheux qui forme Matarau Point.

Hydrologie

Faune et flore
Les pentes entourant la baie sont restées très fortement boisées et conservent les espèces endémiques originelles, non modifiées par l'Homme.

Croisilles Harbour abrite la colonie d'amphioxiformes ( la plus méridionale de Nouvelle-Zélande.

Occupation humaine

Accès
La route d'accès aux villages bordant Croisilles Harbour est nommée Croisilles Road puis French Pass Road. Au-delà d', elle n'est plus goudronnée. Elle aboutit aux bords de la French Pass.

Pêcheries
La baie de Croisilles Harbour est un lieu de conchyliculture. Les espèces qui y sont élevés sont notamment le coquillage , les étoiles de mer  et , le bivalve  et la moule

Le , une alerte aux biotoxines est lancée par le Ministère de l'Agriculture et de la Forêt, avec un fort risque d'intoxication paralysante.

Protection

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Bras de mer des Marlborough Sounds

Croisilles Harbour


Carlo Infascelli (* 31. August 1913 in Rom; † 30. Oktober 1984 ebenda) war ein italienischer Filmproduzent, -regisseur und Drehbuchautor.

Leben
Infascelli arbeitete als Journalist und Filmhändler, bevor er sich 1941 bei zwei Filmen als Produzent betätigte. Erst acht Jahre später war er wieder in dieser Funktion aktiv, intensivierte diese Arbeit aber in den 1950er Jahren, in denen er als der Erfinder der überaus erfolgreichen Musikrevuen gilt, die in episodesker Form populäre Künstler und Lieder, garniert mit leichter, komödiantischer Handlung, vorstellten. Hauptregisseur dieser oftmals von Infascelli auch geskripteten Filme, die außerhalb Italiens so gut wie niemals zu sehen waren, war Domenico Paolella. Ab Mitte der 1960er Jahre wandte er sich dem Genrefilm zu; einige Male auch als Regisseur.

Nach dem Tod seines Sohnes Roberto zog er sich aus der Branche zurück.

Filmografie (Auswahl)
 1941: L'affare si complica
 1960: Robin Hood und die Piraten (Robin Hood e i pirati)
 1973: Auch Killer müssen sterben (La Mano Nera)

Auch Regie und Drehbuch
 1972: Hattu Keuschheitsgürtel muttu knabbern (Il decamerone proibito)
 1974: Il bacio di una morta

Weblinks

 Infascelli bei mymovies (italienisch)

Einzelnachweise

Filmproduzent
Drehbuchautor
Filmregisseur
Italiener
Geboren 1913
Gestorben 1984
Mann

Carlo Infascelli


Drengen er en dansk dokumentarfilm fra 1989 instrueret af Erik Gottlieb efter eget manuskript.

Handling
Filmens hovedperson, Mads, er en 12-årig velbegavet dreng. Han er enebarn og opvokset i en økonomisk velfunderet og såkaldt 'pænt hjem'. Vi følger forholdet til forældrene og i skolen. For at gøre forældre og kammerater opmærksom på sin situation planlæg

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1989

Drengen


Adramelech ili Adramelek (hebr. אַדְרַמֶּלֶךְ), drevno semitsko božanstvo, u kasnijoj judeokršćanskoj tradiciji demon i jedan od poglavica u paklu. Njegovo ime i porijeklo je nepoznato, ali postoje tumačenja da se isprva radilo o asirskom božanstvu Sunca iz samarijskog grada Sepharvaima kojemu su žrtvovana djeca na način da su bacana u vatreni oganj.

Prema demonologiji, Adramelech je glavni kancelar demona, a Dictionnaire Infernal J. A. S. Collina de Plancyja (1793. – 1881.) predstavlja ga stjuarda odjeće za demone i kao predsjednika vijeća demona. Djeluje pod zapovjedništvom Samaela. Opisuje ga se kao prikazu s ljudskim torzom, glavom mazge, repom pauna i udovima mazge ili pauna.

Bilješke

Literatura

 Collin de Plancy, Jacques Albin Simon, Rečnik pakla, Integralni tekst prvog izdanja, JP Službeni glasnik, Beograd, 2009. ISBN 978-86-519-0152-5

Vanjske poveznice

 Adrammelech - encyclopedia.com
 Adramelech - occult-world.com

Demoni
Mezopotamska božanstva

Adramelech


Gerson Dall'Stella (Curitiba, 30 de outubro de 1961 - Curitiba, 11 de janeiro de 2020) foi um futebolista brasileiro que atuava como goleiro.

Foi campeão brasileiro de 1985 jogando pelo Coritiba Foot Ball Club.

