XOTcl is an object-oriented extension for the Tool Command Language created by Gustaf Neumann and Uwe Zdun. It is a derivative of MIT OTcl. XOTcl is based on a dynamic object system with metaclasses which as influenced by CLOS. Class and method definitions are completely dynamic. XOTcl provides language support for design patterns via filters and decorator mixins.

See also
OTcl
incr Tcl
Tcl
Tcllib
C++/Tcl
Itk
Tk

References

External links
XOTcl Homepage - Extended Object Tcl
Filters as a Language Support for Design Patterns in Object-Oriented Scripting Languages, in: Proceedings of COOTS, San Diego, California, USA, May, 1999
Citations from CiteSeer
ActiveState's Tcl distribution for Microsoft Windows, includes XOTcl
WinTclTk open-source MinGW-based distribution for Microsoft Windows, includes XOTcl
XOTclIDE - IDE for XOTcl

Scripting languages
Dynamic programming languages
Tcl programming language family

XOTcl


26879 Haines este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte.

Descriere
26879 Haines este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,31 ua, o excentricitate de 0,35 și o înclinație de 21,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 26001-27000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi care intersectează orbita planetei Marte
Centura de asteroizi
Obiecte astronomice descoperite în 1994

26879 Haines


Via dei Tribunali je ulica u staroj povijesnoj jezgri Napulja u Italiji.

Bio je to glavni decumanus ili Decumanus Maggiore — to jest, glavna ulica istok-zapad — starogrčkog, a zatim i rimskog grada Neapolisa, paralelan na jugu s nižim decumanusom (Decumano Inferiore, koji se danas zove Spaccanapoli) i na sjeveru gornjim dekumanom (Decumano Superiore) (sada preko Anticaglie i Via della Sapienza). Tri dekumana bila su (i još uvijek jesu) ispresijecana brojnim križnim ulicama koje su se protezale sjever-jug zvane cardini, zajedno tvoreći mrežu drevnog grada. Moderne ulice/uličice koje prekrivaju i prate drevnu mrežu ovih drevnih ulica.

Duljina moderne Via dei Tribunali određena je zahtjevima Španjolske za urbanim širenjem počevši od ranog 16. stoljeća. Ulica ide od crkve San Pietro a Maiella i susjednog Napuljskog glazbenog konzervatorija na zapadnom kraju starog grada u dužini od oko 1200 metara, prolazi središnjim raskrižjem na via San Gregorio Armeno, zatim prelazi preko via Duomo blizu napuljskoj katedrali i završava kod onoga što je donedavno bila glavna napuljska sudnica (talijanski: Tribunale), po kojoj je ulica dobila ime.

Zgrade i građevine

Sljedeće su važne ili stare građevine duž ulice od istoka prema zapadu:

 Crkva Santa Maria della Mercede i Sant'Alfonso Maria de' Liguori
 Biblioteca di Ricerca Area Umanistica (Napuljsko sveučilište Federico II.) (Sant'Antonio delle Monache u Port'Albi)
 Konzervatorij San Pietro a Majella
 Crkva San Pietro a Majella
 Crkva Croce di Lucca
 kapela Pontano
 Crkva Santa Maria Maggiore della Pietrasanta
 Palazzo Spinelli di Laurino
 Palazzo Filippo d'Angiò
 Bazilika crkva San Paolo Maggiore
 Bazilika crkva San Lorenzo Maggiore
 Crkva Santa Maria delle Anime del Purgatorio ad Arco
 Crkva Girolamini
 Crkva Santa Maria della Colonna
 Duomo di Napoli (na uglu via Duomo)
 Guglia di San Gennaro
 Palazzo Caracciolo di Gioiosa
 Pio Monte della Misericordia
 Crkva Santa Maria della Pace
 Crkva Santa Maria del Rifugio
 Crkva San Tommaso a Capuana
 Kapela Monte dei Poveri
 Castel Capuano
 Guglia di San Gaetano

Ulice u Napulju

Via dei Tribunali


Malenka la Vampire () est un film d'épouvante fantastique italo-espagnol réalisé par Amando de Ossorio et sorti en 1969.

Synopsis
Silvia, un mannequin de Rome, découvre qu'elle a hérité d'un château en Espagne et part pour le pays ibérique. À son arrivée, elle rencontre un oncle étrange : le comte Walbrooke qui, en la voyant, la compare à Malenka, une sorcière qui a été brûlée vive de nombreuses années auparavant. Silvia est encore plus bouleversée lorsqu'elle rencontre le vampire Blinka. Terrifiée, elle appelle son petit ami Piero, qui est psychologue, mais lorsqu'il arrive, la situation va devenir encore plus compliquée.

Fiche technique
 Titre français : Malenka la Vampire
 Titre original espagnol :
 Titre italien :
 Réalisation : Amando de Ossorio
 Scénario : Amando de Ossorio
 Photographie : Fulvio Testi, Raúl Pèrez Cubero
 Montage : Antonio Jimeno
 Musique : Carlo Savina
 Décors : Pablo Gago
 Son : Vittorio De Sisti
 Production : Rosanna Yanni, Aubrey Ambert, Luigi Mondello
 Société de production : Victory Films • Cobra Films • Felix Cinematografica • Tritón P.C.
 Pays de production :  •
 Langue originale : espagnol
 Format : Couleur • 1,85:1 • 35 mm
 Durée : 98 minutes ()
 Genre : Film d'épouvante fantastique
 Dates de sortie :
 Italie :
 Espagne :
 France :

Distribution
Anita Ekberg : Malenka / Sylvia Morel
Gianni Medici : Docteur Pietro Lufuani
Diana Lorys : Bertha Zemis
Adriana Ambesi : Velinka, l'épouse du comte
Fernando Bilbao : Vladis, le cocher
Carlos Casaravilla : Docteur Horbringer
César Benet : Max
Rosanna Yanni : Freya Zemis
Julian Ugarte : De Morel, comte Walbrooke

Production
Le rôle de l'oncle vampire, le comte Walbrooke, est joué par Julián Ugarte, tout juste sorti de son rôle de vampire dans Les Vampires du docteur Dracula (1968) de Paul Naschy. Boris Karloff avait été initialement pressenti pour jouer dans le film, mais il a finalement refusé le rôle à la suite de conflits contractuels et est décédé avant que le film ne soit terminé.

La partition musicale de Carlo Savina (qui sera plus tard le compositeur de films tels que Le Parrain et Amarcord) a été réutilisée dans le film d'horreur à petit budget Les Nuits sexuelles (1971).

Exploitation
Malenka est sorti en Espagne le .

Lors de sa sortie, les producteurs ont proposé des « soins psychiatriques gratuits » à toute personne perturbée par Malenka ou par l'un des deux autres films qu'ils présentaient, Opération peur et Les Nuits de l'épouvante.

Notes et références

Liens externes

Film espagnol sorti en 1969
Film italien sorti en 1969
Film réalisé par Amando de Ossorio
Film en espagnol
Film italien tourné en espagnol
Film fantastique espagnol
Film fantastique italien
Film d'horreur espagnol
Film d'horreur italien
Film tourné dans la communauté autonome du Pays basque
Film se déroulant dans la communauté autonome du Pays basque
Film tourné en Castille-et-León
Film tourné dans la communauté de Madrid
Film tourné à Rome
Film se déroulant à Rome
Film de vampire
Film avec une musique composée par Carlo Savina
Film se déroulant dans un château

Malenka la Vampire


Tainara de Souza da Silva (Brasília, 21 de abril de 1999) é uma futebolista brasileira, que atua como zagueira. Atualmente joga pelo Bayern de Munique.

Biografia
Tainara nasceu na cidade de Brasília, no dia 21 de abril de 1999. No início de sua carreira, defendeu o São Francisco e Vitória, e foi convocada para as seleções de base.

Santos
Em 27 de janeiro de 2020, Tainara foi apresentada junto com todo elenco do Santos para temporada.

Palmeiras
O Palmeiras anunciou a contratação de Tainara em 15 de janeiro de 2021.

Bordeaux
Em 13 de janeiro de 2022, Tainara foi contratada pelo Bordeaux, da França,  contrato de 2 anos e meio até junho de 2024.Ela fez sua estreia no início da 13ª rodada em 22 de janeiro de 2022 na vitória por 3 a 1 em casa contra o Stade Reims.

Bayern de Munique
Em maio de 2022, foi contratada pelo Bayern de Munique, se tornando a primeira brasileira a jogar pelo clube.Ela fez sua estreia na Bundesliga em 16 de setembro de 2022 (1ª rodada) em um empate sem gols fora de casa contra o Eintracht Frankfurt ; ela marcou seu primeiro gol na Bundesliga em 16 de outubro de 2022 (4ª rodada) na vitória por 4 a 0 em casa contra o 1. FC Köln com o objetivo de fazer o 3 a 0 aos 68 minutos.

Seleção Brasileira

Depois de representar o Brasil nas seleções sub-17 e sub-20, Tainara foi convocada pela primeira vez para a seleção principal em setembro de 2020. Ela fez sua estreia internacional em 18 de fevereiro de 2021, começando na SheBelieves Cup por 4–1 vencer a Argentina.

Títulos
 Palmeiras
 Copa Paulista: 2021.

 Santos
 Copa Paulista: 2020.

 Seleção Brasileira
 Torneio Internacional: 2021.
 Copa América: 2022.

 Vitória
 Campeonato Baiano: 2018.

 Bayern de Munique
 Frauen-Bundesliga 2022/23

Naturais de Brasília
Futebolistas do Distrito Federal (Brasil)
Futebolistas do Football Club des Girondins de Bordeaux
Futebolistas do FC Bayern München
Futebolistas da Sociedade Esportiva Palmeiras
Futebolistas do Santos Futebol Clube
Futebolistas do Esporte Clube Vitória

Tainara Silva


Levi-Montalcini steht für:
 Paola Levi-Montalcini (1909–2000), italienische Malerin
 Rita Levi-Montalcini (1909–2012), italienische Medizinerin und Neurobiologin
 (9722) Levi-Montalcini, Asteroid des Hauptgürtels

Levi-Montalcini


ක්‍රිපූ 467 යනු, පූර්ව-ජූලියානු රෝමානු දින දසුනෙහි වසරකි. එකල එය හැඳින්වුනේ, මමේර්කුස්ගේ සහ විබුලනුස්ගේ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික වසර (හෝ, එතරම් ප්‍රචලිත නොවන අයුරින්, අබ් ඌර්බෙ කෝන්ඩිටා 287 වසර) ලෙසිනි. මෙම වසර සඳහා ක්‍රිපූ 467 යන නාමය භාවිත වීම ඇරඹුනේ මුල්  මධ්‍යතන යුගයේදී, වසර නම් කිරීම සඳහා යුරෝපයේ ප්‍රචලිත භාවයට පත් ක්‍රමය ලෙසින් ක්‍රිස්තු වර්ෂ දින දසුන් යුගය ඇරඹීම හා සමගය.

ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ අවුරුදු
පූර්ව-ජූලියානු රෝමානු දින දසුනෙහි අවුරුදු

ක්‍රිපූ 467


جوانا حاجي توما (10 أغسطس 1969 -)، مخرجة أفلام وكاتبة سيناريو ومنتجة لبنانية، تعاونت في العديد من أفلامها مع خليل جريج. يعتبر يوم آخر أحد أبرز أفلامهما إذ حاز على جائزة دون كيخوتة وجائزة FIPRESCI في مهرجان لوكارنو الدولي للأفلام كما كان فيلمهما البيت الزهر مرشح لبنان الرسمي لأفضل فيلم أجنبي في الأوسكار إلا أنه لم يكن بين المرشحين النهائيين للجائزة.

مراجع

وصلات خارجية

 جوانا حجي في موقع قاعدة بيانات الأفلام

أشخاص على قيد الحياة
كاتبات سيناريو لبنانيات
لبنانيات في القرن 20
لبنانيات في القرن 21
لبنانيون من أصل يوناني
مخرجات أفلام لبنانيات
منتجون سينمائيون لبنانيون
مواليد 1389 هـ
مواليد 1969
مواليد في بيروت

جوانا حاجي توما


Das Massaker von Široki Brijeg war ein jugoslawisches Kriegsverbrechen, bei dem 28 Franziskaner des Franziskanerklosters Široki Brijeg in der Herzegowina zwischen dem 7. und 15. Februar 1945 von kommunistischen Tito-Partisanen getötet wurden.

Die Opfer werden innerhalb und teilweise auch außerhalb der römisch-katholischen Kirche in Bosnien und Herzegowina als Märtyrer verehrt.

Hintergrund

Die bosnischen Franziskaner spielten eine wichtige Rolle bei der Entwicklung der katholischen Kultur und des kroatischen Selbstbewusstseins in Bosnien und der Herzegowina. In den letzten Jahrzehnten der osmanischen sowie zur Zeit der österreich-ungarischen Herrschaft betrieben sie mehrere Grund- und Oberschulen und gaben Literatur heraus. Sie förderten in ihren Schulen sowohl den Katholizismus als auch den kroatischen Nationalismus. Zu den in dieser Hinsicht bekanntesten Franziskanern gehörten Grgo Martić, Paškal Buconjić und Didak Buntić. Ihr spirituelles Zentrum war Široki Brijeg.

Die jugoslawischen Kommunisten warfen den Franziskanerklöstern vor, als Organisations- und Ausbildungszentren für die Ustascha gedient zu haben. Der Franziskaner Berto Dragičević vom Kloster Široki Brijeg war, unterstützt von den Franziskanern Ante Cvitković und Andrija Jeličić, Kommandeur einer Ustaschaeinheit in dieser Region. Auch ist bekannt, dass Radoslav Glavaš, ein Franziskaner dieses Klosters, den Ustascha beigetreten ist. Tito äußerte einmal, die Franziskanergymnasien in Bosnien-Herzegowina seien "Erziehungsnester des nationalen Hasses" zwischen Serben, Kroaten und Muslimen gewesen. Die Kommunisten unterstellten den getöteten Franziskanern, aktiv an der Seite der deutschen und kroatischen Soldaten an den Kämpfen um die Stadt beteiligt gewesen zu sein.

Der Vorwurf, dass die von Partisanen ermordeten Franziskaner von Široki Brijeg persönlich mit der Waffe in der Hand zusammen mit den Deutschen und der Ustascha gegen die Partisanen gekämpft hätten, ist nicht belegt. Paul Hockenos schreibt, dass die Ordensangehörigen gemeinsam mit Deutschen und Ustascha die Stadt, bzw. das Kloster mit der Waffe in der Hand gegen alliierte Flugzeuge verteidigten. Zum gleichen Ergebnis kommt der US-amerikanische Militärhistoriker Jozo Tomašević.

