Islands Socialistparti (islandsk: Sósíalistaflokkur Íslands) er et islandsk venstrefløjsparti, der blev stiftet på arbejderbevægelsens internationale kampdag 1. maj 2017.

Hovedmanden bag partiet er redaktøren og forfatteren Gunnar Smári Egilsson, der i forbindelse med grundlægelsen erklærede, at partiet skulle være "talerør for lønmodtagerne og alle de, der lider under fattigdom, usynlighed og magtersløshed. Islands Socialistpartis modstandere er de rige og de, der går deres ærinde".

Partiets vigtigste programpunkter er:

 "Menneskeværdige levevilkår" mht. lønninger, arbejdsløshedsunderstøttelse, pensioner, studielån mv.
 Adgang til sikre og billige boliger for alle.
 Et gratis sundhedssystem.
 Forkortelse af arbejdstiden.
 Omlægning af skattesystemet med højere beskatning af de velhavende og lavere skat for lønmodtagere.

Ifølge Gunnar Smári havde 1.400 indmeldt sig i partiet før stiftelsen. I begyndelsen af maj valgtes en midlertidig bestyrelse på et indledende møde for at forberede et såkaldt "socialistisk kongres" i efteråret 2017. Forud for kongressen nedsatte partiet fire arbejdsgrupper for hhv. sundhed, boligpolitik, sociale ydelser og demokratisering af samfundet, der bestod af tilfældigt udvalgte partimedlemmer.

Partiet afstod fra at opstille til altingsvalget i 2017, da det efter eget udsagn befandt sig i en opbygningsfase, men deltog i kommunalvalget 26. maj 2018, hvor det fik et mandat i Reykjaviks byråd.

Noter

Eksterne henvisninger
 Islands Socialistpartis hjemmeside

Politiske partier i Island

Islands Socialistparti


Såne eller Saane er en lille landsby i Tikøb Sogn i Helsingør Kommune.

Historie
Saane er beskrevet tilbage til det 12. århundrede under navnet "Sande", hvor der er angivet en tilknytning til Esrum Kloster. På det tidspunkt og langt op i middelalderen var der blot tale om en enkelt gård, men efterhånden kom der flere gårde til. Nu er der blot én af de oprindelige gårde tilbage.

Eksterne henvisninger
Saane, helsingorleksikon.dk, hentet 23. maj 2017

Byer i Helsingør Kommune

Såne


Güneşli, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 39 km, Çarşamba ilçesine 3 km uzaklıktadır.

Nüfus

Çarşamba'nın mahalleleri

Güneşli, Çarşamba


Die Waisenhausstraße in der Kreisstadt Düren (Nordrhein-Westfalen) ist eine alte Innerortsstraße. Sie verbindet die Oberstraße und die Hohenzollernstraße. Die Straße liegt innerhalb der Dürener Stadtbefestigung. Davon zeugt noch der Stadtmauerrest Hohenzollernstraße/Waisenhausstraße.

Geschichte

Man sieht es dem Namen "Waisenhausstraße" an, dass er noch recht jung und modern ist. Tatsächlich wurde er auch erst durch Stadtratsbeschluss vom 12. Mai 1893 so genannt; gedacht war dabei an das katholische Waisenhaus in der alten Rentmeisterei, die der Dürener Oberpfarrer bzw. Dechant Franz Anton Vaßen im Jahre 1854 für fünftausend Taler zu diesem Zwecke angekauft hatte. Nach einigen Um- und Erweiterungsarbeiten konnte das Haus 1855 in Benutzung genommen werden. Die gesteigerten Ansprüche machten einen Neubau notwendig, zu dem am 24. Mai 1893 an der eben neu getauften Straße der Grundstein gelegt wurde, am 16. September 1894 war das neue Waisenhaus bezugsfertig.

Vor diesem Zeitpunkt trug die Straße den Namen "Spilgasse", so Anno 1413, dann "Spitalgasse" 1421 und 1441 oder Spul-, Spoel- und Spülgasse 1882. Die Sammlungen von Materialien zur Geschichte Dürens von 1835 geben uns uns noch den Namen "allgemeine Notgasse" an, ohne jedoch die Quelle zu nennen, aus der sie die Bezeichnung schöpfen. Der Name "Spitalgasse", der so einfach aussieht, ist durchaus nicht so einfach zu erklären. Von einem Spital in dieser Gasse wissen wir nichts, auch wenn sie in der französischen Zeit (1794–1815) "Rue des gardes malades" (Straße der Krankenwächter) genannt wurde. Einige Lokalhistoriker leiten den Namen "Spöl- oder Spülgasse" vom Spülen des Wollgewebe bei der Tuchherstellung zurück. An das Spülen der Wolle würde man den Namen ohne weiteres anknüpfen dürfen, wenn ein Wasserlauf durch die Gasse flösse; aber diese Gasse hatte laut Stadtansicht von Wenzel Hollar keinen Wasserlauf und auch keinen Zugang zum Stadtbach, wogegen man wiederum einwenden kann, dass Hollars Plan erst 1634 entstanden ist und wir nichts oder nur wenig über die früheren Verhältnisse wissen.

Ein Versuch der Deutung.

In zahlreichen Orten, man braucht nur bis Merzenich zu gehen. Dort gab es ein "Spilhaus" am "Spilplatz" oder an der "Spilgasse". Das Spilhaus war ein Versammlungshaus in dem Gerichtssitzungen, aber auch Volksfeste abgehalten wurden. Zu dieser Deutung würde auch die Bezeichnung "Notgasse" passen, die sich anderwärts in derselben Beziehung zu Gerichtsorten findet. Das wäre soweit gut in diese Fall, wenn man nicht wüsste, dass in Düren die Sitzungen des Gerichts auf und im Rathaus auf dem Kornmarkt stattfanden. Aber liegen hier vielleicht Rechtsverhältnisse aus einer Zeit vor, die wir nicht genau kennen? In Köln ist schließlich die "Spulmannsgasse" aus altem "Spielmansgasse" entstanden, da hier die Stadtpfeifer und Trommler wohnten. Das aus "Spielmannsgasse" eine "Spil- bzw. Spielgasse" entstehen kann, ist belegt.

Die "Spülgasse" war ursprünglich eine Sackgasse, die bis zum "Herrenturm" führte. Am 27. Februar 1883 beschloss die Stadt den Durchbruch der Spülgasse zur Köln-Obertor-Promenade, heute Hohenzollernstraße; die Verhandlungen mit den Anliegern und der Aachener Regierung zogen sich jedoch noch bis Ende 1883 hin. Anfang 1884 konnte dann die Arbeiten durchgeführt werden.

Nach der Zerstörung der Stadtkirche St. Anna beim Luftangriff vom 16. November 1944 war in dem Waisenhaus die Anna-Notkirche untergebracht. Heute wird das Gebäude als Altenwohnheim genutzt.

Siehe auch

 Liste der Straßen in Düren

Quellen

 Straßenliste auf der Webseite der Stadt Düren (PDF-Datei; 56 kB)
 Josef Geuenich: Die Dürener Straßennamen, Düren 1965, herausgegeben von der Stadt Düren und dem Dürener Geschichtsverein

Urbaner Freiraum in Düren
Straße in Düren

Waisenhausstraße (Düren)


Giovanni Bertini ist der Name folgender Personen:

* Giovanni Bertini (Bildhauer), italienischer Bildhauer
 Giovanni Bertini (Politiker) (1878–1949), italienischer Politiker
 Giovanni Bertini (Maler) (* 1931), italienischer Maler
 Giovanni Bertini (Fußballspieler) (* 1951), italienischer Fußballspieler
 Giovanni Maria Bertini (1900–1995), italienischer Kleriker, Romanist und Hispanist

Giovanni Bertini


Live at the Rainbow is the first live video recorded by Iron Maiden on 21 December 1980 and released in 1981. It includes one of the band's earliest concerts with guitarist Adrian Smith as well as a very early version of "Killers", with lyrics that differ from the album version that would be released in 1981. Paul Di'Anno later admitted writing the lyrics five minutes before going on stage that night.

Due to technical problems, a sound line broke down halfway through the show. As a result, the audience were allowed to stay after the show to watch the band perform "Iron Maiden" and "Phantom of the Opera" again for the recording.

This concert is included on disc 1 of The History of Iron Maiden – Part 1: The Early Days.

In addition, the cuts "Iron Maiden" and "Wrathchild" from this video received heavy rotation on MTV during its first hours on the air.

Track listing
All tracks are written by Steve Harris, except where noted.

 "The Ides of March" (intro)
 "Wrathchild"
 "Killers" (Harris, Paul Di'Anno)
 "Remember Tomorrow" (Harris, Di'Anno)
 "Transylvania" (instrumental)
 "Phantom of the Opera"
 "Iron Maiden"

Credits
 Paul Di'Anno – vocals
 Dave Murray – guitar
 Adrian Smith – guitar
 Steve Harris – bass guitar
 Clive Burr – drums

References

1980s British films
1980s English-language films
1981 live albums
1981 short films
1981 video albums
Albums recorded at the Rainbow Theatre
Films shot in London
Iron Maiden video albums
Live video albums
Picture Music International video albums

Live at the Rainbow


كأس العراق وهي بطولة سنوية لكرة القدم في العراق.

النهائي
مفتاح

النتائج

لم ينجح الاتحاد العراقي لكرة القدم في تنظيم أي بطولة بعد عام 2003 حتى عام 2012. نظمت بطولة في موسم 2013-12 لكن البطولة توقفت لاحقا ورجعت في تنظيمها موسم 2015-16.

الفرق الفائزة

الأندية

المؤسسات

المدربون الفائزون

أكثر المدربين فوزا

بطولات أخرى
 كأس كاجولز، للفترة 1923-1936
 كأس الملك غازي، للفترة 1931-1935
 كأس الاتحاد العراقي، للفترة 1956-1961
 بطولة أم المعارك، للفترة 1991-2003
 كأس السوبر العراقي
 الدوري العراقي الممتاز

المصادر

وصلات خارجية
 أرشيف الكرة العراقية
 أرشيف الكرة العراقية

بطولة كأس العراق
كؤوس كرة قدم وطنية
منافسات كرة قدم في العراق

كأس العراق


Antologia science-fiction Nemira '96 / Romanian SF Anthology Nemira '96  este o colecție de povestiri științifico-fantastice editată de Sebastian A. Corn și Alexandru Mironov și publicată de Editura Nemira în 1996 în Colecția Nautilus, numărul 102/103. Colecția este bilingvă (conține povestiri în limba română și traduse în limba engleză de Ruxandra Toma și Cezar Ionescu sub supravegherea scriitoarei N. Lee Wood.).

Cuprins
 În limba română
 "Cyberia", povestire de Sebastian A. Corn
 "Infernul Fractal", povestire de Florin Pîtea
 "Sfinte Dumnezeule!", nuveletă de Ana-Veronica Mircea
 "Intoarcerea Fiilor Risipitori", povestire de Cătălin Sandu
 "Și Pinochio Era Viu", povestire de Dănuț Ivănescu
 "Singur pe Ormuza", povestire de Liviu Radu
 "Peșterile de fum ale timpului", nuveletă de Ana-Maria Negrilă
 "Jucător pe Viată Indexat la Paladini", povestire de Michael Hăulică
 "Cea mai Frumoasă Dintre Lumi", povestire de Mihail Samoilă
 "Autorii", eseu nesemnat
 În limba engleză
 "Cyberia" de Sebastian A. Corn
 "The Fractal Hell" de Florin Pîtea
 "Dear God!" de Ana-Veronica Mircea
 "The Return of the Prodigal Sons" de Cătălin Sandu
 "Still, Pinochio Was Alive" de Dănuț Ivănescu
 "Alone on Ormuza" de Liviu Radu
 "Time's Caves of Smoke" de Ana-Marie Negrilă
 "Paladins Indexed Life-Gambler" de Michael Hăulică
 "The Most Beautiful World" de Mihail Samoilă
 "The Authors"

Note

Legături externe
Antologia science-fiction Nemira '96 la isfdb.org

Vezi și
Antologia Science-Fiction Nemira
Lista volumelor publicate în Colecția Nautilus
Lista cărților științifico-fantastice publicate în România după 1989
Lista antologiilor de povestiri științifico-fantastice românești

Editura Nemira
Colecții de povestiri științifico-fantastice
Cărți din 1996
Povestiri de Sebastian A. Corn
Povestiri de Liviu Radu
1996 în științifico-fantastic

Antologia science-fiction Nemira '96


Survivor (wörtlich Überlebender) ist eine US-amerikanische Reality-Fernsehserie. Sie basiert auf der 1997 von Charlie Parsons entwickelten schwedischen Serie Expedition Robinson und wurde am 31. Mai 2000 erstmals auf CBS ausgestrahlt. Moderiert wird sie von Jeff Probst, der darüber hinaus auch Koproduzent ist. Mark Burnett, David Burris und der Erfinder der Show Charlie Parsons sind die weiteren Produzenten.

Konzept
Eine Gruppe von Menschen, die sich vor Beginn der Show persönlich nicht kennen, wird an einem abgelegenen Ort ausgesetzt. Dabei werden die Kandidaten in zwei oder mehr Stämme aufgeteilt und müssen sich selbst und ohne fremde Hilfe um Nahrung, Wasser, Feuer und Unterkunft für ihren jeweiligen Stamm kümmern.

In regelmäßigen Abständen finden Wettkämpfe statt, bei denen man eine Belohnung oder Immunität gewinnen kann. In der ersten Phase des Spiels treten bei diesen Wettkämpfen die Stämme gegeneinander an, wobei nur der siegreiche Stamm die Belohnung bzw. Immunität gewinnt. Letztere ist ganz besonders wichtig, denn am Ende jeder Episode wird ein Mitglied des unterlegenen Stammes beim sogenannten Tribal Council (Stammesrat) von den eigenen Stammeskollegen aus dem Spiel gewählt. In einigen wenigen Fällen mussten Kandidaten das Spiel aber auch aus medizinischen Gründen verlassen, nachdem sie sich verletzt hatten oder krank geworden waren.

