Vera Firenca Cooper Rubin (Philadelphia, 23. srpnja 1928. - Princeton, New Jersey, 25. prosinca 2016.) bila je američka astronomkinja i pionirka u radu na brzini i smjeru rotacija galaksija. Otkrila je nepravilnosti između predviđenog i promatranog kutnog gibanja galaksija proučavajući krivulje galaktičke rotacije. Identificirajući problem rotacije galaksije, njezin rad pružio je neke od prvih dokaza za postojanje tamne tvari. Ti rezultati potvrđeni su tijekom sljedećih desetljeća.

Započela je svoju akademsku karijeru kao jedina polaznica preddiplomskog studija astronomije na fakultetu Vassar te je nastavila diplomski studij na Sveučilištu Cornell i Sveučilištu Georgetown. Tamo je promatrala odstupanja od Hubbleovog toka u galaksijama i pružila dokaze za postojanje galaktičkih superjata. Dobivala je odlikovanja tijekom cijele svoje karijere za svoj rad te je između ostalih primila Zlatnu medalju Catherine Wolfe Bruce, Zlatnu medalju Kraljevskog astronomskog društva i Nacionalnu medalju za znanost.

Rubin je provela svoj život zalažući se za žene u znanosti i bila je poznata po svom mentorstvu ambicioznih astronomkinja. Bila je pionirka u tom području za mnoge žene, a 2015. godine počela je gradnja Zvjezdarnica Vera C. Rubin (LSST). Njezino nasljeđe The New York Times je opisao kao "uvođenje promjena kopernikanskih razmjera" u kozmološkoj teoriji.

Rani život
Rubin je rođena 23. srpnja 1928. u Philadelphiji, Pennsylvania. Bila je mlađa od dvije sestre. Roditelji su joj bili židovski imigranti iz istočne Europe. Otac joj je bio Pesach Kobchefski (Philip Cooper), rođen u Vilniusu, Litva (tada dio Poljske), koji je došavši u Sjedinjene Države promijenio ime i postao inženjer elektrotehnike. Radio je u tvrtki Bell Telephone. Oženio se Rose Applebaum, iz Besarabije. Upoznali su se na poslu, gdje je Rose radila sve dok se nisu vjenčali.

Cooperovi su se 1938. preselili u Washington, DC, gdje je 10-godišnja Rubin razvila zanimanje za astronomiju dok je promatrala zvijezde sa svog prozora. "Već me tada više zanimalo pitanje nego odgovor", prisjetila se. "Odmalena sam zaključila da živimo u vrlo zanimljivom svijetu." Sa svojim ocem je izradila jednostavni teleskop od kartona i počela promatrati i pratiti meteore. Pohađala je srednju školu Coolidge, gdje je maturirala 1944.

Obrazovanje
Rubin je odlučila nastaviti s obrazovanjem na preddiplomskom studiju na fakultetu Vassar - koji je tada bio fakultet samo za žene, a bila je inspirirana Mariom Mitchell, profesoricom na istom fakultetu. Zanemarila je savjete koje je dobila od profesora prirodoslovlja u srednjoj školi da izbjegne znanstvenu karijeru i umjesto toga postane umjetnicom. Prihvaćena je u počasno društvo Phi Beta Kappa i stekla diplomu iz astronomije 1948. kao jedina studentica astronomije te godine. Pokušala se upisati na diplomski studij na Princetonu, ali na tom fakultetu ženama nije bilo dozvoljeno upisati studij sve do 1975. godine pa joj upis nije bio omogućen. Rubin je također dobila odbijenicu Sveučilišta Harvard.

1948. godine udaje se za Roberta Joshua Rubina, studenta diplomskog studija na Sveučilištu Cornell. Potom i ona upisuje diplomski studij na istom sveučilištu s kojeg je magistrirala 1951. godine. Tijekom diplomskog studija proučavala je gibanje 109 galaksija i napravila jedno od prvih opažanja odstupanja od Hubbleovog zakona (opažanje da se galaksije međusobno udaljuju). Radila je s astronomkom Marthom Carpenter na galaktičkoj dinamici te bila pod mentorstvom Philipa Morrisona, Hansa Bethea i Richarda Feynmana. Iako je zaključak do kojeg je došla - da postoji orbitalno gibanje galaksija oko određenog pola - bio opovrgnut, ideja da se galaksije gibaju pokazala se točnom i potakla daljnja istraživanja. Njezino istraživanje također je pružilo rane dokaze o supergalaktičkoj ravnini. Informacije i podaci koje je u sklopu toga otkrila bili su veoma kontroverzni. Nakon što se borila da joj dopuste predstavljanje svojeg rada u Američkom astronomskom društvu, po kratkom postupku je odbijena, a rad zaboravljen.

Rubin je upisala doktorat na Sveučilištu Georgetown, jedinom sveučilištu u Washingtonu koje je nudilo diplomu iz astronomije. Njezina disertacija, dovršena 1954., sadržavala je zaključak da se galaksije skupljaju u grupe (jata), a ne da su nasumično raspoređene kroz svemir, što je bila kontroverzna i neprihvaćena tijekom idućih dva desetljeća. Tijekom svog diplomskog studija kontinuirano se susretala sa seksizmom. Tijekom jednog takvog događaja nije smjela doći na sastanak u ured svojeg savjetnika, jer žene nisu smjele ući u taj prostor Katoličkog sveučilišta.

Karijera
Sljedećih jedanaest godina Rubin je zauzimala različite akademske pozicije. Godinu dana je obnašala dužnost instruktorice matematike i fizike na Sveučilištu Montgomery. Od 1955. do 1965. radila je na Sveučilištu Georgetown kao znanstvena suradnica astronomka, predavačica (od 1959. do 1962.) te najzad kao docentica astronomije (od 1962. do 1965.). Potom se pridružila Institutu Carnegie kao članica osoblja u Odjelu za magnetizam Zemlje. Tamo je upoznala svog dugogodišnjeg suradnika, izrađivača instrumenata Kenta Forda. Budući da je imala malu djecu, veliki dio posla obavljala je od kuće.

Godine 1963. Rubin je započela jednogodišnju suradnju s Geoffreyjem i Margaret Burbidge, tijekom koje je napravila svoja prva opažanja rotacije galaksija koristeći 82-inčni teleskop McDonaldovog opservatorija. Tijekom svog rada na Institutu Carnegie, Rubin se 1965. prijavila za promatranje u zvjezdarnici Palomar. Budući da zgrada nije imala toalet za žene, ona ga je samostalno izgradila. Postala je prva astronomka koja je promatrala nebo u zvjezdarnici Palomar.

Na Institutu Carnegie Rubin je započela rad vezan uz njezinu kontroverznu tezu o jatama galaksija, napravivši stotine opažanja koristeći Fordov spektrograf sa slikovnom cijevi. Ovaj pojačivač slike omogućio je razrješavanje spektra astronomskih objekata koji su prethodno bili previše tamni za spektralnu analizu. Rubin-Fordov efekt, prividna anizotropija u širenju svemira na ljestvici od 100 milijuna svjetlosnih godina, otkriven je kroz proučavanje spiralnih galaksija, posebno Andromedine galaksije, odabrane zbog svoje svjetline i blizine Zemlji.  Ideja o takvom neobičnom kretanju u svemiru na ovoj skali bila je vrlo kontroverzna tvrdnja, koja je prvi put objavljena u časopisima 1976. godine. Iako su je vodeći astronimi odbacili, na kraju se pokazala točnom. Par je također kratko proučavao kvazare, koji su otkriveni 1963. godine i bili su popularna tema istraživanja.

U želji da izbjegne kontroverzna područja astronomije, uključujući kvazare i galaktičko kretanje, Rubin je počela proučavati rotaciju i vanjske dosege galaksija potaknuta njezinom suradnjom s Burbidgesima. Istraživala je krivulje rotacije spiralnih galaksija, ponovno počevši od Andromede, gledajući njezine najudaljenije objekte. Primijetila je ravne krivulje rotacije: najudaljenije komponente galaksije kretale su se jednako brzo kao i one blizu centra. To je bio rani pokazatelj da su spiralne galaksije okružene aureolima tamne tvari. Nadalje, otkrila je nesklad između predviđenog kutnog gibanja galaksija na temelju vidljive svjetlosti i promatranog gibanja. Njezino istraživanje pokazalo je da se spiralne galaksije rotiraju brzinom koja bi ih trebala međusobno razdvojiti ako ih zajedno drži samo gravitacija njezinih sastavnih zvijezda. Budući da to nije slučaj, pretpostavlja se da ih na okupu drži velika količina nevidljive mase - zagonetka koja je postala poznata kao problem rotacije galaksije.

Njezini izračuni pokazali su da galaksije moraju sadržavati najmanje pet do deset puta više tamne tvari od obične tvari. Rezultati su potvrđeni su tijekom sljedećih desetljeća i postali su prvi uvjerljivi dokazi za teoriju tamne tvari, koju je prvotno predložio Fritz Zwicky 1930-ih. Ove podatke potvrdili su radioastronomi, otkriće kozmičke mikrovalne pozadine i slike gravitacijskog leća.

Drugo područje interesa za Rubin bio je fenomen proturotacije u galaksijama. Njezino otkriće da se neki plinovi i zvijezde kreću u smjeru suprotnom od smjera rotacije ostatka galaksije osporilo je prevladavajuću teoriju da se sav materijal u galaksiji kreće u istom smjeru i pružilo je prve dokaze za spajanje galaksija i proces u kojem su galaksije u početku formirane.

Rubinina perspektiva o povijesti rada na kretanju galaksija predstavljena je u recenziji "Sto godina rotirajućih galaksija" za Publikacije Astronomskog društva Pacifika 2000. godine. Recenzija je bila adaptacija njezinog predavanja koje je održala 1996. nakon što je primila zlatnu medalju Kraljevskog astronomskog društva, tek druge žene koja ju je dobila, 168 godina nakon što je Caroline Herschel primila medalju 1828. 2002. časopis Discover naveo je Rubin kao jednu od 50 najvažnijih žena u znanosti. Nastavila je istraživanja i mentorstvo do smrti 2016.

Nasljedstvo
Kada je Rubin izabrana u Nacionalnu akademiju znanosti, postala je druga astronomka u njezinim redovima, nakon svoje kolegice Margaret Burbidge. Rubin nikada nije dobila Nobelovu nagradu, iako su fizičarke poput Lise Randall i Emily Levesque tvrdili da je to bio previd. Sandra Faber i Neta Bahcall opisale su je kao jednu od astronomki koje su utrle put drugim ženama u polju, kao "svjetlo vodilja" za one koje žele imati obitelji i karijeru u astronomiji. Rebecca Oppenheimer je također izjavila da je Rubin kao njezina mentorica bila važna za njezinu ranu karijeru.

Rubin je preminula u noći 25. prosinca 2016. od komplikacija povezanih s demencijom. Predsjednik Instituta Carnegie, gdje je Rubin obavljala glavninu svog rada i istraživanja, nazvao ju je "nacionalnim blagom".

Institut je osnovao zakladu za postdoktorsko istraživanje u njezinu čast,, a Odjel za dinamičku astronomiju Američkog astronomskog društva u njezinu je čast imenovao nagradu Vera Rubin za rani početak karijere.

Zvjezdarnica Vera C. Rubin
20. prosinca 2019., Veliki sinoptički pregledni teleskop preimenovan je u znak priznanja za njezin rad i doprinos u Zvjezdarnicu Vere C. Rubin. Zvjezdarnicu je financirala Nacionalna znanstvena zaklada. Zvjezdarnica se nalazi na planini u Cerro Pachonu u Čileu i fokus joj je na proučavanju tamne tvari i tamne energije.

Nagrade i priznanja

 Članica Nacionalne akademije znanosti (izabrana 1981.)
 Članica Papinske akademije znanosti
 Članica Američkog filozofskog društva
 Zlatna medalja Kraljevskog astronomskog društva (1996.)
 Weizmannova nagrada za žene i znanost (1996.)
 Međunarodna nagrada za kozmologiju Gruber (2002.)
 Zlatna medalja Catherine Wolfe Bruce Astronomskog društva Pacifika (2003.)
 Medalja Jamesa Craiga Watsona Nacionalne akademije znanosti (2004.)
 Memorijalna nagrada Richtmyer
 Dicksonova nagrada za znanost
 Nacionalna medalja znanosti (1993.)
 Nagrada Planetarija Adler za životno djelo
 Počasni doktorati sa Sveučilišta Harvard, Sveučilišta Yale, Fakulteta Smith, Fakulteta Grinnell, i Sveučilišta Princeton (2005.)

Osobni život
Potaknuta vlastitom borbom da stekne kredibilitet kao žena u polju kojim dominiraju muškarci, Rubin je poticala djevojke zainteresirane za istraživanje svemira da ostvare svoje snove. Tijekom života susretala se s obeshrabrujućim komentarima o izboru studija, ali je ustrajala, uz podršku obitelji i kolega. Osim što je poticala žene da se bave astronomijom, Rubin se aktivno zalagala za veće priznanje žena u prirodnim znanostima i za znanstvenu pismenost.

Njezina djeca su kasnije u životu izjavila da ih je majka poticala i učinila im znanost poželjnom i zabavnom, što ih je nadahnulo da i sami postanu znanstvenici.

Ona i Burbidge su se zalagale da veći broj žena bude izabran u Nacionalnu akademiju znanosti. Izjavila je da je unatoč svojim borbama i dalje nezadovoljna malim brojem žena koje se biraju svake godine, te je rekla da je to "najtužniji dio [njezinog] života".

