Adela od Valoisa (Adelajda; francuski Adèle/Adélaïde de Valois) bila je kći Rudolfa IV. od Valoisa i njegove prve supruge, Adele od Bar-sur-Aubea.

Njezin je prvi muž bio Herbert IV., grof Vermandoisa; ovo su njihova djeca:
Adelajda, grofica Vermandoisa — supruga princa Huga
Odo od Vermandoisa

Adelin drugi muž bio je grof Teobald III. od Bloisa; njihova su djeca:
Filip, biskup Châlonsa
Odo V. od Troyesa
Hugo — prvi grof Šampanje
Havoise od Guingampa — žena Stjepana, grofa Tréguiera

Izvori i bilješke

Evergates, Theodore (2007). The Aristocracy in the Count of Champagne, 1100-1300. University of Pennsylvania Press.
Bautier, Robert-Henri (1985). "Anne de Kiev, Reine de France, et la Politique Royale au XIe Siècle: Étude Critique de la Documentation". Revue des Études Slaves. 57 (4): 539–564.
Herbertovci
Grofovi Vermandoisa
Grofovi Valoisa

Adela od Valoisa


Wágner Pires de Almeida (født 27. december 1973) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Wágner Pires de Almeida


قصة شتاء  (ويعني بالعربية: كينالي كار وهو اسم القرية) هو مسلسل تلفزيوني درامي اجتماعي تركي من إخراج Yağmur Ajans، صور العمل في 3 مواسم وبث لأول مرة على قناة كانال دي التركية لمدة سنتين من 2002-2004؛ وتروي الدراما قصة المعلم "علي" الذي ترك حياة الترف والبذخ في المدينة ليعيش في مكان مهمش سيقوده للحب.

في عام 2009، دبلج المسلسل للغة العربية وجرى بثه يوميا على قناة "إم بي سي + دراما".

ملخص المسلسل
تدور الأحداث حول علي، مدرس يتلقى جائزة من مؤسسة للتعليم التطوعي. وأثناء الاحتفال بتسليمه الجائزة، يتأثر بكلمة يلقيها أحد الأطفال والتي يعبر فيها عن شكره وتقديره لأستاذه. فيقرر علي الذهاب إلى مدينة «كينالي كار» الصغيرة التي تفتقر للمدارس والمدرسين، على الرغم من عمله في الشركة التي يملكها ويديرها والده الثري. ويلتقي هناك بـ «نيزار» التي تقع في حبّه على الرغم من هروبها من الزواج، واختبائها وراء مظاهر صبيانية تتعمّد اصطناعها لعدم لفت انتباه شباب القرية لجمالها.

البطولة
المسلسل من بطولة كلٍ من:
 Emrah
 سحر علي
 عبد الجبار
 خليل اغا
 Mustafa Avkiran*
 Engin Senkan
 Yasar Abravaya
 Erol Aydin
 Sezai Aydin
 Mursit Bag
 Murat Daltaban
 Zeynep Gulmez

البث
 الجدول التالي يبين القنوات التي عرض فيها المسلسل.

دبلجة المسلسل
تم دبلجة المسلسل من اللغة التركية إلى العربية باللهجة السورية بواسطة شركة سامة للإنتاج والتوزيع الفني السورية، وقد أدى الدبلجة مجموعة من الممثلين السوريين.

دبلجة أسماء الشخصيات
تم تغيير أسماء الشخصيات باللغة التركية إلى أسماء باللغة العربية، وقد تم هذا التغيير لأن الأسماء التركية غريبة وصعبة النطق نوعاً ما عن العربية، وقد تم اعتماد أسماء عربية قريبة النطق من الأسماء التركية

Ali
علي

sahr
سحر

Sumru
سميرة

fatima
فاطمة

Nurcan
نورهان

Omer
عمر

Zehra
زهرة

Cabbar
عبد الجبار

Sureyya
ثريا

Camber
بكار

Davut
داوود

Yusuf
يوسف

Lamia
لميا

وصلات خارجية

مراجع

عروض تلفزيونية تقع أحداثها في إسطنبول
مسلسلات تلفزيونية أنتجت في إسطنبول
مسلسلات تلفزيونية تركية انتهت
مسلسلات تلفزيونية تركية انتهت في 2004
مسلسلات تلفزيونية تركية بدأ عرضها في 2002
مسلسلات تلفزيونية تركية دبلجت للعربية
مسلسلات تلفزيونية تركية في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية درامية تركية

قصة شتاء (مسلسل)


Nancy Patricia Pelosi (rođ. D'Alesandro; Baltimore, Maryland, 26. ožujka 1940.) američka je političarka i bivša predsjednica Zastupničkog doma Sjedinjenih Država od 2019. do 2023., pozicija na kojoj je bila i od 2007. do 2011. godine.

Jedina je žena koja je služila na tom položaju i, do izbore Kamale Harris za potpredsjednicu, najviše rangirana žena u povijesti američke politike.

Životopis
Rođena je u Baltimoru 26. ožujka 1940. godine, u porodici porijeklom iz Italije. Bila je najmlađe i jedino žensko dijete u obitelji. Oba roditelja su joj bila politički aktivna u Demokratskoj stranci.

Godine 1962. završila je studij političkih znanosti na Trinity Collegeu u Washingtonu. Nakon studija preselila se u San Francisco. 1976. postala je članica Demokratskog državnog odbora iz Kalifornije, pozicija koju je zadržala do 1996. godine.

1987. godine Pelosi je postala član Zastupničkog doma Sjedinjenih Država, nakon izvanrednih izbora povodom smrti Sale Burton.

Pelosi je članica Zastupničkog doma od 1987. godine do danas, a 2020. godine započela je 18. mandat. Kao glavni razlog zašto je pobjedila sve izbore dosad navodi se kako je član za Demokrate najsigurnijeg distrikta, gdje je član Zastupničkog doma te član Demokratske stranke još od 1949. godine.

Pelosi se suprotstavljala ratu u Iraku, kao i pokušaju Bushove administracije da privatizira sustav socijalne pomoći, tzv. Social Security. Tijekom izbora za Zastupnički dom 2018. godine, Demokratska je stranka osvojila 40 novih mjesta i preuzela kontrolu nad Zastupničkim domom. Tijekom prvog zasjedanja 116. Kongresa, koje se održalo 3. siječnja 2019. godine, Pelosi je ponovno izabrana za predsjednicu Zastupničkog doma.

Obitelj i privatni život
Njen otac, Thomas D'Alesandro Jr., bio je član Kongresa iz Marylanda, a kasnije i gradonačelnik Baltimora. Pelosijin brat Thomas D'Alesandro III, također član Demokratske stranke, bio je gradonačelnik Baltimora od 1967. do 1971. godine.

Tokom studiranja upoznala je svog muža, Paula Francisa Pelosija, za koga se udala 7. rujna 1963. Zajedno imaju petero djece i devetero unuka.

Izvori

Američki političari nakon Drugog svjetskog rata

Nancy Pelosi


{{صندوق معلومات كائن
| الاسم = شمبانزي الشرق
| حالة الحفظ = EN
| نظام الحفظ = iucn3.1
| trend =
| وصلة حالة الحفظ =
| الصورة = Pan troglodytes schweinfurthii01.jpg
| عرض الصورة = 240px
| المملكة = حيوان
| الشعبة = حبليات
| الطائفة = ثدييات
| الرتبة = رئيسيات
| الفصيلة = قردة عليا
| الجنس = شمبانزي
| النوع = شمبانزي عام
| النويع = ''شمبانزي الشرق| trinomial = Pan troglodytes schweinfurthii''
| trinomial_authority =
| خريطة الانتشار = Pan troglodytes schweinfurthii area.png
| عرض خريطة الانتشار = 240px
}}شمبانزي الشرق''' هو تحت نوع من الشمبانزي العام. يتواجد ب جمهورية أفريقيا الوسطى والسودان، جمهورية الكونغو الديمقراطية، أوغندا، رواندا، زامبيا، بوروندي، تنزانيا.

مراجع

أنواع مهددة بالانقراض حسب القائمة الحمراء للاتحاد العالمي للحفاظ على الطبيعة ومواردها
ثدييات أوغندا
ثدييات السودان
ثدييات بوروندي
ثدييات تنزانيا
ثدييات جمهورية إفريقيا الوسطى
ثدييات جمهورية الكونغو الديمقراطية
ثدييات رواندا
رئيسيات
شمبانزيات

شمبانزي الشرق


An Porroglossum procul in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer ngan Roberto Vásquez. An Porroglossum procul in nahilalakip ha genus nga Porroglossum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Porroglossum

Porroglossum procul


Trackshittaz es una boy band austriaca de hip hop, proveniente de Mühlviertel, y que está formada por Lukas Plöchl y Manuel Hoffelner. El dúo representó a Austria en el Festival de la Canción de Eurovisión 2012 con la canción "Woki mit deim Popo", luego de ganar la final nacional austríaca. Finalmente la canción terminó en la última posición en la primera semifinal que se celebró el día 22 de mayo de 2012 en Bakú, con tan solo 8 puntos.

Discografía

Álbumes de estudio

Sencillos

Otros sencillos

Referencias

Grupos de música de Austria
Grupos de música rap
Participantes en Eurovisión 2012
Representantes de Austria en Eurovisión
Dúos de música de Austria

Trackshittaz


Ledipasvir/Sofosbuvir (denumire comercială Harvoni) este o combinație în doză fixă a două medicamente: Ledipasvir, un inhibitor NS5A al virusului hepatic C și Sofosbuvir, un inhibitor analog nucleotidic al polimerazei NS5B HCV, indicat în tratamentul hepatitei C cronice la adulți, genotipurile 1,4,5,6.

Medicamentul a fost aprobat în luna octombrie 2014 și este primul medicament pentru hepatită C aprobat de către FDA din S.U.A. care nu necesită administrarea cu interferon ori ribavirină.

Studiile clinice care au evaluat eficacitatea medicamentului au arătat rate de răspuns virusologic (SVR) de peste 90%. În studiile clinice efectuate au fost incluși pacienți care nu au fost tratați anterior sau care nu au răspuns la tratamentele anterioare, incluzând și pacienți cu ciroză.

Tratamentul cu Ledipasvir/Sofosbuvir se inițiază și monitorizează de către un medic cu experiență în tratarea pacienților cu hepatită cronică cu virus C.

Forma de prezentare
Comprimate filmate, fiecare comprimat conține 90mg Ledipasvir și 400mg Sofosbuvir.

Efecte adverse
În studiile clinice efectuate, reacțiile adverse cele mai frecvent raportate de către pacienți au fost oboseala și cefaleea. Oseltamivir este un medicament care poate fi utilizat pentru a trata și preveni gripa cauzată de virusurile gripale A și B. Acesta poate fi administrat sub formă de pilulă sau lichid și este recomandat, de obicei, persoanelor care prezintă un risc ridicat de complicații. Cu toate acestea, există unele dezbateri cu privire la eficiența sau nu a acestuia. Efectele secundare frecvente includ vărsături, diaree, dureri de cap și probleme de somn. Femeile însărcinate îl pot lua, dar este posibil să aibă nevoie de o doză diferită. A fost aprobat pentru prima dată pentru utilizare în SUA în 1999, iar o versiune generică este disponibilă din 2016.

Note

Antivirale
Asocieri medicamentoase
Medicamente esențiale listate de OMS

Ledipasvir/sofosbuvir


Natan Abramovici Zarhi (în , nume original Isaac Abramovici Gurevici; ) a fost un dramaturg, scenarist de film și teoretician cinematografic sovietic.

S-a născut în orașul Orșa, aflat astăzi în Belarus. A absolvit Facultatea de Filologie-Istorie din cadrul Universității de Stat din Moscova, după care a început să lucreze în domeniul cinematografiei în 1923, devenind unul dintre primii scenariști profesioniști din Uniunea Sovietică. Este autor a cincisprezece scenarii și a trei piese de teatru. A desfășurat activitate didactică în cadrul Institutului de Cinematografie din Moscova (VGIK) și a fost distins cu titlul de Artist emerit al RSFSR (1935). A murit într-un accident de mașină.

Natan Zarhi a fost căsătorit cu Evghenia Iakovlevna Zarhi (Gurevici, 1900-1969).

Scenarii de film
 1924 Особняк Голубиных
 1926 Мать
 1928 Булат-Батыр (împreună cu Iu. V. Tarici)
 1927 Конец Санкт-Петербурга
 1927 Победа женщины
 1930 Города и годы (împreună cu E.V. Cerviakov)
 1932 Бомбист
 1938 Победа (terminat de V. Vișnevski)

Note

Bibliografie
 Леонидов О., Мастер советской кинодраматургии, «Искусство кино», 1940, № 7-8;
 Белова Л., Н. А. Зархи — теоретик кинодраматургии, в сборнике: Вопросы киноискусства, в. 8, М., 1964.

Legături externe

Nașteri în 1900
Decese pe 18 iulie
Decese în 1935
Dramaturgi din secolul al XX-lea
Dramaturgi ruși
Dramaturgi sovietici
Biografi

Natan Zarhi


جزيرة طَرِيف ، هي إحدى بلديات مقاطعة قادس، التي تقع في منطقة الأندلس جنوب إسبانيا، تبلغ مساحتها 419 كيلو متر مربع فيما يبلغ عدد سكانها 16.058 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

سميت هذه البلدية على اسم القائد الفاتح طريف بن مالك عام 710م.

