Ernest Charles Drury (January 22, 1878 – February 17, 1968) was a farmer, politician and writer who served as the eighth premier of Ontario, from 1919 to 1923 as the head of a United Farmers of Ontario–Labour coalition government.

Family
Drury was the grandson of Richard Drury, who arrived in Crown Hill, Ontario, from Kenilworth, Warwickshire, England, in 1819.

His father, Charles Alfred Drury, continued the family farm and was a forward-looking farmer, who used new techniques and technologies. In 1882, he was president of the Agricultural and Arts Association of Ontario. He also served as reeve of Oro Township, in Simcoe County, for 13 years and was elected to the Ontario Legislature as an Ontario Liberal Party member. He served from 1882 to 1890, the last two years as Ontario's first Minister of Agriculture.

Early career
Drury was an Opposition candidate in Simcoe North in the 1917 wartime election, which was held during the Conscription Crisis of 1917, but was defeated by the Government candidate.

Premier of Ontario

Drury was a co-founder of the UFO in 1913 but did not run in the 1919 election, which returned farmer candidates as the largest bloc in the provincial legislature. Not having a leader, the UFO Members of the Legislative Assembly (MLAs) asked Drury to lead them. The UFOs 49 MLAs joined with 11 Labour members to form a coalition government. It was the first of a wave of United Farmers governments that took power in several provinces and that founded the Progressive Party of Canada. Drury was the first premier of Ontario to have been born in the province after confederation.

Drury was elected to the Legislative Assembly in Halton in 1920, after John Featherstone Ford, the sitting UFO MLA, had stepped aside.

Achievements

The Drury government had a significant impact on the Province:

 It introduced allowances for widows and children, a minimum wage for women, a mandatory weekly day of rest, broadened workmen's compensation benefits improved the support mechanisms for parents and children born out of wedlock, and standardized adoption procedures.
 Ontario Hydro saw greater expansion in the field of rural electrification and in 1921, Hydro acquired the Toronto Electric Light Company, together with various railway interests, thus making it the largest electric power system in the world.
 The Province of Ontario Savings Office was created, effectively a provincially-owned bank that was designed to lend money to farmers at a lower rate.
 It began the first major reforestation program in North America, and initiated construction of the modern highway system.
 Drury also arranged for a grant to Frederick Banting and Charles Best, at that time relatively unknown researchers, as a result of their discovery of insulin.

Temperance controversies
The government was also a strict enforcer of temperance measures, amidst mixed publicity. The newly-elected Labour MLA George Grant Halcrow was immediately convicted of violating the Ontario Temperance Act, which prevented him from receiving an expected appointment to the Cabinet. He became House Leader for the Labour Party but found himself at odds with Attorney-General William Raney over temperance by admitting, "I was an out-and-out wet in the Legislature."

When police and liquor officials were authorized to search automobiles and private yachts for illegal liquor, The Toronto Telegram observed that the only means of transportation where citizens could be free from search were "balloons and submarines". Another Act was passed which effectively prevented any movement of liquor within the Province, but it was later held not to prohibit exports to the United States.

In 1920, Reverend J. O. L. Spracklin, a Provincial Temperance enforcer, shot and killed an illicit liquor trader. The pastor, a strongly zealous and articulate personality, was acquitted of manslaughter, but the resultant publicity, generally linked with a major professed aim of Drury's administration, served to call the aim of rigorous temperance enforcement into question in the minds of many Ontarians.

Ontario Hydro
Dougall Carmichael, appointed as Minister without Portfolio, was given the responsibility of being the government representative on the Hydro-Electric Power Commission of Ontario, and specifically with keeping its chairman Adam Beck in line. At one point in 1922, Carmichael announced to the Legislature that he was quitting his position as Commissioner because Hydro "was either inefficient or dishonest". He was forced to retract the allegation of dishonesty, and continued to be a Commissioner until the following year.

In 1920, responding to a campaign to have Hydro's rates made uniform, a Legislature committee headed by John G. Lethbridge proposed a levy of $2 per  on all electricity generated in the province in order to subsidize up to 80% of construction costs on rural transmission lines (whenever there was an average of three customers per mile of line). Beck rejected the idea of a levy, but put forward his own plan (which generated great controversy). An Act that favoured Beck's view, through subsidizing up to 50% of construction costs in the rural power zone, was passed in 1921, which effectively tightened Hydro's control over public distributors and denied payments to private electricity producers.

Hydro's plans for the promotion of interurban railways were significantly scaled back after the Sutherland Commission's report on the subject recommended it in 1921, and its affairs in general were the subject of the Gregory Commission appointed in 1922.

By battling with Beck and his plans for expansion of the province's hydro-electric system, Drury also alienated industrialists and many workers.

Forest policy
The Drury government investigated the administration of forest concessions granted under the previous Hearst administration, which had been directed by its minister Howard Ferguson, and passed an Act to provide for corrective measures with regard to permits that had been improperly issued.

A particular issue with Ferguson's previous actions was that he had sold timber limits to the Shevlin-Clarke Lumber Company (headed by fellow Conservative James Arthur Mathieu) for less than half the price they would have normally fetched, and the company later paid a fine of $1.5 million for breaching the Crown Timber Act. This transaction, as well as others, were criticized in a subsequent inquiry by the Latchford-Riddell Commission, which reported:

Despite the amount of evidence gathered about the improper administration of forest lands (including Ferguson's self-professed arrogance in the matter) and the recommendations given as to how it should be improved, the industry and Ferguson launched a vigorous attack against the United Farmers. Ferguson described the Commission as "claptrap political conspiracy", accused Drury and Raney of "political knavery", and the UFO as "intellectual and political freaks who were projected into prominence by accident and who grew out of garbage". This scuttled any attempts at reform and helped to contribute to their later downfall.

Other difficulties
Many labour leaders distrusted a government dominated by farmers, feeling that they could not understand the problems of urban workers. Drury's failure to establish fair wage provisions in government contracts and his commitment to free trade that threatened the livelihood of industrial workers alienated urban workers further.

The government was also harmed by the Ontario Bond Scandal that resulted in Provincial Treasurer Peter Smith being jailed.

The government was opposed by all the major newspapers in the province, with the exception of the Toronto Star, and, despite its attempt to broaden its base, was opposed by business.

Fall from power
The government under Drury tried to be a "people's government" rather than a "class government", but in so doing, alienated the base of its support, particularly farmers. In a series of erratic events, the UFO government clashed with the uncooperative UFO organization (led by James J. Morrison throughout Drury's term) which ultimately withdrew its support.

The Drury government collapsed after it introduced bills in the Legislature that would have brought in proportional representation and a preferential ballot and Drury called an early election. The government was defeated when it ran for re-election in the 1923 provincial election, in part, due to false claims that Drury had used $100 to purchase a new coal scuttle for his personal use. In fact, the device was an old scuttle which had been retrieved from storage and polished up. Drury never responded to the false claim, however, and it contributed to opposition claims of the government's extravagance.

Later life
Drury retired from politics but later ran as a federal candidate. Unlike many other members of the UFO, he never joined either the Liberal Party of Canada or the Co-operative Commonwealth Federation.

Drury was active with the Progressive Party of Canada following the demise of his provincial government. He ran as a Progressive candidate in Simcoe North in the 1925 Canadian federal election, 1926 and 1930 federal elections but was defeated by Conservative candidates by margins of 600, 200 and 800 votes respectively.

Local government
In 1934, he was appointed sheriff and registrar of Simcoe County, a position which he held until 1959. A portrait of Drury is still displayed prominently at the local courthouse in Barrie.

Writings
He wrote for magazines such as Maclean's and also wrote two local histories of Simcoe County. He did not write his memoirs until 1966.

In June 2019, the city of Barrie published a poem of Drury's entitled An Ode to Freedom in Canada along with interviews with his descendants on a website called Barrie Today.com.

Drury remained interested in political matters. During the debate on whether or not Canada should install American-operated nuclear-tipped Bomarc missiles in the 1960s, Drury wrote "the next government of Canada... should refuse to accept nuclear arms. The whole nuclear program of the United States is dangerous."

Recognition
In 2011, the Ontario Heritage Trust erected a marker at Drury's gravesite, as part of its Premiers' Gravesites Program.

There was a secondary school, E. C. Drury High School, which was closed and replaced by Craig Kielburger Secondary School in 2012. The provincial E. C. Drury School for the Deaf is still in operation in Milton, Ontario.

See also

 James J. Morrison#Collapse of Drury government
 William Raney#Close involvement with Ontario Temperance Act
 J. O. L. Spracklin#Prohibition controversies and events of 1920

References

Further reading

Biography

Bibliography

Other

External links

 E.C. Drury fonds, Archives of Ontario

1878 births
1968 deaths
Canadian farmers
Canadian political party founders
Leaders of the United Farmers of Ontario/Progressives
Members of the United Church of Canada
Politicians from Simcoe County
Premiers of Ontario
United Farmers of Ontario MLAs
Writers from Simcoe County

Ernest Charles Drury


Andaluzia Luca () este un fost deputat român, ales în 2016. Aleasă din postura de consilier local în municipiul Tulcea, mandatul Andaluziei Luca a fost validat și ea a depus jurământul, dar a demisionat după doar câteva zile, pentru a rămâne viceprimar (2016-2020) al municipiului Tulcea.

Andaluzia Luca este de profesie inginer minier, absolventă a Universității Tehnice Petroșani, Facultatea de Mine - Grupa de aprofundare Ingineria mediului, promoția 1996. Este printre puținele femei artificier din țară.

Note

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Nașteri în 1971
Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Partidului Social Democrat

Andaluzia Luca


Taşıma Katmanı Güvenliği (TLS) ve onun öncülü/selefi olan Güvenli Soket Katmanı (SSL), bilgisayar ağı üzerinden güvenli haberleşmeyi sağlamak için tasarlanmış kriptolama protokolleridir. X.509 sertifikalarını kullanırlar ve bundan dolayı karşı tarafla iletişime geçeceklerin kimlik doğrulaması asimetrik şifreleme ile yapılır ve bir simetrik anahtar üzerinde anlaşılır. Bu oturum anahtarı daha sonra taraflar arasındaki veri akışını şifrelemek için kullanılır. Bu, mesaj/veri gizliliğine ve mesaj kimlik doğrulama kodları için mesaj bütünlüğüne izin verir. Protokollerin birçok versiyonu ağ tarama, elektronik mail, İnternet üzerinden faks, anlık mesajlaşma ve İnternet üzerinden sesli iletişim gibi uygulamalarda yaygın olarak kullanılmaktadır. Bu durumda/içerikte/bağlamda en önemli özellik iletme gizliliğidir. Bundan dolayı kısa süreli oturum anahtarı, uzun süreli gizli simetrik anahtardan türetilememelidir.

X.509 sertifikalarının seçimi sonucunda, sertifika yöneticileri ve açık anahtar altyapısı, sertifika ve sahibi arasındaki ilişkinin doğrulanmasının yanı sıra oluşturulması, imzalanması ve sertifikaların geçerliliğinin yönetilmesi için gereklidir. Bu, güvenilirlik ağı yoluyla kimlik doğrulamasından daha faydalı olduğu halde, 2013'teki küresel izleme ifşası sertifika yöneticilerinin ortadaki adam saldırısına(man-in-the-middle attack) izin verdiğini bundan dolayı güvenlik bakımından zayıf bir nokta olduğunu bilinir hale getirdi.

İnternet protokol takımında, SSL ve TLS uygulama katmanında ağ bağlantıları verisini şifreler. OSI modelde eşdeğer olarak, TLS/SSL 5.katmanda (oturum katmanı) başlatılır ve 6.katmanda (sunum katmanı) çalıştırılır. Oturum katmanı asimetrik şifrelemenin kullanıldığı bir el sıkışma işlemine sahiptir. Buradaki amaç, oturum için bir paylaşılan anahtar ve şifreleme ayarlarını oluşturmaktır. Sunum katmanı ise simetrik şifreleme ve oturum anahtarını kullanarak haberleşmenin geri kalanını şifreler. Bu iki modelde TLS ve SSL, bölütleri şifreli verileri iletmekte olan taşıma katmanı adına çalışmaktadır.

TLS, İnternet Mühendisliği Görev Gücü (IETF) standartlar yolu protokolüdür. İlk olarak 1999 yılında tanımlanmıştır ve RFC 5246(Ağustos 2008) ve RFC 6176(Mart 2011)da güncellenmiştir. Önceki SSL spesifikasyonları (1994, 1995, 1996) esas alınarak Netscape İletişim tarafından geliştirilmiştir.

Netscape tarafından 1994 yılında geliştirilenSecure Sockets Layer (Güvenli Soket Katmanı) protokolü, internet üzerinden güvenli veri iletişimi sağlayan bir protokoldür. SSL 2.0 1995 yılında ve SSL'in günümüzde kullanılan versiyonu olan SSL 3.0 da 1996 yılında RFC 6101 koduyla piyasaya sürülmüştür.
Daha sonra IETF, SSL'in bir standart haline gelebilmesi için bir girişimde bulundu ve SSL 3.0'ı temel alan yeni bir protokol üzerinde çalışmaya başladı. IETF, Ocak 1999'da bu yeni protokolü TLS 1.0 (Transport Layer Security) adıyla ve RFC 2246 koduyla piyasaya sürdü. TLS 1.1 Nisan 2006'da RFC 4346 koduyla, TLS 1.2 Ağustos 2008'de RFC 5246, TLS 1.3 Ağustos 2018'de RFC 8446 koduyla yayınlanmıştır.