Publikacije
Rubin je objavila preko 150 znanstvenih radova i dvije knjige.

Knjige

Izvori

Američki astronomi

Vera Rubin


Os polímeros isolantes representam a grande maioria dos materiais englobados no grupo dos polímeros.

A baixa quantidade de partículas subatômicas nessas macromoléculas causa uma forte adesão entre os elétrons e núcleos atômicos e, consequentemente, as cargas elétricas possuem uma maior dificuldade para transitar por esses corpos. Esta propriedade é conhecida como capacidade isolante, e assim se batizou o grupo.

Capacidade isolante de um polímero
Assim como qualquer outro material isolante elétrico, sua capacidade de resistir a uma carga elétrica é medida a partir do CTI (do inglês, Comparative Tracking Index), em uma correlação direta (quanto maior o CTI, maior a capacidade isolante).

Este teste é realizado a partir da exposição do material a uma única gota de um líquido condutor contaminante a cada 30 segundos. Assim, atingindo o líquido a diferentes voltagens, o processo é repetido de forma com que se registre quantas gotas do líquido foram necessárias para que ocorra o trilhamento elétrico - fenômeno da degradação superficial permanente de materiais isolantes quando expostos a altas voltagens, as quais criam "caminhos" semicondutores carbonizados -.

Normalmente, as condições do teste não reproduzem as condições às quais os materiais estarão expostos quando utilizados em suas reais funções. Na verdade, o CTI fornece uma forma inicial de julgar a aptidão do material em uma dada aplicação.

Polímeros Isolantes Elétricos: Descubra Porque Eles São Bons. Acessado em: 27 de Setembro de 2022
Plásticos eletricamente isolantes. Acessado em: 27 de Setembro de 2022
Comparative Tracking Index. Acessado em: 27 de Setembro de 2022
What does tracking mean in electrical?. Acessado em: 27 de Setembro de 2022
Polímeros sob trilhamento elétrico. Acessado em: 27 de Setembro de 2022
 Polímero. Acessado em: 27 de Setembro de 2022

Polímeros
Química

Polímero isolante


Romanoa, monotipski biljni rod iz porodice mlječikovki. jedina vrsta je Romanoa tamnoides iz Bolivije, Brazila i Paragvaja. Postoje dvije podvrste.

Podvrste
 Romanoa tamnoides var. sinuata (Ule) Radcl.-Sm.
 Romanoa tamnoides var. tamnoides

Izvori

Acalyphoideae
Flora Bolivije
Flora Paragvaja
Flora sjeveroistočnog Brazila
Flora jugoistočnog Brazila

Romanoa


ميشيل الكرشة فنان سوري، ولد في دمشة عام 1900م.درس الفنون في فرنسا، وله لوحات عديدة موزعة في العديد من دول العالم. توفي عام1973م في ولاية نيويورك في الولايات المتحدة ودفن هناك.

مواليد 1900
وفيات 1973
فنانون وفنانات سوريون

ميشيل الكرشة


Wilhelm Klein (n. 28 noiembrie 1850, Caransebeș – d. 2 februarie 1924, Hejnice, Boemia) a fost un arheolog evreu din Austro-Ungaria.

A studiat mai întâi teologia iudaică apoi filosofia la Universitatea din Viena și la Praga. The Austrian government subsequently sent him to Italia and Grecia, where he engaged in archeological investigations, studying especially antique pottery. Klein was a professor of archeology at the German University of Prague, and a member of the Gesellschaft zur Förderung Deutscher Wissenschaft, Kunst, und Literatur in Böhmen, as well as of the German Archeological Institute.

Lucrări
Euphronius (1886);
Die Griechischen Vasen, mit Meisterinschriften" (2d edition, Vienna, 1887);
Praxiteles (1897).

Nașteri în 1850
Decese în 1924
Oameni din Caransebeș
Arheologi germani

Wilhelm Klein


Marita Petersen (Vágur,  - Tórshavn, ) est une femme politique féroïenne. Elle est Première ministre Îles Féroé de 1993 à 1994, la première femme à occuper ce poste.

Elle est élue en 1998 au Løgting pour le Parti social-démocrate.

Notes et références

Liens externes

Naissance en octobre 1940
Décès en août 2001
Premier ministre des îles Féroé
Femme politique féroïenne
Première ministre
Décès à 60 ans

Marita Petersen


{{Infookvir monarh|ime=Pietro Loredan|slika=|opis=Portret dužda Pietra Loredana, Tintoretto, 1567., Kimbell Art Museum, Fort Worth'|titula=Dužd Mletačke Republike|vladavina=1567. - 1570.|nasljednik=Alvise I. Mocenigo|datum rođenja=1481.|mjesto pokopa=Crkva San Giobbe|datum pokopa=7. svibnja 1570.|datum smrti=3. svibnja 1570.|majka=Isabella Barozzi|otac=Alvise Loredan|dinastija=Loredan|supruga=Maria Pasqualigo, Lucrezia Capello|prethodnik=Girolamo Priuli|vjera=katoličanstvo}}

Pietro Loredan (Venecija, 1481. – Venecija, 3. svibnja 1570.) iz plemićke obitelji Loredan, bio je 84. dužd Mletačke Republike, vladajući od 1567. do svoje smrti 1570. godine.

 Životopis
 Rani život i brak
Pietro Loredan rođen je u Veneciji 1481. godine kao treći sin Alvisea Loredana i Isabelle Barozzi.

Prvo se oženio Marijom Pasqualigo, a onda se 1517. oženio Lucrezijom Cappello, iz grane Santa Maria Mater Domini - iste kao i poznata Bianca Capello. Pietro i Lucrezia imali su samo jednog sina, Alvisea Loredana (1521. – 93.), koji se oženio Elenom Emo i nastavio lozu s brojnim potomstvom. Bogatstvo, nekretnine i zemljište u Veneciji te na teritorijima Padove i Trevisa podijelili su brojni potomci koji su nastavili kao sjedište koristiti palaču u Rio della Frescadi.

 Politička karijera

Pietro je imao intenzivnu, ali ne nužno prestižnu karijeru, koju je pratio brigom o komercijalnim interesima, prema obiteljskoj tradiciji. Prisutan 1509. i 1510. u obrani Padove i Trevisa, u javnom životu debitirao je 1510. kao sopracomito. U travnju 1511. izabran je za senatora. Intervenirao je u Senatu, tražeći smanjenje iznosa koji su Židovi morali platiti za svoje "ponašanje", i presudio u korist saveza s Francuskom, također voljan prodati gradove Cremona i Ghiara d'Adda u zamjenu za druge teritorije. 1513. ponovno je otišao braniti Padovu i Treviso i, raspoloživ za vojne uloge, ponudio je da popuni mjesta administratora Stratiota i guvernera Adrije. Pietro je odbio imenovanje konzulom u Aleksandriji 1516. godine, kada je intenzivirao svoju poduzetničku aktivnost: 1517. godine, zajedno sa svojom braćom, naoružao je brod za prijevoz hodočasnika u Svetu zemlju, a sljedeće je godine aleksandrijskoj ruti postavio trgovačku liniju. Posao ga, međutim, nije odvratio od javne službe, što dokazuju razne kandidature i imenovanje u Vijeće mudraca, dok mu je financijsko bogatstvo omogućilo da uđe u odbor jamaca Banke Priuli. 1545. bio je jedan od devet birača dužda Francesca Donà; između 1546. i 1549. kandidirao se nekoliko puta za Vijeće desetorice u koje je, nakon još jednog boravka u Senatu, ušao početkom 1550. godine, postavši njegov šef. Tada je postao vojvodski vijećnik okruga Dorsoduro. 1550-ih Pietro je učvrstio svoj osobni prestiž: marljivo je sjedio u Senatu, Vijeću desetorice, kao i u Signoriji kao vojvodski savjetnik. 1559. bio je uvršten među četrdeset i jednog birača dužda Girolama Priulija. Između 1560. i 1562. nastavio je zauzimati važne položaje.

 Vladavina

29. studenoga 1567. Pietro je izabran za dužda, što ga je iznenadilo. "Čovjek od 85 godina, ali vrlo napredan", napisao je o njemu papinski nuncij Giovanni Antonio Facchinetti, koji će kasnije postati papa Inocent IX. Smatran likom male političke važnosti, njegova je vladavina smatrana najprikladnijom jer je bila prolazna i politički bezopasna. Vjeran i moralno uspravan, obrazovan i neobične mudrosti, Pietro, na početku nevoljan, u dvije i pol godine svoje vladavine pokazao je prepoznate darove ravnoteže i razboritosti. Iako se znalo da je "dobre volje, ali slabo poznaje pitanja javne uprave", neki kroničari istaknuli su da će država, ako se poslušaju njegovi savjeti u dramatičnim okolnostima tih godina, imati koristi. Nakon njegova izbora, osmanske prijetnje venecijanskom Cipru sve su više rasle, toliko da su privremeno ugušile sporove sudske naravi između Venecije i Svete Stolice. Pietro je pokazao snažnu predanost suočavanju s glađu koja je pogodila Veneciju tijekom njegove vladavine, kao i s vatrom koja je 1569. opustošila Arsenal. U proljeće 1570. godine Osmanlije su pojačale pripreme za rat protiv Cipra, koji se Venecija spremala braniti.

 Smrt

Klima napetosti oslabila je tjelesnu građu Pietra, koji je, pogođen bolešću, obolio od groznice i umro nakon devet dana, 3. svibnja 1570. Vijest je bila skrivena nekoliko dana, "kako državni pregovarači ne bi patili", napisao je papinski nuncij. Senat se sastao iznimno, u odsustvu dužda, radi rješavanja hitnih slučajeva i, neobičnim postupkom, požurio je imenovanje njegova nasljednika Alvisea I. Moceniga, koji je izabran 9. svibnja. 7. svibnja državni je sprovod održan u San Marcu, umjesto u Santi Giovanni e Paolo, zbog lošeg vremena. Tijelo dužda Pietra Loredana odneseno je u klaustar crkve San Giobbe i pokopano u obiteljskoj arci.

Druga teorija o njegovoj smrti je da je Loredan mirnom smrću umro u svojoj vili u istočnoj Italiji. Tamo su ga sluge hranile grožđem, a dok je jeo, ljubavnica je pokušala započeti razgovor s njim, navodeći Loredana da se uguši u njegovom grožđu. Pokušali su mu izbaciti grožđe iz grla, ali bezuspješno.

Pietra Loredana u Duždevoj palači prikazali su Domenico Tintoretto na slici postavljenoj u senatskoj sali, a Jacopo Tintoretto na onoj u sali Scrutinio.

 Izvori

 Bibliografija
 Andrea da Mosto. I Dogi di Venezia, Firenca 1983
 Helmut Dumler: Venedig und die Dogen'' Düsseldorf 2001

L

Pietro Loredan


Sand Lake may refer to:

Places
United States
Sand Lake, Michigan, a village in Kent County, Michigan
Sand Lake, Iosco County, Michigan
Sand Lake, Minnesota, an unorganized territory in St. Louis County, Minnesota
Sand Lake Township, Itasca County, Minnesota
Sand Lake, New York, a town in Rensselaer County, New York
Sand Lake, Burnett County, Wisconsin, a town in Burnett County, Wisconsin
Sand Lake, Sawyer County, Wisconsin, a town in Sawyer County, Wisconsin
Sand Lake, Polk County, Wisconsin, an unincorporated community in Polk County, Wisconsin
Sand Lake (Anchorage), a section of Anchorage, Alaska

Lakes
Canada
 Sand Lake (Patterson Township, Ontario), Parry Sound District
 Sand Lake (Kearney, Ontario), Parry Sound District
 Sand Lake (Ontario), a list of many other lakes by this name

United States
 Sand Lake (Becker and Clay counties, Minnesota)
 Sand Lake, a lake in Nicollet County, Minnesota
 Sand Lake, a lake in Sibley County, Minnesota
 Sand Lake (Bisby Lakes, New York)
 Sand Lake (Oswegatchie SE, New York)

Other
Sand Lake National Wildlife Refuge in South Dakota
Sand Lake Recreation Area in Oregon in the Siuslaw National Forest

Sand Lake


Âdî alakarga ya da bayağı alakarga (Garrulus glandarius), kargagiller (Corvidae) familyasından kanat lekeleri mavi ve beyaz, kuyruk sokumu beyaz, kuyruğu siyah bir kuş türü.

Uçuşta beyaz kanat paneli, kuyruk sokumu ve siyah kuyruğu ile hemen tanınır. Genellikle tek başına ya da küçük gruplar halinde bulunur, ilkbahar gösterilerinde daha büyük gruplar oluşturabilir. Ormanlar, meyve ve zeytin bahçeleri, büyük parklar, bahçeler, bazen de şehir parklarında gözükür.

Dış bağlantılar

 RSPB Information on Jays in the UK

Alakargalar
Avrupa kuşları
Türkiye'deki kuşlar
Norveç'teki kuşlar
Polonya'daki kuşlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Bayağı alakarga


Eva Maria Alida de Jonge (1872-1951) foi uma pintora holandesa.

Biografia
Maria de Jonge nasceu no dia 24 de dezembro de 1872 em Amersfoort. Ela estudou na Akademie van beeldende kunsten (Den Haag) (Academia Real de Arte, Haia) e na Rijksakademie van beeldende kunsten (Academia Estadual de Belas Artes). Os seus professores incluíam Lucien Simon e Nicolaas van der Waay.