Von der Gegenseite wird behauptet, die ermordeten Ordensbrüder hätten zwar, wie auch der Großteil der kroatischen Bevölkerung, die Gründung eines unabhängigen kroatischen Staates im Jahr 1941 als Befreiung von der serbischen Bevormundung begrüßt, aber Gräueltaten der Ustascha verurteilt und ihre Enttäuschung darüber geäußert. Der Bericht eines Gestapo-Agenten aus dem Jahr 1944 vermeldete, dass sich Franziskaner von Široki Brijeg in Predigten gegen das damalige politische System im unabhängigen Staat Kroatien und gegen das nationalsozialistische Deutschland aussprachen.

Ablauf

Tito-Partisanen der 26. Division des VIII. Korps der Volksbefreiungsarmee Jugoslawiens versuchten ab dem 6. Februar 1945 die Stadt Široki Brijeg zu erobern und lieferten sich heftige Kämpfe mit dem 270. Regiment der 369. Legionärsdivision der deutschen Wehrmacht sowie kroatischen Streitkräften.

Am 7. Februar 1945 eroberten Partisanen der II. Dalmatinischen Proletarischen Brigade die Stadt und erschossen 12 Ordensbrüder im Kloster Široki Brijeg. Sie warfen die Leichen zunächst in einen Luftschutzbunker im Klostergarten, verbrannten sie anschließend und verscharrten die menschlichen Überreste. Diese wurden 1971 heimlich exhumiert und in der Klosterkirche begraben.

Am 8. Februar 1945 suchten neun Ordensbrüder Zuflucht in der ordenseigenen Wassermühle am örtlichen Fluss Lištica. Sie wurden von Partisanen verhaftet und in Richtung Split abtransportiert. Die Mehrzahl von ihnen wurde höchstwahrscheinlich in Zagvozd getötet. Vereinzelt erfolgten die Tötungen an weiteren Orten bis zum 15. Februar 1945.

Opfer

7. Februar 1945

Kloster Široki Brijeg
 Marko (Mate) Barbarić (* 19. Februar 1865 in Šiljevišta bei Klobuk), Ordenspriester im Ruhestand
 Viktor (Bože) Kosir (* 12. Oktober 1924 in Uzarići), Ordenstheologe
 Tadija (Mirko) Kožul (* 20. Juli 1909 in Turčinovići), Ordenspriester, Professor des örtlichen Gymnasiums
 Krsto (Nikola) Kraljević (* 21. März 1895 in Grljevići), Ordenspriester im Ruhestand
 Stanko (Petar) Kraljević (* 12. August 1871 in Mokro), Ordenspriester im Ruhestand
 Žarko (Jerko) Leventić (* 27. August 1919 in Drinovci), Ordenspriester, Gemeindevikar
 Stjepan (Ante) Majić (* 26. Mai 1925 in Vitina bei Ljubuški), Ordenspriester
 Arhanđeo (Nikola) Nuić (* 21. Februar 1896 in Drinovci), Ordenspriester, Professor des örtlichen Gymnasiums und Publizist
 Borislav (Ljubo) Pandžić (* 7. Januar 1910 in Drinovci), Ordenspriester, Professor des örtlichen Gymnasiums
 Ludovik (Ivan) Radoš (* 14. November 1925 in Blažuj bei Tomislavgrad), Ordenstheologe
 Ivo (Ivan) Slišković (* 25. April 1877 in Mokro), Ordenspriester im Ruhestand
 Dobroslav (Božo) Šimović (* 19. Dezember 1907 in Hamzići zu Čitluk), Ordenspriester, Professor des örtlichen Gymnasiums

8. bis 15. Februar 1945

Wassermühle an der Lištica (Široki Brijeg)
 Miljenko (Ivan) Ivanković (* 2. Dezember 1924 in Tubolja bei Tomislavgrad), Ordenstheologe
 Andrija (Jozo) Jelčić (* 8. Mai 1904 in Stubica, zu Sudenci bei Čapljina), Guardian und Oberpfarrer von Široki Brijeg
 Fabijan (Jozo) Kordić (* 6. März 1890 in Grljevići), Laienbruder
 Bonifacije (Ante) Majić (* 6. Mai 1883 in Vitina bei Ljubuški), Professor im Ruhestand
 Dr. Fabijan (Jakov) Paponja (* 26. November 1897 in Lipno bei Ljubuški), Professor und Leiter des örtlichen Konvikts
 Melhior (Jerko) Prlić (* 27. Juli 1912 in Sovići, zu Gorica), Laienbruder
 Leonardo (Mijo) Rupčić (* 29. September 1907 in Hardomilje, zu Humac), Professor des örtlichen Gymnasiums
 Mariofil (Marijan) Sivrić (* 10. Februar 1913 in Međugorje), Klostervikar von Široki Brijeg
 Dr. Radoslav (Ivan) Vukšić (* 5. Dezember 1894 in Studenci), Professor und Direktor des örtlichen Gymnasiums

Brücke von Mostar
 Jozo (Ivan) Bencun (* 26. September 1869 in Međugorje)
 Kažimir Bebek (* 1. Oktober 1901 in Vitina bei Ljubuški)
 Nenad-Venacije (Josip) Pehar (* 7. Mai 1910 in Stubica bei Ljubuški)
 Leo Petrović (* 28. Februar 1883 in Klobuk bei Ljubuški)
 Rafo Prusina (* 21. Januar 1884 in Hamzići zu Čitluk)
 Bernardin Smoljan (* 3. Oktober 1884 in Rodoč zu Mostar)
 Grgo Vasilj (* 13. März 1886 in Međugorje)

Gedenken und Aufarbeitung
Die "Märtyrer von Široki Brijeg" nahmen eine hervorgehobene Stellung unter den ermordeten kroatischen Priestern, Ordensleuten und Gläubigen ein. 1955 schrieb Dionizije Lasić (1913–1997), Theologie-Professor an der Päpstlichen Hochschule in Rom:

Der Gedenktag in der Liturgie der katholischen Kirche ist der 7. Februar. 1991 wurden der Kurie Dokumente zur Einleitung eines Seligsprechungsverfahrens übergeben.

Im Jahr 2012 erklärte der Gemeinderat von Široki Brijeg, den 7. Februar zum örtlichen Gedenktag, an dem aller örtlichen Opfer des Zweiten Weltkriegs gedacht wird und zu welchem alljährlich Veranstaltungen stattfinden.

Am 7. Februar 2015 gab die Kroatische Post Mostar anlässlich des 70. Jahrestages eine Sondermarke, einen Sonderstempel sowie Ersttagsbrief und -karte für den Postverkehr von Bosnien und Herzegowina aus. Dabei zeigen Marke und Stempel das zerstörte Kloster Široki Brijeg, und der Brief bzw. die Karte zeigen die Porträtfotos der beim Massaker und im Krieg getöteten herzegowinischen Franziskaner.

Die Ereignisse wurden im 60-minütigen Dokumentarfilm IN ODIUM FIDEI – Iz mržnje prema vjeri (deutsch: Aus Hass gegen den Glauben; Kroatien, 2015) aufgearbeitet.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Aufarbeitung der kommunistischen Gewaltherrschaft
Jugoslawische Partisanen
Siroki Brijeg
Široki Brijeg
Konflikt 1945
Endphase des Zweiten Weltkriegs
Unabhängiger Staat Kroatien
Römisch-katholische Kirche in Bosnien und Herzegowina
Eröffneter Seligsprechungsprozess
Kriegsverbrechen im Zweiten Weltkrieg (Jugoslawien)

Massaker von Široki Brijeg


Richard Lochhead (* 24. Mai 1969 in Paisley) ist ein schottischer Politiker und Mitglied der Scottish National Party (SNP). Er ist verheiratet, Vater zweier Söhne und lebt in Elgin.

Leben
Lochhead besuchte die Williamson High School in Glasgow und erwarb am Glasgow Central College of Commerce ein HNC in Wirtschaftslehre. Anschließend studierte er Politik an der Universität Stirling und schloss als Bachelor ab. Zwischen 1994 und 1998 war er für den damaligen Unterhausabgeordneten und späteren First Minister Alex Salmond tätig.

Politischer Werdegang
Erstmals trat Lochhead bei den Parlamentswahlen 1999 zu nationalen Wahlen an. Er kandidierte im Wahlkreis Aberdeen Central, konnte das Direktmandat aber nicht gegen den Labour-Kandidaten Lewis MacDonald erringen. Da Lochhead jedoch auch auf der Regionalwahlliste der SNP für die Wahlregion North East Scotland platziert war, gelang ihm der Einzug in das neugeschaffene Schottische Parlament als einer von sieben Listenkandidaten der Wahlregion. Bei den Parlamentswahlen 2003 verpasste Lochhead abermals das Direktmandat von Aberdeen Central, verteidigte aber sein Listenmandat für North East Scotland.

Am 21. März 2006 verstarb die Abgeordneter des Wahlkreises Moray, Margaret Ewing, weshalb am 27. April 2006 Nachwahlen in diesem Wahlkreis stattfanden. Um bei dieser Wahl kandidieren zu können, gab Lochhead sein Mandat zurück, das bis zum Ende der Legislaturperiode von seiner Parteikollegin Maureen Watt übernommen wurde. Bei der Nachwahl erhielt Lochhead den größten Stimmenanteil und gewann somit das Direktmandat des Wahlkreises. Bei den folgenden Parlamentswahlen in den Jahren 2007 und 2011 verteidigte er sein Mandat. Seit 2007 ist Lochhead Minister für Umwelt und ländliche Angelegenheiten.

Weblinks
 Eigene Netzpräsenz
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments
 Informationen der SNP

Einzelnachweise

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Minister (Schottland)
Mitglied der Scottish National Party
Schotte
Brite
Mann
Geboren 1969
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Politiker (Moray)

Richard Lochhead


أ.د. توفيق يوسف علي يوسف الميتعايش (توفيق الواعي) أحد أعلام دعوة الإخوان المسلمين في مصر والكويت والعالم وأستاذ الدعوة ورئيس قسم العقيدة والدعوة في كلية الشريعة في جامعة الكويت سابقا. من مواليد محافظة الدقهلية عام 1930م، حيث ولد بقرية «دماص» إحدى قرى مركز ميت غمر التابعة لمحافظة الدقهلية، ثم انتقل إلى الإقامة بمركز ميت غمر، حيث استقر بها، وعمل بها إماما وخطيبا، ثم سافر للكويت عام 1972م وبقي فيها حتى وفاتهِ يوم 16 مارس 2019.

التعليم
 تخرج في الأزهر الشريف، وعين فور تخرجه في الأزهر الشريف.
 حصل على ماجستير في البدعة والمصالح المرسلة بدرجة امتياز مع مرتبة الشرف عام 1978م.
 حصل على دكتوراه في الحضارة الإسلامية مقارنة بالحضارة الغربية بدرجة الامتياز مع مرتبة الشرف الأولى عام 1984م.
 حصل على درجة أستاذ مساعد عام 1992م، * ثم حصل على درجة أستاذ بكلية الشريعة عام 2000م.

المناصب
 عين عضوا وباحثا في موسوعة الفقه الإسلامي في القاهرة عام 1969م،
 وعضوا في المؤتمر القومي الإسلامي.
 وعضوا في جبهة علماء الأزهر.
 وعضوا في الاتحاد العالمي لعلماء المسلمين.
 وعضوا وباحثا في الموسوعة الفقهية في الكويت.
 ورئيسا للجنة تطوير مناهج التربية الإسلامية في وزارة التربية في الكويت.
 وباحثا في موسوعة البحوث القرآنية في مؤسسة الكويت للتقدم العلمي، * وعضوا في لجنة تحكم البحوث الإسلامية في المجالات البحثية المحكمة والإشراف على العديد من رسائل الماجستير والدكتوراه،
 وعضوا في مجمع الحديث الشريف،
 وعضوا في اللجنة الثقافية بقسم العقيدة والدعوة بكلية الشريعة –جامعة الكويت، * وعضوا في اللجنة الثقافية أيضا بالكلية، وعضوا في اللجنة الاستشارية لموسوعة المصطلحات الإسلامية – دار الوفاء – القاهرة، * عضوا في لجنة الأبحاث وتطوير المناهج بكلية الشريعة جامعة الكويت، * وعضوا في لجنة شئون الطلاب بكلية الشريعة جامعة الكويت، * وعضوا في لجنة المعادلات بكلية الشريعة جامعة الكويت، * وعضوا في لجنة الجداول بكلية الشريعة جامعة الكويت، * وعضوا في لجنة الدراسات العليا، * وعضوا في لجنة إعداد التقرير السنوي، * وعضوا في لجنة زراعة الأعضاء، * وعضوا في لجنة تطوير الثقافة الإسلامية، * وعضوا في لجنة تطوير المناهج بوزارة التربية بالكويت، * وعضو مجلس كلية الشريعة والدراسات الإسلامية بالكويت، * وعضوا في هيئة تحرير مجلة الشريعة والدراسات الإسلامية بالكويت، * وعضوا في لجنة تحرير قاموس القرآن الكريم بالكويت.