Yerini yavaş yavaş TLS 1.3'e bırakmış olsa da SSL 3.0 günümüzde tüm internet tarayıcıları tarafından desteklenmektedir.

İnternet tarayıcıların herhangi bir yerinde görülen asma kilit resmi, o siteye yapılan bağlantının SSL/TLS ile şifreli bir şekilde yapıldığını göstermektedir. Bazı tarayıcılarda bu asma kilit ikonuna tıklanarak SSL sertifikasının kimden alındığı, sitenin açık anahtar değeri, geçerlilik süresi, özet algoritması ve versiyon bilgisi gibi bilgiler görüntülenebilir.

SSL/TLS Çalışma Prensibi

SSL 3.0'ın çalışma prensibi açık anahtarlı şifrelemeye dayanmaktadır. SSL kısaca şu şekilde çalışmaktadır:
 Kullanıcı, internet sunucusundan güvenli bir bağlantı isteğinde bulunur,
 İnternet sunucusu, kullanıcıya sertifikasıyla birlikte açık anahtarını (public key) gönderir,
 Kullanıcının kullandığı internet tarayıcısı, sunucunun göndermiş olduğu bu sertifikanın güvenilir bir sertifika otoritesinden gelip gelmediğini ve sertifikanın geçerli olup olmadığını kontrol eder,
 Kullanıcının kullandığı internet tarayıcısı rastgele bir simetrik şifreleme anahtarı üretir. Daha sonra internet sunucusunun açık anahtarını (public key) kullanarak bu simetrik şifreleme anahtarını şifreler ve bağlanmaya çalıştığı internet sunucusuna gönderir,
 İnternet sunucusu, kendi açık anahtarıyla (public key) şifrelenmiş olan bu mesajı kendi özel anahtarıyla (private key) çözerek simetrik anahtarı elde eder,
 İnternet sunucusu bundan sonra kullanıcıya göndereceği verileri elde etmiş olduğu bu simetrik anahtarı kullanarak gönderir,
 Kullanıcı aynı simetrik anahtarla internet sunucusundan gelen verileri çözerek internet sayfasını güvenli bir şekilde görüntüler.

Protokoller TLS ile ya da TLS olmaksızın işlem gördüğünden beri, istemcinin sunucuya TLS bağlantısının kurulmasını isteyip istemediğini belirtmesi gerekmektedir. Bunu gerçekleştirmenin başlıca iki yolu vardır; ilk seçenek TLS bağlantıları için farklı bir port numarası kullanılmasıdır (örneğin HTTPS için 443. port). Diğer seçenekte ise normal bir port numarası kullanılır ve istemci TLS protokolün özelleştirilmiş mekanizmasını kullanarak (örneğin mail ya da haber protokolleri için STARTTLS) sunucunun bağlantıyı TLS protokolüne yönlendirmesi için istekte bulunur.

İstemci ve sunucu TLS protokolü kullanmayı kararlaştırdıktan sonra, el sıkışma süreci kullanarak kararlı bir bağlantı kurarlar. Bu el sıkışma esnasında, istemci ve sunucu bağlantının güvenliğini sağlamak için çeşitli parametreler kullanmayı kararlaştırır:

 İstemci kendi SSL sürüm numarasını, şifre ayarlarını, oturuma özgü veriyi, ve sunucunun istemciyle iletişime geçmek için ihtiyaç duyduğu diğer bilgileri sunucuya gönderir.
 Sunucu kendi SSL sürüm numarasını, şifre ayarlarını, oturuma özgü veriyi, ve istemcinin sunucuyla iletişime geçmek için ihtiyaç duyduğu diğer bilgileri istemciye gönderir. Sunucu aynı zamanda kendi sertifikasını da istemciye gönderir. Eğer istemci sunucunun kimlik doğrulama gerektiren bir kaynağına ulaşmak isterse, sunucu istemcinin sertifikasını talep eder.
 İstemci sunucunun gönderdiği bilgileri kullanarak sunucuyu doğrular. Eğer sunucu doğrulanmazsa, kullanıcı hata uyarısı alır, şifrelemenin ve doğrulamanın sağlanamadığı hakkında bilgilendirilir. Eğer sunucu doğrulama başarılı olursa, istemci bir sonraki adıma geçer.
 İstemci oturum için bir ikincil paylaşılan gizli veri (sunucu işbirliğiyle ve şifreleme algoritmasına göre değişen) oluşturur, bunu sunucunun açık anahtarını kullanarak şifreler (2. adımda sunucunun sertifikasını elde etmişti) ve bu şifrelenmiş ikincil paylaşılan gizli veriyi sunucuya gönderir.
 Eğer sunucu istemciden kimlik kanıtlaması isterse (el sıkışmada isteğe bağlı bir adımdır) istemci aynı zamanda yeni bir veri imzalar. Bu veri el sıkışma için eşsiz olmalı ve hem istemci hem de sunucu tarafından bilinmeli. Bu durumda, istemci imzalanmış veriyi, kendi sertifikasını, şifrelenmiş ikincil paylaşılan gizli verinin yanında sunucuya yollar.
 Eğer sunucu istemciden kimlik kanıtlamasını istediyse, sunucu istemciyi doğrulamayı dener. Eğer istemci doğrulanmazsa, oturum sonra erer. Eğer istemci başarıyla doğrulanırsa, sunucu kendi gizli anahtarını kullanarak ikincil paylaşılan gizli veriyi deşifreler, ve daha sonra bir dizi adımlar takip ederek esas paylaşılan gizli veriyi oluşturur (istemci de ikincil paylaşılan gizli veriden başlayarak aynı adımları izler).
 İstemci ve sunucu elde ettikleri esas paylaşılan gizli veriyi kullanarak oturum anahtarları oluşturur, ki bu anahtarlar simetrik olup SSL oturumu boyunca şifreleme ve deşifreleme bilgilerinin değişiminde ve verilerin bütünlüğünün kontrol edilmesinde kullanılır (bu da, SSL bağlantı süresi boyunca verinin gönderilme saati ile alınma saati arasında herhangi bir değişikliğin olup olmadığı saptanarak yapılır).
 İstemci sunucuya bundan sonra kendisinden gelecek mesajların oturum anahtarıyla şifreleneceği bilgisini içeren bir mesaj gönderir. Ardından istemci farklı bir (şifrelenmiş) mesaj göndererek el sıkışmanın kendisine ait kısmının bittiğini belirtir.
 Sunucu istemciye bundan sonra kendisinden gelecek mesajların oturum anahtarıyla şifreleneceği bilgisini içeren bir mesaj gönderir. Ardından sunucu farklı bir (şifrelenmiş) mesaj göndererek el sıkışmanın kendisine ait kısmının bittiğini belirtir.

SSL el sıkışması artık sonra ermiş ve oturum açılmıştır. İstemci ve sunucu birbirlerine gönderdikleri verileri şifrelemek, deşifrelemek ve bütünlüğünü tasdik etmek için oturum anahtarlarını kullanırlar.

Bu güvenli kanalın normal işleyiş durumudur. Herhangi bir zamanda içeriden veya dışarıdan bir uyarı alınırsa, taraflardan biri bağlantının yeniden kurulmasını talep edebilir ve böylece süreç kendisini tekrarlar.

Eğer yukarıdaki adımlardan birisi başarısız olursa, TLS el sıkışması başarısız olur ve bağlantı oluşturulamaz.

Tanımlama
TLS protokolü gizli dinlemeyi ve onaysız değişiklik yapmayı önleyerek, ağ üzerinden istemci-sunucu uygulamalarının haberleşmesine izin verir.

Protokoller TLS ile ya da TLS olmaksızın işlem gördüğünden beri, istemcinin sunucuya TLS bağlantısının kurulmasını isteyip istemediğini belirtmesi gerekmektedir. Bunu gerçekleştirmenin başlıca iki yolu vardır; ilk seçenek TLS bağlantıları için farklı bir port numarası kullanılmasıdır (örneğin HTTPS için 443. port). Diğer seçenekte ise normal bir port numarası kullanılır ve istemci TLS protokolün özelleştirilmiş mekanizmasını kullanarak (örneğin mail ya da haber protokolleri için STARTTLS) sunucunun bağlantıyı TLS protokolüne yönlendirmesi için istekte bulunur.

İstemci ve sunucu TLS protokolü kullanmayı kararlaştırdıktan sonra, el sıkışma süreci kullanarak kararlı bir bağlantı kurarlar. Bu el sıkışma esnasında, istemci ve sunucu bağlantının güvenliğini sağlamak için çeşitli parametreler kullanmayı kararlaştırır:
 İstemci etkin olan sunucudan güvenli bir bağlantı isteğinde bulunduğunda el sıkışma işlemi başlar. Desteklediği şifreleme takımını(şifreleme ve özet fonksiyonu) liste halinde sunucuya bildirir,
 Sunucu ise listeden şifreleme ve özet fonksiyonu bilgilerini alır ve istemcinin kararını destekler ve bildirir,
 Sunucu genellikle kimliğini bir sayısal sertifika ile gönderir. Sertifika, sunucunun ismini, güvenilir sertifika yöneticisini ve sunucunun açık şifreleme anahtarını içerir,
 İstemci, sunucunun göndermiş olduğu bu sertifikanın güvenilir bir sertifika otoritesinden gelip gelmediğini ve sertifikanın geçerli olup olmadığını kontrol eder,
 Güvenli bağlantıda kullanılacak oturum anahtarını üretmek amacıyla, istemci bir rastgele sayıyı sunucunun açık anahtarını (public key) kullanarak şifreler ve elde edilen şifrelenmiş mesajı sunucuya gönderir. Bu şifreli mesajı, sadece sunucu özel anahtarını(private key) kullanarak çözebilmektedir.
 İki tarafta rastgele sayıdan bir esas anahtar(master key) oluşturur ve daha sonra şifreleme ve şifre çözme için bir oturum anahtarı üzerinde anlaşırlar.
El sıkışması artık sonra ermiş ve güvenli bağlantı açılmıştır. İstemci ve sunucu birbirlerine gönderdikleri verileri şifrelemek, şifreli verileri çözmek ve bütünlüğünü tasdik etmek için oturum anahtarlarını kullanırlar.

Eğer yukarıdaki adımlardan birisi başarısız olursa, TLS el sıkışması başarısız olur ve bağlantı oluşturulamaz.

Tarihçesi ve Gelişimi

SSL 1.0, 2.0 ve 3.0
Özgün SSL protokolü Netscape tarafından geliştirilmiştir. Versiyon 1.0, ciddi güvenlik kusurlarından dolayı hiçbir zaman piyasaya sürülmemiştir. Versiyon 2.0 ise Şubat 1995'te piyasaya sürülmüştür. SSL 3.0, protokolün yeniden tasarımını temsil etmektedir. Paul Kocher ve Netscape mühendislerinden Phil Karlton ve Alan Freier tarafından 1996 yılında yayınlanmıştır. SSL protokolünün yeni versiyonlarında, SSL 3.0 temel alınmıştır. 1996 yılında IETF tarafından SSL 3.0 tasarısı yayınlanmıştır.

1995 ve 1998 yılları arasında Netscape İletişimde başmühendis olan Dr. Taher Elgamal, "SSL'in babası (father of SSL)" olarak tanınmıştır.

SSL'deki tüm blok şifrelemelerini etkileyen POODLE saldırısına açık olduğu için, SSL 3.0 versiyonunun 2014 yılından itibaren güvensiz olduğu anlaşılmıştır. SSL 3.0 tarafından blok olmayan şifreleme algoritmalarından yalnızca RC4 desteklenmektedir. Ancak muhtemel bir şekilde bu algoritmada kırılabilmektedir.

TLS 1.0
TLS 1.0, ilk olarak Ocak 1999'da RFC 2246'da tanımlanmıştır ve SSL 3.0 versiyonunun geliştirilmiş halidir.

TLS 1.1
TLS 1.1, Nisan 2006'da RFC 4346'da tanımlanmıştır. TLS 1.0 versiyonunun güncellenmiş halidir. Bu versiyonlar arasındaki önemli değişiklikler şu şekildedir:
 Şifreli blok zincirlemesi (CBC) saldırılarına karşı koruma eklenmiştir.
 Gizli tutulan başlangıç vektörü (IV) açık bir şekilde tutulur.
 Padding hatalarını düzeltmede değişiklikler olmuştur.

TLS 1.2
TLS 1.2, Ağustos 2008'de RFC 5246'da tanımlanmıştır. TLS 1.1 spesifikasyonları esas alınmıştır. Başlıca farklılıklar şu şekildedir:
 Sözde rastgele fonksiyonundaki MD5-SHA1 kombinasyonu SHA-256 ile değiştirilmiştir.
 Tamamlanmış mesaj özetindeki MD5-SHA1 kombinasyonu SHA-256 ile değiştirilmiştir. Bununla birlikte tamamlanmış mesaj uzunluğu hala 96 bit olarak kesilmiştir.
 Dijital olarak imzalanmış elemanda MD5-SHA1 kombinasyonu el sıkışması boyunca SHA1 ile değiştirilmiştir.
 İstemci ve sunucu hangi özet ve imzalama algoritmasını kullanacağına karar verebilmektedir.
 TLS uzantılarının tanımları ve Gelişmiş Şifreleme Standardının(AES) şifreleme parçaları eklenmiştir.
Tüm TLS versiyonları, Mart 2011'de RFC 6176'da düzeltilmiştir. SSL ile geçmişe yönelik uyumluluk özelliği kaldırılmıştır. Öyle ki, TLS oturumları hiçbir zaman SSL 2.0 versiyon kullanımını kabul etmeyecektir.