O trabalho de Maria de Jonge foi incluído na exposição e venda de 1939 Onze Kunst van Heden (A Nossa Arte de Hoje) no Rijksmuseum, em Amsterdão. De Jonge leccionou no International Schildersatelier em Amsterdão; os seus alunos incluíram Maria Anna Bleeker, Marianne Franken, Elise Itzkovitch-Kann, Gustave van Kan, Cornelia Rambonnet e Victoire Wirix. Foi membro da Arti et Amicitiae e do Pulchri Studio.

De Jonge faleceu no dia 19 de março de 1951, em Zutphen.

Pintores dos Países Baixos
Mortos em 1951
Nascidos em 1872

Marie de Jonge


Campingvognen er en dansk børnefilm fra 2001, der er instrueret af Alice de Champfleury efter manuskript af Trond E. Haugan og Dorthe de Neergaard.

Handling
I sommerheden er Lasse på 9 år spærret inde i familiens campingvogn for at lave matematikopgaver. Forældrene vil have, at drengen skal blive til noget. Indespærret dag efter dag i den hede campingvogn, må Lasse til sidst tage et brutalt opgør med sine forældre.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 2001

Campingvognen


Posidonia angustifolia, vrsta jednosupnice u porodici posidonijevki ili porosta. Australski je morski endem raširen obalnim vodama od Shark Baya (Zapadna Australija) do sjeverne obale Tasmanije. Raste na dubinama od dva pa do 50 metara.

Vanjske poveznice
 Electronic Flora of South Australia Species Fact Sheet

Izvori

Porost

Posidonia angustifolia


An Eleocharis ravenelii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nathaniel Lord Britton. An Eleocharis ravenelii in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eleocharis

Eleocharis ravenelii


En mecánica, manecilla es cada una de las agujas o saetillas que, al girar alrededor del centro de la esfera de los relojes, marcan las horas, minutos, o segundos, o cualquier otra indicación.

En relojes de torre antiguos podemos encontrar una única manecilla. Por ejemplo, en el reloj de la torre sur de la catedral de León, España.

Referencias

Relojería
Mecánica

Manecilla (mecánica)


17 février -  - 19 février

Le vendredi 18 février aux Jeux olympiques d'hiver de 2022 est le dix-septième jour de compétition.

Faits marquants

Programme

|}

Tableau des médailles provisoire

Médailles du jour

Tableau des médailles au 18 février

Notes et références

Liens externes
  Page des Jeux olympiques d'hiver de 2022 sur le site du Comité international olympique

18 février


El Observatorio de Allegheny es un centro de investigación astronómica situada en las montañas de Allegheny, gestionado por la Universidad de Pittsburg. Su código es 778 UAI.

Se encuentra a unos 7 kilómetros al norte de Pittsburgh, Pensilvania.

Fue inaugurado en 1859 y se utilizó inicialmente para la educación astronómica del público en general, pero en 1867, a raíz de la escasez de ingresos, fue donado a la Universidad de Pittsburgh.

El 18 de noviembre de 1883, al mediodía, el Observatorio lanzó una señal telegráfica para sincronizar los relojes de las empresas ferroviarias que operan en toda América del Norte. Hasta entonces, debido a las diferentes zonas horarias, se produjeron muchos problemas con respecto a los horarios de trenes.

Actualmente, el Observatorio se utiliza principalmente para la búsqueda de planetas extrasolares.

Instrumentación
Contiene los siguientes instrumentos:
 "Thaw Memorial": Telescopio refractor de 30 pulgadas (76 cm)
 "Keeler Memorial": Telescopio reflector de 30 pulgadas
 "Fitz-Clark": Telescopio refractor por 13 pulgadas (33 cm)

Enlaces externos
 Sitio web del Observatorio de Allegheny

Referencias

Allengheny
Arquitectura neoclásica en Pensilvania
Organizaciones fundadas en 1859

Observatorio de Allegheny


Esclaves de la beauté () est une comédie dramatique muette américaine de 1927 réalisée par John G. Blystone et mettant en vedette Olive Tell, Holmes Herbert, Earle Foxe, Margaret Livingston et Sue Carol.

Fiche technique
 Réalisation : John G. Blystone
 Production :Fox Film
 Durée :
 Date de sortie : 1927

Distribution

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1927
Film américain en noir et blanc
Film muet américain
Film réalisé par John G. Blystone
Western américain

Esclaves de la beauté


Misha Zabludowski (* um 1913) war in den 1930er-Jahren ein deutscher Tischtennis-Nationalspieler.

Leben und Wirken
Anfang der 1930er-Jahre spielte Misha Zabludowski beim Verein Tennis-Club Borussia 1902. In der deutschen Rangliste belegte er 1930/31 Platz drei. International war er 1930 und 1931 bei den Weltmeisterschaften aktiv, wo er 1931 mit der deutschen Mannschaft Fünfter wurde. Bei den ersten deutschen Meisterschaften 1931 in Magdeburg erreichte er im Einzel einen geteilten dritten Platz.

1931 verließ Zabludowski Deutschland und lebte danach in London.

Turnierergebnisse

Einzelnachweise

Tischtennisspieler (Tennis Borussia Berlin)
Deutscher
Geboren im 20. Jahrhundert
Gestorben im 20. oder 21. Jahrhundert
Mann

Misha Zabludowski


Claudiu Petrila, né le  à Sânnicolau Român en Roumanie, est un footballeur roumain qui évolue au poste d'ailier gauche au CFR Cluj.

Biographie

En club
Né à Sânnicolau Român en Roumanie, Claudiu Petrila commence sa carrière au CFR Cluj. Il joue son premier match en professionnel le , lors d'un match de coupe de Roumanie face au Gaz Metan Mediaș. Il entre en jeu en fin de partie à la place de Ciprian Deac et son équipe s'impose par un but à zéro. C'est contre cette même équipe qu'il fait ses débuts en championnat, le  de la même année. Il entre en jeu à la mi-temps à la place de George Țucudean, et cette fois les deux équipes se neutralisent (2-2).

Le , Petrila inscrit son premier but en coupe d'Europe lors d'une rencontre de Ligue Europa Conférence face au Randers FC. Entré en jeu à la place de Valentin Costache ce jour-là, son but permet à son équipe d'égaliser et d'obtenir le point du match nul (1-1 score final).

En sélection nationale
Le , Claudiu Petrila joue son premier match avec l'équipe de Roumanie espoirs face à Malte. Il entre en jeu à la place d'Alexandru Mățan, et les Roumains remportent la partie sur le score de quatre buts à un.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international roumain
Joueur du CFR Cluj
Naissance en novembre 2000
Naissance dans le județ de Bihor

Claudiu Petrila


An Pleurostachys distichophylla in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johann Otto Boeckeler, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Baron Clarke. An Pleurostachys distichophylla in nahilalakip ha genus nga Pleurostachys, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurostachys

Pleurostachys distichophylla


A Igreja Batista Ebenézer () é uma megaigreja batista membra da Convenção Batista Nacional Progressista e Igrejas Batistas Americanas EUA situada em Upper Marlboro, nos Estados Unidos. Seu líder é o pastor Raphael Warnock.

História

A igreja foi fundada em 1886 pelo Pastor John A. Parker e 8 outros. Em 1913, a igreja tinha 750 pessoas.  Em 1922 o prédio foi inaugurado.  Em 1927, Martin Luther King Sr. tornou-se pastor assistente, então pastor sênior em 1931. Em 1960, Martin Luther King tornou-se pastor assistente da igreja com seu pai até 1968. Em 1975, Joseph L. Roberts Jr. tornou-se pastor sênior. Em 1999, fez a dedicação de um novo prédio, incluindo um auditório de 1.700 lugares, chamado Santuário Horizon, no local do Martin Luther King, Jr., National Historic Site.  Em 2005, Raphael Warnock tornou-se pastor sênior. Em 2021, tinha 6.000 membros.

Ver também
 Culto
 Aliança Evangélica Mundial
 Igreja de crentes

Notas e referências

Ligações externas

Igrejas batistas dos Estados Unidos
Megaigrejas batistas

Igreja Batista Ebenézer


Retorta Portekiz'de Vila do Conde belediyesine bağlı olan, 3,79 km² yüzölçümüne sahip, 1.022 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Vila do Conde'nin bucakları

Retorta


Tan bezeichnet:
 Tan (Einheit), ein Flächen- und Volumenmaß
 Tan (Staat), einen historischen Staat
 ein japanisches Flächenmaß, siehe Shakkanhō
 ein kaukasisches Erfrischungsgetränk, siehe Dugh
 den achten Buchstaben des georgischen Alphabets, siehe თ
 (englisch) eine Fellfarbe bei Hunden, siehe Lohfarbe
 mehrere Personen, siehe Tan (Familienname)

TAN als Abkürzung steht für:
 Tansania, nach dem Ländercode des Olympischen Komitees
 Technisch begründete Arbeitsnorm, eine Norm der DDR

 Total acid number, siehe Titration
 Transaktionsnummer, ein Begriff im elektronischen Bankgeschäft

tan als Abkürzung steht für:
 Tangens, eine Winkelfunktion, siehe Tangens und Kotangens

TaN als Abkürzung steht für:
 Tantalnitrid, eine Tantal-Stickstoff Verbindung

Siehe auch:
 Dan
 Tann
 Than
 Thann (Begriffsklärung)

Abkürzung

Tan


An Platystele misera in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Platystele misera in nahilalakip ha genus nga Platystele, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Platystele

Platystele misera


طريقة التخمير المحاكى هي طريقة محاكاة رياضية مبدؤها مستمدّ من طريقة التخمير المستخدمة كإحدى طرق معالجة المعادن حرارياً. في طريقة المعالجة هذه تتناوب دورات التبريد البطيء وإعادة التسخين (التخمير) بحيث يتم الوصول إلى وضعية تكون فيها الطاقة أصغرية.

التخمير الحقيقي

سير عملية التخمير المحاكى

الحالة الابتدائية للخوارزمية

حلقات الخوارزمية

برنامج التخمير الحراري

مساوئ الطريقة
لكل طريقة محاكاة رياضية مساوئها. يمكننا القول هنا إن إحدى أهم عيوب هذه الطريقة هي اعتمادها على متغيرات عديدة مثل درجة الحرارة الابتدائية وقانون الخفض في هذه الدرجة (كيف ومتى وإلى أي حد) بالإضافة إلى المعيار المستخدم لإيقاف الحل. هذه المتغيرات هي تجريبية في أغلب الأحيان.

تطبيقات الطريقة
حل مسألة البائع المتجول

تطبيقات إعادة التكوين العشوائي للصور والبنى المجهرية.

مراجع

أدلة عليا
استمثال رياضي
حدس مهني
طرق مونت كارلو

تخمير محاكى


Abdal Hakim Murad (15. svibnja 1960.), rođen kao Timothy John Winter, muslimanski je učenjak, istraživač, pisac i akademik. Dekan je Muslimanskog koledža u Cambridgeu (Ujedinjeno Kraljevstvo) koji obučava imame za britanske džamije. Godine 2010. jordanski Kraljevski centar za islamske strateške studije proglasio ga je najutjecajnijim britanskim muslimanskim mislitelj.

Murad je sunija, hanefija u fikhu, eš'arija u akidi.

Obrazovanje
Winter se školovao u Westminster školi i 1983. godine diplomirao arapski na Pembroke sveučilištu u Cambridgeu. Nastavio je studirati na Sveučilištu Al-Azhar u Kairu i dalje privatno s pojedinačnim znanstvenicima u Saudijskoj Arabiji i Jemenu. Nakon povratka u Englesku studirao je turski i perzijski na Sveučilištu u Londonu. Jedno je vrijeme upijao znanje od šejha Fejzulaha Hadžibajrića u Sarajevu.

Djelovanje
Winterov rad uključuje publikacije o islamskoj teologiji i muslimansko-kršćanskim odnosima. Godine 2003. nagrađen je nagradom Pilkington Teaching Prize Sveučilišta u Cambridgeu, a 2007. godine nagrađen je nagradom kralja Abdulaha I. za islamsku misao za svoju kratku knjižicu Bombardiranje bez mjesečine.

Osnivač je i voditelj projekta izgradnje džamije u Cambridgeu za do 1000 vjernika. Vodi Anglo-Muslim Fellowship za istočnu Europu i Sunna Project koji je objavio najistaknutija znanstvena arapska izdanja glavnih sunijskih zbirki hadisa. On služi kao tajnik Muslimanskog akademskog fonda. Murad je aktivan u prevođenju ključnih islamskih tekstova na engleski jezik uključujući prijevod dvaju svezaka Ihja 'ulumu-d-din (Oživljavanje vjerskih nauka) islamskog učenjaka el-Gazalija.

Suradnik za BBC Radio 4 Thought for the Day. Jedan je od potpisnika Zajedničke riječi između nas i vas, otvorenog pisma islamskih učenjaka kršćanskim vođama koje poziva na mir i razumijevanje.

Politički stavovi

Islamofobija
Murad je kritizirao izraz "islamofobija" zbog njegove implikacije da se neprijateljstvo prema islamu i muslimanima temelji na rasnom ili plemenskom strahu, a ne na neprijateljstvu prema njihovoj samoj vjeri. Osudio je rastuće neprijateljstvo prema islamu u Europi i sugerirao da ga potiče gubitak vjere i tradicije unutar same Europe.