المشاركة في المؤتمرات
 كما شارك في العديد من المؤتمرات حول العالم:
 حيث شارك في ندوة الفقهاء للعلوم الطبية بالكويت – والإنجاب في ضوء الإسلام – مايو 1983م – ببحث (الإجهاض وحكمه في الإسلام) – نشر بكتيب المؤتمر.
 المؤتمر الدولي عن الدولة والسياسة في الإسلام – لندن – أغسطس 1983م – ببحث (معالم الدولة في الإسلام) – نشر.
 ندوة الفقهاء للعلوم الطبية بالكويت – بعنوان (الحياة الإنسانية بدايتها ونهايتها) – يناير 1985م - ببحث (حقيقة الموت والحياة في القرآن والأحكام الشرعية) – نشر.
 المؤتمر الثقافي للطلبة المسلمين في أوروبا ببريطانيا – ليبرنول – بتصريح من جامعة الكويت – أكتوبر 1986م - ببحث (الدعوة الإسلامية في أوروبا).
 المؤتمر الخامس والعشرون لجمعية الطلبة المسلمين بالمملكة المتحدة وأيرلندا، بعنوان (نحو منهجية رائدة للعمل الإسلامي) والذي عقد في مانشستر – ديسمبر 1986م – ببحث (عطاء المسلمين للعالم).
 الندوة الثقافية بكلية الشريعة – جامعة الكويت – ببحث (عوامل النهضة والانحطاط عبر تاريخ الأمة الإسلامية) – مارس 1987م.
 ندوة السر الطبي – المنظمة الإسلامية للعلوم الطبية – الكويت – أبريل 1987م – ببحث (الأسرار الطبية للمريض ومسئولية الطبيب) نشر.
 ندوة الأهلة والمواقيت بالكويت – بحضور متخصصين عن العالم الإسلامي لبحث المواقيت الشرعية – وقد حضر سيادته مناقشا – مارس 1989م.
 مؤتمر المربين والموجهين في أوروبا – المركز الإسلامي ألمانيا الغربية – أغسطس 1988م – (ببحث معالم التربية الإسلامية).
 مؤتمر للثقافة الإسلامية وكيفية توصيلها إلى الغرب – نومبرج ألمانيا – مارس 1989م – ببحث (خصائص الثقافة الإسلامية).
 ندوة زراعة الأعضاء – مجمع الفقه والمنظمة الطبية – الكويت – أكتوبر 1989م – ببحث (المباح والمحظور في زراعة الأعضاء).
 ندوة مناهج التعليم في التسعينات – باكستان – إسلام أباد – أبريل ومايو 1990م – ببحث (الآفاق المنهجية للتعليم).
 ندوات في دولة قطر – الفكر الإسلامي – رئاسة المحاكم الشرعية – 1990م – بحوث متعددة.
 ندوة غزو العراق للكويت – جامعة الكويت – كلية الشريعة – 1991م.
 مؤتمر رابطة الشباب المسلم – أمريكا – ديسمبر 1996م.
 مؤتمر المشروع الحضاري الإسلامي – لوس أنجلوس – أمريكا – فبراير 1997م.
 ندوة دار الرعاية الإسلامية – المملكة المتحدة – مايو 1997م.
 مؤتمر الإعلام الإسلامي ولغة العصر – المركز الإسلامي – ميونخ ألمانيا – أغسطس 1998م.
 مؤتمر السنن الاجتماعية في القرآن – دار الرعاية الاجتماعية – لندن – المملكة المتحدة – أغسطس 1998م.
 مؤتمر لوس أنجلوس – أمريكا – نوفمبر 1998م.
 المؤتمر العالمي الأول حول الدين والأسرة في وقاية الشباب من المخدرات بالتعاون مع الصحة العالمية – الكويت – مارس 1998م.
 الندوة العالمية – ماليزيا – مارس 1998م.
 مؤتمر أمريكا الشمالية – نوفمبر 1998م – لوس أنجلوس (رابطة الشباب العربي المسلم) بعنوان (الدور الحضاري للمسلمين في الغرب).
 وشارك في عدة مؤتمرات مما لا يتسع المجال لذكرها والتي كان أخرها ملتقى القدس الدولي في إسطنبول 2007م.

المحاكمة العسكرية في مصر
 كان ضمن أربعين من قيادات الإخوان المسلمين الذين أحيلو للمحاكمة العسكرية الاستثنائية بقرار رئيس الجمهورية في ديسمبر 2006 م وتم الحكم عليه أبريل 2008 بالسجن لمدة عشر سنوات غيابيا بعدم ما حصل علي البرأة ثلاث مرات من القضاء المدني الطبيعي
 وفي 26 يوليو 2012 أصدر الرئيس المصري محمد مرسي عفوا عاما عنه نشر في الجريدة الرسمية في العدد 30 سنة 2012.

من مؤلفاته
له خبرات عديدة في إعداد الموسوعات: حيث شارك في إعداد موسوعة الفقه الإسلامي بالقاهرة، كما شارك في إعداد الموسوعة الفقهية بالكويت، وأعد موسوعة شهداء الحركة الإسلامية، كما أعد أيضا موسوعة المصطلحات العقائدية في القرآن الكريم. للدكتور توفيق الكثير والكثير من المؤلفات المطبوعة التي يصل عددها نحو الأربعين وغير المطبوعة والتي يصل عددها نحو الثلاثين.
 الإخوان المسلمون- كبرى الحركات الإسلامية - شبهات وردود
 كبرى الجماعات الإسلامية الإصلاحية في العالم المعاصر جماعات حركات أحزاب - طالع فهرس الكتاب
 الإيمان والقوى الخفية.
 موسوعة شهداء الحركة الإسلامية في العصر الحديث.
 الفكر السياسي المعاصر عند الإخوان المسلمين.
 الرؤية الشاملة لمنهج الإخوان المسلمين.
 موسوعة المصطلحات العقائدية في القرآن الكريم.
 فقه العقيدة الإسلامية.
 قصص الأنبياء.
 الفهم الإسلامي بين الغلو والاعتدال.
 نساء داعيات.
 البدعة والمصالح المرسلة.
 الخطابة وإعداد الخطيب.
 الحوار في الإسلام.
 الإبداع في تربية الأولاد.
 إستراتيجية الأسرة المسلمة.
 قادة الجهاد الفلسطيني في العصر الحديث.
 الحضارة الإسلامية مقارنة بالحضارة الغربية.
 سيد قطب عملاق الفكر الإسلامي.
 أسماء الله الحسنى.
 المصطلحات السياسية.
 إستراتيجية التحقيق.
 الأساطير المؤسسة للجاسوسية.
 أقوال العلماء الأثبات.
 حاضر العالم الإسلامي.
 معالم على الطريق.
 العمل الجماعي بين رؤية الشرع وحاجة الواقع.
 قال الناس ولم نقل في الانتخابات المصرية 2005م.
 سلوك المسلم.
 أوهام العلمانية حول الرسالة والمنهج.
 الإسلام في العقل الأوروبي.
 المخططات العدائية ضد الإسلام والمسلمين.
 الدعوة إلى الله.
 اليهود في القرآن والسنة.
 الدولة الإسلامية بين التراث والمعاصرة.
 بيت المقدس (مسرحية).
 المخدرات وأثرها على الأجيال.
 المرشد الإسلامي في الفقه الطبي.

وفاته
توفى يوم السبت 16 آذار/مارس 2019، في دولة الكويت، عن عمر ناهز 89 عاما.

مراجع

وصلات خارجية
 من مقالات الدكتور توفيق الواعي، موقع مداد

أشخاص من ميت غمر
أعضاء جبهة علماء الأزهر
إخوان مسلمون مصريون
دعاة مصريون
علماء دين سنة مصريون
مواليد 1930
وفيات 1440 هـ
وفيات 2019

توفيق الواعي


James Batcheller Sumner (November 19, 1887 – August 12, 1955) was an American chemist. He discovered that enzymes can be crystallized, for which he shared the Nobel Prize in Chemistry in 1946 with John Howard Northrop and Wendell Meredith Stanley. He was also the first to prove that enzymes are proteins.

Biography
Sumner was born on November 19, 1887, in Canton, Massachusetts.

While hunting at age 17, Sumner was accidentally shot by a companion and as a result his left arm had to be amputated just below the elbow. He had been left-handed before the accident, after which he had to learn to do things with his right hand.

Sumner graduated from Harvard University with a bachelor's degree in 1910 where he was acquainted with prominent chemists Roger Adams, Farrington Daniels, Frank C. Whitmore, James Bryant Conant and Charles Loring Jackson. After a short period of working in the cotton knitting factory owned by his uncle, he accepted a teaching position at Mount Allison University in Sackville, New Brunswick, Canada.

In 1912, he went to study biochemistry in Harvard Medical School and obtained his Ph.D. degree in 1914 with Otto Folin. He then worked as assistant professor of biochemistry at Cornell Medical School in Ithaca, NY.

Sumner married Cid Ricketts (born Bertha Louise Ricketts in Brookhaven, Mississippi) when she attended medical school at Cornell.  They married on July 10, 1915, and had four children. They were divorced in 1930, but she kept her married name.  Cid Ricketts Sumner went on to become an author, writing books that included Tammy Tell Me True, which was made into the movie Tammy and the Bachelor, and Quality, which became the movie Pinky.  Cid Ricketts Sumner was murdered by their grandson, John R. Cutler, in 1970.

In 1931 Sumner married Agnes Lundkvist.  In 1943 they divorced; later that year he married Mary Beyer, with whom he had two children.

Research
It was in 1917 at Cornell where Sumner began his research into isolating enzymes in pure form; a feat which had never been achieved before. The enzyme he worked with was urease, which he isolated from jack beans. Sumner's work was unsuccessful for many years and many of his colleagues were doubtful, believing that what he was trying to achieve was impossible, but in 1926 he demonstrated that urease could be isolated and crystallized. He accomplished this by mixing purified urease with acetone and then chilling it; the chilled solution produced crystallized urease. He was also able to show by chemical tests that his pure urease was a protein. This was the first experimental proof that an enzyme is a protein, a controversial question at the time.

His successful research brought him to full professorship at Cornell in 1929. From 1924 on  his laboratory was located on the second floor of the new dairy science building, Stocking Hall (today home to Food Science), at Cornell where he did his Nobel Prize–winning research. In 1937 he succeeded in isolating and crystallizing a second enzyme, catalase. By this time, John Howard Northrop of the Rockefeller Institute had obtained other crystalline enzymes by similar methods, starting with pepsin in 1929. It had become clear that Sumner had devised a general crystallization method for enzymes, and also that all enzymes are proteins.

Honors and awards
In 1937, he was given a Guggenheim Fellowship and he spent five months in Sweden working with Professor Theodor Svedberg. Also that year, he was awarded the Scheele Award in Stockholm.

Both Sumner and Northrop, along with Wendell M Stanley, shared the Nobel Prize in 1946 for crystallization of enzymes. In 1947 Sumner became the director of Cornell's enzyme chemistry laboratory. Sumner was elected to the National Academy of Sciences in 1948. In 1949, he was elected a Fellow of the American Academy of Arts and Sciences.

Death
Sumner died at age 67 of cancer in Buffalo, New York on August 12, 1955.

References

Further reading
  including the Nobel Lecture, December 12, 1946 The Chemical Nature of Enzymes

External links
 Sumner's  Nobel Lecture The Chemical Nature of Enzymes
 Sumner's Speech at the Nobel banquet

1887 births
1955 deaths
American Nobel laureates
20th-century American biochemists
Cornell University faculty
Nobel laureates in Chemistry
Harvard Medical School alumni
People from Canton, Massachusetts
Fellows of the American Academy of Arts and Sciences
Members of the United States National Academy of Sciences

James B. Sumner


هذه قائمة بأكبر التجمعات الحضرية في أفريقيا. مصدر الأرقام المذكورة نابعة من تقرير تابع للأمم المتحدة، وأيضا من citypopulation.de. ومن المناطق الإدارية لذات المدن.

القائمة

المصادر

قوائم المدن حسب التركيبة السكانية
قوائم حسب عدد السكان
قوائم متعلقة بإفريقيا
قوائم مدن في إفريقيا
مدن إفريقيا

قائمة أكبر التجمعات الحضرية في إفريقيا


Brixx war eine kurzlebige dänische Popgruppe. Sie vertrat Dänemark beim Eurovision Song Contest 1982 in Harrogate. Mit dem Popsong Video Video landete die Band auf dem zweitletzten Platz. Neben zwei weiteren Singles und einem Album ist die Gruppe nicht mehr in Erscheinung getreten.

Die Bandmitglieder waren Jens Brixtofte, John Hatting, Torben Jacobse, Steen Eljer Olsen und Bjørn Holmgård Sørensen.

Weblinks

Einzelnachweise

Dänische Band
Popband
Interpret eines dänischen Beitrags beim Eurovision Song Contest

Brixx (Band)


NGC 5711 est une vaste galaxie spirale barrée relativement éloignée et située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5711 a été découverte par l'astronome britannique John Herschel en 1831.

NGC 5711 présente une large raie HI. Selon la base de données Simbad, NGC 5711 est une radiogalaxie.

À ce jour, deux mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'intérieur des valeurs de la distance de Hubble.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5711 sur le site du professeur C. Seligman

5711
Constellation du Bouvier
Galaxie spirale
Galaxie spirale barrée
Radiogalaxie
Objet céleste découvert en 1831
Objet céleste découvert par John Herschel

NGC 5711


Yeni dini hareketler, 1960'lı yılların sonunda özellikle ABD'de ortaya çıkan ve geleneksel tek tanrılı (monoteist) ve çok tanrılı (politeist) dinlerden farklı bir söylem ve organizasyonel yapıyla örgütlenen hareketler bütününe din sosyolojisinde verilen üst başlık.

Ayrıca bakınız

 Din sosyolojisi
 Din bilimleri
 Teozofi
 Kopimizm
 Pastafaryanizm
 Ahmedîlik
 New Age
 Satanizm
 Yehova'nın Şahitleri
 Mormonluk
 Rastafarianizm
 Üniteryenizm

Bağlantılar
 Dünya Dinleri; Türkçe Tek Dinler Portalı
 The Religious Movements
 Online Texts of Cults and New Religious Movements
 New Religious Movements
 A Bibliography

Yeni dini gruplar
 Raelyen Hareket
 Scientology

Türkiyenin kökenleri
 Gülen Hareketi

Dipnot

Kirman, M. Ali, 2010, Yeni Dini Hareketler Sosyolojisi, Ankara, Birleşik

Yeni dinî hareket


Micmacs (Micmacs à tire-larigot) es una película francesa realizada por Jean-Pierre Jeunet en 2009.

Argumento

A finales de los años 1970. En el Sáhara, se produce la explosión de una mina cuando un soldado francés intenta desactivarla. En Francia, el teléfono suena en una casa de las afueras. Bazil, el protagonista de la película, que entonces tenía nueve años, ve a su madre llorar.

Treinta años después, Bazil recibe accidentalmente una bala en la cabeza, pero sobrevive, aunque el proyectil siga alojado en su cráneo. Bazil pierde su trabajo y se encuentra en la calle. Un grupo de traperos decide adoptarlo: Remington, un negro que, prácticamente, sólo habla con refranes; Calculette, que puede calcularlo todo en un instante; Fracasse, que batió el récord mundial de hombre bala; Placard, que sobrevivió a la guillotina; la môme Caoutchouc, contorsionista; Petit Pierre, que fabrica autómatas, y, finalmente, Tambouille, la cocinera que ha adoptado a todos los miembros del grupo.

