Petar I. Burbonski (fr. Pierre Ier de Bourbon; 1311. – Poitiers, 19. rujna 1356.) bio je francuski plemić; grof Clermont-en-Beauvaisisa i La Marchea te drugi vojvoda Bourbona (1342. – 1356.). Poznat je po svom sudjelovanju u ranim bitkama Stogodišnjeg rata, 1337. godine. Bio je nazočan tijekom ustoličenja pape Klementa VI., 19. svibnja 1342. Tijekom ljeta 1342. Petar i grof Rudolf I. od Briennea su zajedno branili Francusku dok je kralj Filip VI. Sretni bio u Bretanji.

Dana 19. rujna 1356. Petar je ubijen u bitci kod Poitiersa.

Obitelj
Vojvoda Petar je bio sin i nasljednik vojvode Luja I. Petrova je majka bila Marija od Avesnesa, a mlađa sestra Marija, kneginja Ahaje. 25. siječnja 1336. Petar se oženio; njegova je supruga bila Izabela Valois (1313. – 1383.). Petrova i Izabelina djeca:
Luj II. Burbonski
Ivana Burbonska, kraljica Francuske
Blanka Burbonska, kraljica Kastilje i Leona
Bonne Burbonska
Katarina (1342. – 1427.)
Margareta Burbonska, gospa Albreta
Izabela
Izabela, časna sestra u Poissyju

Izvori i bilješke

David Nicolle, Poitiers 1356: The Capture of a King. Osprey. 2004.

Burbonci
Grofovi Clermont-en-Beauvaisisa

Petar I. Burbonski


Cinayet, bir kimsenin başka bir kimseyi bilerek öldürmesi eylemidir. Çoğu ülkede müebbet hapis ya da idam cezasıyla sonuçlanmaktadır. Hukuken öldürme veya kasten öldürme olarak nitelenir.

Ülkelerde cinayet

Türkiye
5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Kişilere Karşı İşlenen Suçlar" başlığının altında 2. kısmında düzenlenmiş suç tipidir.

Eski TCK'de (765 Sayılı Türk Ceza Kanunu) adam öldürmek cürümleri başlığı altında 448'den 455 nci maddelere kadar toplam 8 maddede öldürme suçları düzenlenmişti. Yeni TCK'de ise hayata karşı suçlar başlığı altında 81'den 85'nci maddelere kadar, toplam 5 madde altında öldürme suçları düzenlenmiştir.

Ayrıca bakınız
 Öldürmeme
 Suikast
Meşru müdafaa

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Cinayet

Hukuk terimleri

Cinayet


Cette page concerne des événements d'actualité qui se sont produits durant l'année 2022 dans la province canadienne du Manitoba.

Politique

 Premier ministre :
 Chef de l'Opposition :
 Lieutenant-gouverneur :
 Législature :

Événements

Naissances

Décès

Voir aussi
 L'année 2022 dans le monde
 2022 au Canada (2022 en Colombie-Britannique, 2022 en Alberta, 2022 en Nouvelle-Écosse, 2022 au Nouveau-Brunswick, 2022 au Nunavut, 2022 en Ontario, 2022 au Québec, 2022 en Saskatchewan, 2022 à Terre-Neuve-et-Labrador, 2022 aux Territoires du Nord-Ouest, 2022 au Yukon)
 2022 aux États-Unis
 2022 en France, 2022 en Suisse, 2022 en Italie

Notes et références

Chronologie du Manitoba
2022 au Canada

2022 au Manitoba


أوبجكت باسكال هي تطوير للغة الباسكال وإدخال البرمجة الكائنية فيها. وقد صدرت أول مرة في شركة أبل كمبيوتر عام 1983، لذلك هي من اللغات الأولى التي دعمت البرمجة الكائنية المنحى. ثم تلتها تيربو 5.5 من شركة بورلاند عام 1989. وكان الأنتشار الأهم لهذه اللغة هو استخدامها في أداة التطوير دلفي . كذلك فهي اللغة المستخدمة في مترجم فري باسكال.

تتميز لغة أوبجكت باسكال بإمكاناتها العالية وسهولتها في استخدام البرمجة الكائنية والهيكلية، وتنتج عنها برامج تمتاز بسرعة وكفائة عاليتين متمثلة في أنها تنتج عنها برامج طبيعية Native Applications تتخاطب مباشرة مع نواة نظام التشغيل ومكتباته بدون الحاجة لبرامج وسيطة مثل الـ (آلة افتراضية).

أمثلة لأدوات التطوير التي تستخدم لغة أوبجكت باسكال:
 دلفي
 لازاراس والتي بدورها تستخدم مترجم فري باسكال Free Pascal

مثال لبرامج:

program ObjectPascalExample;

type
  THelloWorld = class
    procedure Put;
  end;

procedure THelloWorld.Put;
begin
  Writeln('Hello, World!');
end;

var
  HelloWorld: THelloWorld;               { this is an implicit pointer }

begin
  HelloWorld  := THelloWorld.Create;      { constructor returns a pointer }
  HelloWorld.Put;                        { this line dereferences the pointer }
  HelloWorld.Free;
end.

انظر أيضاً

 محرك الغش

مراجع

بورلاند
دلفي (لغة برمجة)
عائلة لغة البرمجة باسكال
لغات برمجة أنشئت في 1986
لغات برمجة كائنية التوجه

أوبجكت باسكال


Altınbaş, Çorum ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Alami olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 11 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çorum merkez belde ve köyleri

Altınbaş, Çorum


Buzdolabı; yaygın olarak buhar sıkıştırma çevrimine göre çalışan, gıdaların soğuk tutularak uzun zaman muhafaza edilmesini sağlayan soğutma makinesidir. Bu bağlamda absorpsiyonlu soğutma ve ayrıca Peltier soğutma sistemleri ile çalışan buzdolapları da mevcuttur.

Soğutmanın amacı kapalı bir mahâlde, çevre sıcaklığının altında sıcaklıklar elde etmek ve bu düşük sıcaklığı sürekli olarak muhafaza etmektir. Ancak ısı sıcaktan soğuğa kendiliğinden akarken, tersine akış kendi kendine olmaz. İki sistem arasındaki dengeyi bozabilmek için enerji gereklidir. Günümüzde bu iş soğutucu makineler tarafından gerçekleştirilir. Soğutucu makineler çalışma prensiplerine ve çalıştıkları sıcaklık aralığına göre sınıflandırılırlar. Buzdolapları ise soğutucu makinelerin evlerde kullanılan tipidir.

İlk buzdolabı

Evde kullanılmak amacıyla 1913 yılında Chicago'da yapıldı. Domelre marka bu buzdolabı, elektrikle çalışıyordu. Ahşap gövdesinin üzerinde kompresör tipi bir soğutucu vardı. Ev tipi ilk buzdolabı, 1913 yılında ABD'nin Chicago kentinde üretildi. Gövdesi ahşaptan yapılan bu buzdolabının soğutucu mekanizması, dolabın tavanına konmuştu ve neredeyse yarısı kadardı.

Bir maddenin veya ortamın sıcaklığını onu çevreleyen hacim sıcaklığının altına indirmek ve orada muhafaza etmek üzere ısının alınması işlemine "soğutma" denir. En basit ve eski soğutma şekli, soğuk yörelerde tabiatın meydana getirdiği buzları muhafaza edip bunları sıcak veya ısısı alınmak istenen yerlere koyarak soğumanın sağlanmasıdır. Kışın meydana gelen kar ve buzu muhafaza ederek sıcak mevsimlerde bunu soğutma için kullanma usulünün M.Ö. 1000 yıllarında uygulanmakta olduğu bilinmektedir. Bu uygulamanın, bugün bile yurdumuzun bazı yörelerinde geçerli bir soğutma şekli olduğu görülmektedir. Diğer yandan, eski mısırlılardan beri geceleri açık gökyüzünü görecek tarzda yerleştirilen suyun soğutulabileceği bilinmektedir. Bu soğutma şekli, gece karanlıktaki sıcaklığın mutlak sıfır (-273) derece seviyesinde olmasından ve ışıma (radyasyon) yolu ile ısının gökyüzüne iletilmesinden ortaya çıkmaktadır.

Ticari amaç ile ilk büyük buz satışı, 1806 yılında Frederic Tudor tarafından yapılmıştır. Tudor, 130 tonluk bir buz kütlesini Favorite adlı teknesiyle Antil Adaları' na götürmüştür. Daha sonraları "Buz Kralı" adı ile tanınan Tudor, ilk macerasından 3500 dolar para kaybetmesine rağmen bu zararın depolama olanaklarının bulunmayışından meydana geldiğini, gerçekte ise buz işinde büyük kazançlar bulunduğunu görebilmiş ve buz ticaretine devam ederek 1850 yıllarında senede 150.000 ton'a ulaşan bir buz ticareti hacmi geliştirmiştir. 1864'te ise buz sattığı ülkeler arasında Antiller, İran, Hindistan, Güney Amerika ülkeleri bulunuyor ve gemilerinin uğradığı limanlarının sayısı 53'ü buluyordu. Tabiatın bahşettiği buz ile soğutma şeklinden 1800'lü yılların sonuna kadar geniş ölçüde yararlanılmıştır.

Buz ile elde edilen soğutma şeklinin, gerek zaman ve gerekse bulunduğu yer bakımından çoğu kez pratik ve ucuz bir soğutma sağlayamayacağı bellidir. Bunun yerine mekanik araç ve cihazlarla soğutma sağlanması tercih edilir ki soğutma yöntemleri bilimi de bu ikincisi ile ilgilenir. Mekanik soğutma ile ilgili bilinen ilk patent 1790 yılında İngiliz Thomas Harris ile John Long' a aittir. 1834 yılında da Amerikalı Jacop Perkins, eter ile çalışan pistonlu bir cihazın patentini almıştır. Bu makine, bir emme basma tulumbaya benzer. Bir tıp doktoru olan John Gorrie (1803-1855) ilk defa, ticari gaye ile çalışan bir soğutma makinası yapmış (1844-Apalachicola, Florida, ABD) ve "Klima Sistemleri – Soğutma - Ticari buz imali" konularının babası olarak tarihe geçmiştir.

Uygulama alanında ilk defa 1860 yılında Dr. James Harrison (Avustralya) üretim işlemi sırasında birayı soğutmak maksadıyla mekanik soğutmayı başarıyla kullanmıştır. Sistemde soğutucu akışkan olarak Sülfirik Eter kullanılmıştır.

1861 yılında Dr. Alexander Kirk, kömür ısısı ile çalışan ilk absorbsiyonlu soğutma cihazını geliştirmiştir. Mekanik soğutma vasıtasıyla buz imalinin ticari sahaya girmesi ise 1800'lü yılların sonunda olmuştur.

Klima olarak büyük çapta ilk uygulama, 1904 yılında New York Ticaret Borsasına 450 ton/frigo'luk bir makine konularak gerçekleştirilmiştir.

Otomatik olarak çalışan buz dolapları 1918 yılında Kelvinatör Company tarafından imal edilmeye başlandı ve ilk sene 67 dolap satıldı. 1918-1920 yılları arasında toplam 200 dolap yapılarak satıldı. Absorpsiyon prensibiyle çalışan otomatik bir buz dolabı da (Electrolux) 1927 yılında Amerika'da satışa çıktı.

Soğutma devresi elemanları

Kompresör

Kompresörler soğutucu sistemin kalbini oluşturmaktadır ve çalışma prensipleri ne olursa olsun buharlaştırıcıdan çıkan gazı yoğuşma basıncına kadar sıkıştırılması işlevini yerine getirmektedir. Bu işlevi yerine getirebilecek başka kompresör çeşitleri ve tasarımları mevcut olmakla birlikte ev tipi buzdolaplarında hermetik pistonlu kompresörler kullanılmaktadır. Hermetik kompresörlerde tek fazlı, iki kutuplu asenkron indüksiyon motorları bulunmaktadır. Değişken hızlı kompresör uygulamalarında, hız kontrolü frekansın değiştirilmesi yoluyla gerçekleştirilmektedir. Hız kontrolü yapılan kompresörlerde doğru akım motorları, indüksiyon motorları ve senkron motorlar kullanılmaktadır.