TLS 1.3
TLS 1.3, Ağustos 2018'de RFC 8446'da tanımlanmıştır. Önceki TLS 1.1 ve TLS 1.2 spesifikasyonları esas alınmıştır. TLS 1.2'den başlıca farkları şu şekildedir:
 Cipher suite'lerden anahtar anlaşması ve kimlik doğrulama algoritmaları ayrılmıştır.
 Zayıf ve daha az kullanılan eliptik eğrilere olan destek kaldırılmıştır.
 MD5 ve SHA-224 kriptografik hash fonksiyonlarına olan destek kaldırılmıştır.
 Önceki yapılandırma kullanılmış olsa bile dijital imzalar gerekli kılınmıştır.
 1-RTT el sıkışması desteği ve 0-RTT için ilk destek.
 Birçok güvenli olmayan ve eskimiş özelliklere olan destek kaldırılmıştır. Bunlar; sıkıştırma, anlaşma tekrarı, AEAD olmayan şifrelemeler, PFS olmayan anahtar değişimi (statik RSA ve statik DH anahtar değişimi), özel DHE grupları, karşılama mesajındaki UNIX zamanı.
 Oturum hash'i kullanımı entegre edilmiştir.
 Geriye dönük uyumluluk için SSL veya RC4 anlaşmasının engellenmesi.
 Geriye dönük uyumluluk için katman versiyon numarası kaydının kullanımdan kaldırılması ve numaranın dondurulması.
 Bazı yeni dijital imza algoritmaları eklendi.

Açık anahtar sertifikaları

Açık anahtar sertifikası, açık anahtar sahipliğini onaylar ve bu, diğerlerinin onaylanmış açık anahtara karşılık gelen özel anahtar ile yapılan imzalara veya bildirimlere güvenmesini sağlamaktadır.

Sertifika otoriteleri

Güven ilişkisinin bu modelinde, sertifika otoritesi güvenilir üçüncü şahıstır (Trusted Third Party). Sertifika sahipleri ve sertifika kullanıcıları tarafından güvenilir.

Algoritma

Anahtar değişimi ve anahtar anlaşması
İstemci ve sunucu TLS tarafından korunan bilgilerin değişimine başlamadan önce, verileri şifreleme için kullanılacak şifreleme algoritması ve şifreleme anahtarı üzerinde anlaşmaları gerekmektedir. Anahtar değişimi için kullanılan metotlar şu şekildedir: açık ve gizli anahtarlar RSA(TLS el sıkışma protokolünde TLS_RSA olarak  ifade edilir), Diffie-Hellman(TLS_DH), ephemeral Diffie-Hellman(TLS_DHE), Eliptik Eğri Diffie-Hellman(Elliptic Curve Diffie-Hellman / TLS_ECDH), ephemeral Elliptic Curve Diffie-Hellman(TLS_ECDHE), isimsiz Diffie-Hellman(anonymous Diffie-Hellman / TLS_DH_anon), önceden paylaştırılan anahtar (TLS_PSK) ve Secure Remote Password(TLS_SRP) ile oluşturulur.

TLS_DH_anon ve TLS_ECDH_anon anahtar değişim metotları sunucu veya kullanıcının kimliğini doğrulamaz. Aynı zamanda, ortadaki adam (MitM) saldırısına açık olduğu için nadiren kullanılmaktadır. Sadece TLS_DHE ve TLS_ECDHE iletme gizliliği sağlar.

Açık anahtar sertifikaları değişim boyunca kullanılır ve aynı zamanda değişim boyunca kullanılan açık ve gizli anahtarların boyutuna göre çeşitlilik gösterir. Bundan dolayı güvenliğin dayanıklılığı sağlanmış olur. Temmuz 2013 yılında, Google artık 1024 bitlik açık anahtarları kullanmak yerine 2048 bit anahtarlara geçerek kullanıcılarına sunduğu TLS şifreleme güvenliğini artırdığını duyurmuştur.

Şifreleme

Notlar

Veri bütünlüğü
Veri bütünlüğü için mesaj kimlik doğrulama kodu kullanılır. Blok şifrelemenin CBC modu ve dizi şifreleme için HMAC kullanılır. GCM ve CCM mod gibi doğrulanmış şifreleme için AEAD kullanılır.

Uygulamalar
Uygulamalarının dizayn aşamasında, TLS genelde herhangi bir taşıma katmanın - örneğin TCP,UDP- üzerinde geliştirilirken uygulamanın belirli protokollerini -örneğin HTTP,FTP,NNTP ve XMPP-  enkapsüle eder. Tarihsel açıdan, TLS öncelikli olarak güvenilir taşıma protokolleri -örneğin TCP- tercih edilirdi. Buna rağmen datagram tabanlı taşıma protokolleri kullanılarak da geliştirilmiştir -örneğin UDP ve Datagram Congestion Control Protocol (DCCP)-. Bu uygulama sonradan Datagram Transport Layer Security (DTLS) adı altında standartlandırılmıştır.

Web Siteleri
TLS'in öne çıkan kullanımı, internette web sayfası ve tarayıcı arasında oluşturulan trafiği HTTP formundan HTTPS formuna sokarak güvence altına almasıdır. Kayda değer uygulamaları e-ticaret ve varlık yönetimidir.

Web Tarayıcıları
Şubat 2015 itibarıyla, başlıca web tarayıcılarının son versiyonları TLS 1.0, 1.1 ve 1.2 desteklemekte ve bunları varsayılan olarak aktif olarak sunmaktadır. Buna rağmen, bazı tarayıcıların eski versiyonlarında bu konuda problemlerle karşılaşılmaktadır.
 · TLS 1.1 ve 1.2 desteklenmesine rağmen varsayılan olarak Internet Explorer (8–10 for Windows 7 / Server 2008 R2, 10 for Windows 8 / Server 2012, IE Mobile 10 for Windows Phone 8) versiyonlarında devre dışı olarak bulunmaktadır.
 ·  TLS 1.1 ve 1.2 desteklenmesine rağmen varsayılan olarak Internet Explorer (6-8 for Windows Server 2003, 7–9 for Windows Vista / Server 2008), Safari 6 for Mac OS X 10.8 versiyonlarında devre dışı olarak bulunmaktadır.

Kütüphaneler
En çok kullanılan açık kaynak SSL and TLS programlama kütüphanleri:
 Botan, a BSD lisanslı C++ tabanlı kriptografik kütüphane.
 cryptlib: Portatif açık kaynak kriptografi kütüphanesi (TLS/SSL uygulaması içerir)
 Delphi programcıları, OpenSSL den yararlanılarak oluşturulan Indy kütüphanesini kullanabilir
 GnuTLS: Kullanıma açık olan uygulama (LGPL lisanslı)
 Java Secure Socket Extension: Java 7'den itibaren Java Runtime Environment, TLS 1.1 and 1.2 desteklemesine rağmen kullanıcı için devre dışı olarak bulunmasına karşın sunucu tarafında aktif olarak bulunmaktadır. Java 8'den itibaren hem kullanıcı hem de sunucu için varsayılan olarak aktif bulunmaktadır.
 LibreSSL: OpenBSD tasarısının yaptığı OpenSSL çatallaması
 MatrixSSL: Duble lisanslanmış uygulama
 mbed TLS (önceden PolarSSL): Gömülü sistemlerde kullanabilmesi için oluşturulmuş küçük bir SSL kütüphanesi
 Network Security Services: FIPS 140 tarafından onaylanmış açık kaynak kütüphanesi
 OpenSSL: Kullanımı serbest olan bir uygulama (bazı eklemeli BSD lisanslı)
 SChannel: Microsoft Windows sistemlerin SSL ve TLS paketini oluşturan uygulama
 Secure Transport: OS X ve iOS sistemlerin SSL ve TLS paketini oluşturan uygulama
 wolfSSL (önceden CyaSSL): Özellikle hıza ve büyüklüğe önem vermiş gömülü SSL/TLS kütüphanesi

Diğer kullanımları
Elektronik posta gönderme protokolünde (Simple Mail Transfer Protocol) de TLS aracılıyla korunma sağlanabilir. Bu uygulamalar, dijital sertifika kullanarak son noktaların birbirlerini doğrulaması sağlanmaktadır.

Ayrıca TLS kullanılarak bütün ağ, tünellenerek VPN oluşturulabilinir -örneğin OpenVPN ve OpenConnect. Birçok satıcı artık TLS'in şifreleme ve kimlik doğrulama özelliklerinden yararlanmaktadır. Bunun yanı sıra 90ların sonundan itibaren web tarayıcıları dışında da kullanıcı bazlı kullanıcı/sunucu uygulamalarında azımsanmayacak derece gelişme göstermiştir. Geleneksel IPsec VPN teknolojisiyle kıyaslandığında, TLS'in özünden gelen, güvenlik duvarlarına ve NAT teknolojisine faydaları bulunmaktadır, özellikle de geniş uzaktan kontrol gerektiren ağ hizmetlerini daha kolay haline getirmektedir.

Bunların dışında TLS, Session Initiation Protocol (SIP)(Oturum Başlatma Protokolü) uygulamasında korunma açısından standart bir metodudur. Ayrıca TLS, VoIP ve diğer SIP tabanlı uygulamalar ile birlikte SIP sinyalizasyonunda kimlik doğrulama ve şifreleme sağlamak için kullanılabilir.

Güvenlik

SSL 2.0
SSL 2.0 birçok açıdan kusurlu bulunmaktadır:
 Özdeş şifreleme anahtarları mesaj kimlik doğrulama ve şifreleme için kullanılmaktadır.
 SSL 2.0 uzunluk uzatma saldırılarına karşı savunmasız hale getirebilecek, gizli önek ile MD5 hash fonksiyonu kullanan bir zayıf MAC yapıya sahiptir.
 SSL 2.0'da el sıkışma sırasında herhangi bir güvenlik uygulanmamaktadır, diğer bir deyişle ortadaki adam saldırıları tespit edilememektedir.
 SSL 2.0 veri sonunu belirtmek için TCP bağlantısı sonunu kullanır. Bu yüzden iletişim esnasında kesme saldırıları mümkün olmaktadır.
 SSL 2.0, tek bir hizmet ve web sunucuların tek bir sertifikaları olduğunu varsayarak aslında sanal barındırma(virtual hosting) standart özelliği ile çalışan web sunucuları ile ters düşmektedir. Bu da çoğu web sitelerini, SSL kullanma konusunda engelli konumunda bırakır.

SSL 3.0
SSL 2.0 protokolüne SHA-1 tabanlı şifreler ve sertifika doğrulaması desteği eklenerek oluşturulmuştur.

SSL 3.0 şifre suitlerinde, zayıf anahtar üretme süreci bulunmaktadır; master anahtarın yarısı tamamen MD5 hash fonksiyonuna bağlı olarak üretilmektedir. Diğer tarafta ise TLS 1.0 protokolünde master anahtar hem MD5 hem de SHA-1 algoritmalarıyla üretilmektedir. Bu üretim süreci şimdilik zayıf olarak görülmemektedir.

Ekim 2014'te, SSL 3.0 tasarımında kritik bir açıklık rapor edilmiştir. Bu açıklık, CBC işleminde padding saldırılarına karşı savunmasız olmasından kaynaklanmaktadır(POODLE saldırısı).

TLS
TLS'de çeşitli güvenlik önlemleri bulunmaktadır:
 Zayıf şifre protokolüne sahip önceki versiyonuna düşürülmesine karşı koruma (downgrade of the protocol)
 Ardışık olarak oluşturan paketleri sıra numaralarıyla etiketleyip bu numaraları da mesaj doğrulama kodlarında (MAC) kullanmaktadır.
 Bağlantı sonlandırma işleminde iki tarafta karşılıklı olarak ("Finished") mesajının hashini yollayarak dışarıdan bağlantı sonlandırma saldırılarına karşı önlem alınmıştır.
 Sözde rastgelelik fonksiyonunda, gelen vereyi ikiye ayırarak bunları farklı hash fonksiyonlarıyla (MD5 vs SHA-1) hashlerini oluşturduktan sonra bu iki veriyi XORlayarak mesaj doğrulamak kodunu oluşturmaktadır.

Üçlü DES CBC'den kaçınma
Bazı uzmanlar, Triple-DES CBC kullanılmasından kaçınılmasını tavsiye etmektedir. Son desteklenen şifreleme algoritmaları, birçok program Windows XP'nin SSL/TLS kütüphanelerini kullandıkları için, bu kütüphanelere uygun olarak geliştirilmektedir.

Ortadaki adam(MitM) saldırısı ile ilişkisi
Ana makale için: Aradaki adam saldırısı

İğnelenmiş Dijital Sertifika
Aradaki adam saldırısını engelleme yöntemlerinden biri, dijital sertifikayı iğnelemektir. Bu yöntem iki türlü gerçekleştirilmektedir. Bunlardan ilki, ilk bağlantı esnasında web sitesinden alınan sertifikayı o sitenin gerçek sertifikası olarak kabul edip bundan sonraki bağlantılar sırasında web sitesinden alınan ilk alınan sertifikayla kıyaslayarak devam etme yöntemidir. Diğer yöntem ise Google firması, Chrome'da *.google.com domainleri için kullandığı sertifikayı gömülü olarak bulundurmaktadır. Bu sayede herhangi birisi google.com adresi için aradaki adam saldırısı gerçekleştirmeye çalıştığında, Chrome bunu otomatik olarak kendisinde gömülü olarak bulunan sertifikayla kıyaslayarak hata vermektedir.

