Tumor hypoxia is the situation where tumor cells have been deprived of oxygen. As a tumor grows, it rapidly outgrows its blood supply, leaving portions of the tumor with regions where the oxygen concentration is significantly lower than in healthy tissues. Hypoxic microenvironements in solid tumors are a result of available oxygen being consumed within 70 to 150 μm of tumour vasculature by rapidly proliferating tumor cells thus limiting the amount of oxygen available to diffuse further into the tumor tissue. In order to support continuous growth and proliferation in challenging hypoxic environments, cancer cells are found to alter their metabolism. Furthermore, hypoxia is known to change cell behavior and is associated with extracellular matrix remodeling and increased migratory and metastatic behavior.

Changes in the glycolytic pathway

A particular change in metabolism, historically known as the Warburg effect results in high rates of glycolysis in both normoxic and hypoxic cancer cells. Expression of genes responsible for glycolytic enzymes and glucose transporters are enhanced by numerous oncogenes including RAS, SRC, and MYC.

HIF-1 induced changes in gene expression

During cancer progression, tumor cells acquire comprehensive metabolic reprogramming, and tissue hypoxia is a prominent feature of solid tumors leading to cell metabolism adaptive changes. Hypoxia inducible factor-1α (HIF-1α) is a key oxygen-regulated transcriptional activator, playing a fundamental role in the adaptation of tumor cells to hypoxia by upregulating the transcription of target genes related to multiple biological processes, including cell survival, proliferation, angiogenesis and anti-apoptosis. Significant HIF1A expression has been noted in most solid tumors studied, which include cancers of the gastric and colon.

These genes include: solute carrier family 2 (GLUT1), hexokinase (HK), phosphoglucose isomerase (PGI), phosphofructokinase (PFKL), fructose-bisphosphate aldolase (ALDO), glyceraldehyde-3-phosphate dehydrogenase (GAPDH), phosphoglycerate kinase (PGK), phosphoglycerate mutase (PGM), enolase 1 (ENOA), pyruvate kinase (PK), pyruvate dehydrogenase kinase, isozyme 1 (PDK1) and lactate dehydrogenase A (LDH-A).

In addition to alterations in oxygen concentration associated with hypoxic microenvironments, glucose concentration gradients found in tumors also influence the rate of aerobic and anaerobic glycolysis.  A carbohydrate-response element (ChoRE) is responsible for regulating glycolytic enzyme gene expression in response to changing glucose concentrations through a binding interaction at the same consensus sequence as HIF-1. Interactions of HIF-1 and ChoRE with the DNA sequence 5'-RCGTG-3' leads to increased expression of genes listed above.

GLUT1 transporter expression

GLUT1 is a member of the GLUT transporter family of 14 hexose transporters responsible for facilitating the transport of hexose sugars along the concentration gradient. GLUT1 is the most abundantly expressed of the family thought to maintain basal glucose transport in almost all cell types. GLUT1 levels, in response to hypoxic conditions, have been shown to increase with changes at both the mRNA and protein levels. Moreover, transport of GLUT1 has been shown to increase under these hypoxic conditions. With the role of transporting sugars from the extracellular to the intracellular environment, GLUT1, along with other members of the GLUT family, can be rate-controlling for cellular glycolytic metabolism. Having an increased level of GLUT1, in the case of hypoxic tumors, increases the flux of glucose into the cells allowing for a higher rate of glycolysis and thus greater risks of metastasis (as elaborated upon below).

Hexokinase 2 expression

Hexokinase (HK) is the first enzyme in the glycolytic pathway converting glucose to glucose-6-phosphate through an ATP-dependent phosphorylation event. Important for glycolysis to proceed, the hexokinase reaction activates glucose for subsequent steps. In hypoxic tumors, hexokinase mRNA abundance is significantly increased as well as protein levels. Increased expression of hexokinase 2, in some cases nearly 10-fold, allows for an increased flux of glucose through the glycolytic pathway subsequent to the increased uptake by GLUT1.<

Phosphoglucose isomerase expression

Phosphoglucose isomerase (PGI) is a housekeeping cytosolic enzyme with roles in both glycolysis and gluconeogenesis pathways. It is responsible for catalyzing the interconversion of glucose 6-phosphate and fructose 6-phosphate. Extracellularly, PGI is known as an autocrine motility factor (AMF) eliciting mitogenic, motogenic, differentiation functions as well as tumor progression and metastasis. Activation of PGI through proposed HIF-1 induced mechanisms results in increased conversion of glucose 6-phosphate to fructose 6-phosphate and also contributes to cell motility and invasion during cancer metastasis.

6-Phosphofructo-2-kinase/fructose 2,6-bisphosphatases expression

6-Phosphofructo-2-kinases/fructose 2,6-bisphosphatases (PFKFBs) belong to a family of bifunctional ATP-dependent enzymes responsible for controlling the level of glycolysis intermediate fructose-1,6-bisphosphate. HIF-1-induced expression of these enzymes (PFK-2/FBPase-2) subsequently alters the balance of fructose-2,6-bisphosphate which plays an important role as an allosteric activator of phospho-fructokinase 1 (PFK-1). PFK-1 is an enzyme that controls one of the most critical steps of glycolysis. Regulation of PFK-1 is also mediated by the cellular energy status in result of ATP's inhibitory effect. Greater quantities of fructose-2,6-bisphosphate in cancer cells, in result of HIF-1 expression of PFK-2/FBPase-2, thus activates PFK-1allowing for an increased glycolytic flux converting fructose-6-phosphate to fructose-1,6-bisphosphate. Allosteric regulation of glycolysis by fructose-2,6-bisphosphate allows cancer cells to maintain a glycolytic balance to match their bioenergetic and biosynthetic demands.

Fructose-1,6-bisphosphate aldolase expression

Fructose-1,6-bisphosphate aldolase (ALDO) belongs to a family include aldolase A, B and C. Unique in glycolysis, aldolase enzymes cleave fructose-1,6-bisphosphate into two 3-C molecules including glyceraldehyde-3-phosphate (GAP) and dihydroxyacetone phosphate (DHAP). With the HIF-1 mediated expression of aldolase A under hypoxic conditions, the catalysis of fructose-2,6-bisphosphate to glyceraldehyde-3-phosphate and dihydroxyacetone phosphate is increased thus leading to increased glycolytic flux.

Glyceraldehyde-3-phosphate dehydrogenase expression

The glycolytic enzyme, glyceraldehyde-3-phosphate dehydrogenase (GAPDH), is responsible for the oxidative conversion of glyceraldehyde-3-phosphate (GADP) to 1,3-bisphosphoglycerate (1,3BPG). Up-regulation of glyceraldehyde-3-phosphate dehydrogenase expression is maximal (4-5 fold) following hypoxic conditions of ~24 hours in vascular endothelial cells. Various models for the exact glyceraldehyde-3-phosphate dehydrogenase activation mechanisms have been proposed.

Phosphoglycerate kinase 1 expression

Hypoxia has been shown to induce a 10-fold accumulation of phosphoglycerate kinase 1 (PGK-1) mRNA in mouse hepatoma (Hepa 1c1c7) cells. Phosphoglycerate kinase 1 is an enzyme involved in the conversion of 1,3-bisphosphoglycerate (1,3-BPG) to 3-phosphoglycerate (3-P-G) leading the production of ATP from ADP. Induction of gene expression by HIF-1 is thought to be dependent on the presence of aromatic hydrocarbon receptor nuclear translocator (ARNT1). Arnt's N-terminal region and HIF-1 are thought to work together to induce transcription of phosphoglycerate kinase 1.

Phosphoglycerate mutase expression

Phosphoglycerate mutase B (PGM-B) is one of the latter glycolytic enzymes responsible for the conversion of 3-phosphoglycerate (3PG) to 2-phosphoglycerate (2PG). Both protein and mRNA levels were shown to increase 2-3-fold in research exposing fetal rat lung fibroblasts to hypoxic conditions. Increased levels appeared to be regulated at the transcriptional level as per many of the other glycolytic enzymes. Maximum up regulation was shown following 16 hours thus supporting its role in contributing to an increased glycolytic flux for adaption of cells to hypoxia.

Enolase 1 expression

Enolase 1, also known as α-enolase, is encoded by the ENOA gene and is responsible for converting 2-phosphoglycerate to phosphoenolpyruvate in the glycolytic pathway. Both enolase 1 overexpression and its post-translational modifications could be of value for diagnostic and prognostic work in terms of cancer. Although the exact roles of post-translational modifications have not been completely elucidated, patterns are shown between certain cancer cell types suggesting they may have important influence on function, localization and immunogenicity.  Aside from its role in promoting glycolytic flux and anaerobic energy production, it has been shown to induce a specific humoral and cellular immune response. On all levels, hypoxia-induced over-expression of enolase 1 may possess important roles in hypoxic tumors including the most straightforward increase in anaerobic respiration.

Pyruvate kinase expression

HIF-1 activated pyruvate kinase M comes in multiple isoforms known as PKM1 and PKM2. Pyruvate kinase is shown to convert phosphoenolpyruvate to pyruvate forming ATP from ADP. Along with phospho-fructokinase 1, pyruvate kinase is also allosterically activated by fructose-2,6-bisphosphate. In cancer cells pyruvate kinase M2 has been shown to interact directly with HIF-1α enhancing HIF-1 binding and p300 recruitment to hypoxia response elements. This positive feedback loop leads to HIF-1 transactivation and an amplified effect on glucose metabolism.

Pyruvate kinase M2 is often considered the main regulator of cancer metabolism with roles in various parallel, feed-forward, positive and negative feedback mechanisms. The genetic difference between pyruvate kinase M1 and pyruvate kinase M2 is only 22 out of 531 amino acids which makes an immense difference. Pyruvate kinase M2 has metabolic activity regulated by post-translational modifications including acetylation, oxidation, phosphorylation, hydroxylation and sumoylation. These different modifications can cause the shift from the metabolically active tetrameric form to the in-active monomeric form. The well-known EGFR-activated extracellular signal-regulated kinase 2 (ERK2) and death-associated protein kinase are both shown to bind and directly phosphorylate pyruvate kinase M2 leading to increased activity in the glycolysis pathway. In hypoxic conditions found in a solid tumor, pyruvate kinase M2 plays a large role in promoting anaerobic energy production.

Pyruvate dehydrogenase kinase expression

Pyruvate dehydrogenase directly follows the glycolytic pathway and is responsible for the conversion of pyruvate to acetyl-CoA which enters into the TCA cycle. The TCA cycle, although not directly requiring oxygen, requires the cycling of NADH to NAD+ as performed by the electron transport chain under aerobic conditions. Under anaerobic conditions, such as those found in hypoxic tumors, the TCA cycle provides little ATP yield due to the lack of electron transport chain function. In order to direct the glycolytically produced pyruvate away from the TCA cycle, pyruvate dehydrogenase kinase is over-expressed in response to hypoxic conditions. Pyruvate dehydrogenase kinase is not a glycolytic enzymes but more of a glycolytic regulator. Pyruvate dehydrogenase kinases, transcriptionally activated by HIF-1 in hypoxic conditions, are responsible for phosphorylating the E1 subunit of pyruvate dehydrogenase ultimately suppressing its function. By inhibiting this specific pathway, the glycolytic products are directed away from the mitochondrial TCA cycle and towards lactate dehydrogenase.

Lactate dehydrogenase expression

Activated expression of lactate dehydrogenase A (LDH-A),  parallels with deactivation of pyruvate dehydrogenase mediated by pyruvate dehydrogenase kinase. Subsequent inactivation of pyruvate dehydrogenase following phosphorylation and increased expression of lactate dehydrogenase A shunts pyruvate away from the mitochondrial TCA cycle.  In many different tumor types lactate dehydrogenase A is found at elevated levels and has even been linked to poor prognosis and a greater metastatic potential The high levels of lactate production surface the question of whether lactate has some influence on the aggressive behaviour shown in hypoxic tumors.

Overview of glycolytic changes and consequences

Increased expression of almost every glycolytic enzyme is seen in hypoxic tumor conditions. The over-expression of these proteins is mediated by HIF-1 and completely alters normal cellular metabolism.  With decreases in the rate of mitochondrial oxidation, lactate and protons begin to accumulate.  High levels of glycolysis and the production of lactate, as shown in hypoxic tumor cells, is hallmark of cancer cells even in the presence of oxygen.

To relieve tumors cells of acidosis,  carbonic anhydrases appear to be highly expressed once again downstream of HIF-1 activation. These enzymes catalyze the reversible hydration of carbon dioxide into bicarbonate and protons. They also assist in acidifying the extracellular environment and maintaining a slightly alkaline intracellular compartments contributing to tumor cell survival. Lactate from the hypoxic tumor cells is excreted to the surrounding environment by carbonic anhydrase 9 and sodium-hydrogen exchanger 1 MCT4. Local aerobic cancer cells are thought to take up this lactate forming a metabolic symbiosis.

Lactate and cancer

It is commonly accepted that cancer cells (both hypoxic and normoxic) produce large amounts of lactate in result of a large metabolic shift from oxidative phosphorylation to altered glycolysis. The high levels of released lactate contribute to immune escape for the tumor cells. Activated T cells use glycolysis as an energy source and thus must regulate their own lactate levels. Traditionally done by a secretion method, immune cells in a lactate rich environment cannot rid themselves of their own lactate due to the concentration gradient. It is thought that leukocytes may be asphyxiated by lactate while low extracellular pHs may also reduce cytotoxic T-cell function.

In endothelial cells it has also been shown that lactate stimulates vascular endothelial growth factor (VEGF) production leading to enhanced cellular migration in result of lactate-induced angiogenesis Recent work has also uncovered that lactate uptake by MCT-1 in endothelial cells stimulates NF-κB activation and thus IL-8 expression. Release of lactate from tumor cells through MCT-4 was sufficient to stimulate angiogenesis and tumor growth through an IL-8-dependent mechanism.

Lactate has demonstrated the ability to increase hyaluronan production leading to elevated expression of CD44. Hyaluronan is a glycosaminoglycan polymer critical for maintaining extracellular matrix integrity and modulating cell-cell interactions. Hyaluronan is tethered to cell surfaces by CD44 which are anchored in caveolin-rich lipid rafts. Cleavage and further degradation of hyaluronan is facilitated by Hyal2 and Hyal1, respectively.  Increased levels of hyaluronan surrounding carcinomas leads to the promotion of cellular growth and motility. A lactate-sensitive response element for genes in fibroblasts involved in hyaluronan metabolism has been identified.