Da sich durch die Eliminierungen die Anzahl der im Spiel verbliebenen Individuen kontinuierlich verringert, kommt es in der Endphase zu einem Merge (Vereinigung), und alle Kandidaten werden zu einem einzigen Stamm. Die Wettkämpfe werden ab diesem Zeitpunkt auf individueller Basis ausgetragen und nur eine Person kann dann eine Belohnung und/oder Immunität gewinnen. Am Ende bleiben dann zwei oder drei Spieler übrig. Diese müssen sich dann einer Jury stellen, welche aus den sieben, acht oder neun zuletzt eliminierten Kandidaten besteht. Diese Jury wählt dann aus den verbliebenen Personen den Gewinner, der den Titel Sole Survivor (einziger Überlebender) und eine Million US-Dollar erhält.

Infos der Fernsehshow in den USA

Es gibt inzwischen mehrere Varianten von Survivor in verschiedenen Ländern, aber die US-amerikanische ist bei weitem die erfolgreichste. Die ersten elf Staffeln der Serie waren stets unter den zehn meistgesehenen Fernsehsendungen. Survivor gilt als führende Reality-Show in den Vereinigten Staaten, weil sie die erste profitable Sendung in diesem Genre war. Die Serie wurde für mehrere Emmy Awards nominiert und hat in einigen Kategorien auch gewonnen. Jeff Probst hat den Preis in der Kategorie Hervorragender Moderator einer Reality-Sendung vier Mal in Folge gewonnen, seit diese im Jahr 2008 eingeführt wurde.

Staffelübersicht

Einzelnachweise

Fernsehsendung (Vereinigte Staaten)
Fernsehsendung der 2000er Jahre
Fernsehsendung der 2010er Jahre
Fernsehsendung der 2020er Jahre
Spielshow
Fernsehsendung (Columbia Broadcasting System)

Survivor (Vereinigte Staaten)


Cu acul și ața este un film românesc din 1966 regizat de Savel Stiopul.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1966 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1966
Filme regizate de Savel Știopul

Cu acul și ața


Motsé'eóeve (Motzeyouf; Sweet Medicine, Arrow Boy), Sweet Medicine bio je važan legendarni prorok i vrač plemena Cheyenne. Također je nosio ime Arrow Boy kao mladić, iako je Sweet Medicine njegovo važnije ime i doslovni prijevod njegovog čejenskog imena Motzeyouf (što se odnosi na svetu biljku "slatku travu"; Hierochloe odorata) Sweet Medicine je predvidio između ostalog dolazak bijelih ljudi.

Izvori

Indijanska mitologija (heroji)
Cheyenne mitologija

Motsé'eóeve


Dune'un Çocukları, Frank Herbert'ın yazdığı Dune adlı bilimkurgu serisinin üçüncü kitabı. Roman 1977 yılında Hugo Ödülüne aday gösterilmiştir.

Serinin ikinci kitabı olan Dune Mesihi'nin sonunda Paul Atreides çöle giderek ortadan kaybolmuştu. Kız kardeşi Alia, İmparatorluğu'n Naib'i olarak tahtta oturmakta ve Paul ile Chani'nin çocukları Leto ve Ganima Fremenlerin koruması altında yaşamaktadırlar. İkizlerin farklı yaratılışları kitap boyunca kendini yavaş yavaş ortaya koyarken Alia'nın daveti üzerine Arrakis'e geri dönen Leydi Jessica kızını değişmiş olarak bulacaktır.

Serinin üçüncü kitabında Mentat Duncan Idaho önemli bir rol oynamaktadır. Kitabın en büyük sırrı Arrakis - yani Dune - sokaklarında gezinirken dine ve gezegen üzerindeki değişime küfreden Vaiz'in gerçek kimliğidir.

Dune romanları
1977 romanları
1970'lerde Amerikan romanları
1970'lerde bilimkurgu romanları
İngilizce romanlar
Amerikan bilimkurgu romanları
G. P. Putnam's Sons kitapları
Televizyona uyarlanmış romanlar
Frank Herbert romanları
Tefrika romanlar
Kadın ile ilgili eserler

Dune Çocukları


مخيم بيري  ويسمى أيضا الضيعة the farm هي منطقة عسكرية أمريكية مغلقة في مقاطعة يورك في فرجينيا في الولايات المتحدة. تأوي مركزا لتدريب عملاء وكالة المخابرات المركزية CIA. كما يحتوي هذا المركز على مطار.

مراجع

تأسيسات سنة 1942 في فرجينيا
مبان ومنشآت في مقاطعة يورك (فيرجينيا)
مخابرات
مرافق عسكرية في فرجينيا
منشآت عسكرية أسست في 1942
وكالة استخبارات الدفاع
ويليامزبرغ (فرجينيا)

مخيم بيري


En théorie de la calculabilité, le saut de Turing, du nom d'Alan Turing, est une opération qui attribue à chaque problème de décision  un problème de décision plus difficile  avec la propriété que  n'est pas décidable par une machine à oracle relative à .

Le saut est appelé opérateur de saut car il augmente le degré de Turing du problème . Autrement dit, le problème  n'est pas  à  . Le théorème de Post établit une relation entre l'opérateur de saut de Turing et la hiérarchie arithmétique des ensembles de nombres naturels. De manière informelle, étant donné un problème, le saut de Turing renvoie l'ensemble des machines de Turing qui s'arrêtent lorsqu'elles ont accès à un oracle qui résout ce problème.

Définition
Le saut de Turing de X peut être considéré comme un oracle au problème d'arrêt pour les machines à oracle avec un oracle à X.

Formellement, étant donné un ensemble  et une codage de Godël  des fonctions X-calculables, le saut de Turing  de  est défini par

Le -ième saut de Turing  est défini récursivement par

Le saut-  de  est la jointure effective de la suite d'ensembles  pour  :

où  désigne le  ème nombre premier.

La notation  ou  est parfois utilisée pour le saut de Turing de l'ensemble vide. Elle se lit zero-jump.

De même,  est le -ième saut de l'ensemble vide. Pour  fini, ces ensembles sont étroitement liés à la hiérarchie arithmétique.

Le saut peut être itéré aux ordinaux transfinis : les ensembles  pour , où  est l'ordinal de Church–Kleene, sont liés à la . Au-delà de , le processus peut se poursuivre à travers les ordinaux dénombrables de l'univers constructible, en utilisant les méthodes de la théorie des ensembles (Hodes 1980). Le concept a également été généralisé cardinaux réguliers indénombrables (Lubarsky 1987).

Exemples

 Le saut de Turing  de l'ensemble vide est Turing-équivalent au problème de l'arrêt.
 Pour chaque , l'ensemble  est se réduit (many-one) au niveau  dans la hiérarchie arithmétique (par le théorème de Post ).
 L'ensemble des nombres de Gödel des formules vraies dans le langage de l'arithmétique de Peano avec un prédicat pour  est calculable à partir de .

Propriétés

  est  - récursivement énumérable mais pas  - récursif.
 Si  est Turing-équivalent à , alors  est Turing-équivalent à  . La réciproque de cette implication n'est pas vraie.
 (Shore et Slaman, 1999) La fonction envoyant  à  est définissable dans l'ordre partiel des degrés de Turing.

Références

 Ambos-Spies, K. and Fejer, P. Degrees of Unsolvability. Unpublished. http://www.cs.umb.edu/~fejer/articles/History_of_Degrees.pdf

Alan Turing
Calculabilité

Saut de Turing


Karl Otto Gauss (* 5. Juni 1867 in Basel; † 8. Februar 1938 in Liestal) war ein Schweizer Pfarrer und Historiker.

Leben
Karl Otto Gauss, Sohn des Architekten Hermann Rudolf Gauss (u. a. Erbauer der Synagoge in Basel), studierte Theologie in Basel und Göttingen und wurde 1888 ordiniert. 1892–1897 war er Pfarrer in Benken und dann bis 1928 in Liestal. 1911–1935 war er zudem Leiter des Pfarrkonvents Baselland. Neben seiner seelsorgerischen Tätigkeit betrieb Gauss kirchen- und lokalhistorische Forschungen über die Landschaft Basel. 1910 verlieh ihm die theologische Fakultät der Universität Basel die Ehrendoktorwürde.

Karl Gauss war verheiratet mit Maria Juliana Birmann, Tochter des Martin Birmann. Die gemeinsame Tochter Magdalena Gauss (* 1899) heiratete 1927 den reformierten Pfarrer Fritz Edmund La Roche. Die jüngere Tochter Julia Gauss wurde Historikerin und Pädagogin und der Sohn Hermann Gauss Philosoph und Hochschullehrer.

Schriften (Auswahl)
 Die Heiligen der Gotteshäuser von Baselland. In: Basler Zeitschrift für Geschichte und Altertumskunde, Bd. 2, 1903, S. 122–162. (Digitalisat)
 Reformationsgeschichte Liestals. Liestal:  Buchdruckerei zum Landschäftler 1917.
 Schulgeschichte der Stadt Liestal: Gedenkschrift zur Einweihung des Rotackerschulhauses. Liestal: Lüdin 1918.
 Basilea reformata: Die Gemeinden der Kirche Basel Stadt und Land und ihre Pfarrer seit der Reformation bis zur Gegenwart. Basel: Verlag der Historischen und Antiquarischen Gesellschaft, Universitätsbibliothek, 1930.
 mit Ludwig Freivogel; Otto Gass; Karl Weber: Geschichte der Landschaft Basel und des Kantons Basellandschaft. 2 Bde., Liestal: Lüdin 1932.

Literatur
 Otto Gass: Karl Gauss als Baselbieter Historiker. In: Baselbieter Heimatbuch, Band 1, Liestal 1942, S. 8–27.
 Fritz La Roche: Karl Gauss. In: Der Reformation verpflichtet, Basel 1979, S. 155–159.

 Hans Senn: Pfarrer D. Karl Otto Gauss. In: Basler Jahrbuch 1939, S. 127–141.

Weblinks
 Gauss, Karl Otto im Personenlexikon des Kantons Basel-Landschaft

 Veröffentlichungen von Karl Gauss im Opac der Regesta Imperii

Einzelnachweise

Landeshistoriker (Schweiz)
Reformierter Theologe (19. Jahrhundert)
Reformierter Theologe (20. Jahrhundert)
Sachbuchautor
Ehrendoktor der Universität Basel
Schweizer
Geboren 1867
Gestorben 1938
Mann

Karl Gauss


زين عبده باهارون أصله من حضرموت من منطقة تريم وقد كان تاجراً ويعلم أهمية التجارة الدولية والحفاظ على رؤؤس المال الاجنبية وعدم تنفيرها من عدن.

بعد وفاة الوزير السابق حسن علي بيومي عين رئيسا للوزراء من قبل الحاكم جونستون في التاسع من يوليو/تموز 1963م وتم انتخابه بعد ذلك واستمر في منصبه إلى 23 يناير/كانون الثاني 1965م.

وقد ترك تشارلز جونستون عدن بعد ثلاثة سنوات من الحكم وكان من المفترض أن يتولى الحكم من بعده وهذا من مقررات بنود المجلس الموحد عن الانسحاب لكن المجلس لم يدم طويلا.

مراجع

رؤوساء وزارات اليمن الجنوبي
سياسيون يمنيون

زين عبده باهارون


The Couperin family was a musical dynasty of professional composers and performers. They were the most prolific family in French musical history, active during the Baroque era (17th—18th centuries). Louis Couperin and his nephew, François Couperin le grand, are the best known members of the family.

History
The earliest mention of the name Couperin is from 1366, but the first musician of the family was apparently Mathurin Couperin (c.1569–c.1640). A Beauvoir trader involved in legal and financial matters, Mathurin was also an amateur musician. No compositions by him survive, and he apparently stopped performing in 1619; but he taught his two sons, Denis and Charles. Charles (died 1654) settled in Chaumes-en-Brie, a little town about 30 miles east of Paris, around 1601. He became a farmer and, eventually, part-time organist at the Benedictine abbey of St. Pierre (not the parish church). At least three of Charles' many children became professional musicians: Louis (1626–1661), François (1631–1701), and Charles (1639–1679).

The family's breakthrough came around 1650, when Jacques Champion de Chambonnières, then harpsichordist to the King of France, was visiting Brie. Le Parnasse François, a famous 1732 book by Évrard Titon du Tillet, contains an account of Chambonnières's visit: apparently Louis, François, and Charles visited Chambonnières on the Feast of Saint James—Chambonnières' name day—and offered the host and his guests a short concert, playing several pieces composed by Louis. The royal harpsichordist was so impressed with their skills that he took Louis to Paris with him, and by 1651 the young composer was already living there. His brothers joined him soon afterwards. In 1653 Louis became the organist of Church Saint-Gervais: when he died, he was succeeded by Charles, Charles was succeeded by his son, and so on; the Couperins occupied the position for 173 years.

Louis was evidently a very successful and influential composer, but he died young, in 1661, and most of his compositions remained unpublished until the 20th century. Some years after his death,  the second of the two most important Couperins was born: François Couperin, nicknamed le Grand—"the Great". Although suffering from poor health throughout his life, François was a very prolific composer. He produced four livres of harpsichord pieces that represent the summit of the French harpsichord school, authored an influential and historically important treatise on harpsichord playing (L'art de toucher le clavecin), and produced a number of other, sacred and secular works, that are still well known today.

Simplified family tree

Organists of the Church Saint-Gervais are given in bold. The number in parentheses indicates the order of succession, i.e. Louis was the first organist of the church, succeeded by Charles, who was succeeded by François, etc.

 Mathurin Couperin, died 1640; farmer, instrumentalist
 Denis, died 1656; notary, instrumentalist
 Charles the older, died 1654; instrumentalist
 Louis (1) (1626–1661); harpsichordist, organist and gambist
 François (–1708/12); violinist, violist and harpsichordist)
 Marguerite-Louise (1676–1728) soprano singer and harpsichordist
 Nicolas (4) (1680–1748), organist
 Armand-Louis (5) (1727–1789); organist
 Pierre-Louis (6) (1755–1789); organist
 Gervais-François (7) (1759–1826); organist
 Céleste-Thérèse (1795–1860); organist
 Nicolas-Louis (1760–after 1817)
 Charles (2) (1639–1679); organist
 François the Great (3) (1668–1733); organist and harpsichordist
 Marie-Madeleine (1690–1742); nun, organist
 François-Laurent (died after 1740)
 Marguerite-Antoinette (1705–1778); harpsichordist of the King's chamber

References

 David Fuller, Bruce Gustafson, Edward Higginbottom. "Couperin", Grove Music Online, ed. L. Macy (accessed 30 January 2006), grovemusic.com (subscription access).
 Claudia Schweitzer, Art. Couperin, Antoinette-Victoire, Couperin, Céleste-Thérèse, Couperin, Elisabeth, Antoinette, Couperin, Margueritte-Antoinette, Couperin, Marie-Madeleine, Couperin, Marguerite-Louise, in: Lexikon "Europäische Instrumentalistinnen des 18. und 19. Jahrhunderts, hrsg. von Freia Hoffmann, 2008.