Carreira
Filho de Rey Dall'Stella (conhecido por Reizinho, goleiro campeão estadual pelo Coritiba) e sobrinho-neto de José Fontana (conhecido por Rei, goleiro campeão paranaense de 1931 e campeão carioca de 1934 e 1936), desde cedo teve preferências esportivas definidas. Na infância e adolescência, jogou voleibol na equipe do Colégio Estadual do Paraná, onde foi tricampeão curitibano e bicampeão paranaense; também foi campeão brasileiro jogando pelo Santa Mônica Clube de Campo. Paralelamente, atuou na equipe pré-mirim de futsal da AABB, onde foi campeão curitibano atuando como goleiro.

No futebol de campo, iniciou no "Entre Nuvens e Estrelas", time júnior formado pela Base Aérea de Curitiba. Com boas atuações, foi convidado para integrar os times de base do Coritiba Foot Ball Club, onde foi tricampeão da "Copa Tribuna de Junior" em 1979, 1980 e 1981.

Alçado ao time profissional em 1983, foi Campeão Brasileiro de 1985, como reserva direto de Rafael Cammarota, e bicampeão paranaense em 1986 e 1989. Pelo Coritiba, jogou 81 partidas entre 1983 e 1990.

Também jogou no Goiás Esporte Clube, Associação Atlética Internacional, onde foi terceiro colocado no Campeonato Paulista de 1991; Ypiranga Futebol Clube, Esporte Clube Vitória e no Figueirense Futebol Clube, onde foi vice-campeão de 1993.

Aposentado no profissional, jogou no futebol amador, onde foi campeão sul-brasileiro de 2007 pelo Trieste Futebol Clube.

Também foi preparador de goleiros e comentarista esportivo em rádios do Paraná.

Morte
Morreu de infarto na madrugada de 11 de janeiro de 2020, aos 58 anos.

Títulos
 Coritiba
 Campeonato Brasileiro de Futebol: 1985
 Campeonato Paranaense de Futebol: 1986 e 1989

 Trieste Futebol Clube
 Campeonato Sul-Brasileiro de Futebol Amador: 2007

Mortes por infarto agudo do miocárdio
Goleiros do Coritiba Foot Ball Club
Goleiros do Goiás Esporte Clube
Goleiros da Associação Atlética Internacional (Limeira)
Futebolistas do Ypiranga Futebol Clube (Erechim)
Goleiros do Esporte Clube Vitória
Goleiros do Figueirense Futebol Clube
Nascidos em 1961
Mortos em 2020

Gerson Dall'Stella


Die Koreanische Forsythie oder Korea-Forsythie (Forsythia ovata) ist ein hellgelb blühender, kleiner Strauch aus der Familie der Ölbaumgewächse (Oleaceae). Das natürliche Verbreitungsgebiet der Art liegt auf der Koreanischen Halbinsel. Sie wird manchmal als Zierstrauch verwendet.

Beschreibung
Die Grüne Forsythie wächst als runder, kompakter Strauch und erreicht Wuchshöhen von 1 bis 2 Metern. Die Zweige sind stielrund, anfangs graugelb und später braun. Das Mark der Äste ist gekammert. Die Laubblätter sind in Blattstiel und Blattspreite gegliedert. Der Blattstiel ist 8 bis 12 Millimeter lang. Die einfache und dünne Blattspreite ist 5 bis 7 Zentimeter lang, eiförmig bis breit eiförmig, plötzlich zugespitzt mit leicht herzförmiger bis gestutzter Basis und fein gesägtem bis fast ganzrandigem Blattrand.

Die hellgelben Blüten stehen einzeln. Die Kelchzipfel sind breit eiförmig. Die Kronzipfel sind breit länglich und länger als die Kelchzipfel. Der Griffel ist kurz.

Die Koreanische Forsythie blüht von März bis April.

Die Chromosomenzahl beträgt 2n = 28.

Vorkommen
Das natürliche Verbreitungsgebiet liegt in der gemäßigten Zone auf der Koreanischen Halbinsel. Sie wächst in Steppen und Trockenwäldern auf mäßig trockenen bis frischen, schwach sauren bis alkalischen, sandig-lehmigen bis lehmigen, nährstoffreichen Böden an sonnigen bis lichtschattigen Standorten. Die Art ist wärmeliebend aber frosthart.

Systematik
Die Koreanische Forsythie (Forsythia ovata) ist eine Art aus der Gattung der Forsythien (Forsythia) in der Familie der Ölbaumgewächse (Oleaceae). Dort wird sie dem Tribus Forsythieae zugeordnet. Nakai Takenoshin hat die Art 1917 erstbeschrieben. Der Gattungsname Forsythia erinnert an den englischen Botaniker William A. Forsyth, das Artepitheton ovata stammt aus dem lateinischen, bedeutet eiförmig und verweist damit auf die eiförmigen Laubblätter.