DNSChain
DNSChain'deki güvenlik, "blok zincirleri" açık anahtarlarının dağıtımına dayanmaktadır. Belirli bir DNSChain sunucusuna güvenli bir kanal açıldıktıktan sonra diğer tüm açık anahtarlar bu kanal üzerinden iletilmektedir.

Daha fazla bilgi

 Creating VPNs with IPsec and SSL/TLS  Linux Journal article by Rami Rosen

Dış bağlantılar
 OpenSSL Project
 SSL Net
 RFC 5246 - The Transport Layer Security (TLS) Protocol Version 1.2
 IETF (Internet Engineering Task Force) TLS Workgroup
 OWASP: Transport Layer Protection Cheat Sheet
 A talk on SSL/TLS that tries to explain things in terms that people might understand.
 SSL: Foundation for Web Security
 TLS Renegotiation Vulnerability – IETF Tools
 Trustworthy Internet Movement – SSL Pulse – Survey of TLS/SSL implementation of the most popular web sites
 How to Generate CSR for SSL

Kaynakça

Transport Layer Security


Konaklı, Alanya - Antalya ili Alanya ilçesine bağlı belediyesi
 Konaklı, Ardanuç - Artvin ili Ardanuç ilçesine bağlı köy
 Konaklı, Arhavi - Artvin ili Arhavi ilçesine bağlı köy
 Konaklı, Bozdoğan - Aydın ili Bozdoğan ilçesine bağlı mahalle
 Konaklı, Kozluk - Batman ili Kozluk ilçesine bağlı köy
 Konaklı, Nilüfer - Bursa ili Nilüfer ilçesine bağlı mahalle
 Konaklı, Çorum - Çorum ili merkez ilçesine bağlı beldesi
 Konaklı, Çermik - Diyarbakır ili Çermik ilçesine bağlı mahalle
 Konaklı, Düzce - Düzce ili merkez ilçesine bağlı köy
 Konaklı, Palandöken - Erzurum ili Palandöken ilçesine bağlı mahalle
 Konaklı, Alucra - Giresun ili Alucra ilçesine bağlı köy
 Konaklı, Dörtyol - Hatay ili Dörtyol ilçesine bağlı mahalle
 Konaklı, Çatalzeytin - Kastamonu ili Çatalzeytin ilçesine bağlı köy
 Konaklı, Artuklu - Mardin ili Artuklu ilçesine bağlı mahalle
 Konaklı, Niğde - Niğde ili merkez ilçesine bağlı köy
 Konaklı, Kumru - Ordu ili Kumru ilçesine bağlı mahalle

Konaklı


Gloria Cheng est une pianiste américaine.

Biographie
Gloria Cheng a remporté un Grammy Award en 2008 pour sa Piano Music d'Esa-Pekka Salonen, Steven Stucky et Witold Lutosławski, ainsi qu'une nomination pour The Edge of Light : Messiaen/Saariaho. Son film, Montage: Great Film Composers and the Piano (2016), documentant l'enregistrement du CD éponyme (Harmonia Mundi USA) d'œuvres composées pour elle par Bruce Broughton, Don Davis, Alexandre Desplat, Michael Giacchino, Randy Newman et John Williams, diffusé sur PBS SoCal. Elle a aussi reçu le Los Angeles Area Emmy 2018 pour la programmation indépendante.

Elle fait partie du corps professoral de l'UCLA. Elle a été chargée de cours Regents en 2012 à l'Université de Californie à Berkeley.

Éducation
Gloria Cheng est titulaire d'un BA en économie de l'Université Stanford et de diplômes d'études supérieures en musique de l'Université de Californie à Los Angeles (UCLA) et de l'Université de Californie du Sud (USC). Elle a également étudié le piano à Paris et à Barcelone, ses principaux professeurs étaient Isabelle Sant'Ambrogio, Aube Tzerko et John Perry.

Carrière
Gloria Cheng est largement reconnue comme une interprète éloquente de la musique contemporaine. Le Washington Post l'a qualifiée de . Elle a joué au Ojai Festival, au Chicago Humanities Festival, au William Kapell Festival, au Mendocino Music Festival et au Tanglewood Festival of Contemporary Music. Elle a commandé, créé et été la dédicataire d'innombrables œuvres d'une liste internationale de compositeurs. Cheng a été soliste avec le Los Angeles Philharmonic sous Zubin Mehta et Pierre Boulez, et sur sa série Green Umbrella sous Esa-Pekka Salonen et Oliver Knussen.

Récompenses et distinctions

Notes et références

Liens externes

Pianiste américaine
Date de naissance non renseignée (XXe siècle)
Lieu de naissance inconnu
Étudiant de l'université de Californie du Sud
Étudiant de l'université de Californie à Los Angeles
Étudiant de l'université Stanford
Pianiste classique américaine

Gloria Cheng


Luisenthal ist ein Ortsteil der Stadt Völklingen im Regionalverband Saarbrücken.

Geographie
Luisenthal liegt im Saartal östlich von Völklingen an der B 51 zwischen der Innenstadt und der Landeshauptstadt Saarbrücken. Durch den Ort verläuft auch die Bahnstrecke Saarbrücken–Trier, an der der Bahnhof Luisenthal (Saar) gelegen ist. Bis heute ist der Ortsteil geprägt vom Bergbau und seinen Hinterlassenschaften wie etwa Industriebrachen und Halden.

Geschichte
Im Jahr 1606 ließ Peter Ernst Freiherr von Kriechingen-Püttlingen am Oberlauf des Frammersbaches einen Hof anlegen, den er nach sich selbst "Ernstthal" nannte. Das Hofgut ging im Dreißigjährigen Krieg unter.

Neu gegründet wurde es erst wieder im Jahre 1717, als die Witwe des Grafen Friedrich-Ulrich von Ostfriesland und Kriechingen, Marie Charlotte von Ostfriesland, den Hof mit Genehmigung des französischen Königs Ludwig XV. für ihre Tochter wieder aufbaute. Dabei wurde der neu erbaute Hof nach dem damals siebenjährigen Mädchen Christine Louise von Ostfriesland "Louisenthal" genannt. Christine Louise heiratete im Alter von 16 Jahren am 14. August 1726 den Grafen Johann Ludwig Adolf von Wied-Runkel. Das Paar wohnte nach der Hochzeit in der Residenz des Grafen in Diersdorf bei Selters im Westerwald. Christine Louise brachte in die Ehe die Grafschaft Kriechingen mit der Reichsherrschaft Saarwellingen und den Herrschaften Püttlingen und Rollingen ein. Im Jahr 1732 gebar Christine Louise einen Sohn, ihr viertes Kind, nach dessen Geburt sie 10 Tage später am 12. Mai 1732 im Kindbett starb. Das Kind wurde zum Gedächtnis des Namens seiner Mutter auf den Namen Christian Ludwig (* 2. Mai 1732; † 31. Oktober 1791) getauft. Christine Louises Ehemann Johann Ludwig Adolf verlegte im Jahr 1760 seinen Regierungssitz nach Runkel an der Lahn und verstarb dort nach mehreren Schlaganfällen im Jahr 1762.

Zwei Jahre später, im Jahr 1764, kaufte ein Grenadierhauptmann aus Saarlouis namens Jean Baptist François de Lasalle das Hofgut für 170.000 Livres. Daraufhin nannte er sich fortan de Lasalle de Louisenthal. Die Familie de Lasalle war im Zusammenhang mit dem Bau der Festungsstadt Saarlouis aus dem französischen Languedoc nach Lothringen gekommen.

Um diese Zeit war der Name des Hofgutes Louisental auch auf das nahegelegene kleine Dorf Rockenhausen übergegangen. So kann man in einem Landtauschvertrag aus dem Jahr 1766 zwischen dem Saarbrücker Fürsten Wilhelm-Heinrich und dem französischen König Ludwig XV. lesen, dass der französische Herrscher seine Ansprüche auf das kleine Dorf Louisenthal, vormals Rockenhausen genannt, aufgab. Im Jahr 1800 zählte Louisenthal 5 Häuser mit sieben Haushaltungen. Im Jahr 1815/18 wird Rockenhausen auf der Tranchot-Karte nun als  "Rockershausen oder Louisenthal" benannt. Eine Statistik aus dem Jahr 1828 benennt den Ort ebenfalls mit zwei Ortsnamen und zählt zehn Feuerstellen mit 41 Einwohnern.

Um diese Zeit gründete Louis Vopelius in der Nähe am Lumpenberg eine Glashütte, die sogenannte "Louisenthaler Hütte". Bis dahin hatte sich alles dörfliche und gutshöfische Leben westlich des Frammersbaches abgespielt, einen Gebiet, das auf Püttlinger Bahn lag. Im Jahr 1857 hingegen wurde der Betrieb der Glashütte größtenteils auf die andere Seite des Frammersbaches ins damalige Obervölklingen verlegt. Damit wanderte der Name der "Louisenthaler Hütte" auf das westliche Ufer des Frammersbaches und Obervölklingen nahm den Namen Louisental an. Bereits für das Jahr 1859 ist dies belegt. Rockernhausen/Rockershausen nahm seinen alten Namen wieder an und Louisenthal sowie Obervölklingen wurden im Sprachgebrauch zwar noch nebeneinander benutzt, aber amtlich heißt der Völklinger Stadtteil heute Luisenthal.

In der Mitte des 18. Jahrhunderts wurden mehrere Stollen angehauen. Durch das Wachstum der neuen Bergwerke siedelten sich viele Bergarbeiter im Stadtteil an. 1857 entstand außerdem eine Glashütte nahe dem ein Jahr später eröffneten Bahnhof, die allerdings 1872 den Betrieb wieder einstellte. 1899 entstand dann die Grube Luisenthal. Schacht Richard I wurde in der Nähe des Bahnhofs abgeteuft. In den folgenden Jahrzehnten wuchs die Bevölkerung durch den Bergbau stark an.

Während des Völkerbund-Mandats über das Saargebiet (1920–1935) bestand in Luisenthal eine Domanialschule.

1957 erhielt der Ort dann den alten Namen "Luisenthal" offiziell wieder zurück. 1961 zählte der Ortsteil 3116 Einwohner. Am 7. Februar 1962 macht Luisenthal  wegen eines schweren Grubenunglücks bundesweit Schlagzeilen. Bei einer Schlagwetterexplosion und mehreren Kohlenstaubexplosionen in der Grube Luisenthal starben 299 Bergleute.

1974 sollte Luisenthal im Zuge der Gebiets- und Verwaltungsreform im Saarland an Saarbrücken angegliedert werden, eine Befragung der Bevölkerung ergab jedoch mit 98,6 % eine überwältigende Mehrheit für den Verbleib bei Völklingen.

1995 wurde die Kohleförderung in Luisenthal eingestellt, 2006 dann die Zeche stillgelegt. Seither nimmt die Wohnbevölkerung stetig ab. 2011 lebten noch 1693 Menschen im Stadtteil.

Wirtschaft
Heute ist die Schweißdraht Luisenthal GmbH, die der Saarstahl-Gruppe zugehörig ist, einer der größten Arbeitgeber im Stadtteil.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Regionalverband Saarbrücken
Geographie (Völklingen)
Ort an der Saar

Luisenthal (Völklingen)


Karl August (17 septembrie 1685, Weilburg – 9 noiembrie 1753) a fost Prinț de Nassau-Weilburg din 1719 până în 1753.

El a fost al doilea fiu al contelui Johann Ernst de Nassau-Weilburg și a Mariei Polixena de Leiningen-Dagsburg-Hartenburg. În tinerețe a lucrat ca diplomat pentru Saxonia; pentru un timp a fost ambasador saxon la Paris. Și-a succedat tatăl ca Prinț la 27 februarie 1719.

În 1733 și 1734, el a comandat trupele imperiale ca general imperial de cavalerie.

Karl August a murit în 1753 și a fost înmormântat la capela din Weilburg. A fost succedat de fiul său, Karl Christian.

Descendenți
Karl August s-a căsătorit la 17 august 1723 la Wiesbaden cu Prințesa Augusta Frederika Wilhelmina de Nassau-Idstein (1699–1750), fiica contelui Georg August de Nassau-Idstein. Cuplul a avut următorii copii:

 Henrietta Maria Dorothea (1724-1724)
 Henrietta Augusta Frederica (1726–1757)
 Christiana Louise (1727-1727)
 Polixena Louise Wilhelmina (1728–1732)
 Christiana Louise Charlotte (1730–1732)
 Louise Polixena (27 ianuarie 1733 - 27 septembrie 1764); s-a căsătorit cu Prințul Simon August de Lippe-Detmold
 Karls Christian (1735–1788); s-a căsătorit prima dată în 1760 cu Prințesa Wilhelmine Carolina de Orania-Nassau fiica lui Willem al IV-lea, Prinț de Orania (1743-1787). A doua oară s-a căsătorit în 1788 cu Barbara Giessen de Kirchheim.

Nașteri în 1686
Decese în 1753
Casa de Nassau-Weilburg
Prinți germani
Oameni din Weilburg

Karl August, Prinț de Nassau-Weilburg


An Hemerocallis forrestii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Ludwig Diels. An Hemerocallis forrestii in nahilalakip ha genus nga Hemerocallis, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Hemerocallis

Hemerocallis forrestii


Viničky este o comună slovacă, aflată în districtul Trebišov din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 505 locuitori.