Finally, it is also worth noting that lactate concentrations are positively correlated with radioresistance.  Many anti-cancer therapies, including ionizing radiation and many chemotherapeutics, rely on the overproduction of reactive oxygen species to cause genomic instability. Lactate, as an antioxidant, may act to scrub down the levels of reactive oxygen species thus enhancing resistance to radiation and chemotherapy.

Acidic microenvironment and metastasis

It is thought that the low pH of hypoxic tumors in result of high levels of lactic acid can promote tumor cell invasion by destruction of adjacent non-cancerous tissue.> Carbonic anhydrase 9 involved in maintaining a slightly alkaline intracellular pH does so by removing carbonate from the extracellular space consequently acidifying the cells surroundings. Moreover, proton pumping from the hypoxic tumor cells further decreases the surrounding pH. On a completely different note, as briefly discussed above, the autocrine function of phosphoglucose isomerase also promotes cell motility and metastasis.

Metabolic symbiosis

With the hypoxic tumor cells consuming large amounts of glucose to maintain energy homeostasis, the tumor has found a way of using its resources most efficiently. The end glycolytic product of hypoxic tumors, lactate, is transported out of the hypoxic cell by monocarboxylate transporter 4 (MCT4) which is a hypoxia-induced transporter. The free lactate in the extracellular space is then taken up by monocarboxylate transporter 1 (MCT1) which is a non-hypoxia induced transporter found on the surface of aerobic cells. This transporter allows aerobic cancer cells to efficiently take up lactate, convert it back to pyruvate with the oxygen-dependent expression of lactate dehydrogenase B (LDH-B), and use it as an energy source. This frees these cells from requiring large quantities of glucose allowing the hypoxic cells to take up the majority of the available resources.

Tumor cells have also shown the remarkable ability to adapt to regional variation of oxygen availability. Cancer cells demonstrate the ability to be hypoxic at one point in time and aerobic at the next. This shows cyclic variations in oxygenation implying dynamic regulation of the metabolic symbiosis between lactate-producing and lactate-consuming states.

The pentose phosphate pathway

In order to meet the demands of rapid tumor growth, the tumor must find ways to support the synthesis of a complete daughter cell while facing depleting nutrient supplies. They must coordinate production of precursors for macromolecular synthesis as well as maintain cellular bioenergetics without impairing cell growth, proliferation and viability. One way of doing this is by shuffling glycolytic intermediates such as glucose-6-phosphate into the pentose phosphate pathway to give ribose-5-phosphate and NADPH. Ribose-5-phosphate acts as an intermediate for the production of nucleotides thus providing a connection between glycolysis and nucleotide synthesis in hypoxic tumor cells. In cases where glycolysis remains highly active in normoxic conditions, NADPH acts as a mediator of antioxidative reactions to protect cells from oxidative damage.

Cancer treatments and tumor hypoxia

Radiotherapy

The presence or absence of oxygen has a strong influence on ionizing radiation to cause cell death of tumour and normal cells. This is called the oxygen effect. Under hypoxic conditions it has been shown that cells obtain radioresistance through HIF-1 mediated mechanisms. To overcome this problem, radiation oncologists have developed powerful tools and approaches such as simultaneous integrated boost intensity-modulated radiation therapy (SIB-IMRT), which enables a booster dose of radiation to be delivered to small target fractions in a malignant tumor, hypoxia-selective cytotoxins/drugs, and HIF-1 inhibitors.
Moreover, it is possible to treat a hypoxic tumor by means of ion beam therapy, in particular with 12C. As ions' damage is direct, OER (Oxygen Enhancement Ratio) is 1, so the effect of oxygen it is not important.

An important approach of hypoxia-related treatment interventions is a procedure called dose painting, in which a higher radiation dose is targeted to hypoxic subvolumes of tumor. However, one of the major challenges is a lack of clinically applicable method to detect tumor hypoxia. Accordingly, the evaluation of non-invasive hypoxia detection methods, such as positron emission tomography (PET) and magnetic resonance imaging (MRI), has been a subject of intense research for several years. PET imaging is the preferred method in clinical use, and the most investigated PET radiotracers for imaging of tumor hypoxia are 18F-FMISO, 18F-EF5, 18F-FAZA and 18F-HX4. The feasibility of hypoxia PET based dose painting is already being evaluated in a few interventional clinical trials.

Other treatment options
Bioreductive prodrugs play a significant part in dealing with these kinds of cells: they can kill the oxygen-deficient tumor cells selectively as hypoxia-activated prodrugs. Example drugs include Tirapazamine and Evofosfamide. The study of tumors in such conditions was pioneered by Dr L. H. Gray.

Targeting tumor hypoxia to overcome metastasis

An association between tumor hypoxia and metastatic progression has been shown through numerous publications.

Drug development
Several approaches have been taken to address tumor hypoxia. Some companies tried to develop drugs that are activated in hypoxic environments (Novacea, Inc. Proacta, Inc, and Threshold Pharmaceuticals, Inc), while others are currently seeking to reduce tumor hypoxia (Diffusion Pharmaceuticals, Inc. and NuvOx Pharma, LLC).

Several companies have tried to develop drugs that are activated in hypoxic environments. These drug candidates target levels of hypoxia that are common in tumors but are rare in normal tissues. The hypoxic zones of tumors generally evade traditional chemotherapeutic agents and ultimately contribute to relapse. In the literature, hypoxia has been demonstrated to be associated with a worse prognosis, making it a determinant of cancer progression and therapeutic response Several review articles summarize the current status of hypoxic cytotoxins (hypoxia activated prodrugs). Companies that have tried drugs that are activated in hypoxic environments included Novacea, Inc. Proacta, and Threshold Pharmaceuticals.  Novacea Inc discontinued development of its hypoxia activated drug. Proacta's drug PR610 failed a Phase I clinical trial due to toxicity. Threshold Pharmaceuticals discontinued the hypoxia activated prodrug, TH-302, after Phase III trials failed to show statistically significant overall survival.

Niacinamide, the active form of vitamin B3, acts as a chemo- and radio-sensitizing agent by enhancing tumor blood flow, thereby reducing tumor hypoxia. Niacinamide also inhibits poly(ADP-ribose) polymerases (PARP-1), enzymes involved in the rejoining of DNA strand breaks induced by radiation or chemotherapy. As of August 2016, no clinical trials appear to be in progress for this indication.

Another approach to the treatment of tumor hypoxia is the use of an oxygen diffusion-enhancing compound to reoxygenate the hypoxic zones of tumors.  The developer of oxygen diffusion-enhancing compounds, Diffusion Pharmaceuticals, tested its lead compound, trans sodium crocetinate (TSC), in a Phase II clinical trial in 59 patients newly diagnosed with glioblastoma multiforme.  The results of the Phase II showed that 36% of the full-dose TSC patients were alive at 2 years, compared with historical survival values ranging from 27% to 30% for the standard of care.  The main endpoint of the trial was survival at two years, not overall survival.

Another drug in development that is designed to reduce tumor hypoxia is NuvOx Pharma's NVX-108.  NVX-108 is a formulation of the perfluorocarbon, dodecafluoropentane (DDFPe). NVX-108 is injected intravenously, flows through the lungs and picks up oxygen, then flows through the arteries and releases oxygen in the presence of hypoxic tissue.  A Phase Ib/II clinical trial is in progress for newly diagnosed glioblastoma multiforme. Early results have shown reversal of tumor hypoxia, and the trial continues to progress.

Another approach to target hypoxia is to use nanoparticles coated or loaded with specific targeting moieties. Although hyaluronic acid CD44 pathway to target cancer and cancer metastasis has been investigated before; Almoustafa et al. demonstrated that targeting CD44 receptors with Hyaluronic acid coated nanoparticles reduced drug resistance to doxorubicin compared to free drug and to non-targeted nanoparticles. However, more preclinical research should be conducted using hypoxia modeling in vitro and in vivo.

See also
 Hypoxia

References

Further reading

Oncology
Oxygen

Tumor hypoxia


Alfred Joseph Hitchcock (13 Ağustos 1899 - 29 Nisan 1980), Birleşik Krallık doğumlu Amerikalı gerilim filmleri yönetmenidir. Londra'da dünyaya gelen ve mühendislik eğitimi gören Hitchcock; Psycho, North by Northwest, Vertigo, Rear Window ve The Birds gibi klasikleşmiş filmleriyle tanınır. Tüm zamanların en iyi yönetmenlerinden biri olarak kabul edilir. Gerilim ve cinayet filmleri ustasının 70'e yakın filmi mevcuttur.

Hayatı

Erken dönem: 1899-1919

Çocukluk yılları ve eğitimi
Hitchcock 13 Ağustos 1899'da Londra'nın doğusundaki (sonradan Essex'in bir parçası olan) Leytonstone 517 High Road'da ailesinin kiraladığı bir manav dükkânının üstündeki dairede üç kardeşin en küçüğü olarak dünyaya geldi. Diğer kardeşleri William Daniel (1890-1943) ve Ellen Kathleen ("Nellie") (1892-1979) idi. Annesi Emma Jane Hitchcock (1863-1942) ile babası William Edgar Hitchcock (1862-1914) kısmen İrlanda kökenli katolik kilisesine bağlı kişilerdi.  Babası William da kendi babası gibi manav idi.

Hitchcock'ların Campion Road, Putney'deki beş yatak odalı Viktorya tarzı evi, ebeveyn ve çocuklar dışında amca John Hitchcock, hizmetçi, aşçı, şoför ve bahçıvanın da yaşadığı kalabalık bir evdi. Amca John her yaz aile için Cliftonville, Kent tarafında deniz kenarında bir sayfiye evi kiralardı. Hitchcock, turistler ve yerliler arasındaki sınıf farklılıklarına ilk olarak orada tanık olduğunu söyler.

Hitchcock, iyi huylu bir çocuk olduğunu, babasının ona "ışık saçmayan küçük lambam" dediğini ve hiç oyun arkadaşı olduğunu hatırlamadığını söylemiştir. Onunla röportaj yapanlara anlatmayı en sevdiği hikâyelerden birisi beş yaşındayken babasının eline kısa bir not tutuşturup bir polis karakoluna göndermesi idi. Polis şefi kağıdı okuyup Alfred'i beş on dakikalığına bir hücreye kapatmış ve "biz yaramaz çocuklara böyle yaparız" demişti. Bu deneyimin onda ömrü boyunca polis korkusu yarattığını 1973'te Tom Snyder'e şöyle ifade etmişti: "kanunla ilgili her şeyden o kadar korkardım ki, park cezası alırım diye araba bile süremezdim".

Alfred altı yaşındayken aile Limehouse'a taşındı ve 130 ve 175 Salmon Lane'de fish and chips ve balık satışı için kullandıkları iki dükkân kiraladı; üst katlarında da kendileri oturdular. Hitchcock muhtemelen 1907 yılında Howrah House Manastırı'ndaki ilkokula başladı. Patrick McGilligan'a göre Howrah House'da en fazla iki yıl kaldı. Aynı zamanda evin yakınında ve "İsa'nın sadık dostları" adındaki bir dini cemaat tarafından çalıştırılan "beyefendilerin kızları ve küçük oğlanlar için" olan Wode Streer School'a gitti. 9 yaşında ise Battersea'deki Salesian kolejinde yatılı olarak kalmaya başladı.

Hitchcock 11 yaşına geldiğinde aile bu kez Stepney'e taşındı ve Hitchcock 5 Ekim 1910'da Stanford Hill, Tottenham'da (şimdiki Haringey) sıkı disiplini ile tanınan bir cizvit dil okulu olan St. Ignatius Kolejine gönderildi. Hitchcock'un anlatımına göre o zamanlar Cizvit rahipler sert lastikten yapılmış bir sopa kullanırdı ve ceza almış olan çocuğa dersten sonra başrahibi görmeye çıkması söylenirdi. Çocuk bütün bir günü bu cezanın infaz edilmesini bekleyerek geçirirdi. Hitchcock bu yüzden fiziksel cezalardan hep korkuğunu söylemiştir. Okul kayıtlarına göre Hitchcock 1899 değil, 1900 doğumludur; Spoto'ya göre eğitiminden bir yıl geride olduğu için kasıtlı olarak 10 yaşında şeklinde kayda geçirilmiş olabilir.

Biyografi yazarı Gene Adair, Hitchcock'un "ortalama veya ortalamanın biraz üstünde bir öğrenci" olduğunu yazarken, kendisi "sınıftaki ilk beş öğrencinin arasında, genellikle de dördüncü ya da beşinci en iyi notu alan" öğrenci olduğunu söyler. İlk yılın sonunda Latince, İngilizce, Fransızca ve din eğitimi derslerinde başarılı olduğu fark edildi. Taylor'a göre en sevdiği ders coğrafya idi ve haritalarla, tren yolları ve otobüs zaman çizelgeleriyle çok ilgilenirdi, öyle ki Orient Express'in tüm duraklarını ezbere söyleyebilirdi. Peter Bogdanovich'e şöyle demişti: "Cizvitler bana organizasyon, kontrol ve bir dereceye kadar analizi öğrettiler".

Henley'deki iş hayatı
Hitchcock ailesine mühendis olmak istediğini söyledi. Ailesi bunu ciddiye aldı ve onu St. İgnatius'taki okuldan alarak 23 Temmuz 1913'te Poplar'daki Mühendislik ve Navigasyon okuluna kaydettirdi. 1962'de Truffaut ile yaptığı ve sonradan kitap haline getirilen söyleşide "mekanik, elektrik, akustik ve navigasyon üzerine eğitim" aldığını söyler. 12 Aralık 1914'te babası anfizem ve böbrek hastalığından dolayı 52 yaşında öldü. Annesine ve evin ihtiyaçlarına destek olmak için (kendisinden büyük kardeşleri evden daha önce ayrılmışlardı) Londra duvarı yakınlarındaki Henley Telgraf ve Kablo Şirketi'nde haftalık 15 şilin karşılığında işe başladı. Çalışırken bir taraftan da sanat tarihi, resim, ekonomi ve politik bilimler üzerine dersler aldığı akşam okuluna devam ediyordu. Annesiyle birlikte Salmon Lane'de yaşamlarına devam ederken, aile dükkânlarını kardeşleri çalıştırıyordu.

