Deaf culture is the set of social beliefs, behaviors, art, literary traditions, history, values, and shared institutions of communities that are influenced by deafness and which use sign languages as the main means of communication. When used as a cultural label especially within the culture, the word deaf is often written with a capital D and referred to as "big D Deaf" in speech and sign. When used as a label for the audiological condition, it is written with a lower case d. Carl G. Croneberg coined the term "Deaf Culture" and he was the first to discuss analogies between Deaf and hearing cultures in his appendices C/D of the 1965 Dictionary of American Sign Language.

Background
Members of the Deaf community tend to view deafness as a difference in human experience rather than a disability or disease. Many members take pride in their Deaf identity. Deaf people, in the sense of a community or culture, can then be seen as a linguistic minority, and therefore some who are a part of this community may feel misunderstood by those who don't know sign language. Another struggle that the Deaf community often faces is that educational institutions usually consist primarily of hearing people. Additionally, hearing family members may need to learn sign language in order for the deaf person to feel included and supported. Unlike some other cultures, a deaf person may join the community later in life, rather than needing to be born into it.

There are several perspectives on deaf people and Deaf culture that shape their treatment and role in society. From a medical standpoint, many encourage Deaf children to undergo surgery. Especially in the past, the medical perspective discouraged the use of sign language because they believed it would distract from development of auditory and speech skills. From a social standpoint, Deaf individuals are welcomed to participate in society in the same manner as any other individual. This view discourages the idea that those who are deaf or hard-of-hearing are sick and in need of a cure. The social view also encourages making accommodations for deaf people so that they can fully participate in society. Such accommodations include the use of interpreters or improved closed captioning systems. Some feel the social view fails to recognize the unique qualities of Deaf people and Deaf culture. They believe that this perspective asks Deaf people to fit and find their own way in a predominantly hearing society, instead of recognizing their own abilities and culture. Another perspective is referred to as the cultural-linguistic view. Supporters of Deaf Culture state that this perspective appropriately recognizes Deaf people as a minority culture in the world with their own language and social norms. This standpoint is believed to promote Deaf people's right to collective space within society to pass on their language and culture to future generations.

Being involved in the Deaf community and culturally identifying as Deaf has been shown to significantly contribute to positive self-esteem in Deaf individuals. The community can provide support, easy social interaction, and "refuge from the grinding frustrations of the hearing world." Conversely, Deaf individuals who are not a part of the Deaf community may not have the same support in the hearing world, resulting in lower self-esteem. Stereotypes, lack of knowledge, and negative attitudes about Deafness cause widespread discrimination. This could lead to a lower education and economic status for deaf people.

The community may include hearing family members of deaf people and sign-language interpreters who identify with Deaf culture. It does not automatically include all people who are deaf or hard-of-hearing. As educator and American Sign Language interpreter Anna Mindess writes, "it is not the extent of hearing loss that defines a member of the deaf community but the individual's own sense of identity and resultant actions." As with all social groups that a person chooses to belong to, a person is a member of the Deaf community if they identify as a member of the community and the community accept them as a member of the community.

Deaf culture is recognized under Article 30, Paragraph 4 of the United Nations Convention on the Rights of Persons with Disabilities, which states that "Persons with disabilities shall be entitled, on an equal basis with others, to recognition and support of their specific cultural and linguistic identity, including sign languages and deaf culture."

Deaf culture is as well recognized in the statement presented at the 21st International Conference on Education of the Deaf in 2010 in Vancouver, Canada, where the more than 60 countries that participated in it agreed that "Despite this 'disability mindset,' Deaf citizens positively contribute to societies that embrace diversity and creativity. They enhance their nations in areas of education, economic activity, politics, arts and literature. For Deaf people, It is an inalienable right to be acknowledged as a linguistic and cultural minority integral to every society."

In Deaf culture, "sumain" refers to people who communicate with each other using their hands. Marla Berkowitz, a Certified Deaf ASL interpreter, describes it as "a coined word from two languages – Su – your; main – hands".

Acculturation

Historically, acculturation has often occurred within schools for Deaf students and within Deaf social clubs, both of which unite deaf people into communities with which they can identify. Becoming Deaf culturally can occur at different times for different people, depending on the circumstances of one's life. A small proportion of deaf individuals acquire sign language and Deaf culture in infancy from Deaf parents, others acquire it through attendance at schools, and yet others may not be exposed to sign language and Deaf culture until college or a time after that.

Although up to fifty percent of deafness has genetic causes, fewer than five percent of deaf people have a deaf parent, so Deaf communities are unusual among cultural groups in that most members do not acquire their cultural identities from parents.

Diversity
Educator and ASL interpreter Anna Mindess notes that there is "not just one homogeneous deaf culture". There are many distinct Deaf communities around the world, which communicate using different sign languages and exhibit different cultural norms. Deaf identity also intersects with other kinds of cultural identity. Deaf culture intersects with nationality, education, race, ethnicity, gender, class, sexual orientation, and other identity markers, leading to a culture that is at once quite small and also tremendously diverse. The extent to which people identify primarily with their deaf identity rather than their membership in other intersecting cultural groups also varies. Mindess notes a 1989 study, which found that "87 percent of black deaf people polled identified with their black culture first".

Education

Deaf culture is prevalent in K–12 schools for the deaf throughout the world, though higher education specifically for them is more limited.

Abbé Charles-Michel de l'Épée opened the first school for the deaf in Paris at the deaf school. The American Thomas Gallaudet witnessed a demonstration of deaf teaching skills from Épée's successor Abbé Sicard and two of the school's deaf faculty members, Laurent Clerc and Jean Massieu; accompanied by Clerc, he returned to the United States, where in 1817 they founded American School for the Deaf in Hartford, Connecticut. American Sign Language (ASL) started to evolve from primarily French Sign Language (LSF), and other outside influences.

In a residential school where all the children use the same communication system (whether it is a school using sign language, Total Communication or Oralism), students will be able to interact normally with other students, without having to worry about being criticized. An argument supporting inclusion, on the other hand, exposes the student to people who are not just like them, preparing them for adult life. Through interacting, children with hearing disabilities can expose themselves to other cultures which in the future may be beneficial for them when it comes to finding jobs and living on their own in a society where their disability may put them in the minority. These are some reasons why a person may or may not want to put their child in an inclusion classroom.

United States

In comparison to the general public, deaf people have lower levels of educational achievement. Advocates in deaf education believe that an improved recognition of American Sign Language (ASL) as an official language would improve education, as well as economic status. Some argue that by improving the recognition of ASL, better access to school materials, deaf teachers, interpreters, and video-telephone communication would take place.

Three colleges within the United States are often identified as the best providers of higher education for deaf people. Referred to often as the "Big Three," these include California State University at Northridge (CSUN), National Technical Institute for the Deaf (part of Rochester Institute of Technology), and Gallaudet University. Gallaudet University is the first and only liberal-arts college for deaf students in the world.

Those who are deaf (by either state or federal standards) have access to a free and appropriate public education. If a child does qualify as being deaf or hard of hearing and receives an individualized education plan, the IEP team must consider "the child's language and communication needs. The IEP must include opportunities for direct communication with peers and professionals. It must also include the student's academic level, and finally must include the students full range of needs"

In part, the Department of Education defines deafness as "a hearing impairment that is so severe that the child is impaired in processing linguistic information through hearing, with or without amplification". Hearing impairment is defined as "an impairment in hearing, whether permanent or fluctuating, that adversely affects a child's educational performance but that is not included under the definition of deafness".

Other countries

Although the United States leads in higher education opportunities for the deaf, there are colleges across the globe. Brazil has several institutions, including Instituto Santa Tersinha and Escola para Crianças Surdas Rio Branco. China's deaf universities include Beijing Union University, Special Education College of Beijing University, and Zhongzhou University. Other notable universities for the deaf across the globe include Finland School for the Deaf in Finland, Institut National de Jeunes Sourds de Paris in France, Berlin School for the Deaf in Germany, and Northwest Secondary School for the Deaf in South Africa.

Characteristics

Sign language is just one part of deaf culture. Deaf identity is also constructed around specific beliefs, values and art.

Sign languages

Members of Deaf cultures communicate via sign languages. Sign languages convey meaning through manual communication and body language instead of acoustically conveyed sound patterns. This involves the simultaneous combination of hand shapes, orientation and movement of the hands, arms or body, and facial expressions to express a speaker's thoughts. "Sign languages are based on the idea that vision is the most useful tool a deaf person has to communicate and receive information".

There are over 200 distinct sign languages in the world. These include 114 sign languages listed in the Ethnologue database and 157 more sign languages, systems, and dialects. While the United Kingdom and the United States are both predominantly English speaking, the predominant signed languages used in these countries differ markedly. Due to the origins of deaf education in the United States, American Sign Language is most closely related to French Sign Language.

Values and beliefs
 A positive attitude toward deafness is typical in Deaf cultural groups. Deafness is not generally considered a condition that needs to be fixed.
 The term "Deaf Gain" is used by Deaf people, to re-frame the perceived losses of Deafness and "hearing loss" to highlight the benefits of being deaf. According to deaf scientist Michele Cooke, it describes the benefits that Deaf people provide the larger community.
 Culturally, Deaf people value the use of natural sign languages that exhibit their own grammatical conventions, such as American Sign Language and British Sign Language, over signed versions of English or other oral languages. Spoken English, written English and signed English are three different symbolic systems for expressing the same language.
 Deaf communities strongly oppose discrimination against deaf people.
 Deaf culture in the United States tends to be collectivist rather than individualist; culturally Deaf people value the group.
 The use of a sign language is central to Deaf cultural identity. Oralist approaches to educating deaf children thereby pose a threat to the continued existence of Deaf culture. Some members of Deaf communities may also oppose technological innovations like cochlear implants for the same reason.

Cochlear implants
A cochlear implant is not to be mistaken for a hearing aid, which makes noises and sounds louder for the user to hear. Instead, cochlear implants bypass the outer ear and target the inner ear where the auditory nerve fibers are stimulated. To do this, noises and sounds are transformed into electrical energy which is translated as audio information by the nerve which is then sent to the brain. An external microphone captures outside sound, a transmitter processes these sounds and sends them to a receiver embedded under the skin in the skull, and the receiver transforms these sounds into electrical impulses which stimulate the auditory nerve.The medical model of disability can be aligned with technological advancements in cochlear implants. This is due to the fact that cochlear implants can be perceived to "cure" deafness or fix an individual's hearing, when in reality those who are Deaf may not feel a need to be cured or fixed. This idea is seen in many children's books, where improved quality of life is only seen after characters obtain cochlear implants. This idea that deafness is a physiological issue that resides only within the individual and therefore should be physiologically fixed or solved counters the teachings and beliefs within Deaf culture. Often people feel as though children should make the decision if they want a cochlear implant for themselves as opposed to someone else, like their parents or caregivers, making it for them. Although ethical, this idea poses a problem since the success rate of cochlear implants is at its highest when implanted at early childhood; in other words, when the child is not able to make rather large decisions, like this one, for themselves. These critics argue forcing cochlear implants on children should be reduced and the assumption that cochlear implants offer the best quality of life for Deaf individuals should be countered. One way of doing this would be to expose children of young ages to Deaf culture and the Deaf community early on, as well as teach them American Sign Language.

Cochlear implants have been controversial around the Deaf community ever since they first were made available to the public. Those who oppose cochlear implants even refer to it as "cultural genocide," as it lessens the prevalence and importance of Deaf culture. People are against cochlear implants for a variety of reasons, including: there is value to being Deaf, being Deaf is not an illness and does not require a cure, the Deaf are not lesser than the hearing, etc. Cochlear implants also have a variety of risks associated with them, like costliness, effectiveness, and surgical requirement. Alternative solutions proposed by cochlear opponents are centered around the social model of disability, where instead of fixing the actual hearing of the individual, reform and accommodations can be made in society, education, and more to better allow the individual to be integrated into society as would any other.

Alternatively, those who support cochlear implants do not necessarily oppose Deaf culture. Culture itself is not a simple concept, but rather it has high levels of complexity and power; due to this nature, culture is not to be applied narrowly to a group of individuals. The Deaf community is composed of highly diverse Deaf individuals, and to impose narrow culture onto a group full of heterogeneous members would be rather questionable. There is room for deviation and hybridization of values and beliefs in Deaf culture as society and technology evolves. Even if they are proud of their Deaf identity, many deaf individuals wish they knew what their voices sounded like, and wish they could pick up the phone and have a conversation with ease without the need for a third-party device or interpreter. So, instead of looking at cochlear implants as identity stripping, many Deaf parents of Deaf children see cochlear implants as a way to give their children more than what they have; to offer them the pleasure of being able to hear. It has also been proven that cochlear implants help to provide opportunities for success, and help individuals to feel more connected to the world. Though most Deaf individuals agree that choosing to use a cochlear implant is a difficult decision, many say that resistance to cochlear implants has decreased since 1990, the year when it was first approved for children. By building more evidence of the benefits and limitations of cochlear implants, both Deaf and hearing individuals can be properly educated on the impact of cochlear implants, and thus unrealistic expectations and controversies can be resolved.