قال عنها الإدريسي في كتابه نزهة المشتاق في اختراق الآفاق

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لطريفة:

أعلام

 لويس فيرنانديز
 خوسيه مانويل خيمينيز
 غويلرمو بيريز

مراجع

أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية
بلدات ومدن مرفئية متوسطية في إسبانيا
بلديات قادس

طريفة


Washington, D.C. (), veya Türkçeleştirilmiş ismi ile Vaşington D.C., kısaca D.C. veya resmî ismiyle Kolumbiya Bölgesi, Amerika Birleşik Devletleri'nin başkenti. Türkçe telaffuzu sebebiyle Vaşinton olarak da bilinen şehir ismini, Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk başkanı ve Kurucu Baba olan George Washington'dan almıştır. Washington, Amerikan Devrimi'nden sonra bağımsızlığını yeni kazanan Amerikalıların hükûmet merkezi olarak kuruldu. Beyaz Saray, ABD Kongresi, ABD Yüksek Mahkemesi, Dünya ülkelerinin büyükelçilikleri, kabine sekreterlikleri (bakanlıklar) gibi bütün federal kurumlar bu kentte yer alır.

Amerika Birleşik Devletleri'nin başkentinin herhangi bir eyaletin sınırları içinde yer almasının o eyalete çok büyük bir ayrıcalık sağlayacağı düşüncesiyle bu kent District of Columbia denilen özel statüde bir bölge olarak kabul edilmiştir. Kentin belediye başkanı vardır; ama valisi yoktur. Kenti kongrede temsil eden kongre üyesi bulunur; ancak bu kongre üyelerinin oy hakkı bulunmamaktadır. Benzer bir şekilde bölgeyi temsil eden senatör bulunmamaktadır. Bölge sakinlerinin 1961 yılında Anayasa'nın 23'üncü maddesinde yapılan değişikliğine kadar Başkan seçimlerinde de oy hakkı bulunmuyordu.

Tarih

Nacotchtank olarak bilinen bir Algonkin halkının yaşadığı Anacostia Nehri etrafındaki bölgeye Avrupalılar ilk kez 17. yüzyılda geldi. Ancak, Nacotchtank halkı büyük ölçüde 18. yüzyıl başlarında bölgeden taşındı.

James Madison 23 Ocak 1788'de yayınlanan "Federalist No. 43" kitabında yeni federal hükûmetin bakım ve güvenliğini sağlamak için bir ulusal başkent olması gerektiğini savundu. Beş yıl önce, bir grup ücretsiz asker Philadelphia'da Kongre üyeleri toplantıdayken kongreyi kuşattı. 1783 Pennsylvania İsyanı olarak bilinir, olay ulusal hükûmetin güvenlik ihtiyacı için hiçbir eyalete güvenmemesi gerektiğini vurguladı.

ABD Anayasası 1. Madde 8. Bölüme göre bölge (10 mil kareyi aşmayacak) belirli eyaletlerin feragat etmesi ve Kongre'nin de kabul etmesi sonucu kurularak ABD hükûmetinin merkezi olmuştur." Ancak, Anayasa başkent için bir konum belirtmemiştir. 1790 Uzlaşması olarak bilinen, Madison, Alexander Hamilton, ve Thomas Jefferson'ın anlaşmalarına göre federal hükûmet Güney ABD'de yeni ulusal başkent kurulmasına karşılık her eyaletin Bağımsızlık Savaşından kalan borçlarını ödeyecek.

Kuruluş

9 Temmuz 1790'da Kongre Potomac Nehri yakınlarında ulusal başkent kurulma yasası olan Residence Yasasını geçirdi. Tam yeri yasada imzası bulunan Başkan George Washington tarafından 16 Temmuz'da  belirlendi. Maryland ve Virginia eyaletleri tarafından feragat edilen arazide oluşturulan federal bölgenin ilk şekli her iki tarafta  ve toplam dir.

Önceden var olan iki yerleşim bölgeye dahil edildi: 1751'de kurulan Georgetown, Maryland limanı ve 1749'da kurulan Alexandria, Virginia şehri. 1791–92 boyunca, Andrew Ellicott ve Benjamin Banneker adındaki özgür Afrika kökenli Amerikalı astronomu da içeren birkaç yardımcısı, federal bölge sınırlarını belirledi ve her mil noktasına, çoğu hala duran, sınır taşları koyuldu.

Yeni bir "federal şehir" Georgetown'un doğusunda Potomac'ın kuzey kıyısına inşa edilmişti. 9 Eylül 1791'de başkentin inşaatını denetleyen üç komiser şehrin adını Başkan Washington'un onuruna verdiler. Aynı gün, federal bölge, o zamanlar Amerika Birleşik Devletleri için yaygın olarak kullanılan şiirsel bir isim olan Columbia ("Columbus" un dişil bir biçimi) olarak adlandırıldı. Kongre Washington'daki ilk toplantısını 17 Kasım 1800'de yaptı.

Kongre'den bölgenin ve federal hükûmetin özel denetiminde olan tüm yerlerin resmi olarak nasıl düzenleneceğinin belirtildiği 1801 Organic Yasası geçti. Ayrıca, bölge tüzel kişiliği olmayan iki ilçeye ayrıldı: Potomac'ın doğusunda Washington ilçesi ve batısında Alexandria ilçesi. Yasa geçtikten sonra, bölgede yaşayan vatandaşlar artık Maryland ya da Virginia sakinleri olarak kabul edildi, bu nedenle Kongrede kendilerini temsil hakları sona erdi.

1812 Savaşı sırasındaki yangın
24-25 Ağustos 1814'te 1812 Savaşı sırasında Britanya kuvvetleri Washington Yangını olarak bilinen baskınla başkenti işgal etti. Kongre Binası, Hazine ve Beyaz Saray yakıldı ve saldırı sırasında tahrip edildi. Çoğu hükûmet binaları hızlıca yenilendi; ancak, Kongre Binası bu sırada büyük ölçüde yapım aşamasındaydı ve 1868 yılına kadar şu andaki görünümüne kavuşamadı.

Coğrafya

Washington, DC, ABD'nin doğu kıyısının orta Atlantik bölgesinde yer alır. Columbia bölgesi retrosesyonuna göre şehir, 1,590 km² si toprak ve 180 km²si (%10,16) su olmak üzere toplam 1,770 km²dir. Bölge kuzeybatıda Montgomery County, Maryland, doğuda Prince George's County, Maryland, güney ve batıda ise Arlington ve Alexandria, Virginia ile çevrilidir.

Potomac Irmağı bölgenin Virginia ile olan sınırını oluşturur ve iki büyük kolu vardır: Anacostia Nehri ve Rock Creek. Tiber Creek, bir zamanlar National Mall'dan geçen doğal bir suyolu, 1870'li yıllarda yer altına kapatılmıştır. Dere ayrıca 1815'ten 1850'lere kadar şehirden Anacostia Nehrine geçişe izin veren, şu an doldurulmuş Washington City Canal'ın bir parçasıydı. Washington'daki Atlantic Seaboard düşme hattının yukarısında (kuzeybatı) yer alan Chesapeake ve Ohio Canal Georgetown'da başlar ve 19. yüzyıl boyunca Potomac Nehrinin Great Falls'unu atlatmak için kullanılırdı.

Bölgedeki en yüksek doğal yükselti deniz seviyesinden 125 m yüksekteki yukarı kuzeybatı Washington'da bulunan Fort Reno Park'tır. En alçak nokta ise deniz seviyesindeki Potomac Nehri. Washington'un coğrafi merkezi kuzeybatıda 4. ve L caddelerinin kesişiminin yakınlarındadır. Bir şehir efsanesinin aksine, Washington ıslah edilmiş bir bataklığın üstüne kurulmamıştır, ancak sulak alanlar su boyunca araziyi kaplıyordu.

Bölge şehrin toplam alanının yaklaşık %19'u kadar 30.206 km² park alanına sahip, bu ABD şehirleri içindeki en yüksek ikinci yüzde. Ulusal Park Hizmeti, ABD hükûmetinin sahip olduğu 36.915 km² şehir arazisini idare eder. Şehri ikiye bölen bir dere vadisi boyunca 150 km uzanan Rock Creek Park kuzeybatı Washington'da bulunan 7.098 km²'lik  bir kentsel ormandır. 1890'da kuruldu, ülkenin dördüncü en eski millî parkıdır. Rakun, geyik, baykuş ve çakalları da içeren birçok bitki ve hayvan türleri çeşitliliğine ev sahipliği yapar. Diğer Ulusal Park Hizmetleri özellikleri C&O Canal National Historical Park, National Mall and Memorial Parks, Theodore Roosevelt Island, Columbia Island, Fort Dupont Park, Meridian Hill Park, Kenilworth Park and Aquatic Gardens ve Anacostia Park'ı içerir. DC Parklar ve Rekreasyon Dairesi şehrin 3.6 km² atletizm ve oyun alanlarına, 40 yüzme havuzuna ve 68 rekreasyon merkezine bakar. ABD Tarım Bakanlığı kuzeydoğu Washington'da bulunan 1.805 km² ABD Ulusal Arboretumunu işletir.

İklim

Washington Ilıman dönencealtı iklimi bölgesinde olup (Köppen: Cfa) dört ayrı mevsim yaşanır. Bölge soğuğa dayanıklılık endeksine göre şehir merkezi yakınlarında ılıman iklimi belirten 8a bölgesinin ve şehrin diğer yerlerinde 7b bölgesindedir.

İlkbahar ve sonbaharda sıcak, kışın ise yıllık ortalama 39 cm kar yağışı ile serindir. Kışın sıcaklıklar aralık ortalarından şubat ortalarına kadar ortalama 3.3 °C civarındadır. Yazlar sıcak ve nemlidir. Temmuzda günlük ortalama 26.5 °C sıcaklık ve günlük ortalama %66 nispi nem normal bir insanı rahatsız edebilir. Yazın sıcaklığın nemle bileşimi sık sık fırtına getirir, bazıları bazen alanda kasırga oluşturur.

Kar fırtınaları Washington'u ortalama olarak dört ile altı yılda bir etkiler. En şiddetli fırtınalara "nor'easter" denir ve genellikle ABD Doğu sahilinin büyük bölümünü etkilerler. Kasırgalar (ya da kalıntıları) bazen yaz sonu ve sonbahar başında kısmen şehrin iç konumuna doğru ilerler ama Washington'a gelene kadar genellikle zayıflar. Potomac nehrinde sel, ancak suların yükselmesi, fırtına çıkması ve yüzey akışının bileşimiyle oluşur. Georgetown'da büyük maddi hasarlara neden olmasıyla bilinir.

Bu zamana kadar en yüksek hava sıcaklığı 20 temmuz 1930'da ve 6 ağustos 1918'de 41 °C olarak kaydedilmiştir. En düşük hava sıcaklığı ise 1899 Büyük Kar Fırtınası sırasında, 11 Şubat 1899'da -26 °C olarak kaydedilmiştir. Yıl boyunca şehir ortalama hava sıcaklığı 37 gün 32.2 °C veya daha üstü ve 64 gece ise donma noktasında veya onun altındadır.

Şehir manzarası

Washington Şehri planlı bir şehirdi. Günümüzde, Bölgenin asıl şehrinden çıkan birçok sokağı ızgara planına göre yapılmıştır.

Kentin önemi
Washington, DC kenti bir başkent olması nedeniyle diplomatik ve siyasi açıdan büyük bir önem taşır. Dünyaca ünlü Smithsonian Institution'a bağlı 10 müze ve bir hayvanat bahçesi burada bulunur. Smithsonian'dan başka, her yıl çok sayıda ziyaretçi ağırlayan dünyaca ünlü, birçok ücretsiz müze daha vardır. Ülkenin en saygın gazetelerinden biri olan Washington Post bu kenttedir. Ayrıca Washington D.C Afroamerikalıların çoğunlukta olduğu (~%60) bir kenttir.

Kent yaşamı
Washington, DC konumu itibarıyla kendi başına çok dar bir alanı kapladığı için, şehir merkezinde çalışanların büyük çoğunluğu sırasıyla Virginia, Maryland ve Batı Virginia eyaletlerinde yaşar. Günlük araba trafiği olarak New York'tan sonra ABD'nin en yoğun olan bölgesi olan Capital Area'nın merkezi konumundadır. Şehre ulaşımı kolaylaştırmak için I-495 ve I-395 yolları şehrin büyük bir kısmını dışarıdan dolaşır.

Mimari

Washington mimarisi büyük ölçüde değişiklik gösterir. 2007 yılında Amerikan Mimarlar Enstitüsü'nün "Amerika'nın Favori Mimarlık Listesi"ndeki ilk 10 binadan altısı Columbia bölgesi'ndedir. Bunlar Beyaz Saray, Washington Ulusal Katedrali, Thomas Jefferson Anıtı, Amerikan Kongre Binası, Lincoln Anıtı ve Vietnam Şehitleri Anıtı'dır. Neoklasik, Georgian, gotik ve modern mimarlık stillerinin hepsi bu altı yapıda ve Washington'daki birçok önemli yapıda yansıtılmıştır. Kayda değer istisnalar Eisenhower İdari Ofis Binası gibi Fransız İkinci İmparatorluk stilindeki binalardır.

