USS Thetis Bay (CVE-90) was the thirty-sixth of fifty s built for the United States Navy during World War II. She was launched in March 1944, commissioned in April, and served as a transport carrier in the Pacific, as well as a replenishment carrier supporting the Allied bombardment of Tokyo and the Main Islands. Postwar, she participated in Operation Magic Carpet, before being decommissioned in August 1946, being mothballed in the Pacific Reserve Fleet. She was reactivated in July 1956, and converted to a helicopter transport carrier, serving in relief operations in Taiwan and Haiti. Ultimately, she was broken up in 1966, the last Casablanca-class hull to be scrapped.

Design and description

Thetis Bay was a Casablanca-class escort carrier, the most numerous type of aircraft carrier ever built, and was designed specifically to be rapidly mass-produced using prefabricated sections, in order to replace heavy early-war losses. By the end of their production run, the time taken between laying down the hull and launching the ship had been cut down to nearly one month. Standardized with her sister ships, she was  long overall, had a beam of , and a draft of . She displaced  standard and  with a full load. She had a  long hangar deck and a  long flight deck. She was powered with two Skinner Unaflow reciprocating steam engines, which drove two shafts, providing , thus enabling her to make . The ship had a cruising range of  at a speed of . Her compact size limited the length of the flight deck and necessitated the installment of an aircraft catapult at her bow, and there were two aircraft elevators to facilitate movement of aircraft between the flight and hangar deck: one each fore and aft.

One /38 caliber dual-purpose gun was mounted on the stern. Anti-aircraft defense was provided by eight Bofors  anti-aircraft guns in single mounts, as well as twelve Oerlikon  cannons, which were mounted around the perimeter of the deck. By the end of the war, Casablanca-class carriers had been modified to carry thirty  cannons, and the amount of Bofors  guns had been doubled to 16, by putting them into twin mounts. These modifications were in response to increasing casualties due to kamikaze attacks. Although Casablanca-class escort carriers were designed to function with a crew of 860 and an embarked squadron of 50 to 56, the exigencies of wartime often necessitated the inflation of the crew count. Casablanca-class escort carriers were designed to carry 27 aircraft, but the hangar deck could accommodate more, which was often necessary during transport or especially training missions, due to the constant turnover of pilots and aircraft.

Following her conversion into a helicopter assault carrier, she was  long overall, had a beam of , and a draft of . She displaced  standard and  with a full load, and could make  at full speed. She had a designed complement of 900 crew and 938 troops, was armed with four twin  anti-aircraft guns, and carried twenty helicopters.

Construction
Her construction was awarded to Kaiser Shipbuilding Company, Vancouver, Washington, under a United States Maritime Commission contract, on 18 June 1942. The escort carrier was laid down on 22 December 1943 under the name Thetis Bay, located within Kuiu Island, as part of a tradition which named escort carriers after bays or sounds in Alaska. The bay itself was named by the United States Coast and Geodetic Survey in 1928 after the United States Revenue Cutter Service cutter Thetis, which in turn was named after the sea nymph Thetis, the daughter of Nereus and the mother of Achilles in Greek mythology. She was laid down as MC hull 1127, the thirty-sixth of a series of fifty Casablanca-class escort carriers. She therefore received the classification symbol CVE-90, indicating that she was the ninetieth escort carrier to be commissioned into the United States Navy. She was launched on 16 March 1944; sponsored by Mrs. Rico Botta, the wife of Captain Botta, the Assembly and Repair Officer overseeing Naval Air Station North Island; transferred to the Navy and commissioned on 12 April 1944, with Captain Donald Edmund Wilcox in command. Notably, actress Claudette Colbert's husband, Joel Pressman, a lieutenant commander in the Medical Corps served as the first medical officer at the time of the commissioning.

Service history

World War II

Upon being commissioned, Thetis Bay underwent a shakedown cruise down the West Coast to San Diego, California. Upon finishing, she was assigned to transport duty, and proceeded north towards San Pedro to take on a load of aircraft and passengers. She put out to sea on 5 June, stopped at Pearl Harbor on 11 June, and headed out, via Makin Island of the Gilberts Islands and Majuro of the Marshall Islands, to Kwajalein. There, she took on the 50th Engineer Combat Battalion of the United States Army, which she deposited back at Pearl Harbor on 5 July.

On 7 July, Thetis Bay got underway for Alameda ferrying 41 aircraft that required repairs. She steamed into port on 13 July, and after unloading her cargo, headed for Terminal Island, Los Angeles for a three-week overhaul. Finishing in August, she resumed transport duties on 11 August, delivering spare parts, replacement aircraft, and military passengers from the West Coast to bases in Hawaii and the Marshalls. After completing her first transport tour on 13 September, she made five more round-trip missions, spanning September 1944 to mid-April 1945, ferrying supplies from the United States to a variety of destinations in the Pacific, ranging from Pearl Harbor to Finschhafen, New Guinea. During this period, Captain Benjamin Eugene Moore Jr. raised his flag over the ship on 21 January 1945.

On 12 June, Thetis Bay steamed into Pearl Harbor carrying a load of aircraft, having departed from San Diego. There, she was assigned to become a replenishment carrier as a part of Task Group 50.8.4, the mobile replenishment group supporting the frontline Fast Carrier Task Force. Replenishment escort carriers such as Thetis Bay enabled the frontline carriers to replace battle losses, and to stay at sea for longer durations of time. She first headed to Apra Harbor in Guam of the Mariana Islands, arriving on 25 June. Then, she headed westwards, making her first rendezvous with the fast carriers on 12 July, when she transferred 40 of her replenishment aircraft. She returned to Guam on 22 July to take on more aircraft, before she departed on 24 July, making another rendezvous on 31 July. She then replenished at Guam, before heading out once again, resupplying the frontline carriers from 14 August to 8 September. As she began her replenishment mission, news broke of the Japanese surrender, and her replenishment aircraft were used to support the initial landings in the Occupation of Japan.

Post-war

Upon finishing her replenishment mission, Thetis Bay returned to the United States via Guam, arriving at Alameda on 7 September. There, she joined the "Magic Carpet" fleet, which repatriated U.S. servicemen from throughout the Pacific. She cruised around the Pacific, making stops and returning U.S. servicemen back to the mainland. During one of her stops, Captain Allen Smith Jr. took over command of the vessel on 19 October. She completed her "Magic Carpet" duties, and was discharged in January 1946. Inactivation work was conducted in the Naval Inactive Ship Maintenance Facility at Bremerton, Washington. Upon the completion of that work, she was decommissioned and mothballed on 7 August 1946, joining the Tacoma group of the Pacific Reserve Fleet.

In May 1955, Thetis Bay was withdrawn from the Pacific Reserve Fleet and towed to the San Francisco Naval Shipyard under project SCB 122, where she began conversion into the Navy's first assault helicopter aircraft carrier. On 1 July, she was redesignated as such, receiving the hull symbol CVHA-1. Ships of her type were expected to act as a complement to attack transports, providing them with vertical assault capabilities. She was recommissioned on 20 July 1956, with Captain Thomas Winfield South, II, in command. Her conversion was finally completed six weeks later on 1 September, with a portion of the aft section of her flight deck having been cut away.

Thetis Bay then proceeded southwards towards her new home part, arriving at Long Beach on 20 September. There, she took on the helicopters of Marine Corps Test Unit No. 1, based at Camp Pendleton, who demonstrated landing and take-off techniques on this novel type of ship. She then participated in amphibious training exercises off of the California coast, evaluating her planned complementary role, before deploying to the Far East on 10 July 1957. Having completed a short tour of duty, she returned to Long Beach on 11 December, where she resumed local operations. During 1958 and 1959, she conducted a variety of operations, including vertical envelopment exercises off of Luzon, the Philippines, throughout February 1958.

On 28 May 1959, she was reclassified as a landing platform helicopter amphibious assault ship, and thus, received the hull symbol LPH-6. In August 1959, severe flooding, starting on 7 August, exacerbated by Typhoon Billie, which had earlier struck in July, killed more than a thousand people in Taiwan. Thus, Thetis Bay, which was serving with the Seventh Fleet at the time, was dispatched from Hong Kong on 12 August, proceeding to Taiwan to conduct relief operations. There, she used her 21 Marine Corps Sikorsky H-34s of Marine Helicopter Transport Squadron (Light) 261 (HMR(L)-261) to ferry aid and transport stranded civilians. She completed her mission on the noon of 20 August, at which point the helicopters had delivered a total of  of aid. In addition, the helicopters had ferried 850 passengers throughout the operation.

Thetis Bay, in May 1960, took part in a training night assault landing at Camp Pendleton. During the operation, her helicopters carried 1,300 troops and  of cargo to the objective area. This practice operation represented the first large-scale night landing of ground forces by helicopters based on board a carrier. She deployed to the western Pacific for the spring of 1961, and upon completing her tour and returning to Long Beach, she was transferred to the United States Atlantic Fleet. She arrived at Norfolk, Virginia, her new home port, in early December 1961.

For the next three years, Thetis Bay operated along the Atlantic coast and in the Caribbean. In October 1962, during the height of the Cuban Missile Crisis, she proceeded into the naval "quarantine" area along with her helicopter contingent and a marine landing team, standing by for potential actions. In the spring of 1963, she ferried special aircraft required for President John F. Kennedy's planned visit to West Germany to Hamburg. In September 1963, she headed to Haiti, which had been affected by Hurricane Flora. She anchored off Port-au-Prince and launched Marine helicopters carrying medical aid and food supplies.

Thetis Bay left Norfolk on 5 January 1964, heading to the Naval Inactive Ship Maintenance Facility in Philadelphia, Pennsylvania, for inactivation work, arriving there on 6 January. There, she was decommissioned, once again, joining the Philadelphia group of the Atlantic Reserve Fleet. She was struck from the Naval Vessel Register on 1 March 1964, and she was sold for scrapping in December 1964 to Peck Iron & Metal Co., Inc., headquartered at Portsmouth, Virginia. She was proposed to be transferred to the Spanish Navy, but the  light aircraft carrier  was sent in her place. She was ultimately broken up in 1966. Thetis Bay received one battle star for her World War II service. Her name plate is on display at Freedom Park, Omaha, Nebraska.

References

Sources

Online sources

Bibliography

External links

Casablanca-class escort carriers
World War II escort aircraft carriers of the United States
Cold War amphibious assault ships of the United States
Ships built in Vancouver, Washington
1944 ships
S4-S2-BB3 ships

USS Thetis Bay


Glandele lacrimale sunt glande exocrine pereche care secretă stratul apos al filmului lacrimal. Ele sunt situate în porțiunea superolaterală a fiecărei orbite, în fosa lacrimală formată de osul frontal. Glanda este delimitată anterior de septul orbital și grăsimea preaponevrotică, posterior de grăsimea orbitală, medial de membrana intermusculară dintre mușchii drept superior și drept lateral și lateral de os. Împreună cu canalele lacrimale, sacul lacrimal și canalul lacrimonazal formează aparatul lacrimal.

Glanda lacrimală produce lacrimi care prin intermediul unor canale ajung în sacul lacrimal. De aici, lacrimile drenează prin canalul lacrimonazal în nas. Ea este împărțită de mușchiul ridicător al pleoapei superioare și de un sept fibros în două porțiuni: o porțiune principală, orbitală și o porțiune secundară, palpebrală.

Configurație externă

Porțiunea orbitală
Porțiunea orbitală (latină: pars orbitalis) este situată în foseta omonimă a porțiunii orbitale a osului frontal. Turtită dinspre superior spre inferior și alungită transversal, a fost comparată cu o migdală. Este mai voluminoasă și măsoară aproximativ 20 mm lungime, 12 mm lățime și 5 mm grosime. Această porțiune se interpune între bulbul ocular și tavanul orbitei.

Porțiunea palpebrală
Porțiunea palpebrală (latină: pars palpebralis) ocupă partea laterală a pleoapei superioare. Are formă patrulateră și măsoară ⅓ din volumul glandei lacrimale, fiind alcătuită din 15–40 lobuli mici.

Microanatomie

Glanda lacrimală este o glandă compusă tubuloacinoasă formată din numeroși lobuli între care se interpune țesut conjunctiv lax. În secțiuni transversale, unitățile secretorii ale glandei apar ca o structură inelară, așa-numitul acin. Un acin este format dintr-un strat de celule mioepiteliale așezat pe o membrană bazală și mai multe celule secretoare columnare dispuse spre interior. Contracția celulelor mioepiteliale are ca rezultat evacuarea secrețiilor în tubulii și ductele de drenaj.

Vascularizație

Inervație
Glanda este inervată de fibre mielinice și amielinice ale nervului trigemen, nervului facial și inervației simpatice din ganglionul cervical superior. Stimularea suprafeței oculare activează producerea de lacrimi din glanda lacrimală principală (reflexul lacrimal). Nervul lacrimal este o ramură senzitivă a nervului oftalmic (V1), care asigură calea senzitivă (aferentă). Nervul lacrimal străbate orbita superotemporală și pătrunde în glandă împreună cu vasele mari. Acest nerv trece prin glandă pentru a inerva structurile superficiale ale pleoapelor. Nervii simpatici merg de-a lungul arterei lacrimale împreună cu cei parasimpatici în nervul zigomatic.

Calea eferentă este constituită din fibrele parasimpatice ale nucleului salivator superior din punte, care părăsesc nevraxul împreună cu nervul facial. Fibrele lacrimale se desprind din nervul facial ca marele nerv pietros superficial și se îndreaptă spre ganglionul sfenopalatin pentru a se alătura nervului zigomatic. Nervul zigomatic pătrunde în orbită 5 mm posterior față de limita anterioară a fisurii orbitale inferioare. Înainte de divizarea în ramurile zigomaticotemporală și zigomaticofacială, nervul zigomatic dă naștere unei ramuri lacrimale care se poate anastomoza cu o ramură a nervului lacrimal sau merge independent de-a lungul periorbitei. Nu este clar dacă anastomoza dintre nervii zigomaticotemporal și lacrimal este prezentă uniform. Se presupune că rolul sistemului nervos simpatic este acela de a stimula secreția lacrimală bazală, însă rolul său în lacrimație nu este pe deplin înțeles. Hiposecreția glandei lacrimale este observată în sindroamele asociate disfuncțiilor sistemului nervos autonom, cum ar fi sindromul Riley–Day.