Un día, por casualidad, Bazil se encuentra junto a las sedes de las dos fábricas de armas. Se acuerda de los logotipos de las armas causantes de sus desgracias y, con la ayuda de sus nuevos amigos, Bazil va a intentar hacer pagar a esas dos grandes empresas todo el daño que le han hecho.
Bazil sigue a Marconi a casa y cuelga un micrófono por la chimenea. Escucha una conversación telefónica en la que se organiza una reunión entre Marconi y socios de Omar Boulounga, un dictador africano que busca armas para un conflicto violento que se avecina. Mama Chow exige saber qué está tramando Bazil y la tripulación decide ayudarlo a vengarse de los dos traficantes de armas. Primero incapacitan a los hombres de Boulounga colocándoles drogas en un aeropuerto. Remington, que afirma ser la mano derecha de Boulounga, se reúne con De Fenouillet y le propone el mismo trato que le ofrecieron a Marconi. Más tarde, Remington llama a Marconi y De Fennouillet y cancela el trato con enojo. Le dice a Marconi que se ocupará de De Fennouillet, y le dice a De Fennouillet que se ocupará de Marconi. Los dos directores ejecutivos están furiosos y se declaran la guerra entre sí. Bazil y sus amigos irrumpen en la casa de Marconi y roban y reemplazan sus autos de lujo, y roban la colección de reliquias de partes del cuerpo de De Fenouillet de personajes históricos. También roban y destruyen un camión lleno de bombas de la planta de Marconi. Marconi asume que De Fennouillet es el responsable y se las arregla para sabotear una máquina que provoca una explosión masiva en la fábrica de De Fennouillet. Luego, Elastic Girl irrumpe en el apartamento de Marconi en busca de material de chantaje mientras Bazil espera y escucha en el techo. Marconi llega inesperadamente y Elastic Girl se ve obligada a esconderse en el refrigerador. De Fenouillet envía un equipo armado para atacar a Marconi, pero los hombres de Boulounga llegan primero y lo toman como rehén. Los hombres de Boulounga están a punto de ejecutar a Marconi cuando los hombres de De Fennouillet les disparan. De Fenouillet, a su vez, está a punto de asesinar a Marconi cuando un secuaz captura a Bazil en el techo y lo derriba. Los dos ejecutivos lo reconocen y se dan cuenta de lo sucedido. Deciden llevar a Bazil a una casa segura para interrogarlo. Elastic Girl sale de su escondite y llama al resto de la tripulación para rescatar a Bazil. Después de una persecución en coche por París, Bazil se salva y Marconi y De Fennouillet son capturados. Los dos directores ejecutivos están atados y encapuchados, y escuchan un largo vuelo en avión seguido de un viaje en automóvil. Cuando se les permite volver a ver, se encuentran en medio del desierto. En una escena inspirada en Érase una vez en el oeste de Sergio Leone, [5] De Fennouillet está sentado sobre los hombros de Marconi con una granada en la boca, mientras que Marconi está parado sobre una mina terrestre viva. Una pequeña multitud vestida con trajes del desierto se sienta a mirarlos, sosteniendo fotografías de las víctimas de las minas terrestres. Los hombres piden clemencia y confiesan haber suministrado armas a los combatientes del IRA, ETA y Darfur.

Marconi y De Fenouillet caen y descubren que la granada y la mía no están armadas. Se revela que la pequeña audiencia es Bazil y sus amigos disfrazados, quienes han estado grabando el evento con una cámara de video. En un flashback inspirado en Mission: Impossible de Brian De Palma, [5] vemos que Bazil y sus amigos simularon todo el vuelo del avión con varios efectos de sonido, y el escenario del desierto es simplemente un claro en un suburbio de París. Bazil y Calculator suben su video a YouTube, y Marconi y De Fenouillet son deshonrados públicamente. Bazil y Elastic Girl se convierten en pareja.

Enlaces externos

 «Micmacs» en FilmAffinity (en español)

Películas dirigidas por Jean-Pierre Jeunet
Películas de Francia
Películas de 2009

Micmacs


ශ්‍රී ලංකා අග්නිදිග විශ්වවිද්‍යාලය (කෙටියෙන් SEUSL) ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර පළාතේ ඔලුවිල් හී පිහිටා තිබෙන රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාලයකි. 1995 වසරේදී විශ්වවිද්‍යාල පාසලක් ලෙස ආරම්භ කල එය, 1996 වසරේදී සම්පූර්ණ විශ්වවිද්‍යාලයක් බවට පත් විය. ශ්‍රී ලංකාවේ අනෙකුත් රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාල වලට හිමිවන පරිදි මෙම විශ්වවිද්‍යාලය සඳහාද, කොළඹ උසස් අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයට අයත් විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාවෙන් (UGC), අරමුදල් හිමිවෙයි. ශ්‍රී ලංකාවේ උසස් අධ්‍යාපන ආයතන වර්ගීකරණය අනුව 2015 වර්ෂයේදී මෙම විශ්ව විද්‍යාලය මෙරට 10 වන ස්ථානය හිමිකරගෙන තිබෙන අතර, ලෝකයේ හොඳම විශ්වවිද්‍යාල වර්ගීකරණය අනුව 8333 ස්‌ථානය හිමිකරගෙන තිබෙයි.

විශ්වවිද්‍යාලයේ ප්‍රධාන පරිශ්‍රය අක්කරෙයිපත්තුවට ආසන්නව ඔලුවිල් හී පිහිටුවා තිබෙයි. ඊට අයත් පීඨයක් සමන්තුරේහී පිහිටුවා ඇත. විශ්වවිද්‍යාලය සතුව ප්‍රධාන පීඨ පහක් පවතියි. ඒවා නම් ව්‍යවහාරික විද්‍යා පීඨය, කළමනාකරණ හා වාණිජ්‍යය පීඨය, කලා හා සංස්කෘත පීඨය, ඉස්ලාම් අධ්‍යයනය සහ අරාබි භාෂා පීඨය සහ ඉංජිනේරු පීඨය වෙති.

2010 වසර වන විට විශ්වවිද්‍යාලය සතුව සිසුන් 2,237 ක් හා සේවායුක්තයින් 338 දෙනෙකු වූ අතර, ශිෂ්‍ය සංඛ්‍යාව අනූව එය ශ්‍රී ලංකාවේ දහතුන්වන විශාලතම විශ්වවිද්‍යාලය වේ. 2010 වසරේදී විශ්වවිද්‍යාලයෙහි පුනරාවර්ථී අයවැය රු. මිලියන 277 ක් හා ප්‍රාග්ධන අයවැය රු. මිලියන 121 ක් විය. එම වසරේදී එහි ආදායම රු. මිලියන 397 ක් වූ අතර ඉන් 99% ක ප්‍රමාණයක් රජය විසින් ලබා දුන් ඒවා විය.

වත්මන් විශ්වවිද්‍යාල කුලපතිවරයා සහ උප කුලපතිවරයා වන්නේ පිළිවෙලින් මහාචාර්ය අකි. එම්. ඉෂාක් සහ මහාචාර්ය. එම්. එම්. එම්. නජිම් වේ අග්නිදිග විශ්වවිද්‍යාලය, පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය විශ්වවිද්‍යාල සංගමයේ සාමාජිකයෙකුද වෙයි.

ඉතිහාසය
ශ්‍රී ලංකා මුස්ලිම් කොංග්‍රසයේ සිටි නැසීගිය නායකයෙකු වූ එම්. එච්. එම්. අෂ්රෆ් මහතා මෙම විශ්වවිද්‍යාලය පිහිටුවීමට මූලිකත්වය ගත් බව සඳහන් වෙයි.

ශ්‍රී ලංකා අග්නිදිග විශ්වවිද්‍යාල පාසල
1995 වසරේ ජූලි 26 දින නිවේදනය කල ගැසට් අංක. 88/9 යටතේ, ශ්‍රී ලංකා අග්නිදිග විශ්වවිද්‍යාල පාසල පිහිටුවනු ලැබූ අතර, එය 1995 ඔක්තෝම්බරයේදී මුල්ම වරට අක්කරෙයිපත්තුවට නුදුරු අඩ්ඩාලච්චනෙයි හී පිහිටි රජයේ ගුරුවරුන් පුහුණු කිරීමේ පාසල් පරිශ්‍රයේදී ආරම්භ කෙරුණි.

මේ අනූව අග්නිදිග විශ්වවිද්‍යාල පාසලට පැමිණි පළමු කාණ්ඩය වූයේ, නැගෙනහිර විශ්වවිද්‍යාලයෙන් මාරුකරණ ලද පැවරුම්ලාභියෝ පිරිසකි.

ශ්‍රී ලංකා අග්නිදිග විශ්වවිද්‍යාලය

1996 වසරේ මාර්තු 27 වැනිදා නිකුත් කල ගැසට් පත්‍ර අංක. 916/7 යටතේ මෙම පාසල සම්පූර්ණ විශ්වවිද්‍යාලයක් ලෙස නම්කෙරූ අතර, එම ගැසට් නිවේදනය 1996 මැයි 15 වනදා සිට බලාත්මක කෙරුණි. ආරම්භයේදී විශ්වවිද්‍යාලය පීඨ දෙකකින් (කලා හා සංස්කෘත පීඨය සහ කළමණාකරණ හා වාණිජ්‍යය පීඨය), සමන්විත වූ අතර, එම පීඨ දෙකම අඩ්ඩාලච්චනෙයි (Addalachchenai) හී ඉදිකොට තිබුණි.

1997 වසරේදී විශ්වවිද්‍යාලයට අළුතින් ව්‍යවහාරික විද්‍යා පීඨය එක් කල අතර, එය කල්මුණේට ආසන්න සමන්තුරේහී පිහිටවනු ලැබුණි. 1998 වසරේ මැයි වලදී, කලා හා සංස්කෘත පීඨය, කළමණාකරණ හා වාණිජ්‍යය පීඨය, ප්‍රධාන පුස්තකාලය හා අනෙකුත් පරිපාලන කාර්යාල සියල්ල, අඩ්ඩාලච්චනෙයි සිට ඔලුවිල් හී අලුතින් නිමවනු ලැබූ විශ්වවිද්‍යාල උද්‍යානය වෙත ගෙන එන ලදී.

ඉස්ලාම් අධ්‍යයනය සහ අරාබි භාෂා පීඨය 2005 ඔක්තෝම්බරයේදී විශ්වවිද්‍යාලය වෙත එක් කරන ලදී.

විශ්වවිද්‍යාලය
විශ්වවිද්‍යාලය, ඔලුවිල් හා සමන්තුරෙයි පිහිටි ප්‍රධාන කොටස් දෙකකින් සමන්විත වේ: ඉන් ඔලුවිල් කොටසෙහි පීඨ හතරක් (කලා හා සංස්කෘත, කළමනාකරණ හා වාණිජ්‍යය සහ ඉස්ලාම් අධ්‍යයනය, ඉංජිනේරු පීඨය සහ අරාබි භාෂා පීඨය) ස්ථාපනය කොට තිබෙන අතර සමන්තුරේ කොටසෙහි ව්‍යවහාරික විද්‍යා පීඨය පිහිටුවා ඇත.

මෙම විශ්වවිද්‍යාලය අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ ඔලුවිල් වෙරළබඩ වරාය නගරය තුල පිහිටුවා තිබෙයි.

සංවිධානය සහ පරිපාලනය
වත්මන් විශ්වවිද්‍යාල කුලපතිවරයා/චාන්සලර්, මහාචාර්ය අකි. එම්. ඉෂාක් වේ. උපකුලපතිවරයා ලෙස ආචාර්ය. එස්. එම්. මොහමඩ් ඉස්මයිල් ක්‍රියාකරයි.

විශ්වවිද්‍යාලය, ප්‍රධාන පීඨ හතරකින් හා අනෙකුත් අංශ/ඒකක රැසකින් සමන්විත වේ:

විශ්වවිද්‍යාල පීඨයන්
 ව්‍යවහාරික විද්‍යා පීඨය
 කළමනාකරණ හා වාණිජ්‍යය පීඨය
 කලා හා සංස්කෘත පීඨය
 ඉස්ලාම් අධ්‍යයනය සහ අරාබි භාෂා පීඨය
 ඉංජිනේරු පීඨය

අනෙකුත් අංශ/ඒකක
 රංග සහ ශ්‍රවණාගාරය
 භෝජනාගාරය
 වෘත්තීය මාර්ගෝපදේශන ඒකකය
 Centre for Gender Studies
 සංස්කෘතික කෞතුකාගාරය
 විද්‍යුත්-ඉගැනුම් මධ්‍යස්ථානය
 ඉංග්‍රීසී භාෂා ඉගැන්වුම් ඒකකය
 තොරතුරු තාක්ෂණ මධ්‍යස්ථානය
 පුස්තකාලය
 නඩත්තු අංශය
 මාධ්‍ය ඒකකය
 ශාරීරික අධ්‍යාපන ඒකකය
 තත්ත්ව සහතිකකරණ ඒකකය
 පර්යේෂණ සහ සැළසුම් ඒකකය
 ශිෂ්‍ය උපදේශන ඒකකය
 විශ්වවිද්‍යාල නේවාසික සංකීර්ණය

ව්‍යවහාරික විද්‍යා පීඨය
ව්‍යවහාරික විද්‍යා පීඨය ප්‍රධාන අංශ තුනකින් සමන්විත වෙයි: ජෛවීය විද්‍යා අංශය, ගණිත අංශය හා භෞතික විද්‍යා අංශය.

කළමනාකරණ හා වාණිජ්‍යය පීඨය
කළමනාකරණ හා වාණිජ්‍යය පීඨය ප්‍රධාන අංශ දෙකකින් සමන්විත වෙයි: ගණකාධීකරණය සහ මූල්‍ය හා කළමණාකරණය.

කලා හා සංස්කෘත පීඨය
කලා හා සංස්කෘත පීඨය ප්‍රධාන අංශ දෙකකින් සමන්විත වෙයි: භාෂා සහ සමාජ විද්‍යාව.

ඉස්ලාම් අධ්‍යයන සහ අරාබි භාෂා පීඨය
ඉස්ලාම් අධ්‍යයන සහ අරාබි භාෂා පීඨය ප්‍රධාන අංශ දෙකකින් සමන්විත වෙයි: අරාබි භාෂාව සහ ඉස්ලාම් අධ්‍යයනය.