See also

 https://books.google.com/books?id=l7tjyKCcjd8C&q=Francois+Couperin
 https://books.google.com/books?id=ByIOxwEACAAJ&q=Francois+Couperin

French musicians
18th-century French musicians
17th-century French musicians

Couperin family


Natten er ung er en kortfilm fra 2014 instrueret af Niels Holstein Kaa efter manuskript af Gitte Van Le, Ib Kastrup.

Handling
Da den ensomme og kejtede Elliott bliver lokket med på en vild bytur af kollegaerne Magnus og Alex, bliver hans tvivlsomme score-evner over for det modsatte køn sat på en alvorlig prøve. Men kampen for at score kan ikke måle sig med kampen mod hans eget selvværd, og Elliotts bytur udvikler sig til en rejse ind i ham selv og hans psykes mørke og lyse facetter.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2014

Natten er ung


Rikke Slumstrup Jensen (født 30. september 1995) er en dansk håndboldspiller, der spiller for Ringkøbing Håndbold i Damehåndboldligaen. Hun har har tidligere optrådt for FC Midtjylland Håndbold indtil 2015. Jensen har også repræsenteret de danske ungdomslandshold og deltog desuden ved U/19-EM i håndbold i Danmark 2013 med bronzemedaljer og Ungdoms-VM i håndbold 2012 i Montenegro, hvor det danske hold vandt guld.

Hun var med til at vinde det danske mesterskab tilbage i 2015, sammen med FC Midtjylland Håndbold, efter finalesejre over Team Esbjerg. Herefter valgte hun at skifte til den svenske topklub IK Sävehof, med hvem hun også spillede i EHF Champions League for. I november 2017 blev hun udlejet på 3 måneder til bundklubben BK Heid, hvor hun den efterfølgende sæson valgte at skifte permanent. I 2018/19-sæsonen spillede hun for HK Aranäs, i den andenbedste svenske række Damallsvenskan. Efter flere tre år i svensk håndbold, skiftede hun i sommeren 2019 hjem til ligaoprykkerne fra Ringkøbing Håndbold. Her skrev hun en to-årig kontrakt.
Sommeren 2023 rejser Rikke Jensen til Volda, Norge. Hun har underskrevet en to-årskontrakt med Volda Handballklubb.

Referencer

Håndboldspillere fra Danmark
Håndboldspillere fra FC Midtjylland Håndbold
Håndboldspillere fra IK Sävehof

Rikke Jensen


Hopton Hall est une maison de campagne du  à Hopton, près de Wirksworth, Derbyshire. Il s'agit d'un bâtiment classé Grade II.

Histoire
Le manoir de Hopton, anciennement le siège de la famille de Hopton, est acquis par la famille Gell en 1553 par Ralph Gell (1491-1564) qui achète également des terres à Darley Abbey et Rocester .

John Gell est créé baronnet en 1642. La baronnie s'éteint en 1719 et le domaine passe à John Eyre en 1732 via sa mère Katherine Gell, fille du  baronnet John Gell, auquel point Eyre ajoute le nom de famille de Gell.

La maison trouve ses origines au  lorsqu'elle est construite par Thomas Gell en tant que manoir à deux étages et trois travées. Il est agrandi et remodelé par Philip Eyre Gell à la fin du . La façade nord de l'entrée comporte trois étages et sept travées, flanquées d'ailes de tour aux toits pyramidaux .

Les membres notables de la famille Gell comprennent le frère cadet de Philip Gell, l'amiral  et le fils de Philip, Sir William Gell .

La fille et héritière de Philip Gell épouse William Pole Thornhill, à la mort duquel le domaine est passé à son parent Henry Pole, plus tard connu sous le nom de Henry Chandos-Pole-Gell en 1886.

Le domaine de quelque 3700 acre est démantelé au , une grande partie étant vendue à une régie des eaux pour la création de Carsington Reservoir. La maison elle-même est mise aux enchères en 1889, décédée de la famille .

Le propriétaire actuel est Sir Bill Thomas et sa famille, un ancien vice-président senior de Hewlett-Packard Europe.

La collection de documents de la famille Gell de Hopton Hall est détenue par le Derbyshire Record Office .

Références

Liens externes

Monument classé de Grade II dans le Derbyshire

Hopton Hall


Bragi Valdimar Skúlason (f. 26. ágúst 1976) er íslenskur tónlistarmaður, textasmiður og íslenskufræðingur. Hann er þekktastur fyrir að semja texta og lög fyrir Baggalút. Bragi fæddist í Reykjavík og bjó til fjögurra ára aldurs á Ísafirði, þá í Hnífsdal og síðan flutti til Reykjavíkur árið 1991. Árið 2012 stofnaði Bragi auglýsingastofuna Brandenburg.

Tilvísanir

Íslenskir tónlistarmenn

Bragi Valdimar Skúlason


An Hilaria rigida in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Thurber, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Bentham och Frank Lamson Scribner. An Hilaria rigida in nahilalakip ha genus nga Hilaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Hilaria

Hilaria rigida


The Brioni Agreement, also known as the Brioni Declaration (, , , ), is a document signed by representatives of Slovenia, Croatia, and Yugoslavia under the political sponsorship of the European Community (EC) on the Brijuni Islands on 7 July 1991. The agreement sought to create an environment in which further negotiations on the future of Yugoslavia could take place. However, ultimately it isolated the federal prime minister Ante Marković in his efforts to preserve Yugoslavia, and effectively stopped any form of federal influence over Slovenia. This meant the Yugoslav People's Army (JNA) would focus on combat in Croatia, creating a precedent of redrawing international borders and staking the EC's interest in resolving the Yugoslav crisis.

The agreement put an end to hostilities between the Yugoslav and Slovene forces in the Ten-Day War. Slovenia and Croatia agreed to suspend activities stemming from their 25 June declarations of independence for a period of three months. The document also resolved border control and customs inspection issues regarding Slovenia's borders, resolved air-traffic control responsibility and mandated an exchange of prisoners of war. The Brioni Agreement also formed the basis for an observer mission to monitor implementation of the agreement in Slovenia. Eleven days after the agreement was made, the federal government pulled the JNA out of Slovenia. Conversely, the agreement made no mitigating impact on fighting in Croatia.

Background
On 23 June 1991, as Slovenia and Croatia prepared to declare their independence during the breakup of Yugoslavia, the European Community (EC) foreign ministers decided the EC member states would not extend diplomatic recognition to the two states. The EC viewed the declarations as unilateral moves and offered assistance in negotiations regarding the future of the SFR Yugoslavia instead. At the same time, the EC decided to suspend direct talks with Slovenia and Croatia. The move was welcomed by the Yugoslav federal government. Slovenia and Croatia declared independence on 25 June, and the Yugoslav People's Army (JNA) units began to deploy from its bases in Slovenia the next day. On 27 June, armed conflict broke out as the JNA and the Territorial Defence Force of Slovenia (TDS) began fighting over control of Slovenia's border posts, in what became the Ten-Day War.

A three-strong EC delegation made three visits to the region in late June and early July to negotiate a political agreement which would facilitate further negotiations. The delegation consisted of the foreign ministers of Luxembourg, as the incumbent holder of the EC presidency, and Italy and the Netherlands, as the previous and future holders of that office. The delegation members were Jacques Poos (Luxembourg), Gianni de Michelis (Italy), and Hans van den Broek (Netherlands). Prior to the delegation's arrival in Belgrade, Poos told reporters that the EC would take charge of the crisis. There, the delegation was met by Serbian president Slobodan Milošević who dismissed the prospect of Croatia leaving the Yugoslav federation because its population contained 600,000 Serbs.

On 29 June, Croatia and Slovenia agreed to suspend their declarations of independence to allow time for a negotiated settlement. The EC delegation appeared to make progress when Serbia responded to the move by ceasing their opposition to the appointment of a Croatian member of the federal presidency, Stjepan Mesić, as President of the Presidency of Yugoslavia on 30 June. The appearance of a success was reinforced when the JNA ordered its troops posted in Slovenia to return to their barracks. On 1 July, de Michelis was replaced by João de Deus Pinheiro, the Portuguese foreign minister, to maintain the formula of current, former and future EC presidencies comprising the EC delegation as the Netherlands took over the presidency from Luxembourg, while Portugal was scheduled to assume the presidency after the Dutch.

Conference at Brijuni

A further result of the EC delegation's mission were talks attended by representatives of the EC, Croatia, Slovenia, Serbia and the Yugoslav government. The talks were held at Brijuni Islands on 7 July. Besides the EC delegation, headed by van den Broek, five out of eight members of the federal presidency attended the talks—Mesić, Bogić Bogićević, Janez Drnovšek, Branko Kostić and Vasil Tupurkovski. The Yugoslav federal prime minister Ante Marković was also present, as were the Yugoslav federal foreign minister Budimir Lončar, interior minister Petar Gračanin and the deputy defence minister Vice Admiral . Croatia was represented by President Franjo Tuđman while President Milan Kučan attended on behalf of Slovenia. Serbia was represented by Borisav Jović, a former Serbian member of the federal presidency who had resigned from the position on 15 June, instead of Milošević who refused to attend. Starting at 8:00 a.m., the EC delegation held separate talks with Kučan and his assistants, then with Tuđman and his assistants, and finally with Jović. In the afternoon, a plenary meeting was held with the federal, Slovene and Croatian delegations in attendance, while Jović reportedly left dissatisfied with the talks.

The agreement was prepared at the EC council of ministers in The Hague on 5 July. It consisted of a Joint Declaration, and two annexes detailing the creation of an environment suitable to further political negotiations and guidelines for an observer mission to Yugoslavia. The agreement, which became known as the Brioni Declaration or the Brioni Agreement, required the JNA and the TDS to return to their bases, and stipulated that Slovene officials were to control Slovenia's borders alone and that both Slovenia and Croatia were to suspend all activities stemming from their declarations of independence for three months. The observer mission set out by the Brioni Agreement materialised as the European Community Monitor Mission (ECMM) tasked with monitoring the disengagement of the JNA and the TDS in Slovenia, and ultimately the withdrawal of the JNA from Slovenia.

Aftermath
Even though little was agreed upon and the agreement was later interpreted differently by its signatories, the Brioni Agreement established the EC's interest in the region and the first EC Ministerial Conference on Yugoslavia was held in The Hague on 10 July. The ECMM helped calm several standoffs around military barracks in Slovenia and facilitated negotiations between Slovene authorities and the JNA regarding the withdrawal of the JNA from Slovenia. In Croatia, armed combat continued and the JNA shelled the city of Osijek the same evening the agreement was signed. The federal presidency ordered the complete withdrawal of the JNA from Slovenia on 18 July in response to Slovene actions in breach of the Brioni Agreement. The ECMM's scope of work was expanded to include Croatia on 1 September. By mid-September, the war had escalated as the Croatian National Guard and police blockaded the JNA barracks and the JNA embarked on a campaign against Croatian forces.

The Brioni Agreement isolated Marković who tried to preserve the federation, but was ignored by van den Broek who appeared not to comprehend issues presented before him, and the EC delegation tacitly encouraged the dissolution of Yugoslavia. The agreement diminished the authority of part of the JNA's leadership who fought for the preservation of the Yugoslav federation. The agreement was also unfavourable for Croatia because it was left to defend against the JNA and Serb forces. By effectively removing Slovenia from influence of the federal authorities, especially the JNA, the agreement fulfilled one of the Serbian nationalists' goals, allowing the redrawing of international borders. Sabrina Ramet noted that Kučan and Milošević reached an agreement in January 1991 in which Milošević gave his assurances that Slovenia's independence bid would not be opposed by Serbia. In return, Kučan expressed his understanding for Milošević's interest to create a Greater Serbia.

At the time, the EC viewed the agreement as a method of defusing the crisis and failed to attribute the lull which coincided with the Brioni Agreement to a shift in Serbian strategy instead. The EC delegation's failure to respond to Jović's departure before the plenary meeting and the EC foreign ministers' declaration of 10 July indicating the EC would withdraw from mediation if the Brioni Agreement was not implemented only encouraged Serbia which, unlike Slovenia, Croatia, or the Yugoslav federation, had nothing to lose if the EC pulled out. In the end, the EC took credit for a rapid resolution of the armed conflict in Slovenia without realising that its diplomatic efforts had little to do with the situation on the ground.

Footnotes

References
Books

Other sources

1991 in Croatia
1991 in Slovenia
1991 in Yugoslavia
Croatian War of Independence
Peace treaties
Political history of Slovenia
Ten-Day War
Treaties concluded in 1991
Treaties entered into force in 1991
Treaties of Slovenia
Treaties of Croatia
Treaties of Yugoslavia
Yugoslav Wars
July 1991 events in Europe

Brioni Agreement


Elk Hair Caddis er en dansk animationsfilm fra 2010, der er instrueret af Peter Smith, Magnus Møller, Alice Holme og Anders Brogaard.

Handling
Enhver overbebyrdet far kan få brug for lidt fred og ro. Lystfiskeri skulle jo være så afstressende, men selv små behov kan udløse en lavine af store ulykker.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2010

Børnefilm fra Danmark

Elk Hair Caddis


بلدية غينايس  هي بلدية تقع في مقاطعة بيسكاي, التي تقع في منطقة الباسك شمالي إسبانيا.