1914'te Birinci Dünya Savaşı patladığında Hitchcock askere alınamayacak yaştaydı, 1917'de 18 yaşına geldiğinde "ciddi organik rahatsızlıklarının olmadığı; ancak sadece hafif işleri yapabileceği, garnizondaki bazı hizmet işlerine dayanabileceği" şeklinde bir rapor aldı. Kraliyet ordusunun mühendis alayına alındı ve bazı teorik brifinglere, hafta sonu tatbikatlarına ve talimlere katıldı. John Russel Taylor'ın aktardığına göre Hyde Park'ta yapılan bir talimde Hitchcock'tan ayaklarına dolak takması istendi. Ancak Hitchcock dolağı bir türlü ayağının etrafına sarmayı başaramadı ve sürekli yere düşürdü.

Savaştan sonra Hitchcock yaratıcı yazarlık yapma fırsatları elde etmeye başladı. Haziran 1919'da çalıştığı şirketin iç yayını olan Henley Telegraph'a gönderdiği birkaç kısa öykü sayesinde bu yayının kurucu editörü ve işletme yöneticisi yapıldı. Henley'de elektrik kabloları konusunda uzmanlaşmıştı ve Londra Üniversitesindeki sanat derslerinde devam etmeye başlayınca şirket Hitchcock'u reklam bölümüne transfer etti. Böylece elektrik kablolarıyla ilgili reklamların tasarımlarını ve çizimlerini yapma imkanı doğmuş oldu. İşini seviyordu ve bazen geç saatlere kadar ofiste çalışıyordu; daha sonra Truffaut'ya "bu çalışmalarım, sinemaya doğru ilk adımlarım olarak, bu alana kaymamda büyük yardım sağladı" demişti. Yine Truffaut'ya aynı dönemde sık sık sinemaya gittiğini, özellikle Amerikan filmlerini çekici bulduğunu, Chaplin'in, D. W. Griffith'in ve Buster Keaton'un filmlerini izlediğini, Fritz Lang'in "Der müde Tod" filmini (1921) çok beğendiğini söylemişti.

İki dünya savaşı arası: 1919-1939

Famous Players-Lasky dönemi
Hitchcock henüz Henley'de çalışıyorken, Paramount Pictures'ın yapım kolu olan Famous Players-Lasky'nin Londra'da bir stüdyo açacağını okudu. Burada Maria Corelli'nin "The Sorrows of Satan" adlı filmini çekmeyi planlıyorlardı. Sessiz filmlerde kullanılan ara yazılar için hazırladığı bazı kartları ve çizimleri stüdyoya gönderdi. İşe alındı ve 1919'da Hoxton, Poole caddesindeki Islington stüdyolarında  "Arayazı kartları tasarımcısı" olarak işe başladı.

Donald Spoto'nun belirttiğine göre stüdyoda çalışan personelin çoğu hangi işleri yapacakları oldukça katı şekilde tanımlanmış olan Amerikalılardı ama İngiliz çalışanlar her konuyla ilgilenmeleri için teşvik ediliyordu; bu da Hitchcock'un yazar, sanat yönetmeni ve yapım yöneticisi olarak en az 18 sessiz filmde deneyim kazanmasına imkan tanıdı. The Times, Şubat 1922'de "Mr. A. J. Hitchcock'un nezareti altında bulunan özel başlık sanatları bölümü"nden bahsediyordu. Bu dönemde finansal nedenlerden dolayı çekilmesinden vazgeçilen, çekilmiş olan bölümlerinin de kayıp olduğu 13 Numara (1922) (Mrs. Peabody olarak da bilinir) ve Seymour Hicks'in oynadığı "Always Tell Your Wife"ın (1923) yönetmenliğini yaptı. Hicks filmin yönetmeni ile kavga edince Hitchcock'a "gel bu filmi birlikte bitirelim" demiş ve Hitchcock da filmin tamamlanmasına yardım etmişti.  Hicks daha sonra "malzeme odasından sorumlu olan şişman bir gencin yardımıyla (ki bu kişi Alfred Hitchcock'tan başkası değildi.) filmi bitirdiklerini yazmıştı.

Gainsborough Pictures ve Almanya'daki çalışma dönemi
Paramount, Londra'da yaptığı filmler Amerika'da tutmadığı için stüdyoyu İngilizlere kiralamaya başladı ve 1922'de tamamen çekildi. Stüdyoyu Michael Balcon tarafından kurulan, daha sonra adı Gainsborough Pictures olacak olan şirket kiraladı ve Hitchcock bu yeni şirkette yardımcı yönetmen olarak işe başladı. 1923'te Graham Cutts ile birlikte "Woman to Woman" filmi üzerine çalışmaya başladı, seti tasarladı, senaryoyu yazdı, sanat yönetmenliğini üstlendi ve yapıma yardımlarda bulundu. Daha sonraları bu film için "gerçekten elimden çıkan ilk filmdi" demiştir. Filmin editörlüğünü ve script-girl'lüğünü ise daha sonra eşi olacak olan Alma Reville yapmıştı. Daha sonra Cutts'ın The White Shadow (1924) (Beyaz Gölge), The Passionate Adventure (İhtiraslı Serüven) (1924), The Blackguard (Siyah Muhafız) (1925) ve The Prude's Fall (İffetin Düşüşü) (1925) filmlerinde de yönetmen yardımcılığı yaptı. Siyah Muhafız Postdam'daki Babelsberg Stüdyolarında çekilmişti, ki Hitchcock burada daha önce F. W. Murnau'nun "Son Adam" (1924) filmini çekimini kısmen izlemişti. Murnau'nun çalışmasından etkilenmiş ve daha sonra kendi çalışmalarında da ondan gördüğü birçok tekniği kullanmıştı.

1925 yazında Balcon, Hitchcock'tan Virginia Valli'nin oynayacağı, bir Alman firması olan Emelka'nın Münih yakınlarındaki Geiselgasteig stüdyolarının ve Gainsborough stüdyolarının ortak yapımı olacak olan "Zevk Bahçesi"ni (The Pleasure Garden) (1925) çekmesini istedi. Hitchcock'un nişanlısı Alma Reville de yardımcı yönetmen ve editör idi. Film ticari bir başarısızlık yaşasa da, Balcon Hitchcock'un çalışmasından memnundu; Daily Express onun hakkında "genç bir usta" diye manşet attı". Balcon Hitchcock'tan ikinci bir filmi, "Fear o 'God" adlı bir hikâyeden Münih'te filme çekilecek olan Dağ Kartalı'nı (The Mountain Eagle) (1926) yönetmesini istedi. Film kayıptır; Hitchcock bu filmi için "çok kötü bir filmdi" demiştir.

Hitchcock'un talihi ilk gerilim filmi olan Kiracı (The Lodger: A Story of the London Fog) (1927) ile güldü. Film siyah palto giyen, siyan bir çanta taşıyan ve sadece salı günleri Londra'da sarışın genç kadınları öldüren bir katil üzerine idi. Ev sahibi bir kadın, yeni kiracısının katil olduğundan şüphelenir ama kiracının masum olduğu anlaşılır. Hitchcock, henüz sesli filmin olmadığı bir dönemde, üst kattaki kiracının ayak seslerinin alt kattan duyulduğunu anlatabilmek için camdan bir döşemesi olan bir platform yaptırdı, böylece seyirciler odadaki avizenin de onunla birlikte hareket etmesine neden olan, kiracının ileri geri hareketlerini görebiliyordu. Hitchcock aslında başrol oyuncusunun suçlu olmasını ya da filmin sonunun belirsiz kalmasını istiyordu ama başrol oyuncusu Ivor Novello o zamanlar bir matinée idol idi ve böyle bir "yıldız sistemi"nde Novello kötü adam olamazdı. Hitchcock Truffaut'ya şöyle demişti: "Açıkça ve büyük harflerle "masumdur" diye vurgulamanız gerekir. (Aynı filmi yıllar sonra Cary Grant ile çektiği Şüphe'de Suspicion (1941)' de yaşamış olduğunu da söylemiştir.)

1927 Ocak ayında gösterime giren Kiracı hem ticari bir başarı kazandı, hem de olumlu eleştiriler aldı. Hitchcock Truffaut'ya Almanya'da tanık olduğu Alman dışavurumcu tekniklerden yararlandığı ilk film olduğunu söylemiştir: "Kiracı, benim Almanya'daki dönemimden etkilenen ilk filmim.. Stilimi denediğim ilk filmimdi. Aslında Kiracı'nın ilk filmim olduğunu her zaman söyleyebilirsiniz." Aynı zamanda ilk cameo'sunu da bu filmde kullandı, Truffaut'ya söylediğine göre bu cameo aslında tamamen yararcı bir zihniyetle yapılmıştı, zira fazladan perdeyi dolduracak bir görüntüye ihtiyaç vardı ve haber odasında oturan bir adam olarak gösterilmişti. Aynı filmdeki ikinci bir cameo ise kahramanın tutuklandığını seyredenler arasında başına bir kep giymiş ve parmaklıklara yaslanmış olarak görünüyordu.

Evliliği

2 Aralık 1926'da Hitchcock İngiliz-Amerikan bir senaryo yazarı olan Alma Reville (1899–1982) ile South Kensington'daki Brompton Oratoryumunda evlendi. Çift balayını Paris, Como gölü ve St. Moritz'de yaptı, daha sonra Londra'da 153 Cromwell Road, Kensington adresinde kiraladıkları dairede yaşamaya başladı. Reville, Hitchcock'tan sadece birkaç saat önce doğmuştu, muhtemelen Hitchcock'un annesinin ısrarı ile Protestanlıktan Katolikliğe geçti, 31 Mayıs 1927'de Westminster Kilisesinde vaftiz edildi ve 5 Haziran'da Kardinal Francis Bourne tarafından onaylandı.

1928'de Alma'nın hamile olduğunu öğrendiklerinde, Hitchcock'lar £2,500 karşılığında Shamley Green, Surrey, Stroud Lane'de bir Tudor çiftlik evi olan 11 dönümlük "Winter's Grace"i satın aldılar. Kızları ve tek çocukları olan Patricia Alma Hitchcock, aynı yıl 7 Temmuz'da doğdu.

Reville kocasının en yakın çalışma arkadaşıydı; Charles Champlin 1982'de şöyle yazıyordu: "Hitchcock'un dört eli vardı, bunların ikisi Alma'nınkilerdi." Hitchcock 1979'da AFI Life Achievement Award'ı aldığında onun hakkında şöyle dedi: "bana en çok şefkat gösteren, takdir eden ve cesaret veren, sürekli birlikte çalıştığım dört kişi vardır. Bu dört kişiden birincisi bir film editörü, ikincisi bir senaryo yazarı, üçüncüsü kızım Pat'in annesi ve dördüncüsü mutfakta mucizeler yaratan bir aşçıdır. Ve onun adı Alma Reville'dir." Reville Hitchcock'un aralarında Shadow of a Doubt, Suspicion and The 39 Steps'in de bulunduğu birçok filmin ya senaryosunu yazdı ya da ortak yazar olarak yer aldı.

İlk sesli filmleri

Çalıştığı yapım şirketi British International Pictures (BIP), Elstree stüdyolarını sesli film stüdyosuna çevirince, Hitchcock onuncu filmi olan Şantaj'a (Blackmail) (1929) başladı. Film ilk İngiliz sesli filmi idi; ABD'de ise kısa ses bölümlerinin olduğu ve ilk sesli film kabul edilen Caz Muganisi (The Jazz Singer, 1927 ilkbaharı) filminden tam sesli olarak yapılan "The Lights of New York"a (1928 yazı) kadar sesli filmler hızla artmıştı. Hitchcock bu filmde ünlü yer işaretlerini gerilim sekansları için fon olarak kullanma geleneğini başlattı; filmin doruk noktası ise British Museum'un kubbesindeki kovalamaca sahnesi idi. Ayrıca filmde Hitchcock'un en uzun cameo görüntülerinden biri yer alıyordu; bu sahnede Hitchcock Londra metrosunda kitap okurken küçük bir çocuk tarafından rahatsız ediliyordu. PBS tarafından hazırlanan The Men Who Made The Movies serisinde Hitchcock daha sesli filmlerin bu erken döneminde sesi nasıl film anlatımının bir ögesi haline getirdiğini anlatıyordu. Filmde kendisine tecavüz etmeye çalışan bir adamı öldüren genç kız ailesiyle kahvaltı yaparken, masada "bir adamı sırtından bıçaklayarak" öldürmekle ilgili konuşmalar yapılıyor. Konuşmalar kızın artık anlayamadığı hayal meyal sesler karmaşasına dönüşüyor, sonra aniden babasının normal bir sesle "Alice, yemek bıçağını verir misin?" dediğini duyuyor.

Bu dönemde Hitchcock BIP için bir revü olan Elstree Calling (1930) ve kısa film An Elastic Affair'i (1930) çekti. An Elastic Affair kayıp filmlerinden biridir. Hitchcock'un 1930'da çektiği "Juno ve Paycock" eleştirmenler tarafından göklere çıkarıldı; ancak kendisi Truffaut'ya bundan çok utandığını, çünkü aslında filmin filme benzer bir yanının olmadığını, eleştirmenlerin filmin sinemasal yönünden çok edebiyat yanına baktıklarını, bu yüzden kendisini sanki bir şey çalmış gibi hissettiğini söyledi. Yine aynı yıl yaptığı Murder! ise yapmayı pek tercih etmediği "Kim Yaptı?" türünde bir cinayet filmi idi. Film aynı zamanda Hitchcock'un İngilizce ve Almanca versiyonları olacak şekilde iki dilde yaptığı ilk filmdir. 1931 yılında çektiği "Zengin ve Garip" ise Hitchcock tarafından severek yaptığı ve beğendiği bir film olmasına karşın eleştirmenlerden beğeni alamadı. Sonraki filmleri 17 Numara ve Viyana'dan Valsler pek ses getirmedi, zaten Hitchcock da bu filmlerinin birincisi için "facia", ikincisi için "özensiz" tanımlaması yaptı.