Behavioral patterns
 Culturally Deaf people have rules of etiquette for getting attention, walking through signed conversations, leave-taking, and otherwise politely negotiating a signing environment.
 Deaf people also keep each other informed of what is going on in one's environment. It is common to provide detailed information when leaving early or arriving late; withholding such information may be considered rude.
 Deaf people may be more direct or blunt than their hearing counterparts.
 When giving introductions, Deaf people typically try to find common ground; since the Deaf community is relatively small, Deaf people usually have other Deaf people in common.
 Deaf people may also consider time differently. Showing up early to large-scale events, such as lectures, is typical. This may be motivated by the need to get a seat that provides the best visual clarity for the Deaf person.

Importance of technology
 Like all other people, Deaf individuals rely on technology for communication significantly. In the United States, video relay services and an array of freestanding and software-driven video phones are often used by deaf people to conduct telephonic communication with hearing and deaf businesses, family and friends. Devices such as the teletype (known as a TTY, an electronic device used for communication over a telephone line) are far less common, but are used by some deaf people who are without access to high-speed Internet or have a preference for these methods for their telephonic communication.
 Technology is even important in face-to-face social situations. For example, when deaf people meet a hearing person who does not know sign language, they often communicate via the notepad on their cell phones. Here, technology takes the place of a human sense, allowing deaf individuals to successfully communicate with different cultures.
 Social media tends to be of great importance to deaf individuals. Networking sites allow deaf people to find each other and to remain in contact. Many deaf people have deaf friends throughout the entire country that they met or maintain contact with through online communities. Because of the relatively small size of the deaf community, compared to other communities, the stigma of meeting others online does not exist.
 Closed Captioning must be available on a television in order for a deaf person to fully appreciate the audio portion of the broadcast. Conflicts arise when establishments such as restaurants, airlines, or fitness centers fail to accommodate deaf people by turning on Closed Captioning. Movie theaters are increasingly compliant with providing visual access to first-run movies through stand-alone devices, glasses and open caption technology which allow deaf people to attend movies as they are released.
 Alert systems such as fire alarms and alarm clocks must appeal to different senses in order for a deaf individual to notice the alert. Objects such as vibrating pillows and flashing lights often take the place of the noise-based alarms.
 Lack of understanding about technological accessibility for the deaf causes conflict and injustice for the deaf community. For example, a significant number of deaf individuals in the UK admit that they are dissatisfied with their banks because of their heavy reliance on telephone banking and lack of assistance to deaf and hard-of-hearing individuals.
 Architecture that is conducive to signed communication minimizes visual obstructions and may include such things as automatic sliding doors to free up the hands for continuous conversation.

Literary traditions and the arts

A strong tradition of poetry and storytelling exists in American Sign Language and other sign languages. Some prominent performers in the United States include Clayton Valli, Ben Bahan, Ella Mae Lentz, Manny Hernandez, C. J. Jones, Debbie Rennie, Patrick Graybill, Peter Cook, and many others. Their works are now increasingly available on video.

Culturally Deaf people have also represented themselves in the dominant written languages of their nations.

Deaf artists such as Betty G. Miller and Chuck Baird have produced visual artwork that conveys a Deaf worldview. Douglas Tilden was a famous Deaf sculptor who produced many different sculptures in his lifetime. Some Deaf artists belong to an art movement called De'VIA, which stands for Deaf View Image Art.

Organizations such as the Deaf Professional Arts Network or D-PAN are dedicated to promoting professional development and access to the entertainment, visual and media arts fields for individuals who are deaf or hard-of-hearing.

Daily Moth was established by Alex Abenchuchan in 2017 to make the news accessible for Deaf ASL users.

History

In the United States, the Cobbs School, a deaf school in Virginia, was established in 1815. This school lasted only one and half years due to financial setbacks. American Deaf Community recounts the story of Laurent Clerc, a deaf educator, coming to the United States from France in 1817 to help found the first permanent school for deaf children in the country now named American School for the Deaf in Hartford, Connecticut. American School is the first official school for the deaf.

Another well-known event is the 1880 Second International Congress on Education of the Deaf in Milan, Italy, where hearing educators voted to embrace oral education and remove sign language from the classroom. This effort resulted in pressure around the world to abandon sign language in favor of the oral approach exclusively. The intent of the oralist method was to teach deaf children to speak and lip read with limited or no use of sign language in the classroom in order to make it easier for deaf children to integrate into hearing communities, but the benefits of learning in such an environment are disputed. The Milan conference recommendations were repudiated in Hamburg a century later, and sign languages in education came back into vogue after the publication of Stokoe's linguistic analyses of ASL.

Shared institutions

Deaf culture revolves around such institutions as residential schools for deaf students, universities for deaf students (including Gallaudet University and the National Technical Institute for the Deaf), deaf clubs, deaf athletic leagues, communal homes (such as The Home for Aged and Infirm Deaf-Mutes, founded by Jane Middleton, in New York City), deaf social organizations (such as the Deaf Professional Happy Hour), deaf religious groups, deaf theaters, and an array of conferences and festivals, such as the Deaf Way II Conference and Festival and the World Federation of the Deaf conferences.

Deaf clubs, popular in the 1940s and 1950s, were also an important part of deaf culture. During this time there were very few places that deaf people could call their own– places run by deaf people for deaf people. Films were made from the Los Angeles Club for the Deaf and included styles of performances such as Vaudeville show and short comedy skills. These films survived through the 1940s. Wolf Bragg, a popular Deaf club performer through 1930 is known for interpreting sign language into "The Monkey's Paw" and Auf Weidersehen. Deaf clubs were the solution to this need. Money was made by selling alcohol and hosting card games. Sometimes these ventures were so successful that the building used by the club was able to be purchased. The main attraction of these clubs was that they provided a place that deaf people could go to be around other deaf people, sometimes sharing stories, hosting parties, comedians, and plays. Many of today's common ABC stories were first seen at deaf clubs. The clubs were found in all of the major cities, New York City being home to at least 12. These clubs were an important break from their usually solitary day spent at factory jobs.

In the 1960s, deaf clubs began their quick and drastic decline. Today there are only a few spread-out deaf clubs found in the United States and their attendance is commonly small with a tendency to the elderly. This sudden decline is often attributed to the rise of technology like the TTY and closed captioning for personal TVs. With other options available for entertainment and communication, the need for deaf clubs grew smaller. It was no longer the only option for getting in touch with other members of the deaf community.

Others attribute the decline of deaf clubs to the end of World War II and a change in the job market. During WWII there was high demand for factory laborers and a promise of high pay. Many deaf Americans left their homes to move to bigger cities with the hope of obtaining a factory job. This huge influx of workers into new cities created the need for deaf clubs. When World War II ended and the civil rights movement progressed, the federal government started offering more jobs to deaf men and women. People began switching from manufacturing jobs to service jobs, moving away from solitary work with set hours. Today, deaf clubs are rare, but deaf advocacy centers and other deaf organizations have become widespread and popular.

African-American
National Black Deaf Advocates was established in 1982 "to promote the leadership development, economic and educational opportunities, social equality, and to safeguard the general health and welfare of Black deaf and hard-of-hearing people."

LGBT
There are several major institutions supporting the Deaf queer community in the United States. The Rainbow Alliance of the Deaf (RAD), previously named National Rainbow Society of the Deaf (NRSD), is a nonprofit established in America in 1977 to, "establish and maintain a society of Deaf LGBT". The RAD hosts an annual conference "to encourage and promote the educational, economical, and social welfare of Deaf LGBTQ individuals. RAD now has chapters in the United States and Canada. The Deaf Queer Resource Center (DQRC), was founded in 1995 founded by Drago Renteria and began as a website connects people to resources nationally. The DQRC is now a nonprofit that provides "peer support, support groups, information and referrals, educational workshops, work to increase visibility, educate on accessibility and preserve Deaf LGBT history."

Support and community groups for people with intersectional LGBGTQ+ identities in the Deaf, DeafBlind, DeafDisabled and Hard of Hearing communities using ASL are held regionally and virtually. Queer ASL is an educational platform taught virtually by Deaf queer instructors focused on educating queer and trans people in a safe space. Deaf queer events include Rainbow Alliance of the Deaf conferences, the Deaf Lesbian Festival, and Deaf Queer Men Only.

Internationally, institutions include the Hong Kong Bauhinias Deaf Club, Deaf LGBTW in Fukoaka, Tohoku, Tokyo, and Osaka, Pinoy Deaf Rainbow in the Philippines, Deaf Rainbow NSW in Australia, Deaf Rainbow UK, Rainbow International Deaf at Israel, and the Greenbow LGBT Society of Ireland.

Religious

There are deaf churches (where sign language is the main language), deaf synagogues, deaf Jewish community centers, and the Hebrew Seminary of the Deaf in Illinois. In 2011 the Conservative Movement unanimously passed the rabbinic responsa, "The Status of the Heresh [one who is deaf] and of Sign Language", by the Committee on Jewish Law and Standards (CJLS). This responsa declared that, among other things, "The Committee on Jewish Law and Standards rules that the deaf who communicate via sign language and do not speak are no longer to be considered mentally incapacitated. Jews who are deaf are responsible for observing mitzvot. Our communities, synagogues, schools, and camps must strive to be welcoming and accessible, and inclusive. Sign language may be used in matters of personal status and may be used in rituals. A deaf person called to the Torah who does not speak may recite the berakhot via sign language. A deaf person may serve as a shaliah tzibbur in sign language in a minyan whose medium of communication is sign language."

Women's
There are 15 chapters of Deaf Women United throughout the United States; its mission is, "to promote the lives of Deaf women through empowerment, enrichment, and networking." There is also Pink Wings of Hope, an American breast cancer support group for deaf and hard-of-hearing women.

Libraries
The library at Gallaudet University, the only deaf liberal arts university in the United States, was founded in 1876. The library's collection has grown from a small number of reference books to the world's largest collection of deaf-related materials, with over 234,000 books and thousands of other materials in different formats. The collection is so large that the library had to create a hybrid classification system based on the Dewey Decimal Classification System in order to make cataloging and location within the library easier for both library staff and users. The library also houses the university's archives, which holds some of the oldest deaf-related books and documents in the world.

The American Library Association, also founded in 1876, has stated that disabled people belong to a minority that is often overlooked and underrepresented by people in the library, and the Deaf community belongs in this minority group. The ALA's Library Bill of Rights preamble states that "all libraries are forums for information and ideas" and as such libraries need to remove the physical and technological barriers which in turn would allow persons with disabilities full access to the resources available.

One notable American activist in the library community working toward accessibility for the deaf was Alice Lougee Hagemeyer, herself deaf. In 1974 she created Deaf Awareness Week, later called Deaf Heritage Week, in which programs about deaf culture are held in libraries. In 1980 she founded the unit now known as the Library Service to People who are Deaf or Hard of Hearing Forum, which is a unit within the American Library Association.

Australian librarian Karen McQuigg stated in 2003 that "even ten years ago, when I was involved in a project looking at what public libraries could offer the deaf, it seemed as if the gap between the requirements of this group and what public libraries could offer was too great for public libraries to be able to serve them effectively."

In 2006 the American Library Association and the (American) National Association of the Deaf declared that they would recognize March 13 to April 15 as National Deaf History Month.

New guidelines from library organizations such as International Federation of Library Associations and Institutions (IFLA) and the ALA were written in order to help libraries make their information more accessible to people with disabilities, and in some cases, specifically the Deaf community. IFLA's Guidelines for Library Services to Deaf People is one such set of guidelines, and it was published to inform libraries of the services that should be provided for Deaf patrons. Most of the guidelines pertain to ensuring that Deaf patrons have equal access to all available library services. Other guidelines include training library staff to provide services for the Deaf community, availability of text telephones or TTYs not only to assist patrons with reference questions but also for making outside calls, using the most recent technology in order to communicate more effectively with Deaf patrons, including closed captioning services for any television services, and developing a collection that would interest the members of the Deaf community.

Over the years, library services have begun to evolve in order to accommodate the needs and desires of local Deaf communities. For example, at the Queens Borough Public Library (QBPL) in New York, the staff implemented new and innovative ideas in order to involve the community and library staff with the Deaf people in their community. The QBPL hired a deaf librarian, Lori Stambler-Dunsmore, to train the library staff about Deaf culture, to teach sign language classes for family members and people who are involved with deaf people, and to teach literacy classes for Deaf patrons. In working with the library, Stambler-Dunsmore was able to help the community reach out to its deaf neighbors, and helped other deaf people become more active in their outside community.

Services
The library at Gallaudet University, the only Deaf liberal arts university in the world, was founded in 1876. The library's collection has grown from a small number of reference books to the world's largest collection of deaf-related materials with over 234,000 books and thousands of other materials in different formats. The library created a hybrid classification system based on an extension of the Dewey decimal system because traditional Dewey was not fine-grained enough to handle thousands of books in relatively small classification areas such as audiology or Deaf communication. The library also houses the university's archives, which holds some of the oldest deaf-related books and documents in the world.

In Nashville, Tennessee, Sandy Cohen manages the Library Services for the Deaf and Hard of Hearing (LSDHH). The program was created in 1979 in response to information accessibility issues for the Deaf in the Nashville area. Originally, the only service provided was the news via a teletypewriter or TTY, but today, the program has expanded to serving the entire state of Tennessee by providing all different types of information and material on deafness, Deaf culture, and information for family members of Deaf people, as well as a historical and reference collection.