Kompresör silindir hacmi, buzdolabı hacmi ve kullanılan soğutkana bağlı olarak 2 cm3 ve 10 cm3 arasında değişmektedir.

Yoğuşturucu (kondenser)
Kondenser kompresörden emdiği basıncı yüksek akışkanı (soğutucu gaz) içerisinde dolaştırarak dışarıya ısı vermesini sağlar.Bu olay buz dolaplarında doğal klimalarda ise fan yardımıyla olur. Burada gaz soğumuş olarak filtreye (drayer) gider.

Buharlaştırıcı (evaporatör)

Buharlaştırıcı, kısılma vanasından gelen düşük sıcaklık ve düşük basınçtaki sıvının, kabin ısısını alarak buharlaştığı bölümdür. Bu nedenle demir, çelik, pirinç, bakır ve alüminyum gibi malzemelerden imal edilir. Kabin içinde saklı veya kabin yüzeyinden yaklaşık 30 mm uzaklıkta harici olarak monte edilmektedir. Harici olarak yerleştirmede toplam ısı geçiş katsayısı daha yüksek olmaktadır. Hava ile buharlaştırıcı yüzeyi arasındaki ısı geçişi, doğal ya da zorlanmış taşınım ile gerçekleşir. Doğal ısı taşınımı, ufak dirençlerle karşılaştığında bile sorun yaratmaktadır. Bu nedenle bir fan kullanılarak, hava dolaşımının zorlanmış ısı taşınımıyla elde edilmesi tercih edilmektedir. Zorlanmış ısı taşınımında daha çok kanatlı buharlaştırıcılar kullanılmaktadır. Buzdolabında, tek buharlaştırıcı kullanılabileceği gibi, birden fazla buharlaştırıcı da kullanılabilmektedir. İki buharlaştırıcı kullanıldığında, bunlardan biri donmuş gıda depolama bölümüne, diğeri de taze gıda depolama bölümüne konulmaktadır. Tek buharlaştırıcılı sistemlerde, fanlar yardımıyla hava hareketi sağlanarak, değişik bölmelerin istenilen oranlarda soğutulması sağlanmaktadır.

Filtre (Drayer)

Drayer filtre kurutucu;Soğutma sistemlerinde montaj sırasında kalabilecek kaynak artıklarını kompresörün zamanla aşınıp soğutucu akışkanla sisteme yayılan metal tozlarını süzer nem ve oluşabilecek asidi tutar. Kondenser çıkışına varsa likit deposundan sonra monte edilir.
Kompesör yanması,gaz kaçağı gibi arızalar ve büyük tadilatlarda drayerin değişimi gerekir.

Termostat

Termostat soğutma sıcaklığını ayarlayan devre elemanıdır. İç yapısında yine soğutma sistemlerinde kullanılan gazlardan biri bulunur (R 12, R134 a v.b) Buzdolaplarında evaporatöre monteli olur içi gaz dolu bulpun ucu (yaklaşık termostatın 1,5 metre uzunluğunda kılcal borusu bulunur) evaporatöre monteli olup evaporatördeki soğutma arttıkça bulp içindeki gaz termostat gödesindeki körüğün şişerek kontağı açmasına ve bu kontağa bağlı kompresörün devre dışı kalmasına sıcaklık yükseldiği zaman körüğün sönerek tekrar kontağı kapamasıyla kompresörün çalışmasına sebep olur. Bu şekilde soğutma sıcaklığı termostatda ayarlanan değerde kalır aynı zamanda kompresörün dinlenmesi sağlanır. Klima sistemlerinde termostat ortam sıcaklığına göre kompresörü devreye alıp çıkarır.

Kılcal boru
Soğutkanın kılcal borudan gaz halde geçişi zordur (buhar tıkacı), sıvı haldeki soğutkan daha kolay geçer, kılcal borunun bu özelliğiyle soğutkanın akışı kontrol edilerek kondanserde yüksek basınç evaporatörde alçak basınç alanı oluşturulur.
Küçük kapasiteli soğutma, klima sistemleri için basit ve ucuz bir çözümdür.
Kompresör durduğunda akış soğutma devresindeki basınç farklılığı dengeleninceye kadar devam eder. Bu olay kompresörün bir sonraki çalışması için kalkış kolaylığı sağlar.
Kullanılacak kılcal borunun boy ve çap ölçüleri soğutma kapasitesi, soğutkanın cinsi, evaporasyon ve kondanzasyon durumuna göre değişir.

Soğutucu gaz
Buzdolabının içindeki ısıyı dışarı taşımak ve soğutma sağlamak için kullanılan akışkan maddelerdir. Soğutkanlarda bulunması gereken bazı özellikler şunlardır:
 Çevresel uyum
 Yanıcı, patlayıcı, zehirli olmaması
 Sistemin hiçbir yerinde kimyasal değişikliğe uğramaması
 Düşük maliyet
 Yüksek verimlilik (COP) sağlaması

Isı değiştirici
Buzdolabı soğutma devresinde, yüksek basınçlı soğutkanın dolaştığı borulara basma boruları, alçak basınçlı soğutkanın dolaştığı borulara da emme boruları denilmektedir. Emme ve basma borularının bir bölümü birleştirilerek bir ısı değiştirici meydana getirilir. Isı değiştirici; basma borusu, emme borusunun içinden geçecek şekilde yapılabileceği gibi, basma ve emme borularının ayrı ve açıkta birleştirilmesiyle de elde edilebilmektedir. Isı değiştiricisinde, buharlaştırıcıdan gelen soğutkan bir miktar ısınma yoğuşturucudan gelen soğutkan bir miktar soğuma imkânı bulur. Yoğuşturucudan gelen soğutkanın soğuması, kısılma vanasında başlayan buharlaşmayı azaltıcı yönde etki yapmaktadır. Kısılma vanasında buharlaşamayan soğutkan, buharlaştırıcıda buharlaştığından soğutma kapasitesi artmaktadır. Buharlaştırıcıdan gelen soğutkanın ısınması, kompresöre sıvı soğutkan ulaşmamasını garanti altına alırken, soğutkanın kızgın buhar haline geçmesini de sağlamaktadır. Bu yöntem soğutma sisteminin verimini artırmaktadır.

Soğutma çevrimi
İdeal çevrimde, soğutucu akışkan kompresöre doymuş buhar halinde girer. Uygulamada ise soğutucu akışkanın hal değişimi hassas bir şekilde kontrol edilemediğinden, soğutucu akışkanın kompresöre kızgın buhar halinde girmesi sağlanacak şekilde sistem tasarlanır. Kompresör (1), buharlaştırıcıdan (5) gelen kızgın buhar halindeki soğutkanı, emme vanasının açılmasıyla emer. Soğutkan silindire girmeden kompresör içinde basınç kaybına uğramaktadır.

Soğutkan, kompresör içinde bulunan silindir hacmindeki bir piston aracılığıyla sıkıştırılır. Sıkıştırılan soğutkanın basıncı yükselir. Soğutkanın silindiri terk edebilmesi için basma vanasındaki basınç kayıplarını yenmesi gerekmektedir. Basma vanasının açılmasıyla soğutkan yüksek basınç ve sıcaklıkta pompalanır.

Basma borusu boyunca ilerleyerek yoğuşturucuya (2) gelen yüksek basınç ve sıcaklıktaki soğutkan, ortama ısı atarak önce yoğuşmakta, sonrasında aşırı soğutularak yine yüksek basınçta sıvı soğutkan haline geçmektedir. Soğutkan yoğuşturucuda da basınç kaybına uğramaktadır.

Daha sonra soğutkan kısılma vanası (3) girişine gelir. Soğutucu akışkanın kılcal boruda kısılması esnasında entalpisi sabit kalır. Kısılma sürecinde sistem basıncı yoğuşturucu basıncından (yüksek basınç), buharlaştırıcı basıncına (alçak basınç) düşer. Isı değiştiricide (4) bir miktar ısı kaybeden soğutkan buharlaştırıcıya (5) ulaşır.

Buharlaştırıcıda da bir miktar basınç kaybına uğrayan soğutkan, soğutma ortamından ısı çekerek buharlaşır. Ardından emme borusu boyunca ilerleyerek tekrar ısı değiştiriciye gelir. Bu sefer ısı kazanır ve kompresöre kızgın buhar halinde döner.

Soğutma çevrimlerinin analizinde, genellikle ideal bir referans çevrim kullanılır. Sıkıştırma sürecinin izentropik olduğu varsayılmaktadır. Kısılma süreci de ısı değiştiricideki ısı geçişi göz önünde bulundurulmayarak adyabatik olarak kabul edilmektedir. Buharlaştırıcı ve yoğuşturucudaki basınç kayıpları dikkate alınmamaktadır.

Kuntiz soğutma
Bazı buzdolaplarında hareket eden bir kısım yoktur. Buharlaşma ve yoğunlaşma işlemlerinde ısı (ekseriya bir gaz alevi) kullanılır. Absorbsiyonlu soğutucular elektriğin olmadığı veya pahalı olduğu uzak köşelerde kullanılır.

No frost buzdolabı
No frost buzdolaplarında gazlı, kompresörlü soğutma sistemi devre elemanlarının her biri mevcuttur, farklı olarak, evaporatör etrafında bulunan ısıtıcı rezistanslar, bu rezistansları devreye alan ve çıkaran zaman rölesi (timer) ve evaporatör üzerinden hava akışı ile hızlı soğutma sağlayan fan(lar) bulunur. Gün içerisinde belli aralıklarla rezistanslar evaporatör üzerinde biriken karı eriterek hem buzdolabının daha verimli çalışmasını sağlar hem de hiçbir zaman kullanıcının buzları eritmesine ihtiyaç kalmaz. Kullanıcı bu işlemin farkında olmaz. Buzdolaplarında eriyen buzların suları genelde kompresör üzerindeki hazneye giderek kompresörün sıcaklığı ile buharlaşır veya dolabın altına kadar uzatılan kondenser borularının içinden geçtiği bir su toplama kabında kondenser borusunun sıcaklığı ile buharlaşır.

Diğer Buzdolapları
Mevcut seri üretimde olmayan buhar sıkıştırma döngüsüne alternatifler şunları içerir:

 Akustik soğutma
 Hava döngüsü
 Manyetik soğutma
 Malone motor
 Darbe tüpü
 Stirling çevrimi
 Termoelektrik soğutma
 Termiyonik soğutma
 Vorteks tüpü
 Su döngüsü sistemileri.
 Güneş enerjili buzdolabı

Kaynakça

Literatür
 Ana Britannica Cilt 19, Ana Yayıncılık
 Ayber, R. (1983). Soğutma Tekniği Ders Notları, İTÜ Makine Fakültesi Ofset Atölyesi, İstanbul
 Zorkun, M. E., Ardıç, A. R. (1980). Soğutma Tekniği ve Klima, MEB, Ankara
 Yavuz T. (2001). Kesintili ve Sürekli Çalışmanın Buzdolabı Performansı Üzerindeki Etkisi

Beyaz eşyalar
Mutfak eşyaları
Soğutma teknolojisi
Dayanıklı malzemeler

Buzdolabı


An Carex laevivaginata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Georg Kükenthal, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Kenneth Kent Mackenzie. An Carex laevivaginata in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex laevivaginata


Alexandru Amiras a fost un cărturar și cronicar grec din Smyrna, care a trăit în jurul anului 1700.
A fost translator și ambasador al lui Carol al XII-lea al Suediei în timpul campaniilor acestuia din Balcani.

În timpul domniei lui Mihai Racoviță, a îndeplinit funcția de agent diplomatic cu Suedia, locuind în Moldova cu rangul de căminar.
De asemenea, a mai fost mediator pe lângă tătari și pe lângă maghiari și a însoțit, pe teritoriul Moldovei, trecerea solilor poloni spre Constantinopol.
Sub domnia lui Grigore Ghica al II-lea își menține funcția de agent diplomatic și devine postelnic însărcinat cu apărarea teritoriului Moldovei.
A susținut venirea la putere a domniilor fanariote.