Viyana'dan Valsler'i çektiği günlerde Michael Balcon stüdyoya gelip çekimleri izledi ve Hitchcock'un bir sonraki projesi olan "Tehlikeli Adam"ın (The Man Who Knew Too Much) yapımcılığını üstlendi. Tehlikeli Adam büyük bir başarı kazandı. Hitchcock 1956'da aynı filmin bir de ABD versiyonunu çekti. Hitchcock ilk filmin yetenekli bir amatörün, ikincisinin ise bir profesyonelin yapımı olduğunu söyler. Ertesi yıl yaptığı 39 Basamak, Birleşik Krallık'ta beğeni kazanmayı başardığı gibi Hitchcock'un ABD'de de tanınmasını sağladı. Film John Buchan'ın 1915 tarihli aynı adlı romanından filme çekilmişti. (1959 yılında Ralph Thomas, 1978 yılında ise Don Sharp tarafından yeniden filme çekildi.) Bu filmde oynattığı Madeleine Carroll ile ileride bir şablon haline gelecek olan buz gibi soğuk, mesafeli, zarif ve zeki kadın tipi "Hitchcock sarışını"nı yaratmıştı. Senaryo yazarı Robert Towne "tüm çağdaş kaçış filmlerini 39 Basamak ile başlatmak abartılı olmaz" dedi. Bu film aynı zamanda, Hitchcock'un birçok filminin senaryosunu yazan İngiliz senarist Angus MacPhail tarafından icat edilen "MacGuffin" ögesinin ilk kullanıldığı filmdir. MacGuffin kahramanın çok değer verdiği; ancak anlatıda hiçbir değeri olmayan bir ögedir; örneğin 39 Basamak'ta çalınan planlardır.

Hitchcock 1936'da casus temalı iki gerilim filmi yaptı: Gizli Ajan ve Sabotaj. Gizli Ajan, W. Somerset Maugham'ın Ashenden: Or the British Agent (1928) adlı romanından alınmıştı. Bir casusu öldürmek üzere İsviçre'ye gönderilen ama onun yerine yanlışlıkla bir turisti vuran bir gizli ajanı anlatıyordu. Sabotaj ise Joseph Conrad'ın The Secret Agent (1907) adlı romanından yararlanılarak yapılmıştı. Filmde kocasının bir terörist olduğunu fark eden bir kadın anlatılıyordu. Film ABD'de "Yalnız Kadın" (The Woman Alone) adıyla gösterildi.  Hitchcock, Truffaut'yla yaptığı röportajda bu filmin birkaç sahne dışında hayli karışık olduğunu ve belirgin bir çizgisinin olmadığını söyler. Bir sonraki yıl yaptığı Genç ve Masum (1937) ise genç insanların karıştığı bir takip öyküsü idi. Hitchcock'un en sevdiği temalardan olan işlemediği bir suçtan dolayı suçlanan genç bir adamın kaçışı ve bir kızın ona yardım edişi, bu sefer bir çocuk partisi çerçevesine yerleştirilen bir gerilim filmi olarak işlenmişti.

Hitchcock'un bir sonraki büyük başarısı "Kaybolan Kadın" (The Lady Vanishes) (1938), filmde mürebbiye kılığına giren yaşlı bir kadın olan Miss Froy'un bir tren yolculuğu sırasında hayali bir Avrupa ülkesi olan Bandrika'da ortadan kaybolması konu ediliyordu. Philip French'e göre film "bu türün altın çağında yapılmış en büyük tren filmlerinden biri"dir. Bu filmi ile Hitchcock 1938 yılında New York Film Critics Circle'in en iyi yönetmen ödülünü aldı. Benjamin Crisler, New York Timesda Haziran 1938'de şöyle yazdı: "İngilizlerin sahip olup da biz Amerikalıların sahip olmadıkları üç biricik ve değerli şey var: Magna Carta, Tower Bridge ve dünyanın en iyi film yönetmeni Alfred Hitchcock"

Hitchcock, Kaybolan Kadın'ı çekerken David O. Selznick'ten bir telgraf aldı. Hollywood'a gidip Titanik'in batışı ile ilgili bir film çekmesini istiyordu. Kontratı 1939 Nisan'ında başlayacağı için İngiltere'de bir film daha çekmek için zamanı vardı ve "Jamaika Oteli"ni çekti. Film Hitchcock'a göre bir takım saçmalıklar içeriyordu ama buna rağmen gişe rekoru kırdı.

 Hollywood'da ilk dönem: 1939-1945

 Selznik ile sözleşmesi

David O. Selznick, Hitchcock ile 1939 Mart'ında başlayan yedi yıllık bir sözleşme imzaladı ve Hitchcock Hollywood'a taşındı. Haziran ayında Life dergisinde Hitchcock için "sinema tarihindeki en büyük melodram ustası" deniyordu. Selznick o sıralarda 10 dalda birden Akademi ödülü alan "Rüzgar Gibi Geçti"nin yapımını bitirmişti. Selznick ile fazla uyumlu çalışabildikleri söylenemezdi. Selznick sürekli maddi sorunlardan yakınırken, Hitchcock da Selznick'in kendi film yaratım sürecine müdahale etmesinden rahatsızdı. Daha sonraki bir röportajında Hitchcock bu konuda şöyle dedi: "O büyük bir yapımcıydı... Yapımcı kraldı. Benim hakkımda söylediği en gurur verici şey bir filmi yaparken güvenebileceği 'tek yönetmen' olduğumdu, ki bu da size ne kadar çok kontrol etmek istediğini gösteriyordu."
[[Dosya:Rebecca (1940) - Trailer.webm|küçükresim|Rebecca'''nın (1940) trailer'ı]]
Selznick, sonraki yıllarda sık sık Hitchcock'u daha büyük stüdyolara kiraladı. Bağımsız bir film yapımcısı olan Samuel Goldwyn bunun nedeninin Selznick'in elinde sürekli projelerinin olmaması ve yılda sadece birkaç film üretebilmesi olduğunu belirtir. Goldwyn de Hitchcock'la sözleşme yapmak için müzakere etmişti ancak Selznick daha yüksek teklifte bulunmuştu. Hitchcock İngiltere'de sürekli mali sorunlar yaşamasına karşın, Amerikan stüdyolarının geniş maddi olanaklarından oldukça etkilenmişti.

Selznick'in Rebecca'sı (1940) Hitchcock'un ilk Amerikan filmi idi ancak senaryosundan oyuncularına kadar her şey İngilizdi. Konu bir İngiliz yazar Daphne du Maurier'ın romanından uyarlanmıştı. Oyuncuları Laurence Olivier ve Joan Fontaine de İngilizdi. Genç ve naif bir kadının, dul bir aristokratla evlenmesi konu ediliyordu. Genç kadın büyük bir İngiliz kır evine gider ve yerini aldığı ve gizemli bir şekilde ölmüş olan kocasının ilk eşi Rebecca'nın ünü ve zarafeti ile mücadele etmeye başlar. Film 13. En İyi Film Akademi Ödülünü aldı. Oscar ödülü, filmin yapımcısı olan Selznick'e verildi. Hitchcock bu filmi ile En İyi Yönetmen Oscar'ına aday gösterildi. Daha sonra da beş kez aday gösterilmesine karşın Oscar'ı hiç kazanamadı.

Hitchcock'un ikinci Amerikan filmi, yapımcılığını Walter Wanger'in üstlendiği, Vincent Sheean'in Personel History kitabından uyarlanan Foreign Correspondent (1940) idi ve Avrupa'da geçiyordu. Film en iyi film Oscar'ına aday gösterildi. Hitchcock ülkesi savaşta iken Hollywood'da yaşamaktan ve çalışmaktan rahatsızdı ve bu rahatsızlığı İngiltere'nin hedeflerini destekleyen bir film ile ortaya koydu. II. Dünya Savaşı'nın ilk yılında çekilen film Koel McCrea'nın canlandırdığı Amerikalı bir gazete muhabirini anlatıyordu ve Avrupa'da hızla değişen politik ortamı fon olarak kullanıyordu. Avrupa'da çekilen sahneler ile Holywood'daki stüdyolarda çekilen sahneleri karıştıran film, Motion Picture Production Code yasasının getirdiği sansüre uymak için Nazizm, Nazi Almanyası ve Almanlara direk göndermelerden kaçınmıştı.

 Savaşın ilk yılları

1940 Eylül'ünde Hitchcock'lar Kaliforniya'da Santa Cruz dağlarında Scotts Valley yakınlarındaki Cornwall Ranch'de 80 hektarlık bir arazi satın aldılar. Asıl ikametgâhları ise Los Angeles'ta Bel Air'de 1942'de satın aldıkları İngiliz tarzı bir evdi. Hitchcock'un bu dönemdeki filmleri bir romantik komedi olan Mr. & Mrs. Smith''ten (1941) bir kara film olan Shadow of a Doubt'a (1943) kadar değişiyordu.Suspicion (1941) Hitchcock'un hem yapımcı hem yönetmen olarak görüldüğü ilk film oldu. Olay İngiltere'de geçtiği için Hitchcock Santa Cruz'un kuzey sahillerini İngiltere sahil şeridi yerine kullandı. Bu film Hitchcock'un Gary Grant ile birlikte çalıştığı dört filmden ilki oldu ve Grant'ın kötü bir rolde oynadığı nadir filmlerden biridir. Gary Grant, davranışları şüphe ve endişe yaratan Johnnie Aysgarth adında bir playboyu oynuyordu ve zengin bir ailenin utangaç kızı Lina McLaidlaw (Joan Fontaine) ile evleniyordu. Filmin bir sahnesinde Grant karısına bir bardak süt götürüyordu, sütün zehirli olabileceği seyirciye daha önce aktarılmıştı ve seyircinin dikkatini süt bardağına yoğunlaştırabilmek için Hitchcock bardağın içine bir ışık koymuştu. Film Francis Iles'in Olaydan Önce (Before the Fact) kitabından alınmıştı. Kitapta Grant'ın canlandırdığı Johnnie bir katildi; ancak stüdyo Grant'ın imajının zedeleneceğini düşündüğü için Hitchcock belirsiz bir finalle bitirmeye razı oldu. Truffaut'ya ise filmi karısının cinayetiyle bitirmeyi tercih edeceğini söylemişti. Yine Truffaut ile söyleşisinde filmi bitirdikten sonra RKO yapımcılarının Grant'ın katil olduğu izlenimini veren sahnelerin tümünü çıkardığını ve filmin 55 dakikaya düştüğünü ancak bu halini seyreden RKO'nun başkanının sonunun gülünç olduğunu anlaması üzerine kesilen sahnelerin yeniden filme konulduğunu anlattı. Fontaine bu filmdeki performansıyla En İyi Kadın Oyuncu Oscar'ını kazandı.Sabotör, Hitchcock'un on yıl içinde Universal Stüdyoları için yaptığı iki filmden biridir. Universal stüdyoları Hitchcock'tan sözleşme yapmış olduğu oyuncu Robert Cummings ve komedi ve hafif dramalar yazan ve stüdyo ile tek filmlik bir anlaşma yapmış olan Priscilla Lane ile çalışmasını şart koştu. Hollywood geleneklerini bozan Hitchcock, stüdyo dışında, özellikle New York'ta bolca çekim yaptı, hatta filmin bir sahnesinde sabotajcı olduğundan şüphe edilen kişi ile (Cummings) gerçek bir sabotajcıyı (Norman Lloyd) Özgürlük Anıtı'nın tepesinde karşı karşıya getirdi.  Aynı yıl Life dergisi için savaş sırasında yayılan söylentilerin yarattığı tehlikeler üzerine fotoğrafik bir dramatizasyon (Have You Heard?, 1942) hazırladı. 1943'te Look adlı Amerikan dergisine "The Murder of Monty Woolley" adında, okurları bir dizi altyazılı fotoğraf üzerinden katilin kimliğine dair ipuçlarını bulmaya çağıran bir gizemli öykü yayınladı. Hitchcock'un kadrosu kendisi dışında Woolley, Doris Merrick ve makyajcısı Guy Pearce gibi kişilerdi.Shadow of a Doubt (1943) Hitchcock'un Universal için yaptığı ikinci filmdi. Filmde Charlotte "Charlie" Newton (Teresa Wright), çok sevdiği amcası Charlie Oakley'in (Joseph Cotten) gerçekte bir seri katil olduğundan şüphelenir. Hitchcock bu filmde de yine yoğun şekilde dış mekanlarda çekim yapmıştı, bu sefer mekan Kuzey Kaliforniya'da Santa Rosa şehri idi.

20th Century Fox'da çalıştığı sırada John Steinbeck'e bir Alman denizaltısının saldırısından kurtulanların deneyimlerinin anlatıldığı bir film fikrinden söz eder ve işi Steinbeck'e verir. Ancak tretman'ı eksik olduğu için daha önce senaryo üzerinde çalışan MacKinlay Kantor'u devreye sokar. Senaryoyu yine yeterli bulmayınca bu sefer Jo Swerling'i kiralar. Filmin çekim aşamasına gelindiğinde öykünün anlatılışında şekilsizlikler olduğunu düşünerek son kez senaryoyu kendisi gözden geçirir. Filmde Hitchcock'un görüleceği Cameo rolüne nasıl ilginç bir formül bularak çözmüş olduğunu Truffaut'ya şöyle anlatır:

Hitchcock'un kilo vermeden önceki tipik bir akşam yemeği kızarmış tavuk, haşlanmış jambon, patates, ekmek, sebze, çeşniler, salata, tatlı, bir şişe şarap ve biraz brendi idi. Kilo verebilmek için içkiyi bıraktı, kahvaltı ve öğle yemeğinde sadece siyah kahve içti, akşam yemeğinde ise biftek ve salata ile yetindi; ancak bunu sürdürmek çok zordu. Spoto kilosunun sonraki 40 yıl içinde sürekli değiştiğini söyler. 1943'ün sonunda kilo vermiş olmasına rağmen Los Angeles'taki Occidental Insurance Company hayat sigortası yapmayı reddetti.

 Savaş döneminin kurgu olmayan filmleri

Hitchcock 1943 sonu ve 1944 başlarında Birleşik Krallık'ı ziyaret etti. Orada olduğu dönemde, savaş döneminde kurulan, tanıtım ve propagandadan sorumlu olan Enformasyon Bakanlığı için iki adet kısa propaganda filmi yaptı: Bon Voyage (1944) ve Aventure Malgache (1944). Enformasyon Bakanlığı film şubesinin başkanı Hitchcock'un arkadaşı Sidney Bernstein idi ve ondan Fransızların direnişini övecek iki kısa film istedi. İyi Yolculuklar (Ben Voyage) direnişçilerin koruması altında Fransa dışına çıkarılan bir RAF görevlisini anlatıyordu. Malgache Serüveni ise Özgür Fransız Kuvvetlerinin aralarındaki bölünmüşlükleri ve çatışmaları konu ediniyordu.