Nervii parasimpatici, fiind cei mai abundenți, reglează glanda lacrimală în principal prin eliberarea unor neurotransmițători, acetilcolina și peptidul intestinal vasoactiv (), cu posibilă cosecreție de oxid de azot (NO). Acetilcolina activează receptorii muscarinici M3 localizați în membrana bazolaterală a celulelor lacrimale, în timp ce VIP se leagă de receptorii VIP localizați tot în membrana bazolaterală. Nervii simpatici își exercită efectele asupra glandei lacrimale prin eliberarea noradrenalinei care se leagă de receptorii α- și β-adrenergici și, posibil, prin receptorii neuropeptidului Y localizați, de asemenea, în membranele bazolaterale ale celulelor acinare. Nervii senzitivi eliberează substanța P și . Nu fiecare celulă acinară individuală este inervată; mai degrabă celulele care nu sunt inervate direct pot răspunde stimulării celulelor învecinate datorită joncțiunilor gap dintre celule. Densitatea sinapselor în fiecare acin variază de la specie la specie: la șobolan, mai puțin de 15% din glandele orbitale ale celulelor acinare au o fibră nervoasă adiacentă, în contrat cu glandele orbitale ale șoarecelui, unde aproape 100% din celule au o fibră nervoasă adiacentă.

Note

Anatomia ochiului

Glandă lacrimală


රීව රෙබෙකා ස්ටීන්කම්ප් (19 අගෝස්තු 1983 – 14 පෙබරවාරි 2013) යනු දකුණු අප්‍රිකානු නිරූපිකාවක් වූවාය. එකල ඇය හා සමග සබඳතාවයක සිටි, ඔලිම්පික් සහ පැරාඔලිම්පික් මලල ක්‍රීඩක ඔස්කා පිස්ටෝරියස් විසින් ඇය වෙඩිතබා ඝාතනය කෙරිණි. 2014 සැප්තැම්බර් 14 දිනදී,  සාපරාධී මනුෂ්‍යඝාතනයට ඔහු වරදකරු කරනු ලැබිණි.

ආශ්‍රිත

රීව ස්ටීන්කම්ප්


Aevol est un logiciel libre de simulation de vie artificielle dont la première version a été publiée en 2006 par une équipe de recherche INRIA. Il permet d'étudier l'évolution d'organismes numériques dans différentes conditions et les mécanismes responsables de la structuration des génomes.

Fonctionnement
Aevol simule une population d'individus, entièrement caractérisés par leur génome. Ces individus sont soumis à des processus de variation et de sélection, permettant une évolution. De nombreuses caractéristiques de la simulation sont modifiables (taille de la population, type d'environnement, taux de mutations, etc.), permettant d'étudier expérimentalement l'impact de ces paramètres sur l'évolution des génomes. En particulier, le modèle explicite de génome simulé permet d'étudier les variations structurelles des génomes (nombre de gènes, proportion de génome codant, etc.).

Le logiciel est fourni avec un ensemble d'outils permettant l'analyse des simulations grâce à des mesures des caractéristiques des individus au cours de leur évolution ainsi que de leur phylogénie.

Une version étendue, R-Aevol, intègre un modèle explicite de régulation de l'expression des gènes, permettant d'étudier l'évolution des réseaux de régulation des gènes.

Découvertes associées
Aevol permet l'étude de pressions de sélection pour la robustesse, la variabilité et l'évolvabilité des individus. En effet, la valeur sélective des organismes ne dépend pas seulement de leur capacité à produire des descendants, mais aussi des propriétés de ces descendants (leur viabilité, valeur sélective, etc.).

Aevol a permis de montrer que ces forces secondaires imposent de très fortes contraintes sur le réseau de régulation et le transcriptome des individus. Par exemple, des expériences conduites avec R-Aevol ont prouvé que les liens entre gènes qui se régulent peuvent être très différents des liens fonctionnels entre les gènes.

L'utilisation du logiciel contribue également à la compréhension des conditions dans lesquelles des génomes sont sélectionnés, et les contraintes qui en résultent sur la structure des génomes. Ainsi, il est connu qu'un génome est sélectionné s'il est adapté. Des expériences montrées avec Aevol contribuent à montrer que :
 la robustesse constitue un autre critère important ;
 le voisinage d'un génome contribue également à sa sélection. Ainsi, pour être sélectionné, un génome doit avoir seulement des voisins bénéfiques, neutres ou très délétères (qui seront donc supprimés), et peu de voisins peu délétère.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie

 .

Voir aussi

Articles connexes
 Biologie computationnelle
 Vie artificielle
 Évolution moléculaire

Liens externes
 Site internet du projet
 Page de l'équipe Beagle de l'INRIA, chargée du développement du projet

Logiciel écrit en C++
Logiciel libre sous licence GPL
Projet de recherche scientifique
Vie artificielle
Évolution

Aevol


An Sobralia ruckeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Jules Linden ngan Heinrich Gustav Reichenbach. An Sobralia ruckeri in nahilalakip ha genus nga Sobralia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sobralia

Sobralia ruckeri


was a town located in Amakusa District, Kumamoto Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 6,109 and a density of 102.43 persons per km². The total area was 59.64 km².

On March 27, 2006, Ariake, along with the cities of Hondo and Ushibuka, and the towns of Amakusa, Goshoura, Itsuwa, Kawaura, Kuratake, Shinwa and Sumoto (all from Amakusa District), was merged to create the new city of Amakusa and no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of Amakusa

Dissolved municipalities of Kumamoto Prefecture

Ariake, Kumamoto


Ramphis ist eine Gattung von Schmetterlingen aus der Familie der Prachtfalter (Cosmopterigidae).

Merkmale
Der Kopf der Falter ist glatt beschuppt. Die Fühler sind drei Viertel so lang wie die Vorderflügel. Die Labialpalpen sind zylindrisch und über den Kopf gebogen. Die Falter haben lanzettliche schwarzbraune Vorderflügel, die mit einem Muster aus weißen Costalstrichen und silbrigen oder fahl goldenen Flecken gezeichnet sind. Die Hinterflügel sind schmal und spitz und reichlich halb so lang wie die Vorderflügel.

Bei den Männchen sind die Brachia symmetrisch und ungefähr gleich lang. Sie sind leicht gekrümmt und verjüngen sich distal. Die Valven sind schmal und gestreckt. Die distale Hälfte ist spärlich beborstet. Die rechte Valvella ist gut entwickelt, während die linke meistens fehlt. Der Aedeagus ist lang und kräftig. Er hat einen basalen bauchigen Abschnitt und einen langen, sich verjüngenden distalen Teil.

Bei den Weibchen sind die Apophyses posteriores ungefähr anderthalb mal so lang wie die Apophyses anteriores. Das Sterigma mit der halbrunden Antevaginalplatte liegt gegenüber der Sklerotisierung am hinteren Ende des 7. Sternite. Der Ductus bursae ist schmal, membranös und ungefähr so lang oder kürzer als das Corpus bursae. Das Corpus bursae ist länglich und hat hinten einen Fortsatz, der im Ductus seminalis endet. Es sind zwei trichter- oder kelchförmige Signa ausgebildet.

Verbreitung
Die Gattung hat eine disjunkte Verbreitung. Die Arten sind auf der Iberischen Halbinsel und im östlichen Mittelmeerraum beheimatet.

Biologie
Die Raupen minieren in den Blättern von Lippenblütlern.

Systematik
Die Typusart der Gattung ist Ramphis ibericus. Die folgende Artenliste basiert auf dem von  2002 erstellten World catalogue of cosmopterigid moths.

 Ramphis ibericus , 1969 – Spanien
 Ramphis libanoticus , 1969 – Libanon

Belege

Cosmopterigidae
Prachtfalter

Ramphis


El transporte sostenible es un concepto poliédrico: se puede hablar de una sostenibilidad económica, orientada fundamentalmente a la resolución de las situaciones de congestión que vive el transporte en muchos puntos, pero también a la interiorización del coste derivado, y de una sostenibilidad medioambiental, ligada directamente a la influencia que los sistemas de transporte ejercen sobre el medio ambiente a través de la emisión de gases o partículas contaminantes, los accidentes que provoca el vertido de sustancias peligrosas al mar, por ejemplo, o el cumplimiento de los tratados y acuerdos concretos sobre esta materia, como el Protocolo de Kioto de 1997, suscrito por la Unión Europea durante el año 2002.

El transporte es una de las industrias en las cuales se puede tener avances, esto con el fin de ayudar a disminuir las emisiones de gases de efecto invernadero. A través de los últimos años, se han dado grandes pasos en la ingeniería de vehículos eléctricos y ya existe un avión solar, el Solar Impulse el cual ha sido capaz de demostrar que incluso un vehículo tan grande como un avión puede ser propulsado con energías limpias.

Libro Blanco del Transporte

La Comisión Europea adoptó, en septiembre de 2001, el Libro Blanco del Transporte bajo el título "La política europea de transportes de cara al 2010: la hora de la verdad", documento que recoge una serie de iniciativas y propuestas legislativas que la Comisión prevé adoptar para desarrollar la política común de transportes durante el periodo 2000-2010. Se querían comunicar tres mensajes principales:

 Buscar el equilibrio de los diferentes modos de transporte para garantizar la movilidad en una Europa ampliada.
 Luchar contra la congestión y los efectos medioambientales.
 Reorientar la política de transportes hacia los ciudadanos que exigen mayor seguridad, mayor calidad y mayor protección en sus desplazamientos.

Eurorregión y Redes Transeuropeas

El Tratado de Maastricht de 1992 recoge la creación de las redes transeuropeas en los sectores de infraestructuras de transportes, telecomunicaciones y energía.

Se trata de una en un único ámbito una serie de acciones que hasta entonces se desarrollaban en el marco de otras políticas de la Unión (transportes, industria y política regional). Las redes transeuropeas constituyen un elemento esencial para reforzar el mercado interior y el crecimiento económico, así como la cohesión económica y social de la UE, y esto es lo que se pretende conseguir a través de la definición, planificación y ejecución de los ejes de transporte estratégicos y de los proyectos prioritarios capaces de propiciar una mejora substancial de las comunicaciones entre los países miembros de la UE. En la última revisión de las orientaciones de las redes transeuropeas de transportes, de 2003, se incluyeron en calidad de proyectos prioritarios en el desarrollo de la red tanto la conexión ferroviaria de alta velocidad Madrid-Barcelona-Perpignan (para antes del año 2010) como la travesía de gran capacidad de los Pirineos, a un horizonte más lejano. Ambos proyectos se encuentran en el espacio geográfico de la eurorregión y desempeñan un papel vital en la definición de las estrategias concretas de transportes de sus miembros.

Nuevo impulso al ferrocarril

En los próximos años tenemos que vivir un impulso del sistema ferroviario que permita que éste se consolide como el elemento central de los servicios intermodales de transporte tanto de viajeros como de mercancías. Conseguir que el ferrocarril gane cuota en el reparto modal es un objetivo básico para consolidar un sistema de transportes más sostenible. Además de los servicios de largo recorrido, para distancias superiores a los 600 km, las nuevas infraestructuras ferroviarias de alta velocidad deben permitir el establecimiento de unos servicios de carácter eurorregional que reduzcan la distancia real, entendida como tiempo de viaje, de las principales ciudades de la eurorregión.

Transporte por carretera

Pese a la importante apuesta que se debe hacer por el ferrocarril, éste nunca llegará a sustituir totalmente las funciones de la carretera, que seguirá desempeñando un papel fundamental en la estructuración del sistema de transporte y en funciones de equilibrio del territorio y mejora de accesibilidad en todos aquellos lugares a los que el ferrocarril no puede llegar. Es necesario incrementar la capacidad de los principales ejes viarios con el objetivo de evitar la congestión, que puede poner en crisis la eficiencia global del sistema económico; a la vez, hay que evitar que los tráficos de paso distorsionen la movilidad de los ámbitos metropolitanos llevando a cabo actuaciones de segregación de tráficos en función de su recorrido.

Autopistas del mar

La última revisión de las orientaciones de las redes transeuropeas de transportes, de 2003, incorporó, por primera vez, las autopistas de mar como uno de los proyectos prioritarios que hay que favorecer en lo sucesivo bajo la óptica de propiciar un mayor reequilibrio entre los modos de transporte. Según lo que se recoge en las recomendaciones de la Comisión, el desarrollo de las autopistas del mar se convierte en una prioridad con la misma importancia que el fomento de la red ferroviaria o de la red de carreteras y constituye un mecanismo eficaz para garantizar la accesibilidad a las regiones más periféricas de la Unión. La Comisión Europea dispone, cada vez con mayor decisión, de los recursos económicos necesarios para permitir la creación de nuevas rutas marítimas integradas en las autopistas del mar, y recientemente se ha puesto en marcha la nueva convocatoria para determinar las iniciativas que se beneficiarán de las subvenciones Marco Polo.

Eurorregión y aeropuertos

La principal línea de actuación en el sistema aeroportuario consiste en consolidar el sistema de aeropuertos eurorregionales, de modo que se establezcan mecanismos de cooperación entre los distintos aeropuertos que permitan crear un sistema de nodos multipolar para conseguir evitar problemas de congestión y ofrecer a los ciudadanos las máximas ofertas de destinos. El sistema aeroportuario debe poder combinar una buena oferta de aviación regional que permita alimentar y concentrar servicios en los aeropuertos con vocación de vuelos de más larga distancia. Para ser competitivos dentro de un mundo global hay que asegurar las conexiones fluidas y fáciles, y las características periféricas del territorio de la eurorregión obligan a dotarla de una buena oferta aeroportuaria.