Verwendung
Die  Koreanische Forsythie wird aufgrund der dekorativen Blüten manchmal als Zierstrauch verwendet. Ein gerader, mit Harz eingeriebener Zweig von 65 Zentimetern Länge dient als Streichbogen für die koreanische Wölbbrettzither Ajaeng.

Es werden mehrere Kultivare und Hybride unterschieden, darunter:
 'Dresdner Vorfrühling' mit breit aufrechtem Wuchs und dicht verzweigten Ästen. Die Blüten sind hellgelb und 3 bis 4 Zentimeter breit, die Zweige sind schwach vierkantig und hohl.
 'Maluch', eine Hybride aus Garten-Forsythie und Koreanischer Forsythie (Forsythia ovata × Forsythia  intermedia), mit kompaktem Wuchs, einer Wuchshöhe von 1,5 Metern und zahlreichen, in Vierergruppen stehenden, gelben Blüten.
 'Northern Gold', eine Hybride aus Koreanischer Forsythie und Europäischer Forsythie (Forsythia ovata × Forsythia  europaea), mit aufrechtem Wuchs und einer Wuchshöhe von 2,5 Metern und einzeln oder in Gruppen stehenden, goldgelben Blüten. Die Hybride gilt als besonders winterhart.
 'Tetragold' mit buschigen, aufrechten und gedrungenem Wuchs. Die Blüten sind tiefgelb und werden 3 Zentimeter breit.

Nachweise

Literatur
 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 301.

 Helmut Genaust: Etymologisches Wörterbuch der botanischen Pflanzennamen. 3., vollständig überarbeitete und erweiterte Auflage. Nikol, Hamburg 2005, ISBN 3-937872-16-7 (Nachdruck von 1996).

Einzelnachweise

Weblinks

Ölbaumgewächse

Koreanische Forsythie


ශ්‍රී ලංකාවේ ඌව පළාතේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස ගණන 26කි. එ බදුල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ 15ක් සහ මොණරාගල දිස්ත්‍රික්කයේ 11ක් ලෙසය.

බදුල්ල දිස්ත්‍රික්කය

 බදුල්ල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 බණ්ඩාරවෙල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ඇල්ල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 හල්දුම්මුල්ල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 හාලිඇල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 හපුතලේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කන්දෙකැටිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ලුණුගල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මහියංගනය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මීගහකිවුල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පස්සර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 රිදීමාලියැද්ද ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 සොරණාතොට ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ඌවපරණගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වැලිමඩ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

මොණරාගල දිස්ත්‍රික්කය

 බඩල්කුඹුර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 බිබිල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 බුත්තල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කතරගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මඩුල්ල-දඹගල්ල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මැදගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මොණරාගල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 සෙවනගල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 සියඹලාණ්ඩුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 තණමල්විල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වැල්ලවාය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

ආශ්‍රිත ලිපි
 ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
 ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත්
 ශ්‍රී ලංකාවේ දිස්ත්‍රික්ක
 ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය සභා

බාහිර සබැදි
 Divisional Secretariats Portal
 Statoids: Divisions of Sri Lanka


Pedro Casto Sainz de Baranda y Gorriti (Madrid, 2 de julio de 1775 - Madrid, 1855) fue el primer alcalde de Madrid, pues anteriormente eran 'corregidor' o 'Presidentes del Cuerpo Municipal'.

Biografía
Era hijo del comerciante Pedro Simón Sainz de Baranda Gándara, que había nacido en Quintanahedo (cerca de Baranda, provincia de Burgos) y de la madrileña Petronila de Gorriti Azuela. Su padre era miembro de los 'Cinco Gremios Mayores de Madrid' y llegó a ser uno de los directores del Banco Nacional de San Carlos, germen del Banco de España. En 1806 fue designado co-director del Banco Nacional de San Carlos, entidad privada fundada en 1782.

Sainz de Baranda, tomó por primera vez las riendas del Ayuntamiento de Madrid en 1808, ante la huida del anterior corregidor, el Conde de Villapaterna, temeroso de la vuelta de los franceses. El Ayuntamiento de Madrid estaba entonces formado por un Corregidor y diez Regidores. En septiembre de 1812 era regidor y subdecano de Madrid y miembro de la junta preparatoria de las elecciones de diputados de la provincia de Madrid para las elecciones a cortes de 1813.