Scrieri
 lucrare despre viața lui Carol al XII-lea al Suediei scrisă în greacă, de la care s-a păstrat o traducere în italiană a lui Nicolae Iorga sub titlul Autentica storia di Carlo XII (1905);
 Cronica anonimă a Moldovei (1661 - 1729), numit și Pseudo-Amiras, lucrare folosită ca sursă de către Charles Peyssonnel  pentru lucrarea Observations historiques et géographiques sur les peuples barbares qui on habité les bords du Danube et du Pont Euxin (1765);
 traduceri în grecește din Peyssonel și în română a lucrării lui Antonios Katiphoros  Vita di Pietro il Grande (Veneția, 1735), lucrare care nu s-a păstrat.

Note

Bibliografie
 Ecaterina Țarălungă, Enciclopedia identității românești, Editura Litera, 2011, ISBN 978-606-600-246-2.
 Predescu, Lucian , Enciclopedia României - Cugetarea, Editura Saeculum I.O., ISBN 973-9399-03-7

Cronicari greci
Ambasadori

Alexandru Amiras


NGC 5613 est une galaxie lenticulaire relativement éloignée et située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5613 a été découverte par l'ingénieur irlandais Bindon Stoney en 1851.

Selon la base de données Simbad, NGC 5613 est une galaxie de Seyfert de type 2.

Arp 178

En compagnie de NGC 5614 et de NGC 5615, NGC 5613 figure dans l'atlas des galaxies particulières de Halton Arp sous la cote Arp 178. Ces trois galaxies sont à des distances différentes et ne constituent pas un groupe de galaxies. Cependant les galaxies NGC 5614 et NGC 5615 forment un couple de galaxies en interaction gravitationnelle et elles font partie du groupe de NGC 5614.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5613 sur le site du professeur C. Seligman

5613
Constellation du Bouvier
Galaxie lenticulaire
Galaxie active
Galaxie de Seyfert
Objet de l'atlas Arp
Objet céleste découvert en 1851
Objet céleste découvert par Bindon Stoney

NGC 5613


An Ischaemum elimalayanum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sreek., V.J.Nair ngan N.Chandrasekharan Nair. An Ischaemum elimalayanum in nahilalakip ha genus nga Ischaemum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ischaemum

Ischaemum elimalayanum


Cicerone Theodorescu () a fost un poet și traducător român. A semnat și Radu Lăncieru, Victor Sângeru, C. Tudor, C. Tudoran.

Biografie
Tatăl lui Cicerone Theodorescu a fost muncitor la Căile Ferate Române. După absolvirea liceului în București, a studiat la Facultatea de Literatură și Filosofie a Universității din București. Apoi a fost profesor la diferite licee și a funcționat ca editor și reporter. A colaborat la presa de stânga și a semnat, împreună cu alți intelectuali democrați, proteste împotriva tendinței țării spre fascism, în timpul lui Ion Antonescu. După 23 August 1944 a deținut funcții importante la Centrala Cărții, a fost vicepreședinte al Societății Scriitorilor Români din anul 1944 și redactor-șef la revista Viața Românească din 1948. A debutat în 1925 în Universul literar al lui Perpessicius,, apoi a publicat în Bilete de papagal, Azi, Credința, Cuvântul, Cuvântul liber, Facla, România literară, Lumea, Sinteza, Universul literar, Gazeta literară, Viața Românească, Vremea, Zodiac, Luceafărul etc.

Activitatea literară
Prima sa carte a fost Cleștar (1936), cu versuri ermetice. A început ca poet suprarealist, însă a adus în poezie mașinismul industrial, tratat  expresionist: Un cântec din ulița noastră, Premiul de stat, 1953. Se remarcă prin versuri inspirate din munca și suferințele feroviarilor. Este principalul traducător al lui Vladimir Maiakovski, în românește. A tradus din Aleksandr Tvardovski, William Blake, Jerôme Carcopino, Lino Curci. În ultimii ani ai vieții (1971-1972) petrece lungi perioade la Roma, scriind un poem despre Traian (rămas inedit).

Distincții
A fost distins cu Ordinul Meritul Cultural clasa I (1971) "pentru merite deosebite în opera de construire a socialismului, cu prilejul aniversării a 50 de ani de la constituirea Partidului Comunist Român".

Opera
 Clestar, versuri. Bucuresti, 1936;
 C. F. R., versuri. Bucuresti, 1938;
 Focul din amnar, versuri. Bucuresti, 1946;
 Cintece de galera. Bucuresti, 1946;
 Napârstoc si alte povestiri pentru copiii nostri. Bucuresti, 1946 (ed. II, 1947);
 Ograda minunata. Bucuresti, 1948 (ed. II, 1949);
 Povestea cu piticul boier. Bucuresti, 1948;
 Cintece de galera, precedate de Clestar, intregite cu Focul din amnar. Bucuresti, 1949;
 Calea Grivitei. Bucuresti, 1949;
 Din toamna lui '39. Bucuresti, 1949;
 Intimplarea din gradina. Bucuresti, 1952 (ed. II, 1955; ed. III, 1960);
 Un an intreg. Bucuresti, 1952;
 Gogu Pintenogu, Bucuresti, 1953 (ed. II, 1956; ed. III, 1959);
 Un cintec din ulita noastra. Bucuresti, 1953 (ed. II, 1957);
 Faurari de frumusete. Bucuresti, 1954;
 Paunita a crescut. Bucuresti, 1954;
 Scriitorul si cartea la noi. Bucuresti, 1954;
 O scolarita in padure. Bucuresti, 1955;
 Versuri alese, vol. I -  Drumul simplitatii; vol. II - Faurari de frumusete)". Bucuresti, 1955;
 Vistavoiul diminetii. Bucuresti, 1956;
 Oameni si dragoste. Bucuresti, 1958;
 Izvoare fermecate (folclor). Bucuresti, 1958;
 William Blake. Poeme. Bucuresti, 1958;
 Poezii, cu o pref. de I. Vitner. Bucuresti, 1959;
 Atentie, copii!. Bucuresti, 1961;
 Copiii cartierului. Bucuresti, 1961;
 De dragoste. Bucuresti, 1961;
 Baiatul cu povestile. Bucuresti, 1963;
 Povestea Ioanei. Bucuresti, 1963 (ed. II, 1966);
 Poteca lunii, pref. de R. Popescu, Bucuresti, 1964;
 Hronic, Bucuresti. 1965;
 Zburatorul din larg. Bucuresti, 1965;
 Padurea de clestar. Bucuresti, 1967;
 Tarmul singuratic. Bucuresti, 1968;
 Scrieri, I-II, ed. ingrijita de autor. Bucuresti, 1969;
 Platosa duratei. Bucuresti, 1973 ;
 Poezii pentru copii, pref. de R. Boureanu. Bucuresti, 1975;
 Nebunul regelui, pref. de M. Gafita. Bucuresti, 1976;
 De bello dacico, text ingrijit de Coralia C. Theodorescu, postfata de Al. Balaci. Bucuresti, 1989.

Traduceri
 VI. Maiakovski - In gura mare. Bucuresti, 1949; ed. II, 1956 (trad.);
 VI. Maiakovski - Lenin. Bucuresti, 1949 (trad.);
 VI. Maiakovski - Lenin e cu noi. Bucuresti, 1950 (trad.);
 A. Tvardovski - Vasili Tiorchin. Carte despre ostas. Bucuresti, 1953; ed. II, 1957 (trad.);
 VI. Maiakovski - Vladimir Ilici Lenin, Bucuresti, 1954; ed. II, 1956 (trad.);
 VI. Maiakovski - Iubesc. Bucuresti, 1956 (trad.);
 VI. Maiakovski -  150.000.000. Bucuresti, 1956 (trad.);
 VI. Maiakovski - Plosnita. Bucuresti, 1957 (trad.);
 VI. Maiakovski - Satire. Bucuresti, 1957 (trad.);
 Federico Garcia Lorca - Casa Bernardei Alba, de Federico Garcia Lorca. in "4 piese de teatru - Federico Garcia Lorca"; cuv. înainte: Mihnea Gheorghiu. ESPLA, 1958
 Vladyslav Broniewski - Versuri alese. Bucuresti, 1960 (trad.);
 Vl. Maiakovski - Opera poetica, I-II. Bucuresti, 196l-l963 (trad.);
 Maiakovski - Trei poeme de dragoste. Bucuresti, 1970 (trad.);
 Lino Curci - Raport din cosmos. Bucuresti, 1972 (trad.);
 VI. Maiakovski - Poeme. Bucuresti, 1973 (trad.);
 VI. Maiakovski - Octombrie. Bucuresti, 1977 (trad.);
 Jerôme Carcopino - Viata cotidiană în Roma la apogeul imperiului''. Bucuresti, 1979 (trad.);

Note

Nașteri în 1908
Decese în 1974
Poeți români din secolul al XX-lea
Scriitori români de literatură pentru copii
Traducători români
Bucureșteni

Cicerone Theodorescu


Leo White () a fost un actor americano-englezo-german. Este cel mai cunoscut pentru rolurile sale din filmele lui Charlie Chaplin.

Biografie și carieră
S-a născut în Imperiul German și a crescut în Anglia unde și-a început cariera ca actor de teatru. S-a mutat în SUA cu ajutorul lui  Daniel Frohman, un foarte cunoscut producător de pe Broadway. A început să apară în filme în 1911-1913 la Essanay Studios.

White a jucat și a regizat ultimul film al lui Chaplin la Essanay,  Triple Trouble (Avatarurile lui Charlot, 1918).

Filmografie
 In and Out (1914)
 Madame Double X (1914)
 One Wonderful Night (1914)
 Leading Lizzie Astray (1914)
 Fatty's Faithful Fido (1915)
 In the Park (1915)
 His New Job (1915)
 A Night Out (1915)
 The Champion (1915)
 A Jitney Elopement (1915)
 The Tramp (1915)
 Work (1915)
 A Woman (1915)
 The Bank (1915)
 Shanghaied (1915)
 A Night in the Show (1915)
 Police (1916)
 Burlesque on Carmen (1916)
 The Floorwalker (1916)
 The Fireman (1916)
 The Vagabond (1916)
 The Count (1916)
 Back Stage (1917)
 The Hero (1917)
 Dough Nuts (1917)
 Cupid's Rival (1917)
 The Villain (1917)
 The Millionaire (1917)
 The Goat (1917)
 The Fly Cop (1917)
 The Chief Cook (1917)
 The Candy Kid (1917)
 The Hobo (1917)
 Max Wants a Divorce (1917)
 The Pest (1917)
 The Slave (1917)
 The Stranger (1918)
 Bright and Early (1918)
 The Rogue (1918)
 His Day Out (1918)
 The Orderly (1918)
 Triple Trouble (1918)
 The Scholar (1918)
 The Messenger (1918)
 The Handy Man (1918)
 The Straight and Narrow (1918)
 The Brazen Beauty (1918)
 He's in Again (1918)
 The Hawk's Trail (1919)
 Blind Youth (1920)
 The Devil's Pass Key (1920)
 Fists and Fodder (1920)
 Mrs. Temple's Telegram (1920)
 Pals and Pugs (1920)
 Married to Order (1920)
 Her Sturdy Oak (1921)
 Headin' West (1922)
 The Isle of Love (1922)
 Blood and Sand (1922)
 Vanity Fair (1923)
 Breaking Into Society (1923)
 Why Worry? (1923)
 Sporting Youth (1924)
 An Enemy Of Men (1925)
 One Year to Live (1925)
 The Lady Who Lied (1925)
 The Tower of Lies (1925)
 The Masked Bride (1925)
 Ben-Hur (1925) - Sanballat
 A Desperate Moment (1926)
 The Truthful Sex (1926)
 The Far Cry (1926)
 The Blonde Saint (1926)
 On the Front Page (1926)
 See You in Jail (1927)
 The Girl from Gay Paree (1927)
 A Hero for a Night (1927)
 How to Handle Women (1928)
 Smilin' Guns (1929)
 Grand Hotel (1932)
 Rasputin and the Empress (1932)
 Lady for a Day (1933)
 The Kennel Murder Case (1933)
 The Invisible Man (1933)
 Viva Villa! (1934)
 The Scarlet Empress (1934)
 The Thin Man (1934)
 British Agent (1934)
 A Night at the Opera (1935)
 The Walking Dead (1936)
 Angels with Dirty Faces (1938)
 The Great Dictator (1940)
 The Letter (1940)
 The Great Lie (1941)
 Yankee Doodle Dandy (1942)
 Casablanca (1942) - Emile - Waiter (nemenționat)
 The Adventures of Mark Twain (1944)
 Arsenic and Old Lace (1944) - Man in Phone Booth
 Silver River (1948)
 The Fountainhead (1949)

Note

Legături externe

brief article on Leo White as a Laurel & Hardy player

Vezi și
Listă de actori americani

Nașteri în 1882
Decese în 1948
Actori americaniActori engleziActori germani

Leo White


Özbaraklı, Amasya ilinin Taşova ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Aşağı Baraklı olarak geçmektedir. 1995 yılında aralarında 1 km. mesafe bulunan Yukarıbaraklı köyü ile birleşerek "Özbaraklı" adı altında beldeye dönüşen kasabanın belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi. bunun üzerine, Özbaraklı 2014 yılında köye dönüştü.