Savaşın sona ermesinden sonra Haziran ve Temmuz 1945'te de Müttefik Devletler'in Nazi toplama kamplarının temizlemesi görüntülerini kullanan Holocaust belgeselinde "geliştirme danışmanlığı" yaptı. Başlangıçta bu filmlerin Almanlara dönük olarak yayınlanması düşünülüyordu; ancak İngiliz hükûmeti savaş sonrasında şoke olmuş bir topluma gösterilemeyecek kadar travmatik olduğuna karar verdi. Bu yüzden film 1952'de İngiliz Savaş Ofisi (Savunma Bakanlığı'nın 1964'ten önceki adı) tarafından İmparatorluk Savaş Müzesi'nin deposuna konuldu ve 1985 yılına kadar yayınlanmadı. 1985 yılında kısmen değiştirilmiş haliyle PBS kanalında yayınlanan Frontline programında müzenin verdiği isimle "Kampların Anısı" adı altında yayınlandı. Tam versiyonu ise müzedeki bilim adamları tarafından 2014 yılında "Alman Toplama Kampları Olgusal Araştırması" adı altında restore edildi.

 Savaş sonrası Hollywood dönemi: 1945-1953

 Selznick ile sonraki filmler

Hitchcock David Selnizk ile yeniden birlikte çalışmaya başlayınca önce Öldüren Hatıralar'ı (Spellbound, 1945) çekti. Psikanaliz üzerine kurulu olan filmdeki rüya sekansı Salvador Dali tarafından tasarlandı. Rüya sekansı başlangıçta çekilen halinden 10 dakika daha kısadır, çünkü Selznick daha etkili olabilmesi için bu bölümü kesmişti. Filmde Gregory Peck hafızasını kaybedip Dr. Edwards'ın yerine geçen John Ballantine'yi, Ingrid Bergman da John'un bastırılmış geçmişini çözümleyip tedavi etmeye çalışırken ona âşık olan Dr. Constance Peterson'u canlandırır. Filmin sonundaki silah ile yapılan intihar sahnesinde kamerayı intihar eden kişinin bakış açısıyla gösterebilmek için büyük bir tahtadan el yaptırılmıştı, benzer bir başka sahne ise John'un süt içme sahnesinde süt bardağı kova büyüklüğünde gösterilmişti. Orijinal müzikleri Miklós Rózsa tarafından theremin kullanılarak yapılmıştı, daha sonra besteci tarafından piyano ve orkestra için Rozsa's Piano Concerto Op. 31 (1967) adıyla yeniden uyarlandı.Öldüren Hatıralar'ı Aşktan da Üstün (Notorious, 1946) izledi. Hitchcock François Truffaut'ya Selznick'in yapımcısı olduğu başka bir filmin (Duel in the Sun, 1946) maliyetinin çok yükselmesinden dolayı, kendilerinin, yani kendisi, Ingrid Bergman, Cary Grant ve senaryo yazarı Ben Hecht'in bir paket halinde 500.000 dolara (2019 yılında yaklaşık 6,5 milyon dolar) RKO Radio Pictures'a satıldığını söyler. Ayrıca Hitchcock, o yıllarda atom bombasının öykünün ana teması olmasını yapımcıların komik bulduklarını (henüz atom bombası kullanılmamıştı) anlatır. Filmde bir Nazi ajanının kızı olan Alicia (Ingmar Bergman), ABD hükûmeti için karşı casusluk yapmakla görevlendirilir ve sorumlusu olan Devlin (Cary Grant) ile birbirlerine aşık olurlar. Alicia'nın görevi Rio'daki Nazi göçmenlerinin arasına sızıp Nazilerin gizli silahları hakkındaki bilgileri edinmektir. Nitekim filmdeki McGuffin şarap şişeleri içinde saklanmış olan uranyumdur. Hitchcock'un uranyumu bir komplo aracı olarak filmde kullanacak kadar ileri görüşlü olması, kısa bir süre FBI tarafından takip edilmesine bile yol açtı. McGilligan'a göre, 1945 Mart'ında Hitchcock ve Ben Hecht, California Institute of Technology'den Robert Milikan'a uranyum bombasının geliştirilmesi konusunu danışırlar. Selznick filmdeki uranyum fikrinin bir "bilimkurgu" olduğunu söyler ancak aradan bir yıl geçmeden Ağustos 1945'te Hiroşima ve Nagasaki'ye atom bombası saldırısı gerçekleşir.

1947'de Selznick için Celse Açılıyor'u (The Paradine Case) çekti. Senaryonun ilk taslağını Robert S. Hickens'in bir romanından Alma Reville hazırladı, sonra Selznick, Hitchcock'un önerisi ile senaryoyu geliştirmesi için James Bridie ile anlaştı, ama sonuçtan yine memnun olmayınca kendisi yazmaya karar verdi, iki günde bir çekilecek sahneleri yazıp sete gönderiyordu. Selznik Alida Valli ve Louis Jourdan ile kontrat imzalamıştı ve filmde onların oynaması gerekiyordu. Hitchcock hem filmdeki oyuncu seçimlerinin yanlış olduğundan hem de senaryoda gözle görülür yanlışlar olduğundan yakınıyordu. Selznick film için hiçbir masraftan kaçınmadığını belirtiyordu. Film 4.258.000 dolara mal olmasına rağmen, ticari bir başarı elde edemedi ve ancak maliyetinin yarısını karşılayabildi.

 Transatlantic Pictures

Hitchcock, arkadaşı Sidney Bernstein ile birlikte kendi yapım şirketi olan Transatlantic Pictures'u kurdu. Bu şirket için iki film yaptı: Ölüm Kararı (Rope, 1948) ve Kapri Yıldızı (Under Capricorn, 1949). Ölüm Kararı Hitchcock'un ilk renkli filmi idi. Hitchcock, Truffaut'ya filmin bir tür hüner gösterisi olduğunu, sonradan yaptığı şeyin oldukça saçma olduğunu fark ettiğini, kesmenin ve montajın önemi konusunda kendi teorilerini yok etmiş olduğunu söyledi. Filmde oldukça uzun, 10 dakikaya varan sekanslar kullandı, ki bu da bir film bobininin alabileceği maksimum uzunluktu. (O zamana kadar kural olarak bir film sekansı 5 ile 15 saniye arasında değişen çekimlerden oluşuyordu. 1 ile 1,5 saat süren bir film 600 kadar çekimden oluşurdu. Hitchcock'un Kuşlar'ında 1360 çekim vardı.) Bu uzun çekimleri gerçekleştirebilmek ve renkli filmin getirdiği sorunları çözebilmek için birçok çözüm bulmak zorunda kaldı.

Kapri Yıldızı (Under Capricorn, 1949) 19. yüzyıl Avustralya'sında geçiyordu, önceki kadar olmasa da bir miktar uzun süreli çekim tekniği kullanılmıştır. Hitchcock bu filmde tekrar Technicolor'u kullansa da sonraki yıllar boyunca yeniden siyah-beyaz film yapmaya döndü. Transatlantic Pictures bu iki filmden sonra atıl hale geldi. Hitchcock 1950'de yaptığı Sahne Korkusu (Stage Fright, 1950) filmini yıllar önce çalıştığı British International Pictures'ın İngiltere'deki Elstree stüdyolarında çekti. Filme bir Transatlantic yapımı olarak başlandı ancak Warner Bros. ürünü haline geldi. Transatlantic mali güçlükler yaşamakta olduğu için Ölüm Kararı ve Kapri Yıldızı'nın dağıtımını yapmış olan Warner Bros. filmin yapımını üstlendi ve Hitchcock'un Warner Bros'taki ilk filmi oldu. Bu filmde Jane Wyman, ünlü Alman yıldız Marlene Dietrich dışında Michael Wilding, Richard Todd and Alastair Sim gibi Warner Bros.'un en ünlü popüler yıldızlarıyla karşılaştı.Trendeki Yabancılar (Stranger on a Train, 1951), Patricia Highsmith'in aynı adlı romanından uyarlanan bir filmdi. Hitchcock bu filmde önceki filmlerinde kullandığı birçok ögeyi bir araya getirmişti. Diyalogları yazması için önce Dashiell Hammett'e teklifte bulundu, işi daha sonra Raymond Chandler devraldı ancak onunla da anlaşmazlıklar yaşadı ve projeyi ancak Ben Hecht'in asistanlarından Czenzi Ormonde ile tamamlayabildi. Filmin ilk sahnelerinde bir trende tesadüfen karşılaşan iki adam kusursuz bir cinayet üzerine sohbet eder ve birisi en iyi yolun her birinin öldürmek istediği kişiyi diğerinin ortadan kaldırması olacağını, zira ortada bir cinayet nedeni olmadığını ileri sürer. Sanki bir anlaşma yapılmış gibi cinayeti işler ve diğerinden kendi cinayetini işlemesini ister. Farley Granger plandaki masum adamı canlandırırken, daha önce kapı komşusu genç çocuk rollerine çıkan Robert Walker kötü adamı oynuyordu. Filmin sonunda atlıkarıncada kısa boylu bir adam son sürat dönmekte olan atlıkarıncayı kapatmak için altından sürünerek ilerler. Hitchcock, Truffaut'ya şu itirafta bulunur: "O sahneyi düşündükçe bugün bile hâlâ avuçlarım terliyor. Bildiğiniz gibi adam gerçekten de atlıkarıncanın altından sürünerek ilerledi. Kafasını birkaç santim bile kaldırsa ölürdü, böyle bir sahneyi bir daha asla yapmayacağım."İtiraf Ediyorum (I Confess, 1953), Quebec'de geçiyordu ve cinayetle suçlanan Katolik rahip rolünde Montgomery Clift oynuyordu. Rahip Michael'e rahipliğinden önceki günlerine ait bir aşk ilişkisi yüzünden avukat Vilette tarafından şantaj yapılmaktadır. Bir Alman mültecisi tarafından avukat öldürülünce suç rahibin üstüne kalır. Katil suçunu günah çıkarma sırasında rahibe söylemiş olmasına rağmen, rahip kutsal yeminini bozup kendisine yapılan itirafı açıklayamaz. Tema Trendeki Yabancılar'ın temasına çok benzer, ayrıca Hitchcock'un masum olduğu halde suçlanan kahraman temasına uyar.

İtiraf Ediyorum'un bir sahnesinde rahip mahkeme salonundan ayrılırken linç etmeye hazır düşmanca bir kalabalık etrafını sarar. Arkada oldukça üzgün görünen gerçek katilin karısının yanında elma yiyen ve kin dolu bir ifadeyle bakan iğrenç görünümlü şişman bir kadın vardır. Bu tür ayrıntılar üzerine Truffaut'nun sorusuna Hitchcock şu cevabı verir:

 Zirve dönemi: 1954-1964

Dial M for Murder and Rear Windowİtiraf Ediyorumu Grace Kelly'nin başrolde oynadığı üç renkli film takip etti: Cinayet Var (1954), Arka Pencere (1954) ve Kelepçeli Aşık (1955). Cinayet Var'da Ray Milland zengin ve sadakatsiz karısını öldürmeye çalışan bir kocayı oynuyordu. Ancak kadın kocasının tuttuğu kiralık katili öldürür, Milland da olayı karısının işlediği bir cinayete dönüştürmeye çalışır. Kadının aşığı Mark Halliday (Robert Cummings) ve polis komiseri Hubbard (John Williams) kadını idamdan kurtarmaya çalışırlar. Hitchcock bu filmi ile üç boyutlu film denemesinde bulundu.

Hitchcock bir sonraki filmi olan Arka Pencere ile Paramount Pictures'a geçti. Arka Pencere'de (1954), James Stewart ile Grace Kelly başrolleri alırken, Thelma Ritter ve Raymond Burr onlara eşlik etti. Stewart bir kazadan dolayı geçici olarak tekerlekli sandalye kullanması gereken bir fotoğrafçıyı (Robert Capa'dan esinlenilmişti) canlandırıyordu. Steward can sıkıntısı içinde, avluya bakan penceresinden komşularını gözetler ve onlardan birinin (Raymond Burr) karısını öldürdüğü sonucuna ulaşır. Stewart polis arkadaşı (Wendell Corey) ile sevgilisini (Grace Kelly) ikna etmeyi başarır. Lifeboat ve Ölüm Kararı'nda olduğu gibi ana karakterler dar bir alanda, örnekte Steward'ın stüdyo dairesinde tasvir edilmektedir. Hitchcock karakterinin tepkilerini göstermek için "komşularına yönelik röntgencilik yapmasından kötü adam karakteri Burr ile sevgilisinin karşılaşmalarına kadar" birçok sahnede Steward'ın yüz ifadelerini yakın çekimlerle gösterir.

 Alfred Hitchcock Sunar

Hitchcock 1955'ten 1965'e kadar bir televizyon dizisinin sunuculuğunu yaptı ve bazı bölümlerini kendi çekti. Komik konuşma tarzı, idamlar üzerine bile mizah yapabilmesi ve bir sembol haline gelen görüntüsü ile dizi Hitchcock'u bir şöhret yaptı. Dizinin başında Hitchcock'un profilini gösteren birkaç çizgi ekrana gelirdi (bu karikatürü kendisi çizmişti ve 9 çizgi vuruşundan oluşuyordu) ve ardından Hitchcock'un görüntüsü bu karikatürü doldururdu. Dizinin tematik müziği olarak Fransız besteci Charles Gounod'in (1818–1893) Funeral March of a Marionette'si kullanılmıştı .

Giriş konuşmaları her zaman alaycı bir mizah içerirdi, örneğin son zamanlarda çok sayıda kişinin idamını tek bir elektrikli sandalyenin engellemesine "iki sandalye - beklemek yok!" şeklinde esprileri. Dizinin 1955'ten 1965'e kadar yayınlanan 267 bölümünden 18'ini kendisi yönetti. Dizinin adı 1962'de The Alfred Hitchcock Hour oldu ve son bölümü 10 Mayıs 1965'te NBC'de yayınlandı. 1980'de Alfred Hitchcock Presents'ın televizyon için yeni bir versiyonu üretildi. Bu versiyonda Hitchcock'un orijinal girişleri renkli hale getirilmişti.