Istoric
Localitatea Viničky este atestată documentar din 1029.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Viničky


Listă de filme australiene din anii 2000 se poate referi la:

 Listă de filme australiene din 2000
 Listă de filme australiene din 2001
 Listă de filme australiene din 2002
 Listă de filme australiene din 2003
 Listă de filme australiene din 2004
 Listă de filme australiene din 2005
 Listă de filme australiene din 2006
 Listă de filme australiene din 2007
 Listă de filme australiene din 2008
  Listă de filme australiene din 2009

Filme din anii 2000
Filme australiene
Australia
Liste de filme australiene


Kerckerinck zur Borg ist der Familienname folgender Personen:

 Clemens August von Kerckerinck zur Borg (1720–1755), Domherr in Münster und kurkölnischer Kämmerer
 Engelbert von Kerckerinck zur Borg (1872–1933), deutscher Rittergutsbesitzer, Verbandsfunktionär und Politiker (Zentrum), MdR
 Jobst Stephan von Kerckerinck zur Borg (1679–1735), Kurkölnischer Hofmarschall und Geheimrat
 Kaspar Nikolaus von Kerckerinck zur Borg (1713–1746), Domherr in Münster
 Maximilian von Kerckerinck zur Borg (1829–1905), deutscher Verwaltungsjurist und Politiker, MdL Westfalen

Kerckerinck zur Borg


Al mundo-niño, le canto es el octavo álbum de estudio del cantautor chileno Ángel Parra, lanzado originalmente en 1968 por el sello Arena.

Lista de canciones

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial

Álbumes de Chile de 1968
Álbumes de Ángel Parra
Álbumes de Arena
Álbumes en español

Al mundo-niño, le canto


El mosquero piquinegro o atrapamoscas piconegro (Aphanotriccus audax), también denominado atrapamoscas piquinegro (en Colombia) o mosquero de pico negro, es una especie de ave paseriforme de la familia Tyrannidae, una de las dos pertenecientes al género Aphanotriccus. Es nativo del extremo oriental de América Central y noroeste de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se distribuye desde el este de Panamá (provincia de Panamá y Darién) hacia el sur localmente hasta el noroeste y  norte de Colombia (norte de Chocó y medio valle del Magdalena hacia el norte hasta la pendiente sureña de la Sierra Nevada de Santa Marta.

Esta especie es considerada poco común en sus hábitats naturales: el sotobosque de bosques húmedos, cerca de arroyos y zonas pantanosas, en tierras bajas y colinas, entre los 100 y 600 m de altitud.

Estado de conservación
El mosquero piquinegro ha sido calificado como casi amenazado por la Unión Internacional para la Conservación de la Naturaleza (IUCN) debido a la sospecha de que su población, todavía no cuantificada, se encuentre en decadencia moderadamente rápida como resultado de la severa deforestación en su área de distribución. Por causa de las serias y continuas amenazas afectando la especie se precisan investigaciones urgentes sobre la su ecología y estado de conservación, lo que puede llevar a ser calificada en peor situación en el futuro.

Descripción
Mide 13,5 cm de longitud. El plumaje es verde oliva brillante en las partes superiores, con corona grisácea, línea supraloreal y delgado anillo ocular blancos; alas fuscas con dos barras color crema; garganta blancuzca; lados del pecho oliváceos y vientre amarillo.

Alimentación
Se alimenta de insectos, especialmente de escarabajos y hormigas, que acostumbra cazar en vuelo, tomándolos de la parte inferior de las hojas.

Sistemática

Descripción original
La especie A. audax fue descrita por primera vez por el naturalista estadounidense Edward William Nelson en 1912 bajo el nombre científico Praedo audax; la localidad tipo es: «Cana, 600 m, este de Panamá».

Etimología
El nombre genérico masculino «Aphanotriccus» se compone de las palabras del griego «aphanēs» que significa 'oculto, obscuro', y «τρικκος trikkos»: pequeño pájaro no identificado; en ornitología, triccus significa «atrapamoscas tirano»; y el nombre de la especie «audax», en latín significa 'audaz', 'atrevido', 'arrojado'.

Taxonomía
Es monotípica.

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Aphanotriccus audax en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Aphanotriccus audax en xeno-canto.

audax
Aves de América del Sur
Aves de América Central
Animales descritos en 1912
Taxones descritos por Edward William Nelson

Aphanotriccus audax


was a town located in Aida District, Okayama Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 7,577 and a density of 69.49 persons per km². The total area was 109.03 km².

On March 31, 2005, Sakutō, along with the towns of Mimasaka (former), Aida and Ōhara, the village of Higashiawakura (all from Aida District), and the town of Katsuta (from Katsuta District), was merged to create the city of Mimasaka.

Geography

Adjoining municipalities
Okayama Prefecture
Mimasaka (town)
Ōhara
Aida
Katsuta
Bizen
Hyōgo Prefecture
Sayō
Kōzuki

Education
Emi Elementary School
Doi Elementary School
Awai Elementary School
Yoshino Elementary School (Closure in 2008)
Sakutō Junior High School
Okayama Prefectural Emi Commercial High School (Closure in 2009)

Sister cities
 Saint-Valentin (France)
 Sankt Valentin (Austria)
 Saint-Valentin (Canada)

Transportation

Railways
West Japan Railway Company
Kishin Line
Mimasaka-Doi Station - Mimasaka-Emi Station

Road
Expressways:
Chūgoku Expressway
Sakutō Interchange
National highways:
Route 179
Route 429
Prefectural roads:
Okayama Prefectural Route 5 (Sakutō-Ōhara)
Okayama Prefectural Route 46 (Wake-Sasame-Sakutō)
Okayama Prefectural Route 161 (Ichiba-Sayō)
Okayama Prefectural Route 358 (Sagisu-Mizoguchi)
Okayama Prefectural Route 360 (Manzen-Mimasaka)
Okayama Prefectural Route 365 (Kamifukuhara-Sayō)
Okayama Prefectural Route 479 (Seto-Munakake)

Notable places and events

Valentine Park Sakutō

External links
Official website of Mimasaka in Japanese

Dissolved municipalities of Okayama Prefecture
Mimasaka, Okayama

Sakutō, Okayama


An Andropogon simplex in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Christian Friedrich Schumacher. An Andropogon simplex in nahilalakip ha genus nga Andropogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Andropogon

Andropogon simplex


Castration anxiety is an overwhelming fear of damage to, or loss of, the penis—a derivative of Sigmund Freud's theory of the castration complex, one of his earliest psychoanalytic theories. The term refers to the fear of emasculation in both a literal and metaphorical sense.

Freud regarded castration anxiety as a universal human experience. It is thought to begin between the ages of 3 and 5, during the phallic stage of psychosexual development. In Freud's theory, it is the child's perception of anatomical difference (the possession of a penis) that induces castration anxiety as a result of an assumed paternal threat made in response to their sexual proclivities. Although typically associated with males, castration anxiety is thought to be experienced, in differing ways, by both sexes.

Literal
In the literal sense, castration anxiety refers to a child's fear of having their genitalia disfigured or removed as punishment for Oedipal desire.

In Freudian psychoanalysis, castration anxiety (Kastrationsangst) refers to an unconscious fear of penile loss that originates during the phallic stage of psychosexual development and continues into adulthood. According to Freud, when the infantile male becomes aware of differences between male and female genitalia he assumes that the female's penis has been removed and becomes anxious that his penis will be cut off by his rival, the father figure, as punishment for desiring the mother figure.

In 19th-century Europe, it was not unheard of for parents to threaten their misbehaving sons with castration or otherwise threaten their genitals. This theme is explored in the story Tupik by French writer Michel Tournier in his collection of stories entitled Le Coq de Bruyère (1978) and is a phenomenon Freud documents several times. In the same period, entrepreneurs like Kellogg offered parents services such as circumcision and castration as a cure and punishment for a wide variety of perceived misbehaviours (such as masturbation).

Metaphorical
Castration anxiety can also refer to being castrated symbolically. In the metaphorical sense, castration anxiety refers to the idea of feeling or being insignificant; there is a need to keep one's self from being dominated; whether it be socially or in a relationship.
Symbolic castration anxiety refers to the fear of being degraded, dominated or made insignificant, usually an irrational fear where the person will go to extreme lengths to save their pride and/or perceives trivial things as being degrading making their anxiety restrictive and sometimes damaging.
This can also tie in with literal castration anxiety in fearing the loss of virility or sexual dominance.

Relation to power and control

According to Freudian psychoanalysis, castration anxiety can be completely overwhelming to the individual, often breaching other aspects of his or her life. A link has been found between castration anxiety and fear of death. Although differing degrees of anxiety are common, young men who felt the most threatened in their youth tended to show chronic anxiety. Because the consequences are extreme, the fear can evolve from potential disfigurement to life-threatening situations. Essentially, castration anxiety can lead to a fear of death, and a feeling of loss of control over one's life.

To feel so powerless can be detrimental to an individual's mental health. One of the most concerning problems with all of this is the idea that the individual does not recognize that their sexual desires are the cause of the emotional distress. Because of unconscious thoughts, as theorized in the ideas of psychoanalysis, the anxiety is brought to the surface where it is experienced symbolically. This will lead to the fear associated with bodily injury in castration anxiety, which can then lead to the fear of dying or being killed.

Relation to circumcision
Freud had a strongly critical view of circumcision, believing it to be a 'substitute for castration', and an 'expression of submission to the father's will'. This view was shared by others in the psychoanalytic community, such as Wilhelm Reich, Hermann Nunberg, and Jaques Lacan, who stated that there is "nothing less castrating than circumcision!"

Themes central to castration anxiety that feature prominently in circumcision include pain, fear, loss of control (with the child's forced restraint, and in the psychological effects of the event, which may include sensation seeking, and lower emotional stability) and the perception that the event is a form of punishment.

The ritual's origination as a result of Oedipal conflict was tested by examining 111 societies, finding that circumcision is likely to be found in societies in which the son sleeps in the mother's bed during the nursing period in bodily contact with her, and/or the father sleeps in a different hut.

A study of the procedure without anaesthesia on children in Turkey found 'each child looked at his penis immediately after the circumcision 'as if to make sure that all was not cut off'. Another study of 60 males subject to communal circumcision ceremonies in Turkey found that 21.5% of them "remembered that they were specifically afraid that their penis might or would be cut off entirely," while 'specific fears of castration' occurred in 28% of the village-reared men. Fear of the authoritarian father increased considerably in 12 children.

Psychoanalytic interpretation of Biblical stories shows themes of castration anxiety present in Judaic mythology concerning circumcision.

The figure of Lilith, described as "a hot fiery female who first cohabited with man" presents as an archetypal representation of the first mother of man, and primordial sexual temptation. Male children were said to be at risk of Lilith's wrath for eight days after birth. Deceiving Lilith into believing newborn babies were a girl – letting the boy's hair grow and even dressing him in girl clothes – were said to be the most effective means to avoid her harm, until they were ritually circumcised on the eighth day of life as part of a covenant with God.

The figure of Judith, depicted both as "a type of the praying Virgin... who tramples Satan and harrows Hell," and also as "seducer-assassin" archetypically reflects the dichotomous themes presented by castration anxiety and circumcision: sexual purity, chastity, violence, and eroticism. Judith defeats Assyrian General, Holofernes by cutting his head off – decapitation being an act that Freud equated with castration in his essay, "Medusa's Head".

Counterpart in females
It is implied in Freudian psychology that both girls and boys pass through the same developmental stages: oral, anal, and phallic stages. Freud, however, believed that the results may be different because the anatomy of the different sexes is different.

The counterpart of castration anxiety for females is penis envy. Penis envy, and the concept of such, was first introduced by Freud in an article published in 1908 titled "On the Sexual Theories of Children". The idea was presumed that females/girls envied those (mostly their fathers) with a penis because theirs was taken from them—essentially they were already "castrated". Freud entertained that the envy they experienced was their unconscious wish to be like a boy and to have a penis.

Penis envy, in Freudian psychology, refers to the reaction of the female/young girl during development when she realizes that she does not possess a penis. According to Freud, this was a major development in the identity (gender and sexual) of the girl. The contemporary culture assumes that penis envy is the woman wishing they were in fact a man. This is unrelated to the notion of "small penis syndrome" which is the assumption by the man that his penis is too small. According to Freud's beliefs, girls developed a weaker superego, which he considered a consequence of penis envy.

Among his many suggestions, Freud believed that during the phallic stage, young girls distance themselves from their mothers and instead envy their fathers and show this envy by showing love and affection towards their fathers. According to Cohler and Galatzer, Freud believed that all of the concepts related to penis envy were among his greatest accomplishments. However, these are also his most criticized theories as well—most famously by Karen Horney.

Empirical testing

Sarnoff et al. surmised that men differ in their degree of castration anxiety through the castration threat they experienced in childhood. Therefore, these men may be expected to respond in different ways to different degrees of castration anxiety that they experience from the same sexually arousing stimulus. The experimenters aimed to demonstrate that in the absence of a particular stimulus, men who were severely threatened with castration, as children, might experience long-lasting anxiety. The researchers claimed that this anxiety is from the repressed desires for sexual contact with women. It was thought that these desires are trying to reach the men's consciousness. The experimenters deduced that unconscious anxiety of being castrated might come from the fear the consciousness has of bodily injury. The researchers concluded that individuals who are in excellent health and who have never experienced any serious accident or illness may be obsessed by gruesome and relentless fears of dying or of being killed.

In another article related to castration anxiety, Hall et al. investigated whether sex differences would be found in the manifestations of castration anxiety in their subject's dreams. The researchers hypothesized that male dreamers would report more dreams that would express their fear of castration anxiety instead of dreams involving castration wish and penis envy. They further hypothesized that women will have a reversed effect, that is, female dreamers will report more dreams containing fear of castration wish and penis envy than dreams including castration anxiety. The results demonstrated that many more women than men dreamt about babies and weddings and that men had more dreams about castration anxiety than women.