ඉංජිනේරු පීඨය
ඉංජිනේරු පීඨය ප්‍රධාන අංශ පහකින් සමන්විත වෙයි: සිවිල් ඉංජිනේරු, යාන්ත්‍රික ඉංජිනේරු, විද්‍යුත් හා විදුලි සංදේශ ඉංජිනේරු, පරිගණකවිද්‍යා හා ඉංජිනේරු සහ Inter Desciplinary Studies.

ශිෂ්‍ය සංගම්
 සිංහල සාහිත්‍ය සංගමය
 බෞද්ධ සංගමය
 භූ විද්‍යා සංගමය
 හින්දු මා මාංද්‍රම්
 දෙමළ සංගමය

පින්තූර ගැලරිය

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
 ශ්‍රී ලංකා අග්නිදිග විශ්වවිද්‍යාලය
 ශ්‍රී ලංකාවේ විශ්ව විද්‍යාල වර්ගීකරණය 2014
 "ලංකා යුනිවර්සිටි නිව්ස්" වෙබ් අඩවිය

ශ්‍රී ලංකාව තුළ පිහිටි විශ්වවිද්‍යාල

ශ්‍රී ලංකා අග්නිදිග විශ්වවිද්‍යාලය


O assassinato de Laurie Show ocorreu em 20 de dezembro de 1991 nos Estados Unidos. Laurie tinha 16 anos e era uma estudante do segundo ano do ensino médio na escola Conestoga Valley High School. Seu corpo foi descoberto dentro de sua casa na região de Lancaster, na Pensilvânia,  por sua mãe, Hazel Show, com a garganta cortada. Seus colegas de classe Lisa Michelle Lambert, Tabitha Buck e Lawrence "Butch" Yunkin foram denunciados pelo seu assassinato.

Crime de Stalking e assassinato
Lisa Michelle, inicialmente, começou  a implicar com Laurie em 1991, depois de saber que Laurie tinha tido um breve relacionamento amoroso com Lawrence durante o verão. Laurie e Lawrence tinham tido um relacionamento, mas, supostamente, não estavam mais namorando durante a época em que Lawrence estava saindo com Laurie. Laurie e Lawrence tiveram poucos encontros, até que Laurie contou a sua mãe que Lawrence a estuprou. Após um curto espaço de tempo do seu último encontro com Laurie, Lawrence retomou o seu relacionamento com Lisa, que estava grávida. Lisa tinha um "ciúme obsessivo" de Laurie, procedendo em perturba-la de várias maneiras, como aparecer no trabalho de Laurie e agredi-la verbalmente. Testemunhas relatam que Lisa expressou a intenção de "assustar Laurie, machucá-la e cortar a sua garganta".

Em 20 de dezembro de 1991, o corpo de Laurie Show foi descoberto dentro de sua casa por sua mãe, com ferimentos fatais. A polícia relatou que Laurie sofreu "um corte na garganta de cinco polegadas (equivalente a 12 centímetros), uma facada que perfurou um dos pulmões, outra que raspou em sua espinha e ferimentos em sua cabeça, além de vários enquanto tentava se defender". A autópsia mostrou que a artéria carótida primitiva esquerda de Laurie havia sido cortada. A mãe dela, Hazel Show, não estava em casa na hora do ataque, tendo sido enganada pelos assassinos, que a levaram a ir até a escola para falar com o conselheiro de orientação escolar. A mãe de Laurie contou a polícia que a sua filha disse que Lisa era a assassina, dizendo "foi a Michelle", e logo após sangrou até a morte.

A polícia prendeu Lisa Michelle, Lawrence e uma amiga de Lisa, Tabitha Buck, em uma pista de boliche local, mais tarde naquele dia, pelo assassinato de Laurie. Considerações iniciais dos três afirmavam que Lawrence havia deixado Lisa e Tabitha na casa de Laurie, onde as duas garotas a mataram. Lawrence afirmou quem não havia participado do assassinato e que ele acreditava que Lisa e Tabitha planejavam apenas uma pegadinha onde iriam cortar o cabelo de Laurie com uma faca, e que por isto ele as havia ajudado com um álibi, bem como a se livrar das evidencias. Mais tarde Lisa Michelle e Tabitha voltaram atrás em suas alegações iniciais, com Lisa afirmando que Lawrece era abusivo e a encorajou a fazer bullying e agredir Laurie.

Julgamentos de 1992
Lisa, Lawrence e Thabita foram processados pelo assassinato de Laurie Show. Lawrence aceitou testemunhar contra Lisa, afirmando que ela e Thabita haviam cortado a garganta de Laurie após perfurar um de seus pulmões. As calças de moletom que Lisa estava usando durante o crime foram catalogadas como evidência pela acusação, pois o sangue de Laurie havia sido encontrado na roupa. Outra evidência foi uma carta de Lisa para Thabita, em que ela escreve: "Ee sei que eu não sou um anjo, mas quanto a Lawrence, eu nunca me aborreci o suficiente para matá-lo."

Sentença
Lisa foi condenada em 20 de julho de 1992 por assassinato de primeiro grau e conspiração pela morte de Laurie. Thabita foi condenada por acusações semelhantes e ambas foram sentenciadas a prisão perpétua sem liberdade condicional.

Lisa foi inicialmente encarcerada na prisão Cambridge Springs State Correctional Institution, enquanto Thabita foi mandada para Muncy State Correctional Institution.

Lawrence recebeu uma pena reduzida pelo seu testemunho e foi agraciado com liberdade condicional em 2003.

Novo julgamento de 1997
Lisa Michelle entrou com um recurso em 1992 e em 1997 impetrou um habeas corpus ao Tribunal Federal. O Juiz Distrital Stewart Dalzell presidiu o julgamento. Os advogados de Lisa afirmaram haver várias inconsistências nas evidências e testemunhos dados no início do julgamento e que Lisa era inocente. Lisa afirmou que ela foi acusada falsamente pela polícia de Lancaster para evitar que ela os acusasse de terem a estuprado coletivamente.

Evidências apresentadas no novo julgamento incluíam as calças de moletom do processo de 1992, bem como as cartas trocadas entre Lawrence e Lisa. O Juiz Stewart anulou a condenação por assassinato em 15 de abril de 1997, citando que a "má conduta processual" resultou em um julgamento incorreto. O Juiz Stewart também impediu que o Estado da Pensilvânia realizasse um novo julgamento contra Lisa. A decisão de Stewart foi, mais tarde, suspensa em janeiro de 1998 pela Corte Federal, que julgou que "Lisa ainda não esgotou suas possibilidades recursais no tribunal estadual", de forma que Lisa foi levada de volta à prisão.

Julgamento de 1998
Depois da decisão do Juiz Stewart ter sido suspensa, a Corte Federal discutiu sobre a possibilidade de manter Lisa na prisão ou manter a decisão de Stewart. Lisa interpôs um recurso, objetivando uma audiência para discutir sobre uma segunda anulação do veredito, que foi negada. Em fevereiro de 1998, a Suprema Corte da Pensilvânia devolveu o processo ao Tribunal do Condado de Lancaster, suscitando que Lisa "deve, primeiro, apresentar as suas alegações ali". O terceiro julgamento aconteceu em maio de 1998, com a corte do tribunal Recursal Federal libertando Lisa temporariamente por acreditarem que ela ganharia o caso. O juiz Lawrence F. Stengel presidiu o julgamento. Várias testemunhas foram chamadas para testemunhar contra Lisa, inclusive o delegado que supervisionou o assassinato, bem como os comparsas de Lisa, Thabita e Lawrence. O depoimento do detetive negou as alegações de que as provas teriam sido adulteradas.

Lisa, agora, testemunhava que Lawrence participou do assassinato, enforcando Laurie. Ela também alegou que ela tentou defender Laurie dos outros dois assassinos, Thabita e Lawrence, e que ela tentou retirar a vítima de dentro de sua casa. As evidências do rejulgamento de 1997 foram novamente apresentadas. Os advogados de defesa alegaram que Lisa não participou do ato e que ela foi retirada da sala onde aconteceu o crime por Thabita e que ela obedeceu as ordens de Lawrence sem questionar devido a chamada "síndrome da mulher espancada". Um antigo namorado de Lisa confirmou que ele presenciou uma vez Lawrence puxar Lisa para dentro de um quarto e que ele começou a gritar com ela. Esse ex-namorado também testemunhou que ele viu um policial, cuja aparência coincidia com a descrição que Lisa deu dos seus alegados estupradores, a olhar com um "olhar ameaçador" em um festival local.

Os advogados de Lambert apresentaram cartas trocadas entre Lisa e Lawrence que eles alegavam provar que Lisa não estava envolvida no assassinato e que Lawrence havia pedido que ela mentisse por ele.  Eles também questionaram se Laurie teria sido capaz de falar ou não com a sua mãe antes de sua morte, já que a sua garganta havia sido cortada, e alegaram que Show havia escrito as iniciais de seus assassinos, Thabita e Lawrence.

Thabita negou tais afirmações, testemunhando que Lisa participou ativamente do assassinato e que Lisa a instruiu a "prender o cabelo e não usar maquiagem ou esmalte". Lawrence foi, mais tarde, trazido para depor, tendo sido apresentadas as calças de moletom que supostamente seriam dele. Lawrence foi instruído a segurar as calças de moletom contra o seu corpo, demonstrando-se que estas eram pequenas demais para ele, bem como que eram feitas de um tecido diferente da calça apresentada como evidência no julgamento de 1992. Um parente de Lawrence apresentou um poema escrito por Lisa na cadeia que descrevia o assassinato. Os peritos criminais também testemunharam que não haviam evidencias de que Laurie teria escrito quaisquer iniciais no seu sangue e que as evidencias encontradas na cena do crime não corroboravam a história apresentada por Lisa.

Em agosto de 1998, o juiz Stengel anunciou a sua sentença, estatuindo que iria manter a condenação de Lisa, e que, segundo ele, "mesmo que ele acreditasse na história dela, ela ainda seria culpada por assassinato em primeiro grau como cúmplice". A juíza federal Anita Brody mais tarde confirmou este veredicto. Lisa tentou recorrer da decisão de 1998 em 2003 para levar o caso à Suprema Corte dos Estados Unidos, mas o recurso foi rejeitado duas vezes. Ela esgotou todas as possibilidades recursais em 2005.

Repercussões

Ativismo anti-stalking
Depois da morte da sua filha em 1991, Hazel Show começou a fazer campanha por leis anti-stalking mais rígidas na Pensilvânia. O assassinato de Laurie ajudou a impulsionar muitas legislações anti-stalking, com novas leis promulgadas em junho de 1993.

As alegações de estupro de 1996
Em 2007, Lisa propôs uma ação na justiça para processar a instituição prisional por alegações de que ela fora estuprada e abusada por um funcionário do presídio estadual em 1996. Os advogados de Lisa arguiram que a instituição nada fez para parar os abusos e que a condenação de Lisa a impediria de ter um julgamento justo. Lisa recebeu $35,000 (o equivalente a mais de 1,7 milhão de reais) de indenização e o carcereiro acusado de abusar dela foi sentenciado a uma pena de um ano e meio a três anos.

Nova sentença
Em 22 novembro de 1997, Thabita Buck obteve uma nova sentença, alterando a pena de prisão perpétua para uma de 28 anos de pena devido a um julgamento na Suprema Corte, que baniu penas perpétuas para menores de idade. Thabita recebeu livramento condicional em 21 de dezembro de 2019.

Mídia
Um especial de uma hora do programa de TV 20/20 foi ao ar em fevereiro de 1999, com a participação de diversos colegas de classe das meninas, que afirmaram que Lisa fazia diversas ameaças de morte à Laurie, bem como na apresentação de evidências de que um dos policiais que supostamente teria estuprado Lisa estava viajando em sua lua de mel durante a data do alegado estupro. O assassinato também foi abordado na oitava temporada de American Justice, com o título de "A Teenage Murder Mystery" (tradução não oficial: "O mistério da adolescente assassinada").

Em 2000, a história do assassinato foi adaptado em um filme para a televisão intitulado The Stalking of Laurie Show. O filme foi dirigido por Norma Bailey, com a atuação principal de Jennifer Finnigan como Laurie Show. As avaliações da crítica tacharam o filme como péssimo, e um jornalista alegou que a representação cinematográfica tanto de Laurie quanto the Lisa Michelle sofreram distorções da história original.

Em 2001, o escritor e jornalista Lyn Riddle escreveu o livro "Overkill", sobre o assassinato de Laurie e julgamento de Lisa e seus comparsas.

Referências

Processos judiciais nos Estados Unidos
Crimes nos Estados Unidos
Assassinatos
Perseguição
Bullying

Assassinato de Laurie Show


The Loud House Movie (The Loud House: O Filme ) é um filme de animação estadunidense de 2021 do gênero comédia e musical, baseado na série de animação da Nickelodeon, The Loud House. O filme foi produzido pela Nickelodeon Movies, foi dirigido por Dave Needham em sua estreia na direção, de um roteiro de Kevin Sullivan e Chris Viscardi, e estrelando as vozes de David Tennant, Michelle Gomez, Katy Townsend e o elenco de voz regular da série; composto por Asher Bishop, Jill Talley, Brian Stepanek, Catherine Taber, Liliana Mumy, Nika Futterman, Cristina Pucelli, Jessica DiCicco, Gray Griffin, Lara Jill Miller e Andre Robinson, que reprisam seus respectivos papéis.  O primeiro filme da franquia, ambientado entre a quarta e a quinta temporada de The Loud House, conta a história da ida dos Louds para a Escócia, onde descobrem que são descendentes da realeza e donos de um castelo, enquanto lutam contra uma trama maligna.

O filme seria originalmente lançado nos cinemas em 2020 pela Paramount Pictures. Em vez disso, o filme teve um lançamento digital na Netflix em 20 de agosto de 2021. Recebeu críticas mistas a positivas da crítica, elogiando as canções, mensagens emocionantes e lealdade à série, mas criticando a animação, o enredo e o roteiro.

Um filme de televisão de natal de ação ao vivo, A Loud House Christmas, foi lançado para Nickelodeon e Paramount+ em 26 de novembro de 2021.