See also

 Audism
 Deaf culture in the United States
 Deaf flag
 Deaf mental health care
 Language deprivation in deaf and hard of hearing children
 List of Deaf films
 Sign name
U výčepu, a Czech sign language comedy play

References

Further reading
 Berbrier, Mitch. "Being Deaf has little to do with one's ears": Boundary work in the Deaf culture movement. Perspectives on Social Problems, 10, 79–100.
 Cartwright, Brenda E. Encounters with Reality: 1001 (Deaf) interpreters scenarios
 Christiansen, John B. (2003) Deaf President Now! The 1988 Revolution at Gallaudet University, Gallaudet University Press
 Holcomb, T. K. (2013). Introduction to American Deaf Culture. New York, USA: Oxford University Press.
 Ladd, P. (2003). Understanding Deaf Culture. In Search of Deafhood, Toronto: Multilingual Matters.
 Lane, Harlan (1993). The Mask of Benevolence, New York: Random House.
 Lane, Harlan. (1984) When the Mind Hears: A History of the Deaf, New York: Vintage.
 Lane, Harlan, Hoffmeister, Robert, & Bahan, Ben (1996). A Journey into the Deaf-World, San Diego, CA: DawnSignPress.
 Luczak, Raymond (1993). Eyes of Desire: A Deaf Gay & Lesbian Reader.
 Moore, Matthew S. & Levitan, Linda (2003). For Hearing People Only, Answers to Some of the Most Commonly Asked Questions About the Deaf Community, its Culture, and the "Deaf Reality", Rochester, New York: Deaf Life Press.
 Padden, Carol A. (1980). The deaf community and the culture of Deaf people. In: C. Baker & R. Battison (eds.) Sign Language and the Deaf Community, Silver Spring(EEUU): National Association of the Deaf.
 Padden, Carol A. (1996). "From the cultural to the bicultural: the modern Deaf community", in Parasnis I, ed. Cultural and Language Diversity and the Deaf Experience, Cambridge, UK: Cambridge Univ. Press
 Padden, Carol A. & Humphries, Tom L. (1988). Deaf in America: Voices from a Culture, Cambridge, MA: Harvard University Press.
 Padden, Carol A. & Humphries, Tom L. (2005). Inside Deaf Culture, .
 Sacks, Oliver W. (1989). Seeing Voices: A Journey Into The World Of The Deaf, .
 Spradley, Thomas and Spradley, James (1985). Deaf Like Me, Gallaudet University Press, .
 Van Cleve, John Vickrey & Crouch, Barry A. (1989). A Place of Their Own: Creating the Deaf Community in America, .

External links

 "Deafness is not a disability" (argumentum ad consequentiam) Article discussing the controversy.
 Identity Politics Gone Wild, by Charlotte Allen. Weekly Standard, 2 April 2007
 The Silent Worker – a popular national newspaper among the deaf population of the United States during the end of the 1890s through the end of the first quarter of the 20th century.
 National Association of the Deaf. The NAD protects deaf and hard of hearing civil rights in the U.S.

Deafness

Deaf culture


Universidad Lusíada de Oporto (ULP) es una institución privada de educación superior en la ciudad portuguesa de Oporto.

Referencias

Enlaces externos
 Universidad Lusíada de Oporto

Universidades de Portugal
Oporto

Universidad Lusíada de Oporto


Dans les archives historiques, les poétesses arabes médiévales sont peu nombreuses par rapport au nombre de poètes masculins de langue arabe connus : il y a eu « une éclipse presque totale de l'expression poétique des femmes dans les archives littéraires telles que maintenues dans la culture arabe depuis l'époque pré-islamique jusqu'au  ».  Cependant, il existe des preuves que, par rapport à l'Europe médiévale, la poésie féminine dans le monde islamique médiéval était « sans précédent » en termes de « visibilité et d'impact ». En conséquence, depuis le début du , les chercheurs ont souligné que la contribution des femmes à la littérature arabe nécessite une plus grande attention scientifique.

Corpus survivant

L'œuvre des poétesses médiévales de langue arabe n'a pas été préservée aussi largement que celle des hommes, mais un corpus substantiel subsiste néanmoins. Abd al-Amīr Muhannā nomme plus de quatre cents poétesses dans son anthologie. Le fait qu'une grande partie de la littérature écrite par des femmes était autrefois rassemblée par écrit mais qu'elle a depuis été perdue est suggéré en particulier par le fait que Nuzhat al-julasā' fī ashʻār al-nisā' d'al-Suyuti au  mentionne une grande anthologie (six volumes ou plus) appelée Akhbar al-Nisa' al-Shau'a'ir contenant de la poésie féminine « ancienne », rassemblée par un certain Ibn al-Tarrah. Il reste cependant quelques anthologies médiévales qui contiennent de la poésie féminine, y compris des recueils d'Al-Jahiz, d'Abu Tammam, d'Abu al-Faraj al-Isfahani, et d'Ibn Bassam, ainsi que des historiens citant la poésie féminine comme Tabari, Yaqut al -Hamawi, et Ibn Asakir.

La poésie féminine médiévale en arabe comprend deux genres principaux : le  (élégie) et le ghazal (chanson d'amour), ainsi qu'un plus petit ensemble de poèmes soufis et de courtes pièces de moindre statut appelées rajaz. Un corpus important comprend des poèmes de qiyan, des femmes qui étaient des esclaves hautement qualifiées dans les arts du divertissement, souvent éduquées dans les villes de Bassorah, Taëf et Médine.  La poésie féminine est particulièrement bien attestée à partir d'Al-Andalus.

Selon Samer M. Ali,

Alors que la plupart des poétesses médiévales arabophones étaient musulmanes, sur les trois poètes juives médiévales probables dont l'œuvre a survécu, deux composaient en arabe : Qasmūna bint Ismāʿil  et Sarah du Yémen du  (la troisième poétesse de langue hébraïque étant l'épouse anonyme de Dunash ben Labrat) .

Anthologies et études

Anthologies

 Dīwān de las poetisas de al-Andalus, éd. de Teresa Garulo (Madrid 1986)
 Poesía femenina hispanoárabe, éd. et trans. de María Jesús Rubiera Mata (Madrid 1990)
 Nisāʾ min al-Andalus, éd. par Aḥmad Khalīl Jum'ah (Damas : al-Yamāmah lil-Ṭibā'ah wa-al-Nashr wa-al-Tawzī', 2001) [نسـاء من الأندلس, أحمد خليل جمعة].
 Rubiera Máta, María Jesús, Poesía feminina hispanoárabe (Madrid : Castalia, 1989)
 We Wrote in Symbols: Love and Lust by Arab Women Writers, éd. de Selma Dabbagh (Londres : Saqi Books, 2021),
 Ibn al-Sāʿī, Consorts of the Califes: Women and the Court of Bagdad, éd. et trans. par Shawkat M. Toorawa, Bibliothèque de littérature arabe (New York : New York University Press, 2017),, texte arabe

Études

 Hammond, Marlé, Beyond Elegy : Classical Arabic Women's Poetry in Context (Oxford : Oxford University Press, 2010),
 Myrne, Pernilla, Female Sexuality in the Early Medieval Islamic World: Gender and Sex in Arabic Literature, The Early and Medieval Islamic World (London: I. B. Tauris, 2020)

Poétesses connues
La liste suivante de femmes poètes connues est basée sur (mais sans s'y limiter) les poèmes classiques par des femmes arabes d'Abdullah al-Udhari. Elle n'est pas complète.

Jahilayya (-4000-622)

 Mahd al-Aadiyya (, vers 4000 avant notre ère)
 Abbad » Afira bint (, vers 300)
 Laila bint Lukaiz (, morte en 483)
 Jalila bint Murra (, morte en 540)
 Umama bint Kulaib (, vers 500-600)
 al-Ḥujayjah, alias Safiyah bint al-Tha'labah Shaybānīyah (, vers 500-600)
 Al-Hurqah (, vers 500-600)
 Safiyya bint Khalid al-Bahiliyya ()
 Juhaifa Addibabiyya ()
 Umm Khalid Annumairiyya ()
 Ishraqa al-Muharibiyya ()
 Umm Jamil bint Harb (, vers 600-700)
 Hind bint al-Khuss al-Iyādiyya (, légendaire, soi-disant vers 600-700)
 Hind bint 'Utba (, 584-635)
 Qutayla ukht al-Nadr (, )
 Umm al-Addahak Muheribiyya ()
 Janūb Ukht « Amr Dhi-l-Kalb ()
 al-Fāri'ah bint Shaddad ()
 Al-H̠ansā' (, )
 Sarah du Yémen (, )

Période de Mahomet (622-661)

 Fatima bint Muhammad (, 605-632)
 'Amra bint Mardas (). Fille d'al-Hansa

Période Omeyyade (661-750)

 Laila bint al-Aamiriyya Sa`d (, morte en 668)
 Maisūn bint Jandal (, vers le )
 Ḥumayda bint Nu'mān ibn Bashir ()
 Laila al-Akhyaliyya (, morte vers 694-709)
 Dahna bint Mas-hal (, vers les -s)
 Bint al-Hubab ()
 Umm al-Ward al-Ajlaniyya ()
 Umaima Addumainiyya (, )

Période Abbasside (750-1258)

 Hajna bint Nusaib (, vers les -s)
 Rabia al-Adwiyya (, 714-801)
 Laila bint Tarif (, morte en 815)
 'Ulayya bint al-Mahdi (, 777-825)
 Lubana bint Alî ibn al-Mahdî (, vers les -s)
 Inan (, morte en 841)
 'Asiya al-Baghdadiyya (, vers le )
 Zahra al-Kilabiyya (, vers les -s)
 Aa'isha bint al-Mu'tasim (, vers les -s)
 Shariyah (, vers 815-70)
 Fadl Ashsha'ira  , morte en 871)
 Zabba bint Umair ibn al-Muwarriq (, vers le )
 Juml (, )
 Fatima al-Suqutriyya (, )
 Umm Ja'far bint Ali ()
 Arib al-Ma'muniyya (, 797-890)
 Thawab bint Abdullah al-Hanzaliyya ()
 Salma bint al-Qaratisi (, vers le )
 Safiyya al-Baghdadiyya (, vers le )
 Taqiyya Umm Ali bint Ghaith ibn Ali al-Armanazi (alias Sitt al-Ni'm, , 1111-1183/4)
 Shamsa al-mawsiliyya (, )

Période andalouse (711-1492)

 Aziz (cour d'Al-Hakam I, début )
 Hafsa bint Hamdun (, )
 Aa'isha bint Ahmad al-Qurtubiyya (, morte en 1010)
 Mariam bint Abu Yaqub Ashshilbi (, morte en 1020)
 Umm al-Kiram bin al-Mu'tasim ibn Sumadih (, morte en 1050)
 Umm al-Ala bint Yusuf (, morte en 1050)
 Khadija bint Ahmad ibn al-Kalsoum Mu'afiri (, -s)
 Al-Ghassaniyya al-Bajjaniyya (, -s)
 Qasmuna bint Isma'il (, )
 Wallada (, morte en 1091)
 Umm al-Fath bint Jafar (), autrice du livre perdu Kitab fi qiyan al-Andalus (Le livre du Qiyan d'al-Andalus)
 Souada ()
 I'timad Arrumaimikiyya (, née vers 1045-47)
 Muhja bint al-Attayyani Qurtubiyya (, morte en 1097)
 Nazhun al-Gharnatiyya (, morte en 1100)
 Zaynab al-Mariyya (-s)
 Amat al-Aziz (, )
 Buthaina bint al-Mu'tamid ibn Abbad (, 1070–?)
 Hind (, )
 Umm al-Hana bint Abdulhaqq ibn Atiyya (, )
 Hafsa bint al-Hayy al-Rakuniyya (, morte en 1190)
 Ashshilbiyya (, )
 Aa'isha al-Iskandraniyya ()
 Hamda bint Ziyad (, vers 1204)
 Umm Assa'd bint Isam al-Himyari (, morte en 1243)

Notes et références

Liste de poètes
Poète d'Al-Andalus
Poète arabe
Poétesse arabe
Poétesse du Moyen Âge
Poésie de langue arabe
Poétesse du haut Moyen Âge

Poétesses arabes médiévales


A Batalha de Modon foi travada em 7 de outubro de 1403 entre as frotas da República de Veneza e da República de Gênova, então sob controle francês, comandadas pelo marechal francês Jean Le Maingre, mais conhecido como Boucicaut. Um dos últimos confrontos nas guerras veneziano-genovesas, a batalha terminou com uma vitória decisiva veneziana.

Antecedentes

As tensões entre a República de Veneza e seu antigo rival, a República de Gênova  aumentaram novamente em 1402, quando surgiram relatos de piratas genoveses atacando navios mercantes venezianos. Os venezianos autorizaram o capitão-general do Mar, Carlo Zeno, a mobilizar a frota e tomar medidas para combater a pirataria genovesa.