Coğrafya
Köy, Taşova ilçe merkezine 22 km uzaklıktadır. Yeşilırmak köyün kuzey sınırından geçmektedir.

Nüfus

Yönetim

Belediye başkanlığı

Kaynakça

Dış bağlantılar

6360 sayılı yasaya göre kaldırılan belediyeler
Taşova belde ve köyleri

Özbaraklı


Ecaterina Moldovan (n. 1874, Mociu, județul Cluj – d. 14 octombrie 1964, Turda, județul Cluj) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918 .

Biografie
Ecaterina Moldovan a fost fiica lui Ioan Mezei de Szathmar și a Ecaterinei, născută Rațiu de Nagylak. A urmat clasele primare în comuna Mociu, iar cele gimnaziale în orașul Târgu-Mureș. S-a căsătorit în septembrie 1900 la Budapesta cu avocatul Dr. Eugen Pătăceanu, președinte al Eforiei școlare greco-catolice, al Reuniunii Meseriașilor Români din Turda. După moartea acestuia, Ecaterina Moldovan se recăsătorește cu avocatul turdean Dr. Mihail Moldovan, în 27 octombrie 1910.

Ecaterina  Moldovan a luat parte alături de părinți la toate întrunirile și manifestările naționale românești din orașele Târgu-Mureș și Cluj. La Budapesta, unde tatăl său a fost consilier la Curtea de Casație (Curia Regească), a participat la ședințele literare organizate de către Societatea Petru Maior. Casa părinților ei din Budapesta a fost un loc de întâlnire pentru membrii coloniei române și studenții români de aici. În anul 1900 Ecaterina Dr. Moldovan s-a stabilit la Turda, devenind membră a ASTREI și a "Societății Române de Lectură" din oraș.

În 1919 s-a situat în fruntea femeilor române, organizând primirea festivă a Armatei Române în Turda cu flori și ovații. În anul 1920 în castelul Bethlen din Câmpia-Turzii s-a înființat un orfelinat (Casa copilului) pentru orfanii de război, a cărui directoare a fost Ecaterina Dr. Moldovan. Timp de 25 de ani a condus Societatea de Cruce Roșie din orașul Turda. Ecaterina Dr. Moldovan a desfășurat în oraș și în județ o intensă activitate culturală și socială, contribuind la consolidarea elementului național românesc.

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a fost delegată a Societății Române de Lectură din Turda.

Recunoașteri
A fost decorată cu mai multe medalii și cu ordinul "Meritul Sanitar", clasa I.

Note

Bibliografie
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998.
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7.

Lectură suplimentară
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II).
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993.
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015.

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
 Delegații aleși convocați la Adunarea Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918. Centenarul României. Accesat la 30 noiembrie 2018.

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1874
Decese în 1964
Femei în politică
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Ecaterina Moldovan


مدينة هينو  هي مدينة تقع في طوكيو، اليابان.

في عام 2003، وصل التعداد السكاني للمدينة إلى 171,309 نسمة والكثافة السكانية 6,222.63 نسمة في الكيلومتر مربع، والمساحة الإجمالية 27.53 كم مربع. تم تأسيس المدينة في الثالث من نوفمبر 1963. من أشهر معالم المدينة هي حديقة حيوانات تاما (باليابانية  多摩動物公園).

تاريخ
تأسست هينو كقرية صغيرة عام 1605 على طريق كايدو. تأسيس المدينة في الثالث من نوفمبر 1963.

حكومة محلية
عمدة هينو الحالي هو بابا هيروميتشي المستقل المدعوم من كل الأحزاب عدا الحزب الشيوعي الياباني. ويضم مجلس المدينة 26 عضواً منتخباً.

الصناعة
يوجد في مدينة هينو معمل شركة هينو موتورز للسيارات التابع لمجموعة تويوتا وهي تنتج الحافلات وعربات نقل السيارات بشكل رئيسي.

نقل
يمر من هينو خط تشوأو وخط كيئو للقطارات. كما يمر أيضاً خط تاما مونورايل الذي يقطع المدينة شمالاً جنوباً.

تعليم
يوجد عدة مدارس ابتدائية وإعدادية في المدينة. كما أن مجلس تعليم محافظة طوكيو يشرف على المدارس الثانوية التالية:
 مدرسة هينو الثانوية
 مدرسة هينوداي الثانوية
 مدرسة ميناميدايرا الثانوية

توأمة
لهينو (طوكيو) اتفاقيات توأمة مع:
 نويشتات أن در آيش

مشاهير

 هيجيكاتا توشيزو قائد عسكري في أواخر فترة إدو.

مراجع

وصلات خارجية
 موقع مدينة هينو باللغة اليابانية

مدن طوكيو

هينو (طوكيو)

هينو (طوكيو)


Icheon , oficialmente Ciudad de Icheon (, Icheon-si), es una ciudad en la provincia de Gyeonggi al norte de la república de Corea del Sur. Está ubicada al sur de Seúl a unos 16 km y su área es de 461.2 km² y su población total es de 197.230.

Icheon es lugar de la sede principal de Hynix.

Administración
La ciudad de Icheon se divide en los siguientes barrios.
Bubar-eup (부발읍 )
Janghowon-eup (장호원읍)
Daewolmyeon (대월면)
Majangmyeon (마장면)
Mogamyeon (모가면)
Baeksamyeon (백사면)
Seolseongmyeon (설성면)
Sindunmyeon (신둔면)
Yulmyeon (율면)
Hobeopmyeon (호법면)
Gwangodong (관고동)
Jungridong (중리동)
Jeungpodong (증포동)
Changjeondong (창전동)

Símbolos
 Ave: El Pica pica.
 Flor: La Azalea.
 Árbol: El Pino.

Clima

Ciudades hermanas
  Jingdezhen, desde 1997.
  Seto, desde 2004.
 Gangnam-gu

Referencias

La siguiente fue una traducción en inglés

Enlaces externos

 página de la ciudad

Localidades de Gyeonggi

Icheon


Nicktoons este un canal de televiziune digital și prin satelit al companiei Paramount Global, care difuzează filmele și seriale pentru copii cu  vârste cuprinse între 6-12 ani. Acesta este al 2-lea co-canal al Nickelodeon, după Nick Jr. Pe data de 1 aprilie 2019, canalul a fost lansat în România și Ungaria.

Note

Legături externe
 Site oficial

Televiziuni adresate copiilor și adolescenților
Televiziuni
Televiziuni din România

Nicktoons (Europa Centrală și de Est)


In computer science, a soft heap is a variant on the simple heap data structure that has constant amortized time complexity for 5 types of operations. This is achieved by carefully "corrupting" (increasing) the keys of at most a constant number of values in the heap.

Definition and performance
The constant time operations are:
 create(S): Create a new soft heap
 insert(S, x): Insert an element into a soft heap
 meld(S,  S' ): Combine the contents of two soft heaps into one, destroying both
 delete(S, x): Delete an element from a soft heap
 findmin(S): Get the element with minimum key in the soft heap

Other heaps such as Fibonacci heaps achieve most of these bounds without any corruption, but cannot provide a constant-time bound on the critical delete operation. The amount of corruption can be controlled by the choice of a parameter , but the lower this is set, the more time insertions require: expressed using Big-O notation, the amortized time will be  for an error rate of . Some versions of soft heaps allow the create, insert, and meld operations to take constant time in the worst case, producing amortized rather than worst-case performance only for findmin and delete. As with comparison sort, these algorithms access the keys only by comparisons; if arithmetic operations on integer keys are allowed, the time dependence on  can be reduced to  or (with randomization) .

More precisely, the error guarantee offered by the soft heap is the following: each soft heap is initialized with a parameter , chosen between 0 and 1/2. Then at any point in time it will contain at most  corrupted keys, where  is the number of elements inserted so far. Note that this does not guarantee that only a fixed percentage of the keys currently in the heap are corrupted: in an unlucky sequence of insertions and deletions, it can happen that all elements in the heap will have corrupted keys. Similarly, there is no guarantee that in a sequence of elements extracted from the heap with findmin and delete, only a fixed percentage will have corrupted keys: in an unlucky scenario only corrupted elements are extracted from the heap. When a key is corrupted, the value stored for it in the soft key is higher than its initially-given value; corruption can never decrease the value of any key. The findmin operation finds the minimum value among the currently stored keys, including the corrupted ones.

The soft heap was designed by Bernard Chazelle in 2000. The term "corruption" in the structure is the result of what Chazelle called "carpooling" in a soft heap. Each node in the soft heap contains a linked list of keys and one common key. The common key is an upper bound on the values of the keys in the linked list. Once a key is added to the linked list, it is considered corrupted because its value is never again relevant in any of the soft heap operations: only the common keys are compared. This is what makes soft heaps "soft"; one cannot be sure whether any particular value put into it will be corrupted. The purpose of these corruptions is effectively to lower the information entropy of the data, enabling the data structure to break through information-theoretic barriers regarding heaps.

Applications
Despite their limitations and unpredictable nature, soft heaps are useful in the design of deterministic algorithms. For instance, they have been used to achieve the best complexity to date for finding a minimum spanning tree. Other problems whose efficient solution has been simplified using soft heaps include finding the th smallest element in several classes of structured sets of values, including heap-ordered trees, sorted matrices, and sumsets.

Another simple example is a selection algorithm, to find the th smallest of a group of  numbers:
Initialize a soft heap with error rate , allowing at most 33% of its inserted keys to be corrupted.
Insert all  elements into the heap.
Repeat  times: perform a findmin operation and delete the key that it returns.
Let  be the deleted element whose correct key is largest.
Compare  to all of the given elements, partition them into the subset less than  and the subset greater than , placing elements that are equal to  into the first subset when they were deleted and into the second subset otherwise.
Recursively call the same selection algorithm in the subset that contains the th smallest.

After the comparison step of the algorithm, the first of the two subsets contains all of the deleted keys, so it includes at least  elements.
Among the  elements that were not deleted, at most  are corrupted, so at least  are uncorrupted. These uncorrupted and undeleted elements must all belong to the second subset, because they are greater than or equal to the soft heap's (possibly corrupted) value of , which is in turn greater than the true value of . Thus, both subsets have between 33% and 66% of the elements. Because each level of recursion reduces the problem size by a constant factor, the total time of the algorithm can be bounded by a geometric series, showing that it is .

References

Heaps (data structures)
Amortized data structures

Soft heap


Charles McClary  (-) est un agriculteur et homme politique québécois. Il est député conservateur de Compton de 1894 à 1897.

Biographie
Né à Stanstead Pain dans le Bas-Canada, McClary étudie à Compton avant de s'établir sur une ferme à Sainte-Edwidge-de-Clifton. Siégeant au conseil de Clifton, il occupe aussi le poste de maire et de préfet du comté de Compton.

Élu lors d'une élection partielle organisée à la suite de la nomination de John McIntosh comme sheriff du comté en 1894, il ne se représente pas en 1897.

Il meurt à Montréal à l'âge de 70 ans et est inhumé à Compton.