La primera medida que puso en práctica fue redactar un bando, que aseguraba la defensa de la ciudad y la asunción por él de todos los poderes para gobernarla. De esta acción se deriva la opinión de algunos que en este periodo denominan a Sainz de Baranda "el dictador de Madrid". Nada más lejos de la verdad, como lo demuestra la proclamación popular y peculiar como alcalde en 1820, después del triunfo de la revolución y de la nueva proclamación de la Constitución de Cádiz.

El Madrid que se encontró en su primer mandato era una ciudad destrozada por la Guerra de la Independencia en la que se cerraban sus puertas a las diez de la noche en invierno y a las once en verano; sucia por la acumulación de las basuras en las esquinas; una ciudad que enterraba a sus muertos detrás de las iglesias; en la que faltaba de todo y donde sus casi 200.000 habitantes solo disponían de cinco litros de agua al día por cabeza.

Dimitiría en 1812 de su cargo como 'Presidente del Cuerpo Municipal' tras el regreso de los franceses, que volvían a Madrid después de haberla abandonado como consecuencia de su derrota en la Batalla de los Arapiles, a los que salió a recibir para después dimitir solemnemente. Le sucedió como "corregidor interino", Magín Ferrer, que fue nombrado por José Bonaparte.

El 9 de marzo de 1820, circuló por la Villa y Corte un bando, el primero dado por un alcalde constitucional legítimamente instaurado -baste decir como curiosidad que el título de Alcalde se implantó para señalar el cambio que la Constitución suponía- y firmado por Pedro Sainz de Baranda, que decía:

Sainz de Baranda, igualmente, ordenó que en todas las parroquias se hiciera pública la Constitución para que los fieles la acatasen. Asimismo, se colocó una placa en la Plaza Mayor para recuerdo del acontecimiento.

De la honestidad y liberalismo de don Pedro da prueba su dimisión a los pocos días de su elección popular, previamente habiendo dado orden de celebrar elecciones al Ayuntamiento de Madrid, siguiendo plazos fijos, cada primero de enero.

Estas previsiones sólo pudieron cumplirse hasta el año 1823, ya que los absolutistas volvieron al poder, con el apoyo de Fernando VII, y de nuevo la Constitución de Cádiz, 'La Pepa', fue derogada.

Homenajes
A su memoria está dedicada la calle Alcalde Sainz de Baranda, en el distrito de Retiro de la ciudad de Madrid, en la que se encuentra la Estación de Sainz de Baranda.

Referencias

Alcaldes de Madrid

Pedro Sainz de Baranda (político)


The piriform cortex, or pyriform cortex, is a region in the brain, part of the rhinencephalon situated in the cerebrum. The function of the piriform cortex relates to the sense of smell.

Structure
The piriform cortex is part of the rhinencephalon situated in the cerebrum.

In human anatomy, the piriform cortex has been described as consisting of the cortical amygdala, uncus, and anterior parahippocampal gyrus. More specifically, the human piriform cortex is located between the insula and the temporal lobe, anteriorly and laterally of the amygdala.

Function
The function of the piriform cortex relates to olfaction, which is the perception of smell. This has been particularly shown in humans for the posterior piriform cortex.

The piriform cortex in rodents and some primates has been shown to harbor cells expressing markers of plasticity such as doublecortin and PSA-NCAM which are modulated by the noradrenergic neurotransmitter system.

Clinical significance
The piriform cortex contains a critical, functionally defined epileptogenic trigger zone, "Area Tempestas".  From this site in piriform cortex chemical and electrically evoked seizures can be triggered.  It is the site of action for the proconvulsant action of chemoconvulsants.

Other animals
Sometimes called the olfactory cortex, olfactory lobe or paleopallium, piriform cortical regions are present in the brains of amphibians, reptiles and mammals.

The piriform cortex is among three areas that emerge in the telencephalon of amphibians, situated caudally to a dorsal area, which is caudal to a hippocampal area. Further along the phylogenic timeline, the telencephalic bulb of reptiles as viewed in a cross section of the transverse plane extends with the archipallial hippocampus folding toward the midline and down as the dorsal area begins to form a recognizable cortex.

As mammalian brains developed, volume of the dorsal cortex increased in slightly greater proportion, as compared proportionally with increased overall brain volume, until it enveloped the hippocampal regions. Recognized as neopallium or neocortex, enlarged dorsal areas envelop the paleopallial piriform cortex in humans and Old World monkeys.

Among taxonomic groupings of mammals, the piriform cortex and the olfactory bulb become proportionally smaller in the brains of phylogenically younger species. The piriform cortex occupies a greater proportion of the overall brain and of the telencephalic brains of insectivores than in primates. The piriform cortex continues to occupy a consistent albeit small and declining proportion of the increasingly large telencephalon in the most recent primate species while the volume of the olfactory bulb becomes less in proportion.