Referencias

Enlaces externos

 Fuente

Transporte

Transporte sostenible


Ekinlik adası ( Koutalis), Marmara Denizi'nde Avşa adasının kuzey batısında, Marmara adasının güneybatısında kalan küçük bir adadır ve Balıkesir'in Marmara ilçesinin bir mahallesidir.

Yüzölçümü olarak fazla büyük olmasa da yaz aylarında sakin olduğu için kimi turistlerin ilgisini çekmektedir. Adaya yaz ve kış aylarında haftada iki kere sefer düzenlenmektedir. Günümüzde adada otel ve motel yoktur, sadece sınırlı sayıda pansiyon bulunmaktadır.

Ada Balıkesir ilinin Marmara İlçesi'ne bağlıdır. Adanın yerel halkı balıkçılıkla geçinir. 2014 nüfus sayımına göre adada 102 kişi yaşamaktadır.

Marmara Denizi'ndeki adalar
Balıkesir iline bağlı adalar
Marmara'nın mahalleleri

Ekinlik Adası


Gluha Bukovica (Travnik, BiH), naseljeno mjesto u općini Travnik, BiH
 Gluha Bukovica (Kotor Varoš, BiH), naseljeno mjesto u općini Kotor Varoš, BiH

Gluha Bukovica


Nærföt er fatnaður sem fólk er í innan um ytri klæði, svo sem nærbuxur, brjóstahaldarar og bolir. Tilgangur þeirra er að sporna gegn því að ytri klæðin spillist eða skemmist sökum losunar úrgangsefna frá líkamanum, svo sem í gegnum svita, draga úr núningi ytri klæðnaðar við skinnið, breyta lögun líkamans, og til að hylja eða styðja hluta hans.

Fatnaður

Nærföt


WSM may refer to:

WSM, international airport code for Wisman Aviation
WSM (AM), a radio station (650 AM) licensed to Nashville, Tennessee, United States
WSM-FM, a radio station (95.5 FM) licensed to Nashville, Tennessee, United States
WSMV-TV, Nashville, Tennessee, US television station, former callsign WSM-TV
Warner Strategic Marketing, part of the Warner Music Group
Web-based System Manager, IBM management software
Weekly Shōnen Magazine, a Japanese manga mangazine
Weighted sum model, for decision analysis
Weston-super-Mare railway station, England, station code
Winchester Short Magnum, a family of rifle cartridges
Workers Solidarity Movement, Ireland
World Socialist Movement
World's Strongest Man competition
Samoa ISO 3166-1 country code
WSM Music Group Ltd., Hong Kong
W. Somerset Maugham, English playwright

WSM


Hipoksi, beden dokularında oksijen oranının azalması.

Oksijenin azalması, özellikle pilotlar için bir kaygı kaynağı oluşturur; daha alçak yüksekliklerde oksijenin azalmasının yol açtığı etkilere, genel olarak "dağ tutması" ya da "dağ çarpması" adı verilir. 2.750 m yükseklikte, solunumun derinliği ve hızı ile kalp atışının artması gibi ve baş ağrısı, baş dönmesi, dikkat toplayamama gibi belirtilere yol açar. 4.570 m'nin üstünde yargılama yeteneği bozulur ve görme bozuklukları ciddileşir. 6.400-7.000 m arasında bilinç yitimi ortaya çıkar ve hızla aşağı yükseltilere inilmez ya da hemen oksijen verilmezse, ölümle sonuçlanır.

Ayrıca bakınız
 Anoksi
 İrtifâ hastalığı
 Hipoksifili

İnsan hastalıkları
Oksijen
Havacılık tıbbı

Hipoksi (tıp)


An Eurystyles splendissima in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Eurystyles splendissima in nahilalakip ha genus nga Eurystyles, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eurystyles

Eurystyles splendissima


Neutronetemperatur, også kaldet neutronenergi, indikerer et frit neutrons kinetiske energi, normalt opgivet i elektronvolt. Begrebet temperatur anvendes, da varme, termiske og kolde neutroner modereres i et medium med en vis temperatur. Fordelingen af neutronets energi tilpasses da Maxwell-Boltzmanns fordelingslov kendt for termisk bevægelse. Kvalitativt, jo højere temperatur, jo højere er den kinetiske energi for det frie neutron. Neutronets kinetiske energi, hastighed og bølgelængde er knyttet gennem de Broglie-bølgelængde.

Kernefysik

Neutrontemperatur


Burjuva; köylü, işçi ya da soylu sınıfına dahil olmayıp, sosyal statüsünü ve gücünü, eğitiminden, işveren konumundan ve zenginliğinden alan kentli kişi. Bu kimselerin oluşturduğu sosyal sınıfa burjuvazi denir. Bu kavram Karl Marx ve Friedrich Engels tarafından yazılan Komünist Manifesto'da "kapitalist orta sınıf" anlamında kullanılmıştır. Zaman zaman eleştirel olarak "materyalist veya basmakalıp uygulamalara sadık" anlamında kullanılır.

Dünya üzerinde gerçekleşen birçok tarihi olayın arkasında burjuvazinin olduğu söylenmektedir. Özellikle mülkiyet hakkına büyük önem veren burjuvalar bu hakkı güvence altına alabilmek için tarih boyunca diğer sınıflarla hep çatışma halinde olmuşlardır. Fransız, Amerikan ve İngiliz Devrimleri, burjuvazinin etkisiyle oluştuğu için burjuvazi devrimleri olarak da anılır. Burjuvazinin ekonomik alanda seçtiği dünya görüşü liberalizmdir. Bu görüşe bağlı olarak burjuvaların sloganı Adam Smith'in söylemi olan "Bırakınız yapsınlar, bırakınız geçsinler" olmuştur.

Etimoloji

Burjuva sözcüğü Türkçeye 19. yüzyılda Fransızcadan geçmiştir. Türk Dil Kurumu burjuvaya karşılık olarak kentsoylu sözcüğünü önermiştir.

Burjuva kelimesinin kökeni Latince burgus (kale burcu) sözcüğüne dayanır. Orta Çağ Avrupa'sında kentler surlarla çevrilirdi. Köylüler çoğunlukla surların dışındaki çiftliklerde yaşarlardı. Burjuvalar ise surların içindeki kentte yaşarlardı. Eski Fransızca "burgeois" sözcüğü "şehirde yaşayan" anlamına gelir. Sözcük Fransızcada 1560'larda orta sınıf anlamında kullanılmaya başlanmıştır. 1883 yılında komünist ve sosyalist yazında ise "kapitalist, proletaryayı sömüren herkes" olarak tanımlanmıştır.

Marksizm'de

Marksist terminolojide burjuvazi, kapitalist sistemde üretim araçlarına sahip olup, emekçilerin artı-değerine el koyan sınıf olarak kullanılır.

İngiltere'de başlayan Sanayi Devrimi'nin ardından, burjuvalarla, işçi ve köylü sınıfı çatışmaya başlamıştır. Bunda makinelerin ve fabrikaların artması, önemli rol oynamıştır. Burjuva ile işçi ve köylü sınıfı arasındaki mücadelenin nedenleri, hak ve inisiyatifler ile yönetimde söz sahibi olma iddialarıdır.

Tarihçe
1600 ve 1700'lü yıllardan itibaren dünyada büyük değişimler yaşanmıştır. Bu yıllarda Reform, Rönesans, Fransız İhtilali, Coğrafi Keşifler, Sanayi devrimi hep peş peşe gelmiştir. Bu dönüşüm süreci içerisinde Burjuva sınıfı ortaya çıkmış ve toprağa dayalı güç anlayışını reddetmiştir. Burjuva sınıfı kesinlikle soylu sınıf olmayıp sonradan ticaretle zengin olmuştur. Kendisine atalarından toprak miras kalmamıştır. Kendi yeteneği ve çalışmasıyla zengin olmuştur. Erken dönemlerde Burjuva sınıfı da elde ettiği parayla o günün anlayışına uygun olarak toprak satın almaya çalışmıştır. Daha ileri zamanlarda Burjuvazi asıl gücün toprak değil para olduğunu net bir biçimde kavrayarak toprağa dayalı güç ve mülkiyet anlayışını bütünü ile reddetmiştir. Burjuva sınıfı ülke yönetiminde söz sahibi olmak istemiş, soylu sınıf buna şiddetle karşı çıkmıştır. Bu çatışma bazen düşünsel olarak bazen siyaseten hatta bazen de gerçek anlamda silahlı mücadele şeklinde olmuştur. Soylu sınıf sahip olduğu topraklara geleneksel olarak ve çoğu zaman atalarının mirası olduğu için duygusal bir bağ ile bağlıdır. O dönemki anlayışa göre bu toprakları satmayı asla düşünmez. Ancak soylu (asil) kişi toprak üzerindeki çalışmayı asla kendisi yapmaz. Aristo bugüne ulaşan eserlerinde çalışmanın soylular için iğrenç bir iş olduğunu söylemiştir. Aristo'ya göre bu iğrenç işi ancak köleler ve ayak takımı tabir ettiği toplumun en alt kesimindeki insanlar yapmalıdır. Ülkeyi soylular ve seçkinler sınıfının yönetmesi gerektiğini savunmuş bunun içinde sanatla, siyasetle, bilimle, edebiyatla, müzikle uğraşmaları gerektiğini öne sürmüştür. Fakat bu arada bedensel çalışmayı bıraktıkları için hantallaşıp aşırı kilo alma sorunlarıyla karşılaşacaklardır ve sağlıkları bozulacaktır. Bunun için ise soylu sınıfa spor yapmalarını tavsiye etmiş ve ilk spor salonlarının açılmasına öncülük etmiştir. Sporun ve jimnastiğin yaygınlaşmasına ön ayak olmuştur. Burjuva sınıfı ise emeğini, bedensel çalışmasını da ortaya koyduğu için soylu sınıfın tepkilerine maruz kalmış, hatta aşağılanmıştır. Soylu sınıf ülkeyi yönetimde söz sahibi olmak isteyen Burjuvaziyi baldırı çıplaklar, görgüsüzler olarak nitelemiş ve onları siyasetten, sanattan anlamayan bir kitle olarak görmüştür. Fakat Burjuvazi ilerleyen zamanlarda daha da güçlenmiş ve toplumsal konumunu sağlamlaştırmıştır. Böylece sınıf bilincine ulaşmıştır.Bir örnek vermek gerekirse Burjuva sınıfının güçlenmesi üzerine İngiliz Parlamentosunda zaten var olan Lordlar Kamarası'nın yanı sıra seçim ile oluşturulan Avam Kamarası kurulmuştur. Her ne kadar bütün halkın seçilme şansı var olsa da özellikle ilk dönemlerde Avam Kamarası'nın büyük çoğunluğu zengin tüccarlardan oluşmaktaydı.Diğer bir örnek ise Amerikan Kuzey-Güney iç savaşıdır. Amerika kıtasına sanayileşme kuzeyden girmiş, ABD'de kuzey eyaletleri çok sayıda fabrika kurmuş fakat çalıştıracak işçi bulamamıştır. Avrupa'dan gelen işçiler de yeterli olmamıştır. Bunun üzerine ucuz iş gücü oluşturmak amacı ile köleliğin kaldırılmasını istemişlerdir. Tarım ve hayvancılıkla uğraşan güneydeki toprak sahipleri buna karşı çıkmıştır. Ellerindeki köleleri kaybetmek istememişleridir. Böylece bir iç savaş çıkmıştır. Mavi üniformalılar (Yankee'ler, "Yanki" okunur) ve Gri üniformalılar (Dixie'ler, "Diksi" okunur) olarak da bilinen iki ordudan oluşan bu eyaletler savaşı sonunda kuzey galip gelmiş ve kölelik kaldırılmıştır. Özgürleşen köleler karın tokluğuna günlük yevmiye ile uzun çalışma saatleri ile buldukları ilk fabrikaya işçi olarak girmişlerdir. Burjuva sınıfının toprakla duygusal bir bağı yoktur. Toprak onun için sadece yatırım araçlarından birisidir. Gücün parada ve sermaye birikiminde olduğu savunulur. Günümüzde geçerli olarak Dünya'da uygulanan Kapitalizm'e giden süreci başlatmıştır. Sanayi Devriminin gerçekleşmesi ve ticaret yapan Burjuva sınıfının ortaya çıkışıyla birlikte sermaye birikimi meydana gelmiş ve bu duruma uygun olarak Merkantilizm (Ticaretçilik) adı verilen bir politik yaklaşım doğmuştur.

Kaynakça

Dipnotlar

Kitaplar
 Bledstein, Burton J. and Johnston, Robert D. (eds.) The Middling Sorts: Explorations in the History of the American Middle Class. Routledge. 2001.
 David Brooks (journalist), Bobos In Paradise: The New Upper Class and How They Got There. Simon & Schuster. 2001.
 Byrne, Frank J. Becoming Bourgeois: Merchant Culture in the South, 1820–1865. University Press of Kentucky. 2006.
 Hunt, Margaret R. The Middling Sort: Commerce, Gender, and the Family in England, 1680–1780. University of California Press. 1996.
 Kinder, Marsha. (ed.) Luis Buñuel's The Discreet Charm of the Bourgeoisie. Cambridge University Press. 1999.
 Lockwood, David. Cronies or Capitalists? The Russian Bourgeoisie and the Bourgeois Revolution from 1850 to 1917. Cambridge Scholars Publishing. 2009.
 Molière, and Warren, Frederick Morris (ed.) Molière's Le Bourgeois Gentilhomme. D.C. Heath & Co. 1899. (full text)
 Siegel, Jerrold. Bohemian Paris: Culture, Politics, and the Boundaries of Bourgeois Life, 1830–1930. The Johns Hopkins University Press. 1999.
 Stern, Robert W. Changing India: Bourgeois Revolution on the Subcontinent. Cambridge University Press. 2nd edition, 2003.