Em abril de 1403, uma frota genovesa de nove galeras, sete cocas, uma galé e um transporte de cavalos, partiu de Gênova sob o comando do marechal francês Jean Le Maingre (também conhecido como Boucicaut), e partiu para Chipre, para fortalecer a influência genovesa lá. No caminho, a frota passou pelo posto avançado veneziano de Modon, no sudoeste da Grécia, mas nenhuma hostilidade ocorreu, e Boucicaut liderou sua frota para Chipre. Depois de cumprir sua missão lá, o comandante francês, um "fervoroso cruzado", lançou ataques a cidades muçulmanas na costa do Levante. Em setembro, Boucicaut, à frente de onze galeras e duas cocas, partiu para a viagem de volta.

Batalha
A frota genovesa chegou a Modon em 4 de outubro, apenas para encontrar uma frota veneziana de galeras e duas cocas esperando por eles. Antecipando uma batalha, Zenão moveu seus navios para a baía, enquanto os genoveses ancoravam na ilha de Sapienza. No início da manhã de 7 de outubro, os genoveses começaram a navegar para o norte, mas foram perseguidos pelos venezianos. A batalha que se seguiu foi dura, principalmente entre as capitânias das duas frotas opostas, que se aproximaram e se envolveram em combate corpo a corpo. A batalha foi decidida pela cocas veneziana Pisana, que capturou três galeras genovesas, levando Boucicaut a se separar e recuar. Os genoveses tiveram 600 baixas e mais 300 como prisioneiros de guerra a bordo dos três navios capturados, enquanto os venezianos sofreram apenas 153 feridos.

Consequências
A instabilidade interna de Gênova fez com que este fosse o último grande desafio oferecido pelos genoveses à hegemonia marítima veneziana e seu domínio das rotas comerciais orientais. Este último logo seria abalado, porém, pela ascensão inexorável do Império Otomano.

Bibliografia

História da República de Veneza
Guerras veneziano-genovesas

Batalha de Modon (1403)


Karl William Wandahl (født 1. januar 1995 i Aarhus) er en dansk sanger. Han er kendt for sine udgivelser Døende fra 2014, Placebo fra 2015 og Livet fra 2016.

Karriere
Karl William fangede første gang offentlighedens kendskab med "Kostumeramt" som en del af det Aarhus-baserede kollektiv Hukaos bestående af William, Tais og Louis Rustum på kollektivets EP-udgivelse, 1. sal. Det var dog på EP-udgivelsen Døende fra 2014, at han opnåede hitlistesucces med en 8. plads på Tracklisten. EP'en var produceret af Eloq (Cheff Records), Tais (kollektivet Hukaos), Carl Barsk og Emil Hesselbæk. GAFFA og Soundvenue gav begge EP-udgivelsen fire stjerner.

Den 4. maj 2015 udkom Karl Williams debutalbum Placebo. Albummet blev generelt godt modtaget med bl.a. fem stjerner i GAFFA, Soundvenue og Berlingske gav albummet fire stjerner, mens Politiken var mindre begejstrede og gav albummet tre hjerter. Debutalbummet er produceret og komponeret af Mathias Klysner, Tais Stausholm, Carl Barsk og Emil Hesselbæk.

Karl William blev den 16. oktober 2015 tildelt prisen P3 Talentet "for sin stærke debut".

Karl William blev d. 21. oktober 2016 tildelt 'P3 Prisen 2016'

Diskografi

EP/albummer

Singler
 "Foruden at forgude" (2014)
 "Placebo" (2015)
 "Tale om noget" (2015)
 "Alt er fint" (2016)
 "Blind igen" (2016)
 "Forstenet" (2017)
 "Lidt Ad Gangen" (2017)
 "Om Igen" (2017)
"Samme Vej" - Burhan G (2018)
"Høje Strå (Dunhammer)" (2018)
 "Forfra" (2019)

Priser
 P3 Guld 2015 (P3 Talentet)
 P3 Guld 2016 (P3 Prisen)

Referencer

Eksterne henvisninger

Sangere fra Danmark
Personer fra Aarhus

Karl William


Işık emisyonu, enerji farkının o enerji farkına denk dalga boyundaki ışığın yayılması olayı. Bir atom tarafından absorplanan (soğurulan) ışık ile düşük eneji seviyesindeki elektron daha yüksek enerjili bir seviyeye çıkar. Bir atom için bu durum kararsız bir haldir. Elektron burada belirli bir süre kalır ve ardından daha kararlı olan temel hale döner. Elektronun temel hale dönme sürelerine göre floresans ve fosforesans olayları gerçekleşir.

Emisyon

Işık emisyonu


Aken, içinde tek tohum bulunan ve olgunlaştığında açılarak tohumun çıkmasına olanak verecek özel bağlantı yerleri olmayan kuru meyve.

Tohum kabuğu ayçiçeğinde olduğu gibi, ince ve kuru meyve kabuğuna (perikarp) kısa bir sapla bağlı olduğu için kolayca kopar.

Meyve morfolojisi

Aken (botanik)


ලසාඤ්ඤෙ ලෙසින්ද හැඳින්වෙන, ලසාඤ්ඤා යනු පස්ටා වර්ගයක් වන අතර, සමහරවිට පැරණිතම  වර්ග වලින් එකක් විය හැකි, බොහෝ පුළුල් පැතලි  ආස්තරණ  වෙතින් සැදුවකි.

ලසාඤ්ඤා


Jadovnik  je planina u Bosni i Hercegovini. Smještena je između Bosanskog Grahova i Drvara. Najveći vrh nalazi se na 1656 metara nadmorske visine. Spada u Šatorsko - golijski vijenac planina.

Izvori

Planine u Bosni i Hercegovini

Jadovnik (planina u BiH)


أزرق ماين  هي سلالة غنم فرنسية أصلها من منطقة ماين-أنجو. ناتجة عن تصالب بين نعاج من سلالة محلية و اكباش بريطانية مثل ليسيستر. كبيرة الحجم ذات صوف أبيض باٍستثناء الرأس ونهاية الأطراف التي تحمل لون أزرق-رمادي حتى الأسود.

طالع أيضا
 قائمة سلالات الأغنام

مراجع

سلالات أغنام
سلالات أغنام فرنسية
سلالات خرفان نشأت في فرنسا

بلو دي مان


Ioan  Sălăgean (n. 20 septembrie 1867, Ciștolț - d. 28 iunie 1938, satul Surduc, județul Sălaj) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Activitate politică
A fost delegat supleant la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1867
Decese în 1938
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Agricultori români

Ioan Sălăgean


Eyüpsultan ya da eski adıyla Eyüp, İstanbul ilinin Avrupa yakasında yer alan bir ilçesi. 1936'da Fatih, Beyoğlu ve Sarıyer ilçelerinin bir bölümüyle kurulan Eyüpsultan ilçesinin yüzölçümü 242 km²'dir. 29 mahallesi ve 7 köyü bulunan Eyüpsultan ilçesinin nüfusu 2021 yılındaki Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi verilerine göre 417.360'tır. İlçenin Haliç'in iç kesiminde kısa bir sahil şeridi, Karadeniz 'de Akpınar ve Çiftalan köyleri arasında da uzun bir sahil şeridi vardır. Kurulduğunda bugünkü Sultangazi ilçesinin Eskihabipler Mahallesi dışında tamamını, Gaziosmanpaşa ve Bayrampaşa ilçelerini de kapsayan Eyüpsultan, bugünkü sınırlarına 2009'da Yayla mahallesini Sultangazi'ye vererek ulaşmıştır. Eyüpsultan ilçesi doğuda Sarıyer, güneydoğuda Kâğıthane ve Beyoğlu, güneybatıda Gaziosmanpaşa ve Bayrampaşa, güneyde Zeytinburnu ve Fatih, batıda Arnavutköy ve Sultangazi, güneybatıda Başakşehir ilçelerine komşudur.

İsim
İlçe ismini, sınırları içinde türbesi bulunan Ebu Eyyûb el-Ensarî'den almaktadır. İstanbul'un Fethinden sonra Türklerin sur dışında kurduğu ilk yerleşim merkezi olan Eyüpsultan'da başta Eyüp Sultan Camii olmak üzere Osmanlı döneminden kalma  çok sayıda tarihi eser mevcuttur. III. Selimin annesi ve III. Mustafa'nın eşi Mihrişah Valide Sultan'ın 1795 tarihinde inşa ettirdiği imaret 225 yıldan beri faaliyetini sürdürmektedir. İstanbul'un fethinden hemen sonra inşa edilen ve daha sonra Mimar Sinan tarafından şimdiki şekli ile yeniden yapılan "Eyüp Sultan Camii Kebir Hamamı" restorasyon aşamasında olup "Su Medeniyeti Müzesi" olarak planlanmıştır. Tarihi Eyüpsultan mezarlığında Osmanlı döneminin önemli asker, devlet adamı, sanatkar ve alimlerinin mezarları bulunmaktadır. Bilinenin aksine bölgede bir değil yedi sahabe medfun (makamı) bulunmaktadır. Şimdiki adı Alibeyköy olan Köpekyaylası önemli yerleşim alanlarındandır. 19 Ekim 2017 tarihinde Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından alınan kararla ilçenin ismi Eyüpsultan olmuştur.

Tarih

Eyüpsultan ilçesinin kapladığı alan İstanbul (Konstantinopolis) Surları'nın dışında kalmasına rağmen, burada daima bir köy vardı. Çünkü iki nehir çok miktarda temiz su sağlıyordu. Ve Bizans döneminde köyde bir kilise vardı. Ve daha sonra bir manastır (Bugünkü Eyüpsultan Camii'nin arkasındaki tepelerin yükseğine inşa edilmişti.) şehir duvarlarının dışında kalınca bu alan mezar yeri olarak kullanılmaya başlandı. Burada kiliseler ve mezarlıklar vardı. Buraya adını ve ününü veren Eyüp Sultan türbesinden başka Eyüpsultan'da çok sayıda önemli kişinin türbesi de vardır. Buraya defnedilme arzusundan dolayı çevrede çok sayıda müslüman mezarlığı oluşmuştur.

Endüstriyel devrim sırasında Eyüpsultan
17. yüzyıl ve 18. yüzyıl'da İstanbul Osmanlı İmparatorluğu'nun başkenti olarak plansız bir şekilde büyüyordu. Savaşlar nedeniyle Balkanlar'daki Türk toplumu ve Kafkasya'lılar şehre geldiler. Bu dönemde Eyüpsultan alanı, mistik havasını kaybederek şehirle bütünleşmiş hale geldi. Çünkü Altın Boynuz boyunca fabrikalar inşa ediliyordu. Bunların ilki Feshane idi. Fabrika Osmanlı ordusuna fes üretmekteydi. Göçmenlerin ve fabrika işçilerinin bölgeyi hızlı bir şekilde iskan yeri seçmesi, kuşkusuz bazı olumsuz sonuçları da beraberinde getiriyordu.

Bugünkü Eyüpsultan

Yakın zamanda pek çok fabrika kapatıldı veya buradan kaldırıldı. Haliç artık kokmuyor. Su kenarında oturmak artık mümkün. Bundan dolayı Eyüpsultan'ın nitelikleri tekrar olumlu olarak değişiyor. Semtin değişim süreçleri her alanda fark ediliyor. Kırk veya elli sene önce burada şehir hayatının alışılagelmiş zevkleri yaşanırdı. Günümüzde camiye yakın bölgede barlar yok. Fakat köşe dükkanlarda bira satılabilir. Sokakları kahvehanelerle doludur. İnsanlar buralarda vakitlerini kahve-çay içerek veya oyun oynayarak geçirirler.

Yeni apartman blokları ile birlikte nüfus da büyüdü. Fakat atmosfer hala barış dolu. Camiler ve tarih semte hala hakim vaziyette. Eyüpsultan ruhsal sakinlik ve rahatlama imajını vurgulamaya çalışmakla meşgul durumda. Eyüpsultan sadece bir cami ve mezarlıktan ibaret olmayıp civarı bir zamanların sivil toplum kuruluşları olarak kabul edilen tekkeleri ile de meşhurdur. İlk kadın sığınma evi olarak kabul edilen "Hatuniye Tekkesi", Türkistanlı hacıların uğrak yeri olarak kabul edilen "Kaşgari Dergahı", sahilde yer alan ve Zekai Dede Efendi'nin bir akademisi olarak faaliyet gösteren Bahariye Mevlevihanesi devrin önemli mekanlarıdır. Piyer Loti mevkiinde, mezarlıkların sona erdiği yerde Karyağdı Ali Baba isimli Bektaşi Tekkesi de bulunmaktadır. 19. yüzyıl'ın son çeyreğinde tekkenin içinde bir matbaanın olduğu çeşitli kaynaklarda zikredilir. Yukarıda mezarlıkların bittiği yer olan tepelerde ağaçlıklar bulunur. Burada genişçe yayılmış vaziyette duran ve adını Fransız yazar Pierre Loti'den alan bir kır kahvesi vardır. Haliç üzerinde şahane bir manzaraya sahiptir. Eminönü'ne giden bütün yollar görülebilir. Büyük bir barış ve huzur duygusunu ağaçların altında çayınızı yudumlarken hissedebilirsiniz. Dünyanın pek çok yerinden insanlar bu güzelliği görmek için gelir. Şimdi Haliç temiz olup, nostaljik sandallar insanları eskiden olduğu gibi karşı sahillere taşımaktadır.