Enredo
Lincoln Loud, o filho do meio e único filho de Lynn Loud Sr. e Rita Loud, passa seu tempo ajudando suas irmãs - Lori, Leni, Luna, Luan, Lynn, Lucy, Lana, Lola e Lisa - durante o dia - deveres de hoje, ao mesmo tempo em que ensina sua irmã mais nova, Lily, a lidar com a vida em uma família grande. Depois de um dia particularmente bem-sucedido em que todas as irmãs ganham prêmios, elas comemoram no restaurante de Lynn Sr. Enquanto estão lá, as irmãs Loud são elogiadas pelos fãs, enquanto Lincoln é empurrado para o lado e ignorado. Sentindo que está vivendo na sombra deles, ele consulta seu amigo Clyde McBride, que lhe conta sobre a época em que soube que o lado da família de sua avó era de Paris.

Inspirado, Lincoln faz a mesma pergunta a seus pais e Lisa consegue rastrear a herança de Lynn Sr. até a Escócia. A família Loud então segue para a Escócia para uma semana de férias em uma viagem agitada envolvendo paraquedas de um porão de carga, voando em um balão de ar quente e viajando em um submarino.  Ao chegar na cidade escocesa de Loch Loud, uma cidade cheia de muitas esquisitices, a família Loud aprende com um menino chamado Scott por quem Leni se apaixona e os cidadãos de Loud Loch que eles são descendentes da realeza escocesa. Eles são conduzidos a um castelo administrado pelo zelador Angus e pelo descontente zelador Morag.

Angus então mostra à família uma pintura de seus ancestrais que tem uma notável semelhança com eles mesmos e revela que eles governaram a cidade por muitos anos antes de partir para sempre. Lincoln finalmente aprende com Angus que seu próprio homólogo ancestral, o duque da família, era o membro mais especial da família, para sua alegria. Querendo se tornar o novo duque de Loch Loud, ele participa de muitos eventos de serviço comunitário para ajudar a restaurar a vila à sua antiga glória e, eventualmente, a culpa leva o resto da família a se mudar para a Escócia para sempre, já que a família não precisa mais dividir um banheiro. Uma ligação ruim de Lori faz com que Bobby pense que eles estão terminando.

Enquanto os Louds se ajustam à sua descoberta enquanto experimentam o fantasma de sua descendente Lucille Loud, uma dragão bebê que cresce muito rápido sempre que come o que eles chamam de Lela, e aproveitando o tempo no castelo, Morag fica frustrado com a família depois de morar no  castelo de forma pacífica e silenciosa por muitos anos. Ela então elabora um plano como sua ancestral Aggie para fazer com que a família deixe Loch Loud para sempre, hipnotizando Lela com uma pedra preciosa mágica conhecida como Pedra do Dragão e o cetro real.

Depois que as irmãs começam a chamar a atenção na aldeia, Morag engana Lincoln para que monte Lela para tentar chamar sua atenção de volta.  Enquanto ele monta o dragão, ela usa a pedra preciosa e o cetro para hipnotizá-lo para destruir a cidade, para que Lincoln seja culpado pelo caos. Sentindo-se culpado pelo dano, Lincoln pede à família que volte para casa em Royal Woods. Enquanto a família volta para casa, Morag passa a se tornar a nova duquesa da cidade, para desgosto dos aldeões. Em retaliação, ela hipnotiza Lela novamente para causar mais destruição à aldeia.

Lucille conta à família o plano de Morag e o que ela está fazendo com a cidade. As crianças Loud voltam para a cidade em um barco a remo e se unem para derrotar Morag e des-hipnotizar Lela. As irmãs eventualmente recuperam o cetro e Lincoln, usando suas habilidades mágicas e com a ajuda de Lily, destrói a Pedra do Dragão, que tira Lela de seu feitiço. Em resposta, Lela deixa Morag em uma ilha cheia de focas barulhentas. Os cidadãos de Loch Loud parabenizam a família e pedem a Lincoln que retome seu lugar como duque do reino. Embora Lincoln recuse e, em vez disso, ofereça a coroa a Angus, sentindo que ele a merece mais. Esta decisão é aprovada pelos cidadãos e pelos outros fantasmas dos ancestrais Loud.

Depois de ajudar a consertar a vila, a família Loud se despede de Angus e dos aldeões e volta para casa em Royal Woods. Bobby chega para se reunir com Lori apenas para descobrir que ela foi embora. Clyde dá as boas-vindas a Lincoln de volta a Royal Woods com alguns pastéis de nata com tema duque.

Durante os créditos, são mostradas imagens estáticas que incluem, mas não estão limitadas ao fantasma do Duque montando Lela, Bobby se reunindo com Lori, Leni contatando Scott online, Lincoln ganhando um troféu de terceiro lugar em um show de mágica, Lela colocando três ovos e Angus e os fantasmas resgatando Morag, que agora trabalha como zelador com Lela mantendo-a na linha.

Elenco

Produção

Desenvolvimento
Em 28 de março de 2017, o presidente da Paramount Pictures, Marc Evans, anunciou um filme baseado na série originalmente programado para ser lançado nos cinemas em 7 de fevereiro de 2020. No entanto, em janeiro de 2019, a Paramount retirou o filme de sua programação. Em 5 de fevereiro de 2019, foi anunciado que o filme seria produzido para lançamento na Netflix.

O presidente da Paramount, Marc Evans, anunciou que, durante Comic-Con, o estúdio trabalhará em estreita colaboração com as marcas de TV da Viacom, principalmente a Nickelodeon, que inclui este filme. Quando o filme foi anunciado pela primeira vez na Comic-Con 2017, o criador da série Chris Savino afirmou que o filme não seria canon para o programa. Mais tarde, Dave Needham contradiz a afirmação de Savino, afirmando que é cânone, já que Lily ainda está em sua aparência de fralda. Em uma entrevista posterior no podcast do Nerds Social Club, Needham afirma que este filme se passa durante o verão em algum lugar entre "Coupe Dreams" e "Schooled!"

Savino não teve envolvimento no filme depois de ser demitido do programa devido a acusações de assédio sexual em outubro de 2017. Em janeiro de 2021, foi anunciado que o filme faria parte da programação de filmes da Netflix em 2021. O elenco e a equipe do filme foram revelados em abril de 2021, confirmando que todo o elenco principal reprisará seus papéis no programa, incluindo novos membros como David Tennant, Billy Boyd e Michelle Gomez.

Música
A trilha sonora do filme foi lançada no mesmo dia do lançamento do filme, 20 de agosto. Os temas de Christopher Lennertz e a música oficial de Phillip White, traz muitas canções cantadas por Oh, Hush!, graywolfe, Distant Cousins e Tide Lines. A trilha sonora completa do filme está disponível no Spotify e em outros provedores populares de MOD.

Lançamento
The Loud House Movie foi originalmente agendado para lançamento nos cinemas em 7 de fevereiro de 2020, no entanto, em janeiro de 2019, a Paramount Pictures o removeu de seu calendário de lançamentos. Em 5 de fevereiro de 2019, o CEO da Viacom, Bob Bakish, anunciou que, em vez do lançamento nos cinemas pela Paramount Pictures, o filme seria lançado no serviço de streaming Netflix. Esta notícia foi posteriormente confirmada por uma declaração oficial da Netflix anunciando um "acordo de vários anos entre a Netflix e a Nickelodeon" em novembro de 2019. Em abril de 2021, a Netflix anunciou por meio de um teaser trailer que o filme seria lançado durante o verão de 2021. Em julho de 2021, a Netflix anunciou por meio de um trailer que a data final de lançamento do filme estava marcada para 20 de agosto de 2021.

Recepção
The Loud House Movie recebeu críticas mistas a positivas dos críticos. Bob Hoose, do pluggedin.com de Focus on the Family, deu uma crítica positiva ao filme, dizendo que "The Loud House Movie é um musical bem equilibrado que de alguma forma dá a todas as crianças - com suas personalidades e peculiaridades distintas - um momento para brilhar. Tudo ao mesmo tempo, também oferece um conto divertido e cheio de risadas de castelos, dragões e zeladores traidores". A crítica da Common Sense Media publicada no The Washington Post observou que os pais devem "esperar alguns xingamentos como 'perdedor' e 'Lincoln fedorento'", mas observou que, "no geral, esta é uma história engraçada e comovente que toda a família pode desfrutar".

Prêmios

Ligações externas

 The Loud House Movie na Netflix

Filmes dos Estados Unidos de 2021
Filmes baseados em séries de televisão
Filmes musicais dos Estados Unidos
Filmes sobre famílias
Filmes sobre férias
Filmes ambientados em aeroportos
Filmes ambientados em Michigan
Filmes ambientados na Escócia
Filmes ambientados em aviões
Filmes ambientados em barcos
Filmes com submarinos
The Loud House
Filmes originais da Netflix
Filmes da Nickelodeon
Filmes da Nickelodeon Movies

The Loud House Movie


La mesorregión del Centro Maranhense es una de las cinco mesorregiones del estado brasileño del Maranhão. Es formada por la unión de 42 municipios agrupados en tres microrregiones.

Microrregiones
 Alto Mearim e Grajaú
 Medio Mearim
 Presidente Dutra

Mesorregiones de Maranhão

Mesorregión del Centro Maranhense


Suluin (İncirli-Gök) Mağarası, Antalya'nın Finike ilçesinde bulunan bir dikey sualtı mağarası. MTA'ya göre derinliği 128 metredir fakat derinliği hakkında kesin bir bilgi mevcut değildir.

Suluin mağarası, 80 metrelik giriş ağzına sahiptir. Mağara girişte düşey yönde ilerler, sonunda su birikintisi bulunur. 27 Ağustos 1995 tarihinde Amerikalı bir su altı araştırma ekibinin mağaraya yaptıkları dalışta 122 metreye kadar inmişler. Bu seviye ile Suluin, Asya'da dalınan belgelenmiş en derin mağaradır. Bu dalış esnasında grupta bulunan 2 Amerikalı dalgıç hayatını kaybetmiştir.

Girişte tatlı olan su derinlerde tuzludur. Bu mağaranın denizle bağlantılı olduğunu düşündürmektedir.

1995 yılında Amerikalı grubun mağaraya dalma girişiminde 2 kayıp vermesinden dolayı mağaraya yalnızca profesyonel dalgıçların dalmasına izin verilmektedir.

Mağaranın içinde seramik ve kemik parçaları bulunmuştur. Su altındaki kısımlarda damlataşlar bulunur. Bu durum mağaranın bir zamanlar karasal ortamlarda bulunduğunu kanıtlamaktadır. Suyu asidik yapıdaki mağarada göçükler tehlike oluşturmaktadır. Derinlerde hidrojen sülfür kokusu bulunan mağarada su sıcaklığı yıl boyu 13–14 °C'dir.

Mağara Finike-Kaş yolunun üzerinde, Finike limanından 1 km ilerisinde, yoldan 18 metre yukarıda, dağ yamacındadır. Halk arasında İncirli Mağarası olarak bilinmektedir.

Kaynakça

Antalya'daki mağaralar
Finike
Türkiye'deki mağaralar

Suluin Mağarası


An Aloe menyharthii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Gilbert Baker. An Aloe menyharthii in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. m. ensifolia
 A. m. menyharthii

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aloe

Aloe menyharthii


Nicio zi nu se compară cu o zi de vară este un film românesc din 2017 regizat de Denisse Conn Tubacu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 2017 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2017

Nicio zi nu se compară cu o zi de vară


NGC 325 este o galaxie spirală situată în constelația Balena. A fost descoperită în 27 septembrie 1864 de către Albert Marth.

Note

Vezi și
 NGC 324
 NGC 326

Legături externe
 NGC 325 pe spider.seds.org
 NGC 325 pe WikiSky

Galaxii spirale
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1864
Obiecte astronomice descoperite de Albert Marth

NGC 325


O São Paulo Challenger de Tênis 2013 foi um torneio de tênis profissional disputado em quadras de saibro ao ar livre. Foi a primeira edição do torneio que fazia parte do ATP Challenger Tour 2013 e do Circuito Feminino ITF 2013, oferecendo $ 50.000 em premiação  para o evento masculino e $ 10.000 para o evento feminino. Ocorreu em São Paulo, Brasil, de 29 de julho a 4 de agosto de 2013.

Jogadores masculinos

Sementes

 1 Classificações em 22 de julho de 2013

Outros participantes
Os seguintes jogadores receberam convite no sorteio principal de simples:

  Marcelo Demoliner
  Tiago Fernandes
  Fernando Romboli
  Carlos Eduardo Severino

O seguinte jogador recebeu entrada com uma classificação protegida:

  Eduardo Schwank

Os seguintes jogadores receberam inscrições como suplentes:

  Gonzalo Lama
  Tiago Lopes

Os seguintes jogadores receberam entrada do sorteio de qualificação:

  Christian Garín
  Christian Lindell
  Alexandre Schnitman
  Bruno Semenzato

O seguinte jogador foi inscrito no sorteio principal de simples como lucky loser

  Marcelo Tebet Filho

Jogadoras femininas

Jogadoras

 1 Classificações em 22 de julho de 2013

Outras participantes
As seguintes jogadores receberam convites no sorteio principal de simples:

  Suellen Abel
  Maria Vitória Beirão
  Leticia Nayara Moura Monteiro
  Maria Silva

Os seguintes jogadores receberam entrada do sorteio de qualificação:

  Marcela Alves Pereira Valle
  Carla Bruzzesi Avella
  Juliana Rocha Cardoso
  Gabriela Ferreira Sanabria
  Leticia Garcia Vidal
  Barbara Gueno
  Barbara Oliveira
  Luisa Stefani

O seguinte jogador foi inscrito no sorteio principal de simples como um LL:

  Marcela Guimarães Bueno

Campeões

Masculino - SIMPLES
  Alejandro González def.  Eduardo Schwank 6–2, 6–3

Feminino SIMPLES
  Bianca Botto def.  Gabriela Cé 7–6(7–2), 5–7, 6–2

Duplas masculino
  Fernando Romboli /  Eduardo Schwank def.  Marcelo Arévalo /  Nicolás Barrientos 6–7(6–8), 6–4, [10–8]

Duplas Feminino
  Laura Pigossi /  Carolina Zeballos def.  Nathália Rossi /  Luisa Stefani 6–3, 6–4

Ligações externas

 Pesquisa ITF
 Site oficial da ATP

ATP Challenger Tour de 2013

2013 São Paulo Challenger de Tênis


Los Cojines del Zaque o Santuario del Zaque de Hunza, es un monumento muisca de origen prehispánico situado en la comuna 6 de Tunja, Colombia. Aunque no hay documentos fidedignos que expliquen su sentido, se presume por tradición y por conjeturas históricas y antropológicas que fue diseñado por el pueblo muisca como centro de adoración al sol, donde se celebraban ceremonias en torno a ciclos astronómicos. Está conformado por dos monolitos circulares de aproximadamente un metro de diámetro y veinte centímetros de altura, juntos están alineados hacia el oriente y poseen un desnivel tallado en su parte occidental, lo que presume su asociación la forma de cojín. Están tallados de la piedra que conforma esta parte del cerro de San Lázaro  conocido por los españoles de la colonia como Cerro de la Horca, en el occidente de la ciudad. Se conserva como parte del patrimonio histórico de la Ciudad. Su forma y origen son un enigma no resuelto y forman parte de los misterios de la herencia cultural de Tunja.