أعلام
 أنطونيو فيراز

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

مراجع

بلديات بيسكاي

غينايس


වඩු රියන

ගේ දකුණතේ වැලමිට කෙළවර සිට මැදගිල්ල දක්වා දිග පමාණය සහ එක් වියතකුත් සිව් අගල පමාණය සාමන්‍යෙයන් රියනට අගල් 31 කි DWDT

වඩු රියන


Um robô de entrega é um robô autônomo que fornece serviços de entrega de "último quilômetro". Um operador pode monitorar e assumir o controle do robô remotamente em certas situações que o robô não consegue resolver sozinho, como quando o robô está preso em um obstáculo. Os robôs de entrega podem ser usados em diferentes configurações, como para entrega de comida, encomendas, entrega em hospitais e serviço de quarto.

Aplicações

Entrega de comida

As implantações de robôs de entrega de comida eram em pequena escala antes da pandemia de COVID-19. Em janeiro de 2019, houve algumas implantações nos campi universitários dos Estados Unidos. A Universidade George Mason tornou-se o primeiro campus universitário que incorporou entregas de comida feitas por robôs como parte de seu plano de refeições, com 25 frotas de robôs da Starship Technologies. À medida que a pandemia continuou, as demandas por entrega de comida aumentaram significativamente. Isso fez com que a demanda por robôs de entrega de comida nos campi universitários aumentasse também. A Starship e outras empresas, como a Kiwibot, implantaram centenas de robôs de entrega de comida em vários campi universitários e em algumas ruas de cidades nos Estados Unidos e no Reino Unido. As empresas de serviços de entrega de comida também adicionaram robôs de entrega à sua plataforma. Por exemplo, a Grubhub fez parceria com a Yandex para fornecer serviços em faculdades. As limitações do uso de robôs de entrega de comida incluem a incapacidade de atender a solicitações especiais de entrega, como deixar a comida na porta e a incapacidade de navegar em terrenos difíceis. Isso pode exigir que operadores remotos ajudem os robôs a contornar os obstáculos.

Entrega de supermercado

Em abril de 2018, a Starship Technologies lançou seu serviço de entrega de supermercado em Milton Keynes, na Inglaterra, em parceria com as redes de supermercados The Co-op e Tesco. Em novembro de 2020, disse a Starship Technologies, Milton Keynes tinha a "maior frota de robôs autônomos do mundo".

No início de 2022, foi inaugurada a Nourish + Bloom, a primeiro supermercado autônomo de propriedade de afro-americanos no mundo. A nova loja processa transações usando equipamentos de visão computacional em conjunto com tecnologia de voz e gestos baseada em inteligência artificial. A Nourish + Bloom oferece serviço de entrega usando veículos robóticos fornecidos pela Daxbot. Essa startup, com sede em Philomath, Óregon, levantando investimentos por meio de uma campanha de financiamento coletivo, desenvolveu uma unidade que pode viajar até 16 quilômetros a 6 km/h e tem um espaço de carga com temperatura controlada.

Entrega de encomendas
Em janeiro de 2019, a Amazon lançou um serviço experimental para entregar pequenos pacotes para seus clientes do Amazon Prime usando robôs de entrega chamados Amazon Scout. O teste foi feito na região de Seattle e expandido para Irvine Califórnia, Atlanta e Franklin no Tennessee. Em 2021, após o teste de robôs de entrega de pacotes ter sido feito em 4 cidades dos Estados Unidos, a Amazon criou um novo centro de desenvolvimento na Finlândia para fazer mais avanços na tecnologia para que seus robôs lidem melhor com as navegações da vida real.

Entrega em hospitais

Os robôs de entrega podem realizar várias tarefas em ambientes hospitalares para reduzir custos operacionais. O primeiro conjunto de tarefas é para amostras médicas, entrega de remédios e comida. Com vários sensores, os robôs de entrega podem navegar pelo layout interno dos hospitais. Eles também têm um sinal eletrônico que pode solicitar elevador, permitindo-os trabalhar em prédios de vários andares. Com questões de segurança, alguns robôs de entrega são equipados com código e leitura biométrica de impressão digital para impedir o acesso não autorizado ao conteúdo dentro dos robôs. , havia mais de 150 hospitais nos Estados Unidos e em outros lugares utilizando os robôs de entrega. O segundo conjunto de tarefas é entregar carrinhos de roupa suja e resíduos médicos. Isso requer robôs de entrega pesados, pois os pesos a serem carregados podem chegar a várias centenas de quilos.

Em Israel, o Sheba Medical Center usa robôs de entrega para transportar medicamentos quimioterápicos preparados pelo departamento de farmácia diretamente para as enfermeiras para reduzir o tempo de espera.

Serviço de quarto
No final de 2014, um robô de serviço de quarto chamado Relay foi introduzido por uma empresa iniciante de robótica, a Savioke. Quando a equipe do hotel recebia um pedido de um hóspede, a equipe colocava itens dentro do Relay e o robô entregava os itens no quarto do hóspede. Em 2016, frotas de robôs Relay foram implantadas em cinco grandes redes de hotéis. Em agosto de 2017, o hotel M Social em Singapura introduziu robôs de serviço de quarto chamados AURA para auxiliar a equipe em tarefas como entregar garrafas de água e toalhas nos quartos.

Empresas

Robôs de calçada
Várias empresas estão usando ativamente pequenos robôs para fazer entregas de último quilômetro de pequenas encomendas, como comida e de supermercado, usando apenas as áreas de pedestres da rua e viajando a uma velocidade comparável a um ritmo acelerado de caminhada, as empresas que entregam ativamente incluem (Estados Unidos):

 Starship Technologies — em janeiro de 2021 havia feito mais de um milhão de entregas.
 Uber Eats

Drones
 Zipline - VANT de asa fixa que entregam remédios e  abastecimento de sangue por meio de paraquedas; em junho de 2022, eles haviam feito 325 000 entregas.

Hyundai Motor Group
Em 13 de dezembro de 2022, o Hyundai Motor Group desenvolveu um robô de serviço de entrega baseado em eletrificação e tecnologia de direção autônoma. O robô possui um módulo plug-and-drive com tecnologia de direção autônoma para encontrar uma rota otimizada para entregar mercadorias.

Interação humana
Sendo autônomos, os robôs de entrega interagem principalmente com o público em geral sem a ajuda de um operador humano, tanto em encontros positivos quanto negativos. A fabricante Starship Technologies relatou que as pessoas chutam seus robôs. No entanto, a grande maioria das interações humanas é positiva e muitas pessoas antropomorfizaram os robôs devido à sua aparência. Isso levou a encontros em que as pessoas se preocupam com os robôs, ajudando-os quando estão presos, preocupando-se com os robôs em suas jornadas ou elogiando ou agradecendo aos robôs por seu serviço de entrega.

Ligações externas

Veículos não tripulados
Robôs

Robô de entrega


An Tillandsia sucrei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Edmundo Pereira. An Tillandsia sucrei in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Tillandsia

Tillandsia sucrei


Haret este un mic crater de impact lunar, care este situat în regiunea de sud, pe fața ascunsă a Lunii. Se află în mijlocul triunghiului format de craterele Bose la nord-est, Cabannes la sud-est și Abbe la vest. Regiunea acestui crater este relativ plată, deși este marcată cu un număr de cratere proaspete.

Denumirea craterului
Craterul a primit numele în onoarea matematicianului, astronomului și pedagogului român Spiru Haret.

Caracteristici
Forma craterului Haret este, în general, circulară, cu o bulă exterioară la marginea de sud-vest unde un crater mai mic a fuzionat cu formațiunea. Ea prezintă un alt impact chiar mai mic asupra marginii de nord-est. Planșeul interior a fost inundat în trecut de lavă bazaltică, lăsând nivelul interior și marginea exterioară aproape complet integrate în terenul înconjurător. Văzut de departe, planșeul interior nu are caracteristici distinctive, ci doar câteva urme de impacturi mici care îi marchează suprafața.

Cratere satelite

Prin convenție, craterele satelite sunt identificate pe craterele lunare, așezând litera majusculă pe partea punctului central al craterului care este cel mai apropiat, în cazul de față, de craterul Haret.

Note

Referințe

Vezi și

 Listă a craterelor de pe Lună
 Selenografie

Cratere pe Lună

Haret (crater)


Consol may refer to:

Consol (bond), a type of perpetual bond issued by the government of the United Kingdom
Consol Energy, an American coal mining company
Consol Energy Center, the home arena of the Pittsburgh Penguins, named after the above coal mining company
A&M Consolidated High School, a four-year public high school in College Station, Texas
Consol radio navigation system, A long range radio navigation system for aircraft used 1930s-1991

Consol


Zabrđe, naselje u općini Novi Grad Sarajevo.

Položaj
Zabrđe sa zapadne strane obilazi cesta M113, M18 odnosno ulica Safeta Zajke te željeznička pruga. Sjeverno teče rijeka Bosna. Zapadno je Rajlovac, jugozapadno su Lemezi i Sokolje, a istočno je šumovita uzvisina.

Povijest
Prvi apostolski vikar u Bosni biskup fra Mate Delivić u svome izvješću iz 1737. godine naveo je mjesto Zabrđe (Zabergie) u župi Sarajevo, s 2 katoličke kuće i 20 katolika.

Na popisima 1971. i 1981. godine posebno je popisano, a nakon toga je ukinuto i pripojeno drugom naselju.

Izvori

Novi Grad Sarajevo

Zabrđe (Novi Grad Sarajevo, BiH)


The Maputo River (Portuguese Rio Maputo), also called Great Usutu River, Lusutfu River, or Suthu River, is a river in South Africa, Eswatini, and Mozambique. The name Suthu refers to Basotho people who lived near the source of the river, but were attacked and displaced by Swazis. It is also said to mean 'dark brown', a description of the river's muddy water.

Course
The river rises near Amsterdam, Mpumalanga, South Africa, and flows easterly through Eswatini, where it enters the Lebombo Mountains. The 13 km gorge forms the boundary between Eswatini and South Africa. For approximately twenty kilometres, it forms the border between South Africa (province of KwaZulu-Natal) and Mozambique. There, in the Ndumo Game Reserve, it absorbs its largest tributary, the Pongola River. It then meanders through the Mozambican coastal plain and empties into southern Maputo Bay, some 85 kilometres downstream.

In Eswatini, the river is called the Great Usutu or Lusutfu and flows through the towns of Bhunya, Luyengo, Siphofaneni, and Big Bend. The town of Big Bend is near a point in which the river meanders abruptly. The Great Usutu is the largest river in Eswatini, it is the site of Eswatini's lowest point (21 m above sea level), and is known for whitewater rafting. No large towns have been able to form along its banks because of deep narrow valleys and dense forests. It is, however, home to some golf courses, hotels, and nature reserves.

Tributaries
From the origin to its mouth, in order, tributaries are the: Seganagana, Bonnie Brook, Mpuluzi, Buhlungu, Umvenvane, Lusushwana, Sidvokodvo, Mkhondvo, Mhlamani, Mzimneni, Mzimphofu, Mhlathuzane, Mtsindzekwa, Nyetane, Funuane, and the Pongola Rivers.

Dams on this river
 Westoe Dam
 Lubovane Dam

See also
 List of rivers of South Africa

References

External links
Maputo River Basin - SADC Water Sector ICP Collaboration Portal

Rivers of Mozambique
Rivers of Eswatini
Geography of Maputo
Mozambique–South Africa border
Eswatini–South Africa border
International rivers of Africa
Border rivers
Rivers of Mpumalanga

Maputo River


Spillets regler er en dansk udviklingsbistandsfilm fra 2004 instrueret af Jesper Heldgaard og Bo Illum Jørgensen.

Handling
"Udviklingsrunden". Sådan blev den forhandlingsrunde i Verdenshandelsorganisationen, WTO, der blev sat i gang i Doha i 2001 kaldt, for nu skulle udviklingslandene også have gavn af den globale frihandel. "Spillets regler" tester de gode intentioner under den helt centrale WTO-konference i Cancun i Mexico, 2003. Ikke mindst Burkina Fasos handelsminister, der tog til Cancun med begrundet håb om at få en aftale med hjem, der kunne redde landets millioner af fattige bomuldsbønder.

Medvirkende

 Per Stig Møller
 John Nordbo
 Peter Gæmelke

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2004

Spillets regler (dokumentarfilm)


مطبخ آسيا يشمل جميع أنواع الطعام المختلفة التي يتناولها شعوب آسيا. وبسبب الاختلافات الشاسعة بين الحضارات الآسيوية، يمكن تقسيم المطبخ الآسيوي إلى الفئات التالية:
 المطبخ الآسيوي الشرقي: والذي ينبع من الحضارة الصينية القديمة وتشمل أطعمة اليابان، والكوريتين.
 مطبخ جنوب شرق آسيا: والذي ينبع من حضارة الخمير وتشمل أطعمة كمبوديا ولاوس وتايلند، وفيتنام وبروناي وماليزيا وسنغافورة.
 المطبخ الآسيوي الجنوبي: والمتأثر بالمطبخ الهندي البريطاني ويشمل بورما، الهند وسريلانكا، وباكستان.
 مطبخ وسط آسيا: ويشمل مناطق مثل أفغانستان وإيران.
 مطبخ الشرق الأوسط: والذي يشمل أطعمة البلاد العربية الآسيوية وتركيا.

بحسب المناطق

مطبخ شرقي آسيا
 مطبخ تايواني
 مطبخ كوري
 مطبخ منغولي
 مطبخ ياباني
 مطبخ صيني
 مطبخ هونغ كونغ

مطبخ وسط آسيا
 مطبخ أفغاني
 مطبخ أوزبكي
 مطبخ إيراني
 مطبخ تركماني
 مطبخ تيبيتي
 مطبخ طاجيكي
 مطبخ قيرزيغي
 مطبخ كازخستاني
 مطبخ تتار القرم.