 Kelepçeli Aşık'tan Yükseklik Korkusu'na

Hitchcock 1955'te ABD vatandaşı oldu. Aynı yıl üçüncü Grace Kelly filmi olan Kelepçeli Aşık'ı Fransız Riviera'sında çekti. Kelepçeli Aşık dış çekimleri Fransa'da yapılan ilk Hitchcock filmi oldu. Kelly'ye eşlik eden Cary Grant eski bir sosyete hırsızını canlandırıyordu, film işi bıraktıktan sonra Nice'de yapılan mücevher soygunlarından sorumlu olmadığını ispatlayabilmek için gerçek hırsızın peşine düşmesini anlatır. Kelly ise macera arayan bir Amerikalı mirasyedidir, Grant'ın gerçekte hırsız olduğunu tahmin eder ve onu baştan çıkarmaya çalışır. "Aralarındaki bariz yaş farkına ve olay örgüsünün basitliğine, espri bir senaryo ve başarılı oyunculuklar filmin ticari bir başarı yakalamasını sağladı."  Buna karşın Hitchcock, Truffaut'ya ciddiye almaya değmeyen bir film olduğunu söyler. Grace Kelly'yi tercih etmesinin (hatta bir genelleme yaparak filmlerinde görmüş geçirmiş sarışınları tercih etmesinin) nedeninin aşırı biçimde göze çarpmayan ve belirgin olmayan bir cinsel çekicilik olduğunu söyler. "Biz ancak yatak odasına girdikten sonra fahişeleşmeye başlayan, gerçek hanımefendilerin peşindeyizdir." der. Bu Hitchcock'un Kelly ile yaptığı son film oldu. Kelly 1956'da Monaco prensi Rainer ile evlendi ve film kariyerini sonlandırdı.

Hitchcock, 1956'da yapmış olduğu "39 basamak" filminin bir Amerikan versiyonunu yaptı: "Tehlikeli Adam" (The Man Who Knew Too Much). Bu versiyonda James Stewart ve Doris Day oynuyordu. Doris Day'in filmde söylediği "Que Sera, Sera" adlı parça En İyi Özgün Şarkı Akademi Ödülünü aldı ve büyük bir başarı kazandı. İkili filmde bir suikastı önlemeye çalıştıkları için çocukları kaçırılan bir çifti canlandırıyorlardı. Filmin zirve noktası aynı 1934'teki filmde olduğu gibi Londra'nın ünlü konser salonu Royal Albert Hall'da geçiyordu.Lekeli Adam (The Wrong Man,1957), Hitchcock'un Warner Bros. için yaptığı son film oldu. Film 1953 yılında Life dergisine konu olan gerçek bir öyküden alınmaydı ve yanlış teşhis sonucu yapılan bir tutuklamaya dayalı siyah beyaz bir filmdi. Hitchcock'un Henry Fonda ile yaptığı tek film oldu. Fonda New York'un ünlü kulübü Stork Club'te müzik yapan bir müzisyendir ve bir içki dükkânını soyduğu iddiası ile suçsuz yere tutuklanır. Karısı (Vera Miles) bundan kendisini sorumlu tutarak duygusal bir çöküntü yaşar ve içine kapanır. Hitchcock Truffaut ile röportajında ömrü boyunca polisten korkmuş olmasının onu bu temaya çektiğini ve bunun birçok sahnede görüldüğünü söyler.

 Gizli Teşkilat ve Sapık

 Truffaut röportajı

 Kuşlar

 Hırsız Kız

 Son yıllar:1966-1980

 Tüm filmleri

 Sessiz filmler

 Birleşik Krallık yapımı filmler

 Amerikan yapımı filmler

 Televizyon dizileri
 Alfred Hitchcock Presents: "Revenge" (1955)
 Alfred Hitchcock Presents: "Breakdown" (1955)
 Alfred Hitchcock Presents: "The Case of Mr. Pelham" (1955)
 Alfred Hitchcock Presents: "Back for Christmas" (1956)
 Alfred Hitchcock Presents: "Wet Saturday" (1956)
 Alfred Hitchcock Presents: "Mr. Blanchard's Secret" (1956)
 Alfred Hitchcock Presents: "One More Mile to Go" (1957)
 Suspicion: "Four O'Clock" (1957)
 Alfred Hitchcock Presents: "The Perfect Crime" (1957)
 Alfred Hitchcock Presents: "Lamb to the Slaughter" (1958)
 Alfred Hitchcock Presents: "Dip in the Pool" (1958)
 Alfred Hitchcock Presents: "Poison" (1958)
 Alfred Hitchcock Presents: "Banquo's Chair" (1959)
 Alfred Hitchcock Presents: "Arthur" (1959)
 Alfred Hitchcock Presents: "The Crystal Trench" (1959)
 Ford Startime: "Incident at a Corner" (1960)
 Alfred Hitchcock Presents: "Mrs. Bixby and the Colonel's Coat" (1960)
 Alfred Hitchcock Presents: "The Horseplayer" (1961)
 Alfred Hitchcock Presents: "Bang! You're Dead" (1961)
 The Alfred Hitchcock Hour: "I Saw the Whole Thing" (1962)

 Beş kayıp Hitchcock filmi
Alfred Hitchcock'un 1948 ve 1958 yıları arasında çektiği beş filmi telif hakları ile ilgili sorunlar yüzünden onlarca sene seyirci ile tekrar buluşamadı. Yıllar sonra Hitchcock bu filmlerin telif haklarını tekrar üzerine aldı ve 1980'deki ölümünden sonra da miras yoluyla bu haklar kızı Patricia Hitchcock'a geçti. 30 yıllık bir aradan sonra ancak 1984 yılında tekrar ortaya çıkan ve gösterime sunulan bu filmler "5 kayıp Hitchcock filmi" olarak anılırlar. Bu ünlü 5 film şunlardır:
 Ölüm Kararı (Rope) (1948)
 Arka Pencere (Rear Window) (1954)
 The Trouble with Harry (1955)
 Çok Şey Bilen Adam (The Man Who Knew Too Much) (1956)
 Ölüm Korkusu (Vertigo) (1958).

 Ayrıca bakınız
 Alfred Hitchcock'un cameo rolleri listesi
 Hitchcock filmlerinin Türkçe adlandırılması

 Kaynakça
Özel

Genel
   www.biyografi.info
 Yeres, Artun (derleyen) (2004). "Göstermenin Sorumluluğu". İstanbul: Donkişot Yayınları. s. 193. ISBN 975-6511-25-7

Kullanılan kaynaklar
Biyografiler(kronolojik sırayla)''

Dış bağlantılar

 Alfred Hitchcock, IMDB
 Hitchcock hakkında Türkçe bilgi
 Gerilim ve Korkunun Mimarı: Alfred Hitchcock
 Hitchcock'la ilgili kapsamlı bir site  İngilizce
 Sinematurk

1899 doğumlular
Leytonstone doğumlular
1980 yılında ölenler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Britanyalı göçmenler
En İyi Yönetmen National Board of Review Ödülü sahipleri
Cecil B. DeMille Onur Ödülü sahipleri
Korku filmi yönetmenleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Yönetmen Ödülü sahipleri
Irving G. Thalberg Anı Ödülü sahipleri
BAFTA Akademi Bağlılık Ödülü sahipleri
I. Dünya Savaşı'nda Britanya Ordusu personeli
Böbrek yetmezliğinden ölenler
Directors Guild of America Ödülü sahipleri
Edgar Ödülü sahipleri
İngiliz Roma Katolikleri
İngiliz film yapımcıları
İngiliz film yönetmenleri
İngiliz erkek senaristler
İrlanda asıllı İngilizler
İngiliz televizyon yönetmenleri
Birleşik Krallık nişanı sahipleri
Sessiz film yönetmenleri

Alfred Hitchcock


Dibbersen ist der Name folgender Ortsteile:
 Dibbersen (Buchholz)
 Dibbersen (Thedinghausen)

Dibbersen


Símun Júst Jacobsen (født 6. september 1864 på Húsar, død 12. marts 1937) var en færøsk lærer og politiker (SB).

Han tog eksamen fra Føroya Læraraskúli i 1884, i samme årgang som blandt andre Niclas J. Djurhuus. Jacobsen var virksom på Svínoy som lærer 1903–1914 og siden som købmand.

Han var formand for sognerådet på Svínoy 1910–26 og valgt til Lagtinget fra Norðoyar 1910–14.

Referencer

Købmænd fra Færøerne
Lærere fra Færøerne
Politikere fra Sambandsflokkurin
Personer fra Norderøerne
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne

Símun Júst Jacobsen


Desmond John Morris () este un zoolog, etolog și pictor suprarealist englez, precum și autor popular de sociobiologie umană. Este cunoscut de către publicul larg pentru cartea sa Maimuța goală (1967) și pentru programele sale de televiziune, precum Zoo Time.

Viața timpurie
Morris s-a născut la Purton, Wiltshire, fiind copilul autorului de ficțiune pentru copii Harry Morris și a lui Marjorie (născută Hunt). În 1933 familia s-a mutat la Swindon, unde Desmond și-a dezvoltat interesul pentru istorie naturală și scris. A fost educat la școala Dauntsey, o școală internat din Wiltshire.

În 1946 s-a alăturat armatei britanice pentru un stagiu militar  doi ani, devenind lector în domeniul artelor plastice la Colegiul Militar Chiseldon. După lăsarea la vatră (1948) și-a expus picturile la Swindon Arts Centre și a studiat zoologia la Universitatea din Birmingham. În 1950 a organizat o expoziție de artă suprarealistă alături de Joan Miró la London Gallery, urmată de multe altele în anii ce au venit. Tot în 1950, Desmond Morris a scris și regizat două filme suprarealiste, Time Flower și The Butterfly and the Pin. În 1951 a început un doctorat la Departamentul de Zoologie al Universității Oxford în comportamentul animalelor  obținând titlul de Ph.D în 1954.

Carieră
Morris a rămas la Oxford, cercetând comportamentul reproductiv al păsărilor. În 1956 s-a mutat la Londra ca șef al unității de televiziune și film ITV Granada și a studiat abilitățile fotografice ale maimuțelor. Activitatea a inclus crearea de programe pentru film și televiziune cu privire la comportamentul animalelor și alte subiecte de zoologie. A găzduit programul săptămânal Zoo Time la Granada TV până în 1959, cu 500 de episoade, precum și spectacolul Viața în lumea animală (pentru BBC2) cu 100 de episoade. În 1957 a organizat o expoziție la Institutul de Arte Contemporane din Londra, expunând picturi și desene compuse de cimpanzei. În 1958 a co-organizat expoziția The Lost Image, care a comparat fotografii ale unor sugari, adulții umani și maimuțe, la Royal Festival Hall din Londra. În 1959 a părăsit Zoo Time pentru a deveni curator al secției mamifere la Societatea Zoologică. În 1964 a predat Prelegerea de Crăciun a Instituției Regale asupra comportamentul animalelor. În 1967 a petrecut un an ca director executiv al Institutului de Arte Contemporane din Londra.

Cartea Maimuța goală (eng. The Naked Ape: A Zoologist's Study of the Human Animal) publicată în 1967 a fost un succes editorial răsunător, ceea ce l-a determinat pe Morris să se mute în Malta în 1968 pentru a scrie în continuare și alte cărți. În 1973 s-a întors la Oxford pentru a lucra pentru etologul Niko Tinbergen. Din 1973 până în 1981, Morris a fost cercetător la Wolfson College, Oxford. În 1979 a realizat pentru Thames TV seria The Human Race, urmată în 1982 de Man Watching in Japan și The Animals Road Show în 1986 etc. National Life Stories a realizat în 2015 un interviu  cu Desmond Morris (C1672/16) pentru colecția sa de știință și religie, susținută de Biblioteca Britanică.

Viata personală
Când Morris avea 14 ani, tatăl său a fost ucis în timp ce slujea în forțele armate, fapt care l-a făcut pe Morris să se aplece asupra suprarealismului. Bunicul său, William Morris, un entuziast naturalist victorian și fondator al ziarului local, l-a influențat foarte mult în timpul șederii sale la Swindon.

În iulie 1952, Morris s-a căsătorit cu Ramona Baulch; au avut un fiu, Jason. În 1978, Morris a fost ales vicepreședinte al Oxford United FC. Morris locuiește într-o casă din North Oxford în care a locuit în secolul al XIX-lea lexicograful James Murray, care a lucrat la Oxford Englisch Dictionary.  Expune la Taurus Gallery din North Parade, Oxford, aproape de casa lui.

Operă

Cărți și seriale de televiziune

 The Big Cats (1965) – parte a Natural Science Picture Books, urmărind obiceiurile a cinci feline mari
 The Mammals: A Guide to the Living Species (1965)
 The Naked Ape: A Zoologist's Study of the Human Animal (1967)
 Men and Snakes (1968), cu Ramona Morris
 The Human Zoo (1969)
 Intimate Behaviour (1971)
 Manwatching: A Field Guide to Human Behaviour (1978) - include discuții asupra Tie Signs
 Gestures: Their Origin and Distribution (1979)
 Animal Days (1979) – Autobiografic
 The Soccer Tribe (1981)
 Pocket Guide to Manwatching (1982)
 Inrock (1983)
 Bodywatching – A Field Guide to the Human Species (1985)
 Catwatching: & Cat Lore (1986)
 Dogwatching (1986)
 Horsewatching (1989)
 Animalwatching (1990)
 Babywatching (1991)
 Bodytalk (1994).
 The Human Animal (1994) – carte și serie de documenatare BBC.
 The Human Sexes (1997) – serie de documentare TV Discovery/BBC.
 Cat World: A Feline Encyclopedia (1997).
 The Naked Eye (2001).
 Dogs: The Ultimate Dictionary of over 1,000 Dog Breeds (2001)
 Peoplewatching: The Desmond Morris Guide to Body Language (2002)
 The Naked Woman: A Study of the Female Body (2004)
 Linguaggio muto (Dumb language) (2004)
 The Nature of Happiness (2004)
 Watching (2006)
 The Naked Man: A Study of the Male Body (2008)
 Baby: A Portrait of the First Two Years of Life (2008)
 Planet Ape (2009) (coauthor Steven Pinker)
 Owl (2009) – parte a Reaktion Books Animal series
 Monkey (2013) – parte a Reaktion Books Animal series
 Leopard (2014) – parte a Reaktion Books Animal series
 Bison (2015) – parte a Reaktion Books Animal series
 "Cats in Art" (2017) – parte a Reaktion Books Animal series
 The Lives of the Surrealists (2018)

Filmografie
 Zootime (săptămânal, 1956–1967)
 Life (1965–1967)
 The Human Race (1982)
 The Animals Roadshow (1987–1989)
 The Animal Contract (1989)
 Animal Country (1991–1996)
 The Human Animal (1994)
 The Human Sexes (1997)

Note

Legături externe
 Official website incluzând o biografie competă

 Dinjet il-Qattus/Catlore by Desmond Morris

Artiști plastici britanici
Artiști suprarealiști britanici
Etologi
Oameni în viață
Pictori englezi
Pagini traduse de la Wikipedia în engleză
Scriitori britanici din secolul al XXI-lea
Scriitori britanici din secolul al XX-lea
Scriitori de popularizare a științei
Suprarealism în arte plastice
Zoologi englezi

Desmond Morris


Pacho Alonso (Santiago de Cuba, 22 de agosto de 1928-27 de agosto de 1982 La Habana,Cuba) nombre artístico de Pascasio Alonso Fajardo, fue un cantante cubano de boleros y son, además de un director de orquesta y de varias agrupaciones musicales. Uno de sus sellos distintivos fue el interpretar canciones de sonido criollo relacionadas con personajes y circunstancias de su ciudad natal. Pacho ha trabajado estrechamente con Faustino Oramas, Ibrahim Ferrer, Carlos Querol y Enrique Bonne.