Références

Voir aussi

Naissance en mars 1833
Député du Parti conservateur du Québec
Maire au Québec
Décès en février 1904
Décès à Montréal
Décès à 70 ans

Charles McClary


Sakuranbo puede referirse a:

 Sakuranbo, cerasus japonesa;
 Sakuranbo, uno de los programas del rakugo;
 Sakuranbo, la canción de Ai Otsuka, un cantante japonés; o
 Sakuranbo, la canción de Masashi Sada, un cantante japonés.

Sakuranbo (desambiguación)


Walter Leinweber (* 18. April 1907 in Füssen; † 2. März 1997 ebenda) war ein deutscher Eishockeytorwart.

Leben
Walter Leinweber wurde 1907 als Sohn des Füssener Bauunternehmers und Stadtrats Rudolf Leinweber und seiner Frau Anna geboren. Er besuchte die Realschule in Kaufbeuren und die Holzfachschule in Rosenheim. Zusammen mit seinem älteren Bruder Bruno gehörte er zu den ersten Spielern des 1922 gegründeten EV Füssen. 1929 übernahm er das väterliche Sägewerk, während Bruno ins Bauunternehmen einstieg. 1937 heiratete er Elisabeth Wiedemann. Im Zweiten Weltkrieg wurde er aufgrund seiner sportlichen Erfolge zunächst freigestellt, meldete sich dann aber freiwillig zum Kriegsdienst. Walter Leinweber starb 1997 und ist auf dem Alten Friedhof in Füssen beigesetzt.

Karriere
Walter Leinweber nahm mit Deutschland an den Olympischen Winterspielen 1932 in Lake Placid teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Bronzemedaille gewann. Er selbst kam im Turnierverlauf in allen sechs Spielen zum Einsatz – in seinem Fall unabdingbar, da das deutsche Team (heute undenkbar!) mit nur einem Torwart angereist war. Bei der Weltmeisterschaft 1930 gewann er mit seiner Mannschaft die Silbermedaille. Als bestes europäisches Team wurde Deutschland zudem Europameister. Bei der Weltmeisterschaft 1934 gewann er mit der Nationalmannschaft die Bronzemedaille. Als bestes europäisches Team wurde Deutschland erneut Europameister.

Auf Vereinsebene spielte der Torwart für den EV Füssen, mit dem er 1949 die deutsche Meisterschaft gewann. Leinweber ist Mitglied der deutschen Hall of Fame, die vom Eishockeymuseum geführt wird, und war Ehrenmitglied des EV Füssen.

Erfolge und Auszeichnungen
 1930 Silbermedaille bei der Weltmeisterschaft und Europameister
 1932 Bronzemedaille bei den Olympischen Winterspielen
 1934 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft und Europameister
 1949 Deutscher Meister mit dem EV Füssen

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeynationaltorwart (Deutschland)
Olympiateilnehmer (Deutschland)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1932
Europameister (Eishockey)
Deutscher Meister (Eishockey)
Mitglied der Hockey Hall of Fame Deutschland
Deutscher
Geboren 1907
Gestorben 1997
Mann
Eishockeytorwart (EV Füssen)

Walter Leinweber


The Godfather: The Game, Electronic Arts tarafından 2006 yılında PC, PSP, Playstation 2,  ve Xbox platformları için piyasaya sürülmüş aksiyon-macera türündeki video oyunudur. Oyun, The Godfather filminin evreninde geçmektedir.

Kurgu
Oyun 1940'lı yıllarda New York'ta geçmektedir. Oyunda hikâyesi ele alınan karakter Aldo Trapani, Corleone Ailesi adına çalışan bir mafya elemanıdır. Trapani'nin öz babası da Corleone Ailesi'nin bir elemanı olarak tanınır ama çocukken oğlunun gözü önünde Emilio Barzini tarafından öldürülür. Trapani o gün babasının intikamını almaya yemin eder. 1940'lı yıllara gelindiğinde Trapani, Luca Brasi tarafından Corleone Ailesi'ne alınır. Brasi ona bir mafyanın ihtiyacı olan her şeyi öğretir. Olaylar bundan sonra Corleone ailesinin "Soldier"'ı Luca Brasi'nin Trapani'nin gözünün önünde Bruno Tattaglia tarafından öldürülmesiyle başlar.

Bölgeler

Şehir, mafya aileleri arasında 5'e bölünmüştür. Her bir bölgeyi farklı bir mafya ailesi yönetir.

Little Italy

Bölge, Corleone Ailesi'nin kontrolü altındadır. Ancak oyuna ilk başlandığında bölge Corleone Ailesi'nin değil, baş düşmanı Tattaglia ailesinin kontrolü altındadır. Karakter oyuna bu bölgede başlar. Bölge New York halkının orta sınıf kesiminin oturduğu bölgedir. Daha çok İtalyan asıllılar ve küçük esnaflar yaşamaktadır. Don'u Vito Corleone'dir. Bu aile New York'un ve Amerika'nın en güçlü ailesidir. Corleone Ailesi'nin adamları siyah takım elbise giyer. Arması siyah bir aslandır.

Midtown
Bu bölge New York'un şehir merkezidir. Bu bölge Barzini Ailesi tarafından kontrol edilmektedir. Barzini Ailesi, Corleone Ailesi'nden sonra en güçlü ailedir. Don'u Emilio Barzini'dir. Adamları yeşil takım elbise giyer. Arması bir kaledir.

Hell's Kitchen
Bu bölge New York'un arka sokaklarıdır. Cuneo Ailesi tarafından kontrol edilmektedir. Don'u Carmine Cuneo'dur. Cuneo Ailesi'nin elemanları kırmızı renkte takım elbiseler giyerler. Arması bir akbabadır.

Brooklyn
Bu bölge Tattaglia Ailesi tarafından kontrol edilir. Don'u Philip Tattaglia'dır. Bu ailenin adamları sarı renkte takım elbiseler giyerler. Arması sarı bir boğadır. Bu bölge New York'un sosyetik bölgesidir. Arabaları ve Köprüsüyle göz kamaştırıcıdır.

New Jersey
Bu bölge Stracci Ailesi tarafından kontrol edilmektedir. Don'u Victor Stracci'dir. Bu ailenin adamları mavi takım elbise giyerler. Bu bölge işçi sınıfı halkın olduğu bir bölgedir. Sanayi tesisleri genellikle buradadır. Arması bir attır.

Oynanış
Oyun, görevler ve mekanlar olmak üzere iki dalda incelenebilir. Görevler, filmdeki senaryoya bağlı olarak ilerler ve oyuncuya para ve saygınlık kazandırır. Mekanlar; bir ailenin haraç aldığı oteller, esnaf dükkanları (manav, kasap, çiçekçi vb.), bilardo salonu, bar, matbaa, kumarhane, genelev, restoran ve aileye ait kaçakçılık mekanlarıdır. Mekanların zorluk düzeyi $ işaretiyle gösterilir. 5$ işaretli mekanlar aile evleridir. 4 $ işaretli mekanlar hublardır, örneğin Barzini Hub. 3$ işaretli mekanlar kaçakçılık mekanlarıdır. 2$ işaretli mekanlar otel ve benzeri yerlerdir. 1$ işaretli mekanlar esnaf dükkanlarıdır. Bir mekanı ele geçirmek yani haraç almak istendiğinde oyuncunun iki seçeneği vardır: ya mekanı koruyan aile adamları öldürülür, ya da mekan sahibi dövülerek ikna edilir. Bir ailenin adamları çok öldürülür veya onlara çok zarar verilirse "Vendetta" yani o aile ile Trapani'nin ailesi arasındaki nefret artar, o aile Corleonelere "Mafya Savaşı" ilan eder. Savaşı bitirmek için ya o ailenin bir mekanının içine bomba atılır ya da "FBI-G Men" bulunur, rüşvet verilir (haritadaki köşeli rozet).

Silahlar
Oyundaki silahlar seviyelere ayrılır her silahın üst seviyesi vardır, seviye arttıkça silahın mermi haznesi vuruş gücü artar, görünüşü değişir.3. seviye en son seviyedir ve oldukça pahalıdır. Oyunda en pahalı silah "Dillinger" olup 500.000$'a satılmaktadır. Tüm silahlar kara borsacıdan (black markets) satın alınabilir.

 Tommy Gun (Thomson M16): Oyundaki tek makineli tüfektir.

 Long Barrel Shotgun: Pompalı tüfektir, 2 mermilik haznesi vardır.

 38. Snub Nose: Oyundaki en basit tabancadır

 Pistol: 14'lük Baretta benzeri bir tür silahtır.

 Magnum: Bir tür toplu tabancadır.

 Dinamit: İşyeri ve banka kasaları patlatmak ve el bombası şeklinde kullanılır. 5 metre civarında bütün düşmanlar ölür.

 Bomba: En güçlü patlayıcıdır, mekanları patlatmakta kullanılır.

 Molotofkokteyli: Atıldığı yerin etrafındaki düşmanları yakarak öldürür.

 Beyzbol Sopası, Demir Sopa, Polis Copu: Hepsinin vuruş gücü aynıdır ve yakın dövüşlerde kullanılırlar.

Rütbeler
Aşağıda rütbeler düşükten yükseğe doğru sıralanmıştır.

 Outsider: Aileden olmayanlar için kullanılır.
 Associated: Ailenin tetikçilerini temsil eder.

 Soldier: Ailenin tüm işlerinin yapan asıl elemanlarını tanımlar.

 Capo: Bu rütbedekiler Don veya Underboss'tan aldığı emirleri soldier ve associated rütbelerindekilere iletir. Bir Soldier ve Associated mangasına hükmeder. Görevleri ailelerinde kendilerine ait olan bölgeyi korumak ve Don'dan aldığı emirleri uygulamaktır.

 Underboss: Don'un sağ kolluğuna benzetilebilecek bir rütbe. Genellikle Don'un oğulları bu görevi yapar.

 Don: Bu rütbe ise ailenin liderini temsil eder. Tüm ailenin kontrolü elindedir. Bu rütbeye gelindiğinde görevler bitmiş olur.

 Don of New York City: Tüm New York'un yeraltı liderliğini temsil eden rütbe. En yüksek rütbedir. Bu rütbeye ulaşmak için bütün mekanları ele geçirmek gerekir.

Dış bağlantılar

2006 video oyunları
Aksiyon-macera oyunları
Electronic Arts oyunları
Tek oyunculu ve çok oyunculu video oyunları
Çok oyunculu çevrimiçi oyunlar
Açık dünya video oyunları
Organize suçlar ile ilgili video oyunları
PlayStation 2 oyunları
PlayStation 3 oyunları
PlayStation Portable oyunları
Üçüncü şahıs nişancı oyunları
Kurguda intikam
Filmleri esas alan video oyunları
Amerika Birleşik Devletleri'nde geliştirilen video oyunları
Konusu New York'ta geçen video oyunları
Wii oyunları
Microsoft Windows oyunları
Xbox oyunları
Xbox 360 oyunları

The Godfather The Game


En informatique, une file d'attente à double extrémité ou deque (abréviation de l'anglais double-ended queue) est un type abstrait permettant d'ajouter et de supprimer des données à la fin (queue) ou au début (tête), réunissant ainsi les avantages des files et des piles.

Ce type est généralement implémenté sous forme d'une liste doublement chaînée ou, plus rarement, d'un vecteur.

Structure de données

File d'attente à double extrémité


Oculotrema hippopotami este un monogeneean parazit. Acest vierme cu o lungime între 12 și 32 mm trăiește exclusiv în ochiul hipopotamului (Hippopotamus amphibius) și reprezintă singurul membru al clasei sale cu o gazdă mamiferă.

Morfologie
Oculotrema hippopotami este un vierme aplatizat dorsoventral, cu o lungime medie de 17 mm, și o lățime de la 2 la 3 mm. Este unul dintre cei mai mari monogeneeni cunoscuți. Capătul posterior este rotunjit, iar cel anterior alungit. Gura se găsește în apropiere de capăt și este înconjurată de mușchi. La exemplarele adulte, cele două treimi posterioare ale corpului sunt de un roșu-deschis, culoare provenită de la parenchim; la specimenele înghețare, culoarea devine verde-oliv. Viermii imaturi sunt de culoare albă. Organele reproductive se regăsesc în ultima treime a corpului. Mulțumită elasticității țesuturilor, indivizii se pot lungi până la dublul lungimii inițiale. În sânge se găsește hemoglobină.