See also

References

Castration
Freudian psychology
Men's health
Human penis
Complex (psychology)

Castration anxiety


Le Elāhī-Nāmeh (en persan : الهی نامه, « Livre de Dieu » ou « Livre du divin ») est un poème persan du  écrit par l'apothicaire-poète soufi Attar de Nishapur (c. 1145-1221). Cet ouvrage est composé d'environ . Il présente des histoires anecdotiques dont la longueur varie considérablement, certaines ne faisant que 3 vers et d'autres environ 400 vers. Attar s'est efforcé d'ouvrir la « porte du trésor divin » avec ce poème et il souhaitait que l'œuvre finale réalise l'éloge de Mahomet d'une manière au-delà de tout poète avant ou après lui-même.

Contexte
La rédaction de ce poème a commencé à peu près en même temps que son Moṣībat-nāman, pendant qu'il travaillait dans une pharmacie  à Nishapur, dans le Grand Khorasan, à l'époque de l'Empire seldjoukide.

Pluralisme religieux

Livre du divin


USS Hewitt (DD-966), named for Admiral H. Kent Hewitt USN (1887–1972), was a  built by the Ingalls Shipbuilding Division of Litton Industries at Pascagoula, Mississippi and launched on 14 September 1974 by Mrs. Leroy Hewitt Taylor and Mrs. Gerald Hewitt Norton, daughters of Admiral Hewitt.

History
Hewitt was the fourth of the Spruance-class destroyers. Known as the "Greyhounds of the fleet" for their speed, versatility and reliability, they were the largest general purpose destroyers ever to fly the flag of the United States.

[[Image:USS Hewitt (DD-966) elevated port view 1986.jpg|thumb|left|Hewitt, 1986.]]Hewitt was commissioned on 25 September 1976. After an intensive period of initial training, Hewitt deployed to the Western Pacific in September 1978 and was assigned to the U.S. 7th Fleet. In addition to serving as a front line unit, Hewitt also acted as a good will ambassador with port visits to Australia, New Zealand, Fiji and Hong Kong. Hewitt returned to San Diego in April 1979. In preparation for her next deployment, Hewitt participated in a multinational Rim-of-the-Pacific (RIMPAC) battle group exercise in February and March 1980.

She departed on her second overseas deployment on 15 May 1980. During that deployment, Hewitt and other members of Battle Group Charlie operated in the Indian Ocean to show U.S. resolve to protect free world access to Middle East petroleum resources, and to help obtain the release of 52 Americans held hostage in Iran. Hewitt earned the Navy Expeditionary Medal for her contributions. During the latter part of the deployment, Hewitt also earned the Humanitarian Service Medal for rescuing a group of Vietnamese boat refugees adrift in the South China Sea. For her superior performance, Hewitt was awarded the Battle "E" as the most outstanding ship in Destroyer Squadron 21 (DesRon 21) from 1979 to 1980.Hewitt entered the Long Beach Naval Shipyard on 19 May 1981 for its first regular overhaul. Extensive modifications were performed to improve survivability, and new combat systems capabilities were added to improve quick reaction to missile attacks. After a rigorous re-qualification and retraining period, Hewitt departed on 21 March 1983 for its third deployment. Highlights included a three aircraft carrier fleet exercise with ,  and , and independent operations in the South China Sea.Hewitt departed on her fourth deployment on 18 October 1984. Once again a member of Battle Group Charlie, she spent seven highly successful months in the Western Pacific and Indian Oceans. In January 1985, Hewitt set a record at the Tabones Firing Range in the Philippines by earning the highest score ever recorded at the range for Naval Gunfire Support (NGFS) exercise. From February to April 1985, Hewitt operated in the North Arabian Sea and Gulf of Oman. For its achievements during the deployment, Hewitt received the Meritorious Unit Commendation. Hewitt returned home to San Diego on 24 May 1985.

On 1 September 1985, Hewitt and other members of Destroyer Squadron 31 became the first Pacific Fleet Anti-Submarine Warfare Squadron. The squadron's basic mission was to locate and track submarines in the Eastern Pacific, to develop USW tactics and training, and to serve as a ready response force under Commander, U.S. 3rd Fleet. From September 1985 to April 1987, Hewitt and the other ships in DesRon 31 set new standards of excellence in USW.

During Hewitt's second overhaul (May 1987 to November 1988) at National Steel and Shipbuilding Company Shipyard in San Diego, California, she underwent a modernization which included installation of the Vertical Launch System, the Tomahawk Missile System, the Close-In Weapons System (CIWS), LAMPS MK III, and the SQQ-89 Sonar System. After a brief but extensive training and inspection cycle, Hewitt joined DesRon 21 and once again deployed to the Persian Gulf on 18 September 1989. Hewitt's fifth Western Pacific deployment ended on 16 March 1990. Five months later, Hewitt was underway to her new homeport at Yokosuka, Japan.Hewitt joined Destroyer Squadron 15 on 25 August 1990. In Yokosuka, she operated with numerous multi-national forces, including the Japanese Maritime Self-Defense Force, and the South Korean, Bruneian, Greek, French, Spanish, Australian, Saudi Arabian, Russian, British, and Singaporean navies. Hewitt participated as flagship for Maritime Interception Force (MIF) Commander Red Sea for Boarding Operations in support of Operation Desert Storm in 1991 as part of United Nations sanctions against Iraq. Hewitt concluded an intensive six-month deployment to the Persian Gulf in April 1993. Her seventh deployment was highlighted by a Tomahawk strike against Iraq and combined operations with numerous navies, the Russian destroyer . Hewitt also served as Maritime Action Group (MAG) Commander in October 1993, helping to develop the new MAG warfare concept. Hewitt was awarded the Meritorious Unit Commendation for the 1992–1993 Persian Gulf deployment and the U.S. 7th Fleet's USW Excellence Award for 1993.

Following a brief maintenance availability in early 1994. Hewitt participated in RIMPAC '94. Directly following the exercise, Hewitt conducted live missile firings near Barking Sands, Kauai, Hawaii which included a successful NATO Sea Sparrow engagement and the first fleet firing of the Penguin anti-ship missile with HSL 51 Detachment 6 on 25 June 1994. Hewitt again deployed to the Persian Gulf on 5 September 1994 as a primary component of the multinational Middle East peacekeeping unit, enforcing United Nations sanctions against Iraq. Hewitt returned to Yokosuka, Japan 10 January 1995 and received U.S. 7th Fleet's Surface Warfare Award for 1994.

On 17 March 1995, Hewitt entered the yards for an extended availability period which ended 5 September 1995. Afterwards, Hewitt participated in several multinational USW exercises and was awarded the Battle "E" for her performance in 1995. On 3 June 1996, Hewitt deployed to the Persian Gulf for Middle East Force deployment (MEF) 96-2. While supporting U.S. 5th Fleet operations, Hewitt participated in Operation Desert Strike and launched two Tomahawk missiles on 4 September 1996 against Iraq. Hewitt received a Meritorious Unit Commendation for her actions during the deployment and returned home to Yokosuka, Japan on 30 October 1996.

In March 1997, Hewitt conducted battle group exercises with  and in April Destroyer Squadron 15 for the Sharem 120B exercise in the Yellow Sea conducted with the Republic of Korea Navy. In May Hewitt entered an availability and received the women at-sea modification to berth the first females permanently assigned to the ship. The first female Sailors reported on board in July. On 24 August 1997, Hewitt departed Yokosuka, Japan for a homeport change to NS San Diego, California. Hewitt joined Destroyer Squadron 23 on 29 August 1997 during her transit to San Diego.

On 27 January 1999, Hewitt deployed to the Persian Gulf for Middle East Force Deployment (MEF) 99-1. In support of U.N. Sanctions against Iraq. Hewitt conducted visit, board, search and seizure of merchants in the area. Hewitt returned to San Diego on 26 July 1999 followed by a two-month Selected Restricted Availability which ended 7 November 1999.Hewitt'' was decommissioned 19 July 2001; she was sold for scrap to International Shipbreaking, Incorporated, of Brownsville, Texas on 9 August 2001. She was stricken from the Naval Vessel Register 5 June 2002.

Awards
 Navy Meritorious Unit Commendation – (Nov 1984-May 1985, Sep 1985-Dec 1986, Aug-Dec 1994, Dec 2000-Mar 2001)
 Battle "E" – (1979, 1987, 1995)
 Navy Expeditionary Medal – (Jun-Aug 1980)
 Southwest Asia Service Medal – (In support of Desert Storm and MIF Red Sea Ops Jun-Sep 1991 with bronze star; and Persian Gulf Sep -Dec 1994)
 Humanitarian Service Medal – (3 September 1980)
 Communications Green C Award Signalman and Communications Departments Consecutive (1991, 1992, 1993, 1994 and 1995).
 Kuwait Liberation Medal (Kuwait) (1991)
 National Defense Medal (1990)

Gallery

See also
List of United States Navy destroyers

External links

  navsource.org: USS Hewitt
 navysite.de: USS Hewitt

Spruance-class destroyers
Cold War destroyers of the United States
1974 ships

USS Hewitt


LucasVarity plc was a UK automotive parts manufacturer, created by a merger of the British Lucas Industries plc, and the North American Varity Corporation in August 1996.

History

LucasVarity traces its history back to the 1850s when Joseph Lucas, a jobless father of six, sold paraffin oil from a barrow cart around the streets of Hockley. In 1860, he founded the firm and his 17-year-old son Harry joined the firm around 1872. At first it made general pressed metal merchandise, including plant pot holders, scoops and buckets, and later in 1875 lamps for ships.  Together with the historic Canadian farm equipment maker Massey Ferguson the company was formed in August 1996, by the merger between what was then called Lucas Industries plc and the North American Varity Corporation, successor to Massey Ferguson.

Foundation
At the time of the merger, Lucas employed 46,000 people compared with Varity's 9,000.  LucasVarity announced plans for a £65 million pound savings programme.  The areas streamlined included the treasury, communications and marketing departments, as well as divisional managers.  "The merger created a unique opportunity to reassess the skills and competencies we require in the senior management team", said LucasVarity Chief Executive Victor A. Rice.

Attempted relocation to the United States
In 1998, the management attempted to shift the company's head office and primary listing to the United States.  The company suffered an embarrassing defeat in a shareholder vote, amid claims that its directors were looking to cash in on the much higher pay packets available in the United States.  Victor Rice suffered a barrage of criticism from shareholders and the British media.

Sale to TRW
Following this defeat, an offer was made by TRW, an American company specializing in satellites, defence and automotive parts, to purchase the company in an all-cash offer, which was accepted in March 1999.

Subsequent history
TRW quickly sold Lucas Diesel Systems to Delphi, which was then a USA based automotive parts and systems manufacturer with a large presence in Europe, during January 2000. The diesel fuel injection equipment research, engineering and manufacturing business of Lucas, known in later years as Lucas Diesel Systems Ltd (and previously CAV Ltd) continues at all of its original worldwide sites (with the exception of those in Japan and South Carolina, USA which had closed by this time). The business name has been changed to Delphi and the business is a major part of its Powertrain Division.

Lucas Aerospace (by then called TRW Aeronautical Systems) was sold to Goodrich Corporation, which itself is now part of UTC Aerospace Systems.

TRW itself was later acquired by Northrop Grumman, who sold the automotive assets of Lucas, Varity and TRW's own automotive group to the Blackstone Group as TRW Automotive.

In September 2004 Elta Lighting Ltd., a UK-based automotive electrical components supplier, acquired a license from TRW Automotive to use the Lucas name and logo on products in the UK and Europe. This saw the familiar green and white 'Lucas' logo return to the UK after several years absence. Now trading under the name of 'Lucas Electrical' the company concentrates on after-market component supply rather than as an original equipment supplier to manufacturers. Initially the Lucas name was used on Elta's existing product of automotive light bulbs but has been gradually expanded to cover much the same range as the original Lucas company- light units, batteries, switches and controls, ignition components, remanufactured starter motors and alternators, wiper blades and electrical accessories. Operations and manufacturing take place at several locations in the UK as well as overseas.

Operations
At formation LucasVarity was managed in seven divisions.  The current ownership of these divisions is detailed below.

References

Auto parts suppliers of the United Kingdom
Defunct manufacturing companies of the United Kingdom
TRW Inc.
British companies established in 1996
British companies disestablished in 1999
Manufacturing companies established in 1996
Manufacturing companies disestablished in 1999

LucasVarity


Andreas Butz (Putz) (* in Roßwangen, Vorderösterreich; † 25. Februar 1657 in Passau) arbeitete hauptsächlich in Passau als Orgelbauer.

Leben
Andreas Butz wurde, vermutlich zwischen 1580 und 1590, in Roßwangen geboren, das damals zu Vorderösterreich gehörte und von Innsbruck aus verwaltet wurde. Im Jahre 1612 wird Butz (auch: Putz, Puz und Buz) als Orgelmacher bezeichnet, der  (derzeit in Salzburg) lebe und, dass er  (sich von Salzburg gen Passau begeben) wolle. Im Juni 1613 wurde er als   in die Stadt Passau aufgenommen.

Anfänglich arbeitete er mit dem Passauer Orgelmacher Matthias Aigner zusammen, später mit Niklaus Lamprecht und Johannes Freundt. Am 29. Jänner 1621 verlieh ihm der Bischof von Brixen ein eigenes Wappen, das unter anderem drei Orgelpfeifen auf blauem Grund im Schild führt. Er war, spätestens ab 1636, Mitglied im Rat der Stadt Passau und zwischen 1645 und 1657 zudem Pfleger des Hl.-Geist-Spitals. 1640 oder 1641 unternahm Johann(?) Puz eine Wallfahrt nach St. Wolfgang. Dabei besuchte er den Pfarrer von Thalgau, dem er daraufhin einen Kostenvoranschlag mit   für ein Positiv übersandte, die Anschaffung kam nicht zustande. Seine Orgeln, die von hervorragender Qualität waren, lieferte er vor allem nach Bayern, Tirol und Oberösterreich.