Primeros años en Santiago
Pancho Alonso comenzó su carrera artística de manera precoz, participando en una compañía de teatro infantil que presentaba en el antiguo Teatro Coliseo de Santiago. Su carrera musical comenzó formalmente en 1945, en una presentación en reemplazo de su hermano en la radio CMKC de dicha ciudad. Posteriormente presentó en Cadena Oriental de la radio CMKW, paralelamente a sus estudios para magisterio. Durante esta época, a los 18 años fue presentado por José Antonio Méndez en la conocida Emisora Mil Diez de La Habana.

En 1951 fue contratado como vocalista para la orquesta de Mariano Mercerón, pudiendo así participar en sus primeras grabaciones de álbumes. En la orquesta también cantaban Fernando Álvarez y Benny Moré, y al trío se le conoció como «Los tres mosqueteros». En 1952, funda en Santiago la agrupación Pacho Alonso y sus Modernistas.

En La Habana
Cuatro años más tarde Pacho Alonso y sus Modernistas se trasladan a La Habana, pasándose a llamar Pacho Alonso y sus Bocucos. Más adelante, crea Pacho Alonso y sus Pachucos.

A mediados de la década de 1950 lanza su primer disco Cha-Cha-Cha de La Reina, acompañado de la orquesta de Mercerón y con música compuesta por Enrique Bonne. En 1957 se radica en La Habana realizando conciertos y presentaciones en radios y televisión. A fines de 1958 alcanzó reconocimiento con las canciones «Enfermo del alma» y «Dame un chance», compuestas por Electo Rosell Chepín. En 1960, obtiene un disco de oro por La pachanga. Una noche en el Scheherezada fue su primer disco de larga duración, en el que se muestra como uno de los más grandes cultivadores del bolero y enseguida le siguió Que me digan feo.

En 1967 fundó Pacho Alonso y sus Pachucos y en adelante realizó presentaciones por América, Europa y África. Finalmente, a fines de la década de 1970 su hijo Pachito, pianista y arreglista musical se adhirió a la orquesta, quedando él como director luego del fallecimiento de Pacho.

Discografía
La siguiente lista es no exhaustiva:
 195X: Cha-Cha-Cha de La Reina
 1960: La pachanga
 Una noche en el Scheherezada
 Que me digan feo
 1971: Pacho Alonso y sus Pachucos

Referencias

Cantantes masculinos de Cuba
Directores de orquesta de Cuba
Nacidos en Santiago de Cuba

Pacho Alonso


Voskhod () is the name of several types of motorcycles produced at the Degtyaryov Plant in the Russian town of Kovrov since 1965.

All Voskhod motorcycles had a single-cylinder two-stroke engine with a displacement of 175 cm³.

Between 1973 and 1979 Voskhod was one of the makes marketed by SATRA in the United Kingdom  as Cossack motorcycles.

The Voskhod was introduced in 1957. For many this was a luxury model of the Minsk (125cc) K-55. In 1964 the Voskhod was made in a racing version.

In popular culture
In Ken Follett's The Edge of Eternity – The Century Trilogy 3, this is the motorcycle owned by character Dmitri Dvorkijn (Dimka). Early on in the book, Dmitri rides it when he is saving his sister Tanja in 1961. The Voskhod is presented here as a motorcycle for the privileged.

Sources

Degtyarev Plant products
Motorcycles of the Soviet Union
Motorcycles introduced in the 1960s
Soviet brands
Motorcycles of Russia
Two-stroke motorcycles

Voskhod motorcycle


Araucaria subulata, vrsta drveta iz porodice araukarijevki. Endem je s novokaledonskog otoka Grande Terre.

Naraste do 50 metara visine

Izvori

Araukarijevke

Araucaria subulata


Doğrultucu veya redresör, bir ya da daha fazla yarı iletken elemandan (örneğin diyot) oluşan alternatif akımı doğru akıma çevirmek için kullanılan elektriksel bir devredir. AC' yi doğrultmak için tek bir diyot kullanıldığı zaman (dalga formunun negatif ya da pozitif tarafını bloklayarak) doğrultucu AC' yi DC' ye çeviren bir diyod olarak tanımlanır.

Doğrultma alternatif akımın (AC) doğru akıma (DC) döndürülmesi işlemidir. Bütün doğrultucular, tek bir diyot ile mümkün olan AC'yi DC'ye dönüştürme işlemini daha verimli yapabilmek için birden fazla diyotun belirli bir şekilde birbirine bağlanmasıyla yapılır. Doğrultma işlemi özel olarak yarı iletken diyotlar üzerinden gerçekleştirilir. Yarı iletken elemanlardan oluşan doğrultucular geliştirilmeden önce vakum tüpleri kullanılırdı.

Yarım dalga doğrultucu

Yarım dalga doğrultucu kıyıcı devrelerin özel bir şeklidir. Yarım dalga doğrultmada, doğrultucunun kutupsallığına bağlı olarak AC dalganın pozitif ya da negatif yarı tarafı geçirilirken diğer yarısı engellenir. Giriş dalga formunun yalnızca bir yarısı çıkışa ulaştığından, güç transferi için kullanılması oldukça verimsizdir. Yarım dalga doğrultma, tek bir diyod aracılığı ile gerçekleştirilebilir.

Kondansatör ile doğrultma

Kondansatörler içlerinde biriktirdikleri enerjiyi yüke boşaltmak suretiyle doğrultucu devrelerinde de kullanılabilirler. En basit doğrultuculardan olan yarım dalga doğrultucuda yüke ulaşan gerilimin grafiği yandaki imgede görülür. Ancak DC gerilimle çalışan bir alet için elde edilen bu gerilim grafiği uygun değildir. Çünkü aletin istediği, bir pilden elde edilebilecek kadar düz ve pürüzsüz bir gerilimdir.

Yandaki şemada yarım dalga doğrultucuya bağlı bir yüke paralel kondansatör bağlanması örneği görülür. Gerilim artarken yük depolayan kondansatör, gerilimin düşmeye başlayınca, yani ifadesinde bulunan gerilimin türevi negatif değer alınca içindeki elektrik yükünü, yüke iletmeye başlar. Bu noktadan itibaren AC gerilim azalırken, kondansatör bir kaynak gibi davranır ve içindeki yükü önündeki empedans değerine göre boşaltır. Yüke iletilen gerilimin grafiği yandaki resimde üstteki gerilim grafiği haline gelir. İlk duruma göre bu grafik DC gerilime daha yakındır. Bu da DC gerilimle çalışan bir aletin düzgün şekilde çalışması için daha uygundur.

Kararlılığa ulaşmış bir kondansatörlü doğrultma devresi göz önüne alındığında, üstteki grafikte gerilimin bir maksimum ve bir minimum değerleri olduğunu görürüz. Bu iki değer arasındaki fark dalgacık (ripple) olarak adlandırılır. Bu dalgacıkların genliği ne kadar düşük olursa o kadar doğru gerilim değerini yaklaşılmış olur.

Doğrultucuda kullanılan kondansatörlerin kapasite değerleri de elde edilen gerilim grafiğini etkiler. Kapasiteleri farklı 3 kondansatör  aynı doğrultucu devresine bağlandığında grafikte olduğu gibi kapasite değeri arttıkça yük geriliminin DC gerilime yaklaştığı görülür. Bunun nedeni ise kondansatörün kapasitesinin arttıkça depoladığı yük miktarının artması ve bu elektrik yükünün daha uzun süre yükü beslemesidir. Yani kısaca, doğrultucu kondansatörlerinin kapasite değerleri arttıkça, DC gerilime yaklaşım sağlanır ve dalgacık genliği düşer.

Tam dalga doğrultucu
AC gerilimi DC gerilime kayıpsız olarak dönüştüren doğrultuculardır.

İki diyotlu

İki diyotlu tam dalga doğrultucuların kurulabilmesi için orta uçlu trafo gerekir. AC'nin her iki alternansının da alıcıdan tek yönlü olarak akıp geçmesi sağlanır.

Dört diyotlu

Köprü tipi tam dalga doğrultmaç devresi diye de geçen bu devre AC'yi en iyi şekilde DC'ye dönüştüren devre olduğundan çok sık kullanılır ve her türlü elektronik aygıtın beslenme katında karşımıza çıkar.

Tepe kaybı
Tam dalga doğrultucularının önemli noktalarından biri giriş tepe voltajından çıkış tepe voltajına olan kayıptır. Bir diyot köprü devresindeki bu kaybın nedeni 0.7 volt civarında olan diyot eşik gerilimidir.Çıkış tepe değeri bu miktara eşit olan değer kadar giriş tepe değerinden düşük olur. Aynı zamanda diyotlar bu gerilimin altındaki değerlerde iletim yapmazlar dolayısıyla devre sadece her bir yarım döngünün bir kısmını geçirir bu da dalga formunu oluşturan kamburlar arasında sıfır gerilim parçalarının görülmesine neden olur.

Uygulamalar
Doğrultucuların ilk uygulamalarından biri genlik modülasyonlu radyo sinyallerinin bir diyot tarafından algılanmasıydı

Enerji iletimi
AC gerilimi basit bir transformatör tarafından bile kolaylıkla kontrol edilebildiğinden enerji iletiminde kullanılır. Yüksek gerilim enerji iletim hatları elektriği uzak mesafelere, indirgenmiş akım (ısı ve böylece enerji kayıpları azalmış olur) ile iletmek için kullanılır. Güç hedef noktaya vardığında indirgeme transformatörleri tarafından kontrol edilebilir gerilimlere düşürülür. DC gerilimi bir gerilim değerinden diğerine indirmek daha karmaşık bir yapı gerektirir. DC den DC ye gerilim çevirmenin bir yolu önce AC ye çevirip (evirici ismi verilen cihaz kullanılır) daha sonra bir transformatör ile gerilim değeri düşürülür ve son olarak DC ye doğrultma işlemi gerçekleştirilir. DC günlük yaşamda faydalanılan elektrik ve elektronik cihazların iç devrelerinde kullanılır. Bilgisayarlar, telefonlar, televizyonlar, saatler, sürekli aydınlatma vb. DC kullanacak şekilde tasarlanırlar.

Doğrultucu çıkışını düzleme
Yarım ve tam dalga doğrultucular DC çıkışının bir formunu üretmekte yeterli olsalar da hiçbirisi sabit DC gerilimi sağlayamaz. Doğrultulmuş AC kaynağından sabit DC elde etmek için bir düzleyici devre gereklidir. En basit şekliyle bunu gerçekleştirmek için bir depo sığaç ya da düzleyici sığaç doğrultucunun DC çıkışına konabilir. Buna rağmen hala bir miktar AC dalgacık kalacak ve elde edilen gerilim tamamen düz olmayacaktır.

Bu dalgacıklardan daha fazla kurtulmak için sığaç giriş filtresi kullanılabilir. Bu filtre bir choke ve ikinci bir filtre sığaç ile tümleşerek daha kararlı bir DC çıktı elde edilebilir. Choke akım dalgacıklarına yüksek bir empedans sunar.

Doğrultma Verimi
Doğrultma verimi bir doğrultucunun AC yi DC ye ne kadar verimli bir şekilde dönüştürdüğünü ölçer. DC çıkış gücünün AC giriş gücüne oranı olarak tanımlanır. Burada DC çıkış gücü ortalama akım ve gerilimin çarpımından ibarettir. Verimliliği hesaplamanın en kolay yolu
 formülü ile verilebilir. Düzleme olmaksızın tam dalga doğrultucuların verimi  ya da %81, yarım dalga doğrultucuların ise  ya da %40.5 ' dir.

Özelleştirilmiş bir takım doğrultucular %90 verimin üstüne çıkabilmektedir.

Güç elektroniği

Doğrultucu


Matthew Ben Longstaff (fæddur 21. mars árið 2000) er enskur knattspyrnumaður sem spilar með Newcastle United . Hann er yngri bróðir Sean Longstaff.

Heimildir
https://www.premierleague.com/players/14903/Matthew-Longstaff/overview
https://www.bbc.com/sport/football/49955208

Enskir knattspyrnumenn
fólk fætt árið 2000

Matty Longstaff


Çayhatap, Çorum ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Çayköy olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 21 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çorum merkez belde ve köyleri

Çayhatap, Çorum


Shintai (jap. kanji 神体 hiragana しんたい), ili s predmetkom za uzvišeno go  goshintai, mitama no mikata, mitama-shiro, mishoutai, u prijevodu na hrvatski "uzvišeno tijelo" — sveti objekt u šintoizmu. Spremnica je svoje vrste za božanstvo kami. Može biti neki prirodni objekt poput stabla, kamena, ili djelo ljudskih ruku poput mača.