Pogledi na ekstremizam
Murad je tradicionalist i smatra da su stavovi ekstremista poput Al-Qaide vjerski nelegitimni i neautentični. On osuđuje neuspjeh ekstremista te treba da se pridržavaju klasičnih kanona islamskog prava i teologije i osuđuje njihove fetve. On nedvojbeno odbacuje bombaške napade samoubojica i smatra da je ubijanje neboraca uvijek zabranjeno, napominjući da to neki izvori smatraju gorim od ubojstva. Prema Muradu, Osama bin Laden i njegova desna ruka Ayman al-Zawahiri su neislamski, nekvalificirani osvetnici koji krše osnovna islamska učenja.

Murad je kritičan prema zapadnoj vanjskoj politici jer izaziva bijes i ogorčenost u muslimanskom svijetu. Jednako je kritičan prema vehabijskoj ideologiji Saudijske Arabije, za koju vjeruje da ekstremistima daje teološki izgovor za njihov ekstremizam i nasilje.

Privatni život
Muradov mlađi brat je nogometni pisac Henry Winter.

Publikacije

Knjige napisane

 Travelling Home: Essays on Islam in Europe (Cambridge: The Quilliam Press, 2020.)
 Gleams from the Rawdat al-Shuhada: (Garden of the Martyrs) of Husayn Vaiz Kashifi (Cambridge: Muslim Academic Trust, 2015.)
 Montmorency's Book of Rhymes Illustrated by Anne Yvonne Gilbert (California: Kinza Press, 2013.)
 Commentary on the Eleventh Contentions (Cambridge: Quilliam Press Ltd, 2012.)
 XXI Asrda Islom: Postmodern Dunyoda qiblani topish (Tashkent: Sharq nashriyoti, 2005.)
 Muslim Songs of the British Isles: Arranged for Schools (London: Quilliam Press Ltd, 2005.)
 Postmodern Dünya'da kibleyi bulmak (Istanbul: Gelenek, 2003.)
 Co-authored with John A. Williams, Understanding Islam and the Muslims (Louisville: Fons Vitae, 2002.)
 Understanding the Four Madhhabs: Facts About Ijtihad and Taqlid (Cambridge: Muslim Academic Trust, 1999.)

Knjige uređene

 The Cambridge Companion to Classical Islamic Theology (Cambridge: Cambridge University Press, 2008.)
 Islam, Religion of Life by Abdul Wadod Shalabi (USA: Starlatch Press, 2006.)
 Co-edited with Richard Harries and Norman Solomon, Abraham's Children: Jews, Christians and Muslims in Conversation (Edinburgh: T&T Clark/Continuum, 2006.)

Prijevodi

 Imam el-Busejri, The Mantle Adorned (London: Quilliam Press, 2009.)
 Al-Eskalani Ibn Hadžer, Selections from Fath Al-Bari (Cambridge: Muslim Academic Trust, 2000.)
 Ebuu Hamid el-Gazali, Disciplining the Soul and Breaking the Two Desires (Cambridge: Islamic Texts Society, 1995.)
 Roger Du Pasquier, Unveiling Islam (Cambridge: Islamic Texts Society, 1992.)
 Imam el-Bejheki, Seventy-Seven Branches of Faith (London: Quilliam Press, 1990.)
 Ebu Hamid el-Gazali, The Remembrance of Death and the Afterlife (Cambridge: Islamic Texts Society, 1989.)

Članci

 "America as a Jihad State: Middle Eastern Perceptions of Modern American Theopolitics." Muslim World 101 (2011.): 394–411.
 "Opinion: Bin Laden's sea burial was 'sad miscalculation" CNN.com (9. svibnja 2011.).
 "Jesus and Muhammad: New Convergences." Muslim World 99/1 (2009.): 21–38.
 "Poverty and the Charism of Ishmael." In Building a Better Bridge: Muslims, Christians, and the Common Good, ur. Michael Ipgrave (Washington, DC: Georgetown University Press, 2009.).
 "Ibn Kemal (d. 940/1534) on Ibn 'Arabi's Hagiology." In Sufism and Theology, ur. Ayman Shihadeh (Edinburgh: Edinburgh University Press, 2007.).
 "The Saint with Seven Tombs." In The Inner Journey: Views from the Islamic Tradition, ur. William Chittick (Ashgate: White Cloud Press, 2007.).
 "Ishmael and the Enlightenment's Crise de Coeur." In Scripture, Reason, and the Contemporary Islam-West Encounter, ur. Basit Bilal Koshul and Steven Kepnes (New York: Palgrave, 2007.).
 "Qur'anic Reasoning as an Academic Practice." Modern Theology 22/3 (2006): 449–463; reprinted in The Promise of Scriptural Reasoning, ur. David Ford and C. C. Pecknold (Malden: Blackwell, 2006.).
 "The Chador of God on Earth: the Metaphysics of the Muslim Veil." New Blackfriars 85 (2004.): 144–157.
 "Bombing Without Moonlight: the Origins of Suicidal Terrorism." Encounters 10:1–2 (2004.): 93–126.
 "The Poverty of Fanaticism." In Fundamentalism, and the Betrayal of Tradition, ur. Joseph Lumbard (Bloomington: World Wisdom, 2004.).
 "Readings of the 'Reading'." In Scriptures in Dialogue: Christians and Muslims Studying the Bible and the Qur'an Together, ur. Michael Ipgrace (London: Church House Publishing, 2004.), 50–55.
 "Tradition or Extradition? The threat to Muslim-Americans." In The Empire and the Crescent: Global Implications for a New American Century, ur. Aftab Ahmad Malik (Bristol: Amal Press, 2003.).
 "Muslim Loyalty and Belonging: Some Reflections on the Psychosocial Background." In British Muslims: Loyalty and Belonging, ur. Mohammad Siddique Seddon, Dilwar Hussain, and Nadeem Malik (Leicester: Islamic Foundation; London: Citizens Organising Foundation, 2003.).
 "Pulchra ut luna: some Reflections on the Marian Theme in Muslim-Catholic Dialogue." Journal of Ecumenical Studies 36/3 (1999.): 439–469.
 "The Last Trump Card: Islam and the Supersession of Other Faiths." Studies in Interreligious Dialogue 9/2 (1999.): 133–155.
 "Scorning the Prophet goes beyond free speech – it's an act of violence" Daily Telegraph (17. siječnja 2015.).

Izvori

Sunizam

Abdal Hakim Murad


Aceasta este o listă a personajelor serialului Soy Luna, difuzat pe Disney Channel.

Personaje principale

Luna Valente
Luna Valente (interpretată de Karol Sevilla) este fiica adoptată de Miguel și Monica Valente. Luna are vârsta de 16 ani, ochii sunt verzi, are un păr maro și ondulat (in sezonul 3 devine blonda). Luna este fericită, spontană, veselă, iubitoare, inteligentă și o patinatoare bună. Ea este cea mai bună prietenă a lui Simón la locul de muncă, patinaj și viață. Ea are două pasiuni: familia sa, care deși a fost adoptată, Luna are multă dragoste și respect pentru prietenii ei. Simon este îndrăgostit de Luna, și ea nu bănuiește că l-a văzut întotdeauna ca pe un prieten, dar va fi un pic confuză cu privire la sentimentele sale între Simon și Matteo. Luna este, de asemenea, prietenă cu Nina, dar când se va opri la Jame & Roller, va trebui să arate talentul și să se lupte cu multe obstacole, cum ar fi o indecizie între Matteo și Simon. Dar Luna are rivali periculoși, chiar fără să știe: Ámbar, și prietenele ei Delfi și Jazmin. Ea este, de fapt, fiica lui Bernie și a lui Lili Benson, Sol Benson.

Matteo Balsano
Matteo Balsano (interpretat de Ruggero Pasquarelli) este iubitul lui Ámbar și cel mai bun prieten al lui Gastón. El are 17 ani.Matteo este un tip foarte fermecător și sigur de sine, ochi ii sunt negri si parul saten. Este un copil frumos, inteligent, politicos și băgăcios și foarte arogant după spusele Lunei îi este frică să arate adevărul. La Jam & Roller, Matteo și Ámbar sunt considerați regii pistei. Matteo are certitudinea absolută că fiecare fată are o pasiune pentru el, dar asta nu pare să se aplice la Luna,de-asta Luna va fi mult mai speciala in ochii lui Matteo.El ascunde foarte bine atractia lui fata de Luna,insa inima lui il da de gol,asa ca intre Luna si el se intampla multe momente dragute,iar cei doi recunosc intr-un final ca se iubesc. Se plângea mereu de mâncarea făcută de Mónica.

Ámbar Smith
Ámbar Stephanie Smith (interpretată de Valentina Zenere) este prietena lui Matteo și fina lui Sharon Benson. Ámbar are părul blond (in sezonul 3 roz) și lungimea umerilor ondulați, este o fată drăguță, elegantă, educată și sofisticată, enervanta,bagacioasa  dar uneori pare a fi nepoliticoasă și periculoasă de ambiție și nedeterminată. Un manipulator atât pare necesar. Ambar este inteligentă și un skater bun. La Jam & Roller, ea și cu Matteo, sunt considerți regii pistei. Ambar, Delfi și Jazmin au un blog numit Fab and Chic și vorbesc despre patinaj, machiaj și desigur, modă. Ei nu-i place de Luna, deoarece ea crede că fata încearcă să-i fure tot ce-i aparține. Ambar și prietenele ei vor face orice pentru a scăpa de Luna.

Simón Álvarez
Simón Álvarez (interpretat de Michael Ronda) este cel mai bun prieten al Lunei, este întotdeauna dispus să o ajute și să știe ce să facă pentru a o face fericită când ea are nevoie. El a părăsit viața si familia din Mexic, pentru a putea să rămână cu Luna de care este îndrăgostit, iar Luna implică pasiune, de asemenea, în muzică și patinaj. Este chitarist într-o trupă numită Roller Band, a cărui membri mai sunt Nico și Pedro. Simón și Matteo se urăsc, luptă vii și tachinarea, pentru a-i atrage atenția Lunei.

Delfina "Delfi"
Delfina (interpretată de Malena Ratner) este cea mai bună a lui Ámbar în liceu, patinoar și viață. Delfina este frumoasă, ca și cum ar fi Gastón. Totul se schimbă atunci când ea începe să își dezvăluie viața ei de dragoste pentru Pedro, și se sfârșește prin care se încadrează în dragoste cu el.

Gastón
Gastón Perida (interpretat de Agustin Bernasconi) este cel mai bun prieten al lui Matteo. Este confidentul și consilierul său și este singurul care știe cu adevărat de bine. Pasiunile sale sunt de a citi și patinaj. Dar ce se întâmplă când el ajunge să se îndrăgostească de Felicity. Pentru un moment, care este un profil creat de Nina.

Jazmin
Jazmin Carvayal (interpretată de Katja Martinez) este una dintre prietenele lui Ámbar și îmbunătățiri. Viața sa conectează în rețelele sociale, și într-adevăr, pasiunea sa de opiniile altora. Ea se îndrăgostește de Simon, în care nu după multă conversație, uită și se îndrăgostește de Arcade, un argentinian utilizator YouTuber.

Jim
Jimena "Jim" (interpretată de Ana Jara) este romantică și visătoare. Ei îi place să patineze, dar adevărata sa pasiune este dansul. Ea este cea mai buna prietena al lui Yam. Jim este îndrăgostită de Ramiro apoi de Nico cu care va fi împreună până la sfârșitul sezonului 1

Ramiro
Ramiro ( Jorge Lopez) este un tânăr eztrem de solicitant de sine: patinaj, cântec și dansează foarte bine ... iar el are sabe. Ramiro nu ascunde sentimentele lui de dragoste pentru Yam, pentru care el este îndragoste.

Yam
Yamila "Yam" (interpretată de Chiara Parravicini) este întitdeauna plină de idei și imaginație. Surprinsă când este atunci pe scenă cu vocea ei frumoasă, Yam este bună pentru patinaj, dar ceea ce îi place cu adevărat este să proiecteze haine.

Pedro
Pedro (interpretat de Gastón Vietto) este grefierul de cantină de la Jam & Roller. Este transparent, onest și este dispus să facă orice pentru prieteni. Visul lui este de a pune o trupă împreună cu cel mai bun prieten al lui, Nico. Totuși se schimbă atunci când începe să vorbească cu Delfina despre relațiile lor de dragoste și se sfârșește prin care se încadrează în dragoste cu ea.

Nico
Nicolás "Nico" (interpretat de Lionel Ferro) este responsabil pentru patinoar la Jam & Roller. El este în general onest , inteligent . Cel mai mare vis al lui este să pună o trupă împreună cu Pedro, cel mai bun prieten al lui și este îndrăgostit de Jim în sezonul 1 . În sezonul 2 Nico se îndrăgostește de Ada , sora geamănă a Evei din cauza căreia se va certa cu Pedro . El părăsește serialul la mijlocul sezonului 3 când se împacă cu Ada și decide să plece pentru totdeauna cu ea la New York .