See also
 Regions in the human brain

References

External links

 Diagram
 High Resolution Images of Piriform Cortex

Cerebral cortex
Olfactory system

Piriform cortex


7857 Lagerros este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7857 Lagerros este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Mount Stromlo de Claes-Ingvar Lagerkvist. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,84 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 12,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1978
Centura de asteroizi

7857 Lagerros


Kabléwa (auch: Kabélawa, Kabéléwa) ist eine Landgemeinde im Departement N'Guigmi in Niger.

Geographie
Kabléwa liegt in der Landschaft Manga in der Sahelzone. Durch die Gemeinde verläuft die Tonebene Kadzell. Im Norden beginnt die Wüste Tal. Die Nachbargemeinden von Kabléwa sind N'Gourti im Nordwesten, N'Guigmi im Nordosten, Bosso im Südosten, Toumour im Süden und Gueskérou im Südosten.

Bei den Siedlungen im Gemeindegebiet handelt es sich um 32 Dörfer, 4 Weiler, 82 Lager und 76 Wasserstellen. Der Hauptort der Landgemeinde ist das Dorf Kabléwa.

Geschichte
Die Ruinenstadt Garoumélé im Gemeindegebiet von Kabléwa hatte ihre Blütezeit Ende des 15. Jahrhunderts.

Die Landgemeinde Kabléwa ging 2002 im Zuge einer landesweiten Verwaltungsreform aus Teilen des Kantons N'Guigmi und Teilen eines gemeindefreien Gebiets hervor.

Die Nachbargemeinde Bosso wurde 2015 von der dschihadistischen Terrorgruppe Boko Haram aus Nigeria angegriffen. Kabléwa nahm Flüchtlinge aus Bosso auf. Ende 2016 lebten in der Gemeinde Kabléwa 6.085 Kinder und Jugendliche im Alter von 4 bis 19 Jahren, die Flüchtlinge, Rückkehrer oder Binnenvertriebene waren. Abari El Hadj Daouda, der Bürgermeister von Kabléwa, und seine Frau wurden am 19. Oktober 2019 entführt. Sie wurden am 4. Januar 2020 gegen eine Lösegeldzahlung freigelassen. In der gesamten Region Diffa waren im Januar 2021 vom UNHCR knapp 270.000 von Zwangsmigration betroffene Personen erfasst. Davon waren 47 % Flüchtlinge und 39 % Binnenvertriebene. Bei 78 % handelte es sich um Frauen und Kinder. In der Gemeinde Kabléwa lebten dabei 15.432 dieser Menschen.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung 2012 hatte die Landgemeinde 26.176 Einwohner, die in 3.835 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 3.918 in 760 Haushalten.

Im Hauptort lebten bei der Volkszählung 2012 2.537 Einwohner in 428 Haushalten, bei der Volkszählung 2001 1.330 in 288 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 350 in 100 Haushalten.

In ethnischer Hinsicht ist die Gemeinde ein Siedlungsgebiet von Fulbe.

Politik
Der Gemeinderat (conseil municipal) hat 11 Mitglieder. Mit den Kommunalwahlen 2020 sind die Sitze im Gemeinderat wie folgt verteilt: 5 MPR-Jamhuriya, 4 MNSD-Nassara, 1 ARD-Adaltchi Mutunchi und 1 MPN-Kiishin Kassa.

Jeweils ein traditioneller Ortsvorsteher (chef traditionnel) steht an der Spitze von 19 Dörfern in der Gemeinde, darunter dem Hauptort.

Wirtschaft und Infrastruktur
Der Großteil der Gemeinde liegt in einem Gebiet, in dem Agropastoralismus vorherrscht. Im Südwesten beginnt die Zone des Regenfeldbaus. In Kabléwa gibt es einen Viehmarkt. Der Markttag ist Samstag. Im Hauptort sind ein Gesundheitszentrum des Typs Centre de Santé Intégré (CSI) und eine veterinärmedizinische Station vorhanden. Beim Centre de Formation aux Métiers de Kabléwa (CFM Kabléwa) handelt es sich um ein Berufsausbildungszentrum. Durch Kabléwa verläuft die Nationalstraße 1, die den Ort mit der Regionalhauptstadt Diffa verbindet. Im Hauptort wird eine Niederschlagsmessstation betrieben.

Weblinks
 Observations for location Kabelawa, near to. In: West African Bird DataBase (englisch).

Einzelnachweise

Ort in Niger
Diffa (Region)
Ort in Afrika

Kabléwa