مطبخ جنوب آسيا
 مطبخ باكستاني
 مطبخ بنجابي
 مطبخ بنغالي
 مطبخ سريلانكي
 مطبخ نيبالي
 مطبخ هندي
 مطبخ تاميلي

مطبخ جنوب شرق آسيا
 مطبخ إندونيسي
 مطبخ ميناء حسن
 مطبخ بورمي
 مطبخ تايلندي
 مطبخ سنعابوري
 مطبخ فيتنامي
 مطبخ فيليبيني
 مطبخ كمبودي
 مطبخ لاوي
 مطبخ ماليزي

غرب آسيا
 مطبخ أذربيجاني
 مطبخ أرمني
 مطبخ أشوري
 مطبخ أفغاني
 مطبخ الشرق الأدنى
 مطبخ إيراني
 مطبخ بحريني
 مطبخ تركي
 مطبخ جيورجي
 مطبخ سعودي
 مطبخ سوري
 مطبخ عثماني
 مطبخ عراقي
 مطبخ عربي
 مطبخ عماني
 مطبخ فلسطيني
 مطبخ قوقازي
 مطبخ كردي
 مطبخ لبناني
 مطبخ مصري
 مطبخ يمني

مراجع
 لي، المطبخ الآسيوي والغذاء

قوائم متعلقة بآسيا
مطبخ آسيوي

المطبخ الآسيوي


Der Fernmeldeturm Bitburg ist ein 70 Meter hoher, für die Öffentlichkeit nicht zugänglicher Fernmeldeturm. Er befindet sich im südlichen Teil des Stadtgebiets von Bitburg unweit des ehemaligen Bahnhofs Bitburg-Stadt. Baulich handelt es sich um einen Typenturm.

Neben dem nichtöffentlichen Richtfunk wird der Sender auch zur Ausstrahlung von UKW-Signalen für die Stadt Bitburg verwendet.

Frequenzen und Programme

Bauwerk in Bitburg
Bitburg Fernmeldeturm
Turm in Europa

Fernmeldeturm Bitburg


Sjemenarstvo je hrvatski znanstveno-stručni časopis. Glasilo je Hrvatskog agronomskog društva.

Povijest

Sljednik je časopisa Semenarstvo koji je od 1984. do 1991. godine izdavalo Društvo sjemenara Jugoslavije. Hrvatski časopis Sjemenarstvo neprekidno izlazi od 1991. godine. Do 2006. je objavio 388 radova, od kojih 219 izvornih znanstvenih radova, 61 izlaganja sa znanstvenih skupova, 48 preglednih znanstvenih radova i 60 stručnih radova. Do 2006. je 331 autor objavio radove u Sjemenarstvu. List izlazi četiri puta godišnje. Od 4. travnja 2006. Sjemenarstvo je uključeno u portal znastvenih časopisa Republike Hrvatske Hrčak. Današnji glavni i odgovorni urednik je Zdravko Matotan.

Teme

Tematski raspon časopisa su područje poljoprivrede (agronomije), biotehnologije, genetike, oplemenjivanja i  sjemenarstva poljoprivrednih kultura. Objavljuje isključivo radove koji nisu drugdje objavljeni niti predani za objavljivanje drugom časopisu, zatim recenzije knjiga, osvrte s kongresa, simpozija i skupova u zemlji i inozemstvu, te vijesti iz znanstvene i stručne djelatnosti s područja genetike, oplemenjivanja i sjemenarstva poljoprivrednih kultura.

Izvori

Vanjske poveznice

Bibliografija radova objavljenih u časopisu Sjemenarstvo 1991 – 2006.

Hrvatski stručni i znanstveni časopisi
Agronomija
Razmnožavanje biljaka

Sjemenarstvo (časopis)


Leptidea reali es una especie de mariposa de la familia Pieridae. Se encuentra distribuida por Europa.

Aspecto, comportamiento y distribución

La Leptidea reali se ha encontrado en muchos países del Europa occidental. Se necesita más investigación para descubrir su verdadera distribución; de hecho, su actual distribución conocida en el continente es sospechosamente irregular.

Es muy parecida a Leptidea sinapis y la única manera concluyente para separar las dos especies es mediante un examen minucioso de genitalia.

Un estudio hecho el 2011 concluye que Leptidea reali es uno de los tres miembros de un grupo de especies crípticas que también incluye Leptidea sinapis  y una nueva especie Leptidea juvernica.  Este estudio se basó en el análisis de los cariotipos y el análisis de marcadores del ADN mitocondrial nuclear. Se determinó que Leptidea reali se presenta solamente en España, Italia y sur de Francia. Leptidea juvernica oscila entre la Irlanda y Francia al oeste hasta el Kazajistán al este. Las mediciones de los genitales para las tres especies permitió la separación de estas dos especies de Leptidea sinapis.
Leptidea juvernica y Leptidea reali no podían separarse basándose en la medición de su genitalia.

Lepidopterólogos de campo han observado diferencias de comportamiento entre  Leptidea  reali y  Leptidea sinapis que se describen como un vuelo más fuerte y con una preferencia por los hábitats más abiertos.

Subespecies
Leptidea reali mazeli
Leptidea reali reali
Leptidea reali tchuvilini

Referencias

Enlaces externos

Dismorphiinae

Leptidea reali


Die American Falls gehören zu den drei Wasserfällen, die zusammen als Niagarafälle bezeichnet werden.

Sie bilden den nördlichsten und östlichsten der drei Fälle zwischen dem Festland der Ortschaft Niagara Falls im US-Bundesstaat-New York und der Insel Luna Island. Damit liegen sie – wie auch die nur wenige Meter entfernten Bridal Veil Falls – vollständig in den Vereinigten Staaten.

Die American Falls haben die zweitgrößte Breite der drei Fälle. Diese beträgt in der Luftlinie von Ufer zu Ufer 250 Meter, während weitere 40 Meter dazu kommen, wenn man den exakten Kantenverlauf misst. Ihre Höhe liegt je nach Ort zwischen 21 und 34 Meter, bis das Wasser auf eine Schutthalde auftrifft. Rechnet man die Höhe der Schutthalde mit, erreichen die American Falls eine Höhe von 57 Metern. Die Schutthalde dürfte auch der Grund dafür sein, dass – anders als bei den Horseshoe Falls – noch kein Mensch einen Sturz von den American Falls überlebt hat.

Alle drei Fälle werden vom Niagara River gespeist, der vom Eriesee in den Ontariosee fließt. Dabei strömen nur rund zehn Prozent des Gewässers durch die American Falls.

Galerie

Weblinks

WBridal Veil Falls
Wasserfall in New York
Niagara Falls (New York)

nl:Niagarawatervallen#American Falls

American Falls


The Al-Faw peninsula (; also transliterated as Fao or Fawr) is a peninsula in the Persian Gulf, located in the extreme southeast of Iraq. The marshy peninsula is  southeast of Iraq's third largest city, Basra, and is part of a delta for the Shatt al-Arab (Arvand Rud) river, formed by the confluence of the major Euphrates and Tigris rivers. The al-Faw peninsula borders Iran to the northeast, with the cities of Abadan and Khorramshahr on the opposite side of the Shatt al-Arab, and Kuwait to the southwest, opposite from Bubiyan Island and Warbah Island, near the Iraqi city of Umm Qasr.

Al-Faw, the only significant town on the peninsula and its namesake, is a fishing town and port which during Saddam Hussein's presidency featured the main naval base of the Iraqi Navy. The remainder of the al-Faw peninsula is otherwise lightly inhabited, with few civilian buildings or settlements and most of its few residents involved in the fishing, oil, or shipping industries. It is the site of a number of important oil installations, most notably Iraq's two main oil tanker terminals: Khor al-Amaya and Mina al-Bakr, due to its chief importance as a strategic location controlling access to the Shatt al-Arab waterway and thus access to the port of Basra.

Iran-Iraq War

During the Iran–Iraq War in the 1980s, al-Faw was bitterly contested due to its strategic location at the head of the disputed Shatt al-Arab waterway and was the site of many large-scale battles. On February 11, 1986, the Iranians capitalized on the weakness of the Iraqi defences located at the southernmost tip of the peninsula by launching a surprise attack against Iraqi troops defending al-Faw. The Iraqi units in charge of the defences consisted mostly of poorly trained Iraqi Popular Army conscripts that collapsed when they were suddenly attacked by Iranian Pasdaran (Revolutionary Guard) forces.

It marked the first time that the Iranians had successfully invaded and occupied Iraqi territory. The Iranians defeated several Iraqi Republican Guard counter-offensives and managed to hang on to their foothold.

The occupation of al-Faw placed Basra at risk of being attacked. The Iranians also used the peninsula as a launch pad for Silkworm missiles which were deployed against shipping and oil terminals in the Persian Gulf, and also against Kuwait, which supported Iraq throughout the war.

On April 17, 1988, the newly-restructured Iraqi Army began a major operation, "Ramadan Mubarak," which was aimed to clear the Iranians out of the peninsula. The Iraqis concentrated well over 100,000 troops from the Republican Guard versus 15,000 second-rate Iranian Basij soldiers.

By using sarin nerve gas, artillery barrages and air bombardments, the Iraqis eventually expelled the Iranians from the peninsula within 35 hours, with much of their equipment captured intact. The event was marked as an official national holiday under the former regime of Saddam Hussein, celebrated as the Faw City Liberation Day.

Anglo-American occupation
The 1991 Gulf War was fought south and west of al-Faw, but the peninsula's military installations were heavily bombed by Allied forces during the conflict. The Allied forces effectively closed down all of Iraq's shipping activities and thus rendered its access to the Shatt al-Arab and the Persian Gulf useless.

The peninsula was one of the first targets of the Coalition forces in the 2003 invasion of Iraq, with British, American and Polish troops involved. Forces from the Royal Marines, US Marines and the Polish GROM staged a successful midnight amphibious assault on the peninsula. All of them were attached to the British 3 Commando Brigade. Their goal was to secure the port of Umm Qasr to allow humanitarian goods to be shipped in, and to secure the key oil installations located in the area before they could be sabotaged by retreating Iraqi forces. The Mina al-Bakr oil terminal was seized by SEAL Teams 8 and 10; as well as US Navy EOD personnel. The Khor al-Amaya oil terminal was seized by GROM operators. The peninsula fell quickly with minimal Iraqi resistance, but unexpected fierce resistance in Umm Qasr required several days of fighting before the town had been secured.

The British, based at Camp Driftwood, provided the security and countersmuggling force on land, and the American forces providing maritime assistance. Camp Driftwood was handed to Iraqi control in March 2007 by troops from 1st Battalion The Yorkshire Regiment.

See also
 List of places in Iraq
 Iran–Iraq War
 Al-Faw Palace
 Al-Fao artillery system
 Al-Faw

References

Peninsulas of Iraq

Al-Faw peninsula


Paulette Cherici-Porello (, Monaco - ) est une écrivaine et poète monégasque, présentée comme la seule femme écrivaine en monégasque.

Biographie

En 1986, elle publie son premier recueil de poèmes, contes et théâtre : Messcia. En 1989, elle succède à Francis Gag comme majorale du Félibrige au siège de Cigalo de Camp-Cabèu.

En 2011, elle est traduite par  dans la revue Prairie Schooner. Johnston avait découvert le travail de Paulette Cherici-Porello alors qu'il était en résidence à la . En 2012, alors que Monaco peine à trouver un représentant pour les Olympiades culturelles organisées en parallèles aux Jeux olympiques d'été de 2012, elle est proposée mais décline l'invitation. La même année paraît son dernier ouvrage : Antebrün, préfacé par le prince Albert II.

Elle a été présidente de l'Union des femmes monégasques et du Comité national des traditions monégasques.

Notes et références

Écrivain monégasque du XXe siècle
Naissance en août 1924
Naissance à Monaco
Décès en septembre 2018
Décès à 94 ans

Paulette Cherici-Porello


Himalaya sediri (Cedrus deodara), çamgiller (Pinaceae) familyasından Batı Himalaya'larda yetişen sedir bir türü. Pakistan'ın ulusal ağacıdır.

Genel özellikleri
Daha sonraki dalları ve sonunda sarkık dalları olan düz büyüyen bir ana gövdesi olan hızlı büyüyen ağaçtır. Sonuç olarak, ağaç, özellikle genç olanlar, önce geniş ve piramidal olan, ancak daha sonra büyüdükçe düzleşen dekoratif bir taç şekli geliştirir.

Yaprakları 25-60mmdir. Toros sedirine göre(10-25mm) yaprakları uzundur.

Doğal yaşam alanı olan Himalayalar'da, ağaç 60-70 m yüksekliğe kadar büyüyebilir. İğne yapraklar, 30 adede kadar birlikte paketlenmiş olarak gruplar halinde büyür.

Hafif kavisli, lacivert-yeşil ve diğer Cedrus türlerine göre daha uzundurlar. Oval, dik kozalaklar tek tek veya çiftler halinde büyür ve yuvarlak bir tepeye sahiptir.

Fidanlar özellikle dona karşı hassastır ve rüzgardan korunan güneşli bir yer gerektirir. Cedrus deodara, yüksek pH'lı topraklarda iyi gelişmez.

IUCN Kırmızı listesi
Cedrus deodara'nın ağaç kesimi hiç şüphesiz nüfusu etkilemiştir, muhtemelen en fazla ağaç kesilen bu alanlardaki daha büyük ağaçları ortadan kaldırmıştır.

Birçok alanda yenilenme meydana geldi ve hala birçok geniş orman kaldı. Bu tür en az endişe vericidir.

Coğrafi dağılım bilgileri
Doğu Afganistan (Hindu Kush), KB Pakistan (Karakoram), Çin'den kaydedildi: GB Xizang [Tibet], Keşmir'den Batı Nepal'e.

Nüfus bilgileri
Yerel olarak yaygın ve baskındır. Genel nüfus eğilimi belirsizdir, çünkü ağaç kesme oranı yenilenme oranından fazla olmayabilir.

Habitat ve Ekoloji bilgileri
Cedrus deodara yüksek bir dağ ağacıdır, ancak Himalaya'da çok çeşitli habitatlarda bulunur. Yayılış alanının batı kesiminde 17.00 m ile 3.000 m arasında, iklimin daha az kuru olduğu doğu kesiminde ise 1.300 m ile 3.300 m arasında kuşak halinde yetişir. Çeşitli alpin litosollerinde yetişir. İklim nemli musondur, ancak Doğu Himalayalarında artan nem sınırlayıcı bir faktördür; batıya doğru, dağılımının en batı kesiminde yıllık 750 mm'den az yağışla orta derecede kuru hale gelir.

Daha yüksek kotlarda, diğer türlerin yanı sıra Abies pindrow, Nepal'de Abies spectabilis, Pinus wallichiana, Picea smithiana ve Cupressus torulosa ile iğne yapraklı bir orman kuşağı oluşturur, ancak genellikle saf meşcereler de oluşturur. Cedrus'un en yüksek sınırlarında, Juniperus squamata eşlik eden tek kozalaklı ağaç türüdür. Daha düşük kotlarda önce Quercus spp., ardından Aesculus indica, Betula sp., Corylus jaquemontii, Acer spp., Prunus spp. ve çalılar, geniş yapraklı bir ormana geçişi gözlenir.