Eyüpsultan Belediyesi 2016 yılında ilçenin tarihi dokusuna göre yenileyerek, yerli ve yabancı ziyaretçilere daha iyi bir hizmet verebilmek adına ESTAM (Eyüp Sultan Tarihi Merkez) kimliği ile çalışmalara başlamıştır. Ayrıca belediye her yıl ilk ve ortaokul öğrencilerine kırtasiye desteği vermekte, 12. sınıf öğrencilerine ise üniversiteye giriş desteği olarak nakdi yardım sağlamaktadır.

Tarihi yapılar

Ebu Eyyûb el-Ensarî camii ve türbesi

Eyüp adı, Muhammed'in yoldaşı ve sancaktarı olan Ebu Eyyûb el-Ensarî'den gelmektedir. Kendisi buraya Arap ordusu ile birlikte şehrin ilk defa feth edilme denemesinde gelmiş ve burada ölmüştür. Son arzusu ise buraya gömülmekti. Onun istirahat yeri Bizans döneminde hürmet edilen bir yerdi. Fakat Latin İstilası olarak da bilinene Dördüncü Haçlı Seferi sırasında diğer kutsal Bizans yerleri ile birlikte dağınık duruma düştü. Yedi yüzyıl sonra, İstanbul'un fethi sırasında II. Mehmed'in (Fatih Sultan Mehmed) hocası şeyh Akşemseddin tarafından yeniden keşfedildi. Fatih Sultan Mehmet, şehrin alınmasından sonra bir mezar yeri veya Türbe Ebu Eyyûb el-Ensarî'nin istirahat yeri üzerine ve bir cami onun onuruna yapılmasını emretti. İstanbul'a ilk büyük cami inşa edilecekti. Geleneksel hamam, okul odaları ve kantin kompleksi camiyi çevreleyecekti. Aynı zamanda İstanbul'a ilk defa böyle bir yapı yapılacaktı. Eyüpsultan'ın kutsal yer olması noktasından, Caminin bir taşının Peygamberin ayak izini taşıdığı söylenir. Pek çok cami, dua yerleri, şadırvanlar inşa edildi. Ve pek çok Osmanlı yöneticisi Ebu Eyyûb el-Ensarî'nin istirahat yeri yakınına gömülmek istiyordu. Alan büyüyordu ve pek çok dini mimarı kazanıyordu. İstanbul'a bu alana serin hava ve güzel manzara için gelmiş olan Türk ve yabancı turistlerin derviş tekkelerine ulaşabilme yeri haline geliyordu. Osmanlı İmparatorluğu'nun yükselme döneminde Eyüpsultan, şehir duvarları dışında kalan tanınmış üç yerleşim yerinden biri idi. Diğer ikisinden biri Üsküdar ve sonuncusu Galata idi. Bu dönemin bazı karakteri, Count Preziosi'''nin çoğu Eyüpsultan'ı içeren şehrin yağlı boya tablolarında görülebilir.

 Karyağdı Ali Baba Tekkesi
Bugünkü Karyağdı Mahallesinde, mezarlıkların bittiği noktada ve Pierre Lotti tesislerinin yanı başında bulunmaktadır. 18. yüzyılın sonlarında kurulan bu Bektaşi tekkesi dönemin Osmanlı münevverlerinin ve Yeniçerilerin devam ettiği bir tekke idi. 1828'de Padişah II. Mahmud tarafından Yeniçeri Ocağı'nın ve Bektaşiliğin yasaklanmasıyla birlikte kapatılmış ancak sonraki dönemlerde tekrar açılmıştır. Mehmed Necib Baba, (ö. Bursa 1296/1879) Karyağdı Tekkesi şeyhi. Nicolas Vatin ve Thierry Zarcone'nin araştırmalarına göre bu şeyh tekkenin içine bir matbaa kurar. En azından, bilindiği kadarıyla, 1291/1874-1875 yılında tekke tarafından yayınlanan bir eser vardır. Bu yayın, sufi şiirlerinden oluşan, "Risale-i la'ihat-i cami" adında, 20 sayfalık küçük bir litografidir. İlk sayfasında, bu kitapçığın "Milli Eğitim Bakanlığı izni ile Karyağdı tekkesindeki Necib Baba Efendi matbaasında" basıldığı belirtilmiştir. Tekkenin çevresinde Bektaşi tarikatına ait kişilerin kabirleri vardır. Buradaki en eski kabir 1779 tarihinde resmi olarak tekkenin yönetimine getirilen es-Seyyid Muhammed Ali'ye aittir.

 Feshane

II. Mahmud tarafından Osmanlı İmparatorluğu'nun Fes ihtiyacını karşılamak için kurulmuştur. 2018 yılında başlayan restorasyon çalışmaları, 22 Haziran 2023 tarihi itibariyle sona erdi ve Artistanbul Feshane adıyla kültür sanat merkezi olarak ziyarete yeniden açıldı.

 Pierre Loti Tepesi

Adını Fransız şair Pierre Loti'den almaktadır. İstanbul'a geldikten sonra Eyüpsultan'da yaşaması ve kendisini her zaman Türk dostu olarak nitelendirmesinden dolayı tepeye Pierre Loti Tepesi adı verilmiştir. 2007 yılında dönemin Belediye başkanı Ahmet Genç, "Pierre Loti Tepesi diye bir yer yoktur, bunu düzeltelim. Eyüp Sultan Tepesi diye bir yer de yoktur. Burası illaki Pierre Loti olmasın diye bir çalışma yapmayız" şeklinde açıklama yapmıştır.

 Surp Asdvandzadzin Apostolik Ermeni Kilisesi
1812 yılında ahşap olarak inşa edilen kilise, 1855'te günümüzdeki halini almıştır. Coğrafyacı Gugios İnciciyan kilise hakkında: "Çeşmeli Odalar Mahallesi'nde bulunan bu küçük kilise bir sene evvel kısmen yıkıldı ise de, kalan kısmında âyin yapılmıştır." demiştir.

 Surp Yeghia Apostolik Ermeni Kilisesi
İnciciyan 18. Asırda İstanbul'' adlı eserinde: "Eskiden, buranın Serviler Mahallesi denilen yerinde Surf Egia adlı bir ermeni kilisesi vardı, fakat 1182 (1766) senesinin 16 mayıs günü kaldırıldı, bugün aynı yerde mevcut Surf Egia Kilisesi 1800 senesinde alınan fermanla tekrar yapılmıştır. Bu kilise 1832 de tamamen yeniden yapılmıştır. Serviler Mahallesi daha sonra Yukarı Mahalle adını almıştır." demiştir.

Silahtarağa Elektrik Santrali

1914 yılında, Osmanlı İmparatorluğu döneminde kurulan kömür yakıtlı santral, kurulduğu tarihten, kapılarını kapattığı 1983 yılına değin İstanbul'un enerji gereksiniminin karşılanmasında kullanıldı. Günümüzde Santralistanbul ismiyle İstanbul Bilgi Üniversitesi tarafından Enerji Müzesi olarak kullanılmaktadır.

Mutfak

Eyüpsultan, Kemerburgaz turşusu ve Eyüpsultan güveci gibi tarihi lezzetlere de ev sahipliği yapmaktadır.

Spor
Eyüpspor, 1919 yılında Eyüp ilçesinde kurulan ilk spor kulübüdür. Futbol şubesi TFF 1.Lig'de mücadele eden takım, karşılaşmalarını 2.500 kişilik Eyüp Stadyumu'nda oynamaktadır.

Eğitim
İlçe genelinde 18 lise, 32 ilkokul, 29 ortaokul ve 18 lise bulunmaktadır. Ayrıca İstanbul Bilgi Üniversitesi (Santralistanbul), Bezmiâlem Vakıf Üniversitesi ve Haliç Üniversitesi yerleşkeleri bulunmaktadır.

Politika

Yerel Seçimler

Nüfus

Ulaşım

Kardeş belediyeler
  Yağlıdere
  Gostivar

Resimler

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Eyüpsultan Belediyesi
 Eyüpsultan Kaymakamlığı

 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) / Eyüpsultan İlçesi Tanıtımı

Eyüpsultan


Skyld er en dansk kortfilm fra 1985 instrueret af Jørn Faurschou.

Handling
Historien foregår lige før Anden Verdenskrig. En kvinde har myrdet sin søn i protest mod krigen. Hun ofrer altså det dyrebareste, hun ejer, for at vise verden, at krigen er det modbydeligste af alt. Filmen viser, hvordan systemet ikke kan forstå hendes motiver og derfor finder det lettere at stemple hende som sindssyg. Krigen bryder ud, og hun dømmes til døden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1985

Skyld (film fra 1985)


Bradley Howard Friedel, poznatiji kao Brad Friedel (Lakewood, Ohio, SAD, 18. svibnja 1971.) je američki nogometni trener te bivši vratar i nacionalni reprezentativac.

U respektabilnoj karijeri branio je za Galatasaray te engleske velikane kao što su Liverpool, Aston Villa i Tottenham. U Premier ligi drži rekord o najdužoj konzistentnosti nastupanja u prvenstvu bez prekida (310 nastupa). Također, u Aston Villi drži rekord kao najstariji igrač koji je nastupio za klub. To je ostvario 1. veljače 2011. kada je u susretu protiv Manchester Uniteda branio s 39 godina i 259 dana. Time je srušen rekord Erniea Callaghana (koji je protiv Grimsby Towna bio dva dana mlađi od Friedela). Sličan rekord srušio je i u Tottenham Hotspuru kada je oboren gotovo 80 godina stari rekord kojeg je postavio Jimmy Cantrell.

Karijera

Klupska karijera
Rođen u Lakewoodu a odrastao u Bay Villageu, Friedel se bavio nekolicinom sportova uključujući nogomet, košarku i tenis te je bio podjednako uspješan u svima. U konačnici je odabrao nogomet a počeo je igrati na poziciji napadača prije nego što je postao golman. Branio je za kalifornijsko sveučilište UCLA te je bio nagrađivan kao najbolji vratar. Studij je napustio prijevremeno kako bi se posvetio profesionalnoj karijeri. Tada je trebao potpisati za Nottingham Forest kojeg je vodio legendarni Brian Clough ali njegov dolazak nije realiziran zbog radne dozvole. Budući da je profesionalni nogomet (soccer) u Americi tada još bio u povojima, preostali su mu samo nastupi za reprezentaciju. U Newcastle doveo ga je Kevin Keegan ali ponovo je radna dozvola bila prepreka za nastup u Engleskoj.

Nakon trećeg neuspjeha kod Sunderlanda, Brad Friedel je trenirao kod irskog St Patrick'sa a njegov agent omogućio mu je transfer u turski Galatasaray. Ondje je proveo jednu sezonu, osvojio kup te se vratio u domovinu gdje je sezonu 1996./97. proveo branivši za Columbus Crew.

Konačno, Amerikanac je iz četvrtog pokušaja uspio dobiti radnu dozvolu te priliku da brani u Premier ligi. Naime, u svoje redove doveo ga je Liverpool u transferu vrijednom 1,7 milijuna GBP a radna dozvola mu je omogućena 23. prosinca 1997. Debi za novi klub imao je krajem veljače sljedeće godine u susretu protiv Aston Ville, međutim u tri sezone nastupanja za klub skupio je svega dvadesetak prvenstvenih nastupa. Razlog tome je što su prioritet imali David James i Sander Westerveld.

Kao slobodni igrač, Friedel u studenom 2000. dolazi u Blackburn Rovers nakon što mu je osigurana radna dozvola. U osam godina branjenja za klub, američki vratar je s klubom 2002. osvojio Liga kup protiv Tottenhama gdje je proglašen igračem utakmice. Tijekom karijere u klubu, Friedel je postao drugi golman Premier lige (nakon Danca Schmneichela) koji je zabio prvenstveni pogodak.

25. srpnja 2008. kupuje ga Aston Villa koja s njime potpisuje trogodišnji ugovor. Istekom postojećeg ugovora, Friedel prelazi u londonski Tottenham. Iako mu je na vratima konkurirao francuski internacionalac Hugo Lloris, Amerikanac se uspio izboriti za mjesto u prvoj momčadi. Također, bio je i svojevrsni ambasador kluba u SAD-u. Sredinom svibnja 2015. najavio je igračko umirovljenje završetkom postojeće karijere.

Reprezentativna karijera
Friedel je za reprezentaciju SAD-a debitirao 1992. godine u susretu protiv Kanade u kojem nije primio pogodak. Tijekom 13 godina, sa SAD-om je nastupio na tri svjetska prvenstva dok je startnu jedinicu naslijedio od Tonyja Meole. Među najveće uspjehe spadaju dva finala na CONCACAF Gold Cupu (1993. i 1998.) te treće mjesto na Kupu konfederacija 1999. Također, Friedel je trenutno četvrti američki reprezentativni golman po broju nastupa za nacionalnu selekciju.

Trenerska karijera
Završetkom igračke karijere, Friedel se posvetio trenerskom poslu vodeći američku U19 reprezentaciju. Nakon godine dana preuzeo je MLS momčad New England Revolution čiji je i danas trener.