Fransızcadan Türkçeye geçen sözcükler
Sosyal sınıflar
Marksist terminoloji

Burjuvazi


Petar Merčep, hrvatski književnik i publicist i čuvar zavičajne baštine. Vrsni je poznavatelj brojnih lokaliteta u Katunima. Jedan od inicijatora zaštite osamsto godina starog hrasta medunca na lokalitetu Trnovcu na Katunima Brdu, koji je prije sredinom 2000-ih ustanova za zaštitu prirode proglasila prirodnim spomenikom zajedno s još tri hrasta koji se nalaze na istom lokalitetu u krugu svega dvjestotinjak četvornih metara. Zabilježio je zbirku anegdota iz svog kraja u knjizi Prpušalije. Sadrži 101 anegdotu i šaljivom priču. U romanu Max bavi se temama Križnog puta 1945. i udbaških progona hrvatskih domoljuba. Sastavio ga je slijedom priča svog oca koji je preživio križni put, te još nekih ljudi koji su preživjeli iste torture. Priče je saslušao i usporedio s očevim, fragmente je uobličio u jednu književnu formu u kojoj su opisani stvarni likovi i stvarni događaji. Roman Glagoljaš romansirani je životopis zaslužnog svećenika, radobiljskog župnika don Vida Kovačevića. Kao i Max, sastavljen na osnovi stvarnih događaja i osoba. Kolumnist portala Hrvatsko nebo.

Djela

 Prpušalije (ilustrirao Milan Vukušić), zbirka istinih anegdota iz radobiljskog kraja, 2014.

 Max, roman, 2017.

 Glagoljaš (ur. Snježana Šetka), roman, 2019.

Izvori

Vanjske poveznice

Petar Merčep: Max, Crljivica

Petar Merčep: Prpušalije. Promocija knjige., Crljivica

Hrvatski romanopisci
Hrvatski publicisti

Petar Merčep


Hrvatski radio Bobovac je bosanskohercegovačka lokalna radio stanica na hrvatskom jeziku. Jedini je medij u Varešu. Neprekidno radi od 6. lipnja 1995. godine. Novinari su Danijela Pavlić i Ivan Lovrić.
Program emitira od 1993. godine. Danas ima cjelodnevni vlastiti program. Emitira na frekvencijama 95,3 MHz i 101,1 MHz i putem interneta.
Program se sastoji od aktualnih informacija, emisija zabavnog i glazbenog karaktera, vjerskog sadržaja, programa za mladež. Uredništvo se nalazi u Stojkovićima, Vareš. Radio Bobovac ima internetski portal s aktualnim, športskim i vijestima iz politike. Postaja prenosi i velike događaje poput misnog slavlja Molitvenog dana za Domovinu i Hodočašće Oružanih i redarstvenih snaga BiH.
Ravnatelj Hrvatskog radija Bobovac je Ivan Lovrić.
Hrvatski radio Bobovac djeluje u sklopu HKD Napredak, koji je njegov osnivač. Regulacijska komisija za komunikacije BiH ovom je radiju izdala dugoročnu dozvolu za emitiranje. Vlada Zeničko-dobojske županije potpisala ugovor o suradnji s Hrvatskim radijom Bobovac, a po zakonu o lokalnoj samoupravi iz 1998. godine koji je donijela Vlada Zeničko-dobojske županije, općina je dužna osigurati uvjete i sredstva za rad lokalnih RTV postaja. Osnivač HKD Napredak je odabrao ime postaji, a koje je odobrila Regulacijska komisija za komunikacije BiH.

Izvori

Vanjske poveznice
Hrvatski Radio Bobovac
Facebook - Hrvatski radio Bobovac
Večernji list  Autor: Radio Bobovac
MSP - Hrvatski radio Bobovac doo Vareš
Youtube - Radio Bobovac

Vareš
Radijske postaje na hrvatskom jeziku u Bosni i Hercegovini
HKD Napredak

Hrvatski radio Bobovac


Hilma af Klint (26. október 1862 - 21. október 1944) var sænskur listamaður og dulspekingur en málverk hennar eru elstu vestrænu abstraktverkin sem þekkt eru. Töluverður hluti verka hennar kemur á undan fyrstu óhlutbundnu málverkum Kandinskíjs. Hún tilheyrði hópi sem nefndist "þær fimm" og var hópur kvenna sem hafði áhuga á guðspeki, og deildi trú á mikilvægi þess að reyna að hafa samband við svokallaða "æðstu meistara"; oft með miðilsfundum. Málverk hennar, sem stundum líkjast skýringarmyndum, voru sjónræn framsetning á flóknum andlegum hugmyndum.

Tilvísanir

Sænskir myndlistarmenn
Sænskir dulspekingar
Sænskt aðalsfólk

Hilma af Klint


Ozan Muhammed Kabak ()

Cariera pe echipe

Galatasaray
Ozan a ajuns la grupele de tineret ale lui Galatasaray în 2011. El a semnat primul său contract de jucător profesionist cu Galatasaray la 1 iulie 2017. Ozan și-a făcut debutul ca fotbalist profesionist pentru Galatasaray într-o victorie de Süper Lig scor 2-0 cu Yeni Malatyaspor la 12 mai 2018.

VfB Stuttgart
La 17 ianuarie 2019, Kabak s-a transferat la echipa VfB Stuttgart, din Bundesliga, cu care a semnat un contract până în iunie 2024. Pe 3 martie a marcat de două ori într-o victorie scor 5-1 cu Hanovra 96, dând primele sale goluri ca fotbalist profesionist. Astfel, la vârsta de 18 ani, 11 luni și 7 zile, a devenit cel mai tânăr jucător turc și cel de-al treilea cel mai tânăr jucător de la Stuttgart care a reușit să înscrie de două ori într-un singur meci din Bundesliga.

Cariera la națională
Ozan a jucat pentru echipele de tineret ale Turciei, fiind convocat în 2019 și la naționala mare. El a fost căpitanul Turciei sub 17 ani de la Campionatul European sub 17 ani al UEFA, și a fost trecut de UEFA pe o listă cu zece jucători ce trebuie urmăriți.

Titluri

Club

 Galatasaray

 Süper Lig: 2017-2018

Referințe

Legături externe

 Profilul lui Galatasaray

Nașteri în 2000
Oameni în viață
Fotbaliști turci
Fundași
Fotbaliști ai Galatasaray SK
Fotbaliști ai VfB Stuttgart
Fotbaliști ai FC Schalke 04
Fotbaliști ai FC Liverpool

Ozan Kabak


Telešah (eng. telechess), vrsta daljinskog šaha. Igrao se prije postojanja interneta. Bio je relativno popularan. Između 1977. i 1990. organizirane tri olimpijade telešaha. U biti je ovo šah na granici između dopisnog šaha i igranja šaha na internetskom poslužitelju. Koristio se teleks. Teleks je metoda slanja tekstualnih poruka odvojena od telefonskog sustava i poruke su se mogle slati/primati diljem svijeta. Problem je što su partije bile vrlo spore i mogućnosti sprječavanja varanja bile su vrlo ograničene.

Dopisni šah

Telešah


Secole: Secolul al VI-lea î.Hr. - Secolul al V-lea î.Hr. - Secolul al IV-lea î.Hr.

Decenii: Anii 450 î.Hr. | Anii 440 î.Hr. | Anii 430 î.Hr. | Anii 420 î.Hr. | Anii 410 î.Hr. - Anii 400 î.Hr. - Anii 390 î.Hr. | Anii 380 î.Hr. | Anii 370 î.Hr. | Anii 360 î.Hr. | Anii 350 î.Hr.

Ani: 414 î.Hr. | 413 î.Hr. | 412 î.Hr. | 411 î.Hr. | 410 î.Hr. - 409 î.Hr. - 408 î.Hr. | 407 î.Hr. | 406 î.Hr. | 405 î.Hr. | 404 î.Hr.

Evenimente

Arte, științe, literatură și filozofie

Nașteri

Decese

409 î.Hr.

409 î.Hr.


Clark Edward Barwick (né le ) est un mathématicien américain et professeur de mathématiques pures à l'université d'Édimbourg. Ses recherches sont centrées sur la théorie de l'homotopie, la K-théorie algébrique, la théorie des catégories supérieures et les domaines connexes.

Enfance et éducation
Barwick a grandi en Caroline du Nord et, en 2001, a obtenu son baccalauréat en mathématiques à l'université de Caroline du Nord à Chapel Hill. Barwick était alors étudiant diplômé à l'université de Pennsylvanie, et a obtenu son doctorat en mathématiques en 2005 sous la direction de Tony Pantev.

Carrière
Barwick a occupé des bourses postdoctorales au Mathematisches Institut de l'université de Göttingen (2005–2006) et au Matematisk Institutt de l'université d'Oslo (2006–2007). Barwick a passé l'année 2007-2008 à l'Institute for Advanced Study et, de 2008 à 2010, a été conférencier Benjamin Peirce à Harvard. En 2010, Barwick est devenu professeur adjoint au MIT et, en 2013, il est devenu professeur adjoint de mathématiques Cecil et Ida Green en développement de carrière. En 2015, Barwick a été professeur invité Fulbright à l'Université de Glasgow et a été promu professeur associé de développement de carrière Cecil et Ida Green en mathématiques au MIT, poste qu'il a occupé jusqu'à ce qu'il devienne lecteur à l'Université d'Édimbourg en 2017. En 2020, Barwick a été promu professeur à l'Université d'Édimbourg.

Recherches et travaux notables
Un thème dans le travail de Barwick est la théorie de l'homotopie des catégories supérieures. Au début de sa carrière, il a fréquemment collaboré avec Daniel Kan ; une grande partie de leur travail concernait des modèles pour la théorie de l'homotopie des théories de l'homotopie. Dans son travail conjoint avec Chris Schommer-Pries, Barwick et Schommer-Pries ont prouvé un théorème d'unicité pour la théorie d'homotopie des (∞, n )-catégories.

Barwick a également apporté des contributions à la K -théorie algébrique. En particulier, Barwick a défini des généralisations catégorielles supérieures des  et de la  de Waldhausen et les a utilisées pour étendre la K-théorie de  au cadre des catégories (∞,1). En utilisant cette nouvelle théorie, il a prouvé le théorème du cœur pour la théorie K de Waldhausen. En collaboration avec , il a généralisé la  de Quillen au cadre catégoriel supérieur, fournissant des généralisations catégorielles supérieures du  ainsi que l'argument de dévissage de Quillen dans le processus. Une grande partie de ses travaux récents a concerné la  et la . Barwick a reçu le prix Berwick 2019 de la London Mathematical Society pour son article On the algebraic K-theory of higher categories où il « prouve que la théorie algébrique K de Waldhausen est la théorie d'homologie universelle pour les catégories ∞, et utilise cette universalité pour réprouver les grands théorèmes fondamentaux du sujet dans ce nouveau contexte ».

Références

Liens externes

Mathématicien américain du XXIe siècle
Étudiant de l'université de Pennsylvanie
Étudiant de l'université de Caroline du Nord à Chapel Hill
Naissance en janvier 1980
Mathématicien américain du XXe siècle
Lauréat du prix Berwick

Clark Barwick


Hristiyan anarşizmi, Hristiyanların sadece İsa'nın öğretilerinde vücut bulan Tanrı'ya karşı sorumlu olduklarını, tek gerçek otorite kaynağının Tanrı olduğunu kabul eden ve savunan inanç veya felsefi öğreti. Çoğu Hristiyan anarşist pasifisttir, savaşı ve şiddet kullanmayı reddeder.

Hristiyanlıktaki "Tanrı Krallığı" inancı birçok düşünürü etkilemiş, Orta Çağ ve Yakın Çağ'da birçok düşünür kendi felsefelerini oluşturmuşlardır. Bazıları kitaplarında bu temayı işlerken bazıları bu düşünceyi hayata geçirmişlerdir.

Kitâb-ı Mukaddes'te İsrail ve Filistin'deki krallıkların çok kötü yönetildiği yazılmıştır. Erken Hristiyanlık döneminde Augustus (5. yüzyıl) Tanrı'nın Kenti adlı eserinde siyaseti kötülük olarak gördü ve lanetledi, Tanrı'nın krallığının kurulması ile bu lanetin ortadan kalkacağını savundu. Daha sonra Francis, İsa gibi gönüllü yoksulluğu kabul etti, küçük bir grup oluşturdu. Devletin ve Kilise'nin insanları kandırarak haksız servete ulaştığını, dolayısıyla otoritelerinin ortadan kalkması gerektiğini söylemiştir.

İngiliz Devriminde Bağırganlar ve Kazıcılar adlı iki grup ortaya çıktı; bunlar özellikle Augustin'in "Seviniz ve dilediğinizi yapınız." sözü üzerine anarşizme yakınlaşmışlardır. Blake ise devletin ve kilisenin insanları ezdiğini, sömürdüğünü söylemiştir. Ayrıca Doğa-İnsan, Kilise-Hristiyanlık, Sermaye-Emek arasında bir tutarsızlık olduğunu düşünmüş ve vurgulamıştır. Blake otoriteyi başlıca adaletsizlik olarak görürdü. Hiçbir yasanın tüm durumları kapsayamayacağını söylüyordu. Tüm insanlar için tek bir yasanın çıkmasını da saçma buluyordu. Bu düşüncesi üzerine "Aslan ve öküz için tek yasa çıkarılması zulümdür." demiştir.

İngiltere'de Wistanley kurduğu komünle bu düşüncenin hayata geçirilebileceğini göstermeye çalışmıştır. Daha sonra, İngiltere'de Godwin anarşizmin babası sayılacaktır ve o da Hristiyanlığı örnek almıştır.

Ayrıca Rus soyluları arasında ve Ortodoks halk arasında anarşist düşünürler ve anarşizm felsefesini kabul etmiş insanlar vardı. Tolstoy barışçı anarşizmi ile bir örnektir. Kitaplarında devletlerin yaptığı hataları ve insan kayırmalarını ele almış, Diriliş adlı romanında olduğu gibi ara sıra Kitâb-ı Mukaddes'ten bölümler sunarak Tanrı Krallığı temasını işlemiştir. Tolstoy "Eğer insanlar Tanrı'nın çocukları olduklarını anlayabilselerdi ne düşman ne de köle kalırdı. Bu durumda devlete ve onun zararlı kurumlarına ihtiyaç kalmazdı." demiştir. Nitekim bugün Hristiyan anarşizmi dendiğinde Tolstoy ilk akla gelen isimlerdendir ve neredeyse Hristiyan anarşizmi ile özdeşleşmiştir.