Sein Sohn Jakob († 30. Oktober 1693 in Tulln) und Enkelsohn Martin (* 10. November 1666 und † 9. März 1707 in Passau) waren ebenfalls als Orgelbauer tätig.

Werkliste (Auswahl)
Die Liste führt einige seiner nachgewiesenen Neubauten auf.

Die Größe der Instrumente wird in der fünften Spalte durch die Anzahl der Manuale und die Anzahl der klingenden Register in der sechsten Spalte angezeigt. Ein großes "P" steht für ein selbstständiges Pedal.

Einzelnachweise

Literatur
 Georg Brenninger: Orgeln in Altbayern. München 1978.
 Anton Dawidowicz: Orgelbaumeister und Orgeln in Osttirol. Inauguraldissertation. Wien 1949.
 Rupert Frieberger: Der Orgelbau in Oberösterreich im 17. und 18. Jahrhundert. Unter besonderer Berücksichtigung bestehender Instrumente. Innsbruck 1984.
 Alfred Reichling, Istvan Golarits: Orgellandschaft Südtirol. Bozen 1982.
 Alfred Reichling: Zur Genealogie der Passauer Orgelbauerfamilie Butz. In: Acta Organologica. 26, 1998, S. 185–216.
 Alfred Reichling: Butz. In: MGG, Personenteil, Bd. 3. Kassel/Stuttgart 2000, Sp. 1443–1445.
 Walter Senn: Andreas Putz. In: Acta Organologica. 8, 1974, S. 33–51.
 Josef Saam: Die alten Passauer Orgelbauer. Ihre Herkunft und ihr Schaffen von 1467 bis 1744. In: Ostbairische Grenzmarken. Passau 1977 (= Passauer Jahrbuch für Geschichte, Kunst und Volkskunde), S. 108–137.
 Roman Schmeißner: Orgelbau in Salzburger Wallfahrtskirchen. WiKu-Verlag, Duisburg/Köln 2015, ISBN 978-3-86553-446-0 (zugleich Dissertation: Studien zum Orgelbau in Wallfahrtskirchen der Erzdiözese Salzburg, Universität Mozarteum 2012).
 Gerhard Walterskirchen: Orgeln und Orgelbauer in Salzburg vom Mittelalter bis zur Gegenwart. Dissertation. Universität Salzburg 1982.

Weblinks
 Orgellandschaft Tirol Butz, Andreas

Orgelbauer (17. Jahrhundert)
Person (Passau)
Deutscher
Geboren im 16. oder 17. Jahrhundert
Gestorben 1657
Mann

Andreas Butz (Orgelbauer)


Le Réseau ferré de Donetsk (en ) est une société de chemin de fer régionale ukrainienne qui a son siège social à Lyman. Elle est une composante de la société Ukrzaliznytsia et existe depuis 1872.

Histoire
Elle réunit depuis 1953 le chemin de fer nord de Bakhmout et le chemin de fer sud de Iassynouvata. Depuis 2014 en raison de la guerre du Donbass et de la revendication de la Russie, son siège est déplacé de Donetsk à Lyman, son centre de réseau à la gare de Lyman, située dans le Donbass contrôlé par les forces ukrainiennes.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Front du Sud-Ouest.
 Gare de Kramatorsk

Liens externes

Entreprise de transport ferroviaire ayant son siège en Ukraine

Réseau ferré de Donetsk


Shirley Scott (Filadelfia, Pensilvania, 14 de marzo de 1934 - 10 de marzo de 2002) fue una organista y cantante norteamericana de jazz.

Inició su carrera profesional tocando el piano en la big band de su hermano, aunque se pasará al órgano Hammond para tocar con George Duvivier, después en un grupo, junto con John Coltrane y Al Heath, y más tarde en trío con Eddie Lockjaw Davis, ya en Nueva York (1956-1960). Graba y toca junto con Stanley Turrentine, que era su esposo en esa época (1960-1969), y mantiene regularmente su trío. A partir de los años 1980, se dedica a la enseñanza musical.

Scott alcanzó un gran prestigio como músico de acompañamiento, dentro de la escena que en los años 1950 se conoció como funky jazz (o soul jazz), a la que aportó algo de la relajación y amabilidad de Erroll Garner.

Referencias

Notas

Bibliografía
 Joachim E. Berendt: El Jazz: Origen y desarrollo (Fondo de Cultura Económica. Madrid, 1986. ISBN 84-375-0260-8)
 CARLES, Phillipe; CLERGEAT, André & COMOLLI, Jean-Louis: Dictionaire du jazz . Robert Laffont Edt, París, 1988. ISBN 2-221-04516-5

Organistas de jazz de Estados Unidos
Músicos de bop
Nacidos en Filadelfia

Shirley Scott


البنك الوطني الفلاحي  هو مصرف تجاري تونسي تأسس في 1 جوان 1959 باسم البنك القومي التونسي. وفي 24 جوان 1959، اتحد البنك القومي التونسي مع البنك القومي للتنمية الفلاحية فصار اسمه البنك القومي الزراعي، ثم غير اسمه إلى البنك الوطني الفلاحي.

مراجع

بنوك أسست في 1959
بنوك تونس
تأسيسات سنة 1959 في تونس
شركات حكومية تونسية
شركات مقرها مدينة تونس

البنك الوطني الفلاحي


بلدية بارسينت , هي بلدية تقع في مقاطعة اليكانتي. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 1.019 نسمة.

مراجع

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
بلديات لقنت
بلديات مقاطعة بلنسية

بارسينت


تخطيط السيناريو (من الأيطالية:Scenario) التصور والجمع تصورات هو أحد أهم الأساليب المستخدمة في الدراسات المستقبلية. والسيناريو أو التصورات هو وسيلة للتخطيط الإقتدارى الشامل أو الاستراتيجي الذي تستخدمه بعض المنظمات لإعطاء مرونة لخطط طويلة الأمد. انه تكيف وتعميم للأساليب التقليدية التي تستخدم عادة في الاستخبارات العسكرية.

وهو أيضاً موجز للعمل في حالة أحداث متوقعة. السيناريوهات أو التصورات هي محاكاة للتوقعات تستخدم في تخطيط السياسات، والتطوير التنظيمي، وبوجه عام، عندما ترغب المنظمات اختبار الاستراتيجيات لمكافحة التطورات المستقبلية الغامضة.

السيناريوهات أو التصورات عادة ما تكون بدائل في مخيلة المفكر والمختص بحل المشكلة أو إدارة الأزمة، حيث يتم بناء أكثر من تصور أو سيناريو، ونقطة البداية هي وصف للوضع الحالي أو تقدير الموقف انطلاقا من بينات كمية وكيفية.

السيناريوهات أو التصورات تعتمد على تخيلنا وتوقعنا أي تصوراتنا للمستقبل وتعمل على توجيهه المسار التنموي للهدف المرغوب فيه.

السيناريو أو التصور هو وصف موجز للأوضاع المستقبلية التي يمكن تحديدها من خلال التفاعل مع الاتجاهات الاجتماعية، الاقتصادية والسياسية في الوقت الحاضر أو بتبسيط مقدمات ومعطيات يتصور أن تؤدى إلى نهايات ونتائج ويوجد خطة بذلك ثم خطوات تنفيذ وخطط بديلة.

الدراسات المستقبلية تعتمد على تحديد البدائل لظاهرة مستقبلية، من أجل استكشاف التفاعلات والعلاقات المتبادلة لنفس الظاهرة أو مع السياق المحيط بها. وبما أن مختلف الرؤى المستقبلية تسعى إلى استكشاف العلاقات والمسارات في عالم مجهول، لذلك، من أهم أهداف هذة الدراسات هي الرغبة في معرفة كيف سيكون المستقبل وكيف يمكن أحداث تعديلات علية، والاعتقاد بأن التخطيط هو الوسيلة الوحيدة التي تدفع التنمية في مسار مفتوح للخيارات الإنسانية المستقبلية المحتملة.

تاريخ
 هيرمان كان هو أول ما أشار إلى استخدام السيناريو في التخطيط عندما كان في مؤسسة Rand.
 أُستخدم مصطلح السيناريو للربط بين الدراسات الإستراتيجية والشؤون العسكرية.
 في نهاية الستينات تطور استخدام السيناريو على يد وينو.
 في نهاية السبعينات، مع انتشار الصناعات النفطية، تزايدت أهمية السيناريوهات في التخطيط.

تعريف السيناريو
هناك عدة تعاريف للسيناريوهات، ويمكن تلخيصها على النحو التالي:
 مفهوم السيناريو هو موجز أو خطة لسلسلة من الأحداث والإجراءات الممكن التنبؤ بها.
 السيناريو هو وصف لمجموعة من الأحداث المستقبلية الممكنة، على أساس شروط أو مواصفات أولية، والمسارات التي يمكن أن تؤدي إلى ذلك.
 السيناريو قصة منهجية للبدائل المستقبلية المحتملة.
 السيناريو يعرف كوصف لوضع مستقبلي ممكن أو مرغوب فية، مع شرح لخصائص المسار أو المسارات التي يمكن أن تؤدي إليه، ابتداءً من وضع راهن أو مزعوم.

عناصر السيناريو
من التعاريف السابقة يمكن الإشارة إلى ثلاثة عناصر رئيسية من للسيناريو:
 أ -- وصف وضع مستقبلي محتمل : في هذه الحالة نتحدث عن سيناريو استطلاعي، حيث يبدأ من معطيات واتجاهات عامة، في محاولة لاستكشاف ما يمكن أن ينتج عن الأحداث والتصرفات.
ومن ناحية أخرى، قد يمثل وضع مستقبلي مرغوب، في هذه الحالة نتحدث عن سيناريو استهدافي، نقطة بدايته تشمل مجموعة من الأهداف المحددة والتي ينظر إليها كصورة مستقبلية متناسقة.
 ب -- وصف مسار أو مسارات مستقبلية : ويُقصد به وصف جدول زمني مزعوم مترتب على ظاهرة معنية، والتي تبدأ من وضع مستقبلي فعلي أو مفترض أو مرغوب فيه. المسار المستقبلي يتشكل من خلال عملية تحليل لسلسلة من الأحداث والتصرفات والتفاعلات التي تنشأ بينهم أو من الآثار المترتبة على ذلك.
 ج -- الوضع الابتدائي، وهو نقطة انطلاق أو مجموعة شروط أولية لكل سيناريو. من الأهمية تمييز بين نوعين من العناصر ضمن مجموعة الشروط الأولية للسيناريو: الوقائع والجهات الفاعلة.
 الوقائع تعني حقائق الأوضاع الاقتصادية والاجتماعية والتكنولوجية والسياسية والتأثيرات الخارجية والاتجاهات السائدة، بالإضافة إلى الاتجاهات الجديدة.
 أما الجهات الفاعلة فهي القوة الأكثر تأثيرا على صنع الأحداث، سواء كفعل أو كرد فعل

خصائص السيناريوهات الجيدة
 أ—أن تكون قادرة على استكشاف النتائج والآثار المحتملة للخيارات والسياسات، دعم عملية اتخاذ القرار الاستراتيجي للمستقبل، زيادة الثقة في خيارات المستقبل ودراسة العواقب المحتملة لعدم اليقين من المستقبل.
 ب—ينبغي أن تكون السيناريوهات واضحة ومتميزة من بعضها البعض، لتوسيع نطاق الفرص والخيارات المتاحة.
 ج—كل سيناريو ينبغي أن يتميز بالتناسق بين مكوناته.
 د—السيناريو ينبغي أن يكون سهل الفهم بحيث يمكن إحداث أي تعديل للسلوك، ترتيب الأولويات، تسهيل المقارنات واستخلاص النتائج.
 ه—السيناريو يجب أن لا يكون خيالي بل واقعي معقول ومنطقي في كل نقط من المسار، من الوضع الابتدائي حتى الوضع المستقبلي.
 و—السيناريو يجب أن يكون قادر على تحديد نقاط الحرجة في المسار، والقدرة على توقع الأحداث المأساوية التي قد تؤدي إلى انحراف المسار عن اتجاهه المقرر.
 ى—ينبغي أن يوفر مجموعة واسعة من الخيارات المستقبلية، وتحليلها من خلال تفكير متفتح

خطوات بناء السيناريو
في البداية يجب أن نأخذ في الحسبان أن بناء السيناريو هي عملية خلاقة تعتمد على توجيهات عامة، حيث لا يوجد نموذج ثابت من السيناريوهات يمكن أن يُحتذي به خلال عملية تحضير السيناريو، وبالتالي هناك الحاجة إلى مجموعة واسعة من المعرفة والخيال.