Osvojeni trofeji

Klupski trofeji

Reprezentativni trofeji

Izvori

Vanjske poveznice
 Soccerbase.com

Američki nogometaši
Nogometni vratari

Brad Friedel


Estilo de Battojutsu, chamado "Shiranui-ryu" (literalmente, "estilo Shiranui", ou "estilo do fogo fátuo") e que consistia, essencialmente em dobrar perpendicularmente a perna direita, esticando a esquerda até ficar paralela ao solo e, depois, sacar da espada.

Referências

Kawakami Gensai

Shiranui-ryū


Leptospira alexanderi é uma espécie de Leptospira. Tem sido descrita recentemente, mas sua patogenicidade é incerta (Brenner et al., 1999)

Bactérias descritas em 1999

Leptospira alexanderi


Un kipuka es un área de tierra que está rodeada por coladas de lava jóvenes, es decir, una isla dentro de un mar de lava. Es un terreno que se extiende desde algunos metros hasta varios kilómetros cuadrados, donde la roca, que puede o no ser de origen volcánico, ha sido rodeada, pero no cubierta por lava. Este tipo de superficie es común en Hawái, de donde proviene la palabra «Kipuka», que significa «abertura». Es una de las pocas palabras hawaianas que se ha adoptado en el vocabulario de la geología.

A algunos kipukas que presentan elevaciones topográficas que sobresalen del campo de lava circundante se les denomina dagalas; este tipo se puede distinguir fácilmente del flujo de lava adyacente porque tiene vegetación más vieja creciendo en él. Los que están más bajo que el campo de lava circundante se forman como resultado de la unión de flujos de lava de dos arroyos distintos. Estas regiones brindan información sobre la roca más antigua enterrada debajo del flujo de lava.

Importancia geográfica
La base de datos Kipuka de la Office of  Hawaiian Affairs (OHA) es un sistema de información geográfica que utiliza las últimas tecnologías de cartografía para proporcionar información sobre la tierra, la cultura y la historia nativas de Hawái que vincula conjuntos de datos históricos con ubicaciones geográficas.  Su base es el sistema de tierras tradicional y constituye un aspecto fundamental de la identidad tradicional nativa hawaiana. Esto se evidencia por la gran cantidad de nombres de lugares que fueron registrados por los nativos hawaianos en las tradiciones orales, así como en libros, cartas, manuscritos y periódicos. A pesar de los desafíos que han fragmentado el conocimiento histórico y cultural tradicional, el lugar sigue siendo una parte importante de la identidad nativa hawaiana contemporánea. Su misión es crear un depósito de conocimiento donde se pueda acceder fácilmente a la información sobre la tierra, la cultura y la historia de Hawái.

Relevancia ecológica
Ecológicamente, los kipuka son importantes por varias razones. Los bosques dentro de ellos sirven como refugios para especies de plantas y animales; además protegen a las especies nativas de las invasoras, puesto que, rodeados de un terreno accidentado, las plantas y los animales nativos pueden ser inaccesibles para nuevas especies que los desplazarían. También pueden actuar como punto de partida para la recolonización posterior de los nuevos flujos de lava cercanos.

Este fenómeno tiene consecuencias evolutivas. Debido a su aislamiento, estas islas fomentan la especiación, es decir, la formación de especies nuevas y distintas. Una vez que se forma un kipuka, las plantas y los animales que no pueden viajar largas distancias por sí mismos quedan atrapados. Los organismos aislados en su interior tienen entonces un acervo genético limitado. Y con el tiempo, sin una población más grande con la que reproducirse, diferentes genes pueden volverse dominantes. Los organismos pueden evolucionar significativamente, posiblemente en especies completamente nuevas. Esto representa la historia evolutiva de las islas hawaianas. Como la cadena de islas más aislada del mundo, las plantas o animales que por casualidad llegaron ahí comenzaron a modificarse de formas nuevas y diferentes. Durante miles de años, se desarrollaron especies en Hawái que no existen en ningún otro lugar del mundo. Un problema central para la ecología es comprender por qué algunas invasiones biológicas tienen éxito y otras fracasan. La resistencia biótica no está bien respaldada por estudios experimentales cuantitativos en comunidades animales.

Referencias

Accidentes volcánicos
Lava
Naturaleza de Hawái
Ecosistema
Relieves en roca
Geomorfología

Kipuka


පාරජම්බුල (UV) ආලෝකය 400 nm (750 THz) සිට 10 nm (30 PHx), දෘශ්ය ආලෝකය වඩා කෙටි නමුත් එක්ස්-රේ කිරණ වලට වඩා දිගු කිරීමට තරංග ආයාමය සමග වන විද්යුත් චුම්භක විකිරණ වේ. සමහර කොන්දේසි යටතේ දරුවන් හා තරුණ වැඩිහිටි, nm ට 310 කට පමණ තරංග ආයාම දක්වා පාරජම්බුල බලන්න [1] ගත හැකි වුවද, [2] සහ aphakia (අතුරුදහන් කාච) සමග ජනතාව සමහර පාරජම්බුල තරංග ආයාම බලන්න පුළුවන්, පාරජම්බුල බොහෝ මිනිසුන්ට නොපෙනෙන. ආසන්න පාරජම්බුල සමහර කෘමීන් හා කුරුල්ලන් දැකගත හැක.
UV විකිරණ හිරු එළිය සහභාගි වන අතර, එවැනි රසදිය වාෂ්ප ලාම්පු, පදම් පහන්, සහ කළු විදුලි ලාම්පු විදුලි arcs හා විශේෂිත විදුලි පහන් විසින් ඉදිරිපත් කරන ලදී. පරමාණු අයනීකරණයට බලශක්ති නොමැති වුවද, දිගු තරංග ආයාම පාරජම්බුල විකිරණ, රසායනික ප්රතික්රියා ඇති විය, හා තවත් බොහෝ ද්රව්ය බබළන්න හෝ fluoresce කිරීමට හේතු හැක. මෙහි ප්රතිඵලයක් වශයෙන්, පාරජම්බුල ජීව විද්යාත්මක බලපෑම් සරල රත් බලපෑම් ට වඩා වැඩි වන අතර, UV විකිරණ බොහෝ ප්රායෝගික කාබනික අණු සමග එහි අන්තර්ක්රියා විඳිමින්.
හෙලිකොප්ටරයක්, දුඹුරු පැහැ ලප හා නොවෙ සමේ පිළිකා අවදානමක් සමග, අධික ලෙස නිරාවරණය හුරු පුරුදු බලපෑම් වේ. එය බොහෝ පෘථිවි වායුගෝලය, විශේෂයෙන් ඕසෝන් ස්ථරය විසින් පෙරහන නොකළ නම් වියළි දේවල් දැඩි හිරු පාරජම්බුල කිරණ මගින් සිදු කළ බව ජීවත්. [3] තවත්-ජව සම්පන්න, කෙටි-තරංග ආයාමය "අන්ත" 121 nm ට අඩු පහත පාරජම්බුල එසේ දැඩි එය බිම ළඟා පෙර එය අවශෝෂණය ගුවන් අයනීකරණය වී. [4] පාරජම්බුල ද මිනිසා ඇතුළු බොහෝ ඉඩම් පෘෂ්ඨවංශීන්, අස්ථි ශක්තිමත් විටමින් D ගොඩනැගීමට සඳහා වගකිව යුතු වේ. පාරජම්බුල වර්ණාවලිය අනුව මානව සෞඛ්යයට හිතකර හා හානිකර දෙකම බලපෑම් ඇති කරයි.

සොයාගැනීම
"පාරජම්බුල" "වයලට් ඔබ්බට" (ලතින් අන්ත සිට, "ඔබ්බට"), වයලට් දෘශ්ය ආලෝකය වැඩිම වාර පාට වීම බවයි. පාරජම්බුල කිරණ වයලට් ආලෝකය වඩා වැඩි සංඛ්යාත ඇත.
UV විකිරණ ජර්මානු භෞතික විද්යාඥ ජොහෑන් විල්හෙල්ම් Ritter පමණක් දෘශ්යමාන වර්ණාවලියේ වයලට් අවසන් ඔබ්බට නොපෙනෙන කිරණ වඩා ඉක්මණින් වයලට් ආලෝකය වඩා රිදී ක්ලෝරයිඩ්-පොඟවා කඩදාසි අඳුරු බව නිරීක්ෂණය කරන විට 1801 දී සොයා ගන්නා ලදී. ඔහු රසායනික ප්රතික්රියාශීලතාව අවධාරණය කිරීමට හා "තාප කිරණ" ඔවුන් හඳුනාගැනීමට "ඔක්සිහාරක කිරණ" ඔවුන් කැඳවා, දෘශ්ය වර්ණාවලියේ අනෙකුත් අවසානයේ පසුගිය වසරේ සොයා ගන්නා ලදී. ඉන් කෙටි කලකට පසුව මෙම සරල කාලීන "රසායනික කිරණ" සම්මත කර ගන්නා ලදී, එය මෙම ඇති "අති කිරණ නම් ආලෝකය (සැලකිය යුතු ජෝන් විලියම් Draper සිට විකිරණ සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් ආකාරයක බව පැවති අය සිටි නමුත්, 19 වන සියවස පුරා ජනප්රිය රැඳී "[5] [6]). කොන්දේසි රසායනික හා තාපය කිරණ අවසානයේ පිළිවෙළින්, පාරජම්බුල හා අධෝරක්ත විකිරණ පක්ෂව ඉවත් කරනු ලැබීය. [7] [8] 1878 දී බැක්ටීරියා වඳ සැත්කම් පිළිබඳ කෙටි තරංග ආයාමය ආලෝකය බලපෑම සොයා ගන්නා ලදී. 1903 වන විට එය වඩාත් ඵලදායී තරංග ආයාම 250 nm ට අඩු අවට හඳුන්වන ලදී. 1960 දී, ප්රජාතන්ත්රවාදී ජාතික සන්ධානයේ මත පාරජම්බුල විකිරණ බලපෑම ස්ථාපිත කරන ලදී. [9]
එය දැඩි ලෙස ගුවන් මගින් අවශෝෂණය නිසා රික්තයක් පාරජම්බුල නම් 200 nm ට අඩු පහත පාරජම්බුල විකිරණ, සොයා, ජර්මානු භෞතික විද්යාඥ වික්ටර් Schumann විසින් 1893 දී ඉදිරිපත් කරන ලදී. [10]

Ultraviolet radiation


La Coupe des Pays-Bas de football 1942-1943, nommée la KNVB beker, est la  édition de la Coupe des Pays-Bas.

Finale
La finale se joue le 27 juin 1943 au stade olympique d'Amsterdam. L'Ajax Amsterdam bat le DFC 3 à 2. Amsterdam remporte son deuxième titre.

Notes et références
 les résultats 1942-1943 sur www.voetbalarchieven.nl

1942-1943
Pays-Bas
1942 aux Pays-Bas
1943 aux Pays-Bas


Nüfus veya popülasyon, belirli bir zamanda sınırları tanımlı bir bölgede yaşayan insan sayısıdır. Kelime, çoğunlukla insan sayısını belirleyen bir kavram olarak kullanılır. Nüfus bir ülkede, bir bölgede, bir evde belirli bir anda yaşayanların oluşturduğu toplam sayıdır.

Nüfus, sayımlar yoluyla belirlenir. Nüfus sayımları seçmenlerin belirlenmesinin yanı sıra başka pek çok amaç için de yapılmaktadır. İlk nüfus sayımlarının temel amacı askerî gücü belirlemek, vergilendirme için kolaylık sağlamaktı ve yalnızca erkekler dikkate alınıyor, kadınlar ve çocuklar göz ardı ediliyordu. Nüfus sayımlarındaki diğer amaçlar da şunlardır: Erkek-kadın nüfusu belirlemek, kırsal-kentsel nüfusu belirlemek, nüfus yerleşim yerlerine göre dağılımını belirlemek, okuma-yazma oranını belirlemek, eğitim durumunu belirlemek, nüfusu belirlemek, nüfusun yaşlara göre dağılımını belirlemek ve daha birçok amaçtan dolayı yapılır.

Düzenli sayımlar yakın tarihlidir. 14. yüzyılda İskandinav ülkelerinin uygulamaları ile başlamıştır. Nüfus sayımları yoluyla bir yerleşim birimindeki insan grubunun demografik özellikleri ortaya konur. Yaş ve vücut yapısı, ekonomik ve sosyal durum gibi. Düzenli sayımlar, nüfusun artış hızı, ölümler, doğumlar ve göçler gibi demografik göstergelerin gidişatını belirlenmesine olanak tanır ancak bütün Dünya'da, her ülkenin farklı nüfus sayım uygulamaları (yineleme süresi, güvenirlik vs.) sebebiyle bütün Dünya nüfusu hakkında sağlıklı verilere ulaşmak güçtür.

Dünya nüfusu 8.000.000.000'ı geçmiştir ve önemli toplanma alanları Çin'in doğusu ve Japonya; Hindistan, Kuzey Amerika'nın doğusu ve Batı Avrupa'dır. Dünya nüfusu, Birleşmiş Milletler tarafından nüfus saati ile izlenmektedir.