Nina
Nina Simonetti (interpretată de Carolina Kopelioff) este o fată foarte timidă și îi place să studieze, viața ei se schimbă atunci când ea și Luna devin adevărate prietene. Îi este rușine să se exprime și își creează un blog cu profil fals (Felicity pentru moment), doar știe de Roller Track, care este de fapt Gastón, marea sa pasiune. În sezonul 3 Nina se îndrăgostește de Eric , un băiat venit recent din Ecuador prieten cu Nico

Emilia

Emilia (interpretata de Giovanna Reynaud) este la inceput rivala lui Ambar insa devine cea mai buna prietena a lui Ambar cand Ambar pleaca la Sliders. Ea are parul blond, ochi caprui, ea este o fata foarte rebela, rea si o buna patinatoare. Ea este liderul echipei Sliders si cea mai buna prietena a lui Ambar care impreuna vor face orice sa distruga Jam & Roller si pe Luna, desigur. Emilia in sezonul 3 v-a fii cea care v-a despartii cuplul Lutteo impreuna cu Ambar insa Emilia descopera ca chiar se indragosteste cu adevarat.

Personaje secundare

Tamara
Tamara (interpretată de Luz Cipriota) este supraveghetoarea de la Jam & Roller. Ea este îndrăgostită de patinaj și îi place foarte mult să patineze pe pistă. Tamara este, de obicei, pretențioasă. Tamara vrea doar binele tuturor.

Sharon Benson
Sharon Benson (interpretată de Lucila Gandolfo) este nașa lui Ámbar. Ascunde un mare secret din trecutul ei. Ea este, de fapt, mătușa Lunei (Sol Benson).

Rey
Reinaldo "Rey" (interpretat de Rodrigo Pedreira) este asistentul doamnei Sharon care lucrează în conacul Benson. Este un om foarte misterios.

Miguel Valente
Miguel Valente (interpretat de David Muri) este tatăl adoptiv al Lunei. El este foarte mândru de fiica lui. Lucrează ca șeful angajaților în conacul Benson.

Mónica Valente
Mónica Valente (interpretată de Ana Carolina Valsagna) este mama adoptivă a Lunei care trăiește foarte preocupată de Luna. Este bucătăreasa doamnei Sharon și soția lui Miguel.

Tino
Tino (interpretat de Diego Sassi Álcala) este prietenul cel mai bun al lui Cato și este foarte încurcat. Este șoferul doamnei Sharon.

Cato
Cato (interpretat de Germán Tripel) este prietenul cel mai bun al lui Tino prea distras și confuz. Cato îi dă Amandei o parte din medalionul Lunei. Se ocupă de întreținerea casei în conacul Benson.

Amanda
Amanda (interpretată de Antonella Querzoli) este menajera din conacul Benson. Aceasta lucrează de foarte mulți ani acolo. Ea este verișoara lui Olga, un personaj principal din serialul Violetta.

Mora
Mora Barza (interpretată de Paula Kohan) este un prieten apropiat al Anei, și întotdeauna este carismatică și nebună după modă. Aceasta o va ajuta pe Yam să-și urmeze visul pentru a deveni un designer de modă.

Ricardo Simonetti
Ricardo Simonetti (interpretat de Ezequiel Rodriguez) este tatăl Ninei și fostul soț al Anei care este dependent de jocuri video. Mâncarea lui preferată este pizza. El se îndrăgostește de Tamara, dar mai târziu ajunge să se îndrăgostească de Mora.

Ana
Ana (interpretată de Caro Ibarra) este mama Ninei și fosta soție a lui Ricardo inteligentă și organizată. Acesteia îi place să mănânce sănătos.

Personaje minore
Soraya (interpretată de Verónica Segura) este supraveghetoarea de la Mâncare pe roți din Cancun unde acolo au lucrat Luna și Simon.
Florencia "Flor" Balsano (interpretată de Thelma Fardin) este verișoara lui Matteo din Paris. Ea a spus că Matteo a fost îndrăgostit de Ambar, dar a văzut că el are o pasiune pentru Luna.
Sebastian Villalobos (el însuși) a fost invitat în Buenos Aires pentru a ajuta pe fete la Fab and Chic. Jim și Jam sunt mari fane pentru el.
Arcade (interpretat de Santiago Stieben) este un băiat pe care Jazmin l-a întâlnit în Puerto Madera.
Xavi (interpretat de Gabriel Calamari) este un băiat pe care Nina l-a întâlnit în Puerto Madera. Îi plac arta și animațile.
Roberto (interpretat de Marcello Bucossi) este omul care știe adevărul despre trecutul Lunei. A murit în primele capitole ale primului sezon.
Mariano (interpretat de Tomás De Las Heras) este fostul iubit al Tamarei.
Daniela (interpretată de Sol Moreno) este fosta iubită a lui Simon.

Tabel distribuție

Tineri

Adulți

Personaje de film
Personaje Disney
Soy Luna

Lista personajelor din Soy Luna


Code Red es el noveno álbum de la banda de thrash metal, Sodom. En este álbum, Sodom volvió al thrash metal clásico, que complace a muchos aficionados. También fue lanzado como una edición limitada de dos discos con un álbum homenaje de Sodom llamado, Homage to the Gods y en una edición de dos discos con un álbum de Onkel Tom Angelripper llamada Ich glaub'nicht un Weihnachtsmann den.

Lista de temas
 1. «Intro» - 0:48
 2. «Code Red» - 3:55
 3. «What Hell Can Create» - 3:32
 4. «Tombstone» - 3:55
 5. «Liquidation» - 2:45
 6. «Spiritual Demise» - 2:51
 7. «Warlike Conspiracy» - 2:50
 8. «Cowardice» - 4:17
 9. «The Vice of Killing» - 4:22
 10. «Visual Buggery» - 3:13
 11. «Book Burning» - 2:34
 12. «The Wolf & the Lamb» - 3:19
 13. «Addicted to Abstinence» - 2:06

 Introducción de la muestra se toma de la película "Full Metal Jacket".

Créditos
 Tom Angelripper– Voz, bajo
 Bernemann – Guitarra
 Bobby Schottkowski – Batería

Referencias

Álbumes de Sodom
Álbumes de 1999
Álbumes en inglés

Code Red


.al, Arnavutluk'un İnternet Ülke Alan Kodu (CcTLD) kod harfleri. Arnavutluk Elektronik ve Posta İletişim Kurumu (AKEP) tarafından işletilmektedir.

2. seviye alan adı
2. düzey için doğrudan kayıt izin verildi. Ancak birkaç alan koduna verilmedi bunlar: uniti.al, tirana.al, soros.al, upt.al ve inima.al'dır.

3. seviye alan adı
 .com.al işletmeler ve ticari kuruluşlar için.
 .edu.al akademik ve Ar-Ge kuruluşları için.
 .gov.al devlet kurumları için.
 .mil.al askeri kurumlar için.
 net.al ağ üzerinden özel kuruluşlar için.
 .org.al sivil toplum kuruluşları için.

Al
al

.al


Tal R: The Virgin er en dokumentarfilm fra 2013 instrueret af Daniel Dencik.

Filmen vandt Årets Robertpris for bedste korte dokumentarfilm 2014.

Handling
I Tjekkoslovakiet, længe før 2. verdenskrig, var kunstneren Tal Rosenzweigs farfar og filminstruktøren Daniel Denciks farfar naboer. Det er uvist om de kendte hinanden, men de levede side om side i samme bjerglandsby i Tatrabjergene. Så går der halvtreds år, slægter udryddes, splittes, emigrerer og immigrerer. Og skæbnen vil, at Tals familie og Daniels familie igen bliver naboer. I Valby. Der vokser de to drenge, Tal og Daniel, op. Deres livsbaner krydser igen i 2011, ombord på ekspeditionsskibet Activ, der sejler til Grønlønd fuldt af videnskabsmænd og kunstnere. I 2013 laver Daniel et portræt af Tal R, hvori vi lærer kunstneren at kende gennem kollegaen John Kørner, naboen Søren Ulrik Thomsen, den tyske ven Jonathan Meese, Onkel Ole og ikke mindst kunstneren selv og hans forældre.

Referencer

Eksterne henvisninger

Film fra Danmark (administrationskategori)
Robert for årets korte dokumentarfilm
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2013

 Tal R: The Virgin på DanishDox

Tal R: The Virgin


محافظة داك نونغ  ( بالفيتنامية : Đắk Nông ) هي إحدى محافظات فيتنام. وتقع في وسط المنطقة الجبلية.

المصدر

محافظات فيتنام
مقاطعة داك نانج

محافظة داك نونغ


Waldhäuslein ist ein Gemeindeteil des Marktes Schopfloch im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geographie
Das Dorf liegt am Klingengraben, der ein rechter Zufluss der Wörnitz ist. Der Ort ist von Acker- und Grünland und kleineren Waldgebieten umgeben. 0,5 km westlich liegt das Herrenholz. Eine Gemeindeverbindungsstraße führen nach Lehengütingen zur B 25 (1,8 km östlich), nach Burgstall (1,6 km südöstlich) und zu einer Gemeindeverbindungsstraße (0,6 km nordöstlich) zwischen Pulvermühle und Zwernberg.

Geschichte
Die Fraisch über Waldhäuslein war umstritten. Sie wurde sowohl vom ansbachischen Oberamt Feuchtwangen als auch vom oettingen-spielbergischen Oberamt Dürrwangen beansprucht. Die Reichsstadt Dinkelsbühl wollte sie auf ihre Anwesen geltend machen.

1732 bestand der Ort aus 9 Anwesen mit 12 Mannschaften. Die Dorf- und Gemeindeherrschaft hatte die Reichsstadt Dinkelsbühl. Grundherren waren die Reichsstadt Dinkelsbühl (2 Höfe mit doppelter Mannschaft, 2 Höfe, 1 Halbhof mit doppelter Mannschaft, 2 Gütlein), der Deutsche Orden (1 Hof) und das Kastenamt Feuchtwangen (1 Häuslein).

Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es 11 Anwesen und 1 Gemeindehirtenhaus. Grundherren waren das ansbachische Vogtamt Schopfloch (1 Haus mit Back- und Branntweinbrennrecht), die Reichsstadt Dinkelsbühl (Ratsamtspflege: 1 Gütlein, 2 halbe Gütlein; Spital: 1 Hof, 1 Hofgut, 2 halbe Hofgüter, 1 Gut, 1 Gütlein) und das Obervogteiamt Dinkelsbühl des Deutschen Ordens (1 Hof). Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Wassertrüdingen.

1806 kam Waldhäuslein an das Königreich Bayern. Mit dem Gemeindeedikt wurde Waldhäuslein 1809 dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Weidelbach zugeordnet. Mit dem Zweiten Gemeindeedikt (1818) entstand die Ruralgemeinde Waldhäuslein, zu der Burgstall, Pulvermühle und Rothhof gehörten. Sie war in Verwaltung und Gerichtsbarkeit dem Landgericht Dinkelsbühl zugeordnet und in der Finanzverwaltung dem Rentamt Dinkelsbühl (1919 in Finanzamt Dinkelsbühl umbenannt, seit 1973 Finanzamt Ansbach). Die Verwaltung übernahm 1862 das neu geschaffene Bezirksamt Dinkelsbühl (1939 in Landkreis Dinkelsbühl umbenannt). Die Gerichtsbarkeit blieb beim Landgericht Dinkelsbühl  (1879 in das Amtsgericht Dinkelsbühl umgewandelt, das seit 1973 eine Zweigstelle des Amtsgerichtes Ansbach ist). Die Gemeinde hatte 1961 eine Gebietsfläche von 4,063 km². Im Zuge der Gebietsreform in Bayern wurde die Gemeinde Waldhäuslein am 1. Januar 1971 aufgelöst. Waldhäuslein kam mit der Pulvermühle zum Markt Schopfloch. Burgstall und Rothhof wurden nach Dinkelsbühl umgegliedert. Mit der Auflösung des Landkreises Dinkelsbühl im Jahr 1972 kam Waldhäuslein an den Landkreis Ansbach.

Einwohnerentwicklung
Gemeinde Waldhäuslein

Ort Waldhäuslein

Baudenkmal
 Sandsteinkreuz, wohl 16. Jahrhundert, ein Kilometer nördlich des Ortes.

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Wendelin (Lehengütingen) gepfarrt. Die Katholiken sind nach St. Georg (Dinkelsbühl) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Schopfloch, Mittelfranken)
Ort im Landkreis Ansbach
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Ansbach)
Gemeindegründung 1818
Gemeindeauflösung 1970
Dorf

Waldhäuslein


Davorin Kablar (født 6. december 1977) er en tidligere slovensk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Slovenien

Davorin Kablar


Agrilus legwai é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Bellamy, 1998.

Referências

legwai

Agrilus legwai


Tibet-Ladakh-Mughal-krigen 1679-84 blev udkæmpet mellem den gelug-dominerede tibetanske Ganden Phodang-regering og Drukpa Kagyu Ladakh, som fik hjælp fra Mogulrigets tropper.

Baggrund
I slutningen af det 17. århundrede stillede Ladakh sig på Bhutans side under dette lands tvist med Tibet. Tibetanerne besluttede at straffe Ladakh for at blande sig i deres forhold til Bhutan og for undertrykkelsen af Gelug-klostre i Ladakh.

I 1679 udpegede den 5. Dalai Lama lamaen for Tashilhunpo-klosteret, Koshut Galdan Chhewang, som øverstbefalende for den tibetansk-mongolske militærekspedition til Ladakh.  Galdan Chhewang sikrede først sine flanker, idet han indgik en traktat med Raja Kehri Singh fra Bashahr, der gav denne handelsrettigheder med Tibet.

Indledende slag
Galdan Chhewangs første kampagne resulterede i nederlag for Ladakh-hæren, der var ledet af Sakya rGya-mTsho, ved Khan-dMar. Det følgende år besejrede Galdan Chhewang Ladakhi igen ved Byan-la og besatte landet med undtagelse af fæstningerne Basgo og Tigmosgang, som formåede at holde ud over for de tibetanske angreb de næste tre år.