Tehdit bilgileri
Ormansızlaşma ve ormanların tarıma dönüştürülmesi Pakistan ve Hindistan'ın bazı bölgelerinde yerel tehditler oluşturabilir.

Kullanım ve Ticaret bilgileri
Cedrus deodara Pakistan, Keşmir ve Kuzeybatı Hindistan'da çok önemli bir kereste ağacıdır. Güçlü ve dayanıklı odunu çoğunlukla inşaat için kullanılır.

Diğer kullanımlar genel marangozluk ve mobilyadır. Kokulu bir yağ, odun yongalarından ve talaştan damıtılabilir. İlk kez 1822'de İngiltere'de süs ağacı olarak tanıtıldı, ancak bir park ağacı olarak iki Akdeniz türünden daha az yaygın olmaya devam ediyor. Genellikle 'geç' dona karşı bunlardan daha hassastır ve ayrıca daha fazla nem gerektirir.

Genç ağaçların özellikle sarkık liderlerle belirgin bir görünümü vardır ve bahçelerde yaygın olarak kullanılır. Bu kullanım, bodur formları ve değişen  renkleri dahil olmak üzere farklı görünüme sahip çeşitlerin seçimine yol açmıştır; bunların çoğu Orta Avrupa'da yetiştirilmektedir.

Kültivarlar
Cedrus deodara 'Bushes Electra': 6-8 m yüksekliğinde, hızlı büyüyen; tacı sütunlu, koyu renkli, yoğun; yaprak maviyeşil;  Çiçekler yeşil, mis kokulu.
Cedrus deodara 'Aurea': 15-20 (30) m yüksekliğinde; taç gençken geniş piramidal, daha sonra geniş, basık, yoğun; yaprak, demetler halinde iğneler, sarı ila yeşilimsi sarı, 2,5-5 cm. sedir türü olan Himalaya Sedirinin kültirvaridir. Sarı renkte yaprakları bulunur. Tam güneş alan yerde yaprakları sarı renkli olur. Donlara duyarlıdır. Yazın serin ve sıcak deniz ikliminden hoşlanır. Himalaya dağlarında ve Afganistanda doğal olarak bulunur. 50 metre boya 3 metre çapa ulaşabilir. Yılda 30 santimetreden fazla büyür. Himalaya sedirine göre biraz daha yavaş büyür. Bakımı kolaydır. Park ve bahçelerde peyzaj amaçlı kullanılır.
''Cedrus deodara 'Karl Fuchs': 15- 20 (30) m yüksekliğinde; taç dar piramidal, yoğun; yaprak, demetler halinde iğneler, gümüşi grimsi mavi, 2,5-5 cm.Cedrus deodara'' 'Pendula': 5 m'ye kadar yükselir; taç, geniş sarkık, yoğun, değişken büyüyen; yaprak, demetler şeklinde.
Cedrus deodara 'Robusta': 12-15 m yüksekliğinde; taç, geniş piramidal, yarı açık; yaprak demetler halinde, iğneler koyu mavimsi yeşil, 8 cm'ye kadar. Himalaya Sedirinin bir kültirvaridir. 10-15 metreye kadar büyüyebilir. Park ve bahçelerde peyzaj amaçlı kullanılır. Gençken ana merkezi bir gövdeye ve konik bir taca sahip  iken , yaşlı ağaçların daha geniş ve daha açık bir tacı vardır. Yaprakları mavi yeşil renklidir. Güneş alan yerlerde iyi şekilde büyür.

Kaynakça

Cedrus
Pakistan florası
Himalaya ekolojisi
Peyzaj ağaçları

Himalaya sediri


Die Saison 2012/13 war die 15. Spielzeit seit Gründung der neuen 2. Eishockey-Bundesliga, der zweithöchsten Liga im deutschen Eishockey. Sie begann am 21. September 2012 und endet am 17. März 2013. Sie war zugleich die letzte, die diesen Namen trug.
Der Meister erhielt in diesem Jahr erstmals die vom Rosenheimer Familienunternehmen "Mauritz Pokale" neu geschaffene 64 cm große Trophäe, der im Sockel sämtliche Zweitligameister seit der Gründung der ESBG im Jahr 2002 eingraviert sind.

Teilnehmer und Modus

Die 13 teilnehmenden Mannschaften spielen eine Doppelrunde. Nach dieser Hauptrunde spielen die besten acht Mannschaften in Play-offs den Meister der 2. Bundesliga aus.

  Bietigheim Steelers
  Fischtown Pinguins
  Eispiraten Crimmitschau
  Dresdner Eislöwen
  SC Riessersee
  Hannover Indians
  Heilbronner Falken
  ESV Kaufbeuren
  Landshut Cannibals (Meister 2011/12)
  Ravensburg Towerstars
  Starbulls Rosenheim
  Schwenninger Wild Wings
  Lausitzer Füchse

Festlegung der Teilnehmer
Da keine Mannschaft in die DEL aufsteigen konnte, die Liga aber aus wirtschaftlichen Gründen mit einer geraden Zahl starten sollte, wurde auch der Verbleib des sportlichen Absteigers erwogen, zwischenzeitlich verworfen und nach einer Gesellschafterversammlung der ESBG am 18. Juli 2012 dann doch beschlossen.

Bis Anfang Mai 2012 hatte zuerst der Oberligameister Tölzer Löwen und anschließend der Vizemeister EV Duisburg die Möglichkeit, sportlich den 13. Platz in der Liga einzunehmen.

Nach Abschluss des Lizenzierungsverfahrens wurde Ende Juni 2012 zunächst dem aktuellen Meister aus Landshut die Lizenz wegen eines fehlenden Kooperationsvertrages zwischen der Spielbetriebs GmbH und dem Stammverein verweigert.

Die Entscheidung über die Lizenzierung der Landshut Cannibals lag nun beim Spielgericht des DEB, da die Entscheidungsträger kurz nach Erhalt der Ablehnung dort eine Klage gegen den Entscheid einlegten. Ungeachtet dessen wurde ob der Einschätzung des Kooperationsvertrages als Formalie den Landshut Cannibals die Teilnahme ebenfalls per Beschluss gewährt. Dem Oberligameister Tölzer Löwen wurde im selben Schritt eine vorläufige Lizenz erteilt, mit der Auflage eine Bürgschaft in Höhe von 225.000 Euro nachzureichen. Diese Auflage, und der Fakt, dass keine Förderlizenzregelung für Nachwuchsspieler in der zweiten Bundesliga besteht, bewog die Verantwortlichen in Bad Tölz jedoch dazu, die Bewerbung wieder zurückzuziehen.

Aufgrund der Entscheidungen auf der ESBG-Gesellschafterversammlung vom 18. Juli 2012 und aufgrund der zusätzlich aufgetretenen Probleme bei der Sanierung des Daches des Eisstadions in Dresden, die die Teilnahme der Dresdner Eislöwen gefährdeten, überlegten sich die Verantwortlichen beim SC Riessersee und ESV Kaufbeuren, ihre Mannschaften aus der 2. Eishockey-Bundesliga in die Oberliga zurückzuziehen.

Modus-Änderungen
Am 16. September 2012, fünf Tage vor Saisonstart, beschlossen die Vertreter der Bundesligisten einige Änderungen in den Durchführungsbestimmungen für die neue Saison. Kernpunkt war die Öffnung der Liga für aufstiegswillige Oberligisten, um ab der übernächsten Saison die Rahmenbedingungen für einen Aufstieg zu erleichtern und so die angestrebte Ligenstärke von 14 Mannschaften zu erreichen. Statt einer Abstiegsrunde waren ursprünglich zwei Play-down-Runden im Modus Best-of-Seven vorgesehen. Aufgrund der Insolvenzanmeldung der Hannover Indians und dem damit verbundenen Zwangsabstieg des Klubs in den Landesverband wurden die Play-downs Ende Februar 2013 abgesagt.

Stadien

Hauptrunde

Kreuztabelle

Anm.: V nach Verlängerung; P nach Penalty-Schießen

Hauptrundentabelle
Für einen Sieg nach der regulären Spielzeit wurden einer Mannschaft drei Punkte gutgeschrieben, war die Partie nach 60 Minuten unentschieden, erhielten beide Teams einen Punkt, dem Sieger der fünfminütigen Verlängerung (nur mit vier gegen vier Feldspielern) beziehungsweise nach einem nötigen Penaltyschießen wurde ein weiterer Punkt gutgeschrieben. Verlor eine Mannschaft in der regulären Spielzeit, erhielt sie keine Punkte.

Abkürzungen: Sp. = Spiele, S = Siege, OTS = Siege nach Verlängerung, PSS = Siege nach Penaltyschießen, OTN = Niederlagen nach Verlängerung, PSN = Niederlagen nach Penaltyschießen, N = Niederlagen, Pkt = Gesamtpunkte, T = Tore, GT = Gegentore, Str. = Strafminuten
Stand: 17. März 2013, Erläuterungen:  = Qualifikation für die Play-offs;  = Abstieg aufgrund von Insolvenz

Play-off

Modus
Die acht erstplatzierten spielen in drei Runden und im Modus Best-of-Seven den Sieger aus.

Enden Spiele nach der regulären Spielzeit von 3 × 20 Min. unentschieden, erfolgt eine Verlängerung von 20 Minuten mit vier gegen vier Feldspielern, jedoch nur solange, bis ein Tor erzielt wird. Die das Tor erzielende Mannschaft ist mit dem entsprechenden Ergebnis Sieger.
Wird in der Verlängerung kein Tor erzielt, erfolgt unverzüglich und ohne Seitenwechsel ein Penaltyschießen, mit Ausnahme des letzten Spiels einer Play-off-Serie, welches so lange um jeweils 20 Minuten verlängert wird, bis ein Tor erzielt wird. Bei allen Spielen wird vor Beginn des Penaltyschießens die Eisfläche "trocken abgezogen".

Play-off-Baum
Im Halbfinale tritt der verbleibende Beste der Hauptrunde gegen den verbleibenden Schlechtplatziertesten der Hauptrunde und der verbleibende Zweitbeste gegen den verbleibenden Zweitschlechtesten der Hauptrunde an.

Play-off-Viertelfinale
Die Play-off-Viertelfinalspiele wurden im Best-of-seven-Modus ausgetragen und fanden am 20., 22., 24., 26., 28. und wo nötig am 30. März und 1. April 2013 statt.

Play-off-Halbfinale
Die Play-off-Halbfinalspiele wurden ebenfalls im Best-of-seven-Modus ausgetragen und fanden am 3., 5., 7., 9., 12., 14. und 16. April 2013 statt.

Play-off-Finale
Die Play-off-Finalspiele wurden ebenfalls im Best-of-seven-Modus ausgetragen und fanden am 19., 21., 24., 26., 28. und 30. April statt. Ein Entscheidungsspiel am 2. Mai 2013 war nicht mehr erforderlich.

Play-downs
Die vier letztplatzierten Mannschaften der Vorrunde sollten ursprünglich in zwei Play-down-Runden im Modus Best-of-Seven einen Absteiger in die Oberliga ausspielen. Die Spiele sollten zwischen dem 16. März und 13. April 2013 stattfinden. Nach dem Insolvenzantrag der Hannover Indians am 27. Februar 2013 und dem damit verbundenen Zwangsabstieg wurden die Play-downs abgesagt, da deshalb keine weitere Mannschaft in die Oberliga absteigen muss.

Auszeichnungen
Es wurden auch in dieser Saison in Kooperation zwischen der ESBG und der Fachzeitschrift Eishockey NEWS von einem Expertengremium bestehend aus Trainern und Managern der Zweitligisten die besten Spieler der 2. Bundesliga gekürt. Zum besten Torhüter wurde zum dritten Mal nach 2009/10 und 2011/12 Jonathan Boutin von den Lausitzer Füchsen gewählt. In 41 Spielen erreichte er einen Gegentorschnitt von 2,77.
Zum Spieler des Jahres wurde Dan Hacker von den Schwenninger Wild Wings gewählt. Mit 29 Toren und 40 Assists war er auch Top-Scorer der Liga. Die Auszeichnung erfolgte im Rahmen der 2. Gala des deutschen Eishockeys am 16. März in der Augsburger Kälberhalle.

Siehe auch
 DEB-Pokal 2012/13
 Fraueneishockey-Bundesliga 2012/13

Weblinks

 Offizielle Website der Eishockeyspielbetriebsgesellschaft mbH (ESBG)
 Statistik der Liga auf Pointstreak

Einzelnachweise

Eishockeysaison 2012/13

2. Eishockey-Bundesliga 2012/13


Massimiliano Smeriglio (né le  à Rome) est un homme politique italien, membre du Parti démocrate.

Biographie

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des députés européens d'Italie de la  - Liste des députés européens de la

Liens externes

Personnalité du Parti démocrate (Italie)
Député européen membre du Parti démocrate (Italie)
Député européen du groupe Alliance progressiste des socialistes et démocrates au Parlement européen 2019-2024
Député européen élu en Italie 2019-2024
Naissance en mai 1966
Naissance à Rome

Massimiliano Smeriglio


Zlatni Rat (que en croata quiere decir: «Cabo Dorado») es una playa angosta con piedras blancas sobre un promontorio cerca de Bol, situada a 2 km al oeste del puerto de Bol, en la costa sur de la isla de Brač, Condado de Split-Dalmacia, Croacia. La forma de la playa cambia con las variaciones de las mareas, las corrientes y el viento, virando hacia el mar con 634 m de largo. Una viento regular del oeste conocido como Mistral, junto con el agua clara y fresca hacen que la playa sea un destino para los surfistas.

Véase también
Geografía de Croacia
Geografía de Europa

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización

Playas de Croacia

Zlatni Rat


Bl. Simone Rinalducci ili Šimun Todijski, talijanski augustinski redovnik, profesor, propovjednik i blaženik Rimokatoličke Crkve. Spomendan mu je 20. travnja.