خطوات بناء السيناريو يمكن أن يلخصوا فيما يلي:
 1- وصف الوضع الحالي والاتجاهات العامة
في هذه المرحلة تستعرض العناصر الرئيسية للوضع الحالي وتوضح نقاط القوة والضعف وتحدد الاتجاهات السائدة، والناشئة أو التغييرات التي تنبيء عن تحولات كبيرة في المستقبل، ومن ثم استخلاص المواضيع والمشكلات الرئيسية الذين هم بحاجة إلى إجابة عند كتابة السيناريو. يمكن تقسيم هذه المتغيرات إلى متغيرات داخلية تنتمي إلى النموذج نفسه، ومتغيرات خارجية تعكس البيئة التي صنع فيها ذلك النموذج.
 2- فهم ديناميات النموذج، والقوى المحركة فيه
غرض هذه الخطوة هو تحديد القوى المحركة في النموذج وتحليل العلاقات بين أجزائه والاتجاهات التي تؤثر عليها. يمكن تقسيم القوى الدافعة للنموذج إلى قوى ذو مستوى كلي مثل التكنولوجية والسياسية والاقتصادية والاجتماعية، والقوى على المستوى الجزئي.

يمكن تصنيف أو تنظيم هذه القوى وفقا لقوة تأثيرها ودرجة عدم اليقين التي تتميز يها، ووضع قياس مثل عالية—متوسطة—منخفضة، كما هو مبين في المثال التالي:
 A—القوى والعوامل (عالية التأثير، مع انخفاض درجة عدم اليقين)
 B—القوى والعوامل (عالية التأثير، مع درجة عالية من عدم اليقين)
 C—عوامل القوة وضعيفة التأثير، مع انخفاض درجة عدم اليقين)
 D—القوى والعوامل (تأثير المنخفض، مع درجة عالية من عدم اليقين)

وهذا يفيد لتركيز الاهتمام على القوى والعوامل المؤثرة بشكل كبير.

مراجع

وصلات خارجية
 السينـاريـو غير الفني
 أسلوب السيناريوهات: Scenario Technique
 السينـاريـو
 مصفوفة ديناميكية النسق والقوى المحركة "جدول الأثار المقطعية"

تقنيات سينمائية
خيال
علوم المستقبل
مصطلحات إدارية
مصطلحات سياسية
مصطلحات سينما وفيديو
نصوص سينمائية
هندسة المدن

سيناريو (تخطيط)


Flanş, iki makine veya tesisat elemanının sızdırmaz şekilde birleştirilmesine yarayan genelde standart olarak üretilen bir konstrüksiyon elemanıdır. Aslı, Almanca "flansch" kelimesi olup, doğrudan Türkçeye girmiştir.

Özellikleri ve sınıflandırılması
Kullanım yerine göre demir, bakır, pirinç gibi farklı malzemelerden imal edilebilir. Flanşlar, basınç ve boyutlarına (çap) göre sınıflandırılır. Çoğu flanş dairesel bir yapıya sahip olup, iki dairenin Cıvatalarla birbirine bağlanmasıyla oluşturulur. Basınç sınıfına göre flanşın birbirine bağlantısını sağlayan cıvata deliklerinin sayısı değişebilir. Çok nadiren flanşın, dörtgen veya eliptik tasarlandığı da olur.

Kullanım yerleri
Flanşın genel kullanım yeri boru tesisatları olmasına rağmen, makineler üzerinde de kullanımı yaygındır. Makine parçalarının birbirine bağlantısı için de kullanılabilirler. Tesisata veya makineye kaynaklı veya dişli olarak bağlanabilirler. Genelde iki flanşın arasına sızdırmazlık sağlamak için kullanım yerine göre conta yerleştirilebilir.

Flanşlarda sızdırmazlık

Flanşlardaki en büyük problemlerin başında sızdırmazlığın istenilen oranda sağlanamaması gelir. Bunun başlıca sebebide flanşları bağlantı elemanları ve sızdırmazlık elemanıyla bir bütün olarak görmemekten kaynaklanır. Bu yanlış tespit hatalı montaj tekniğiyle birleştiğinde, flanşların sızdırmazlık problemleri kacınılmaz olur. Flanşların montajında mümkün olduğu kadar paralel ve aynı anda dönme momenti (tork) ve montajdaki cıvatalama yükünün bütün cıvatalara eşit olarak verilmesine dikkat etmek gerekmektedir. Esas olan bu özelliklere dikkat edildikten sonra montajda aktarılan cıvatalama ön yükünün, montaj sonrasında da (flanş çalışmaya başladığında) kalıcılığının sağlanabilmesidir.Çünkü flanş calıştırıldığı zaman, Flanş bağlantılarındaki cıvatalama ön yükünün, flanşın içinden geçen basınçtan büyük olması ve aynı zamanda cıvatalara aktrılan cıvatalama ön yükünün devamlılığının sağlanmış olması gerekir aksi takdirde flanşın sızdırmazlığı sağlanamaz. Bunun dışında kullanılan yöntemler de flanş yüzeylerinde sonradan düzeltilmesi gereken hasarlar oluşturabilir. Bu hasarları azaltmak ve sızdırmazlığı sağlamak için cıvataların dönme momenti kontrollü sıkılması gerekir.

Dış bağlantılar

Kimya mühendisliği
Makine elemanları
Mekanik tesisat

Flanş


Die Josef-Schregel-Straße in der Kreisstadt Düren (Nordrhein-Westfalen) ist eine Innerortsstraße.

Lage
Die Straße befindet sich im Norden der Stadt. Sie verläuft vom Wirteltorplatz am Langemarkpark und Bahnhof Düren vorbei bis zur Einmündung Neue Jülicher Straße und Alte Jülicher Straße. Die Straße wird von Brücken überquert, auf denen die Gleise der Schnellfahrstrecke Köln–Aachen und der Rurtalbahn verlaufen.

Geschichte
Wenzel Hollar bezeichnete die Straße in seinem Stadtplan von 1634 als "Weg nach Gülich". Dieser Weg hatte schon immer eine große Bedeutung, weil er den alten Herrschersitz Jülich mit der Residenz in Nideggen verband. Zur Zeit der französischen Besatzung von 1794 bis 1815 hieß die Straße "Rue de Juliers". Die Straße wurde auch "Düren-Heinsberger-Straße" genannt. Besondere Bedeutung erlangte sie, als am 1. September 1841 die Bahnstrecke Köln - Aachen eingeweiht wurde.

Von 1908 bis 1944 befuhr die Straßenbahn der Dürener Kreisbahn (DKB) den südlichen Teil der Josef-Schregel-Straße vom Bahnhof bis zum Wirteltorplatz. Die zweigleisige Strecke führte vom Bahnhof zum Markt, Haltestellen gab es am Hortplatz und am Wirteltorplatz (früher Schenkelstraße). Die Strecke wurde nach dem Krieg nicht wieder aufgebaut.

Die bisherige Eisenbahnstraße war vom 6. April 1933 bis 1945 wie viele Straßen in Deutschland nach Adolf Hitler benannt. Nach dem Zweiten Weltkrieg hieß sie zunächst wieder Eisenbahnstraße. Am 30. Januar 1947 wurde sie im Gedenken an den Dürener Ehrenbürger Josef Schregel umbenannt. Am Haus Josef-Schregel-Straße 40 befindet sich eine Gedenktafel, die auf den Dürener Heimatdichter hinweist. Nahezu direkt nördlich an die Strecke der DKB anschließend verlief ab 1893 die meterspurige Strecke nach Birkesdorf der Dürener Eisenbahn (DEAG). Diese Strecke sollte nach dem Krieg südlich in Richtung Innenstadt verlängert werden, was allerdings von ersten Bauarbeiten abgesehen nie realisiert wurde. Die Strecke wurde schließlich 1965 stillgelegt.

An der Josef-Schregel-Straße 4 gab es bis in die 1980er Jahre ein Kino, die Schauburg.

Heutige Nutzung
Der Bahnhof Düren liegt östlich der Straße. Neben dem Bahnhof liegt der Zentrale Omnibus-Bahnhof (ZOB). Ihm gegenüber liegt das Haus der Stadt. In der Nähe befindet sich der Langemarck-Park, der als Aufenthaltsort von Drogensüchtigen bekannt ist. Der gesamte nördliche Teil der Josef-Schregel-Straße rund um den Bahnhof gilt in der Bevölkerung als unattraktiv, auch weil dort mittlerweile statt der früheren inhabergeführten Geschäfte zahlreiche Wettbüros, Spielhallen und andere Billigläden angesiedelt sind. Im weiteren Verlauf der Straße stadteinwärts steht das Posthotel, welches früher das Kolpinghaus war. An der Stelle des ehemaligen Kinos befindet sich heute eine Einkaufspassage.

Siehe auch
 Liste der Straßen in Düren

Literatur
 Josef Geuenich: Die Dürener Straßennamen, Düren 1965, herausgegeben von der Stadt Düren und dem Dürener Geschichtsverein

Einzelnachweise

Urbaner Freiraum in Düren
Straße in Düren

Josef-Schregel-Straße (Düren)


Toto IV is the fourth studio album by American rock band Toto, released in March 1982 by Columbia Records.

The lead single, "Rosanna", peaked at number 2 for five weeks on the Billboard Hot 100 charts, while the album's third single, "Africa", topping the Hot 100 chart, became the group's first and only number 1 hit. Both songs were hits in the UK as well, reaching number 12 and 3, respectively. The fourth single, "I Won't Hold You Back", also peaked within the top ten on the Hot 100, at number 10, but atop the Billboard Adult Contemporary charts for three weeks. It also went into the top 40 in the UK. With the success of "Africa", the album climbed back into the top 10 in early 1983 on both sides of the Atlantic.

Toto IV received three Grammy Awards in 1983 including Album of the Year, Producer of the Year for the band, and Record of the Year for "Rosanna". It reached number four on the Billboard 200 album charts in the United States, shortly after its release. It also reached the top ten in other countries, including Canada, Australia, New Zealand, the Netherlands, Italy, Norway, the United Kingdom, and Japan. It was also the last Toto album to feature their original bassist David Hungate until his return in 2014 (with the release of their 2015 album Toto XIV) when he was replaced by Mike Porcaro after the band's recording of the album, and also the final album to feature original lead vocalist Bobby Kimball until his comeback in 1998 (with the release of the 1999 album Mindfields).

Background
After the success of their self-titled debut, Toto struggled to sustain success on their next two albums, Hydra and Turn Back. The band was under heavy pressure from Columbia Records to deliver a hit album with their next release or be at risk of being dropped from the label.

The band went back to the formula that helped them succeed on their first album, having an album that touched on many different genres of music. They also utilized many outside musicians to help give the sound a more polished, fuller feel than they had on past albums.

This was the final album with the original Toto lineup. David Hungate, who moved to Nashville during the recording of the album, left the band to spend more time with his family. Two years later, prior to beginning recording of their follow-up album, Bobby Kimball was fired by the band due to drug issues that were damaging his voice.

The band delayed touring after the release of the album to instead help in the production of Michael Jackson's Thriller album, as well as collaborating on Chicago's comeback album Chicago 16 that same year.

Production
The recording took many months during 1981 and 1982 and the band was allowed a much larger than average recording budget. At a time when most bands were using a single 24-track recorder Toto used as many as 3 separate 24-track recorders at the same time.

The 24-track recorders were linked with a computerized SMPTE timecode system. One track of each machine contained the time code synchronization signal while the remaining 23 tracks of each machine were available to record sound. It should also be noted though that a significant number of these tracks were copied and mixed down from musical parts already recorded on another synchronized reel of tape. This was done to reduce the amount of wear on the first generation tapes. It also helped to maintain high quality sound during the extensive overdubbing and mixing process.

Cover art
Philip Garris's original emblem from the Toto album was updated to show four rings since this was their fourth album. The newer looking, well-polished ring around the hilt of the sword represented their latest work. Each successive ring showed a little more wear and a few more chips which represented the band's previous records.

Track listing

Personnel
Adapted from album's liner notes.

Toto
 Bobby Kimball – lead vocals , backing vocals
 Steve Lukather – guitars, lead vocals , backing vocals , acoustic piano
 David Paich – keyboards, backing vocals , horn arrangements , orchestral arrangements , lead vocals
 Steve Porcaro – keyboards, lead vocals
 David Hungate – bass guitar
 Jeff Porcaro – drums, percussion

Additional personnel
 Roger Linn – synthesizer programming
 Ralph Dyck – synthesizers
 Lenny Castro – congas and percussion
 Joe Porcaro – percussion , xylophone , timpani , marimba
 Jim Horn – saxophone , recorders
 Tom Scott – saxophone
 Jon Smith – saxophone
 Jimmy Pankow – trombone
 Gary Grant – trumpet
 Jerry Hey – trumpet and horn arrangements
 James Newton Howard – orchestral arrangements and conductor
 Marty Paich – orchestral arrangements
 The Martyn Ford Orchestra – strings
 Mike Porcaro – cello
 Tom Kelly – backing vocals
 Timothy B. Schmit – backing vocals

Production
 Produced by Toto
 Engineers – Dick Gall, Bruce Heigh, Tom Knox, Greg Ladanyi, David Paich, Steve Porcaro and Al Schmitt.
 Tracks recorded by Al Schmitt , Tom Knox  and Greg Ladanyi .
 Strings recorded by John Kurlander
 Additional recording by Niko Bolas, Terry Christian, Jamie Ledner, Lon LeMaster, David Leonard and Peggy McCreary.
 Mixed by Greg Ladanyi and Elliot Scheiner
 Mastered by George Marino at Sterling Sound (New York City, New York).
 Photography – Glen Christiensen, Sam Emerson and Jim Hagopian.
 Illustration – Joe Spencer
 Album package concept – Steve Porcaro

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications and sales

References

Toto (band) albums
1982 albums
Grammy Award for Album of the Year
Albums arranged by Marty Paich
Columbia Records albums
Albums recorded at Sunset Sound Recorders
Albums recorded at United Western Recorders
Albums recorded in a home studio
Grammy Award for Best Engineered Album, Non-Classical

Toto IV