Washington şehir merkezi dışında mimari stiller daha değişiktir. Tarihi binalar öncelikle Queen Anne, Châteauesque, Richardsonian Romanesque, Georgian revival, Beaux-Arts ve bir çeşit Victorian stilleri ile tasarlanmıştır. Sıra evler özellikle İç Savaş'tan sonra gelişen bölgelerde belirgindir ve tipik olarak Federalist ve geç Victorian tasarımlarıdır. Georgetown'un Eski Taş Evi 1765'te inşa edildi. Bu şehrin ayakta duran en eski orijinal binasıdır. 1789'da kurulan, Georgetown Üniversitesi Romanesque ve Gothic Revival mimarisi özelliklerinin karışımını gösterir. Ronald Reagan Building yaklaşık 3.1 milyon kare feet (288,000 m²) alanıyla bölgedeki en geniş binadır.

Ulaşım
Washington'da üç hava limanı hizmet vermektedir. Dulles Havaalanı şehir merkezinden 42 kilometre uzaklıktadır ve şehre ulaşmanız 45 dk. alır.
Baltimore - Washington Uluslararası Havaalanı'ndan da yaklaşık aynı zamanı gerektirir.
Şehire en yakın olan Ronald Raegan Havaalanı'ndan 15 dakikada şehir merkezine ulaşabilirsiniz. Tüm limanlarda özel otobüs servisi mevcuttur. Diğer bir alternatif ise uçaktan iner inmez araba kiralamaktır. Şehir içinde ise Metrorail metro sistemi kullanmak en iyi seçimidir.

Kültür

Görülecek yerler

National Mall, Washington şehir merkezinde Lincoln Anıtı ve United States Capitol arasındaki büyük ve açık bir parktır. Önemi göz önüne alındığında, alışveriş merkezi genellikle siyasi protestolar, konserler, festivaller ve başkanlık açılışları yeridir. Washington Anıtı ve Jefferson İskelesi, Beyaz Saray'ın güneyinde, alışveriş merkezinin merkezine yakındır.
Alışveriş merkezinde ayrıca Lincoln Memorial Reflecting Pool'un doğu ucunda Ulusal İkinci Dünya Savaşı Anıtı ve Kore Savaşı Gazileri Anıtı vardır.
Alışveriş merkezinin hemen güneyinde, Gelgit Havzası sıra sıra Japon kiraz ağaçlarına sahiptir. Franklin Delano Roosevelt Anıtı, George Mason Anıtı, Jefferson Anıtı, Martin Luther King Jr. Anıtı ve Columbia Bölgesi Savaş Anıtı Gelgit Havzası çevresindedir.

Ulusal Arşivler, Bağımsızlık Bildirgesi, Anayasa ve Haklar Bildirgesi dahil olmak üzere Amerikan tarihi için önemli olan binlerce belgeyi barındırır. Capitol Hill'deki üç binada yer alan Library of Congress, 147 milyondan fazla kitap, el yazması ve diğer materyalden oluşan koleksiyonuyla dünyanın en büyük kütüphane kompleksidir. Amerika Birleşik Devletleri Yüce Mahkemesi Binası 1935'te tamamlandı; ondan önce mahkeme celseleri, Capitol'ün Eski Senato Meclisi'nde  yapıldı.

Müzeler

Smithsonian Institute: Bir müze değil, 14 müzeyi toplayan kapsamlı bir enstitüdür. Bu müzeӀerin 13 tane Washington'da, bir tanesi de New York'ta yer aӀır. Enstitü, müzelerde sadece yüzde biri sergilenen, 75 milyonun üzerinde sanat ve bilim eseri vardır. Bütün müzelere giriş ücretsizdir.

Smithsonian Enstitüsü, 1846'da Kongre tarafından yetkilendirilmiş ve ülkenin Washington DC'deki resmi müze ve galerilerinin çoğunun bakımını yapan bir eğitim vakfıdır. ABD hükûmeti Smithsonian'ı kısmen finanse eder ve koleksiyonları halka ücretsiz olarak açıktır. Smithsonian'ın konumları 2013'te toplam 30 milyon ziyarete ulaştı. En çok ziyaret edilen müze National Mall'daki Ulusal Doğa Tarihi Müzesi'dir. Alışveriş merkezindeki diğer Smithsonian Institution müzeleri ve galerileri şunlardır: Ulusal Hava ve Uzay Müzesi; Ulusal Afrika Sanatı Müzesi; Ulusal Amerikan Tarihi Müzesi; Amerikan Kızılderili Ulusal Müzesi; Asya sanatı ve kültürüne odaklanan Sackler ve Freer galerileri; Hirshhorn Müzesi ve Heykel Bahçesi; Sanatlar ve Endüstriler Binası; S. Dillon Ripley Merkezi; ve kurumun genel merkezi olarak hizmet veren Smithsonian Kurum Binası ("Kale" olarak da bilinir).
Smithsonian Amerikan Sanat Müzesi ve Ulusal Portre Galerisi, Washington'un Çin Mahallesi yakınlarındaki Eski Patent Ofisi Binası'nda yer alır.
Renwick Galerisi resmi olarak Smithsonian Amerikan Sanat Müzesi'nin bir parçasıdır ancak Beyaz Saray'ın yakınında ayrı bir binadadır. Diğer Smithsonian müzeleri ve galerileri şunlardır: Güneydoğu Washington'daki Anacostia Toplum Müzesi; Union Station yakınlarındaki Ulusal Posta Müzesi; ve Woodley Park'taki Ulusal Hayvanat Bahçesi.

Ulusal Sanat Galerisi, Capitol yakınlarındaki National Mall'dadır ve Amerikan ve Avrupa sanat eserlerine sahiptir. ABD hükûmeti galerinin ve koleksiyonlarının sahibidir. Ancak, Smithsonian Enstitüsü'nün parçası değillerdir.

Judiciary Meydanı yakınlarındaki eski Emeklilik Binasındaki Ulusal Yapı Müzesi Kongre tarafından kiralanmıştır ve burada mimari, kentsel planlama ve tasarım üzerine sergiler yapılır.

Amerika Birleşik Devletleri Botanik Bahçesi, ABD Kongresi tarafından işletilen ve halka açık bir botanik bahçesi ve müzedir.

Columbia Bölgesi'nde, Dupont Circle'daki Sanatta Kadınlar Ulusal Müzesi ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ilk modern sanat müzesi olan Phillips Koleksiyonu gibi büyük koleksiyonları ve halka açık sergilerin olduğu birçok özel sanat müzesi vardır. Washington'daki diğer özel müzeler arasında Newseum, O Sokak Müzesi, Uluslararası Casus Müzesi, National Geographic Society Müzesi ve İncil Müzesi yer alır. National Mall yakınındaki Birleşik Devletler Soykırım Anıt Müzesi'nde Soykırım ile ilgili sergiler, belgeler ve eserler bulunur.

Spor

Washington tüm büyük profesyonel erkek sporlarından takımı olan 12 ABD şehrinden biri ve bir büyük profesyonel kadın takımı da vardır. Washington Wizards (Ulusal Basketbol Birliği), Washington Capitals (Ulusal Hokey Ligi) ve Washington Mystics (Kadınlar Ulusal Basketbol Birliği) Chinatown'daki Verizon Center'da oynar. 2008'de Güneydoğu DC'de açılan Nationals Park'ta ise Washington Nationals'a (Beyzbol Birinci Ligi) bulunur. DC United (Birinci Futbol Ligi) RFK Stadyumu'nda oynar. Washington Redskins (Ulusal Amerikan Futbolu Ligi) Landover, Maryland'daki FedExField'da oynar.

Bugünkü DC takımlarının toplamda 10 profesyonel lig şampiyonluğu vardır:

Washington Redskins 5 , D.C. United 4  ve Washington Wizards (o zamanki Washington Bullets) 1 şampiyonluk kazanmıştır.

Washington'daki diğer profesyonel ve yarı profesyonel takımlar: Washington Kastles (World TeamTennis); Washington D.C. Slayers (ABD Ragbi Ligi); Baltimore Washington Eagles (ABD Avustralya Futbolu Ligi); D.C. Divas (Bağımsız Kadınlar Futbol Ligi); ve Potomac Athletic Club RFC (Ragbi Süper Ligi). Rock Creek Park'taki William H.G. FitzGerald Tenis Merkezi Citi Open'a ev sahipliği yapar. Washington ayrıca iki büyük maraton yarışına ev sahipliği yapar: her sonbahar yapılan Deniz Piyadeleri Maratonu ve ilkbaharda yapılan Rock 'n' Roll ABD Maratonu. Deniz Piyadeleri Maratonu 1976'da başladı ve bazen katılımcılara ödül vermeyen en geniş katılımcı maraton olduğu için "Halkın Maratonu" olarak da adlandırılır.

Bölgenin dört NCAA Division I takımı var, American Eagles, George Washington Colonials, Georgetown Hoyas ve Howard Bison and Lady Bison. Georgetown Hoyas erkek basketbol takımı en çok dikkate değer olandır ve maçlarını Verizon Center'da oynar. 2008'den 2012'ye kadar, Bölge RFK Stadyumunda Military Bowl olarak adlandırılan yıllık kolej futbolu bowl game'e ev sahipliği yaptı. DC bölgesi bir bölgesel spor televizyon şebekesine ev sahipliği yapar, Bethesda, Maryland merkezli Comcast SportsNet (CSN).

Kardeş şehirler
Washington, DC'nin on üç resmi kardeş şehir anlaşması vardır. Listedeki şehirlerden George Washington'un atalarının evini bulunduran Washington kasabasını içeren Sunderland dışındakiler başkenttir. Paris ve Roma tek kardeş şehir politikalarından dolayı "partner şehir"dir.

Eğitim

Columbia Devlet Okulları Bölgesi (ing:District of Columbia Public Schools) (DCPS), şehrin 123 devlet okulunu işletir.
DCPS'deki öğrenci sayısı 2009 yılına kadar 39 yıl boyunca istikrarlı bir şekilde azaldı. 2010–11 öğretim yılında 46,191 öğrenci devlet okulu sistemine kaydoldu.
DCPS, hem altyapı hem de öğrenci başarısı açısından ülkedeki en yüksek maliyetli ancak en düşük performanslı okul sistemlerinden birine sahiptir. Belediye Başkanı Adrian Fenty'nin yönetimi, okulları kapatarak, öğretmenleri değiştirerek, müdürleri işten çıkararak ve müfredat geliştirmeye yardımcı olması için özel eğitim firmalarını kullanarak sistemde kapsamlı değişiklikler yaptı.

Columbia Eyaleti Kamu Sözleşmeli Okul Kurulu, (ing:District of Columbia Public Charter School Board) şehirdeki 52 kamu sözleşmeli okulunu denetler. Geleneksel devlet okulu sistemiyle ilgili algılanan sorunlar nedeniyle, devlet özel okul okullarına kayıt 2007 yılına kadar düzenli şekilde arttı. 2010 yılı itibarıyla, D.C., özel (ing:charter) okullarının toplam kaydı, önceki yıla göre %9'luk bir artışla yaklaşık 32,000'dir.
Bölgede aynı zamanda 2008 yılında yaklaşık 18,000 öğrencinin kaydolduğu 92 özel okula vardır. Columbia Bölgesi Halk Kütüphanesi, simge yapı Martin Luther King Jr. Memorial Kütüphanesi dahil olmak üzere 25 mahallede faaliyet gösterir.

Özel üniversiteler arasında Amerikan Üniversitesi (AU), Amerika Katolik Üniversitesi (CUA), Gallaudet Üniversitesi, George Washington Üniversitesi (GW), Georgetown Üniversitesi (GU), Howard Üniversitesi (HU), Johns Hopkins Üniversitesi Paul H. Nitze İleri Uluslararası Çalışmalar Okulu (SAIS) ve Trinity Washington Üniversitesi yer alır. Başkentteki en eski sanat okulu olan Corcoran Sanat ve Tasarım Koleji, 2014 yılında George Washington Üniversitesi'ne bağlandı ve halen burası sanat koleji olarak hizmet vermektedir.

University of the District of Columbia (UDC), lisans ve lisansüstü eğitim veren bir kamu arazi hibe üniversitesi'dir. D.C. sakinleri, ülkedeki herhangi bir devlet üniversitesinde öğrenim ücretini dengelemek için yılda 10,000 $ 'a kadar hibe almaya hak kazanabilirler.

Bölge, Washington Hastane Merkezi ve Ulusal Çocuk Tıp Merkezi gibi tıbbi araştırma kurumlarının yanı sıra Bethesda, Maryland'deki Ulusal Sağlık Enstitüleri ile tanınır. Buna ek olarak, şehirde üç tıp fakültesi ve George Washington, Georgetown ve Howard üniversitelerindeki ilgili eğitim hastaneleri vardır.