Rođen je oko 1260. u Todiju, u središnjoj Italiji. God. 1280. stupa u augustinski red i studira bogoslovlje. Istaknuvši se s nekoliko teoloških rasprava, djelovao je kao profesor (lektor) i poglavar (prior) nekoliko samostana Umbrijske pokrajine, čijim je bio i provincijalom. Najpoznatiji ostaje po svojem propovjedničkom radu i evangelizaciji duž Italije.
Na zasjedanju opće skupštine augustinskog reda 1318., neopravdano je optužen za ozbiljne prekršaje i propuste, iako nije prisustvovao zasjedanju. Kasnije su se te optužbe pokazale lažnima.
Nakon toga postavljen je za propovjednika u Bologni, gdje je i pokopan u samostanu sv. Jakova Velikoga, gdje se i danas čuvaju njegove relikvije. Za života je bio na glasu kao čudotvorac.

Izvori

Literatura
 Rotelle, John: "Blessed Simon of Todi", u: Book of Augustinian Saints. Augustinian Press, 2000.

Talijanski blaženici
Talijanski augustinci

Simone Rinalducci


An Pitcairnia suaveolens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Pitcairnia suaveolens in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia suaveolens


කලා  පරිපාලනය  වනාහි  විශ්වවිද්‍යාලයක  හෝ  පාසලක  කලා හා සංස්කෘතික  සංවිධාන  වන  සංගීත වාදන කණ්ඩායම්, නාට්‍ය  සමාගම්  හෝ   කෞතුකාගාර  සඳහා  සිසුන් කලා   කළමනාකරුවන් ලෙස සුදානම්  කරන  විෂය  ධාරාවකි.  කලා  පරිපාලන  වැඩ සටහන්  සංවිධානය  අනුව  සාමාන්‍ය  පරිපාලනයට   අදාළ   අංග  වන  ව්‍යාපාර  පරිපාලනය  උගන්වන  අතරම  ලාභ  නොලබන  කලා  හා  සංස්කෘතික  ආයතන  පරිපාලනයට  අදාළ විශේෂඥ  දැනුම ලබා  දෙන  විෂය  මාලාවන්ද  මීට  ඇතුළත්   කර  ඇත.

වැඩසටහන

කලා  පරිපාලන  විෂය ධාරා වැඩසටහන් මඟින්  සිසුන්ට   ඩිප්ලෝමා,  සමාන්‍ය  උපාධි  හා  ශාස්ත්‍රපති  උපාධි   ඇතුළත්  සහතික  පත්‍ර  හා  අක්තපත්‍ර  ප්‍රදානය  කරනු   ලැබේ.   මේ  වැඩසටහන්  අනුව  රාජ්‍ය  පරිපාලනය,  ව්‍යාපාර   පරිපාලනය  හා  කළමනාකරණය    වැනි   පවතින  පරිපාලන  ක්‍රමවේදයන්  සමඟ   මිශ්‍රවූ   විෂය  මාලාවක්   පවත්වාගෙන   යනු  ලැබේ.  සැබැවින්ම  සමහර   විශ්ව විද්‍යාලයන්හි  කලා පරිපාලන  විෂය මාලාව  M.B.E  උපාධිය තුළට ගැනෙන  විශේෂඥභාවයෙන්  යුක්තය.  සමහර කලා පරිපාලන  විෂය මාලා  වල  සිසුන්ට  කලා  සහ  සංස්කෘතික සංවිධාන වලට  ස්වේච්ඡාවෙන්   බැඳී      නිපුණතාවය  ලබා  ගැනීමට     ප්‍රායෝගික  ක්‍රියාකාරකම් ඇතුළත් කර  ඇත.

කලා  පරිපාලකයෝ

කලා පරිපාලකයන්  සේවය  කරන්නේ  කලා  හා  සංස්කෘතික  සංවිධාන වලය.   මෙවැනි  සංවිධාන  ලෙස  කලාගාර,  කෞතුකාගාර,  නා‍ට්‍ය සංසද,  කලා   උත්සව,  කලා  මධ්‍යස්ථාන,   කලා   කවුන්සල,  ප්‍රාදේශීය කලා  මණ්ඩල,  නැටුම්  සමාගම්,  පොදු  කලා  සංවිධාන,  ආබාධිතයන් සඳහා  කලා  සංවිධාන  සහ  ප්‍රාදේශීය   අධිකාරීන්   හැඳින්විය  හැක.   කුඩා  සංවිධානවල  කලා  පරිපාලකයකු  එම  සේවා  විකිණීම,  දර්ශන කලින්  වෙන්  කරවා  ගැනීමේ  කටයුතු   මෙන්ම  මුදල්  පාලනය ද කළ  යුතුවේ.  විශාල  කලා  සංවිධානයක  නම්  එහි   ගොඩනැගිලි  පහසුකම් පවත්වා   ගැනීම,  නිර්මාණාත්මක   කලාකරුවන්ගේ  (රඟපෑම  හා  අදාළ  වෙනත් කලා කටයුතු )  සේවය  ලබා ගැනීම,  පාලන  කටයුතු  සඳහා   සේවක  පිරිස්   පවත්වා  ගැනීම,  ප්‍රජා  සම්බන්ධතාවක්  තබා  ගැනීම,  සේවා  විකිණීම  සහ  අදාළ   වාර්තා  තබා   ගැනීම  පිළිබඳවද  වගබලා  ගතයුතු වේ.   ජ්‍යෙෂ්ඨ  මට්ටමේ   කලා   පරිපාලකයන්  විසින් කළමනාකාර   මණ්ඩලවල   අධ්‍යක්ෂකවරුන්ට   හා  සම්මන්ත්‍රණ  කළමනාකරුවන්ට  උපාය  මාර්ගික   සැලසුම්  කිරීම්  හා  තීරණ  ගැනීම පිළිබඳ  උපදෙස්  ලබා  දීම   කළ   යුතුවේ.

වැඩසටහන්

කලා  පරිපාලන  විෂය මාලා  වැඩ සටහන්  එක්සත්  ජනපදය,  එක්සත්  රාජධානිය,   කැනඩාව,  ඕස්ට්‍රේලියාව  යන  රටවල   විශ්වවිද්‍යාල  හා   පාසල්  ගණනාවකම  පවත්වාගෙන  යනු  ලැබේ.  එසේම   සමහර   අධ්‍යාපනික   ආයතන  මඟින්  කලාව  ශිල්පීය  මට්ටමින්  පුහුණුවන්නන්ට   හා   අනාගත  වෘත්තීමය  අධ්‍යාපනික  අභිවෘද්ධිය  තකා    කලා  කටයුතු වල  යෙදෙන්නන්ට  සහතික  පත්  ප්‍රදානය   කිරීමේ  ක්‍රමවේද  ඉදිරිපත් කර  ඇත.

සටහන

කලා පරිපාලනය


Le General Pulaski Memorial Day est un jour férié aux États-Unis en l'honneur du général Kazimierz Pułaski (orthographié Casimir Pulaski en anglais), un héros polonais de la Révolution américaine. Cette fête est célébrée chaque année le 11 octobre par proclamation présidentielle, pour honorer l'héritage des Américains polonais et pour commémorer son décès : Pulaski est mort des suites de blessures subies lors du siège de Savannah le 9 octobre 1779. Le jour férié a été établi en 1929 lorsque le Congrès a adopté une résolution (Résolution publique 16 de 1929) désignant le 11 octobre comme Journée commémorative du général Pulaski. Chaque président a publié une proclamation pour l'observance chaque année depuis (sauf en 1930).

Fêtes régionales
La ville de New York organise une parade annuelle du Pulaski Day et Grand Rapids, dans le Michigan, organise les Pulaski Days. Certaines régions à forte population polono-américaine célèbrent à la place la journée de Casimir Pulaski le premier lundi de chaque mois de mars, pour la naissance de Pulaski le 4 mars 1746. Le Wisconsin, l'Illinois, le Kentucky et l'Indiana ont vu leur état reconnaître cette fête, particulièrement populaire à Chicago et à Milwaukee.

La Journée du général Pulaski est un jour férié reconnu par le Commonwealth du Kentucky, aux États-Unis, « en commémoration de la mort du général révolutionnaire Casimir Pulaski ». La journée du général Pulaski est célébrée le 11 octobre de chaque année dans le Kentucky. La Journée du général Pulaski a été créée par une loi promulguée par l'Assemblée générale du Kentucky quelque temps avant 1942.

Fête d'octobre
Fête aux États-Unis

General Pulaski Memorial Day


Christian Jobin (born April 7, 1952) is a Canadian politician and was the Member of Parliament (MP) for the district of Lévis-et-Chutes-de-la-Chaudière from 2003 to 2004. He has been a Liberal.

Jobin was the mayor of St-Étienne-de-Lauzon from 1993 to 2001.  He ran in the 1998 provincial election in  Chutes-de-la-Chaudière, but was defeated.  He also ran for mayor in Lévis in 2001 but he was defeated by Jean Garon.

In 2003, Jobin won a by-election and became a Member of Parliament.  In 2004 though, the number of Liberal MPs from Quebec significantly decreased and Jobin lost the merged seat of Lévis—Bellechasse to Bloc Québécois candidate Réal Lapierre.
He is a former accountant, and is married with 5 children.

References

External links

1952 births
Living people
Liberal Party of Canada MPs
Members of the House of Commons of Canada from Quebec
21st-century Canadian politicians

Christian Jobin


Neodym(III)-bromid (NdBr3) ist ein Salz des Seltenerd-Metalls Neodym mit Bromwasserstoff. Es bildet violette orthorhombische Kristalle, die hygroskopisch sind. Die Kristallstruktur ist isotyp zu der von Plutonium(III)-bromid.

Einzelnachweise

Neodymverbindung
Bromid

Neodym(III)-bromid


Burnt River (engl. für "verbrannter Fluss") ist der Name folgender Flüsse:

 Burnt River (Cameron Lake), in Ontario, Kanada
 Burnt River (Snake River), in Oregon, Vereinigte Staaten

Burnt River ist der Name folgender Orte:

 Burnt River (Ontario), Ort in Ontario, Kanada

Burnt River


Kozice  su naseljeno mjesto u općini Uskoplje, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Kozice su smještene u Privoru, na istoku općine.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 113

 Muslimani - 112
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 1

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 50

 Bošnjaci - 50

Izvori

Naselja u županiji Središnja Bosna
Uskoplje

Kozice (Uskoplje, BiH)


Claudio Maniago (Florença, 8 de fevereiro de 1959) é um arcebispo católico italiano, eleito arcebispo de Catanzaro-Squillace desde 29 de novembro de 2021.

Biografia
Ele nasceu em Florença, capital da província e arcebispado, em 8 de fevereiro de 1959.

Formação e ministério sacerdotal
Depois do ensino médio clássico, ele entra no seminário maior, cursando o estudo teológico florentino. Aluno do Almo Collegio Capranica, obteve a licenciatura em liturgia na Pontifício Ateneu Santo Anselmo.

Em 19 de abril de 1984 foi ordenado sacerdote pelo arcebispo Silvano Piovanelli (posteriormente cardeal).

De 1987 a 1994 foi reitor do seminário menor, diretor do centro diocesano vocacional e membro do conselho pastoral diocesano e assistente eclesiástico do Serra Club.

Em 1988 ele se tornou mestre de cerimônias do arcebispo de Florença e começou a ensinar liturgia na faculdade de teologia da Itália central; em 1991 foi diretor do ofício litúrgico diocesano e membro da comissão dos ordenandos.

Em 1994 tornou-se pró-vigário geral da arquidiocese metropolitana, moderador da cúria arquiepiscopal e cônego honorário da catedral de Santa Maria del Fiore. Em 2001 foi nomeado Vigário-geral da Arquidiocese de Florença.

Ministério episcopal

Bispo Auxiliar de Florença

Em 18 de julho de 2003, o Papa João Paulo II o nomeou bispo auxiliar de Florença e bispo titular de Satafi. No dia 8 de setembro seguinte recebeu a ordenação episcopal, na catedral de Santa Maria del Fiore, do cardeal Silvano Piovanelli, dos co-consagradores arcebispo Ennio Antonelli (posteriormente cardeal) e d. Gualtiero Bassetti (posteriormente arcebispo e cardeal). Na época de sua nomeação episcopal, com apenas 44 anos de idade, ele era o bispo mais jovem da Itália.

Em Florença está no centro da polémica, porque é acusado, pelas vítimas de padre Lelio Cantini, de ter ignorado e tentado encobrir os casos de pedofilia do mesmo padre, o seu pai espiritual. As alegações se revelam infundadas e, portanto, nunca foram investigadas. Em 2007, ele foi acusado por um jovem gay, Paolo Chiassoni, de ter participado, junto com outros padres, de festas homossexuais na luz vermelha.

Em 2008, o novo arcebispo de Florença, Giuseppe Betori, o confirmou Vigário Geral da Arquidiocese.

Bispo de Castellaneta
Em 12 de julho de 2014, o Papa Francisco o nomeia bispo de Castellaneta; ele sucede a Pietro Maria Fragnelli, anteriormente nomeado bispo de Trapani. Em 14 de setembro ele toma posse da diocese.

Em 21 de maio de 2015, a Conferência Episcopal Italiana, reunida em assembleia geral, elegeu-o presidente da Comissão Episcopal para a Liturgia, enquanto em 3 de outubro foi nomeado pelo Conselho Episcopal Permanente do CEI, presidente do Centro de Ação Litúrgica. Termina esses mandatos, por expiração natural, de acordo com os estatutos da mesma Conferência Episcopal, em 26 de maio de 2021; Gianmacro Busca, bispo de Mântua, o sucede.

Em 28 de outubro de 2016, o Papa Francisco o nomeia membro da Congregação para o Culto Divino e Disciplina dos Sacramentos  e, em março de 2021, ele recebe o cargo de visitante desse dicastério do mesmo pontífice.

Arcebispo Metropolitano de Catanzaro-Squillace
Em 29 de novembro de 2021, o Papa Francisco o nomeia arcebispo metropolitano de Catanzaro-Squillace; ele sucede a Vincenzo Bertolone, que renunciou no dia 15 de setembro anterior. Em 9 de janeiro de 2022, ele assumirá a posse da arquidiocese.