Anarşizme aslında Bakunin gibi Tanrı'yı reddeden anarşist felsefecilerle birlikte dinsizlerin (bilhassa ateistlerin) daha çok ilgi gösterdiği düşünülse de, Hristiyanlıktaki Tanrı Krallığı inancını dünyaya da yansıtabileceklerini ve Tanrı dışında otorite olmayacağını düşünen bazı rahip ve koyu dindar Hristiyanlar da inançları doğrultusunda anarşizmi savunmuş veya yaşamışlardır.

Dış bağlantılar
 Christocrate.ch
 Christian Anarchy

Kaynakça

Anarşizm
Anarşizmi
Anarşizmi

Hristiyan anarşizmi


Eyüp Can (d. 3 Ağustos 1964, Konya) Türk boksör.

6 yaşında akrabalarıyla beraber Danimarka'ya göç etti. 1978'de 14 yaşındayken boksa sanat okulunda başladı.Boks yaşamını Danimarka'da çalışırken sürdürdü. 50 maçta 48 galibiyet alarak Danimarka genç millî takımına çağrıldı. Üç kez Danimarka şampiyonluğunun yanı sıra, Danirmarka millî forması ile Avrupa Gençler Turnuvası üçüncülüğü ve Kopenhag Turnuvası birincliği kazandı. 1982'ye kadar Danimarka millî takımında mücadele ettikten sonra Türk millî takımını tercih etti.

1984 Yaz Olimpiyatları'nda mücadele ettiği 51 kg'da (sineksıklet) bronz madalya kazanarak boks dalında Türkiye'ye olimpiyat tarihindeki ilk madalyasını kazandırdı. Can bu turnuvada dört maç yaptı. İlk maçında Kanadalı sporcuyu 5-0'la, ikinci maçta ise Japon sporcuyu 4-1 ile geçti. Üçüncü karşılaşmasında Asya şampiyonu Güney Koreli sporcuyu mağlup ederek bronz madalyayı garantiledi. Yarı finaldeki rakibi Amerikalı sporcuya 5-0 kaybetti. Küba'nın boykot ettiği bu olimpiyatta bokstaki 12 sıkletin 9'unda madalyaları Amerikalılar toplamıştı.

Bu başarısından dolayı 1984'te Türkiye'de yılın sporcusu seçildi. 1986 yılında Fenerbahçe'nin Danimarka Boks Karması ile yaptığı karşılaşmada ilk kez sarı-lacivertli formayı giydi . Aynı yıl ABD'de yapılan Dünya Amatör Boks Şampiyonası'nda bronz madalya kazandı. Bu başarısı da Türkiye için bir ilkti.

Daha sonra profesyonelliği tercih ederek tekrar Danimarka adına mücadele etmeye başladı. 1989'da Avrupa Şampiyonu unvanını elde etti ve bu unvanını 1991'e dek korudu. Profesyonel kariyerinde 16 maç yapıp 15 maçını kazandı. 1992'de aktif sporu bıraktı. Fenerbahçe Spor Kulübü'nün tertiplediği jübile etkinliği ile 16 Eylül 1998'de sarı-lacivertli sporcu Kibar Tatar ile son müsabakasını yaparak boksa veda etti .

Kaynakça

1964 doğumlular
Türk erkek boksörler
Fenerbahçe SK boksörleri
Sedat Simavi Ödülü sahipleri
Bronz Olimpiyat madalyalı Türk sporcular
1984 Yaz Olimpiyatları boksörleri
Türk Olimpiyat boksörleri
Olimpiyat madalyalı boksörler
Yaşayan insanlar

Eyüp Can


Koparnaðra (fræðiheiti: Agkistrodon contortrix) eru eitruð slanga frá austurhluta Norður-Ameríku.

Tilvísanir

Slöngur
Eiturslöngur

Koparnaðra


لانسلوت هو أحد فرسان المائدة المستديرة وأهم أتباع الملك آرثر المخلصين وكان زوج إلاين ووالد غالاهاد وهو يلقب أيضا بلانسلوت البحيري أو لانسلوت من البحيرة Lancelot Du lac وكان حبيب غوينيفير وكان حبهما موضوع العديد من الحكايات.

أوصافه

ذكره كريتيان دي تروا في حكاية إريك وجعله لاحقا أحد أبطاله وقال عنه على لسان إحدى الشخصيات أنه لا فارس ولد من رجل وامرأة وجلس على سرج كان مساويا لذاك الرجل، وبهذا كانت حكايات لانسلوت المفضلة بين الرواة والسامعين.

لم يكن لانسلوت موجودا في الحكايات الأولى عن آرثر في ويلز ولكنه ظهر في الحكايات الفرنسية اللاحقة وأصبح مثالا للشخصية الخيالية فكان ذا قوة وحجم هائلين ولم يجارى في قتال ، وكان وسيما وحساسا وشهما وهي صفات الفرسان في العصور الوسطى.

حياته المبكرة
لانسلوت هو ابن بان ملك بنواك وهو إقليم في إحدى نواحي غرب فرنسا، وهو منحدر من نسل الملك داود وهو بهذا قريب المسيح، وكان بان والد لانسلوت قد مات في معركة عندما كان صغيراً فاختطفته سيدة البحيرة من أمه وربته في قصر مسحور فسمي بالبحيري، وعندما بلغ الثامنة عشر أرسلته إلى الملك آرثر.

لانسلوت مع آرثر

أصبح لانسلوت أكبر أنصار آرثر، وفي الأوقات التي كان فيها آرثر في مأزق كان لانسلوت يساعده دائما، لكن ماساته كانت حبه لغوينيفير زوجة آرثر فنسب كل شهرته ونجاحه على قوة حبها الملهمة لكنه وقع في تعارض شديد بين وفائه لمليكه وحبه لزوجته مما حرمه هذا من الفوز بشرف الظفر بالكأس المقدسة وقاده في النهاية لأن يتحارب مع القائد الذي أخلص له.

لانسلوت في الأدب
 1170 – 1190 كتب عنه كريتيان دو تروا في إريك وإينيد وحكاية لانسلوت
 1200 تقريبا كتب عنه أولريخ فون راتزيكهوفن في لانزيليت.

مصادر

 Legends of the world.
Edited By Richard Cavendish.
Orbis Pub. 1982.

أشخاص مختلف على وجودهم
أمراء أسطوريون
الكأس المقدسة
رجال دين خياليون
شخصيات خيالية
شخصيات ذكور في الأدب
شخصيات ذكور في التلفاز
ضحايا خياليون الخطف
فرسان الطاولة المستديرة
فرنسيون خياليون
قاطعو تنانين
متنسكون خياليون

لانسلوت


An Prasophyllum pyriforme in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni E.Coleman. An Prasophyllum pyriforme in nahilalakip ha genus nga Prasophyllum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Victoria. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Prasophyllum

Prasophyllum pyriforme


Lanište je planinski prijevoj u Bosni i Hercegovini.

Nalazi se na nadmorskoj visini od 717 metara. Preko prijevoja vodi magistralna cesta M 5 između Bosanskog Petrovca i Ključa. U blizini se nalazi i naseljeno mjesto Lanište koje administrativno pripada općini Ključ.

Često se tijekom zime preko prijevoja Lanište prometuje otežano.

Izvori

Planinski prijevoji u Bosni i Hercegovini

Lanište (prijevoj)


Red majstora masona znaka (engl. Order of Mark Master Masons) je dodatni red u slobodnom zidarstvu koja postoji u nekim masonskim jurisdikcijama i dodjeljuje stupnjeve mason znaka (engl. Mark Mason) i majstor znaka (engl. Mark Master).

Svrha
Slično zanatskom slobodnom zidarstvu, masonerija Znaka prenosi moralne i etičke lekcije koristeći ritualnu alegoriju zasnovanu na izgradnji Hrama kralja Solomona. U ceremonijama masonerije Znaka traži se od kandidata da preuzme ulogu pomoćnika, stoga se stupanj smatra produžetkom stupnja pomoćnika, a prenesene filozofske pouke primjerene su toj fazi u masonskom razvoju kandidata.

Dok stupanj pomoćnika podučava masona kakve su povijesne plaće zidarskih pomoćnika, u stupanju majstora masona znaka uči se masona kako zaraditi tu plaću, kako dokazati da je njegovo djelo njegovo te koja je kazna za prijevaru bila tijekom izgradnje Hrama. Legenda pomiruje angloameričku inačicu Hiramove legende s 3.300 majstora masona Andersonovih konstitucija, čineći ih majstorima znaka ili nadglednicima. Kandidatu se pomaže pri odabiru masonskog znaka te se upoznaje s drugim proširenjem mita o Hiramu, koja se odnose na proizvodnju, gubitak i ponovno pronalaženje završnog kamena Kraljevskog luka.

Povezanost stupnjeva masona znaka, majstora znaka i Kraljevskog luka dodatno se dokazuje u Redu kraljevskih i odabranih majstora.

Povijest
Prvi zapis o masoneriji znaka u Engleskoj je iz 1769. godine kada je Thomas Dunckerley, kao provincijski veliki nadstojnik, dodijelio stupnjeve masona znaka i majstora znaka na Kapitelu kraljevskog luka u Portsmouthu.

Formiranjem Ujedinjene velike lože Engleske (UGLE) 1813. godine, u osvnivačkom aktu su naveli da će postojati samo tri zanatska stupnja, uključujući Kraljevski luk te isključujući stupanj Znaka. Iz tog razloga, dok se u ostatku svijeta masonerija znaka vezala za poglavlja Kraljevskog luka, u Engleskoj je praktički bila zabranjena od formiranja Ujedinjene velike lože Engleske pa do 1850-ih godina. Grupa škotskih masona ishodila je nelegalan nalog od Kapitela "Bon Accord" u Aberdeenu za osnivanje lože znaka u Londonu. Pokušaj dodavanja masonerije znaka odobrenim zanatskim radovima propao je 1856. godine, a kao odgovor je stvorena Velika loža majstora masona znaka (engl. Grand Lodge of Mark Master Masons).

Kako se slobodno zidarstvo širilo svijetom u 18. i 19. stoljeću, masonerija znaka se proširila usporedo, sa šest novih velikih loža, dok se stupanj se radio pod alternativnim administrativnim strukturama.

Administrativna struktura

Administracija masonerije znaka uvelike se razlikuje od jurisdikcije do jurisdikcije, dok se u svim jurisdikcijama od kandidata traži da je majstor mason kako bi imao pravo na ovaj stupanj. U Europi, Aziji i Australiji stupanj znaka se dodjeljuje u ložama s posebnom zaštitiom Velike lože majstora masona znaka.
 U Engleskoj i Walesu upravno tijelo je Velika loža majstora masona znaka Engleske i Walesa te njihovih distrikata i prekomorskih loža (engl. Grand Lodge of Mark Master Masons of England and Wales and its Districts and Lodges Overseas). Redom se upravlja iz Mark Masons' Hall-a u Londonu.
 U Irskoj je za pristupanje Kaptelu Kraljevskog luka potreban stupanj majstora znaka. Kapitel Kraljevskog luka sastaje se kao loža znaka kada dodjeljuje stupanj kandidatu što ga čini podobnim da na sljedećem sastanku postane mason kraljevskog luka. Loža znaka i kapitel Kraljevskog luka dijele isti nalog unutar irskog sustava.
 U Škotskoj se stupanj znaka može dodijeliti u zanatskoj loži a tumačiti kao sastavni dio stupnja pomoćnika. Stupanj se također može dodijeliti u Kapitulu Kraljevskog luka kao preduvjet za napredovanje do stupnja najuzvišenijeg majstora, a zatim za uzdizanje do masona kraljevskog luka.
 U Sjevernoj i Južnoj Americi, dijelovima Europe, Azije i Australije, stupanj se dodjeljuje kao prvi kapitelski stupanj Kraljevskog luka, prvog tijela u sustavu Yorčkog obreda.

Vidi još
 Masonski redovi

Izvori

Vanjske poveznice

Znak
Slobodno zidarstvo u Ujedinjenom Kraljevstvu

Red majstora masona znaka


Juracy Montenegro Magalhães (Fortaleza, 4 de agosto de 1905 – Salvador, 15 de mayo de 2001) fue un militar y político brasileño.

Fue gobernador del Estado de Bahía tres veces, y ocupó dos cargos ministeriales en el gobierno de Castelo Branco. Fue el primer presidente de Petrobrás.

Referencias

Enlaces externos

Militares de Brasil
Políticos de Brasil
Gobernadores del Estado de Bahía
Ministros de Justicia de Brasil
Ministros del Interior de Brasil
Ministros de Relaciones Exteriores de Brasil
Embajadores de Brasil en Estados Unidos
Nacidos en Fortaleza (Ceará)
Grandes cruces de la Orden El Sol del Perú
Caballeros grandes cruces de la Orden de Isabel la Católica

Juracy Magalhães


ليوبومير رادانوفيتش ، من مواليد 21 يوليو 1960 ، لاعب كرة قدم يوغسلافي سابق.

لعب مع منتخب يوغسلافيا لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب ليوبومير رادانوفيتش خلال مسيرته الاحترافية مع 5 أندية في ثمانية عشر موسمًا وسجل خلالها 22 هدفًا ضمن 307 مباراة. ولم يفز بأي موسم بالكأس وفاز في ثلاثة مواسم بالدوري.