Ayrıca bakınız
 Washington, DC belediye başkanları listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Washington, DC resmi web sayfası

Kuzey Amerika'daki başkentler
Temsil Edilmeyen Milletler ve Halklar Organizasyonu üyeleri
Planlı başkentler
1790'da kurulan yerleşim birimleri
Potomac Nehri kıyısındaki yerleşim birimleri
Güney Amerika Birleşik Devletleri
1790'da kurulan bölgeler ve ülkeler
Amerika Birleşik Devletleri'nin idari bölümleri
Washington metropolitan alanı
Başkent bölgeleri

Washington, DC


San Gregorio Armeno ("Sv. Grgur Armenski") je crkva i samostan u Napulju, Italija. To je jedan od najvažnijih baroknih kompleksa u Napulju. Crkva se nalazi u istoimenoj ulici južno od Via dei Tribunali i nekoliko blokova južno od crkve San Paolo Maggiore.

Povijest
U 8. stoljeću, ikonoklastički dekreti u Grčkoj natjerali su niz vjerskih redova da pobjegnu iz Bizantskog Carstva i potraže utočište drugdje. San Gregorio Armeno u Napulju sagradila je u 16. stoljeću iznad ostataka rimskog hrama posvećenog Cereri skupina redovnica koje su pobjegle iz Bizantskog Carstva s relikvijama svetog Grgura, biskupa Armenije. Tijekom normanske dominacije samostan je ujedinjen sa samostanom Salvatore i San Pantaleone, došavši tako pod upravu benediktinaca.

Gradnja crkve započeta je 1574. godine po nacrtima Giovannija Battiste Cavagnija, a posvećena je pet godina kasnije. Kasnija posveta datira iz 1674., a obnova u 1762. Pročelje ima tri arkade nadvišene s četiri pilastarske trake u toskanskom redu. Unutrašnjost ima jednu lađu s pet bočnih arkada: dekoraciju, s izuzetkom pet kapela, dovršio je Luca Giordano (također autor Svetaca nad prozorima kupole) 1679. godine. Bernardino Lama, vjerojatno sin Giovannija Bernarda Lame, bio je autor oltarne slike. U unutrašnjosti se nalazi i poznato Sveto stubište, koje su koristile časne sestre tijekom pokore.

Kupola je oslikana slavom Svetog Gregorija Luce Giordana. Stropni cassettoni ili uokvirena platna prikazuju Život svetog Gregorija Armenca, a naručila ih je opatica Beatrice Carafa od flamanskog Teodora d'Errica. S desne strane, oltarne pale uključuju Marijino navještenje Pacecca De Rosa, Djevicu od krunice Nicole Malinconica i freske Francesca Di Marije. S lijeve strane je Spagnolettova oltarna pala sv. Benedikta. Glavni oltar dizajnirao je Dionisio Lazzari, a ima oltarnu palu s prikazom Uskrsnuća Giovannija Bernarda Lame.

U idrijskoj kapeli čuva se osamnaest slika Paola De Matteisa koje prikazuju Marijin život. Iznad glavnog oltara kapele nalazi se srednjovjekovna ikona, u bizantskom stilu, Madone dell'Idria.

Glavna atrakcija je klaustar (1580). U središtu je mramorna fontana, ukrašena dupinima i drugim morskim stvorenjima, s kipovima "Krista i Samarijanke", Mattea Bottiglierija.

Bibliografija

Izvori

Vanjske poveznice

Katolički samostani u Italiji
Barokne crkve u Napulju
Katoličke crkve u Napulju
Barokni samostani
Barokne građevine u Italiji
Samostani u Napulju

San Gregorio Armeno


Kaštel Krbava  bila je starohrvatska župna utvrda.

Podignuta je radi zaštite katedrale sv. Jakova Starijeg u Krbavi. U dokumentima se zove Castrum Corbavia.

Kaštel se nalazio istočno od katedrale. Od njega su danas ostali tek neznatni ostatci. Kaštel je bio u nepovoljnom obramenom položaju, jer je bio okružen šumom. Sve češći upadi osmanske vojske i vlaških martoloza na ovaj prostor, prisililo je zapovjednike na odluku o napuštanju. Kad je Krbavska biskupija preseljena odavde u sigurniji Modruš, kaštel je napušten. Dva kilometra sjevernije na mjestu povoljnijem za obranu sagrađena je nova utvrda i naselje, današnja Udbina.

Izvori

Vanjske poveznice
Hrvatski martirologij Mjesta značajna za projekt izgradnje Crkve hrvatskih mučenika na Udbini

Utvrde u Hrvatskoj

Kaštel Krbava


بلدية سانت فرويتوس دي باجيس (بالكاتالانية: Sant Fruitós de Bages) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 7.448 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

أعلام
 كارلوس تشيكا
 أرناو سالا
 ديفيد تشيكا

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة
بلديات في باجس

سان فروكتوزو دي باجيس


L'Ouverture   en mi bémol majeur est une œuvre orchestrale de Louise Farrenc composée en 1834.

Historique
Louise Farrenc compose sa deuxième Ouverture pour grand orchestre en 1834, la même année que son Ouverture . Ces deux œuvres constituent les premiers essais de la compositrice dans un autre genre que la musique pour clavier : la musique symphonique.

La pièce n'est pas éditée du vivant de Farrenc mais est interprétée plusieurs fois. Elle est en particulier jouée par l'Orchestre de la Société des concerts du Conservatoire, le , sous la direction d'Habeneck.

Instrumentation
Elle est écrite pour orchestre symphonique :
<center>
{| bgcolor="#f7f8ff" cellpadding="4" cellspacing="0" border="2" style="text-align: center; font-size: 95%; border: #cccccc solid 1px; border-collapse: collapse;"
| bgcolor="#ffe4c4" |Instrumentation de l'Ouverture  de Louise Farrenc|-
| bgcolor="#ffefe5" |Bois|-
|2 flûtes, 2 hautbois,2 clarinettes, 2 bassons
|-
| bgcolor="#ffefe5" |Cuivres|-
|4 cors, 2 trompettes, 3 trombones
|-
| bgcolor="#ffefe5" |Percussions|-
|timbales
|-
| bgcolor="#ffefe5" |Cordes|-
|premiers violons, seconds violons, altos, violoncelles, contrebasses
|-
|}
</center>

 Analyse
L'œuvre est de vaste proportion, commençant par une introduction lente et suivant un plan de forme sonate.

Pour Bea Friedland, cette deuxième ouverture est plus dramatique que la première et accorde une attention plus particulière aux instruments à vent de l'orchestre. La musicologue Florence Launay y note la tradition viennoise ainsi que le classicisme des thèmes et de la forme, et constate que .

Ivan Moody souligne dans l'œuvre la clarté de la narration, le lyrisme et le  de la compositrice.

La durée moyenne d'exécution de lOuverture   est de sept minutes environ.

Dans le catalogue par opus de Louise Farrenc, lOuverture porte le numéro 24.

Réception
Dans la Revue et gazette musicale de Paris, après écoute à la Société des concerts du Conservatoire, Hector Berlioz la juge .

Dans La France musicale, la critique est également positive : .

Discographie

 Louise Farrenc : Symphony No. 1 / Overtures Nos. 1-2 / Grand Variations on a theme by Count Gallenberg, piano Jean Muller, Solistes Européens, Luxembourg, dir. Christoph König, Naxos, 2020.
 Louise Farrenc : Symphony No. 2, Overtures Nos. 1 & 2,  Orchestre Symphonique de la Ndr, dir. Johannes Goritzki, CPO, 2004.

Bibliographie

 .
.

Références

Liens externes

Œuvre de Louise Farrenc
Farrenc 2

Ouverture no 2 de Farrenc


Arcam, 1976 yılından beri hi-fi ve ev sineması ürünleri tasarlayıp, üreten bir İngiliz firmasıdır.

Firmanın ilk adımları, 1970'li yıllarda, Cambridge Üniversitesi'nde o dönem mühendislik okuyan tasarımcılarının, o yıllarda satılan ürünleri yetersiz bulması ile başlar. Bunu üzerine kendi tasarladıkları ürünleri, yerel mağazalarda satışa sunmaya başlarlar ve ürünler ciddi bir başarı kazanır. Bu başarıların üzerine 1976 yılında firmanın, Arcam adı altında ürettiği ilk ürünü olan A60 entegre amplifikatörü ortaya çıkar. İlk önce 50 adet satılan ürün, daha sonraları büyük bir talep patlaması yaşar ve 30.000 adetten fazla satılan bir klasik haline gelir. Bu yıllarda oluşan tasarım ve üretim mantığı, bugün de aynı şekilde devam etmekte olup, firma üretime devam etmektedir.

Dış bağlantılar
 Arcam resmi sitesi

Ses sistemleri üreticileri
İngiltere merkezli şirketler
1976'da kurulan şirketler

Arcam


El río Eden (en latín: Ituna) es un corto río costero de la vertiente del mar de Irlanda del Reino Unido que discurre en su totalidad en el condado de Cumbria en el norte de Inglaterra. Con una longitud de 145 kilómetros, es el 13.º río más largo del Reino Unido.

El Eden ha llevado el nombre latín de Ituna desde el , el cual deriva de Itauna, palabra celta para el agua. Claudio Ptolomeo, el geógrafo griego, registró su nombre por primera vez.

El Eden nace a una altitud de 670 metros cerca de la localidad de Mallerstag, con el nombre de Red Gill Beck, y más tarde como Hell Gill Beck. A una altitud de 400 m el Eden corre hacia el norte, y la primera villa a su lado es Kirkby Stephen, y después pasa por Appleby-in-Westmorland. Luego, el Eden atraviesa su única ciudad, Carlisle, la capital de Cumbria. Finalmente, el río desagua formando un estuario (compartido con el río Esk) y desemboca en el Fiordo de Solway en el mar de Irlanda.

Referencias

Ríos de la vertiente del mar de Irlanda del Reino Unido
Ríos de Inglaterra

Río Eden


An Stipa tigrensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Emilio Chiovenda. An Stipa tigrensis in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipa

Stipa tigrensis


Hans Malicky (* 17. Juli 1935 in Wien) ist ein österreichischer Entomologe. Sein Forschungsschwerpunkt sind Schmetterlinge und Köcherfliegen.

Leben und Wirken
Malicky ist der Sohn des Facharbeiters Johann Malicky und seiner Frau Maria. Er wuchs im niederösterreichischen Theresienfeld auf, verbrachte zwischen 1967 und 1969 in der Steiermark und wohnt seit 1969 in Lunz am See. 1965 heiratete er die Botanikerin Gudrun Schlatte, mit der er zwei Söhne hat. Nach der Schulzeit in Theresienfeld und in Wiener Neustadt besuchte er die Bundeslehr- und Versuchsanstalt für chemische Industrie und Gewerbe in Wien. Anschließend legte er die Berufsreifeprüfung für Zoologie und Botanik an der Universität Wien ab. 1967 promovierte er dort zum Doktor der Philosophie. 1977 habilitierte er sich zum Universitätsdozenten für Zoologie an der Universität Wien. Seit 1995 führt er den Titel Außerordentlicher Universitätsprofessor. Malicky veröffentlichte über 350 wissenschaftliche Arbeiten, zunächst Publikationen über Schmetterlinge und seit 1969 über die europäischen Köcherfliegentaxa (Trichoptera). Ab 1986 studierte er auch die Köcherfliegenfauna in Südostasien. 1972 war er gemeinsam mit Ernst Reichl Mitgründer der Datenbank ZOODAT (heute ZOBODAT) in Saarbrücken, in der heute etwa 10.000 Lepidoptera- und 65.000 Trichopteradaten aus Österreich erfasst sind. Hans Malicky verfasste mehrere Bücher, darunter einen Bestimmungsatlas über die europäische Köcherfliegenfauna. Er beschrieb 2073 Insektentaxa und wird in 104 Tier- und Pflanzentaxa im Epitheton geehrt.

Auszeichnungen
Im März 2009 erhielt Malicky die Fabricius-Medaille der Deutschen Gesellschaft für allgemeine und angewandte Entomologie in Göttingen. Seit Oktober 2009 ist er Ehrenmitglied der Österreichischen Gesellschaft für Entomofaunistik.

Schriften (Auswahl)
1973: Trichoptera (Köcherfliegen)
1977: Verhandlungen des sechsten internationalen Symposiums über Entomofaunistik in Mitteleuropa
1978: Entomologie in Österreich: Eine Dokumentation zusammengestellt für die Österreichische Entomologische Gesellschaft
1983: Atlas of European Trichoptera/ Atlas der Europäischen Köcherfliegen/ Atlas des Trichoptères d' Europe
2005: Die Köcherfliegen Griechenlands (Trichoptera)

Literatur
 Fritz Josef Gusenleitner, Michael Malicky: Hans Malicky, ein österreichisches entomologisches Urgestein, feiert den 75. Geburtstag In: Denisia. 17. Juli 2010, S. I–CXL ()

Weblinks
  (mit Publikationsverzeichnis)

Entomologe
Hochschullehrer (Universität Wien)
Absolvent der Universität Wien
Person (Lunz am See)
Österreicher
Geboren 1935
Mann

Hans Malicky


Baron Ventry, of Ventry in the County of Kerry, is a title in the Peerage of Ireland. It was created in 1800 for Sir Thomas Mullins, 1st Baronet. He had already been created a Baronet, of Burnham in the County of Kerry, in the Baronetage of Ireland in 1797. The Mullins family claimed descent from the Norman De Moleyns family. The first Baron's grandson, the third Baron (who succeeded his uncle), resumed the alleged 'ancient' family name of De Moleyns by Royal licence in 1841. His son, the fourth Baron, sat in the House of Lords as an Irish Representative Peer from 1871 to 1914. Lord Ventry also assumed the additional surname of Eveleigh, which was that of an earlier ancestor. His younger son, the sixth Baron, married Evelyn Muriel Stuart Daubeny.  the titles are held by their grandson, the eighth Baron, who succeeded his uncle in 1987. In 1966 he assumed by deed poll the surname of Daubeney de Moleyns.