Mod de viață
Oculotrema hippopotami trăiește ca parazit numai în ochii hipopotamului, mai ales în regiunea conjunctivei și scleroticii, dar și sub pleoape și pe membrana nictitantă, rareori pe cornee. Viermii alcătuiesc deseori grupuri, cu ventuzele unele lângă altele. Aderența la substrat este puternică, iar îndepărtarea paraziților foarte grea. Thurston & Laws (1965) determină o rată de infecție de mai mult de 70% la hipopotamii morți din vestul Ugandei. Aceștia au studiat 1200 de hipopotami, dintre care 960 prezentau Oculotrema hippopotami. Du Preez & Moeng (2004) au raportat în KwaZulu-Natal, Africa de Sud, o rată de infecție de 90%; dintre hipopotamii afectați, 75% purtau paraziți în ambii ochi. Maximul de exemplare găsite într-un ochi a fost de 24, iar maximul la un singur hipopotam a fost de 37.

Spre deosebire de celelalte specii de monogeneeni, Oculotrema hippopotami nu se hrănește cu sânge, ci probabil numai cu lacrimi și celule moarte de epidermă. La fel ca ceilalți monogeneeni, această specie prezintă un ciclu de înmulțire fără schimbare de gazdă. Coaja ouălor sale este relativ groasă, o adaptare la viața sub pleoape.

Sistematică
Specia a fost descrisă de parazitologul american Horace W. Stunkard în anul 1924. Descrierea a fost făcută cu ajutorul a cinci preparate din muzeul din Cairo, care proveneau probabil de la un hipopotam care trăia la Grădina Zoologică Giza. Din cauza particularităților semnalate, mai cu seamă proveniența de la un mamifer, descrierea nu a fost pe deplin acceptată științific; o lucrare din 1952 o cataloga ca o infecție întâmplătoare sau recunoaștere greșită. Specia a mai fost descrisă din nou abia în 1965 de către Thurston & Laws. Aceștia au dovedit existența speciei în vestul Ugandei, unde peste 70% din populația de hipopotami a lacului Edward era afectată.

Inițial așezată în clasa Trematoda, specia este clasificată acum ca aparținând clasei Monogenea, fiind singurul membru al său care să paraziteze un mamifer.

Referințe

Polyopisthocotylea

Oculotrema hippopotami


Der League Cup 1984/85 war die 25. Austragung des seit 1960 existierenden englischen League Cup.

Der Wettbewerb startete am 27. August 1984 mit der Ersten Runde und endete am 24. März 1985 mit dem Finale in Wembley. Der Titel ging an Norwich City, durch einen 1:0-Finalerfolg über den AFC Sunderland. Norwich gewann damit in seiner vierten Finalpartie zum zweiten Mal nach 1962 den Ligapokal. Erstmals stiegen am Saisonende beide Finalisten aus der Football League First Division 1984/85 in die zweite Liga ab. Der entscheidende Treffer fiel in der 47. Minute, als Sunderlands Abwehrspieler Gordon Chisholm einen Schuss von Norwichs Asa Hartford ins eigene Tor abfälschte. Nur fünf Minuten später verpasste Clive Walker mit einem verschossenen Handelfmeter den Ausgleich für den AFC Sunderland.

Erste Runde

|}

Zweite Runde

|}

Dritte Runde

|}

Wiederholungsspiele

|}

Vierte Runde

|}

Wiederholungsspiele

|}

2. Wiederholungsspiel

|}

Fünfte Runde

|}

Wiederholungsspiele

|}

2. Wiederholungsspiel

|}

Halbfinale

|}

Finale

Weblinks
 Spiele bei soccerbase.com
 England League Cup Full Results 1960-1996
 Bericht über das Finale
 Ausführliches Video der Finalpartie

1984/85
Fußballsaison 1984/85

League Cup 1984/85


زين شعيب (1924-10 نيسان 2005) شاعر لبناني من جبل عامل وهو من شعراء الزجل المشهورين.

حياته
ولد زين شعيب في بلدة الشرقية (من قرى جبل عامل) في جنوب لبنان، وذلك في العام 1922 م. جده كان شاعرا، وكذلك والده الوجيه عيسى شعيب، الذي كان يصطحبه إلى السهرات والمجالس الشعرية. بدأ بنظم الشعر الزجلي في السابعة من عمره.

أسّس في الخمسينات جوقة «الجنوب العاملي» بالاشتراك مع الشاعر خليل روكز والشاعر عبد الجليل وهبي. بعدها انتقل إلى بيروت، وأسّس مع الشاعر جوزيف الهاشم جوقة «زغلول الدامور» وبقي ركنا في هذه الجوقة حتى آخر حياته.

مؤلفاته
له عدد من الإصدارات الشعرية منها:
 الشجرة الطيبة
 المرج الأخضر
 مع المغتربين
 بين القلوب
 بين الأرواح
 أفـكار
 حلم سجين
 وقد ألّف الدكتور علي عبد الحليم شعيب كتابا تناول فيه شعر زين شعيب بالنقد والدراسة أسماه:«عبقرية الإبداع في شعر زين شعيب».

أولاده
كما كان والده وجده من الشعراء، كذلك فإن أبناءه كانوا من وارثي هذا الفن وقد برز منهم:
 علي شعيب (إبنه البكر)
 نديم شعيب (من أركان جوقة الربيع مع الشاعر طليع حمدان)
 عماد شعيب (من أركان جوقة زغلول الدامور)

الأوسمة التي نالها
نال الكثير من التكريم في حياته وبعد وفاته منها:

 قُلد وسام الأرز الوطني من رتبة فارس في عهد رئيس الجمهورية إلياس الهراوي في احتفال أقيم في القصر الجمهوري العام 1997.
 نال وسام تقدير من وزارة الثقافة عام 1995.
 مُنح وسام شرف وتقدير من المجلس الثقافي للبنان الجنوبي عام 1995.
 كرمته الحركة الثقافية في لبنان برعاية رئيس مجلس النواب نبيه برّي عام 1996.
 نال درع تكريم عمالقة الشرق من لجنة تخليد عمالقة الشرق برعاية رئيس مجلس الوزراء الرئيس الشهيد رفيق الحريري عام 2002.
 كرمه مركز «كامل يوسف جابر الثقافي»، وقلده وسام تقدير في العام 2001.
 كرمته مجلة «شؤون جنوبية» في قصر الأونيسكو عام 2004.

شعره
ذاع صيته في الحفلات الزجلية في لبنان وخارجه، واشتهر بقدرته على الارتجال.

تعدّدت نشاطاته بين الحفلات داخل لبنان والإطلالات التلفزيونية والإذاعية، والتنقّل في بلاد المهجر بين المغتربين اللبنانيين منشدا الشعر الزجلي بكل ألوانه.

تنوعت مواضيع أشعاره بين الحنين إلى الماضي وحب الوطن، كما ضمنها آلام وآمال شعبه، كما نجد في شعره الكثير من مواطن الحب والغزل.

من أشعاره

يقول واصفا الشاعر وأحواله:

ويقول مخاطبا الجنوب (جنوب لبنان):

المراجع والمصادر

شعراء الزجل
شعراء شعبيون لبنانيون
مواليد 1922
وفيات 2005
شعراء وأدباء جبل عامل
شيعة لبنانيون
وفيات 1426 هـ

زين شعيب


Baglan Vilayeti (Peştuca: ولایت بغلان,Vilāyat-e Baġlān), Afganistan'ın 34 vilayetinden birisidir.

Yüzölçümü 21.118 km²'dir. Yüzey şekiller bakımından dağlık bir bölgedir. Zerdüştlük tapınağının kalıntılarının bulunduğu Ateşgede-i Surh Kovtal, Baglan kentinin yaklaşık 32 km güneybatısına düşer. Afganistan'daki şeker pancarı üretiminin merkezidir. Nüfusun çoğunluğuna Tacikdir. Nüfus; 745.000 (2002). Vilayetin merkezi Puli Humri şehridir.

İşgal sonrası olayları
Baglan Vilayeti, Taliban'ın fazla etkili olmadığı vilayetlerden birisidir. Bunu nedeni ise Eski başbakan Gulbeddin Hikmetyar'a bağlı olan Hizb-i İslami örgütünün bölgede etkin olmasıdır. Hatta Taliban'ın Baglan'da meydana gelen şiddet olaylarını kınadığı bile görülmüştür.

 2 Mayıs 2005, Vilayetin Bajgah köyünde bir silah deposunda meydana gelen patlamada 21 kişi öldü.
 6 Kasım 2007, Dönemin meclis heyetinin vilayette gezide bulunduğu sırada bir intihar saldırısı düzenlendi. Olayda 6'sı milletvekili 60'a yakın kişi öldü. Taliban saldırıyı üstlenmedi ve kınadı.
 7 Mart 2010, Eski başbakan Gulbeddin Hikmetyar'a bağlı olan Hizb-i İslami örgütü ile Taliban arasında meydana gelen çatışmalarda, 40 Hizb-i İslami ile 20 Taliban militanı öldü.

Vilayetin ilçeleri

Kaynakça

Bağlân (il)


The Pulitzer Prize for Editorial Writing is one of the fourteen American Pulitzer Prizes that are annually awarded for Journalism. It has been awarded since 1917 for distinguished editorial writing, the test of excellence being clearness of style, moral purpose, sound reasoning, and power to influence public opinion in what the writer conceives to be the right direction. Thus it is one of the original Pulitzers, for the program was inaugurated in 1917 with seven prizes, four of which were awarded that year. The program has also recognized opinion journalism with its Pulitzer Prize for Editorial Cartooning from 1922.

Finalists have been announced from 1980, ordinarily two others beside the winner.

One person ordinarily wins the award for work with one newspaper or with affiliated papers, and that was true without exception between 1936 (the only time two prizes were given) and 1977. In the early years, several newspapers were recognized without naming any writer, and that has occasionally happened recently. Several times from 1977, two or three people have shared the award for their work with one paper.

Winners and citations
In its first 97 years to 2013, the Editorial Writing Pulitzer was awarded 89 times. In nine years there was no award given and there were two prizes in 1936. No one has won it twice.