خاض ليوبومير رادانوفيتش مسيرته مع نادي لوفتشين في موسم 1977–78 ليلعب معه أربعة مواسم، مشاركًا في 36 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا. ثم انتقل إلى نادي بارتيزان في موسم 1981–82 ليلعب معه سبعة مواسم، حيث شارك في 172 مباراة سجل خلالها 15 هدفًا. لينتقل بعدها إلى نادي ستاندارد لييج في موسم 1988–89 في المرة الأولى ولمدة موسمين ثم في موسم 1991–92 لمدة موسم واحد، مشاركًا طوالها في 66 مباراة سجل خلالها 3 أهداف. ثم انتقل إلى نادي نيس في موسم 1990–91 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 33 مباراة سجل خلالها 3 أهداف أيضًا. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي بيلينزونا في موسم 1992–93 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، لم يشارك في أي مباراة ولم يسجل أي هدف.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون
لاعبو كرة قدم رجالية مونتينيغريون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سويسرا
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
حاصلون على ميداليات أولمبية في كرة القدم
رياضيون من سيتينيي
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في بلجيكا
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في سويسرا
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في فرنسا
فائزون بميداليات برونزية أولمبية من يوغوسلافيا
لاعبو الدوري البلجيكي للمحترفين
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري اليوغوسلافي الأول
لاعبو بارتيزان بلغراد
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1984
لاعبو بيلينزونا
لاعبو دوري السوبر السويسري
لاعبو ستاندارد لييج
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1984
لاعبو كرة قدم مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مونتينيغريون
لاعبو كرة قدم مونتينيغريون مغتربون
لاعبو كرة قدم يوغوسلاف أولمبيون
لاعبو كرة قدم يوغوسلاف مغتربون
لاعبو كرة قدم يوغوسلافيون
لاعبو منتخب يوغوسلافيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب يوغوسلافيا لكرة القدم
لاعبو نادي لوفتشين
لاعبو نيس
مواليد 1960
مواليد في ستنيي
يوغوسلافيون مغتربون في بلجيكا
يوغوسلافيون مغتربون في سويسرا
يوغوسلافيون مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم من سيتينيي

ليوبومير رادانوفيتش


Hattrick, çevrimiçi bir futbol menajerlik oyunudur. Kullanıcıların oluşturdukları futbol takımları kurgusal oyunculardan oluşmaktadır.

Takımlar

Hattrick oyununda Dünyanın 128 ülkesi temsil edilmektedir. Bu ülkelerin ligleri gerçek hayatta olduğu gibi takımların başarılarına göre oluşturulmuştur. Oyunda amaç alt liglerden başlayıp üst liglere yükselip en üst lig şampiyonu olmaktır. Her ülke ligin yanı sıra tek maç eleme usulü oynanan bir kupaya sahiptir. Lig ve kupa şampiyonlarının katıldığı uluslararası bir turnuva mevcuttur. Bu turnuvaya Hattrick Masters adı verilmektedir.

Milli Takımlar

Ülkelerin U-20 ve A milli olmak üzere 2 tane millî takımı bulunmaktadır. Bu millî takımlar 2 sezonda bir yapılan dünya şampiyonalarına katılmak için yarışırlar. Millî takım antrenörleri 2 sezonluk bir süre için o ülke kullanıcıların oyları ile seçilir.

Önemli özellikleri

Hattrick'te ligler gerçek hayatta olduğu gibi sezon boyunca oynanır. Hattrick'te takımlar her hafta ülkelerine göre maç programları, hazırlık maçları ve çeşitli kupa maçları yapmaktadırlar. Bir sezon 16 hafta sürmektedir. 8 takımlı kümelerin bulunduğu oyunda 14 hafta maç ve sezon sonu 2 hafta boşluk vardır.Oyunculara antrenman yaptırmak oyunu diğer menajerlik oyunlarından ayıran en önemli özelliktir. Oyuncu gelişimi oyun zevki ve devamlılığı için çok önemlidir. Ayrıca transfer, stadyum ve ekonomi yönetimi oyunu gerçekçi kılan özelliklerdendir. Oyunun ekonomik yapısı tamamen serbest piyasaya dayalı olduğu için oyun geliştiricilerinin ekonomiye direkt müdahale şansı bulunmamaktadır. Buda oyunun eşsiz bir ekonomik yapıya sahip olmasını sağlamaktadır. Kendi içerisinde girdiği krizler ve bu krizlere müdahaleler ile oyun ekonomisi araştırmalara konu olmuştur.

Çeşitli konferanslar Hattrick topluluğu için sosyal bir platformdur. Konferans ismi daha sonra forum olarak değiştirilmiştir. Ayrıca kullanıcıların kurduğu federasyonlar vardır. Bu federasyonlar belirli bir amaca yönelik olabileceği gibi tamamen amaçsız ve zevk için açılmış da olabilir. Oyunun bir diğer özelliği ise Hattrick hakkında makalelerin yayınlandığı bir gazetesi olmasıdır.

Hattrick Türkiye

Türkiye bir zamanlar 20.000 kullanıcısı ile önemli bir ülke iken Hattrick'in giderek düşen kullanıcı sayısından etkilenerek şu anda etkin 15.000 kadar kullanıcısı bulunmaktadır. Türkiye liglerinde maçlar pazar günü Hattrick saatiyle (Türkiye saatinden bir saat geri) 15.00'de, kupa ve hazırlık maçları ise çarşamba günü Hattrick saati ile 08.00'de başlamaktadır. U-20 millî takımımız hiç madalya alamazken A millî takımımız 2007 yılında sakalkan yönetiminde gümüş madalya kazanmıştır.

Dış bağlantılar

 hattrick.org
 http://wiki.hattrick.org/wiki/Main_Page

Hattrick
Çok oyunculu tarayıcı tabanlı oyunlar

Hattrick


Ljekarna Varoš u Splitu, Hrvatska, nalazi se na adresi Marmontova 2.

Najstarija splitska ljekarna otvorena je u prizemlju Kuće Ilić oko 1854., radi od 1856., do danas je sačuvala svoju izvornu namjenu i neorenesansni namještaj naručen iz Italije. Najstarija je ljekarna u gradu koja neprekidno radi. Prvi vlasnik bio je Jovo Matačić, a početkom 20. st. ljekarnu kupuje Niko Bonetti u čijem je vlasništvu sve do nacionalizacije 1948. U ljekarni je sačuvano staro podno popločanje geometrijskog uzorka, a uz namještaj s figuralnim prikazom Galena, grčkog liječnika u Rimu te Eskulapa, rimskog boga liječnika, čuvaju i posude za pripremanje lijekova i ostali ljekarnički pribor iz 2. polovice 19. stoljeća.

Zaštita
Zbog izuzetne važnosti za kulturnu i društvenu povijest Splita zaštićen je izvorni inventar iz druge polovice 19. stoljeća i namjena ovog jedinstvenog prostora. Pod oznakom Z-6056 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao profana graditeljska baština.

Izvori

Građevine u Splitu
Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Ljekarna Varoš u Splitu


Die evangelische Lutherkirche ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Bochum in Nordrhein-Westfalen.

Geschichte und Architektur
Der kompakte, kreuzförmige Zentralbau aus grob bossierten Muschelkalkquadern steht am Rande des Stadtparkviertels. Der Turm ist nordwestlich eingestellt. Er wurde mit einer flachen Apsis und kapellenartigen Anräumen 1911/12 unter der Bauleitung von Arno Eugen Fritsche errichtet. Das ehemalige Pfarrhaus und heutige Gemeindezentrum ist über einen Bogengang angeschlossen. Im Zweiten Weltkrieg wurden die Dächer und Gewölbe zerstört und bis 1948 wiederhergestellt. Sechs Fenster der Apsis wurden vermauert. Die Straßenfront wurde durch geschlossene Mauerflächen und vielgestaltige Vorbauten der Eingänge und Anräume hervorgehoben. Der Giebel mit Lisenen und flachen Friesen wurde von einem Scheibenkreuz bekrönt. Der Innenraum wurde gratgewölbt; in die Emporen der Kreuzarme wurden Tonnengewölbe eingezogen.

Ausstattung
Fritsche schuf den Muschelkalkaltar und den Taufstein.

Ein Apsisfresko wurde in einer umfangreichen Ausmalung von Heinrich Rüther überarbeitet.

Die drei Gussstahlglocken wurden 1910 gegossen und erklingen in h°, d' und f'.

Orgel
Im Jahr 1953 erbaute der Orgelbauer Bernhard Koch (Wuppertal-Barmen) die Orgel. Das Kegelladen-Instrument hat 20 Register auf zwei Manualen und Pedal. Die Trakturen sind pneumatisch.

Literatur
 Ursula Quednau (Bearb.): Dehio-Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Nordrhein-Westfalen II, Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin / München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2, S. #.

Einzelnachweise

Weblinks

 Website der Gemeinde (abgerufen am 22. März 2012)

Luther
Luther
Bochum, Luther
Bochum
Bochum, Luther
Bochum, Lutherkirche
Denkmal des Monats in Westfalen-Lippe

Lutherkirche (Bochum)


Svijet

Književna djela

 Doživljaji Arthura Gordona Pyma Edgara Allana Poea

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 14. studenog – August Šenoa, hrvatski romanopisac, pripovjedač, pjesnik, dramaturg, kritičar i pisac podlistaka († 1881.)

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1838.


الكريين المناعي أ أو الغلوبيولين المناعي A (IgA) اكتشف عام 1953 وتتراوح نسبته ما بين 5-10% من مجمع الكريينات. تبلغ نسبته في الدّم 2غ/ل. يتجدّد الكريين المناعي أ كلّ 6 أيّام ولا يستطيع المرور عبر الحبل السّرّي. يتم إفراز الكريين في المخاطيّات وله القدرة على الدّفاع ضدّ النّتانة إلا أنه لا يظهر مبكّرا لدى الجنين.
يفرز منه جسم الإنسان ما بين 5 إلى 10 غ يوميا.

مراجع

أجسام مضادة
بروتينات سكرية
جهاز مناعي

غلوبيولين مناعي أ


Opphus Station (Opphus stasjon) er en jernbanestation på Rørosbanen, der ligger ved byområdet Opphus i Stor-Elvdal kommune i Norge. Stationen består af to spor, en perron og en tidligere stationsbygning i træ. Stationen ligger lige ved Glomma, der er Norges længste elv.

Stationen åbnede som holdeplads 25. juni 1876, et halvt år efter at banen var blevet forlænget fra Rena til Koppang. Oprindeligt hed den Ophus, men den skiftede navn til Opphus i august 1946. Den blev opgraderet til station 1. marts 1897. Den blev gjort fjernstyret og ubemandet 27. august 1990. Betjeningen med persontog blev indstillet 16. juni 2002 men genoptaget 1. september 2003.

Stationsbygningen blev opført til åbningen i 1876 efter tegninger af Peter Andreas Blix.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Rørosbanen
Etableret i 1876
Jernbanestationer i Hedmark

Opphus Station


فيروس دي إن إيه أو فيروس الحمض النووي الريبوزي منقوص الأكسجين  هي فيروسات تكون المادة الوراثية الموجودة فيها حمضًا نوويًا ريبيًا منقوص الأكسجين (DNA) وتتضاعف هذه الفيروسات باستخدام إنزيم دنا بوليميراز، عادة ما يكون الحمض النووي مزدوج السلسلة (dsDNA) لكن قد يكون أيضًا وحيد السلسلة (ssDNA)، تنتمي فيروسات الدي إن إيه إما إلى المجموعة 1 أو إلى المجموعة 2 بحسب تصنيف بالتيمور للفيروسات. عادة ما يتضاعف الحمض النووي مفرد السلسة ليصبح مزدوج السلسة في الخلايا المصابة. على الرغم من أن المادة الوراثية لفيروسات المجموعة السابعة مثل فيروس التهاب الكبد هي دي إن إيه، لكنها لا تعتبر فيروسات دي إن إيه بحسب تصنيف بالتيمور، بل فيروسات نسخ عكسي لأنها تتضاعف عبر تواسط سلسلة آر إن إيه (رنا). سبب بعض الأمراض البارزة كالجدري، والهربس وجدري الماء فيروسات حمضها النووي هو دي إن إيه.

المجموعة 1: فيروسات الدي إن إيه مزدوجة السلسة
يختلف تنظيم الجينوم داخل هذه المجموعة بشكل كبير، إذ يحتوي بعضها على جينومات دائرية (مثل الفيروسات العصوية والبابوفية، والبوليدنافيريديا) بينما يحتوي البعض الآخر على جينومات خطية (كالفيروسات الغدية والهربس وبعض العاثيات). تملك بعض العائلات جينومات خطية تتبدّل لتصبح دائرية الشكل (عاثية الأمعاء T4 وبعض الفيروسات المُقزّحة). البعض الآخر لديه جينومات خطية ذات نهايات مغلقة بشكل تساهمي (مثل فيروسات الجدرية والفيكودنافيريديا).

وصف فيروس يصيب الأركيا (العتائق أو البدئيات أو البكتيريا القديمة) لأول مرة في عام 1974. ووصف العديد من الفيروسات الأخرى منذ ذلك الحين، ويملك معظمها مورفولوجيا رأس-ذيل وجينوم خطي مزدوج السلسلة. ووُصفت مورفولوجيات أخرى أيضًا: كمغزلية الشكل، والتي لها شكل القضيب، والخيطية، والأيكوزاهيدرال (ذات الـ 20 وجهًا) والكروية. وقد توجد أنواع مورفولوجية أخرى غير معروفة بعد أيضًا.

يُحدّد تصنيف الرتبة داخل هذه المجموعة على أساس المورفولوجيا وليس على أساس التشابه في تسلسل الحمض النووي. يُعتقد أن المورفولوجيا مصونة بشكل أكبر من التشابه التسلسلي أو تصنيف الرتبة الجيني المتغير للغاية في هذه المجموعة. توجد ثلاث رُتب و31 فصيلة معترف بها حاليًا. اقتُرح ترتيب نووي هيولي رابع –ترتيب ميغافيرياليس- لفيروسات الدي إن إيه. لم يُصادق بعد على هذا الاقتراح بعد من قبل اللجنة الدولية لتصنيف الفيروسات. واكتُشفت أربعة أجناس لم يُحدّد لها عائلة بعد.