The family seat now is Hill of Errol House near Errol, Perthshire. The family's former seat was Burnham House, near Dingle in County Kerry. The family sold Burnham House in the 1920s. It is now a girls' school.

Barons Ventry (1800—)

  Thomas Mullins, 1st Baron Ventry (1736–1824)
 Hon. Thomas Mullins (b?—1823)
  William Townsend Mullins, 2nd Baron Ventry (1761–1827)
 Hon. Townsend Mullins (1763—1799)
  Thomas Townsend Aremberg de Moleyns, 3rd Baron Ventry (1786—1868) (born Thomas Townsend Aremberg Mullins)
  Dayrolles Blakeney Eveleigh-de-Moleyns, 4th Baron Ventry (1828—1914) (born Dayrolles Blakeney Mullins)
  Frederick Rossmore Wauchope Eveleigh-de-Moleyns, 5th Baron Ventry (1861—1923) (born Frederick Rossmore Wauchope de Moleyns)
  Arthur William Eveleigh-de-Moleyns, 6th Baron Ventry (1864–1936)
  Arthur Frederick Daubeney Olav Eveleigh-de-Moleyns, 7th Baron Ventry (1898—1987)
 Hon. Francis Alexander Innys Eveleigh-de Moleyns (1901—1964)
  Andrew Harold Wesley Daubeney de Moleyns, 8th Baron Ventry (1943—)
 (1) Hon. Francis Wesley Daubeney de Moleyns (1965—)
 John Andrew Wauchope of Niddrie Marischal (1900—1956) (born John Andrew Eveleigh-de Moleyns)
 (2) Andrew Dermod Wauchope (1932—)
 (3) James Andrew Wauchope (1963—)
 (4) Angus Wauchope (1995—)
 (5) Ian Simon Wauchope (1963—)

The heir apparent is the present holder's son the Hon. Francis Wesley Daubeney de Moleyns (born 1965).
The heir apparent's heir presumptive is the present holder's second cousin Andrew Dermod Wauchope (born 1932).

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

Baronies in the Peerage of Ireland
1800 establishments in Ireland
Noble titles created in 1800

Baron Ventry


Robert Howard Marris (born 8 April 1955) is a British Labour Party politician, who served as the Member of Parliament (MP) for Wolverhampton South West. He first held the seat from 2001 until his defeat in 2010. He regained at the seat at the 2015 general election, but stepped down at the 2017 general election.

Early life and career

The son of Dr. Charles Marris and Margaret Marris JP, he was born in Wolverhampton and partially educated at Warstones Primary School, before attending Birchfield Preparatory School and St. Edward's School in Oxford.

He then moved to Canada and spent some time as a lumberjack, before obtaining a double first in History and Sociology from the University of British Columbia.
He then completed a master's degree, working as a truck driver whilst finishing his thesis.

Having decided he wanted a career in law in the UK and not being eligible for a UK grant, he spent 3 years driving trolleybuses, followed by a period as a forest fire fighter during which time he joined Greenpeace, newly founded in Vancouver, becoming world member no. 204.  He was also a member of the New Democratic Party, Canada's counterpart to the Labour Party as members of the Socialist International.

He served his articles of clerkship in Wolverhampton and went to work for Thompsons Solicitors, whose work he says is 90% Trade Union related, until he was elected to the House of Commons.

Parliamentary career

2001–10

First elected at the 2001 general election, on 8 July 2007, he became Parliamentary Private Secretary to Shaun Woodward, the Secretary of State for Northern Ireland.

In July 2008, Marris received the "Backbencher of the Year" award from The House, the magazine of the House of Commons. Marris spoke in a "well above average" number of parliamentary debates and had a "well above average" voting record.

Marris emerged well from the May 2009 political scandal of MPs expenses disclosures being listed as a "saint", with minimal claims for second home.  However, he was defeated in the 2010 general election by Paul Uppal of the Conservative Party.

2015–17

In May 2013, Marris was once again selected as the Labour Party's Parliamentary candidate for Wolverhampton South West in the 2015 General Election. The seat was once held by the Conservative Enoch Powell, known for his April 1968 "rivers of blood" speech in which he opposed immigration. In the run-up to the 2015 election, both Marris, his main opponent, Paul Uppal and even UKIP agreed that immigration was no longer a key issue. Marris expressed concern about zero hour contracts, foodbanks and workers earnings below living wages and whilst Uppal highlighted the improvement in community relations.

In 2015, Marris introduced the Assisted Dying Bill, based on Lord Falconer of Thoroton's earlier proposals in the House of Lords. The bill was praised by Philip Collins, a leader writer for The Times as "a sophisticated and humane attempt" to clarify the law before the courts do so and which unlike religion "will actually ease suffering." Archbishop Welby's subsequent objections were described as "histrionic" and lacking any religious reason.
According to Linda Woodhead, professor of sociology of religion at Lancaster University, 70 per cent of religious people wanted the law changed. The bill was rejected by 330 to 118.

A marginal at the 2015 general election, Marris regained Wolverhampton South West with a majority of 801 votes. He was appointed Shadow Financial Secretary to the Treasury by Jeremy Corbyn in September 2015.

On 30 June 2016, Marris resigned during the committee stage hearings on the Finance Bill and reportedly called on Corbyn to resign along with a number of Parliamentary colleagues preceding the 2016 leadership election. During the 2020 Labour Party leadership election, a video emerged of candidate Rebecca Long-Bailey, who at the time of the ultimately unsuccessful 2016 leadership challenge had been in post as Shadow Chief Secretary to the Treasury for 3 days, accusing Marris of having his assistant delete shared Shadow Cabinet files after resigning in an attempt to undermine loyalist frontbenchers. Marris strongly denied there was any malicious intent and said that his assistant deleted the files because the document was created by his Parliamentary office and was not the property of the Labour Party. In an interview Marris clarified that it was him who removed the shared files, not his assistant.

Marris stood down at the 2017 general election, which Labour was expected to lose badly. His successor, Eleanor Smith, held the seat for Labour with an increased majority of 2,185.

Personal life

In June 2008, Marris was cautioned after causing damage, which he said was unintentional, to a van which was impeding his access to a bus stop. He is Honorary President of the Wolves on Wheels Cycle Campaign.

After leaving Parliament, Marris was appointed Board Director for B E Wedge Holdings Ltd, the holding company for Wedge Group Galvanizing.

References

External links

 Official Rob Marris Website

 Guardian Unlimited Politics – Ask Aristotle: Rob Marris MP

|-

1955 births
Living people
Labour Party (UK) MPs for English constituencies
People educated at St Edward's School, Oxford
Politicians from Wolverhampton
UK MPs 2001–2005
UK MPs 2005–2010
UK MPs 2015–2017
University of British Columbia alumni

Rob Marris


Koichi Hashigaito (født 30. marts 1982) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Gamba Osaka og Ehime FC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Koichi Hashigaito


Boeing KC-135 Stratotanker, Boeing firması tarafından üretilen, Türk Hava Kuvvetleri'nin de kullandığı havada yakıt ikmali yapan uçaktır. Boeing 367-80 prototip uçağı temel alınarak geliştirilmiştir. Aynı uçak Boeing 707 yolcu uçağına da temel olmuştur.

KC-135, bir F-16'nın deposunu havada en fazla üç dakika içinde doldurabilir. Bu uçakları Türkiye dışında Amerika ve İsrail de kullanmaktadır, üretimi durmuştur.

Türkiye'de KC-135R
İncirlik, Adana'da bulunan 10. Tanker Üs Komutanlığı/101. HYİ Filo Komutanlığı bünyesinde yer alırlar. Filo isimleri Asena`dır.

Versiyonlar
 KC-135A: 1956- 1964  732adet
 KC-135B: 1963 17 adet
 KC-135D: 1979 4 adet
 KC-135E: 1982 160 adet
 C-135F:  12 adet Fransa Hava Kuvvetleri
 KC-135Q:  1961-1968 56 adet KC-135A  Lockheed SR-71havada yakıt ikmali için üretildi
 KC-135R:   1982 365 adet
 KC-135T:  1993 - 1995 54 adet

Kullanan ülkeler

Eski Kullanıcılar

 NASA

Askerî uçaklar
KC-135 Stratotanker
Havada yakıt ikmali

Boeing KC-135 Stratotanker


كريمة اليجاندرا توريس  ولدت في 6 حزيران 1973 في فالنسيا في فنزويلا. بدأت مشوارها التمثيلي في فنزويلا، في الثمانينات أول أدوارها في التلفزيون كان "Gardenia" و "Alondra" وحصلت على دور البطولة في عام 1992، في المسلسل المشهور كاساندرا

أعمالها التلفزيونية
 Alondra ( - تلفزيون آر سي، 1989.)
 Gardenia ( - تلفزيون آر سي، 1990.)
 كاساندرا ( - تلفزيون آر سي، 1992.)
 Dulce Ilusion ( - تلفزيون آر سي، 1993.)
 Sueno y Espejos (RTI، 1995.)
 Cambio de Piel ( -تلفزيون آر سي، 1997.)
 Maria Emillia, Querida (أي تي في، 1999.)
 Amor Latino (Argentina)
 Soledad (América Producciones, Perú)
 Amor Del Bueno (Venevisión International, Venezuela)
 Lorena (تلفزيون آر سي إن، 2005.)
 El Ultimo Matrimonio Feliz (Camila Andrade) (تلفزيون آر سي إن,2008.)
 RCN 2008, Mujeres Asesinas (Carmen, Honrada) (تلفزيون آر سي إن, 2008.)

وصلات خارجية

 كورايما توريس في VenCOR

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بلنسية (فنزويلا)
مقالات سينما بحاجة لصناديق معلومات
ممثلات تيلينوفيلا فنزويليات
مواليد 1973
مواليد في بلنسية (فنزويلا)

كورايما توريس


O Banco Central da Venezuela (, BCV) é o banco central da Venezuela. Mantém uma taxa de câmbio fixa para o bolívar venezuelano e desde 1996 é o agente governante do Sistema Venezuelano de Câmaras de Compensação (incluindo uma câmara de compensação automatizada).

Sobre
O Banco Central da Venezuela (BCV) é a autoridade monetária e bancária da Venezuela, responsável por formular e implementar políticas monetárias, cambiais e financeiras. Foi criado em 1939 e tem sede em Caracas.

Entre as funções do BCV estão a emissão e controle da moeda venezuelana (o bolívar), a supervisão e regulamentação das instituições financeiras do país, a administração das reservas internacionais do país e a implementação de políticas para manter a estabilidade financeira e o controle da inflação.

Nos últimos anos, o BCV tem enfrentado vários desafios, incluindo a crise econômica e política da Venezuela, a queda nos preços do petróleo (uma importante fonte de receita do país) e as sanções econômicas internacionais. Isso levou a uma série de medidas, como a desvalorização da moeda e a criação de novas formas de pagamento, além de mudanças na gestão do banco central.

Bancos centrais
Governo da Venezuela
Bancos da Venezuela
Bancos fundados em 1939

Banco Central da Venezuela


Masujiro Nishida var en japansk fodboldspiller. Han var i perioden 1923 træner for Japans fodboldlandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Masujiro Nishida


The Cabinet of Fiji is a Government body of Ministers appointed by the Prime Minister of Fiji and responsible to the Parliament of Fiji. The Cabinet's constitutional basis is sections 90 to 96 of the 2013 Constitution of Fiji.

Cabinet consists of the Prime Minister as chair and a number of Ministers. With the exception of the Attorney-General, they must be members of Parliament. Ministers hold office at the pleasure of the Prime Minister, or until they resign or cease to be MPs.

The cabinet is responsible to Parliament. Ministers must provide regular reports to Parliament on their areas of responsibility and must appear before Parliament or any committee on a request to answer questions about their areas of responsibility.

Prior to the 2006 Fijian coup d'état and the 2009 Fijian constitutional crisis, Fiji's Cabinet was governed by the 1997 Constitution. An unusual feature of the constitution was to require a compulsory coalition cabinet, with every political party with more than 8 seats in the 71-member parliament required to be offered a proportionate number of cabinet posts. The model was not successfully implemented for nearly a decade, with the governments of both Mahendra Chaudhry and Laisenia Qarase refusing to offer Cabinet seats to their political opponents. It was only after the 2006 election that a full multi-party Cabinet was appointed. The multi-party model was not continued in the 2013 constitution.

Current cabinet
After the 2022 Fijian general elections:

References

Fiji, Cabinet

Cabinet of Fiji


Las artesanías de palo fierro son hechas por los indígenas seris y yaquis del estado de Sonora, México en producciones limitadas, y con un proceso artesanal, y a gran escala pueden encontrarse en tiendas de los estados de Baja California y Sonora. Junto con las canastas de planta haat, son una de las manifestaciones culturales más notorias de los indígenas seris y yaquis, aunque en épocas recientes debido al éxito comercial, se elaboran en grandes cantidades artesanías hechos por no indígenas.