Kaynakça

İnsan nüfusu


Paolo Schiavon (Terranegra, Pádua, 1 de setembro de 1939) é um clérigo italiano e bispo auxiliar emérito em Roma.

Paolo Schiavon foi ordenado sacerdote em 17 de março de 1962.

Em 18 de julho de 2002, o Papa João Paulo II o nomeou bispo auxiliar em Roma e bispo titular de Trebia. O Cardeal Vigário e Arcipreste da Basílica de Latrão, Camillo Ruini, o consagrou em 21 de setembro do mesmo ano; Os co-consagradores foram Dom Cesare Nosiglia, Bispo Auxiliar de Roma, e Antonio Mattiazzo, Arcebispo ad personam e Bispo de Pádua.

Em 6 de março de 2015, o Papa Francisco aceitou sua aposentadoria por motivos de idade.

Ver também

Bispos católicos da Itália

Paolo Schiavon


Politiske partier i Island. Det islandske partisystem består af fire større partier med en lang historie (to af dem er dog arvtagere efter partier med andre navne), samt mange små nydannelser og udbryderpartier, der ofte kun eksisterer kortvarigt.

Partierne

Partier repræsenteret i Altinget
 Flokkur fólksins (Folkets parti), stiftet 2016, partileder Inga Sæland
 Framsóknarflokkurinn (Fremskridtspartiet, midterparti), stiftet 1916, partileder Sigurður Ingi Jóhannsson
 Miðflokkurinn (Centerpartiet), stiftet 2017, partileder Sigmundur Davíð Gunnlaugsson
 Píratar (Piratpartiet), stiftet 2012, talsperson Þórhildur Sunna Ævarsdóttir
 Samfylkingin (Alliancen, socialdemokrater), stiftet 1999, partileder Logi Már Einarsson
 Sjálfstæðisflokkurinn (Selvstændighedspartiet, konservative), stiftet 1929, partileder Bjarni Benediktsson
 Viðreisn (Reform, liberale), stiftet 2014, partileder Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir
 Vinstri hreyfingin – grænt framboð (Venstrepartiet – De grønne), stiftet 1999, partileder Katrín Jakobsdóttir

Aktive partier uden sæde i Altinget
 Alþýðufylkingin (Folkefronten, kommunister), stiftet 2013, partileder Þorvaldur Þorvaldsson
 Björt framtíð (Lys Fremtid, socialliberale), stiftet 2012, partileder Björt Ólafsdóttir
 Dögun (Daggry), stiftet 2012, partilederposten pt. ubesat
 Frelsisflokkurinn (Frihedspartiet), stiftet 2017, se Íslenska Þjóðfylkingin, partileder  Gunnlaugur Ingvarsson
 Húmanistaflokkurinn (Humanistpartiet), stiftet 1984, partileder Júlíus Valdimarsson
 Íslenska Þjóðfylkingin (Islands Nationale Front, højreradikale), stiftet 2016, partileder Guðmundur Þorleifsson
 Sósíalistaflokkur Íslands (Islands Socialistparti), stiftet 2017, partileder Gunnar Smári Egilsson

Tidligere partier

Dannet under selvstændighedskampen
 Stjórnbótaflokkurinn/stjórnbótamenn ("Regeringsforbedringspartiet") 1897–1900 (→Framfaraflokkurinn)
 Framfaraflokkurinn (Fremdriftspartiet - ældre) 1900–1902 (→Framsóknarflokkurinn)
 Heimastjórnarflokkurinn (Hjemmestyrepartiet) (1900–1923) (→Borgaraflokkurinn)
 Landvarnaflokkurinn (Landeværnspartiet) 1902–1907 (→Sjálfstæðisflokkurinn)
 Framsóknarflokkurinn (Fremskridtspartiet - ældre) 1902–1905 (→Þjóðræðisflokkurinn)
 Þjóðræðisflokkurinn (Folkestyrepartiet) 1905–1908 (→Sjálfstæðisflokkurinn)
 Sjálfstæðisflokkurinn (Selvstændighedspartiet – ældre) 1908–1927
 Sambandsflokkurinn (Sambandspartiet; samlingsparti inkluderende hovedparten af Heimastjórnarflokkurinn og Sjálfstæðisflokkurinn) 1912–1914

Stiftet 1913-1940
 Bændaflokkurinn (Bondepartiet – ældre) 1913–1916 (→Framsóknarflokkurinn)
 Óháðir bændur (Uafhængige bønder) 1916 (→Framsóknarflokkurinn)
 Alþýðuflokkurinn (Socialdemokraterne) 1916–1999 (→Samfylkingin)
 Kvennalistinn (Kvindelisten, verdens første kvindeparti) 1922–1926
 Borgaraflokkurinn (Borgerpartiet – ældre) 1923–1924 (→Íhaldsflokkurinn (Det Konservative Parti) og Frjálslyndi flokkurinn (Det Liberale Parti)
 Íhaldsflokkurinn (Det Konservative Parti) 1924–1929 (→Sjálfstæðisflokkurinn)
 Frjálslyndi flokkurinn (Det Liberale Parti I) 1927–1929 (→Sjálfstæðisflokkurinn)
 Kommúnistaflokkur Íslands (Islands Kommunistiske Parti) 1930–1938 (→Sameiningarflokkur alþýðu - Sósíalistaflokkurinn)
 Bændaflokkurinn (Bondepartiet - yngre) 1933–1942 (→Sjálfstæðisflokkurinn)
 Flokkur Þjóðernissinna (Nationalistpartiet) 1934–1944
 Sameiningarflokkur alþýðu - Sósíalistaflokkurinn (Socialistpartiet) 1938–1968 (→Alþýðubandalagið)

Stiftet i efterkrigstiden
 Þjóðvarnarflokkurinn (Partiet for nationalt værn) 1953–1968 (→Alþýðubandalagið)
 Alþýðubandalagið (Folkealliancen) 1956–1999 (→Samfylkingin)
 Samtök frjálslyndra og vinstri manna (Sammenslutningen af liberale og venstreorienterede) 1969–1974
 Fylkingin – baráttusamtök sósíalista (Fronten - socialistisk kampenhed, revolutionært venstrefløjsparti udsprunget af Alþýðubandalagið) 1970–1976 (→Fylking byltingarsinnaðra kommúnista)
 Kommúnistaflokkur Íslands (m-l) (Islands Kommunistiske Parti m-l) 1972–1979 (→Kommúnistasamtökin)
 Einingarsamtök kommúnista (ml) (Kommunistisk Enhedsfront (m-l) 1973–1979 (→Kommúnistasamtökin)
 Frjálslyndi flokkurinn (Det Liberale Parti II) 1973–1974
 Fylking byltingarsinnaðra kommúnista (Revolutionære kommunisters front, fortsættelse af Fronten - socialistisk kampenhed) 1976–1984
 Kommúnistasamtökin 1979–1985
 Bandalag jafnaðarmanna (Socialistalliancen) 1983–1987
 Samtök um kvennalista (Kvindelisten) 1983–1999 (→Samfylkingin)
 Borgaraflokkurinn (Borgerpartiet - yngre) 1987–1994 (→Sjálfstæðisflokkurinn)
 Þjóðvaki (Folkebevægelsen) 1994–1999 (→Samfylkingin)
 Frjálslyndi flokkurinn (Det Liberale Parti III), 1998–2012
 Íslandshreyfingin – lifandi land (Islandsbevægelsen – levende land) 2007–2009 (→Samfylkingin)
 Nýtt afl (Ny kraft) 2007 (→Frjálslyndi flokkurinn)

Stiftet efter finanskrisen
 Borgarahreyfingin (Borgerbevægelsen), 2009–2012 (→Dögun)
 Hreyfingin (Bevægelsen) 2009–2012 (→Dögun)
 Hægri Grænir flokkur fólksins (Det højre-grønne folkeparti) 2010–2016
 Lýðræðisvaktin (Demokratiets vogtere), 2013–2016

Omtalt under andet parti eller person
Partier der enten var forløbere for et andet parti, opstillede sammen med et andet parti, eller var kortvarige udbrud fra et andet parti; særlister dannet af medlemmer af Sjálfstæðisflokkurinn og Framsóknarflokkurinn er ikke medtaget. Partier der reelt bestod af en enkelt person og dennes støtter ("enkeltmandspartier") er omtalt under grundlæggeren.

 Utanflokkabandalagið (1920-1922), se Borgaraflokkurinn
 Sparnaðarbandalag (1922-1923), se Borgaraflokkurinn
 Þjóðernishreyfing Íslendinga (1933-34), se Flokkur þjóðernissinna
 Málfundafélag Jafnaðarmanna (1954-68), se Alþýðubandalagið
 I-lista (1967), se Hannibal Valdimarsson
 Sósíalistafélag Reykjavíkur (1968-70), se Alþýðubandalagið
 Frjálslyndi flokkurinn (1973-1974), se Samtökum Frjálsyndra og vinstri manna
 Möðruvallahreyfingin (1973-1974), se Samtökum Frjálsyndra og vinstri manna
 Samtök Jafnaðarmanna (1974), se Samtaka Frjálsyndra og vinstri manna
 Óháðir kjósendur á Vestfjörðum (1977-1978), se Samtaka Frjálslyndra og vinstri manna
 Óháðra kjósenda í Reykjaneskjördæmi (1978), se Samtaka Frjálslyndra og vinstri manna
 Óháðra kjósenda í Suðurlandskjördæmi (1978), se Samtaka Frjálslyndra og vinstri manna
 Samtök um kvennaframboð (1982-1986), se Samtök um Kvennalista
 Bandalag Jafnaðarmanna (1983-1987), se Alþýðuflokkurinn
 Frjálslyndra hægri manna (1989-91), navneskifte til Frjálslyndra (1991), se Borgaraflokkurinn
 Samtök um jafnrétti og félagshyggju (1987-1991), se Framsóknarflokkurinn
 Grænt framboð (1990-1991), se Íslandshreyfingin – lifandi land
 Þingflokkur óháðra (1998-1999), se Alþýðubandalagið
 Þingflokkur Jafnaðarmanna (1996-98), se Alþýðuflokkurinn
 Lýðræðishreyfingin (1998-2009), se Ástþór Magnússon
 Framfaraflokkurinn (2008-13), se Sturla Jónsson
 Sturla Jónsson K-listi (2013), se Sturla Jónsson

Ikke notable partier
Partier og lister uden repræsentation i Altinget, der enten eksisterede ganske kortvarigt, eller ikke gjorde sig særlig bemærket.

 Þjóðveldismenn (1942)
 Frjálslyndir vinstri menn (1942)
 Lýðveldisflokkurinn (1953)
 "Mýneshreyfingin" (1963)
 Óháði lýðræðisflokkurinn (1967)
 Framboðsflokkurinn (1971)
 Lýðræðisflokkurinn (1974)
 Stjórnmálaflokkurinn (1978)
 Hinn flokkurinn (1979)
 Sólskinsflokkurinn (1979)
 Þjóðarflokkurinn (1987-1995)
 Heimastjórnarsamtökin (1991)
 Öfgasinnaðra jafnaðarmanna (Uafhængige Socialdemokrater) (1991)
 Verkamannaflokks Íslands (Arbejderpartiet) (1991)
 Náttúrulagaflokkurinn (1995)
 Suðurlandslistinn (1995)
 Vestfjarðalistinn (1995)
 Kristileg stjórnmálahreyfing (1995)
 Kristilegi lýðræðisflokkurinn (Kristendemokratisk Parti) (1999)
 Anarkistar á Íslandi (1999)
 Félag íslenskra þjóðernissinna (2000-2003)
 Höfuðborgarsamtökin (2002-2007)
 Baráttusamtaka aldraðra og öryrkja (2007)
 Samtök um réttlæti (2009)
 Norræni íhaldsflokkurinn (2009-2012), navneskifte til Lýðfrelsisflokkurinn (2012)
 Samtök fullveldissinna (2009-2013)
 Kristileg stjórnmálasamtök (Kristeligt Parti, fundamentalister) (2009-2013)
 Samstaða (Solidaritet, socialister) (2012-2014)
 Lýðveldisflokkurinn (2013)
 Landsbyggðarflokkurinn (2013)
 Regnboginn (Regnbuen, socialister) (2013)
 Flokkur Heimilanna]] (Husholdningernes Parti) (2013-2016)

Lokale partier
 Reykjavíkurlistinn (Reykjaviklisten) 1994–2005
 Besti flokkurinn (Det Bedste Parti) 2009–2014

Se også
Islands politik

Noter

Politiske partier i Island


Guglielmo Ratcliff (título original en italiano; en español, Guillermo Ratcliff) es una ópera en cuatro actos con música de Pietro Mascagni sobre libreto en italiano de Andrea Maffei, basado en el drama alemán Wilhelm Ratcliff (1822) de Heinrich Heine. Se estrenó el 16 de febrero de 1895 en el Teatro alla Scala de Milán.

Personajes

Notas y referencias

Enlaces externos

Libreto
 Notas, discografía y libreto (italiano / español) en Kareol

Óperas basadas en piezas de teatro
Óperas de Pietro Mascagni
Óperas en italiano
Óperas de 1895
Óperas estrenadas en Milán

Guglielmo Ratcliff


Hizan (), Bitlis ilinin bir ilçesidir.