توجد 15 عائلة تملك غلافًا فيروسيًا. ويشمل ذلك كل العائلات الثلاث من رتبة الهربس والعائلات التالية: الفيروسات الزقية، وفيروسات الأمبولافيرديا والأسفارفيديا والفيروسات العصوية، والفيروسات المستدقة، والغلوبولوفيرديا، وفيروسات القطرة، والهيتروسافيرديا، والفيروسات المُقزّحة، والليبوثريكسيفيرديا، والنيمفاريديا (فيروسات متلازمة البقع البيضاء).

العاثيات (وهي الفيروسات التي تصيب البكتيريا) التي تنتمي إلى عائلات التكتيفيرديا الفيروسات القشرية تملك غشاء شحميًا ثنائي الطبقة داخل غشاء بروتين إيكوساهيدرالي (متعدد السطوح) ويحيط الغشاء بالجينوم. فيروس قشرة الأضلاع وفيروس سولفولوبوس توريتيد الإيكوساهيدرالي لهما نفس البنية.

تختلف الجينومات في هذه المجموعة بشكل كبير إذ يتراوح طولها تقريبًا بين 10 كيلو قاعدة حتى أكثر من 2.5 ميغا قاعدة. أكبر العاثيات المعروفة هي عاثية الكليبسيلا vB_KleM-RaK2 التي تحتوي على جينوم مؤلف من 346 كيلو قاعدة.

تعد العاثيات الفيروسية مجموعة من الفيروسات التي تصيب فيروسات أخرى.

وُصف فيروس ذو طريقة جديدة في تغليف الجينوم يصيب الأنواع من جنس السولفولوبوس، ونظرًا لأن هذا الفيروس لا يشبه أي فيروس معروف، فقد صُنّف ضمن عائلة جديدة، هي عائلة بورتوغلوبوفيريديا.

وُصف فيروس آخر يصيب أنواع السلفولوبوس -فيروس سلفوسوبوس البيضوي 1-، هذا الفيروس المغلف له قُفيصة فريدة ويمكن وضعه ضمن تصنيف جديد أيضًا.

مجموعات المضيفات التي تُصيبها الفيروسات
تصيب الأنواع من رتبة كاودوفايرالس ومن عائلات الفيروسات القشرية، والتيكتيفيريديا البكتيريا.

تصيب أنواع رتبات الليغاميفيرالس وعائلات أمبولافيرديا، وبيكودافيريا، وكلافافيريديا والمستدقات، وغلوبولوفيريديا، وغوتافيريديا، وتريسترومافيريديا، وتوريفيريديا أنواع العتائق مفرطة الحرارة التي تنتمي  لشعبة العتائق المصدرية.

تصيب أنواع من فيروسات الهربس وعائلات الفيروسات الغدية، والأسفافيريديا، والإيريدوفيريديا، والبابيلومافيريديا، والبوليومافيريديا، والبوكسيفيريديا الفقاريات.

تصيب أنواع عائلات الأسكوفايروس والباكولوفايروس والهيتيروسافيرديا والإيريدوفيرديا والبولينافيروس من جنس نوديفايروس الحشرات.

تصيب أنواع عائلة الميميفيرديا، وأنواع المارسيليفايروس والميغافايروس والعاثيات الفيروسية مافايروس والعاثيات الفيروسية سبوتنيك الأوالي.

تصيب أنواع من عائلة نيمافيريديا القشريات.

تصيب أنواع من عائلة فيكونافيرديا وأنواع العاثيات الفيروسية أورغانيك ليك الطحالب. وهي أنواع الفيروسات ثنائية سلسلة الدي إن إيه الوحيدة المعروفة التي تصيب النباتات.

تصيب أنواع عائلة البلازمافيرديا أنواع من صنف الرخصيات.

تصيب أنواع عائلة الباندورافيرديا الأميبات.

تصيب أنواع من جنس الدينودافيروس السوطيات الدوارة، وهي الفيروسات الوحيدة التي تصيب السوطيات الدوارة.

تصيب أنواع جنس الريزيدوفايروس السوطيات المتغايرة، وهي الفيروسات ثنائية سلسلة الدي إن إيه الوحيدة المعروفة التي تصيب السوطيات المتغايرة.

تصيب أنواع جنس السالتيبروفايروس والسفيروليب العتائق العريضة.

التصنيف

 رتبة الفيروسات الذنبية:
 عائلة الفيروسات العضلية التي تشمل عاثية الأمعاء T4
 عائلة الفيروسات القدمية التي تشمل عاثية الأمعاء T7
 عائلة الفيروسات السيفاوية التي تشمل عاثية الأمعاء λ
 رتبة فيروسات الهربس:
 عائلة ألوهيربسفيريديا.
 عائلة فيروسات الهربس بما فيها فيروسات الهربس البشري وفيروس جدري الماء.
 عائلة المالاكوهربسفيرديا.
 رتبة فيروسات الليغامينفايرالس.
 عائلة الليبوثيركسفيرديا.
 عائلة روديفيرديا.
 عائلات غير محددة:
 عائلة الأدينوفيرديا (الفيروسات الغدية) التي تتضمن فيروسات تسبب عدوى الفيروس الغدي البشري.
 عائلة الأمبولافيرديا.
 عائلة أسكوفيرديا.
 عائلة أسفافيرديا التي تشمل فيروس حمى الخنازير الأفريقية.
 عائلة باكولوفيرديا.
 عائلة بيكاودافيرديا
 عائلة كلافافيرديا.
 عائلة كورتيكوفيرديا.
 عائلة فوسيلوفيرديا.
 عائلة غلوبولوفيرديا.
 عائلة غوتافيرديا.
 عائلة هيتروسافيريا.
 عائلة إيريدوفيرديا.
 عائلة لافيدافيرديا.
 عائلة مارسيلفيديا.
 عائلة ميميفيرديا.
 عائلة نيمافيرديا.
 عائلة نوديفيرديا.
 عائلة باندورافيرديا.
 عائلة بابيلومافيرديا.
 عائلة فيكودنافيرديا.
 عائلة بلازمافيرديا.
 فيروسات بوليدنافايروس.
 عائلة بوليمافيرديا التي تتضمن الفيروس القردي 40 والفيروس الحليمي البشري 2 (جي سي)فيروس البي كيه.
 عائلة الفيروسات الجدرية، والتي تشمل جدري البقر، والجدري.
 عائلة سفيروليبوفيريديا.
 عائلة الفيروسات السقفية.
 عائلة تريستومافيريديا.
 عائلة توريفيرديا.
 الأجناس غير المخصصة:
 فيروسات الدينودنا.
 فيروسات سالتيربرو.
 فيروسات الريزيدو.
 الأنواع غير المخصصة:
 الفيروس المرتبط بمتلازمة أذن البحر الضمورية.
 فيروسات أبيس ميليفيرا الخيطية.
 فيروس الورم الحليمي.
 فيروسات كيدرات.
 فيروسات كاومويبا.
 فيروسات كي آي إس.
 فيروسات لينتيل.
 فيروسات ليبتوبيلينيا بولاردي الخيطية.
 فيروسات ميجا.
 فيروسات ميتالوسفيرا توريتيد إيكوساهيدرال.
 فيروس لين سيبيري.
 فيروس أورفيو IHUMI-LCC2
 فيروسات فيوسيستيس.
 فيروس بيثو.
 عاثيات الفيروسات:
 عائلة لافيدافيرديا.
 عاثيات فيروسات ليك العضوية.
 عاثيات فيروسات آسي ليك مافيروس.
 عاثيات فيروسات ديشوي ليك 1.
 عاثيات فيروسات الغواراني.
 عاثيات فيروسات الفيروس الكيسي البلعمي.
 عاثيات فيروسات ريو نيجرو.
 عاثيات فيروسات سبوتنيك 2.
 عاثيات فيروسات يلو ستون 1
 عاثيات فيروسات يلو ستون 2
 عاثيات فيروسات يلو ستون 3
 عاثيات فيروسات يلو ستون 4
 عاثيات فيروسات يلو ستون 5
 عاثيات فيروسات يلو ستون 6
 عاثيات فيروسات يلو ستون 7
 عاثيات فيروسات زاميلون 2

الفيروسات غير المصنفة
عُثر على مجموعة من فيروسات الحمض النووي مزدوج السلسة عند الأسماك، ويبدو أنها مرتبطة بفيروسات الهربس.

وُصفت مجموعة أخرى من الفيروسات التي تصيب الأسماك.

اقرأ أيضا
دوبلودنافيريا (فيروسات)

مراجع

حمض نووي ريبوزي منقوص الأكسجين

فيروس دي إن إيه


The Adelaide–Darwin railway line is a railway line in Australia, between the South Australian town of Tarcoola and the Northern Territory city of Darwin. Preceded by a number of other shorter railways, a line through to Darwin was fully realised in 2004 when the final link from Alice Springs to Darwin was opened. Forming the main section of the  rail corridor between the cities of Adelaide and Darwin, the line is used by The Ghan passenger train and interstate freight trains operated by Aurizon.

First steps towards a transcontinental railway

Under the provisions of the Northern Territory Acceptance Act 1910, the Commonwealth Railways assumed responsibility for the South Australian Railways' narrow gauge lines in the far north of South Australia and the Northern Territory. The Act mandated the building of a south–north railway although, crucially, no date was specified. Two routes were considered: a standard gauge line branching off the Trans-Australian Railway at Tarcoola or a cheaper extension, from Oodnadatta, of the narrow gauge Central Australia Railway (CAR) line that had opened in 1891. Eventually the latter was chosen, and the extension to Alice Springs was opened in 1929. Meanwhile, the North Australia Railway (NAR) opened in stages south from Darwin to Birdum, the latter being reached in 1929.

In the late 1940s, the South Australian Government developed the Leigh Creek coalfields, 271 km (168 mi) north of Port Augusta to provide coal for a power station in Adelaide and, later, for a new power station built at the port. The infrastructure of the CAR was inadequate for the increased tonnages to be carried, so the federal government funded a new standard gauge line from Stirling North to the coalfields, and on to Marree to provide cattle transport.

The northernmost two-thirds followed an alignment generally within 8 km (5 mi) of the narrow-gauge line. The southern third avoided the impediments of the mountainous section near Quorn and Hawker. The new standard-gauge line covered one-third of the distance to Alice Springs, and a Commonwealth Railways booklet mentioned its "special importance to the Northern Territory as it is the first stage in the ultimate conversion of the narrow-gauge railway to Alice Springs to standard 4 ft  in gauge".

Tarcoola to Alice Springs

By 1967, interest in a transcontinental route had revived again. Extension of the route then in existence was one of three options considered, but a route far to the west, largely free of flood events, was chosen. Construction of the current 828 km (515 mi) kilometre line from Tarcoola to Alice Springs began in April 1975, opening in October 1980. The CAR closed shortly after. By then, the NAR had closed, in June 1976, following the closure of the iron ore mine at Frances Creek.

Alice Springs to Darwin
In 1983, the federal government announced its intention to extend the standard gauge line from Alice Springs to Darwin to complete the Adelaide–Darwin rail corridor. It was planned to open in 1988, Australia's bicentenary year. After a change of federal government in March 1983, the new government cancelled the project, and the project languished for a further 16 years.

In June 1999, the AustralAsia Rail Corporation, a company owned by the Northern Territory and South Australian Governments, was awarded the contract to build and operate a 1,420 kilometre Alice Springs to Darwin line as a Build, Own, Operate and Transfer project to the Asia Pacific Transport Consortium (APTC). The APTC contracted FreightLink to implement the project and to operate the railway. It cost $1.2 billion to build.

The Federal Government contributed $165 million from the Centenary of Federation Fund, the Northern Territory Government contributed $165 million and the South Australian Government contributed $150 million to the AustralAsia Rail Corporation for the construction of assets by the APTC and FreightLink that were later leased for a peppercorn rent to FreightLink. In addition, the three governments contributed about $26 million each, a total of $79 million in further funding to support the APTC directly, by way of mezzanine debt financing (subordinated debt), equity, and contingent equity. Construction began in July 2001. Completion occurred in September 2003. On 17 January 2004 the first freight train reached Darwin. On 4 February 2004 the first passenger train arrived in Darwin from Adelaide, travelling 2,979 km in 47 hours.

In operation
FreightLink failed to make a profit in the first four years. In May 2008 the company announced that the board, shareholders and lenders had agreed to sell the company's ownership of the Alice Springs to Darwin line, citing its inheritance of a large amount of debt from the construction phase that it was unable to manage. In November 2008, Freightlink went into voluntary administration after failing to reach agreement with creditors on the terms of a sale of the business. Genesee & Wyoming Australia, later acquired by Aurizon, purchased the assets of FreightLink in June 2010 for $334 million, including the 50-year lease on the Tarcoola–Darwin line.

, the line from Tarcoola to Alice Springs is owned by the Australian Rail Track Corporation and leased until 2047 to Aurizon. The line from Alice Springs to Darwin is owned by Aurizon until 2054, when ownership will pass to the Australian Government and the build–own–operate–and–transfer agreement will end. Aurizon undertakes train control on the entire Tarcoola–Darwin line.

Traffic
Two experiential tourism trains operate on the line: The Ghan service operated by Journey Beyond, which traverses the whole line and through to Adelaide weekly in each direction, with a scheduled duration of 53  hours 15 minutes; and the company's Indian Pacific, an east–west service that runs on the southernmost  before heading west to Perth.

Aurizon is the only freight operator in the Tarcoola–Darwin section. Trains originate or terminate at intermodal terminals at Berrimah (Darwin) and Islington (Adelaide). They stop at intermodal points in Katherine, Tennant Creek and Alice Springs.

The line has facilitated bulk commodity exports from iron ore and copper mines in central Australia, including Oz Minerals' Prominent Hill copper mine. Following a derailment event in December 2011, Oz Minerals elected to use the line to export to the south via Port Adelaide.

Figures for Darwin's dry bulk exports illustrate the fickle nature of mining. In financial year 2010–11, export product delivered to Port Darwin by rail – comprising iron ore, manganese, and copper concentrate – exceeded 3 million tonnes for the first time. With copper traffic ceased, the figure in 2013–14 for iron and manganese was 2.7 million tonnes. After mining of iron ore ceased in 2015–16, only manganese remained. In 2018–19, manganese exports totalled 900,000 tonnes.