Los motivos más recurrentes en la elaboración de estas artesanías son de fauna marina, como tortugas, lobos marinos, peces vela y tiburones; así como desértica, como tecolotes, serpientes y liebres.

Técnica de tallado de madera

Para el tallado de palo fierro, se utiliza la madera del mismo nombre. El nombre científico del árbol es Olneya tesota; en la lengua comac'ac se lo conoce como «cimitín». Hasta ahora se considera el palo fierro como una de las maderas más duras.

Para la elaboración de las artesanías participan los hombres y las mujeres, mientas que los hombres machetean un trozo de madera hasta llegar a tener la silueta deseada, las mujeres le dan el acabado final a través del limado y pulido de las piezas, para todo esto ellos utilizan limas, lijas, escofinas escarlopas y grasa (kiwi) frotándola con un lienzo.

Las primeras figuras talladas en la antigüedad se hicieron de una forma más natural, se tallaban con piedras puntiagudas, piedra pomes y el acabado se daba con grasa de caguama. Las figuras normalmente son representaciones de la naturaleza, como animales marinos y terrestres (peces, tortugas, ranas, víboras, conejos, entre otros).

Las artesanías hechas a través de la madera de palo fierro, tienen gran importancia para los Seris, ya que por medio de su venta tienen obtienen la mayoría de sus ingresos y el prestigio que tienen.

Historia

El palo fierro tiene su origen en 1654: un pescador seri de la comunidad de Desemboque, localizada en el municipio de Caborca (Sonora), llamado José Astorga Encinas. Esto fue muy agraciado, ya que su tribu estaba pasando por un momento económicamente crítico.

La técnica para tallar la madera fue transmitida por sus antepasados a través de un viaje místico que mantuvo a su cuerpo en un estado inmóvil por varios días. Al regresar Jośe contó a su pueblo lo que vio en su viaje y transmitió su conocimiento adquirido de cómo trabajar con la madera de palo fierro.

Bibliografía
 Muñoz Orozco, Maximiliano y Guzmán Ornelas, María del Socorro. (2006). Artesanías del desierto sonorense, Hermosillo, Sonora, México. Conaulta, Instituto Sonorense de cultura. Pp. 67-70.

 Gutierrez Casillas, Manuel. (1981). Las artesanías populares de madera en México, México. Subsecretaría Forestal y de la Fauna, Dirección General para el Desarrollo Forestal. Pp. 226-227.

Enlaces externos

Arte en Sonora

Artesanías de palo fierro


Maxwell Records (n. 18 de junio de 1997), más conocido simplemente como Max Records, es un actor estadounidense. Es famoso por su actuación en la película Donde viven los monstruos, de 2009.

Biografía
Max Records nació el 18 de junio de 1997 en Portland, Oregón; es hijo de Shawn Records, fotógrafo y profesor en varias escuelas de Portland, y de la bibliotecaria Jenny Fleenor; tiene un hermano menor llamado Sam. Comenzó a estudiar en la Ed Smith School en 2003. Actualmente reside con su familia en el norte de Portland.

Carrera
En 2006, cuando tenía nueve años, fue elegido para participar en un video musical de la banda Death Cab for Cutie. En 2008 viajó a Serbia para participar en su papel debut en la película The Brothers Bloom, interpretando al personaje de Stephen de joven. Posteriormente, en 2009, y con 11 años de edad, protagoniza la cinta Donde viven los monstruos, en la cual interpreta a un niño llamado Max, quien escapa de sus problemas viajando a un mundo imaginario donde habitan monstruos amigables.

Filmografía

Cine

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

Actores de Oregón
Actores de cine de Estados Unidos
Actores infantiles de Estados Unidos
Nacidos en Portland

Max Records


John Peers (født 25. juli 1988) er en australsk tennisspiller.

Han repræsentere Australien under Sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro, der blev han slået ud i første runde i double.

Kilder

Eksterne Henvisninger

Tennisspillere fra Australien
Personer fra Melbourne

John Peers


Mariah Williams née le 31 mai 1995 à Parkes, est une joueuse de hockey sur gazon australienne. Elle évolue au poste d'attaquante au NSW Arrows et avec l'équipe nationale australienne.

Elle a participé aux Jeux olympiques d'été de 2016 et 2020.

Carrière

Coupe d'Océanie
  : 2015
  : 2019

Jeux olympiques
 Top 8 : 2016, 2020

Références

Liens externes

Joueuse australienne de hockey sur gazon
Naissance en mai 1995
Naissance en Nouvelle-Galles du Sud
Championne d'Océanie de hockey sur gazon
Joueuse de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2016
Joueuse de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020

Mariah Williams


Alina Aleksandrovna Lysenko (en ) est une coureuse cycliste russe née le . Elle est spécialiste des épreuves de vitesse sur piste.

Biographie
Alina Lysenko a commencé sa carrière sportive en tant que patineuse artistique. Après avoir abandonné la discipline, elle prend une pause d'un an jusqu'à ce que son frère et son père l'encouragent à commencer le cyclisme à la fin des années 2010.

En 2020, elle devient double championne d'Europe sur le keirin et la vitesse chez les juniors (moins de 19 ans). L'année suivante, elle décroche un total de huit titres internationaux sur le 500 mètres contre-la-montre, le keirin, la vitesse, et la vitesse par équipes aux mondiaux et aux championnats d'Europe juniors. Toujours en 2021, elle obtient à domicile deux podiums en Coupe des nations et devient championne de Russie de vitesse par équipes.

Palmarès sur piste

Championnats du monde

Coupe des nations
 2021
  du 500 mètres à Saint-Pétersbourg
  de la vitesse à Saint-Pétersbourg

Championnats d'Europe

Championnats de Russie
 2019
  du 500 mètres
  de la vitesse par équipes
 2021
  Championne de Russie de vitesse par équipes (avec Daria Shmeleva, Ekaterina Rogovaya et Yana Tyshchenko)
  de la vitesse
  du 500 mètres
  de la vitesse par équipes
 2022
  Championne de Russie de vitesse
  de la vitesse par équipes
  du keirin

Notes et références

Liens externes

Coureuse cycliste russe
Coureuse cycliste sur piste
Naissance en mai 2003

Alina Lysenko


Hrvatska nogometna liga – Zapad (također i kao Hrvatska republička nogometna liga – Zapad, Hrvatska regionalna liga – Zapad) je bila jedna od četiri skupine Hrvatske nogometne lige u sezoni 1986./87., te je predstavljala ligu trećeg stupnja natjecanja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bila "Istra" iz Pule.
Reorganizacijom ligaškog natjecanja za sezonu 1987./88. je osnovana "Jedinstvena hrvatska liga", dok su četiri dotadašnje skupine "Hrvatske lige" postale skupine "Druge hrvatske lige", te su igrane u četvrtom stupnju.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

Izvori:

Povezani članci
 Hrvatska liga – Jug 1986./87.
 Hrvatska liga – Sjever 1986./87.
 Druga savezna liga Jugoslavije 1986./87.
 Regiomalna liga – Istarska skupina 1986./87.

Vanjske poveznice

Izvori

 Ante Kuntić i dr.: Sedamdeset i pet godina nogometa u gradu pod Nehajem 1920-1995, Senj, 1996., str. 138-140
 Vladimir Jugo i dr.: Nogometni klub Halubjan, Viškovo : srebrni jubilej , Rijeka, 1996., , str. 89-91
 "Sportske novosti", 1987. godina

1986-87 Zapad
1986-87 Zapad
 Zapad

Hrvatska nogometna liga – Zapad 1986./87.


La estación de Marseille-Saint-Charles es la principal estación ferroviaria de la ciudad francesa de Marsella. Construida por el ingeniero Gustave Desplaces, está unida a la ciudad gracias a una escalera de piedra monumental clasificada como monumento histórico.

Durante mucho tiempo, y hasta la llegada del avión, la estación fue paso obligado de los viajes desde Europa hasta el norte de África y Oriente Medio, que utilizaban habitualmente el puerto de Marsella. La llegada de la alta velocidad, en 2007, duplicó su tráfico de viajeros al permitir viajes entre Marsella y París en 3 horas.

Situación ferroviaria
La estación se sitúa en nudo ferroviario que abarca las siguientes líneas férreas:
 Línea férrea París ↔ Marsella. Ubicada en el PK 862,125, la estación cierra el trazado de uno de los principales ejes radiales de la red ferroviaria francesa.
 Línea férrea Lyon ↔ Marsella, vía Grenoble. Trazado alternativo al que sigue el curso del río Ródano, esta vía se caracteriza por un trazado especialmente sinuoso.
 Línea férrea Marsella ↔ Vintimille. Une Marsella con la frontera italiana. A pesar de ello, el avión es preferido a su uso dado que el trazado de la línea, con numerosas curvas cerradas, puentes y túneles impide altas velocidades.
 Línea férrea Marsella-Saint-Charles ↔ Marsella Joliette. Línea de apenas tres kilómetros que sirve de interconexión urbana.

Historia
La estación fue inaugurada, sin estar totalmente concluida, el 8 de enero de 1848. Este primer edificio tenía forma de U y estaba protegido por una gran vidriera. Dada su ubicación en una pequeña llanura elevada, en 1925, se terminó la construcción de una escalera de piedra monumental que mejoraba la accesibilidad del recinto dado que permitía un acceso directo de la estación al céntrico bulevar de Atenas. La misma se decoró con estatuas que representan temas relacionados con África y Oriente Medio. La escalera mide 15,5 metros de alto y posee 104 escalones con diversos descansillos.

Tras la Segunda Guerra Mundial la estación sufrió una ampliación que llevó a destruir los edificios de la zona norte para construir nuevos andenes, y la sede regional de la SNCF. Además, se reordenó la planta baja y se realizó un nuevo aparcamiento.

En la década de los 90, surgió la necesidad de una nueva remodelación dada la mala integración de las obras anteriores en el conjunto y a un creciente problema de insalubridad e inseguridad en las instalaciones. Aun así, hubo que esperar hasta junio de 2001 para que se vieran los primeros cambios visibles que afectaron tanto a los aparcamientos, como a los andenes, planta baja y fachada principal, la cual fue totalmente restaurada para recuperar su diseño original. El 10 de diciembre de 2007, un nuevo vestíbulo, mucho más moderno y funcional, que ampliaba considerablemente el antiguo fue inaugurado. Incluye una superficie acristalada de 6 400 metros cuadrados y mejora la intermodalidad del recinto.

Servicios ferroviarios

Alta velocidad
Un elevado número de trenes de alta velocidad transitan por la estación:
 Línea Madrid-Atocha ↔ Barcelona-Sants ↔ Marsella
 Línea Londres ↔ Marsella. Tren TGV.
 Línea París ↔ Marsella. Tren TGV.
 Línea París ↔ Toulon / Hyères. Tren TGV.
 Línea Le Havre ↔ Marsella. Tren TGV.
 Línea Lille / Bruselas ↔ Marsella. Tren TGV.
 Línea Metz / Dijon ↔ Marsella. Tren TGV.
 Línea Nantes / Rennes ↔ Marsella. Tren TGV.
 Línea Estrasburgo / Ginebra ↔ Marsella. Tren TGV.
 Línea Fráncfort del Meno ↔ Marsella. Tren TGV.
 Línea Ámsterdam ↔ Marsella. Tren Thalys. Estacional (verano).

Grandes líneas
La gran mayoría del tráfico de grandes líneas ha sido absorbido por la alta velocidad, por ello apenas se cubren los siguientes trayectos:

 Línea Burdeos ↔ Marsella. Tren Téoz.

Regionales
Un gran número de TER transitan por la estación cubriendo los siguientes trazados:
 Línea Aviñón vía Arlés ↔ Marsella.
 Línea Aviñón vía Arlés ↔ Marsella.
 Línea Miramas ↔ Marsella.
 Línea Briançon / Gap ↔ Marsella.
 Línea Aix-en-Provence ↔ Marsella.
 Línea Marsella ↔ Toulon ↔ Hyères.
 Línea Marsella ↔ Niza.
 Línea Lyon ↔ Marsella.
 Línea Narbonne / Montpellier ↔ Marsella.

Referencias

Enlaces externos

Estaciones de ferrocarril de Francia inauguradas en el siglo XIX
Estaciones de ferrocarril del departamento de Bocas del Ródano
Estaciones de alta velocidad de Francia
Estaciones de ferrocarril inauguradas en 1848
Edificios y estructuras de Marsella
Estaciones de la línea París-Lyon a Marsella-Saint-Charles

Estación de Marseille-Saint-Charles


Juan Sebastián Cabal (født 25. april 1986 i Cali) er en professionel colombiansk tennisspiller.

Han vandt en Guldmedalje i herredouble i tennis under de Pan American Games 2011 i Guadalajara i Mexico.

Kilder

Eksterne Henvisninger

Tennisspillere fra Colombia

Juan Sebastián Cabal


The Magic Mountain (, ) is a novel by Thomas Mann, first published in German in November 1924. It is widely considered to be one of the most influential works of twentieth-century German literature.