Mongolrigets indblanding

Det dødvande i stridighederne, som dermed indtrådte, blev brudt, da Mogulriget intervenerede i krigen. De muslimske moguler havde inddraget Ladakh i deres indflydelsesområde i 1665. Kashmir-historikere hævder, at efter, at dette var sket, havde kongen konverteret til islam til gengæld. Ladakhi-krønikerne nævner dog ikke noget sådant, og Ladakh-folket afviser det. Kongen indvilligede i at hylde mogulerne til gengæld for deres hjælp.

Den femte Dalai Lama udviste brutalitet og terror i sin kamp for magten over Tibet.

Fredstraktaten
Ved hjælp af forstærkninger fra Galdan Boshugtu Khan, Khan fra Dzungar-khanatet, angreb tibetanerne igen i 1684. Tibetanerne sejrede og indgik efterfølgende en traktat med Ladakh, hvorefter de trak sig tilbage til Lhasa i december 1684.

Tingmosgang-traktaten i 1684 afgjorde tvisten mellem Tibet og Ladakh, men begrænsede tillige stærkt Ladakhs uafhængighed. Traktaten fastlagde grænsen mellem tibetansk og Ladakhs magtområder ved Lhari-vandløbet nær Demchok og regulerede endvidere handels- og hyldestmissioner fra Ladakh til Tibet.

Noter

Litteratur

Tibets historie

Tibet-Ladakh-Mughal-krigen


Oskar Lindquist (født 2001) er en norsk skuespiller. Han er bedst kendt for sin rolle som Simen i den norske tv-serie Trio.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Norge

Oskar Lindquist


العوينات هي حي تابع لمعتمدية المطوية بالجنوب التونسي. توجد على الطريق الوطنية رقم واحد. وتوجد بها محطة قطار أقيمت منذ العهد الفرنسي.

قرى ولاية قابس

العوينات (تونس)


Hanns Hörbiger (født 29. november 1860 i Atzgersdorf, død 11. oktober 1931 i Mauer i Wien) var en østrigsk ingeniør fra fra Wien med rødder i Tyrol. Han deltog i byggeriet af undergrundsbanen i Budapest og udviklede i 1894 en ny type ventil, der var vigtig for kompressorer og som stadig er i brug verden over i dag.

Han var også ophavsmand til den pseudovidenskabelige teori 'Welteislehre' (verdensislære), der i mellemkrigsårene havde mange tilhængere.

Opvækst
Hanns Hörbiger blev født i Atzgersdorf, en forstad til Liesing i Wien. Han læste på det lokale tekniske gymnasium.

I 1894 fik Hörbiger en idé til en ny konstruktion af en dampdrevet blæsemaskine til højovne; han erstattede ældre og skrøbelige ventiler af læder med ventiler af stål. Ventilerne åbnede og lukkede automatisk og var styret let og friktionsløst, og de var derved det gamle design af ventiler overlegent. Hörbiger fik patent på sin opfindelse, der bl.a. gjorde det betydelig lettere at tilrettelægge en effektiv stålproduktion og at opnå højere produktivitet i minedrift.

I 1900 grundlagde Hanns Hörbiger og ingeniøren Friedrich Wilhelm Rogler i Budapest en ingeniørvirksomhed, som i 1903 blev flyttet til Wien. I 1925 blev Hörbigers søn Alfred Hörbiger optaget i firmaet, der på daværende tidspunkt hed Hörbiger & Co. Alfred Hörbiger overtog i 1925 direktørposten og Hanns Hörbiger arbejdede i stedet med sine videnskabelige studier.

Firmaet udviklede sig hurtigt under Alfred Hörbigers ledelse: En fabrik blev åbnet i Wien og et tilknyttet selskabet blev åbnet i Düsseldorf i Tyskland. Hörbiger ekspanderede ind i England og indgik adskillige licensaftaler med førende producenter af stempel blæsere, kompressorer og dieselmotorer til skibe i Europa og Nordamerika.

Firmaet videreudviklede sine produkter, og eksisterer fortsat som firmaet Hoerbiger, der i dag (2017) har hovedsæde i Zug i Schweiz og globalt beskæftiger mere end 6.800 personer fordelt på 50 lande.

Welteislehre

Hörbiger er i dag husket for sin teori om Welteislehre ("Verdensislære"), som han først fremsatte i sin bog fra 1913 Wirbelstürme, Wetterstürze, Hagelkatastrophen und Marskanal-Verdoppelungen, skrevet i samarbejde med amatørastronomen Philipp Fauth. Hörbiger mente, at bl.a. Månen og Mælkevejen bestod af is og at de interstellare rum bestod af hydrogen mellem isblokkene. Hans teorier blev senere gjort populære af bl.a. H.S. Bellamy og havde indflydelse på Hans Robert Scultetus, der var leder af Pflegestätte für Wetterkunde (Sektion for Vejrkundskab) ved SS organisationen Ahnenerbe, der mente, at Welteislehre kunne benyttes til at foretage præcise vejrudsigter på lang sigt.

Hæder
Månekrateret Deslandres blev oprindeligt kaldt Hörbiger af Philipp Fauth på dennes månekort. Krateret fik senere, i 1948, det officielle navn af generalforsamlingen i International Astronomical Union efter forslag af E. M. Antoniadi i 1942.

Noter

Ingeniører fra Østrig
Opfindere fra Østrig

Hanns Hörbiger


Ruellieae, tribus u porodici primogovki, dio potporodice Acanthoideae. Postoji tridesetak rodova unutar 11 podtribusa 10 imewnovanih).

Rodovi

 Tribus Ruellieae Dumort.
 Subtribus Erantheminae Nees
 Brunoniella Bremek. (6 spp.)
 Leptosiphonium F. Muell. (10 spp.)
 Pararuellia Bremek. & Nann.-Bremek. (11 spp.)
 Eranthemum L. (25 spp.)
 Kosmosiphon Lindau (1 sp.)
 Subtribus Dinteracanthinae E.A.Tripp & I.Darbysh.
 Dinteracanthus C. B. Clarke ex Schinz (4 spp.)
 Subtribus Ruelliinae Nees
 Dischistocalyx Lindau (12 spp.)
 Satanocrater Schweinf. (4 spp.)
 Acanthopale C. B. Clarke (12 spp.)
 Ruellia L. (351 spp.)
 Calacanthus T. Anderson ex Benth. & Hook. fil. (1 sp.)
 Subtribus Trichantherinae Benth. & Hook. fil.
 Louteridium S. Watson (11 spp.)
 Bravaisia DC. (3 spp.)
 Trichanthera Kunth (2 spp.)
 Trichosanchezia Mildbr. (1 sp.)
 Sanchezia Ruiz & Pav. (57 spp.)
 Suessenguthia Merxm. (8 spp.)
 Subtribus Strobilanthinae T. Anderson
 Strobilanthes Blume (518 spp.)
 Hemigraphis Nees (33 spp.)
 Subtribus Hygrophilinae Nees
 Hygrophila R. Br. (78 spp.)
 Brillantaisia P. Beauverd (17 spp.)
 Subtribus Petalidiinae Benth. & Hook. fil.
 Strobilanthopsis S. Moore (1 sp.)
 Dyschoriste Nees (96 spp.)
 Echinacanthus Nees (4 spp.)
 Petalidium Nees (40 spp.)
 Duosperma Dayton (27 spp.)
 Ruelliopsis C. B. Clarke (1 sp.)
 Subtribus Mcdadeinae E.A.Tripp & I.Darbysh.
 Mcdadea E.A.Tripp & I.Darbysh. (1 sp.)
 Subtribus Phaulopsidinae E. Tripp & I. Darbysh.
 Phaulopsis Willd. (21 spp.)
 Subtribus Mimulopsidinae E. Tripp
 Eremomastax Lindau (1 sp.)
 Heteradelphia Lindau (2 spp.)
 Mellera S. Moore (7 spp.)
 Mimulopsis Schweinf. (21 spp.)
 Subtribus Ruellieae incertae sedis
 Stenothyrsus C. B. Clarke (1 sp.)
 Xylacanthus Aver. & K. S. Nguyen (1 sp.)
 Diceratotheca J. R. I. Wood & Scotland (1 sp.)
 Pseudosiphonium Tripp et al., ined. (1 sp.)

Izvori

Acanthoideae

Ruellieae


Edmund Francis Herring, né le  à Maryborough, dans le Queensland et mort le  à Melbourne, dans le Victoria, est un homme politique, juge et militaire australien.

En tant que militaire, il a notamment participé à la Première guerre mondiale et à la Seconde guerre mondiale, atteignant le rang de Lieutenant general dans l'Australian Army en 1942. En février 1944, il est nommé juge en chef de la Cour suprême du Victoria et le demeure jusqu'en 1964. Puis, en mai 1945, il devient  jusqu'en septembre 1972.

Biographie

Herring, connu sous le nom de « Ned » dans sa famille, est le troisième des cinq enfants d'Edmund Selwyn Herring, avocat, et de son épouse d'origine irlandaise Gertrude Stella Herring. Il a fait ses études au Maryborough College and High School et à la Melbourne Grammar, où il a excellé au tennis et au cricket.

En novembre 1913, il s'engage dans la King Edward's Horse, un régiment de cavalerie du British Army.

Première guerre mondiale
En décembre 1914, Herring est nommé sous-lieutenant dans la Royal Field Artillery et affecté à la batterie B de la 99ième Brigade de la 22nd Division britannique.

Entre les guerres
Herring rejoint l'Australian Army le , avec le grade de capitaine.

Seconde guerre mondiale
En octobre 1939, Herring est promu colonel et Brigadier temporaire. Il quitte pour la Palestine le , avec le commandant de la 6e division d'infanterie, le major général Iven Mackay, pour une campagne d'entrainement. Les exercices sont toutefois difficiles en raison de leurs équipements vieillissants datant de la première guerre mondiale.

Guerre du désert

En décembre 1940, Herring et ses troupes sont envoyés en Libye dans le cadre de l'Opération Compass de la Guerre du Désert. Ils participent notamment à la Bataille de Bardia, dans laquelle ils contrôlent les 120 canons utilisés dans l'attaque de la division.

De retour en Australie
Le , Herring est promu au rang de Major général et prend le commandement de 6e division. Puis en mars 1942, il retourne en Australie.

Notes et références

Naissance en septembre 1892
Décès en janvier 1982
Décès en Australie
Décès à 89 ans
Militaire australien de la Seconde Guerre mondiale
Chef militaire australien de la Seconde Guerre mondiale
Décès à Melbourne

Edmund Herring


La monitorización de redes es el uso de un sistema que constantemente monitoriza una red de computadoras buscando componentes lentos o fallidos y luego notifica al administrador de esa red  (vía correo electrónico, teléfono celular u otras alarmas) en caso de cortes o fallos. Es un subconjunto de las funciones involucradas en la gestión de redes.

Detalles
Mientras que un sistema de detección de intrusiones monitoriza una red de amenazas del exterior, un sistema de monitorización de red monitoriza la red buscando problemas causados por servidores sobrecargados y/o caídos, conexiones de red, u otros dispositivos. Por ejemplo, para determinar el estatus de un web server, un software de monitorización puede enviar periódicamente un pedido de HTTP para buscar una página. Para servidores de correo electrónico, un mensaje de prueba puede ser enviado a través de SMTP y recuperado por IMAP o POP3.

Normalmente las únicas métricas de medición son tiempo de respuesta, disponibilidad y tiempo de funcionamiento, aunque las métricas de consistencia y fiabilidad están empezando a ganar popularidad. La suma extendida de dispositivos de optimización está teniendo un efecto adverso en la mayoría de las herramientas de monitorización – especialmente cuando se trata de medir apropiadamente el tiempo de respuesta de punta a punta debido a que limitan la visibilidad de ida y vuelta.

Las solicitudes de estado de fallos —tales como cuando una conexión no puede ser establecida, expira, o un documento o un mensaje no puede ser recuperado— usualmente produce una acción por parte del sistema de monitorización. Estas acciones varían —una alarma puede ser enviada (vía SMS, correo electrónico, etc.)— para el administrador del sistema residente, sistemas automáticos de conmutación por error pueden ser activados para remover del servicio el servidor con problemas hasta que pueda ser reparado, etc.
Monitorizar la performance de una red de uplink es también conocido como medición de tráfico de red, y más software está en la lista.

Varios tipos de protocolos
El servicio de monitorización de la web puede chequear páginas HTTP, HTTPS, SNMP, FTP, SMTP, POP3, IMAP, DNS, SSH, TELNET, SSL, TCP,  SIP, UDP, Media Streaming y un rango de otros puertos con una variedad de intervalos de chequeo que van desde cada cuatro horas a cada minuto. Obviamente, la mayoría de los servicios de monitorización de red comprueban su servidor entre 1 vez por hora a 1 vez por minuto.

Software de monitorización reconocidos
La siguiente es una lista con los principales software de monitorización, sin ser concluyente:

Véase también

Anexo:Comparación de sistemas de monitorización de redes

Referencias

Redes informáticas
Dispositivos de seguridad
Protocolos de red
Soporte técnico
Sistemas informáticos
Sistemas multiagente

Monitorización de redes


مصرف بابل مصرف عراقي خاص يقع في بغداد. للمصرف 8 فروع في بغداد، النجف، الموصل.