Historia
Según la historiografía del , fue un observatorio y lugar de adoración, de sacrificios, escenario de danzas y cánticos a donde llegaba diariamente una gran procesión festiva para dar bienvenida al sol, procedente del cercado del Zaque. Junto con el "Cercado Grande de los Santuarios" ubicado en inmediaciones del cerro de la UPTC, los vestigios bajo el Claustro de San Agustín y la Laguna Sagrada de Hunzahúa, conforman los cuatro puntos principales de concentración de patrimonio de toda la cultura muisca en Colombia.

En la actualidad el monumento se encuentra en franco estado de abandono, reflejo de la falta de políticas públicas en torno a la planeación urbana y el manejo de los lugares patrimoniales. Se encuentra incluido dentro del PEMP - Plan Especial de Manejo Patrimonial del Conjunto Monumental de la ciudad de Tunja, el cual inició su implementación en el año 2016.

Véase también
 Pozo de Hunzahúa Laguna Sagrada de Hunzahúa
 Época Precolombina
 Confederación muisca

Muiscas
Turismo en Tunja
Monumentos de Boyacá
Tunja

Cojines del Zaque


ෂම්හාලා, ෂැංගීලා(shangri -la), ධර්මශාලා නමින්ද හදුන්වන්නේ මේ  පුරවරයයි.

හිමාලයේ ටිබෙත සානුවේ පවතින්නේ යැයි විශ්වාස කරන අභිරහස් නගරයකි. මෙය හිරණ්‍යක නම් රජුගේ හොහොයුරු මානස නැමත්තා විසින් කරවන්නට ඇතැයි සැලකේ. මෙහි උගතුන් බුද්ධිමත් ආරක්ෂා සහිතව නවතා තැබූ බව තිබෙත ජනකතාවල එයි. හිමාල අඩවියට එන යෝගීන්ට ආහාර හා වෙනත් අවශ්‍යතාවන් සදහා මෙය ඉදිකරන්නට ඇතැයි සැලකේ. මානස විලද තැනුවේ ඉහත මානස නැමැති පාලකයා විසින් යැයි කියවේ. මෙය කිසිවෙකු විසින් සොයාගෙන නොමැති අතර විවිධ ජනකතාවල පමනක් එන පුරවරයකි.

හිමාල අඩවියේ සීතල ගිරි හිස් අතර මිහිදුමෙන් වැසීගිය සානුවල මොන තරම් රහස් සැගවී ඇද්ද?

වසර 1800සිය ගනන්වල හරි අපූරු මිනිසෙක් ටිබෙටයේ ගමකට ලගාවූයේ මග වැරදීමෙන් අතරමන් වීමෙනි.  මේ මිනිසා වටා ගම්මු වටකරගත්හ. මිනිසුන්ගේ අශ්වාස ප්‍රාස්වාසය වැදීමෙන්දෝ බලාසිටියේදීම රෝගී වූ ඒ මිනිසා මියගියේය. එකල සිටි කාය ව්‍යවච්ඡේද විශේෂඥයන් පැවසූවේ මේ අද්භූත මිනිසා වසර දහසක්වත් වියපත් මිනිසෙක් බවය.

එසේනම් ඔහු ෂම්හාලා නොහොත් ධර්මශාලා අභිරහස් පුරවරයේ මිනිසෙක් වියැ යුතුයැයි මිනිසුන් කීහ.

යම් නගරයක වැසියෙකුට කිසිදින හර්දයාබාධයක්, පිළිකාවක් සෑදී මියගියේ නැද්ද? එම අභිරහස් පුරවරයෙන් පිටතට ගියවිට සාමාන්‍ය වැසියන්ගේ රෝගබීජ සහිත ඇසුරෙන් පවා සැනින් මිය ගියේද? ඒ ෂැංගීලා පුරවරයේ වැසියෝයි.

ෂම්හාලා නොහොත් ධර්මශාලා නගරය භාවනා යෝගී මුණිවරයින්ගේ නගරයකි. අතීත ලෝකයේ දැනුම අනාගතය වෙනුවෙන් සංරක්ෂණය වන්නේත්, නේක කලාවන්ගේ පරතෙරට ගියවුන් මෙහි වෙසෙනබව කියැවේ.

මේ ලෝකයටම අබිරහසන්වූ ෂම්හාලාව ගොඩනැගුවේ හෙළයේ මහ නරේන්ද්‍රයාව සිටි හිරණ්‍යකස්සපයන් සමයේ ඔහුගේ සොයුරු මානසයි. හෙළදැනුමේ ආරක්ෂාව පිණිස මේ අභිරහස් මුණිවරයින්ගේ නගරය කරවීය. එහි පැවැත්මට අවැසි සේවා කුළද පිහිට විය. ජානක තරංග ආරියරත්නයින් විසින් පළ කල හිරණ්‍යක නම් කෘතියේ මේ පිළිබද හෙළ ප්‍රවාදය වැඩිදුරටත් දක්වා ඇත.

ටිබෙටයේ ලාසා අගනුර සිට කිලෝමීටර් 940 ගිය තැන වර්ග සැතපුම් 160ක් විශාල, අඩි 300ක් පමන ගැඹුරැති මානස නැමැති නිසල විල පවතී. එයට නෙත් මානයේ හිමාල කඳු පංතියේ අත්භූත කෛලාස කූටය නම්වු කන්ද පිහිටා ඇත.

හිංදු සාහිත්‍යට අනුව ශිව දෙවිදුන් වාසය කරන්නේ මෙහිය. රාමායනයට හා හෙළ පුරාවෘත වලට අනුව දශානත් රාවණ රජු අතින් පරාජයට පත්වන වෛශවනයන් පලාවිත් සිය විමන කරගන්නේ මෙයයි. අනවත්ත හෙවත් බෞද්ධ සාහිත්‍යෙය් එන අනෝතත්ත විල පවතින්නේ මේ නිම්නයේමය. එසේනම් ෂම්හාලා පිහිටිය යුත්තේද මේ ඇසුරේමය.

හිංදු දහමට අනුව කිසියම් ලෝක විනාශයකින් පසුව නැවත මිනිසාට සංවිධානය වීමේ දැනුම හා ආධ්‍යාත්මික ප්‍රතිසංවිධානය සදහා උපදෙස් ෂම්හාලාවේ තැම්පත් කර ඇත. ටිබෙට නිම්නයේ විසූ එක් පසේබුදුවරයෙක් ක්‍රි.පූ 1066 දී විශ්වීය විදු දැනුම ඇතුළත් කාලචක්‍ර නම් වටිනා ග්‍රංතයක් ෂම්හාලා පාලකයින්ට දුන් බවත්, ක්‍රි.පූ 966දී ඉන් කොටසක් විද්වතුන්  අතට පත්වූ බවත් සම්පූර්ණ ග්‍රංතය ෂම්හාලා වල සුරක්ෂිත බවත් ටිබෙට මහායානිකයෝ අදහති. ක්‍රි.පූ 400 දී ලියන ලද මහා භාරතයේ මේ නගරය ගැන ඉගි පල කරයි.

මේ නගරය සොයන දේපාර්ෂවයක් සිටී. ඒ විනාශකිරීමට හා ආරක්ෂා කිරීමටය. ක්‍රිස්තියානි ජෙසුයිට් පූජක අන්තෝනියෝ අන්ද්‍රෝ මේ නගරය සෙවීය. ඒ පිළිබව ජේම්ස් හිල්ටන් විසින් 1933 දී නැතිවුණ සිතිජය නමින් පොතක් ලිවීය. මූගල් පාලක අක්බාර් මෙය සෙවීමට මහත් වෙහෙසක් දැරීය. ජර්මනියේ ඇඩොෆ් හිට්ලර් මෙය සෙවීය. මේ නගරය අනාරක්ෂිත වීමෙ තර්ජනය දුටු චීන මහා පාලක මාවෝ සේතුන්  පැරණි චීනයට අයත් ටිබෙතය ඈදාගැනීමටද එය එක් හේතුවක් විය.

මේ සියල්ලටම වඩා මේ අභිරහස් පුරවරය හෙලයින්ට වැදගත් වන්නේ රාම රාවණ යුද්දයේදී රාවණ රජු නොමැරුණ බවත් නිද්‍රාවට පත් එතුමාව දඩුමොණරයෙන් ෂමහාලා වෙත ගෙන ගියේය යන ප්‍රවාදය නිසාය.

හෙලේනා බ්ලැවැට්ස්කි මැතිනිය සිය අධිමානසික බලයෙන් මේනගරය දැක ඇතැයි කියවේ.

ආශ්‍රිත
 ශම්භාලා

ෂම්හාලා


Joaquim Malats i Miarons (Sant Andreu de Palomar, 5. ožujka 1872. - Barcelona, 22. listopada 1912.), španjolski pijanist i skladatelj. Djelovao od 1888. do 1910. godine. Stilski pripada stilu romantizma. Pokopan je na groblju sv. Andrije u Barceloni. Važnija djela su mu Serenata Andaluza (1891.), Serenata Española (1896.), Danza (1896.), Canto de Amor (1896.), Allegro de la Sonata Española (1897. – 1898.), Mazurca (1898.), Reveil (1898.), En Vous Voyant (1898.).

U izvorima na španjolskom jeziku pojavljuje mu se ime u obliku Joaquín Malats.

Izvori

Vanjske poveznice

WorldCat

Španjolski skladatelji

Pijanisti
Španjolski glazbenici

Joaquim Malats i Miarons


Kirpigiller (Erinaceidae), böcekçiller (Insectivora) takımına bağlı familya. Tehlike sırasında çoğu, tostoparlak olur ve dikenlerini dışta bırakarak kendini korur. Kış uykusuna yattıkları bilinmektedir.

Sınıflandırma

 Alt familya Erinaceinae
 Atelerix
 Erinaceus
 Hemiechinus
 Mesechinus
 Alt familya Hylomyinae
 Echinosorex
 Hylomys
 Podogymnura

Gotthelf Fischer von Waldheim tarafından adlandırılmış taksonlar
Memeliler familyaları

Kirpigiller


The River Coquet  runs through the county of Northumberland, England, discharging into the North Sea on the east coast at Amble. It rises in the Cheviot Hills on the border between England and Scotland, and follows a winding course across the landscape ("Coquetdale"). The upper reaches are bordered by the Otterburn Ranges military training ground, and are crossed by a number of bridges built in the 20th century. It passes a number of small villages and hamlets, and feeds one of the lakes created by extraction of gravel that form the Caistron Nature Reserve, before reaching the town of Rothbury, where it is crossed by a grade II listed bridge. Below the town is Thrum Mill, the restoration of which was featured on Channel 4 television.

It loops around Brinkburn Priory, founded in the 1130s for Augustinian Canons, and its associated mill. At Felton it is crossed by two bridges, one dating from the 15th century, and its replacement, built in 1927, both of which are listed structures. Below the bridges is a sewage treatment works, built in the 1990s. At Brainshaugh, the river passes over a large horseshoe dam, built in 1775 by the engineer John Smeaton to power an iron and tin works, which later became a woollen mill, and subsequently one of the first factories to be powered by hydroelectricity. Before it reaches Warkworth, the river passes over another dam, which is now part of the intake works for Warkworth Water Treatment Works, which supplies drinking water to some 92,000 customers in the region. Below the dam the river is tidal, and Warkworth Castle is built in a loop of the Coquet. The river reaches the sea at Warkworth Harbour in Amble, where there is a Royal National Lifeboat Institution lifeboat station.

The river has been used as a source of power, as a number of mills have been constructed along its length. One of the earliest was on Hepden Burn, a tributary in the upper reaches, which was mentioned in the early 13th century, but was not subsequently developed, due to unrest in the area. Archaeological investigation between 2010 and 2013 revealed one of the few unaltered medieval mill sites in Britain, and pushed the development of the breast-shot water wheel back by three centuries. Although most of the mills were used for grinding corn, some were used for fulling of wool, and that at Brainshaugh for an industrial process. The earliest was at Warkworth, the rent from which was used to provide a light in St Cuthbert's shrine in 1214.

The earliest known reference to the River Coquet is found in the Ravenna Cosmography, which dates from the 8th century. The water quality of the non-tidal river is good ecologically, and only in the final tidal section is the water affected by run-off from agricultural land, reducing the quality to moderate.

Course
The river, which is about  in length, rises in the Cheviot Hills close to the  contour, to the east of Grindstone Law and to the north of Ravens Knowe. The border between England and Scotland follows it briefly, before turning northwards at Chew Green, where there are the remains of Roman camps on the north bank of the river, the course of Dere Street, locally named as Camelspath, crosses the river, and there are the remains of the medieval village of Kemylpethe. The river continues in a north-easterly direction, where it is joined by Fulhope Burn, Buckham's Walls Burn, Blind Burn and Gable Burn, before it reaches Carshope plantation. It turns to the east, to be joined by Carlcroft Burn, Rowhope Burn and Hepden Burn, and after passing between Barrow Law to the north and Tindale Law to the south, the river turns to the south. The area to the south of the river forms part of the Otterburn Ranges, which has been used as a military training ground since 1911. It is owned by the Ministry of Defence, and public access is restricted.

The Deerbush Burn joins the Dumbhope Burn before they join the Coquet, and the river turns to the south-east, to be joined by Croft Sike and Pathlaw Sike, draining boggy areas to the south, while Usway Burn and Wholehope Burn drain hilly areas to the north. When it reaches the hamlet of Linbriggs, it is joined by the Ridlees Burn and turns to the east. At the village of Alwinton, the Barrow Burn, Hosedon Burn and River Alwin all converge, and the Coquet continues in a south-easterly direction through Harbottle, where there is a Neolithic enclosure and several Bronze Age cairns. At Sharperton, the ford was replaced by a bridge around 1896, since the bridge and a weir just downstream of it appears on the 1897 map, but a ford appears on the 1895 map. The bridge was rebuilt in 1920 using concrete beams, with six spans and parapets with latticework.