Mann's vast composition is erudite, subtle, ambitious, but, most of all, ambiguous; since its original publication it has been subject to a variety of critical assessments. For example, the book blends a scrupulous realism with deeper symbolic undertones. Given this complexity, each reader is obliged to interpret the significance of the pattern of events in the narrative, a task made more difficult by the author's irony. Mann was well aware of his book's elusiveness, but offered few clues about approaches to the text. He later compared it to a symphonic work orchestrated with a number of themes. In a playful commentary on the problems of interpretation—"The Making of The Magic Mountain", written 25 years after the novel's original publication—he recommended that those who wished to understand it should read it twice.

Background
Mann started writing The Magic Mountain in 1912. It began as a much shorter narrative that comically revisited the aspects of Death in Venice, a novella that he was preparing for publication. The newer work reflected his experiences and impressions during a period when his wife, who was suffering from a lung complaint, resided at Dr.   in Davos, Switzerland, for several months. In May and June 1912, Mann visited her and became acquainted with the team of doctors and patients in this cosmopolitan institution. According to Mann, in the afterword that was later included in the English translation of his novel, this stay inspired his opening chapter ("Arrival").

The outbreak of World War I interrupted his work on the book. Like many other Germans, Mann supported the German Empire, and his own mental state he described as "sympathy with death"; he wrote essays "Gedanken im Kriege", "Gute Feldpost" and "Friedrich und die große Koalition", examples of his "intellectual military service" which he regarded as his duty. However, his position was shaken by the anti-war intellectuals such as his older brother Heinrich Mann, who, unlike Thomas, did not support the German state: on the contrary, he wrote the satirical novel Der Untertan and the essay "Zola", where he defended idea of the inevitable defeat of Germany which would lead to Germany becoming a democracy. In response to the intellectuals with an anti-war stance, Thomas Mann wrote a long essay Reflections of a Nonpolitical Man, which came out only in 1918. The end and the aftermath of the war led the author to rethink his position, and in 1919, he resumed writing the novel which he now could enrich by his experiences of war and his debate with his brother and himself, now with a critical attitude towards himself. Mann undertook a major re-examination of European bourgeois society. He explored the sources of the destructiveness displayed by much of civilised humanity. He was also drawn to speculate about more general questions related to personal attitudes to life, health, illness, sexuality, and mortality. His political stance also changed during this period, from opposing the Weimar Republic to supporting it. Given this, Mann felt compelled to radically revise and expand the pre-war text before completing it in 1924. Der Zauberberg was eventually published in two volumes by S. Fischer Verlag in Berlin.

Plot summary

The narrative opens in the decade before World War I. It introduces the protagonist, Hans Castorp, the only child of a Hamburg merchant family. Following the early death of his parents, Castorp has been brought up by his grandfather and, later, by a maternal uncle named James Tienappel. Castorp is in his early 20s, about to take up a shipbuilding career in Hamburg, his hometown. Before beginning work, he undertakes a journey to visit his tubercular cousin, Joachim Ziemssen, who is seeking a cure in a sanatorium in Davos, high up in the Swiss Alps. In the opening chapter, Castorp leaves his familiar life and obligations, in what he later learns to call "the flatlands", to visit the rarefied mountain air and introspective small world of the sanatorium.

Castorp's departure from the sanatorium is repeatedly delayed by his failing health. What at first appears to be a minor bronchial infection with slight fever is diagnosed by the sanatorium's chief doctor and director, Hofrat Behrens, as symptoms of tuberculosis. Castorp is persuaded by Behrens to stay until his health improves.

During his extended stay, Castorp meets a variety of characters, who represent a microcosm of pre-war Europe. These include Lodovico Settembrini (an Italian humanist and encyclopedist, a student of Giosuè Carducci); Leo Naphta, a Jewish Jesuit who favors communistic totalitarianism; Mynheer Peeperkorn, a dionysian Dutchman; and his romantic interest, Madame Clawdia Chauchat.

Castorp eventually resides at the sanatorium for seven years. As the novel concludes, the war begins, and Castorp volunteers for the military. His possible demise upon the battlefield is portended.

Literary significance and criticism
The Magic Mountain can be read both as a classic example of the European  – a "novel of education" or "novel of formation" – and as a sly parody of this genre. Many formal elements of this type of fiction are present: like the protagonist of a typical , the immature Castorp leaves his home and learns about art, culture, politics, human frailty, and love. Also embedded within this vast novel are extended reflections on the experience of time, music, nationalism, sociological issues, and changes in the natural world. Castorp's stay in the rarefied air of The Magic Mountain provides him with a panoramic view of pre-war European civilization and its discontents.

Mann describes the subjective experience of serious illness and the gradual process of medical institutionalization. He also alludes to the irrational forces within the human psyche, at a time when Freudian psychoanalysis was becoming a prominent type of treatment. These themes relate to the development of Castorp's character over the time span covered by the novel. In his discussion of the work, written in English and published in The Atlantic in January 1953, Mann states that "what [Hans] came to understand is that one must go through the deep experience of sickness and death to arrive at a higher sanity and health...".

Mann acknowledged his debt to the skeptical insights of Friedrich Nietzsche concerning modern humanity, and he drew from these in creating conversations between the characters. Throughout the book the author employs the discussions among Settembrini, Naphta, and the medical staff to introduce the young Castorp to a wide spectrum of competing ideologies about responses to the Age of Enlightenment. However, whereas the classical  would conclude by Castorp's having become a mature member of society, with his own world-view and greater self-knowledge, The Magic Mountain ends with Castorp's becoming an anonymous conscript, one of millions, under fire on some battlefield of World War I.

Major themes

Connection to Death in Venice
Mann wrote that he originally planned The Magic Mountain as a novella, a humorous, ironic, satirical (and satyric) follow-up to Death in Venice, which he had completed in 1912. The atmosphere was to derive from the "mixture of death and amusement" that Mann had encountered while visiting his wife in a Swiss sanatorium. He intended to transfer to a comedic plane the fascination with death and triumph of ecstatic disorder over a life devoted to order, which he had explored in Death in Venice.

The Magic Mountain contains many contrasts and parallels with the earlier novel. Gustav von Aschenbach, an established author, is matched to a young, callow engineer at the start of a regular career. The erotic allure of the beautiful Polish boy Tadzio corresponds to the Asiatic-flabby ("asiatisch-schlaff") Russian Madame Chauchat. The setting was shifted both geographically and symbolically. The lowlands of the Italian coastlands are contrasted to an alpine resort famed for its health-giving properties.

Illness and death
The  patients suffer from some form of tuberculosis, which rules their daily routines, thoughts, and conversations of the "half lung club". The disease ends fatally for many of the patients, such as the Catholic girl Barbara Hujus, whose fear of death is heightened in a harrowing Viaticum scene, and cousin Ziemssen, who leaves this world like an ancient hero. The dialogues between Settembrini and Naphta examine life and death from a metaphysical perspective. Besides the deaths from fatal illness, two characters commit suicide, and finally Castorp goes off to fight in World War I, and it is implied that he will be killed on the battlefield.

In the above-mentioned comment Mann writes:

What Castorp learns to fathom is that all higher health must have passed through illness and death.... As Hans Castorp once says to Madame Chauchat, there are two ways to life: One is the common, direct, and brave. The other is bad, leading through death, and that is the genius way. This concept of illness and death, as a necessary passage to knowledge, health, and life, makes The Magic Mountain into a novel of initiation.

Time
Closely connected to the themes of life and death is the subjective nature of time, a leitmotif that recurs throughout the book—here the influence of Henri Bergson is evident. Thus chapter VII, entitled "By the Ocean of Time", opens with the narrator asking rhetorically, "Can one tell – that is to say, narrate – time, time itself, as such, for its own sake?" Mann's authorial (and ironic) response to the question posed is, "That would surely be an absurd undertaking..." He compares storytelling with the act of musicmaking, describing them as being alike in that they can " ...only present themselves as a flowing, as a succession in time, as one thing after another...".

The Magic Mountain, in essence, embodies the author's meditations on the tempo of experience.

The narrative is ordered chronologically but accelerates throughout the novel, so that the first five chapters (approximately half of the text) relate the first of Castorp's seven years at the sanatorium in great detail; the remaining six years, marked by monotony and routine, are described in the last two chapters. This asymmetry corresponds to Castorp's own skewed perception of the passage of time.

This structure reflects the protagonists' thoughts. Throughout the book, they discuss the philosophy of time and debate whether "interest and novelty dispel or shorten the content of time, while monotony and emptiness hinder its passage".  The characters also reflect on the problems of narration and time,  about the correspondence between the length of a narrative and the duration of the events it describes.

Mann also meditates upon the interrelationship between the experience of time and space; of time seeming to pass more slowly when one does not move in space. This aspect of the novel mirrors contemporary philosophical and scientific debates which are embodied in Heidegger's writings and Albert Einstein's theory of relativity, in which space and time are inseparable. In essence, Castorp's subtly transformed perspective on the "flat-lands" corresponds to a movement in time.

Magic and mountains

The titular reference to 'mountain' reappears in many layers. The  sanatorium is located on a mountain, both geographically and figuratively, a separate world. The mountain also represents the opposite of Castorp's home, the sober, businesslike "flatland".

The first part of the novel culminates and ends in the sanatorium's Carnival feast. There, in a grotesque scene named after Walpurgis Night, the setting is transformed into the Blocksberg, where according to German tradition, witches and wizards meet in obscene revelry. This is also described in Goethe's Faust I. At this event, Castorp woos Madame Chauchat; their subtle conversation is carried on almost wholly in French.

Another topos of German literature is the Venus Mountain (), which is referred to in Richard Wagner's opera Tannhäuser. This mountain is a "hellish paradise", a place of lust and abandon, where time flows differently: the visitor loses all sense of time. Castorp, who planned to stay at the sanatorium for three weeks, does not leave the  for seven years.

In general, the inhabitants of the  spend their days in a mythical, distant atmosphere. The X-ray laboratory in the cellar represents the Hades of Greek mythology, where Medical Director Behrens acts as the judge and punisher Rhadamanthys and where Castorp is a fleeting visitor, like Odysseus. Behrens compares the cousins to Castor and Pollux; Settembrini compares himself to Prometheus. Frau Stöhr mentions Sisyphus and Tantalus, albeit confusedly.

The culmination of the second part of the novel is perhaps the – still "episodic" – chapter of Castorp's blizzard dream (in the novel simply called "Snow"). The protagonist gets into a sudden blizzard, beginning a death-bound sleep, dreaming at first of beautiful meadows with blossoms and of lovable young people at a southern seaside; then of a scene reminiscent of a grotesque event in Goethe's Faust I ("the witches' kitchen", again in Goethe's "Blocksberg chapter"); and finally ending with a dream of extreme cruelty – the slaughtering of a child by two witches, priests of a classic temple. According to Mann, this represents the original and deathly destructive force of nature itself.

Castorp awakens in due time, escapes from the blizzard, and returns to the . But rethinking his dreams, he concludes that "because of charity and love, man should never allow death to rule one's thoughts". Castorp soon forgets this sentence, so for him the blizzard event remains an interlude. This is the only sentence in the novel that Mann highlighted by italics.

There are frequent references to Grimms' Fairy Tales, based on European myths. The opulent meals are compared to the magically self-laying table of "Table, Donkey, and Stick"; Frau Engelhardt's quest to learn the first name of Madame Chauchat mirrors that of the queen in "Rumpelstiltskin". Castorp's given name is the same as "Clever Hans". Although the ending is not explicit, it is possible that Castorp dies on the battlefield. Mann leaves his fate unresolved.

Mann makes use of the number seven, often believed to have magical qualities: Castorp was seven when his parents died; he stays seven years at the , from the years 1907 to 1914; the central Walpurgis Night scene happens after seven months, both cousins have seven letters in their last name, the dining hall has seven tables, Madame Chauchat is initially assigned room number 7, the digits of Castorp's room number (34) add up to seven, and Joachim's room is a multiple of seven (28=7×4). Settembrini's name includes 'seven' () in Italian, Joachim keeps a thermometer in his mouth for seven minutes, and Mynheer Peeperkorn announces his suicide in a group of seven. Joachim decides to leave after a stay of seven times seventy days, and dies at seven o'clock. The novel itself, moreover, is divided into seven chapters.

Music
Hans Castorp loved music from his heart; it worked upon him much the same way as did his breakfast porter, with deeply soothing, narcotic effect, tempting him to doze.

There is something suspicious about music, gentlemen. I insist that she is, by her nature, equivocal. I shall not be going too far in saying at once that she is politically suspect. (Herr Settembrini, ch. 4)

Mann gives a central role to music in this novel. People at the  listen to "Der Lindenbaum" from the Winterreise played on a gramophone. This piece is full of mourning in the view of death and hints of an invitation to suicide. In the book's final scene, Castorp, now an ordinary soldier on Germany's western front in World War I, hums the song to himself as his unit advances in battle.

Allegorical characters
Mann uses the novel's main characters to introduce Castorp to the ideas and ideologies of his time. The author observed that the characters are all "exponents, representatives, and messengers of intellectual districts, principles, and worlds," hoping that he had not made them mere wandering allegories.