 1917: No writer named, New-York Tribune, for "The Lusitania Anniversary"
 1918: No writer named, The Courier-Journal (Louisville, Kentucky), for "Vae Victis!" and "War Has Its Compensations"
 1919: No award given
 1920: Harvey E. Newbranch, Evening World Herald (Omaha, Nebraska), for "Law and the Jungle"
 1921: No award given
 1922: Frank M. O'Brien, New York Herald, for "The Unknown Soldier"
 1923: William Allen White,  Emporia Gazette (Kansas), for "To an Anxious Friend"
 1924: No writer named, Boston Herald, for "Who Made Coolidge?"
 1925: No writer named, Charleston News and Courier, for "The Plight of the South"
 1926: Edward M. Kingsbury, The New York Times, for "The House of a Hundred Sorrows"
 1927: F. Lauriston Bullard, Boston Herald, for "We Submit"
 1928: Grover Cleveland Hall, Montgomery Advertiser, "for his editorials against gangsterism, floggings and racial and religious intolerance"
 1929: Louis Isaac Jaffe, The Virginian-Pilot (Norfolk), for "An Unspeakable Act of Savagery", "which is typical of a series of articles written on the lynching evil and in successful advocacy of legislation to prevent it"
 1930: No award given
 1931: Charles S. Ryckman, Fremont Tribune (Nebraska), for "The Gentleman From Nebraska"
 1932: No award given
 1933: No writer named, The Kansas City Star, "for its series of editorials on national and international topics"
 1934: E. P. Chase, Atlantic News-Telegraph (Iowa), for "Where Is Our Money?"
 1935: No award given
 1936: Felix Morley, The Washington Post, "for distinguished editorial writing during the year"
 1936: George B. Parker, Scripps-Howard Newspapers, "for distinguished editorial writing during the year"
 1937: John W. Owens, The Baltimore Sun, "for distinguished editorial writing during the year"
 1938: William Wesley Waymack, Des Moines Register, "for his distinguished editorial writing during the year"
 1939: Ronald G. Callvert, The Oregonian (Portland, Oregon), "for his distinguished editorial writing during the year as exemplified by the editorial titled 'My Country 'Tis of Thee'"
 1940: Bart Howard, St. Louis Post-Dispatch, "for his distinguished editorial writing during the year"
 1941: Reuben Maury, New York Daily News, "for his distinguished editorial writing during the year"
 1942: Geoffrey Parsons, New York Herald Tribune, "for his distinguished editorial writing during the year"
 1943: Forrest W. Seymour, Des Moines Register, "for his editorials published during the calendar year 1942"
 1944: Henry J. Haskell, The Kansas City Star, "for editorials written during the calendar year 1943"
 1945: George W. Potter, The Providence Journal-Bulletin, for his editorials published during the calendar year 1944, especially for his editorials on the subject of freedom of the press
 1946: Hodding Carter, The Delta Democrat-Times (Greenville, Mississippi), "for a group of editorials published during the year 1945 on the subject of racial, religious and economic intolerance, as exemplified by the editorial 'Go for Broke'"
 1947: William H. Grimes, The Wall Street Journal, "for his distinguished editorial writing during the year"
 1948: Virginius Dabney, Richmond Times-Dispatch, "for distinguished editorial writing during the year"
 1949: John H. Crider, Boston Herald, "for distinguished editorial writing during the year"
 1950: Carl M. Saunders of Jackson Citizen Patriot (Michigan), "for distinguished editorial writing during the year"
 1951: William Harry Fitzpatrick, New Orleans States, for "Government by Treaty", "his series of editorials analyzing and clarifying a very important constitutional issue"
 1952: Louis LaCoss, St. Louis Globe Democrat, for "Low Estate of Public Morals"
 1953: Vermont Connecticut Royster, The Wall Street Journal, "for distinguished editorial writing during the year"
 1954: Don Murray, Boston Herald, "for a series of editorials on the 'New Look' in National Defense which won wide attention for their analysis of changes in American military policy"
 1955: Royce Howes, Detroit Free Press, for "An Instance of Costly Cause and Effect Which Detroiters Should Weigh Soberly", "impartially and clearly analyzing the responsibility of both labor and management for a local union's unauthorized strike in July, 1954, which rendered 45,000 Chrysler Corporation workers idle and unpaid. By pointing out how and why the parent United Automobile Workers' Union ordered the local strike called off and stating that management let dissatisfaction get out of hand, the editorial made a notable contribution to public understanding of the whole program of the respective responsibilities and relationships of labor and management in this field."
 1956: Lauren K. Soth, Register and Tribune (Des Moines, Iowa), for "If the Russians Want More Meat...", "inviting a farm delegation from the Soviet Union to visit Iowa, which led directly to the Russian farm visit to the U.S."
 1957: Buford Boone, The Tuscaloosa News, "for his fearless and reasoned editorials in a community inflamed by a segregation issue, an outstanding example of his work being the editorial titled, 'What A Price For Peace', published on February 7, 1956"
 1958: Harry Ashmore, Arkansas Gazette, "for the forcefulness, dispassionate analysis and clarity of his editorials on the school integration conflict in Little Rock"
 1959: Ralph McGill, The Atlanta Constitution, "for his distinguished editorial writing during 1958 as exemplified in his editorial 'A Church, A School ...' and for his long, courageous and effective editorial leadership"
 1960: Lenoir Chambers, The Virginian-Pilot (Norfolk), "for his series of editorials on the school integration problem in Virginia," as exemplified by "The Year Virginia Closed the Schools", published January 1, 1959, and "The Year Virginia Opened the Schools", published December 31, 1959
 1961: William J. Dorvillier, The San Juan Star, "for his editorials on clerical interference in the 1960 gubernatorial election in Puerto Rico"
 1962: Thomas M. Storke, Santa Barbara News-Press, "for his forceful editorials calling public attention to the activities of a semi-secret organization known as the John Birch Society"
 1963: Ira B. Harkey Jr., Pascagoula Chronicle, "for his courageous editorials devoted to the processes of law and reason during the integration crisis in Mississippi in 1962"
 1964: Hazel Brannon Smith, Lexington Advertiser, "for steadfast adherence to her editorial duty in the face of great pressure and opposition"
 1965: John R. Harrison, The Gainesville Sun (Florida), "for his successful editorial campaign for better housing in his city"
 1966: Robert Lasch, St. Louis Post-Dispatch, "for his distinguished editorial writing in 1965", exemplified by "The Containment of Ideas".
 1967: Eugene Patterson, The Atlanta Constitution, "for his editorials during the year"
 1968: John S. Knight, Knight Newspapers, "for his distinguished editorial writing"
 1969: Paul Greenberg, Pine Bluff Commercial (Pine Bluff, Arkansas), "for his editorials during 1968"
 1970: Philip L. Geyelin, The Washington Post, "for his editorials during 1969"
 1971: Horance G. Davis Jr., The Gainesville Sun (Florida), "for his editorials in support of the peaceful desegregation of Florida's schools.
 1972: John Strohmeyer. Bethlehem Globe-Times (Bethlehem, Pennsylvania), "for his editorial campaign to reduce racial tensions in Bethlehem"
 1973: Roger B. Linscott, The Berkshire Eagle (Pittsfield, Massachusetts), "for his editorials during 1972"
 1974: F. Gilman Spencer, The Trentonian (Trenton, New Jersey), "for his courageous campaign to focus public attention on scandals in New Jersey's state government"
 1975: John D. Maurice, Charleston Daily Mail, "for his editorials about the Kanawha County schoolbook controversy"
 1976: Philip P. Kerby, Los Angeles Times, "for his editorials against government secrecy and judicial censorship"
 1977: Warren L. Lerude, Foster Church and Norman F. Cardoza, Reno Evening Gazette and Nevada State Journal, "for editorials challenging the power of a local brothel keeper"
 1978: Meg Greenfield, The Washington Post, "for selected samples of her work"
 1979: Edwin M. Yoder Jr., Washington Star
 1980: Robert L. Bartley, The Wall Street Journal
 1981: no award given
 1982: Jack Rosenthal, The New York Times
 1983: Editorial Board  Bob Rankin, The Miami Herald, "for its campaign against the detention of illegal Haitian immigrants by federal officials"
 1984: Albert Scardino, The Georgia Gazette, "for his series of editorials on various local and state matters"
 1985: Richard Aregood, Philadelphia Daily News, "for his editorials on a variety of subjects"
 1986: Jack Fuller, Chicago Tribune, "for his editorials on constitutional issues"
 1987: Jonathan Freedman, Tribune (San Diego, California), "for his editorials urging passage of the first major immigration reform act in 34 years"
 1988: Jane Healy, Orlando Sentinel, "for her series of editorials protesting overdevelopment of Florida's Orange County"
 1989: Lois Wille, Chicago Tribune, "for her editorials on a variety of local issues"
 1990: Thomas J. Hylton, Pottstown Mercury (Pennsylvania), "for his editorials about a local bond issue for the preservation of farmland and other open space in rural Pennsylvania"
 1991: Ron Casey, Harold Jackson and Joey Kennedy, The Birmingham News, "for their editorial campaign analyzing inequities in Alabama's tax system and proposing needed reforms"
 1992: Maria Henson, Lexington Herald-Leader (Kentucky), "for her editorials about battered women in Kentucky, which focused statewide attention on the problem and prompted significant reforms"
 1993: no award given
 1994: R. Bruce Dold, Chicago Tribune, "for his series of editorials deploring the murder of a 3-year-old boy by his abusive mother and decrying the Illinois child welfare system"
 1995: Jeffrey Good, St. Petersburg Times (Florida), "for his editorial campaign urging reform of Florida's probate system for settling estates"
 1996: Robert B. Semple, Jr., The New York Times, "for his editorials on environmental issues"
 1997: Michael Gartner, Daily Tribune (Ames, Iowa), "for his common sense editorials about issues deeply affecting the lives of people in his community"
 1998: Bernard L. Stein, Riverdale Press (The Bronx, New York), "for his gracefully-written editorials on politics and other issues affecting New York City residents"
 1999: Editorial Board (no individual named), New York Daily News, "for its effective campaign to rescue Harlem's Apollo Theater from the financial mismanagement that threatened the landmark's survival"
 2000: John C. Bersia, Orlando Sentinel, "for his passionate editorial campaign attacking predatory lending practices in the state, which prompted changes in local lending regulations"
 2001: David Moats, Rutland Herald, "for his even-handed and influential series of editorials commenting on the divisive issues arising from civil unions for same-sex couples"
 2002: Alex Raksin and Bob Sipchen, Los Angeles Times, "for their comprehensive and powerfully-written editorials exploring the issues and dilemmas provoked by mentally ill people dwelling on the streets"
 2003: Cornelia Grumman, Chicago Tribune, "for her powerful, freshly challenging editorials on reform of the death penalty"
 2004: William R. Stall, Los Angeles Times, "for his incisive editorials that analyzed California's troubled state government, prescribed remedies and served as a model for addressing complex state issues"
2005: Tom Philp, Sacramento Bee, "for his deeply researched editorials on reclaiming California's flooded Hetch Hetchy Valley that stirred action"
2006: Rick Attig and Doug Bates, The Oregonian (Portland, OR), "for their persuasive, richly reported editorials on abuses inside a forgotten Oregon mental hospital"
2007: Arthur Browne, Beverly Weintraub, Heidi Evans, New York Daily News, "for its compassionate and compelling editorials on behalf of Ground Zero workers whose health problems were neglected by the city and the nation"
 2008: no award given
 2009: Mark Mahoney, The Post-Star (Glens Falls, NY), "for his relentless, down-to-earth editorials on the perils of local government secrecy, effectively admonishing citizens to uphold their right to know"
 2010:  Tod Robberson, Colleen McCain Nelson, and William McKenzie, The Dallas Morning News, "for their relentless editorials deploring the stark social and economic disparity between the city's better-off northern half and distressed southern half"
 2011: Joseph Rago, The Wall Street Journal, "for his well crafted, against-the-grain editorials challenging the health care reform advocated by President Obama"
 2012: no award given
 2013: Tim Nickens and Daniel Ruth, Tampa Bay Times, "for their diligent campaign that helped reverse a decision to end fluoridation of the water supply for the 700,000 residents of the newspaper's home county"
 2014: Editorial staff of The Oregonian, Portland "for its lucid editorials that explain the urgent but complex issue of rising pension costs, notably engaging readers and driving home the link between necessary solutions and their impact on everyday lives."
 2015: Kathleen Kingsbury of The Boston Globe "for taking readers on a tour of restaurant workers' bank accounts to expose the real price of inexpensive menu items and the human costs of income inequality."
 2016: John Hackworth and Brian Gleason of Sun Newspapers, Charlotte Harbor, Florida "for fierce, indignant editorials that demanded truth and change after the deadly assault of an inmate by corrections officers."
 2017: Art Cullen of The Storm Lake Times, Storm Lake, IA "for editorials fueled by tenacious reporting, impressive expertise and engaging writing that successfully challenged powerful corporate agricultural interests in Iowa."
 2018: Andie Dominick of The Des Moines Register, "for examining in a clear, indignant voice, free of cliché or sentimentality, the damaging consequences for poor Iowa residents of privatizing the state's administration of Medicaid."
 2019: Brent Staples of The New York Times, "for editorials written with extraordinary moral clarity that charted the racial fault lines in the United States at a polarizing moment in the nation's history."
2020: Jeffery Gerritt of Palestine Herald-Press "for editorials that exposed how pre-trial inmates died horrific deaths in a small Texas county jail—reflecting a rising trend across the state—and courageously took on the local sheriff and judicial establishment, which tried to cover up these needless tragedies."
2021: Robert Greene of the Los Angeles Times, "For editorials on policing, bail reform, prisons and mental health that clearly and holistically examined the Los Angeles criminal justice system."
2022: Lisa Falkenberg, Michael Lindenberger, Joe Holley and Luis Carrasco of the Houston Chronicle, "For a campaign that, with original reporting, revealed voter suppression tactics, rejected the myth of widespread voter fraud and argued for sensible voting reforms."
2023: The Miami Herald Editorial Board and Amy Driscoll for the editorial series 'Broken Promises,' which focused on the failure of Florida public officials to deliver on amenities and services "promised to residents over decades."