مراجع

شركات مقرها في بغداد
بنوك أسست سنة 1998
بنوك العراق
تأسيسات سنة 1998 في العراق
شركات عراقية
شركات عراقية أسست في 1998

مصرف بابل


ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර පළාතේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස 43 කි. එ අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ 19 ක් මඩකලපුව දිස්ත්‍රික්කයේ 13 ක් සහ ත්‍රිකුණාමල දිස්ත්‍රික්කයේ 11 ක් ලෙසය.

අම්පාර දිස්ත්‍රික්කය

 අඩ්ඩලච්චේන ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 අක්කරෙයිපත්තුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 අලයාඩිවෙම්බු ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 අම්පාර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 දමන ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 දෙහිඅත්තකණ්ඩිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ඊරගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කල්මුනේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කරතිවු ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ලාහුගල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මහඔය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 නවිතාන්වෙලි ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 නීන්තාවුර් ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පදියතලාව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පොතුවිල් ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 සේන්තමාරතු ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 සමන්තුරේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 තිරුක්කෝවිල් ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 උහන ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

මඩකලපුව දිස්ත්‍රික්කය

 මඩකලපුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 එරාවූර් පත්තු ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 එරාවූර් නගර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කාත්තන්කුඩි ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කෝරළේ පත්තු ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කෝරළේ පත්තු උතුර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කෝරළේ පත්තු දකුණ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කෝරළේ පත්තු බටහිර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මාන්මුනේ උතුර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මාන්මුනේ පත්තු ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මාන්මුනේ දකුණ සහ එරුවිල් පත්තු ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මාන්මුනේ බටහිර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පොරතිවු පත්තු ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

ත්‍රිකුණාමල දිස්ත්‍රික්කය

 ගෝමරන්කඩවල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කන්තලේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කින්නියා ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කුච්චවේලි ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මොරවැව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මුත්තූර් ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පදවි ශ්‍රී පුර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 සේරුවිල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 තඹලගමුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ත්‍රිකුණාමල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වෙරුගල් ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

ආශ්‍රිත ලිපි
 ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
 ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත්
 ශ්‍රී ලංකාවේ දිස්ත්‍රික්ක
 ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය සභා

බාහිර සබැදි
 Divisional Secretariats Portal
 Statoids: Divisions of Sri Lanka


Mortágua  belediyesi, Portekiz'in Centro bölgesine bağlı Dão-Lafões altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 10 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Almaça
 Cercosa
 Cortegaça
 Espinho
 Marmeleira
 Mortágua
 Pala
 Sobral
 Trezói
 Vale de Remígio

Portekiz'in belediyeleri
Dão-Lafões

Mortágua


The Provincial Rights Party was a Canadian political party founded and led by Frederick W. A. G. Haultain in 1905 to contest elections in the new province of Saskatchewan. It was the successor to the eastern branch of the Northwest Territories Conservative Party.
Haultain had been Premier of the North-West Territories prior to the province's creation. He hoped to lead a government in the place of the Saskatchewan Liberal Party, which was backed by the federal government of Wilfrid Laurier. In the 1905 election, the Provincial Rights Party won nine seats and 47% of the vote, and the Liberals won 16 seats and 52% of the vote.

In the 1908 election, to an expanded 41 seat legislature, the Provincial Rights Party won 14 seats with 47% of the vote, losing again to the Liberals.

Haultain was appointed to the Saskatchewan Court of Appeal by Prime Minister Robert Borden in 1912, and the Provincial Rights Party became the Saskatchewan Conservative Party.

The Provincial Rights Party advocated greater provincial control over land, resources and development, and saw the Liberal Party as being too close to the Laurier federal government.

See also
Conservative Party of Saskatchewan
Canadian political parties

Provincial political parties in Saskatchewan
Conservative parties in Canada

Provincial Rights Party


Jeg skal ha' briller er en dansk børnefilm fra 1969, der er instrueret af Thomas Winding efter manuskript af Lulu Gauguin.

Handling
Hvordan ser storbyen ud for en lille pige, der trænger til briller - og efter hun har fået dem.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1969

Børnefilm fra Danmark
Briller

Jeg skal ha' briller


Jean Victor Arthur Guillou (født 18. april 1930, død 26. januar 2019) var en fransk komponist, organist, pianist og pædagog.

Biografi
Guillou blev født i Angers. Efter sine første studier i klaver- og orgelspil blev han organist ved kirken St. Serge i Angers i en alder af 12 år. Han studerede derefter ved Paris Conservatoire under Marcel Dupré, Maurice Duruflé og Olivier Messiaen. I 1955 fik han stillingen som professor i orgel og komposition ved Institut for kirkemusik i Lissabon. I 1958 flyttede han til Berlin, hvor han boede i de følgende fem år. Her komponerede og uropførte han sine første værker. I 1963 vendte han tilbage til Paris efter at være blevet udnævnt til Titulær Organist ved kirken Saint Eustache som efterfølger for André Marchal. Han blev udnævnt som Organist Emeritus ved St. Eustache i september 2014. Guillou afsluttede sine 52 år som organist ved kirken i marts 2015.

Han har et verdensomspændende ry som koncertorganist og improvisator. Derudover har han ofte fungeret som pianist; for eksempel udøvede han de engelske og franske uropførelser af Julius Reubkes oversete klaversonate i b-mol.

Guillous engagement i orgelbygning førte til samarbejde med flere orgelbyggere og opførelse af nye orgler i l'alpe d'Huez( F) (1978, Kleuker), i Sang d'Oiseau kirke i Bruxelles (1981, Kleuker), i Zürichs Tonhalle (1988, Kleuker-Steinmeyer) på Konservatoriet i Napoli (2006, Tamburini-Zanin) i Auditorio de Tenerife (2005, Blancafort) og senest i San Antonio dei Portoghesi kirken i Rom (2008, Mascioni) og i Katedralen i Leon i Spanien (2013, Klais).

Han komponerede over 90 værker – til orgel-, kammer-og orkestermusik – samt mange transskriptioner for orgel, primært offentliggjort af Schott-Musik. Hertil kommer, at han har udgivet mere end 100 andre indspilninger, herunder de samlede orgelværker af Johann Sebastian Bach, César Franck og Robert Schumann. Desuden en række historiske improvisationer (f.eks. Visioner Cosmiques, 1969, eller Jeux d'orgue, 1970, begge genindspillet i 2010 af Universal-Decca), såvel som de fleste af hans egne kompositioner for orgel en serie af 7 Cd'er (2010) for det Universelle - Decca records label.

Fra 1970-2005 underviste Guillou i orgelspil og improvisation ved det årlige Zürcher Internationale Meisterkurse. Siden 2007 har disse mesterklasser været afholdt på St. Eustache i Paris, Frankrig. Blandt hans tidligere elever er Bernhard Thomsen, Francesco Filidei, Yanka Hekimova, Livia Mazzanti, Leonid Karev, Zsuzsa Elekes og Jean-Baptiste Monnot. I juli 2015 han blev udnævnt til æresprofessor ved Saarer Hochschule für Musik.

Kompositioner

Orgelsolo

 Fantaisie op. 1 (1954. Mainz: Schott, 2005)
 18 Variationer op. 3 (1956. Mainz: Schott, 2005)
 Sinfonietta op. 4 (1958/revideret 2005. Mainz: Schott, 2005)
 Ballade Ossianique No. 1 ("Temora") op. 8 (1962/revideret 2005. Mainz: Schott, 2005)
 Toccata op. 9 (1953. Mainz: Schott, 2004)
 6 Sagaer op. 20 (1970. Mainz: Schott, 2005)
 Ballade Ossianique No. 2 ("Les Chants de Selma") op. 23 (1971/revideret 2005. Mainz: Schott, 2005)
 La Chapelle des Abîmes op. 26 (1973. Mainz: Schott, 2005)
 Scènes d'enfants op. 28 (1974. Mainz: Schott, 2005)
 Jeux d'Orgue op. 34 (1978. Wien: Universal Edition, 1984)
 Suite hæld Rameau op. 36 (1979. Boston, MA: Wayne Leupold Udgaver, 1994)
 Saga No. 7 op. 38 (1983. Wien: Universal Edition, 1984)
 Piyano da Trio Nr 1 op. 40 (1984. Paris: Durand, 1985)
 Chamades !  op. 41 (1984. USA: H. T. FitzSimons, 1984)
 Improviseret for pedal solo op. 42 (1985. Wien: Universal Edition, 1988)
 Hypérion ou la Rhétorique du Feu op. 45 (1988. Boston, MA: Wayne Leupold Udgaver, 1996)
 Säya ou l'Oiseau Bleu op. 50 (1993. Mainz: Schott, 2004)
 Éloge op. 52 (1994. Boston, MA: Wayne Leupold Udgaver, 1995)
 Alice au pays de l'orgue for orgel og fortælleren op. 53 (1995. Mainz: Schott, 1998)
 Pensieri hæld Jean Langlais op. 54 (1995. USA: H. T. FitzSimons, 1996)
 Instants op. 57 (1998. Mainz: Schott, 2015)
 Pièces furtives op. 58 (1998. Mainz: Schott, 2000)
 Hymnus op. 72 (2008. Mainz: Schott, 2009)
 Henviser op. 77 (2011. Mainz: Schott, 2013)
 Enfantines op. 81 (2013. Mainz: Schott, 2015)
 Piyano da Trio Nr 2 op. 82 (2013. Mainz: Schott, 2014)
 Piyano da Trio Nr 3 op. 83 (2013. Mainz: Schott, 2014)
 Macbeth - Le lai de l ' Ombre op. 84 (2009. Mainz: Schott, 2016)
 Psyke op. 87 (2016)

Orgel med ledsagelse af andre instrumenter

 Colloque No. 2 for Orgel og Klaver, op. 11 (1964/revideret 2005. Mainz: Schott, 2005)
 L'Infinito for Bas og Orgel, op. 13 (1965. Mainz: Schott, 2005)
 Intermezzo for Fløjte og Orgel, op. 17 (1969. Mainz: Schott, 2008)
 Symphonie Initiatique for 3 orgler, op. 18 (1969) - Vers. for 2 orgler (1990, Vers. for 4 hænder og fødder (2009. Mainz: Schott, 2016)
 Colloque No. 5 for Orgel og Klaver, op. 19 (1969/revideret 2005. Mainz: Schott, 2005)
 Sonate for Trompet / Violin og Orgel, op. 25 (1972)
 Koncert for Violin og Orgel op. 37 (1982)
 Andromède for Sopran og Orgel, op. 39 (1984. Mainz: Schott, 2007)
 Fred for blandet Kor (8 stemmer) og Orgel, op. 43 (1985.Mainz: Schott, 2012)
 Aube for blandet Kor (12 stemmer) og Orgel, op. 46 (1988. Mainz: Schott, 2016)
 Colloque No. 6 for Orgel og to Percussionister, op. 47 (1989)
 Fantaisie concertante for Cello og Orgel, op. 49 (1991. Mainz: Schott)
 Fête for Klarinet og Orgel, op. 55 (1995. Mainz: Schott, 2008)
 Écho for Fløjte, Klarinet, strygekvintet, Kor, Klaver og Orgel, op. 60 (1999. Mainz: Schott)
 Koncert for Trompet og Orgel - Ebauche d'un souffle - op. 64 (1985. Mainz: Schott, 2016)
 Colloque No. 7 (koncert for Klaver og Orgel) op. 66 (1998. Mainz: Schott, 2011.)
 Colloque No. 8 for Marimba og Orgel, op. 67 (2002. Mainz: Schott, 2008)
 La Révolte des Orgues for otte portativ-orgler, stort orgel og slagtøj, op. 69 (2005. Mainz: Schott, 2007)
 Colloque No. 9 for orgel og panfløjte, op. 71 (2008. Mainz: Schott, 2009)
 Répliques for stort orgel og en orgelpositiv, op. 75 (2009, Mainz: Schott, 2011)
 Ihr Himmel, Luft und Wind for 8 stemmer, kor, op. 76 (2010, Mainz: Schott, 2010)
 Colloque N. 10 til 7 trompeter, orgel og slagtøj, op. 86 (2016, Mainz: Schott, 2016)

Orkester

 Inventions for Orgel og orkester (Orgelkoncert nr. 1), op. 7 (1960. Mainz: Schott)
 Triptyque for strygeorkester, vandt (1965. Paris: Leduc)
 Koncert héroïque for Orgel og orkester (Orgelkoncert nr. 2), op. 10 (1963/revideret 2005. Mainz: Schott, 2005)
 Le Jugement Dernier: Oratorium for kor, solister, orgel og orkester (1965. Paris: Leduc)
 Orgelkoncert nr. 3 for Orgel og strygeorkester, op. 14 (1965. Mainz: Schott)
 Colloque No. 4 for Orgel, Klaver og to Percussionister, op. 15 (1966. Mainz: Schott, 2006)
 Klaverkoncert Nr 1 for Klaver og orkester, op. 16 (1969. Paris: Leduc)
 Judith Symphonie for Mezzo-sopran og orkester op. 21 (1970. Mainz: Schott)
 Symfoni nr. 2 for strygeorkester op. 27 (1974. Mainz: Schott, 2005)
 Symfoni nr. 3 ("La Foule") for stort orkester og 2 guitarer op. 30 (1977)
 Orgelkoncert nr. 4 for Orgel og orkester, op. 31 (komponeret i 1978)
 Concerto Grosso for Orkester op. 32 (1978/2008)
 Orgelkoncert nr. 5 ("Roi Arthur") for Orgel og messingkvintet, op. 35 (1979. Mainz: Schott)
 Klaverkoncert Nr 2 for Klaver og orkester op. 44 (1986. Mainz: Schott)
 Basun-Koncert for Basun (solo), 4 trompeter, 3 tromboner, 3 tubas og to percussionister op. 48 (1990. Mainz: Schott)
 Fantaisie concertante for Cello og Orkester, op. 49 (1991-2016. Mainz: Schott, 2016)
 Missa Interrupta for Sopran og Orgel, messingkvintet, Percussion og Kor, op. 51 (1995. Mainz: Schott)
 Fête for Klarinet og orkester, op. 55 (1995)
 Koncert 2000 for Orgel og orkester, op. 62, (2000. Mainz: Schott)
 Koncert for Trompet og Orgel ("L'Ébauche d 'un souffle"), op. 64 (1985. Mainz: Schott)
 Orgelkoncert nr. 6 for Orgel og Orkester, op. 68 (2002. Mainz: Schott)
 Orgelkoncert nr. 7 for Orgel og Orkester, op. 70 (2006. Mainz: Schott, 2007)
 Stabat Mater for Orgel, Soli og Orkester, op. 85 (1980)