Bölgede ilk yerleşmeler MÖ 1000'li yıllarda Urartular ile başlamıştır. Daha sonra Pers, Roma, Bizans ve Arap devletlerinin egemenliğinde kalmış; 11. yüzyılda Selçukluların, 16. yüzyıl başlarında da Osmanlıların sınırlarına dahil olmuştur.

1929'da bucak haline getirilen Hizan 16 Mart 1936 tarihinde ilçe yapılarak Bitlis iline bağlanmıştır. İlçe Bitlis ilinin ve Van Gölü'nün güneyinde sarp bir bölgede yer almaktadır. Topraklarının %90'ı dağlık olup, küçük dereler dışında önemli akarsuyu yoktur. Tipik karasal iklim hakim olan ilçede yaz mevsiminde ortalama en yüksek ısı 25, kış mevsiminde ortalama en düşük ısı -15 derece civarındadır. Bitlis merkez ilçe ve diğer ilçelere göre orman varlığı fazla olmakla birlikte, ülke genelindeki ormanlık alanlara göre orman varlığı azdır.

Nüfus
İlçe; 1 belde, 75 köy ve 11 mahalleden oluşmaktadır.

Kaynakça

Hizan


An Rhynchospora knieskernii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Carey. An Rhynchospora knieskernii in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Rhynchospora

Rhynchospora knieskernii


An Poa foliosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Joseph Dalton Hooker. An Poa foliosa in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa foliosa


Heart of Mine er en dansk dokumentarfilm fra 2009, der er instrueret af Camilla Maqid.

Handling
Mount Isa er en mineby midt i den australske ørken, hvor regnen vælter ned. En by fuld af mænd på jagt efter penge men også på flugt fra kærligheden og sig selv. Om stripbarer, poker, whisky, ensomhed og gud.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2009

Dokumentarfilm fra Danmark

Heart of Mine


3.HNL Zapad je bila jedna od pet skupina Treće HNL u sezoni 2013./14.
Sudjelovalo je 15 klubova, a prvak je bila momčad Opatije.
Za sezonu 2014./15. je reformirana Treća HNL, te su skupine "Zapad" i "Središte" spojene u novu skupinu "Zapad".

Sudionici

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Rezultati

Najbolji strijelci

Povezani članci
 3. HNL – Zapad
 3. HNL 2013./14.
 3. HNL – Jug 2013./14.
 3. HNL – Sjever 2013./14.
 3. HNL – Središte 2013./14.
 2. HNL 2013./14.
 ŽNL Ličko-senjska 2013./14.

Vanjske poveznice

Izvori

 rsssf.com, Hrvatska 2013./14., 3. HNL
 scoresway.com, 3. HNL Zapad 2013./14., pristupljeno 5. listopada 2018.
 sportnet.hr, 3. HNL Zapad 2013./14. , pristupljeno 5. listopada 2018.

2013-14 Zapad
3 Zapad

3. HNL – Zapad 2013./14.


نهر شوجار أو Sugar River أو نهر السكر أحد روافد نهر بيكاتونيكا، يبلغ طوله تقريبا 160 كم ويقع بولاية ويسكونسن وإلينوي.

مراجع

أنهار أمريكا الشمالية
أنهار إلينوي
أنهار مقاطعة دان (ويسكونسن)
أنهار ويسكونسن
مسطحات مائية في مقاطعة غرين (ويسكونسن)
مسطحات مائية في مقاطعة وينيباغو (إلينوي)
أنهار مقاطعة غرين (ويسكونسن)
أنهار مقاطعة وينيباغو (إلينوي)

نهر شوجار


Phoxomylus es un género extinto de Plesiadapiformes que existió en Alberta, Canadá, durante el Paleoceno superior (hace unos 60 milloens de años). Lo nombró por primera vez Richard C. Fox en 2011 y la especie tipo es Phoxomylus puncticuspis.

El holotipo, UALVP 50991 lo encontró Gordon P. Youzwyshyn en la Formación Paskapoo en 1988.

Referencias

Plesiadapiformes
Mamíferos del Paleoceno
Mamíferos extintos de América del Norte

Phoxomylus


İlkay Yıldırım Açıkgöz (d. 26 Mayıs 1964, İstanbul), Türk müzisyen, Grup Kızılırmak'ın solisti.

Hayatı
İlkay Akkaya, Manavgatlı memur bir baba ve Muğlalı bir annenin dört çocuğundan birisi olarak doğdu. Marmara Üniversitesi Basın Yayın Yüksekokulu'nu bitirdi. Profesyonel müzik çalışmalarına Grup Yorum'a katılarak başladı. Bir süre İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarına devam etti. Ayrıca özel şan dersleri aldı. Grup Yorum'la birlikte Berivan-Haziranda Ölmek Zor ve Türkülerle albümlerinde çalıştı. 1989'da Tuncay Akdoğan'la birlikte Grup Yorum'dan ayrıldı.

10 Ocak 1990'da Tuncay Akdoğan ve İsmail İlknur'la birlikte Grup Kızılırmak'ı kurdu. Grup Kızılırmak'la birlikte şu ana kadar on üç albüm çıkardı. Türkiye içi ve dışında konserlere çıktı. Çeşitli gazete ve dergilerde haftalık yazıları yayınlandı.

Grup Kızılırmak'la çalışmalarını sürdürürken bir yandan da solo çalışmalar yaptı. 1990-1992 yılları arasında Ankara Birlik Tiyatrosu tarafından sahnelenen Pir Sultan Abdal oyununun müziklerini yapan Grup Kızılırmak'ın bu oyuna diğer katkısı, Tuncay Akdoğan'ın (anlatıcı-ozan) ve İlkay Akkaya'nın (Pir Sultan Abdal'ın eşi Ballıhan) oyuncu olarak da sahnede yer almasıydı.

1990 yılında Tarık Akan ve Füsun Demirel'in oynadığı Bir Küçük Bulut filminin müziğini yaptı.

Grup Kızılırmak'la birlikte başka birçok oyun müziği yapan Akkaya, 2003'te Zafer Diper'in sahnelediği Talan adlı oyunda da rol aldı. Mayıs 2005'te Nâzım Hikmet'in Şeyh Bedreddin Destanı adlı şiiri oyunlaştırılmış şekilde sahnelendi. Bu oyunun müziklerini de Grup Kızılırmak yaptı. Oyun Küba'da da sahnelendi; ayrıca İlkay Akkaya ve Kızılırmak Küba Kültür Bakanlığı davetlisi olarak Havana şehrinde konser verdi.

Birçok müzisyenin ve grubun albümlerine konuk sanatçı olarak destek verdi. İlk solo albümü olan Külü 1997'de yayınladı. 1999'da Salkım Söğüt adlı ortak bir çalışmada yer aldı. Daha sonra 2000'de Unutma adlı ikinci solo albümü yayınlandı. Üçüncü solo albümü olan Yine 2003 yılında yayınlandı. Aralık 2005'te piyasaya sürülen solo albümü olan Yalnız ile bir müddet albüm çalışmalarına ara verdi. Bu süreçte Grup Kızılırmak içindeki anlaşmazlıklar sebebiyle İsmail İlknur'un ayrılmasıyla grup dağılmıştır. 2010 yılında Gelmedin Diye albümüyle dönüş yaptı. 2013 yılında Umut albümü çıktı. 2015 yılında Hayat albümünü piyasaya sürdü.

Siyasi yelpazede sol seçenekte duran Akkaya, 2008 yılında Yeşiller Partisi'nin kurucular kurulunda ve parti meclisinde yer aldı.

Diskografi
 Kül - 1997
 Unutma - 2000
Hücre - 2000
 Yine - 2003
 Yalnız - 2005
 Umut - 2013
Kurtuluş Yok Tek Başına - 2014
Ey Vicdan - 2014
Bir Gökyüzü Çiz - 2015
 Hayat - 2015
Gelmedin Diye - 2015
Sizlerle 25 Yıl - 2015
Gelme - 2019
Köleler Ve Kilitler - 2019

Kaynakça

1964 doğumlular
İstanbul doğumlu kadın şarkıcılar
Türk kadın şarkıcı-şarkı yazarları
Türk halk müziği ses sanatçıları
Türk halk müziği sanatçıları
Türk protest müzik şarkıcıları
Grup Yorum üyeleri
Ada Müzik sanatçıları
Yaşayan insanlar
Türk söz yazarları
Türk sosyalistler
Resim aranan müzisyenler
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları

İlkay Akkaya


Hint munçağı ya da bayağı munçak (Muntiacus muntjak), geyikgiller (Cervidae) familyasında munçak geyikleri içinde en kalabalık olan türdür. Yumuşak, kısa ve bazen krem rengi izler taşıyan kahverengimsi ya da grimsi kılları vardır. Hepçil olan Hint munçağı meyve, tomurcuk, tohum, kuş yumurtaları ile beslendiği kadar küçük hayvanlarla ve hatta leşlerle de beslenir. Özellikle avcı hayvanları hissettiği zamanlarda çıkardığı köpek havlamasına benzeyen ses nedeniyle munçaklara havlayan geyik de denir.

Erkek Hint munçağının küçük boynuzları tek dallı olup 15 cm.'ye kadar büyür. Her yıl başlarındaki kemiksi bir sapçıktan bu boynuzlar uzar. Erkekler oldukça fazla derecede bölgelerini savunur ve boyutlarına göre çok vahşidirler. Bölgeye sahip olmak için birbirleriyle boynuz boynuza ya da daha tehlikeli olan fildişine benzer uzun köpekdişleriyle dövüşürler ve kendilerini köpekler gibi avcılara karşı savunabilirler.

Alt türler
Hint munçağının on beş alt türü bulunur:
 Muntiacus muntjak annamensis, Çinhindi,
 Muntiacus muntjak aureus, Hindistan yarımadası,
 Muntiacus muntjak bancanus, Billiton ve Banka adaları,
 Muntiacus muntjak curvostylis, Tayland,
 Muntiacus muntjak grandicornis, Burma munçağı, Myanmar,
 Muntiacus muntjak malabaricus, Güney Hindistan ve Sri Lanka,
 Muntiacus muntjak montanus, dağ munçağı, Sumatra,
 Muntiacus muntjak muntjak, Cava munçağı, Cava Adası ve güney Sumatra,
 Muntiacus muntjak nainggolani, Bali ve Lombok adaları,
 Muntiacus muntjak nigripes, kara ayaklı munaçak ya da kara bacaklı munçak, Vietnam ve Hainan Adası,
 Muntiacus muntjak peninsulae, Malezya,
 Muntiacus muntjak pleicharicus, Güney Borneo,
 Muntiacus muntjak robinsoni, Bintan Adası ve Linga Takımadaları,
 Muntiacus muntjak rubidus, Kuzey Borneo
 Muntiacus muntjak vaginalis, Myanmar'dan güneybatı Çin'e.

Kaynakça

Munçak
Hindistan'daki memeliler

Hint munçağı


Regie Stadyumu Romanya'nın başkenti Bükreş'te çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Regie Stadyumunda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. Romanya'nın Sportul Studenţesc takımının maçlarını yaptığı stadyum, 15.000 seyirci kapasitelidir.

Romanya'daki stadyumlar

Regie Stadyumu


O Club Alianza Lima em 2021, participou de duas competições: Campeonato Peruano e Copa Bicentenario.

Elenco

Uniforme

Competições

Campeonato Peruano

Fase 1

Fase 2

Tabla Acumulada

Final

Copa Bicentenario

Décima-sextas de final

Temporadas do Club Alianza Lima
Temporadas 2021 de clubes de futebol

Temporada do Club Alianza Lima de 2021


Chipilo (Venedikçe: Cipilo), Meksika'nın Puebla eyâletine bağlı bir şehirdir. Şehrin resmi ismi Chipilo de Francisco Javier Mina'dır. 2 Ekim 1882 yılında Veneto bölgesinin Segusino şehrinden gelen göçmenler tarafından kurulmuştur.

Puebla'daki şehirler

Chipilo


Marianne Juhl (født Marianne Vaaben, 29. september 1943 i København) er en dansk forfatter, litteraturanmelder og kritiker. Hun er Cand.mag. i dansk og filmvidenskab fra Københavns Universitet.

Juhl fik sin debut i bogform i 1981 med Dianas hævn. To spor i Karen Blixens forfatterskab, skrevet sammen med Bo Hakon Jørgensen. Hun har efterfølgende skrevet bøger om Peter Seeberg og Kirsten Thorup.

I 2013 udgav hun brevværket Karen Blixen i Afrika. En brevsamling 1914-31 i samarbejde med Karen Blixen Museets tidligere direktør Marianne Wirenfeldt Asmussen. Bogen indbragte dem Rungstedlund-prisen i 2014.

Priser
 1999 – Georg Brandes Prisen for den biografi af Peter Seeberg
 2000 – dansk litteraturpris for Kvinder
 2014 – Rungstedlund-prisen, sammen med Marianne Wirenfeldt Asmussen

Noter

Kilder
Artiklen er oversat fra den norsksprogede Wikipedia

Personer fra København
Personer i Kraks Blå Bog
Faglitterære forfattere fra Danmark
Kvindelige forfattere i det 20. århundrede

Marianne Juhl