Izvori

Šintoizam

Shintai


An Agrostis rupestris in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlo Allioni. An Agrostis rupestris in nahilalakip ha genus nga Agrostis, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: A. r. pyrenaica.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Agrostis

Agrostis rupestris


Die ehemalige Prioratskirche Saint-Limin (oder auch Saint Martin) in Thuret ist heute die Pfarrkirche des knapp 800 Einwohner zählenden Ortes in der Limagne. Seit dem Jahr 1850 ist das Bauwerk als Monument historique eingestuft.

Baugeschichte
Die Kirche wurde wahrscheinlich bereits im ausgehenden 11. Jahrhundert erbaut (Langhaus) und in der zweiten Hälfte des 12. Jahrhunderts (um 1150/1170) umgestaltet (Erneuerung von Transept und Chorbereich). Im 15. Jahrhundert erhielt das Mittelschiff ein Kreuzrippengewölbe anstelle des ursprünglichen Tonnengewölbes. In der Zeit der Französischen Revolution – vielleicht auch schon vorher – wurden die auf der Südseite der Kirche befindlichen Klostergebäude (Kreuzgang, Dormitorium, Refektorium etc.) abgerissen; das Kirchengebäude selbst wird seitdem als Pfarrkirche genutzt. Um die Mitte des 19. Jahrhunderts wurde der Bau grundlegend restauriert; auch der während der Revolutionsjahre eingestürzte Vierungsturm wurde – zwar in Stilformen der Romanik, aber mit anderem Steinmaterial – rekonstruiert. Ob Teile des Kircheninneren ursprünglich mit Fresken geschmückt waren, ist nicht bekannt; die heute sichtbaren Dekormalereien stammen wohl erst aus dem 19. Jahrhundert.

Patrozinium
Das Patrozinium hat im Laufe der Jahrhunderte mehrfach gewechselt – eine Tatsache, die für eine Kirche in dieser Form ungewöhnlich ist: Ursprünglich war die Kirche St-Genès geweiht, im Jahre 1311 folgte eine Weihe an St-Limin, im 18. Jahrhundert an St-Martin, im 19. Jahrhundert an St-Bonnet und im 20. Jahrhundert an St-Bénilde. Auch heutzutage kursieren immer noch mehrere dieser Bezeichnungen.

Bauwerk

Steine
Der Kirchenbau besteht nahezu vollständig aus hellem Kalkstein, der in den etwa 10 Kilometern nordwestlich gelegenen Steinbrüchen von Chaptuzat gebrochen wurde. Mit Ausnahme der Fassade, der Strebepfeiler und Teilen der Mittelapsis sind die Steine nur grob behauen. Das Glockengeschoss des im 19. Jahrhundert rekonstruierten Vierungsturms besteht aus dem dunklen vulkanischen Lavagestein der Auvergne.

Grundriss
Die Kirche hat einen basilikalen Grundriss (erhöhtes Mittelschiff und zwei Seitenschiffe), der vor dem Chorbereich von einem Querschiff unterbrochen wird. Das Querschiff ist im Äußeren etwas niedriger als das Mittelschiff und ragt nur wenig über die Außenwände der Seitenschiffe hinaus. Der Chorbereich wird aus drei Apsiden gebildet; er hat also keinen Umgangschor, was bedeutet, dass die Kirche ursprünglich nicht als Pilger- oder Wallfahrtskirche konzipiert war.

Aufriss
Auch der Aufriss ist klar konzipiert und beinahe streng – auf architektonische Feinheiten und figürlichen oder ornamentalen Bauschmuck wird am Außenbau weitestgehend verzichtet. Lediglich die Jochgliederung des Kircheninnern wird im Äußeren durch Strebepfeiler angezeigt. Die (maßwerklosen) Fenster sind klein; nur das Westfenster über dem Hauptportal und die Querschifffenster sind etwas größer dimensioniert. Die Traufzonen ruhen auf kleinen steinernen Konsolen, die teilweise skulptiert sind (Akrobat, Grimassenschneider, geflügelte Meerjungfrau, Tier mit Kugel im Mund).

Sehr schön ist der Blick auf die Chorpartie mit ihren drei Apsiden, deren mittlere etwas größer ist als die beiden seitlichen; außerdem ist sie durch Halbsäulenvorlagen stärker akzentuiert. Über der Vierung erhebt sich ein oktogonaler zweigeschossiger Vierungsturm mit Blendfenstern im unteren Bereich und einem – aus Vulkangestein aufgebauten, aber von Kalksteinsäulen unterbrochenen – Kranz von Schallöffnungen oben, der jedoch in seiner heutigen Gestalt erst im 19. Jahrhundert hinzugefügt wurde.

Innenraum
Die Joche im Langhaus der Kirche haben vierteilige Kreuzrippengewölbe, die jedoch nicht dem ursprünglichen Zustand entsprechen, sondern im 15. Jahrhundert das ältere Tonnengewölbe ersetzten. In den Seitenschiffen sind dagegen noch die originalen Tonnengewölbe erhalten. Der obere Teil des Bauwerks ruht auf Pfeilern, denen Halbsäulen vorgeblendet sind. Der Vierungsbereich zeigt einen für auvergnatische Kirchenbauten üblichen Querriegel (massif barlong), der hier jedoch nicht in voller Gänze ausgearbeitet ist.

Die Halbsäulen haben insgesamt 64 einfach skulptierte und teilweise farbig gefasste Kapitelle, von denen allerdings mehrere im 19. Jahrhundert restauriert bzw. ergänzt wurden. Der Figurenstil ist jedoch so einzigartig, dass man die meisten figürlichen Kapitelle dem Mittelalter zuordnet – es finden sich Darstellungen von Adam und Eva, ein Guter Hirte, aus einem Kelch trinkende Vögel, ein angebundener Affe u. a.

Portale
Die Kirche hat zwei Portale. Das Laienbrüdern/Konversen, Pilgern und Dorfbewohnern vorbehaltene Westportal ist weitgehend schmucklos; lediglich die beiden Kapitelle, auf denen ein einfacher Archivoltenbogen aufruht, zeigen figürlichen Schmuck (Atlanten, Personen in Weinranken, Vögel).

Das Südportal hingegen, das ursprünglich allein den Mönchen als Zugang vom Klausurbereich zur Kirche vorbehalten war, zeigt ein eher seltenes giebelförmiges Tympanon mit Christus als Pantokrator auf einem Thron sitzend in einer Mandorla, die seitlich von zwei Engeln (der darunter befindlichen Inschrift zufolge die Erzengel Michael und Gabriel) gehalten wird. Die größtenteils aus konzentrischen Halbkreisen bestehende Gewandbehandlung der drei Personen ist in keiner Weise realistisch – der Faltenwurf ist ausschließlich dekorativ gemeint. Auf der Brust Christi sowie in seinem Kreuznimbus sind Löcher zu erkennen, die darauf schließen lassen, dass hier ehemals kostbare (Edel-)Steine eingelassen waren. Seitlich der beiden – ausnahmsweise nimbierten – Engel ist jeweils ein (Lebens-)Baum zu erkennen. Die beiden Kapitelle haben ein abstrakt-vegetabilisches Dekor; das rechte zeigt einen schönen Klötzchenfries als Abschluss.

Bedeutung
Der Stil des – nur in Thuret zu findenden und wahrscheinlich nur von einem oder zwei Bildhauern des späten 11. Jahrhunderts geschaffenen – Figurenschmucks ist ausgesprochen einfach und naiv, ja beinahe 'primitiv': Die Körperbehandlung ist unplastisch, die Arme der Figuren sind oft deutlich überlängt und die Gesichter erscheinen stereotyp. Dennoch ist der Gesamtausdruck des Tympanons und der Kapitelle durchaus kraftvoll und repräsentativ.

Schwarze Madonna
Im Innern der Kirche findet sich eine in der Region verehrte Schwarze Madonna aus dem 17. Jahrhundert. Das Jesuskind sitzt nicht – wie üblich – auf ihrem Schoß (sedes sapientiae), sondern sein Kopf schaut kurioserweise frontal aus einer Öffnung des glockenförmigen und mit Blattgold überzogenen Marienmantels heraus.

Literatur
 Caroline Roux: L'église priorale Saint-Genès de Thuret. Sparsae hors-série N° 1, Aigueperse 2003, .
 Caroline Roux: Les chapiteaux de l'église de Thuret, un ensemble atypique en Basse-Auvergne? in: Revue d'Auvergne, T. 562, Actes du colloque Le chapiteau à l'époque romane, Issoire, 13.–15. November 1998, 2002, S. 12–29

Weblinks

 Église St-Limin – Fotos + Kurzinfos (englisch)

Einzelnachweise

Monument historique im Département Puy-de-Dôme
Thuret
Thuret
Thuret
Thuret
Thuret
Thuret
Monument historique seit 1850
Thuret

St-Limin (Thuret)


Romano Antonio Prodi (d. 9 Ağustos 1939; Scandiano), sırasıyla 1996-1998 ve 2006-2008 yılları arasında iki kez İtalya Başbakanı olan ve Avrupa Komisyonu'nun onuncu başkanı olarak görev yapan İtalyan politikacı, ekonomist ve akademisyen. Prodi, İtalya'daki merkez solun kurucusu ve İkinci Cumhuriyet'in simge isimlerinden biri olarak kabul edilmektedir. Akademik kariyerinden dolayı "Profesör" lakabıyla anılır.

Eski bir ekonomi profesörü ve Goldman Sachs'ın uluslararası danışmanı olan Prodi, Zeytin Ağacı koalisyonunun baş adayı olarak 1996 İtalya genel seçimlerini kazandı ve 1998 yılına kadar başbakanlık yaptı. Birlik koalisyonunun 2006 İtalya genel seçimlerinde Silvio Berlusconi liderliğindeki Özgürlükler Evi'ne karşı kazandığı zaferin ardından Prodi yeniden iktidara geldi. 24 Ocak 2008'de Senato'daki güven oylamasını kaybetti ve bunun sonucunda Cumhurbaşkanı Giorgio Napolitano'ya Başbakanlıktan istifasını sundu; erken seçimler yapılana ve yeni bir hükümet kurulana kadar rutin işler için yaklaşık dört ay boyunca görevde kaldı. Prodi, 1921 İtalya genel seçimlerinden bu yana yasama seçimlerinden birinci çıkan ve rakiplerinin parlamento desteğine ihtiyaç duymadan hükümet kurmayı başaran ilk sol eğilimli aday oldu.

Prodi, 14 Ekim 2007'de partinin kurulmasıyla Demokratik Parti'nin ilk başkanı oldu. 12 Eylül 2008'de Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri Ban Ki-moon, Prodi'yi Afrika Birliği-Birleşmiş Milletler barışı koruma panelinin başkanı olarak seçti. 2021 yılından bu yana Birleşmiş Milletler Sahel Özel Temsilcisi olarak görev yapmaktadır.

Siyasi kariyeri

Sanayi Bakanlığı ve Aldo Moro'nun kaçırılması

25 Kasım 1978'de Prodi, Hıristiyan Demokrasi lideri Giulio Andreotti'nin hükümetinde Sanayi, Ticaret ve Zanaat Bakanı olarak atandı. Bir parti üyesi olmasına rağmen Prodi yaygın olarak teknik bir bakan olarak görülüyordu. Bakan olarak, Prodi yasası olarak bilinen ve krizdeki büyük işletmelerin kurtarılması için olağanüstü devlet idaresi prosedürünün düzenlenmesini amaçlayan bir yasayı destekledi.

2 Nisan 1978'de Prodi ve Bologna Üniversitesi'ndeki diğer öğretmenler, kaçırılan eski Başbakan Aldo Moro'nun Kızıl Tugaylar tarafından esir tutulduğu güvenli evin yerini ortaya çıkaran bir ihbarda bulundular. Prodi, bu ihbarın kendisine Hıristiyan Demokrasi'nin kurucuları tarafından verildiğini söyledi.

Kaynakça

|-

|-

|-

|-

İtalyan ekonomistler
İtalyan akademisyenler
1939 doğumlular
İtalya başbakanları
İtalya ticaret bakanları
İtalya sanayi bakanları
Avrupa Komisyonu Başkanları
Londra Ekonomi Okulunda öğrenim görenler
Yaşayan insanlar

Romano Prodi


Silvio Blatter (Bremgarten, 25 de enero de 1946) es un escritor suizo germanófono.

Silvio Blatter nació en una familia proletaria. Entre 1962 y 1966, siguió cursos de formación profesional en Wettingen. Trabajó como maestro seis años en la escuela primaria de Aarau, y en 1970 comenzó a trabajar en una industria metalúrgica. En 1972, comenzó sus estudios de literatura alemana y lingüística en la Universidad de Zúrich y volvió a trabajar en una compañía industrial en 1974.

En 1975, sigue unos cursos de radio de la DRS, y después de vivir en Ámsterdam y Husum, se instaló como escritor autónomo en Zúrich, actualmente vive en Oberglatt.

Premios
 1972 Premio promoción de la ciudad de Zúrich
 1974 Premio Conrad Ferdinand Meyer
 1978 Premio promoción de la ciudad de Zúrich
 1979 Premio "Neue Literarische Gesellschaft"

Bibliografía
 Brände kommen unerwartet, Zúrich 1968
 Eine Wohnung im Erdgeschoß, Aarau 1970
 Schaltfehler, Zúrich 1972
 Mary Long, Zúrich 1973
 Nur der König trägt Bart, Zúrich 1973
 Flucht und Tod des Daniel Zoff, Aarau 1974
 Genormte Tage, verschüttete Zeit, Frankfurt am Main 1976
 Zunehmendes Heimweh, Frankfurt am Main u.a. 1978
 Love me tender, Frankfurt am Main 1980
 Die Schneefalle, Zúrich u.a. 1981
 Kein schöner Land, Frankfurt am Main 1983
 Die leisen Wellen, Zúrich 1985, con Ulrich Anderegg
 Wassermann, Frankfurt am Main 1986
 Das sanfte Gesetz, Frankfurt am Main 1988
 Das blaue Haus, Frankfurt am Main 1990
 Avenue America, Frankfurt am Main u.a. 1992
 Der blinde Fleck, Zúrich 1992
 Die Glückszahl, Frankfurt am Main 2001
 Zwölf Sekunden Stille, Frankfurt am Main 2004

Enlaces externos
 (en alemán) Biografía

Alumnado de la Universidad de Zúrich
Escritores de Suiza del siglo XX
Escritores en alemán del siglo XX
Escritores en alemán del siglo XXI
Escritores de Suiza del siglo XXI
Nacidos en Bremgarten

Silvio Blatter