Kammermusik

 Colloque No. 1 for Fløjte, obo, violin og klaver op. 2 (1956. Mainz: Schott, 2005)
 Sonate Nr 1 for Klaver op. 5 (1958. Paris: Éditions Musicales Amphion, 1974)
 Cantilia for Klaver, Harpe, Pauker og 4 Celli op. 6 (1960. Mainz: Schott)
 Toccata (piano version) op. 9b ( 1962. Mainz: Schott)
 Colloque No. 3 for Obo, Harpe, Celeste, Percussion, 4 Celli og 2 kontrabasser op. 12 (1964. Mainz: Schott)
 Quatuor for Obo og strygekvartet op. 22 (1971.Schott 2016)
 Cantiliana for Fløjte (eller violin) og klaver op. 24 (1972. Schott 2014)
 Poème de la Main for Lyrisk sopran og klaver op. 29 (1975.Mainz: Schott, 2016)
 Sonate Nr 2 for Klaver op. 33 (1978)
 Deux Pièces: Nocturne et Improviseret for Klaver op. 56 (1967. Mainz: Schott, 2015)
 Trio for 3 Violoncelli (uddrag fra Diderot à corps perdu) op. 59 (1999)
 Augure for Klaver op. 61 (1999. Mainz: Schott, 2005)
 Co-incidens for Violin solo, op. 63 (1996. Mainz: Schott, 2010)
 Epitases for pedal klaver ("Dobbelt Klaver Borgato"), op. 65 (2002. Mainz: Schott.) og Version for 2 klaverer)
 Chronique for Percussion Trio op. 73 (2009)
 Impulso for Fløjte solo, op. 74 ( 2009. Mainz: Schott, 2015)
 Poème for 4 hænder, Klaver og Slagtøj, op. 78 ( 2012. Schott, 2014)
 Valse Oubliée for Klaver, op. 79 ( 2012. Mainz: Schott, 2012)
 Main menu for Mezzo-Sopran og Klaver, op. 80 ( 2012)

Teatermusik/oratorium

 Pièces brèves pour l'émission "Échappée par le ciel" (Upublicerede)
 Diderot à corps perdu (komponeret i 1973. Ikke offentliggjort.)

Andre uden opus-nummer

 Le Jugement Dernier Oratorium for Soli, Kor, Orgel og Orkester (A. Leduc, 1965)
 Kadence for første sats af Orgelsymfoni nr. 6 af Charles-Marie Widor (Mainz: Schott, 2017)
 Pensieri pour Claude Bernard (ikke offentliggjort).
 Kadencer til Beethovens Violinkoncert
 Kadence for Mozarts Klaverkoncert N. 24 - K. 491
 Kadence for J.S. Bach: Kromatisk Fantasi og Fuga i d-mol BWV 903
 Kadencer for C.P.E. Bach: Orgelkoncerter Wq 34 & 35 (Mainz: Schott, 2017)
 Kadence for Mozarts Kirkesonate K. 336 (Mainz: Schott, 2017)

Transskriptioner for orgel

 Johann Sebastian Bach: Das musikalische Opfer BWV 1079 (Mainz: Schott, 2005)
 Johann Sebastian Bach: Goldberg-variationer BWV 988 (ikke Offentliggjort).
 Johann Sebastian Bach: Sarabande fra Partita for lut - BWV 997 (ikke Offentliggjort).
 Johann Sebastian Bach: Badinerie fra orkester suite nr. 2 BWV 1067 (ikke Offentliggjort).
 Georg Friedrich Händel: 16 Koncerter for orgel og orkester (med kadencer) (Kadencer: Mainz: Schott, 2017)
 Georg Friedrich Händel: Alla Hornpipe fra "Water Music" (Mainz: Schott, 2014)
 Franz Liszt: Fantaisie et fugue sur le nom de BACH (syncretic version) (Mainz: Schott, 2005)
 Franz Liszt: Orpheus (Mainz: Schott, 2005)
 Franz Liszt: Prometheus (Mainz: Schott, 2008)
 Franz Liszt: Valse oubliée No. 1 (Mainz: Schott, 2007)
 Franz Liszt: Salme XIII (Mainz: Schott, 2009)
 Franz Liszt: Tasso (Mainz: Schott, 2012)
 Wolfgang Amadeus Mozart: Adagio og Fuga i c-mol K. 546 (Paris: Éditions Musicales Amphion)
 Wolfgang Amadeus Mozart: Adagio og Rondo i c-mol K. 617 (Paris: Éditions Musicales Amphion)
 Modest Musorgskij: udstillingsbilleder (Mainz: Schott, 2005)
 Sergej Prokofjev: March fra opera "Kærligheden til De tre appelsiner" (Bonn: Robert Forberg)
 Sergej Prokofjev: Toccata op. 11 (Bonn: Robert Forberg)
 Sergej Rachmaninov: Symfoniske Danse op. 45 - Version for to orgler og for fire hænder og fødder (Mainz: Schott, 2015)
 Igor Stravinskij: Tre danse fra "Petrouchka" (Upublicerede)
 Pjotr Ilitj Tjajkovskij: "Scherzo" fra Symfoni nr. 6 ("Pathétique") (Mainz: Schott, 2006)
 Pjotr Ilitj Tjajkovskij: Sukkerfeens dans fra Nøddeknækkersuiten (Mainz: Schott, 2014)
 Giuseppe Verdi: "Quattro Pezzi Sacri"
 Antonio Vivaldi: Koncert i D-dur (Paris: Éditions Musicales Amphion)
 Antonio Vivaldi: Koncert i d-mol (Mainz: Schott, 2014)

Henvisninger

Bibliografi
 Guillou, Jean. L'Orgue, Souvenir-et Avenir - Ed. Symétrie, 2010
 Abbing, Jörg. Jean Guillou - Colloques - Biografie und Texte.  St. Augustin, Tyskland: Dr. Josef Butz' Musikverlag, 2006.
 L'ORGUE n° 281: numéro spécial sur Jean Guillou, sous la direction de Sylviane Falcinelli, 2008.
 Cantagrel, Gilles. "Jean Guillou", i Guide de la musique d'orgue, redigeret af Gilles Cantagrel. Paris: Fayard, (1991) 2012, p. 514-520.
 Cook, Mary Jean. "Errata in the published organ works of Jean Guillou," i The Diapason 67 (Maj 1967): 4-5.
 Guillou, Jean. Die Orgel": Erinnerung und Zukunft.  St. Augustin, Tyskland: Dr. Josef Butz ' Musikverlag, 2005. .
 Hodant, Jean-Philippe. "Rhétorique et Dramaturgie dans l ' oeuvre musicale de Jean Guillou" Paris, Frankrig: Université Sorbonne, 1993.
 Orengia, Jean-Louis. Jean Guillou, interprète, compositeur et improvisateur Mémoire de maîtrise de musicologie. Paris-Sorbonne, 1981/1982.
 Rhodes, Cherry. "Introducing Jean Guillou," i A. G. O. R. C. C. O. Magazine" (Marts 1974): 29 og 53.
 Terry, Mickey Thomas. "Et Interview med Jean Guillou" i Den Amerikanske Organist 28 No. 4 (April 1994): 56-59.
 Guillou, Jean. La Musique et le Geste - Beauchesne, Paris 2012
 VV.AA. '"Hensyn" hommages à Jean Guillou - Augure éditions, Paris 2014

Eksterne henvisninger
 Officiel Web-Site dedikeret til Jean Guillou af Augure
 AUGURE
 ARGOS Association pour le Rayonnement des Grandes Orgues de Saint-Eustache, Paris.
 OSV Le Grand Orgue Mobile à Struktur-Variabel.

Orgelkomponister
Personer fra Angers
Klassiske komponister fra det 21. århundrede

Jean Guillou


Otuča (Otuća) je rijeka ponornica u  Gračačkom polju, Hrvatska.

Rijeka Otuča duga je 18,2 kilometara, a porječje joj obuhvaća 382,8 km². Izvire u podnožju Velikog Urljaja istočno od Bruvna u gračačkoj općini. Ponire u više ponora na rubu Gračačkog polja. Dno joj je kamenito i šljunkovito, a mjestimično i muljevito. Važnije pritoke su Bašinica, desna pritoka duga devet te nešto duža lijeva pritoka Kijašica (13 km).

Dana 14. svibnja 2023. na vodomjernoj postaji Gračac 2 izmjeren je rekordan vodostaj od +236 cm. Uslijed visokog vodostaja došlo je do izlijevanja rijeke Otuče te plavljenja objekata i infrastrukture u Gračacu i okolici.

U rijeci obitava potočna pastrva.

Izvori

Rijeke u Hrvatskoj
Jadranski slijev
Ponornice

Otuča


Agrilus sulcipennis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Solier, 1849.

Referências

sulcipennis

Agrilus sulcipennis


O Estádio Municipal de Ümraniye () é um estádio de futebol localizado em Ümraniye, distrito da cidade de Istambul, na Turquia. Inaugurado em 2000, é oficialmente a casa onde o Ümraniyespor manda seus jogos oficiais por competições nacionais. Sua capacidade máxima é de  espectadores.

Ümraniye
Ümraniye

Estádio Municipal de Ümraniye


كليوبولوس هو أحد الفلاسفة الإغريق من القرن السادس قبل الميلاد يعد من حكماء الإغريق السبعة حكم إسبرطة في اليونان القديم.

مراجع

حكماء الإغريق السبعة
شعراء إغريق
شعراء القرن 6 ق م
فلاسفة إغريق
يونانيون في القرن 6 ق م

كليوبولوس


Green Lake may refer to:

Canada
 Green Lake (Cariboo), British Columbia
 Green Lake (Whistler), British Columbia
 Green Lake (Nova Scotia), Halifax Regional Municipality
 Green Lake (Ontario), Renfrew County
 Astrolabe Lake, formerly Green Lake, Whitewater Region, Renfrew County, Ontario
 Green Lake, Saskatchewan

New Zealand
 Green Lake (Mayor Island) (Lake Aroarotamahine), a crater lake on Mayor Island in the Bay of Plenty
 Green Lake (Raoul Island), crater lake in the Kermadec Islands
 Green Lake (Rotomahana), close to the shore of Lake Rotomahana in the Bay of Plenty Region
 Green Lake (Southland), in the Hunter Mountains
 Lake Rotokakahi, also known as Green Lake, near Rotorua in the Bay of Plenty Region

United States
Alphabetical by state
 Green Lake (Alaska), south of Sitka
 Green Lake (Bradley County, Arkansas), a lake in Bradley County, Arkansas
 Green Lake (Hawaii), a former lake on the island of Hawaii
 Green Lake (Maine), Hancock County
 Green Lake, Allegan County, Michigan
 Green Lake (Grand Traverse County, Michigan)
 Green Lake (Washtenaw County, Michigan)
 Green Lake Township, Michigan, Grand Traverse County
 Green Lake (Chisago City, Minnesota)
 Green Lake (Isanti County, Minnesota)
 Green Lake (Kandiyohi County, Minnesota)
 Green Lake Township, Kandiyohi County, Minnesota
 Green Lake (Glacier County, Montana)
 Green Lake, a lake in Granite County, Montana
 Green Lake (New York), Onondaga County
 Green Lake (Cortland County, New York)
 Green Lake (Fulton County, New York)
 Green Lake (Herkimer County, New York)
 Green Lakes State Park, Onondaga County, New York
 Green Lake (South Dakota), Lake County
 Green Lake (Texas), Calhoun County
 Green Lake (North Cascades National Park), Washington
 Green Lake (Seattle), a lake and park in north central Seattle, Washington
 Green Lake, Seattle, a neighborhood surrounding the lake
 Green Lake County, Wisconsin
 Green Lake, Wisconsin, a city in Green Lake County
 Green Lake (town), Wisconsin, a town in Green Lake County
 Green Lake (Wisconsin), a lake in Green Lake County

Elsewhere
 Green Lake (Kunming), Yunnan Province, China
 Green Lake (Sikkim), a lake near Lachen, Sikkim, India

Other uses
 Camp Green Lake, a fictional place from the book Holes

See also
 Grünsee (disambiguation), (German: green lake)
 Grüner See (disambiguation)
 Lac Vert (disambiguation) (French: green lake)
 Lago Verde (disambiguation) (Italian and Spanish: green lake)
 Laguna Verde (disambiguation)

Green Lake