Castorp

According to the author, the protagonist is a questing knight, the "pure fool" looking for the Holy Grail in the tradition of Parzival. However, he remains pale and mediocre, representing a German bourgeois that is torn between conflicting influences – capable of the highest humanistic ideals, yet at the same time prone to both stubborn philistinism and radical ideologies. As usual, Mann chooses his protagonist's name carefully: 'Hans' is a generic German first name, almost anonymous, but also refers to the fairy tale figure of "Hans im Glück" and the apostle St. John (Johannes in German), the favourite disciple of Jesus, who beholds the Revelation ( in German). Castorp is the name of a historically prominent family in Mann's hometown, Lübeck, which provided at least three generations of Mayors for the town in the era of the Renaissance. The "torp" is Danish, not unexpected on the German north coast. Castorp also refers to the twins Castor and Pollux in Greek mythology, who were identified by the New Testament scholar Dennis MacDonald as models for the apostles James and John.

In a way, Hans Castorp can be seen as the incorporation of the young Weimar Republic: Both humanism and radicalism, represented by Settembrini and Naphta, try to win his favour, but Castorp is unable to decide. His body temperature is a subtle metaphor for his lack of clarity: Following Schiller's theory of fever, Castorp's temperature is , which is neither healthy nor ill, but an intermediate point. Furthermore, the outside temperature in Castorp's residence is out of balance: it is either too warm or too cold and tends to extremes (e.g. snow in August), but never normal. According to Christian Kracht, "Hans Castorp experienced the elevation of his temperature as lifting him to an elevated state of being."

The most pronounced instances of Thomas Mann's political conversion is in the "Schnee" chapter. Completed in June 1923, this chapter, which forms the philosophical heart of the novel, attempts to overcome apparent contrasts and find a compromise between Naphta's and Settembrini's positions. In the chapter "Humaniora", written in 1920, Castorp tells Behrens, in a discussion on medical matters, that an interest in life means an interest in death. In the "Schnee" chapter, Castorp comes to exactly the opposite conclusion. The basis for Castorp's contradiction can be found in the speech "", written in the previous year, in which Mann outlines his position with regards to precedence of life and humanity over death. Even though Castorp could not possibly have learnt from either Naphta or Settembrini the idea that the experience of death is ultimately that of life and leads to a new appreciation of humanity, Mann was determined from at least September 1922 onwards to make this message the main point of his novel. In a letter of 4 September 1922 to Arthur Schnitzler, Mann refers to "Von deutscher Republik", in which, he says, he is endeavouring to win the German middle classes over to the cause of the Republic and humanitarian concerns, and adds that his new-found passion for humanitarianism is closely related to the novel on which he is working. In the climax of the "Schnee" chapter, Castorp's vision is of the triumph of life, love and human concern over sickness and death. This realisation corresponds closely to Mann's key observation in "Von deutscher Republik". As if to dispel any lingering doubts, Mann makes the meaning absolutely clear in his "Tischrede in Amsterdam" [Dinner speech in Amsterdam], held on 3 May 1924. Death stands for the ultra-conservative opponents of the Republic, while life embodies the supporters of democracy, the only way to guarantee a humanitarian future. The "Schnee" chapter was written in the first half of 1923 and the italicisation of the key sentence was probably requested by Mann when the book was set in print in 1924, as a message to the readers of the time, who, after years of hyper-inflation and political turmoil, not only expected but also desperately needed a positive direction to their lives, some words of wisdom which would give them hope.

Settembrini: Humanism

Settembrini represents the active and positive ideal of the Enlightenment, of Humanism, democracy, tolerance and human rights. He often finds Castorp literally in the dark and switches on the light before their conversations. He compares himself to Prometheus of Greek mythology, who brought fire and enlightenment to Man. His own mentor Giosuè Carducci has even written a hymn to another lightbringer: Lucifer, "la forza vindice della ragione." His ethics are based on bourgeois values and labor. He tries to counter Castorp's morbid fascination with death and disease, warns him against the ill Madame Chauchat, and tries to demonstrate a positive outlook on life.

His antagonist Naphta describes him as "Zivilisationsliterat", meaning cosmopolitan, un-German intellectuals. Mann originally constructed Settembrini as a caricature of the liberal-democratic novelist represented, for example, by his own brother Heinrich Mann. However, while the novel was being written, Mann himself became an outspoken supporter of the Weimar Republic, precipitated by the assassination of then German Foreign Minister Walther Rathenau whom Mann deeply admired, which may explain why Settembrini, especially in the later chapters, becomes the "Sprachrohr des Autoren" (the voice of the author).

Settembrini's physical characteristics are reminiscent of the Italian composer Ruggiero Leoncavallo.

Naphta: Radicalism

Settembrini's antagonist Naphta was Jewish, but joined the Jesuits and became a Hegelian Marxist. The character was a parody of the philosopher Georg Lukács, who "plainly has not recognized himself in Naphta", wrote Mann in a 1949 letter.

Even here a change in Mann's political stance can be seen. In "Operationes spirituales" from Chapter VI, written towards the end of 1922, Naphta is termed a "revolutionary" and "socialist", but Settembrini sees Naphta's fantasies as emanating from an anti-humanitarian reactionary revolution ("Revolution des antihumanen Rückschlages"). In this chapter, the terrorism championed by Naphta is no longer, in Castorp's eyes, associated solely with the "Diktatur des Proletariats", but also with conservative Prussian militarism and Jesuitism. The association here between Naphta's advocacy of terrorism and two extremely conservative movements—Prussian militarism and Jesuitism—is a huge political shift for the novel. Terrorism, up till now exclusively the province of the communist revolution, is now suddenly also an instrument of reactionary conservatism. In a clear allusion on Mann's part to the assassination of Walther Rathenau, Naphta goes into the motivation of the revolutionary who killed Councillor of State August von Kotzebue in 1819 and concludes that it was not just the desire for freedom at stake here but also moral fanaticism and political outrage. That this is a direct reference to the death of Rathenau is borne out by the fact that in the first edition Mann refers to the shooting of Kotzebue, whereas he was in fact stabbed. Alerted to this mistake by Max Rieger, Mann replied on 1 September 1925 that he would rectify the error at the first opportunity. Mann changed the word  to  for future editions. For the 1924 readership, however, the association with Rathenau could not have been clearer.

Chauchat: Love and temptation
Clawdia Chauchat represents erotic temptation, lust, and love, all in a degenerate, morbid, "Asiatic-flabby" form. She is one of the major reasons for Castorp's extended stay on the magic mountain. The female promise of sensual pleasure as hindrance to male zest for action imitates the themes from the Circe mythos and in the nymphs in Wagner's Venus Mountain. Chauchat's feline characteristics are noted often, her last name is derived from the French  [hot cat], and her first name includes the English 'claw'. (Her name may also be a reference to the Chauchat machine gun,
a French weapon that saw significant use by the French and American forces during World War I.) ChaudChat could also be a play on words with 'chaud' [hot] and 'chatte' [female genitalia] in French slang.

Clawdia Chauchat leaves the  for some time, but she returns with an impressive companion, Mynheer Peeperkorn, who suffers from a tropical disease.

Peeperkorn: The Dionysian principle

Mynheer Peeperkorn, Clawdia Chauchat's new lover, enters the  scenery late, but he is one of the most commanding persons of the novel. His behavior and personality, with its flavour of importance, combined with obvious awkwardness and the strange inability ever to complete a statement, is reminiscent of certain figures in former novellas of the author (e.g. Herr Klöterjahn in Tristan) – figures, which are, on the one hand, admired because of their vital energy, and, on the other hand, condemned because of their naïveté. In total, this person represents the grotesqueness of a Dionysian character. The Greek god Dionysus is also important in Nietzschean philosophy, whose The Birth of Tragedy is the source of the title The Magic Mountain.

Peeperkorn ends his life by suicide, also performed in a strange manner.

Mynheer Peeperkorn is used by the author to personify his rival, the influential German poet Gerhart Hauptmann, and even certain properties of Goethe (with whom Hauptmann often was compared).

Ziemssen: Duty
Joachim Ziemssen, Hans Castorp's cousin, is described as a young person representing the ideals of loyalty and faithfulness as an officer. As already mentioned, Dr. Behrens alludes to the pair as "Castor(p) and Pollux", the twin brothers of the Greek mythology. And in fact, there is some affinity between the two cousins, both in their love to Russian women (Clawdia Chauchat in the case of Hans Castorp, the female co-patient "Marusja" in the case of Joachim Ziemssen), and also in their ideals. But, in contrast to Hans Castorp, who is an assertive person on the  scene, Joachim Ziemssen is rather shy, known to stand somehow outside of the community. He tries to escape from what he, unspokenly, feels to be a morbid atmosphere. After long discussions with his cousin, and in spite of being warned by Dr. Behrens, he returns to the "flatlands", where he fulfills his military duties for some time. But after a while, forced by deterioration of his lungs, he returns to the . It is, however, too late for a successful treatment of his illness, and he dies in the sanitarium. His death is described in a moving chapter of the novel, with the title "As a soldier, and a good one" [(Ich sterbe) als Soldat und brav], again a well-known citation from Goethe's Faust.

In popular culture
The Magic Mountain is mentioned in the film The Wind Rises (2013), directed by Hayao Miyazaki, by a German character named Hans Castorp.

Nobel Laureate Czesław Miłosz borrowed the title for his poem, "A Magic Mountain".

The novel is mentioned in The Dick Van Dyke Show episode "That's My Boy??" (season 3, episode 1). With all the mix-ups at the hospital between the Petries and the Peters, and each getting the other's stuff, Rob is trying to determine if he and Laura brought home the right baby, so he goes to check the baby's footprints, which he tells his neighbor are kept in The Magic Mountain. "Huh?" says Jerry. "The book", says Rob. Jerry finds the footprints and reads the book's title, "Oh, Thomas Mann", and then they cover the kid's foot with blue ink.

The 2016 psychological horror film A Cure for Wellness was inspired by Mann's novel.

Films
 Der Zauberberg, a German black-and-white TV production in 1968 by Sender Freies Berlin.
 The Magic Mountain, 1982 film

Notes

References

Further reading

Translations into English
 The Magic Mountain, translated into English by H. T. Lowe-Porter with an afterword by the author, 1927, Secker and Warburg, SBN 436-27237-2
 The Magic Mountain, a new translation into English by John E. Woods, 1996, . This won the Helen and Kurt Wolff Translator's Prize in 1996.

Literary criticism
 Dowden, Stephen (2002) A Companion to Thomas Mann's Magic Mountain, Camden House,
 Bloom, Harold, ed. (1986) The Magic Mountain: Modern Critical Interpretations, Chelsea House,
 Heller, Erich (1958) The Ironic German: A Study of Thomas Mann, Boston and Toronto, Little, Brown and Co.

 Jesi, Furio (1979), "Venusberg – Hexenberg – Zauberberg", in Materiali mitologici. Mito e antropologia nella cultura mitteleuropea, Einaudi, Torino 2001 (pp. 224–52)
 Lukács, Georg (1965) Essays on Thomas Mann, Translated by Stanley Mitchell, New York, Grosset and Dunlap
 Nehamas, Alexander (1998) The Art of Living: Socratic Reflections from Plato to Foucault, University of California Press
 Reed, T. J. (1974) Thomas Mann: The Uses of Tradition, Oxford University Press
 Robertson, Ritchie (2001) The Cambridge Companion to Thomas Mann (Cambridge Companions to Literature Series), Cambridge University Press
 Sontag, Susan (1978) Illness as Metaphor, Farrar, Straus and Giroux
 Travers, Martin (1992) Thomas Mann, Modern Novelists Series, Macmillan
 Weigand, Hermann J. (1971) Thomas Mann's Novel Der Zauberberg: A Study, New York, AMS Press

External links

 A review of the novel from a medical perspective (Retrieved via the Internet Archive.)
 A study guide for the novel (Retrieved via the Internet Archive.)
 The 'Zauberberg' in Davos still exists (The sanatorium was converted into a hotel in 1954.)

1924 German-language novels
S. Fischer Verlag books
German bildungsromans
German novels adapted into films
German philosophical novels
Modernist novels
Novels by Thomas Mann
Novels set in Hamburg
Novels set in Switzerland
Davos in fiction
Tuberculosis in fiction

The Magic Mountain


Luis Alberto Acuña (Merlo, Provincia de Buenos Aires, Argentina, 20 de enero de 1989) es un futbolista argentino que juega de mediocampista. Actualmente se desempeña en Club Deportivo Águila de la Primera División de El Salvador.

Clubes

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en BDFA.com
 Ficha en Soccerway.com

Futbolistas de Merlo
Futbolistas del Club Atlético Vélez Sarsfield
Futbolistas del Club Atlético Sarmiento (Junín)
Futbolistas del Club de Deportes Puerto Montt en los años 2010
Futbolistas de Everton de Viña del Mar en los años 2010
Futbolistas del Club Deportivo San Marcos de Arica en los años 2010
Futbolistas del Athletic Club Barnechea en los años 2010
Futbolistas del Venados Fútbol Club
Futbolistas del Club Mutual Crucero del Norte
Futbolistas del Club Social y Deportivo Merlo
Futbolistas del Real Estelí

Luis Acuña


Bisiklet, 1980 Yaz Olimpiyatlarında yer alan sporlardan biriydi. Organizasyonda tamamı erkeklerde, iki yol ve dört pist bisikleti kategorisinde madalya mücadelesi yapıldı.

Madalyalar

Madalyalar

Pist yarışları

Yol yarışları

Madalya tablosu

Kaynakça

Olimpiyatlarda bisiklet
Bisiklet
Yaz Olimpiyatları

1980 Yaz Olimpiyatları'nda bisiklet