Naturais de Florença
Alunos do Pontifício Ateneu Santo Anselmo

Claudio Maniago


O futuro é pica! é uma frase utilizada em uma tradução não-oficial do mangá Chainsaw Man, que inseriu um palavrão que não existia na obra original, tornando-se um meme da Internet. A tradução ficou famosa entre os fãs e se tornou notória quando a obra saiu oficialmente no Brasil. Os fãs tentaram por diversas vezes obrigar as empresas responsáveis a usarem a expressão, e chegaram a ameaçar Guilherme Briggs, responsável pela voz do personagem na versão dublada no anime, que saiu da equipe de dublagem do anime.

A tradução foi considerada  machista, racista, homofóbica e antissemita pelos veículos de notícias brasileiros e muitas das piadas vieram da subcultura channer.

Origem

Chainsaw Man é um mangá criado em 2018 por , e publicado pela Shueisha na revista Weekly Shonen Jump. No Brasil, a obra chegou primeiro através da pirataria. Os quadrinhos não são tão acessíveis no país, o que leva as editoras a serem mais permissíveis com a quebra de direitos autorais, pois elas publicam obras que se mostram populares na internet de antemão. Por isso, Chainsaw Man já tinha uma fanbase consolidada antes mesmo de seu lançamento oficial.

Na tradução não-oficial, foram tomadas diversas liberdades criativas, usando expressões e gírias de adolescentes, e mudanças como a inserção de cachaças brasileiras.  Uma das piadas inseridas foi a tradução da fala do Demônio do Futuro no capítulo 31, onde ele diz que "o futuro é pica!", sendo "pica" um sinônimo de "incrível". A frase acabou se tornando um meme da Internet. No original, os kanjis usados são 未来最高 (Mirai Saikō), que significa algo como "o futuro é incrível".

Esta é uma prática consolidada no país. Estúdios de dublagem tendem a abrasileirar determinados termos em japonês, processo conhecido como localização. Porém há um cuidado maior para que o sentido geral não se perca. A tradução não-oficial de Chainsaw Man foi considerada por jornais brasileiros como machista, racista, homofóbica e antissemita. O jornal O Globo publicou como exemplo a imagem de uma cena onde um personagem tem o salário descontado por chegar atrasado no trabalho e, por isso, ele chama seu chefe de judeu. Em outro techo, "feminista" aparece como uma ofensa. Várias dessas piadas e expressões são da subcultura channer e o Metrópoles classificou os tradutores como extremistas.

Traduções oficiais

Mangá
O mangá saiu oficialmente no Brasil no dia 26 de março de 2021 pela Panini Comics. A Panini optou por traduzir a fala como "o futuro é demais". Alguns fãs acusaram a editora de censura, por desconhecimento que o mangá original não continha o palavrão. A Panini, porém, afirmou que não recebeu nenhuma reclamação por seus canais oficiais.

Anime
O anime, criado pelo estúdio MAPPA, estreou legendado em português pelo serviço de streaming Crunchyroll no dia 11 de outubro de 2022. Na legenda, a equipe optou por traduzir a fala como "o futuro é top". Os fãs reclamaram nas redes sociais,  mas o Crunchyroll deixou a frase não-oficial como um comentário no script da legenda. A versão dublada do anime estreou no dia 1 de novembro de 2022, com a dublagem sendo feita pelo estúdio Som de Vera Cruz e direção de Léo Santhos. O estúdio optou por traduzir a fala como "o futuro é show!"

No dia 13 de janeiro de 2023, Guilherme Briggs, que dublou o personagem Demônio do Futuro, sofreu ameaças de morte e tentativas de hackear suas redes sociais, o que o levou sair da equipe de dublagem. O fato foi repercutido em jornais e revistas de grande porte, como Rolling Stone Brasil, O Globo e Metrópoles, além de veículos de notícia especializados internacionais. Léo Santhos repudiou os ataques, e o Crunchyroll apoiou a saída de Briggs.

Fenômenos da Internet no Brasil
Mangá
Dublagem do Brasil
Controvérsias de dublagem ou tradução

O futuro é pica!


الفلسطينيون في سوريا هم جزء من الشعب الفلسطيني الذي لجأ من فلسطين إلى سوريا بعد النكبة عام 1948، ويشكلون اليوم جزءاً من نسيج المجتمع السوري، إذ يبلغ عددهم قرابة 581,000 نسمة، يحملون وثائق سفر خاصة باللاجئين الفلسطينيين في سوريا. ويتمركز العدد الأكبر منهم في دمشق في مخيم اليرموك بالإضافة إلى مخيمات ومناطق مجاورة.

نبذة تاريخية
وفد إلى سوريا في عام 1948 حوالي 90,000 فلسطيني، تركز معظمهم في العاصمة دمشق، وتوزع البقية على محافظات الشمال والوسط والجنوب السوري، وزاد العدد نتيجة الزيادة الطبيعية في نسبة الولادات إلى 126,000 لاجئ عام 1960، ثم إلى 376,000 عام 1998، ووصل إلى 400,000 نسمة عام 2000، وحالياً حوالي 470,000 ألف نسمة عام 2008. يتركزون في عشرة مخيمات معترف بها من قبل وكالة الأونروا، إضافة إلى مخيمات أخرى غير معترف بها وتخدم على اعتبارها تجمعات فلسطينية (اليرموك، الرمل، حندرات)

المخيمات

معترف بها

 مخيم النيرب بحلب
 مخيم جرمانا في ريف دمشق
 مخيم حماة
 مخيم حمص
 مخيم سبينة في ريف دمشق
 مخيم قبر الست في ريف دمشق
 مخيم خان الشيح في ريف دمشق
 مخيم خان دنون في ريف دمشق
 مخيم درعا الطوارئ
 مخيم درعا

غير معترف بها

 مخيم اليرموك في مدينة دمشق
 مخيم الرمل في مدينة اللاذقية
 مخيم عين التل (حندرات) بحلب

التوزيع السكاني
تستأثر محافظة دمشق وريفها بـ67% من مجموع اللاجئين الفلسطينيين، يقطنون أغلبهم في مخيم اليرموك الذي لا تعترف به الأونروا بالرغم من أنه أكبر المخيمات، وجرمانا والمزة والسيدة زينب وخان الشيح، ذا النون، سبينة، جرمانا، النيرب، حندرات.

أما باقي المحافظات يتوزعون على النحو التالي: 8% في درعا و8% في حلب و5% في حمص، و2% في حماة و2% في اللاذقية و8% مسجلين في سجلات القنيطرة .

تعود أصول 40% من اللاجئين الفلسطينين في سوريا إلى قضاء صفد، و22% من قضاء حيفا، و16% من قضاء طبريا، و8% من قضاء عكا، و5% من قضاء يافا، ومثلها من قضاء الناصرة، في حين تنحدر ما نسبته 4% من مدن الرملة واللد وبيسان، ومدن الأخرى. وعادة ما تتخذ التجمعات والحارات في المخيمات أسماء مناطق الموطن الأصلي في فلسطين كحارة الطيرة في اليرموك، وأهل لوبيا، وبلد الشيخ، وأهل قرية عين غزال أو أسماء عشائرية، كعرب الهيب، عرب الشمالنة، والزنغرية، وغيرهم وتجري في تلك التجمعات العادات والتقاليد لدى الأهل التي سادت في منطقة المنشأ، سواء كانت قرية أو خربة أو مدينة أو مضرب.

الفئات المصنفة
يصنف اللاجئون الفلسطينيون في سوريا إلى أربعة فئات، على أن التصنيف المرتبط بأوقات اللجوء ينسحب على تصنيف آخر في التعامل القانوني معهم:

لاجئي عام 1948
يشكّل هؤلاء الكتلة الكبرى من اللاجئين الفلسطينيين في سورية وتشرف على شؤونهم الهيئة العامة للاجئين الفلسطينيين العرب وهي مؤسسة حكومية تم تشكيلها بمرسوم جمهوري عام 1949 غايتها تنظيم شؤون اللاجئين الفلسطينيين ومعونتهم وتأمين مختلف حاجاتهم وإيجاد الأعمال المناسبة لهم واقتراح التدايبر لتقرير أوضاعهم في الحاضر والمستقبل، وأُتبع ذلك بصدور القانون 60 لعام 1956 الذي ساوى بين الفلسطيني والسوري في جميع المجالات الوظيفية والمهنية والعلمية باستثناء أمور تخصّ الانتخابات والترشيح لعضوية مجلس الشعب مع الاحتفاظ بالجنسية الفلسطينية، وبالمقابل يحقّ للاجئ الفلسطيني الانتخاب والترشّح في جميع الاتحادات والنقابات في سوريا، ويحقّ له العمل والتدرّج الوظيفي إلى أعلى الدرجات السلّم الوظيفي ويتلقّون خدمات صحية وتعليمية منتظمة، حيث يُشار إليهم دوماً بعبارة «من هم في حكم السوريين».

لاجئي عام 1956
تم تسجيلهم على قيود مؤسسة اللاجئين وعلى قيود الأونروا، وينطبق عليهم ما ينبطق على المنتسبين إلى الفئة الأولى، عدا أنهم لا يستطيعون دخول سوق العمل إلاّ من خلال التعاقد بصفة مؤقتة، وهذا يعني أنهم لا يستطيعون التدرّج في وظائف حكومية ولا يخضعون للخدمة الإلزامية.

لاجئي عام 1967
بالنسبة لمن استطاع التسجيل على قيود مؤسسة اللاجئين هؤلاء فإنه يعامل معاملة اللاجئين عام 1956، أما بالنسبة لغير المسجلين فإنهم يُعاملون معاملة الأجنبي، إذا كانوا من حملة وثائق السفر المصرية (قطاع غزة)، ومعاملة العربي المقيم إذا كانوا من حملة جوزات السفر الأردنية (المؤقتة).

لاجئي 1970
وتعتبر أوضاع هذه الفئة الأكثر تعقيداً، إذ إن الغالبية العظمى منهم لا تمتلك وثائق بعد إلغاء أو انتهاء مفعول جوازات السفر الأردنية التي كانوا يحملونها، أما الجزء الآخر فيحمل وثائق سفر للاجئين الفلسطينيين تصدر عن الحكومة المصرية (بالنسبة لأبناء قطاغ غزة) ويتوجّب على حملة الوثائق المصرية تجديد إقامتهم في سوريا سنوياً، وثمة تقييدات على دخولهم سوق العمل وإن كانوا لا يعانون تمييزاً في الخدمات الصحية والتعليمية. ومن فقدوا جوازاتهم الأردنية نتيجة أسباب الهجرة والنزوح فلا يتطلّب الأمر منهم الحصول على بطاقة إقامة، لكنهم بالمقابل لا يستطيعون الحركة خارج سوريا بسبب عدم وجود أية وثائق أو جوازات سفر، ولا يستطيعون الدخول إلى سوق العمل بشكل منتظَم.

كما لا يمكن لاي أحد من فئة 1970 أن يتملك مسكن أو قطعة أرض ليبني عليها مسكنا أو سيارة أو الحصول على شهادة قيادة عمومية على الرغم من أن الحكومة السورية أمّنت لهم الإقامة في البلد لكنهم بحاجة إلى تسجيلهم في هيئة اللاجئين وهذا يضمن لهم حق العودة أكثر مما لو كانوا غير مسجلين، وتسجيلهم في إدارات الهجرة والجوازات للحصول على أبسط الأوراق الثبوتية إذ لا يمكنهم السفر بين المحافظات السورية وتسجيلهم في المدارس صعب نوعا ما.

في الواقع لا توجد قوانين واضحة في التعامل مع هذه الفئة، لكنها بالتأكيد الفئة الأكثر معاناة بين الفئات المذكورة.

الحقوق
يعتبر الفلسطينيون في سوريا لجهة التصنيف القانوني غير سوريين، على الرغم من أن القانون السوري الخاص بمنح الجنسية يقوم على شرط أساسي هو الإقامة المتتالية لخمس سنوات في البلد، إلاّ أن الموقف السياسي المرتبط بالحفاظ على الهوية الوطنية للفلسطينيين والبعد القومي للقضية، وخاصةً اعتبار القضية الفلسطينية القضية الأولى في الخطاب السوري وفي الأدبيات المختلفة حالً دون منح اللاجئين الفلسطينيين في سوريا الجنسية السورية رغم إقامتهم لعقود والكثير منهم ولدوا ونشأوا في هذا البلد ومعاملتهم بشكل أتاح لهم سوق العمل السوري تماماً كما العامل السوري.

ويتمتع أغلب اللاجئين الفلسطيين في سورية، خصوصًا الذين لجئوا إبان حرب 1948، بأغلب الحقوق من تعليم وصحة وعمل وتنقل إلخ... إلا أنه لا يحق لهم المشاركة بالانتخابات (الإدارة المحلية، والبرلمانية، والرئاسية) لأنهم لا يحملون الجنسية السورية، كما يواجه الفلسطينين في سوريا كما في باقي دول اللجوء العربية مشاكل جمّة بالسفر إلى دول الخليج العربي للدراسة أو للعمل أو للعلاج مما يثير لديهم مشاكل عويصة فدول الخليج ما عدا الإمارات تمنع دخول (العربي) الفلسطيني إلى أراضيها منذ أوائل التسعينات مع أن بعضها يسمح للإسرائيلي بالدخول إليها.

الواجبات
يخضعون لنفس الواجبات التي يخضع إليها السوريين أصلاً، كالخدمة العسكرية ودفع الضرائب .

شروط التملك
 شقة سكنية واحدة.
 العازب لا يملك شقة سكنية.
 لا يسمح له بتملك أراضي زراعية.
 لا يسمح له بتملك محلات تجارية.
 لا يسمح له بتملك عيادة.
 لا يحق له إلا تسجيل شقة سكنية واحد بشرط أن يكون متزوجاً.
 أن لا يكون مالكاً لشقة سكنية أخرى.

انظر أيضًا
 العلاقات السورية الفلسطينية

وصلات خارجية
 موقع وكالة الأونوروا

مراجع

أشخاص من أصل فلسطيني
العرب في سوريا
تاريخ اللاجئين الفلسطينيين
حقوق الإنسان في سوريا
شتات شرق أوسطي في سوريا
شتات فلسطيني في العالم العربي
مجموعات عرقية في سوريا
مخيمات اللاجئين الفلسطينيين في سوريا

فلسطينيو سوريا