Since 2009 the company has hauled iron oxide / copper / gold ore mined at Prominent Hill from a 1.5 km (0.9 mi) siding at Wirrida, 95 km (60 mi) west of the mine and 129 km (80 mi) from Northgate. In 2012 a new iron ore mine was opened at Peculiar Knob, 22 km (14 mi) from Prominent Hill. Until production ceased in 2015, its product was loaded at Wirrida, at a balloon loop immediately north of the Prominent Hill loading site.

During 2019, a large-scale track upgrade program was started between Adelaide and Tarcoola to allow heavier freight trains to operate at higher speeds. Rails were placed during the year and finishing works such as replacing wooden sleepers with concrete ones were scheduled for 2020.

Stations
The original CAR and NAR narrow-gauge lines had many small stations, sidings and halts along their routes for pick-up and set-down of wagons and less-than-car loads, and passengers, but freight traffic has been all-through on the post-2004 standard-gauge route. Stations only exist at Alice Springs, Tennant Creek, Katherine and Darwin. Additionally there are crossing loops, most of them 1859 m (2000 yds) long: 12 south of Alice Springs and 3 to the north.

See also

Central Australia Railway
North Australia Railway

Notes

References

Further reading

Rozycki, Jack (Jan–Mar 2003). "The Never Never Line. Australia's biggest project: the Adelaide-Darwin railway". Australian Geographic 69: 50–67.

External links

 AustralAsia Railway Corporation
 History of the Adelaide-Darwin Railway
 Tarcoola To Alice Springs Railway Act 1974
 Crossing Loops T-AS
 Crossing Loops AS-D

Interstate rail in Australia
Privatisation in Australia
Railway lines in South Australia
Railway lines in the Northern Territory
Standard gauge railways in Australia
Railway lines opened in 2004
Adelaide-Darwin railway corridor

Adelaide–Darwin railway line


John Pitt, 2. Earl of Chatham (* 9. Oktober 1756 in Hayes, London-Bromley; † 24. September 1835 in London) war ein britischer Offizier und Politiker. Er war unter anderem Erster Lord der Admiralität. Im Jahr 1809 war er Befehlshaber der gescheiterten Walcheren-Expedition. Zuletzt war er Gouverneur von Gibraltar.

Familie
John Pitt war der älteste Sohn von William Pitt, 1. Earl of Chatham und Hester Grenville, 1. Baroness Chatham. Sein Bruder war William Pitt der Jüngere. Er selbst heiratete am 10. Juli 1783 Mary Elisabeth Townshend (1762–1821), eine Tochter von Thomas Townshend, 1. Viscount Sydney. Das Paar hatte keine Kinder.

Leben
Pitt trat 1774 als Ensign in ein Infanterieregiment der britische Armee ein. Im Jahr 1778 wurde er zum Lieutenant befördert. Zeitweise diente er im Amerikanischen Unabhängigkeitskrieg. Im Range eines Captain nahm er an der langen Belagerung von Gibraltar zwischen 1779 und 1783 teil.

1778 erbte Pitt beim Tod seines Vaters dessen Adelstitel als 2. Earl of Chatham und 2. Viscount Pitt und wurde dadurch Mitglied des House of Lords. Beim Tod seiner Mutter erbte er 1803 auch deren Titel als 2. Baron Chatham.

Auch durch den Einfluss seines Bruders William, der seit 1783 britischer Premierminister war, wurde er 1788 Erster Lord der Admiralität. Gute Beziehungen hatte er zu König Georg III. Seit 1789 gehörte er dem Privy Council an. Zeitweise war er Lordsiegelbewahrer. Im Jahr 1790 wurde er als Knight Companion in den Hosenbandorden aufgenommen. Er gab den Posten in der Admiralität 1794 auf. Kurz zuvor war er ohne ein tatsächliches Kommando zu haben, zum Colonel befördert worden.

Nach dem Ende seiner Zeit als Lord der Admiralität gehörte er weiter der Regierung an. Im Jahr 1795 wurde er Major-General. Ein Jahr später wurde er Lord President of the Council. Dieses Amt behielt er bis 1801. Zeitweise kommandierte er 1799 eine Brigade in den Niederlanden und wurde dabei verwundet. Zwischen 1801 und 1806 war er Master-General of the Ordnance. Dies entspricht in etwa einem Generalfeldzeugmeister mit Kabinettsrang. Damit war er unter anderem für die Artillerie und das Militäringenieurswesen verantwortlich. Nach dem Tod seines Bruders verlor er den Posten und nahm ihn erneut von 1807 bis 1810 ein. Im Jahr 1802 wurde er zum Lieutenant-General befördert.

Sein eigentliches Ziel war aber militärischen Ruhm zu ernten. Im Jahr 1808 streckte er seine Fühler aus, um das Oberkommando auf der spanischen Halbinsel zu erhalten. Dieses ging aber an Arthur Wellesley. Stattdessen bekam er 1809 das Kommando über die Walcheren-Expedition. Dieser war das bislang größte britische Landungsunternehmen und zielte auf die Gewinnung von Antwerpen ab. Das Unternehmen erwies sich als völliger Fehlschlag mit hohen Verlusten. Dabei spielte das begrenzte militärische Talent Chathams eine Rolle. Andere Faktoren, wie die Uneinigkeit zwischen Armee und Marine und der Streit in der Regierung, kamen hinzu.

Die Niederlage hat seine Reputation nachhaltig schwer geschädigt. Gleichwohl wurde er 1812 zum General befördert. Er diente als Gouverneur von Plymouth zwischen 1805 und 1807. Zwischen 1807 und 1820 war er Gouverneur von Jersey und von 1820 bis 1835 von Gibraltar.

Da er keine Nachkommen hatte, erloschen seine Adelstitel bei seinem Tod.

Literatur
 Michael J. Turner: Pitt – the Younger. Cambridge 2003, S. 5 f.
 Sam Wllias: The Glorious First of June. Fleet Battle in the Reign of Terror. London 2011.
 The Gentleman's Magazine. Band IV, London 1835, S. 546.

Einzelnachweise

Earl of Chatham
Baron Chatham
Lord President of the Council
Lordsiegelbewahrer (Großbritannien)
Erster Lord der Admiralität
Gouverneur (Gibraltar)
Ritter des Hosenbandordens
General (British Army)
Mitglied des House of Lords
Person im Amerikanischen Unabhängigkeitskrieg (Großbritannien)
Person in den Koalitionskriegen (Vereinigtes Königreich)
William Pitt, 1. Earl of Chatham
William Pitt der Jüngere
Brite
Geboren 1756
Gestorben 1835
Mann

John Pitt, 2. Earl of Chatham


Franz Karl Achard (født 28. april 1753, død 20. april 1821) var en tysk (preussisk) kemiker, fysiker og biolog. Hans største opdagelse var produktionen af sukker fra sukkerroer.

Fodnoter

Kemikere fra Tyskland
Personer fra Berlin

Franz Karl Achard


Bang Khen (thaï : บางเขน, API : bāːŋ kʰěːn) est l'un des 50 khets de Bangkok, Thaïlande.

Histoire

Points d'intérêt
 Monument de la défense de la Constitution Lak Si, démonté fin décembre 2018 dans la nuit, en silence
 Université Krirk
 Wat Phra Si Mahathat
 The Royal Air Force Museum
 Le nouveau Stade de boxe du Lumpinee

Galerie

Voir aussi

Liens externes

Notes et références

Khet de Bangkok

Bang Khen


Stadio Tupparello İtalya'nın Acireale şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum

Stadyumda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. İtalya'nın A.S. Acireale takımının maçlarını yaptığı stadyum, 12.100 seyirci kapasitelidir.

Tupparello

Stadio Tupparello


Vitoria (oficialmente y según Adif: Vitoria-Gasteiz) es una estación ferroviaria situada en la ciudad española de Vitoria en la comunidad autónoma del País Vasco. Es la principal estación ferroviaria de la provincia de Álava. Cuenta con amplios servicios de larga y media distancia.

En 2010 recibió más de 500 000 pasajeros.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 492,353 de la línea radial Madrid-Hendaya a una altura de 528,6 metros sobre el nivel del mar.

Historia
El ferrocarril llegó a la entonces pequeña ciudad de Vitoria en 1862 con la apertura del tramo Miranda de Ebro-Alsasua de la línea férrea que unía Madrid con la frontera francesa. Para la ocasión se construyó una pequeña estación por Letourneur, ingeniero francés responsable de la construcción de la propia línea y que en 1864 construiría también la estación de San Sebastián.

En 1889 se abrió un nuevo tramo de vías, esta vez de ancho métrico, que unía Vitoria con Salinas de Leniz y que fue posteriormente completado con más tramos. La explotación de estas líneas corría a cargo del Ferrocarril Vasco-Navarro y operaba desde unas pequeñas instalaciones hasta la construcción de la estación de Vitoria-Norte en 1914. El 31 de diciembre de 1967, la línea fue cerrada al tráfico.

En 1989, el Gobierno de España y el Gobierno autonómico vasco llegaron a un acuerdo para poner en marcha la Y vasca, una línea de alta velocidad que enlazará las tres capitales vascas. Las obras se iniciaron en 2006. Por otra parte, Vitoria se verá también conectada a la red de alta velocidad gracias a la línea Venta de Baños-Burgos-Vitoria, para lo que se prevé un soterramiento de las vías con la construcción de un túnel de 6,8 km y de una nueva estación bajo el Parque de Arriaga. La estación contará con seis vías pasantes que se encontrarían a 17 metros de profundidad. El coste total del soterramiento del tren en Vitoria asciende a 476 millones de euros. En esta estación tendrá lugar la unión de esta línea de alta velocidad con la Y Vasca.

La estación
La actual estación de Vitoria fue construida en 1934 sustituyendo a la pequeña estación de Letourneur. Es un edificio sencillo, situado en el centro de la ciudad y formado por varias estructuras adosadas de diferente altura. Una serie de arcos que dan lugar a puertas y ventanas sirven como elemento decorativo.

Cuenta con dos andenes, uno lateral y otro central al que acceden tres vías. Otras cuatro vías son utilizadas como vías de servicio. Antiguamente la estación disponía de una octava vía, pero fue parcialmente retirada para permitir así la ampliación del andén lateral. Los cambios de andén se realizan por un paso subterráneo.

Cuenta con una zona PAC (punto de información al ciudadano), venta de billetes, atención al cliente, aseos y cafetería. Todo el recinto está equipado con servicios adaptados para las personas con discapacidad. En el exterior existe un aparcamiento situado frente al edificio, una parada de taxi.

Servicios ferroviarios

Larga Distancia
Muchos son los trenes de largo recorrido con parada en la estación. Principalmente trenes Alvia que permiten alcanzar Madrid, Barcelona, Asturias o Galicia. También existe una relación Madrid - Irún prestada mediante un servicio Intercity.

Media Distancia
El grueso del tráfico ferroviario con parada en la estación está formado por trenes de Media Distancia y Regionales que enlazan la ciudad con Madrid, Miranda de Ebro, Burgos, Navarra, Aragón y el resto del País Vasco, aunque las comunicaciones con Bilbao no son especialmente cómodas al no existir un enlace directo con la capital vizcaína, lo que implica un rodeo vía Miranda de Ebro.

Servicios de Media Distancia

Referencias

Enlaces externos

 Renfe Media Distancia Euskadi en la web de Renfe.
 Renfe Larga Distancia en la web de Renfe.

Vitoria
Transporte de Vitoria
Vitoria
Vitoria
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1862
Estaciones de ferrocarril inauguradas en 1934
Vitoria
Estaciones de ferrocarril del País Vasco inauguradas en el siglo XIX
Estaciones de ferrocarril del País Vasco inauguradas en el siglo XX

Estación de Vitoria


المنذر بن النعمان الثالث ابن المنذر الرابع بن المنذر بن امرئ القيس اللخمي، آخر المناذرة أصحاب الحيرة في الجاهلية. يلقب بالمغرور. وليها بعد (زاديه بن ماهان) الهمذاني الفارسيّ. ولم تطل مدته، قيل: حكم ثمانية أشهر. وقتل أيام فتح البحرين. وفي مقتله ثلاث روايات، الأولى: في (الخط) حين افتتحها العلاء بن الحضرميّ، والثانية: قتل مع مسيلمة، والثالثة: قتل في معركة جواثا بالبحرين. وعلى الرواية الأخيرة اقتصر ابن حبيب (في المحبر) وبموته انقرضت دولة اللخميين بالحيرة، ولا تزال آثارهم فيها شاخصة إلى اليوم.

معركة جُوَاثا
جُوَاثا بلدة في البحرين، كانت فيها ردَّة المنذر بن النعمان بن المنذر، حاصر المرتدون مسلمي جُوَاثا وضيَّقوا عليهم، انتصر العلاء بن الحضرمي فيها على المنذر.

المصادر

سنة الوفاة غير معروفة
سنة الولادة غير معروفة
مناذرة

المنذر بن النعمان بن المنذر


شارة البداية/ التتر البداية ما يكون في بداية أي فيلم أو مسلسل أو برنامج تلفزي أو برنامج إذاعي أو لعبة إلكترونية.

مدرج فقط
فيما يتعلق بالمسلسل، هو الآن ممارسة مقبولة لإدراج أعضاء فريق العمل النتظم لكل حلقة من الموسم، حتى لو لم يظهر في كل حلقة. من الأمثلة على ذلك مسلسل نيب/تك، في أي ظهور أي من الشخصيات المدرج نادر.

مراجع

تكنولوجيا الأفلام والفيديو
صناعة التلفزيون
مصطلحات تلفاز

شارة بداية


Itonoa, monotipski rod crvenih algi iz porodice Nemastomataceae. Jedina je vrsta I. marginifera, morska alga iz Atlantskog oceana (Maroko, Azori, Kanarski otoci, Irska, Španjolska).

Sinonimi
 Nemastoma marginiferum J.Agardh 1851
 Platoma marginiferum (J.Agardh) Batters 1902

Izvori

Nemastomatales

Itonoa