The upper Coquet above Alwinton is crossed by a number of bridges, all dating from a bridge-building programme in the 20th century, as prior to 1928, fords were the main means of crossing the channel on this section. Linbriggs Bridge was the first of the new bridges, and consists of a concrete arch spanning a  gorge. Subsequent bridges were built with flat decks, and the programme was completed in 1968, when Mackendon Bridge was opened. The 1897 Ordnance Survey map shows three suspension bridges carrying footpaths over the river. There is one at Linbriggs, a second a short distance below Linbriggs and a third at Harbottle.

The Holystone Burn joins the Coquet at Holystone. The village has a Holy Well, with a rectangular stone tank dating from Roman times, but the fact that Bishop Paulinus baptized around 3000 Northumbrians there in the year 627 is now thought to be based on a misreading of the writings of Bede. The well is a grade I listed structure, and there is a Roman road which passed through the well enclosure and then crossed the Coquet on its way from High Rochester fort to the River Aln.

There was a fourth suspension bridge near Hepple, made of iron with a  span, which cost £30 when it was constructed. By the time the river reaches Hepple bridge, which consists of modern steel beams resting on piers dating from around 1874, it has dropped below the  contour. It turns to the north-east, and then passes the hamlet of Caistron, where there are two large lakes caused by extraction of sand and gravel, which started in 1956. The largest lake covers , and is managed as a nature reserve and fishery. Traffic from the quarry crossed a curious bridge, which consists of large metal tubes laid onto the bed of the river, above which the roadway has been constructed. The river channel has been engineered to make way for the quarrying, as it looped further to the south in 1925, and to the north-east of the first lake is a second smaller lake, fed by the river. Water supply to the upper lake is from Bickerton Burn.

Middle section

The river continues to the south of Thropton where Wreigh Burn joins from the north, and passes through Rothbury, where a bridge dating from the 16th century crosses it. Built as a packhorse bridge, it was made wider in 1759 by William Oliphant, a mason from Rothbury, to accommodate vehicles, and was further widened in the 20th century, when the parapets were removed and a concrete deck constructed on top of the original structure. Unlike many bridges, the earlier phases have not been concealed by later work. It is a scheduled monument and a grade II listed structure. Below Rothbury is a velocity-area gauging station, which measures the river's flow. Its accuracy is enhanced by a mill weir further downstream, and it has been used to collect flow data since 1972. The mean flow between 1972 and 2005 was , but the maximum flow during this period was  on 1 April 1992. Just to the east is Thrum Mill, a grade II listed three-storey mill building dating from the 18th and 19th centuries the restoration of which was featured in the Channel 4 television programme The Restoration Man. From 1870 the Rothbury Branch of the Northumberland Central Railway ran along the south bank of the river on its final approach to . Passenger services ceased in 1952 and goods services were withdrawn in 1963. The river continues through the hamlet of Pauperhaugh, where there is a bridge with three segmental arches and a weir on the downstream side. It then loops around a finger of land, which was given by its owner, William Bertram lord of Mitford, to Augustinian canons between 1130 and 1135, who founded Brinkburn Priory. After the dissolution of the monasteries, the main building was derelict until 1858, when it was re-roofed and partly rebuilt, to be used as a parish church. Parts of the original buildings were incorporated into a manor house, which was occupied intermittently until 1953, after which it was given to the Ministry of Public Buildings and Works. Both the church and the house are now managed by English Heritage and are open for public viewing. Nearby is Brinkburn Mill, built in the 18th century, but re-using medieval masonry. A cottage for the miller was added around 1830. The wheel and stones remain, although it is now used as holiday accommodation.

After passing through Weldon, where there is a mill and a three-arched bridge dating from 1760, which is thought to have been designed by the engineer John Smeaton, the Coquet is crossed by the A1 road. As it approaches Felton, there is a dam, from which a long rock-cut leat on the north bank supplied Felton corn mill. This was first mentioned in the 13th century, but the present building dates from the 18th and 19th centuries. An undershot water wheel drove four sets of stones, used for milling corn, while a second breast-shot wheel drove an oat mill, with two sets of stones, a rotary kiln and a pearl barley machine. There was once a sawmill powered by a third wheel. The site was operational until 1970, but was subsequently converted into homes, and the wheels were broken up. At Felton, the river turns to the north-east, and is crossed by two bridges. The first dates from the 15th century, and has three arches. It was widened in the 19th and 20th centuries, but was disused after 1927, when a new concrete bridge by Considere Constructions, also with three spans, was built to replace it. It is grade II listed because it is one of the earliest bridges of its type produced by the company. Beyond the bridges, a new sewage treatment works was built on the north bank, after it was authorised in 1991. It was designed to discharge  of treated effluent to the river each day, and replaced old inefficient works at Felton,  Longframlington, Swarland and Thirston.

Near Brainshaugh, the river passes over a horseshoe dam, built in 1775 by John Smeaton for John Archbold of Acton and Edward Cook of Brainshaugh. It is built of squared stone, and was repaired and modified in 1926. The downstream face is vertical, and the water falls . The curved dam has a radius of  and supplied a mill race to the south of the river. This originally powered an iron and tin foundry, subsequently converted to a woollen mill in 1791, and becoming derelict in 1884. From 1915, it was used to manufacture a white pigment called Hydrate of Alumina, and became one of the first factories in the country to be powered by hydroelectric power when a Gilkes water turbine was fitted into the millrace. The factory closed in 1930 when its lease was not renewed following pollution of the river. The mill building was converted into flats in 1968. At the eastern end of the site is Factory Bridge, consisting of three segmental arches, which was built of rock-faced stone in 1865. Some railings were added in the 20th century.

Lower River

Further downstream near Guyzance are the ruins of Brainshaugh Priory, which was established by Richard Tison around 1147 for Premonstratensian nuns. The community had disbanded by 1500, but the chapel remains, and is a grade II* listed structure. Another large dam provided the water supply for Guyzance Mill, on the west bank of the river. The main building has three storeys, and the undershot water wheel is located inside the building, although it may have been external when first built. Some of the machinery and the stones remain in situ. The East Coast Main Line crosses the river on a railway viaduct with nine arches, designed in Robert Stephenson and completed in 1849 or 1850. The river passes over the weir of Morwick Mill, and a little further downstream is Morwick gauging station, which has been collecting data since 1963. It uses velocity area technology, and there is a  wide concrete weir, which dates from 1973. The station replaced one at Guyzance, and while the measurements are good for most of the year, they are briefly inaccurate when the Morwick Mill weir is drained and flushed once a year. Mean flow between 1963 and 2005 was , with a high of  on 1 April 1992. Just to the west of Warkworth the river passes over a large weir, beyond which the water is tidal. The weir is bypassed by a fish pass, consisting of a series of pools with small jumps between them. The fish pass was refurbished in 2013 after lying derelict for 20 years, to prevent harm to salmon, sea trout and eels, which were being injured while trying to negotiate the main weir. On the south bank is Warkworth Water Treatment Works, which takes  of water from the river each day to supply potable water to 92,000 customers in Alnwick, Morpeth, Ashington and the surrounding areas. A £2.2 million upgrade to the plant was completed in 2015.

On the north bank below the weir is a cave hermitage, which dates from the 14th and early 15th centuries. It was abandoned by 1567, but remains one of the best preserved and elaborate monuments of its type in the British Isles, and is a grade I listed structure. On the tidal section, a loop to the north encloses the centre of Warkworth, including its medieval castle and church. Below Warkworth is Amble half-tide weir, which maintains water levels through Warkworth when the tide is low, but is submerged at high tide. It has a central notch and a fish pass near the southern bank. In 2018, the flow through the notch was decreased, and that down the fish pass increased, as fish tended to use the notch, where they were caught in large numbers by seals. Below the weir the channel widens to form Warkworth Harbour, with the town of Amble on the south bank. There is a marina and a Royal National Lifeboat Institution lifeboat station, which houses two lifeboats, a Shannon-class all-weather boat propelled by water jets, and a D-class inflatable boat for inshore work. The crew have received 18 awards for gallantry between them, including the first ever awarded for a rescue by an inshore boat. Finally the river enters the North Sea, almost opposite Coquet Island, located  out to sea.

Mills
For most of England, the Domesday Book which was produced in 1086 provides the first comprehensive survey of mills, but the Domesday survey did not cover Northumberland or County Durham, and so documentary records for the Coquet are not available from that period. The first known records are from the 12th century, when water mills were normally owned by the Lord of the Manor or by Religious establishments. While most mills were used for grinding corn, they were also employed in the fulling of wool. This process, which removed grease and other impurities from the woollen fabric and knitted the fibres together to form a denser product, was a manual one until the 12th century, with the cloth put into tubs and trampled by foot, before it was washed in a stream. The fulling mill used a rotating shaft with cams to raise and drop mallets onto the cloth, which was immersed in tubs. The Newminster Chartulary, which records the activities of a Cistercian abbey near Morpeth lists two fulling mills on the Coquet, including one between Rowhope Burn and Hepden Burn. This is thought to have been on the Hepden Burn, a tributary which was known as Barrow Burn in 1866, and the mill site is now known as Barrowburn. Archaeological investigation of the site was carried out between 2010 and 2013 by members of Coquetdale Community Archaeology.

As some time between 1226 and 1245, the monks of Newminster Abbey were granted a licence to erect a fulling mill at Barrowburn. They also built dykes to mark the boundaries of the land they had been given. It is not clear how long the mill was operational, as there are no further documentary records, and the area was turbulent with Scottish incursions in the 14th century, which may have contributed to its demise, but the site of the mill was identified by Dippie Dixon in 1903. The archaeological investigations found the remains of a wheel pit for a breast-shot water wheel, and a wooden structure in the river bed which was probably part of a sluice. The wheel was unusual, since documentary evidence for breast-shot wheels begins in the 16th century, but the finds push their history back by three centuries. The unrest in the area may have had unexpected consequences, as the site was never developed subsequently, and is one of very few medieval mill sites to be excavated in Britain.

Barrow Mill was a corn mill located upstream of Alwinton, and was first documented in 1712. It is shown with a large weir, a sluice feeding a mill race, and an exit leat on an 1895 map, but only the buildings are shown by 1897. It was built on lands owned by Holystone Priory, and appears to have been disused by 1887. Although there is no evidence from early Ordnance Survey maps for further mills above Rothbury, there were two mills at Alwinton in 1623, one of which may have been a fulling mill, as a fulling mill was confiscated from Sir Edward Widdrington in 1654. Widdrington also lost a corn mill and a fulling mill at Harbottle, which were sold in 1655, but later recovered following the Restoration. There were two mills at Holystone, a corn mill which was mentioned when Holystone Nunnery was dissolved in 1539, and Holystone Walk Mill, both of which are shown on a map dating from 1765. A fulling mill at Caistron was the other mill on the Coquet mentioned in the Newminster Chartulary, and there was at least one mill at Tosson, as a corn mill was documented in 1290 and 1436, but a fulling mill was mentioned in 1622.

There were four mills at various times in Rothbury. Debdon Mill was a woollen mill on the Debdon Burn, and was first documented in 1762. It was shown on the Ordnance Survey map of 1879, but not on that of 1897. East Mill was a corn mill of unknown date, located just upstream from the site of Thrum Mill. Thrum Mill itself is known to have existed before 1841, while Little Mill dates from 1827, and was located just below the confluence with Whitton Burn. Both were corn mills. Brinkburn Mill, which was owned by Brinkburn Priory, was documented in 1535, and although its main function was grinding corn, it may also have been used to generate electricity in the 20th century. Wheldon Mill was another corn mill first documented in 1668. It was just upstream of Wheldon Bridge, and the downstream mill race rejoined the river below the bridge. At Felton, there is a mill upstream of the bridges, which was operational until 1970, and another just below the bridge, of which there is no trace.

Smeaton's dam at Guyzance fed the iron and tin works, which was later converted to a woollen mill, producing blankets. Guyzance Mill was a corn mill further downstream, which may have been used as a fulling mill in its early days. It is first attested to in 1336. There was also a corn mill on the Hazon Burn, which joins the Coquet just below Smeaton's weir. Hazon Mill was near the hamlet of Hazon, and was documented in the 16th century. Morwick Mill, on the outskirts of Warkworth, was a corn mill first documented in 1284. The weir is still extant, and the modern map shows a mill cottage, but not the mill itself. Warkworth Mill was one of the earliest on the river, as the rent from it was used to provide a light in St Cuthbert's shrine in 1214, and this was still the arrangement in 1400. Two mills were recorded at the site in 1567 and 1607, while the last record of rents being collected was in 1855. The building was damaged by fire in 1860, and was probably not used afterwards. A number of buildings remain, although not the mill building, while the weir has been incorporated into the intake works for Warkworth Water Treatment Works. There were also two mills on Grange Burn, a tributary that joins the Coquet above Warkworth Mill site. Grange Mill was near the medieval village of Low Buston, and Houndean Mill was just to the east of the railway bridge over the burn.

History
The earliest known reference to the River Coquet is found in the 8th century Ravenna Cosmography, where it is known as Coccuueda. Bede referred to Cocuedi fluminis. This can be roughly translated to 'Red River', perhaps reflecting the red porphyritic pebbles found here in large numbers.

The area provides the background to William Gibson's poem The Sailor or the Coquet Cottage. This and other poems, some in the Scottish dialect, were published in 1828. Copies of this very rare book are in the British Library and also in the Duke of Northumberland's library at Alnwick Castle.

Water quality
The Environment Agency measure the water quality of the river systems in England. Each is given an overall ecological status, which may be one of five levels: high, good, moderate, poor and bad. There are several components that are used to determine this, including biological status, which looks at the quantity and varieties of invertebrates, angiosperms and fish. Chemical status, which compares the concentrations of various chemicals against known safe concentrations, is rated good or fail.

The water quality of the River Coquet system was as follows in 2019.

The reasons for the tidal section being less than good are physical modification of the channel and run-off of nutrients from agricultural land. Like many rivers in the UK, the chemical status changed from good to fail in 2019, due to the presence of polybrominated diphenyl ethers (PBDE), perfluorooctane sulphonate (PFOS) and mercury compounds, none of which had previously been included in the assessment.

See also
Usway Burn
River Alwin
Rivers of the United Kingdom
Bridges On the Coquet

Bibliography

References

External links

Coquet

River Coquet