References

Editorial Writing

Opinion journalism
Awards established in 1917

Pulitzer Prize for Editorial Writing


Peter Joshua Sculthorpe  (29 April 1929 – 8 August 2014) was an Australian composer. Much of his music resulted from an interest in the music of countries neighboring Australia as well as from the impulse to bring together aspects of Aboriginal Australian music with that of the heritage of the West. He was known primarily for his orchestral and chamber music, such as Kakadu (1988) and Earth Cry (1986), which evoke the sounds and feeling of the Australian bushland and outback. He also wrote 18 string quartets, using unusual timbral effects, works for piano, and two operas. He stated that he wanted his music to make people feel better and happier for having listened to it. He typically avoided the dense, atonal techniques of many of his contemporary composers. His work was often distinguished by its distinctive use of percussion.

Early life
Sculthorpe was born and raised in Launceston, Tasmania. His mother, Edna, was passionate about English literature and was the first woman to hold a driver's licence in Tasmania; his father, Joshua, loved fishing and nature. He was educated at the Launceston Church Grammar School.

He began writing music at the age of seven or eight, after having his first piano lesson, continuing in secret when his piano teacher punished him for this activity. By the age of 14, he had decided to make a career of music, despite many (especially his father) encouraging him to enter different fields, because he felt the music he wrote was the only thing that was his own. In his early teens he attempted to learn composition through studying Ernst Krenek's Studies in Counterpoint – "a pretty dreadful book" as he later described it. He studied at the Melbourne Conservatorium of Music from 1946 to 1950, then returned to Tasmania.

His Piano Sonatina was performed at the ISCM Festival in Baden-Baden in 1955 (the piece had been rejected for an ABC competition because it was "too modern").

He won a scholarship to study at Wadham College, Oxford, studying under Egon Wellesz. Through Wellesz he met Wilfrid Mellers, whose wide literary interests included many Australian writers, and who recommended Sculthorpe read D. H. Lawrence's Kangaroo.  This led directly to the composition of Irkanda II (String Quartet No. 5). His song-cycle Sun, based on three Lawrence poems, was dedicated to Mellers. These works were later withdrawn, but Lawrence's words returned in a revised version of Irkanda IV and in The Fifth Continent. He left Wadham before completing his doctorate because his father was gravely ill. He wrote his first mature composition, Irkanda IV, in his father's memory.

Shortly afterwards, he made the acquaintance of the painter Russell Drysdale, who had recently lost his son to suicide, and the pair shared a working holiday in a house on the Tamar River. Not long after this, Drysdale's wife Bonnie, who had introduced him to Sculthorpe, also took her own life. His String Quartet No. 6 was dedicated to Bonnie Drysdale's memory. His Piano Sonata (later withdrawn and re-released under the title Callabonna) was dedicated to Russell Drysdale, who used Lake Callabonna in South Australia as the backdrop to some of his paintings.

Musical career
In 1963 he became a lecturer at the University of Sydney, and remained there more or less ever after, where he was an emeritus professor. In the mid-1960s he was composer in residence at Yale University. In 1965 he wrote Sun Music I for the Sydney Symphony Orchestra's first overseas tour, on a commission from Sir Bernard Heinze, who asked for "something without rhythm, harmony or melody". Neville Cardus, after the premiere of Sun Music I, wrote that Sculthorpe was set to "lay the foundations of an original and characteristic Australian music". In 1968 the Sun Music series was used for the ballet Sun Music, choreographed by Sir Robert Helpmann, which gained wide international attention. In the late 1960s, Sculthorpe worked with Patrick White on an opera about Eliza Fraser, but White chose to terminate the artistic relationship. Sculthorpe subsequently wrote an opera (music theatre), Rites of Passage (1972–73), to his own libretto, using texts in Latin and the Australian indigenous language Arrernte. Another opera Quiros followed in 1982.

In 2003, the SBS Radio and Television Youth Orchestra gave the premiere of Sydney Singing, a composition by Sculthorpe for clarinet solo (Joanne Sharp), harp solo (Tamara Spigelman), percussion solo (Peter Hayward) and string orchestra.

Sculthorpe was a represented composer of the Australian Music Centre and was published by Faber Music Ltd. He was only the second composer to be contracted by Faber, after Benjamin Britten.

Style and themes
Much of Sculthorpe's early work demonstrates the influence of Asian music, but he said that these influences dwindled through the 1970s as Indigenous Australian music became more important. He said that he had been interested in indigenous cultures since his teens, mainly because of his father "who told me many stories of past wrongs in Tasmania. I think he was quite extraordinary for that time, as was my mother". However, it was only with the advent of recordings and books on the subject around the 1970s that he started to incorporate indigenous motifs in his work.

Sculthorpe said he was political in his work – and that his work had also always been about "the preservation of the environment and more recently, climate change". His 16th String Quartet was inspired by extracts from letters written by asylum seekers in Australian detention centres.

Sculthorpe came to regard Russell "Tass" Drysdale as a role model, admiring the way he reworked familiar material in new ways.  He said "In later years he was often accused of painting the same picture over and over again.  But his answer was that he was no different from a Renaissance artist, striving again and again to paint the perfect Madonna-and-Child.  Since then, I've never had a problem about the idea of reusing and reworking my material.  Like Tass, I've come to look on my whole output as one slowly emerging work".

Personal life
In the early 1970s Sculthorpe was engaged to the Australian composer and music educator, Anne Boyd.

He was distantly related to Fanny Cochrane Smith, a Tasmanian Aboriginal woman whose wax cylinder recordings of songs are the only audio recordings of any of Tasmania's Indigenous languages. Her daughter Gladys married Sculthorpe's great-grandfather's nephew.

Recognition and honours
 1999: made one of Australia's 45 Icons

Bernard Heinze Memorial Award
The Sir Bernard Heinze Memorial Award is given to a person who has made an outstanding contribution to music in Australia.

!
|-
| 1993 || Peter Sculthorpe || Sir Bernard Heinze Memorial Award ||  ||
|-

Don Banks Music Award
The Don Banks Music Award was established in 1984 to publicly honour a senior artist of high distinction who has made an outstanding and sustained contribution to music in Australia. It was founded by the Australia Council in honour of Don Banks, Australian composer, performer and the first chair of its music board.

|-
| 2007
| Peter Sculthorpe
| Don Banks Music Award
|
|-

Death and legacy
Sculthorpe died in Sydney on 8 August 2014 at the age of 85. His home in Holdsworth St, Woollahra was sold in May 2015 to the fashion identity and philanthropist Peter Weiss.

Peter Sculthorpe Fellowship

In 2014, the Government of New South Wales and the Sydney Conservatorium announced a new award worth  to honour Sculthorpe's life. The Peter Sculthorpe Fellowship would be offered biennially to support the career of an emerging composer or instrumentalist based in New South Wales who performs and produces new Australian music.

Winners
2015: Peggy Polias, a composer from south-west Sydney, enabling her record her 2009 piece, Picnic at Hanging Rock Suite; compose a new work; and broaden her professional development opportunities
2017: Rhyan Clapham (known professionally as DOBBY), Aboriginal Australian/ Filipino hip hop artist from Brewarrina, then aged 23

Works

Orchestral
The Fifth Continent for speaker and orchestra (1963)
Sun Music I (1965)
Sun Music II (1969)
Sun Music III (1967)
Sun Music IV (1967)
Love 200 (a collaboration with Tully) (1970)
Music for Japan (1970)
Love 200 (a collaboration with Fraternity (1972)
Small Town for solo oboe, two trumpets, timpani and strings (1976) (see Thirroul, New South Wales)
Port Essington for string trio and string orchestra (1977) (see Port Essington)
Mangrove (1979)
Earth Cry (1986)
Kakadu (1988)
Memento Mori (1993)
Cello Dreaming (1998)
From Oceania (2003)
Beethoven Variations (2006)
Songs of Sea and Sky, also arranged for different instruments such as flute and clarinet
Mangrove, for orchestra
My Country Childhood
Shining Island (2011), for strings (remembering Henryk Górecki)

Concertante
Piano Concerto (1983)
Earth Cry, for didgeridoo and orchestra (1986)
Nourlangie, for solo guitar, strings and percussion (1989)
Sydney Singing, for clarinet, harp, percussion, and strings (2003)
Elegy, for solo viola and strings (2006)

Vocal/choral
Morning Song for the Christ Child (1966)
The Birthday of thy King (1988)
Requiem (2004)

Opera
Rites of Passage (music theatre; 1972–73)
Quiros (1982)

Chamber/instrumental
Sonata for Viola and Percussion (1960)
Requiem for cello alone (1979; commissioned and premiered by Nathan Waks)
Four Little Pieces for Piano Duet (1979)
Djilile for percussion ensemble (1986)
Djilile for viol consort (1995)
From Kakadu for solo guitar (1993)
Into the Dreaming for solo guitar (1994)
Earth Cry arr. for string quartet (1994)
From the River for piano and strings (2000)
 Soliloquy and Cadenza for solo cello (2001)
 Oh T.I. for guitar and strings (2012; commissioned and premiered by Canberra International Music Festival)
18 string quartets (including 4 quartets with optional didgeridoo – No. 12 "From Ubirr", No. 14 "Quamby", No. 16, No. 18)

Piano
Between Five Bells
Callabonna (1963)
Djilile (1989)
Koto Music I (1973)
Koto Music II (1976)
 A Little Book of Hours
Mountains (1981)
Night Pieces: Snow; Moon; Flowers; Night; Stars (1971)
Nocturnal (1989)
Piano Sonatina (1954)
Riverina
Rose Bay Quadrilles (William Stanley, 1856, edited by Sculthorpe)
Song for a Penny (2000)
Simori
Thoughts from Home (intended to form part of the Gallipoli Symphony for Anzac Day 2015)
Two Easy Pieces: Left Bank Waltz (1958); Sea Chant (1971)

Film soundtracks
 Age of Consent (1969)
 Manganinnie (1980) – Winner AFI Award, Best Original Music Score
 Burke & Wills (1985)

Recordings
Sculthorpe Complete String Quartets with didgeridoo (Del Sol String Quartet with Stephen Kent, didgeridoo) (released by Sono Luminus on 30 September 2014)

Tamara Anna Cislowska released the album Peter Sculthorpe – Complete Works for Solo Piano in September 2014.

References

Sources

External links

 Sculthorpe page at his publisher, Faber Music
 Biography of Peter Sculthorpe – maintained by the Australian Music Centre
 Biography of Peter Sculthorpe – maintained by the Tasmanian Composers Collective
 Profile of Peter Sculthorpe – maintained by Move Records
 Big Ideas – Interview with Peter Sculthorpe (ABC Radio National)
 Interview with Peter Sculthorpe by Robin Hughes for the Australian Biography project, 17 April 1998
 Interview with Peter Sculthorpe by Bruce Duffie, 17 February 1994
 Guide to the papers of Peter Sculthorpe – held by the National Library of Australia
 Peter Sculthorpe Art Collection held by Pictures Branch, National Library of Australia, Canberra

1929 births
2014 deaths
People educated at Launceston Church Grammar School
20th-century Australian musicians
20th-century classical composers
21st-century Australian musicians
21st-century classical composers
APRA Award winners
Australian male classical composers
Australian opera composers
Ballet composers
Musicians from Tasmania
People from Launceston, Tasmania
Australian Members of the Order of the British Empire
Officers of the Order of Australia
20th-century Australian male musicians
21st-century Australian male musicians

Peter Sculthorpe


Antonio Camilo González (Salcedo, 7 de fevereiro de 1938) é bispo emérito de La Vega.

Antonio Camilo González foi ordenado sacerdote para a Diocese de La Vega em 1º de julho de 1962.

O Papa João Paulo II o nomeou Bispo de La Vega em 10 de outubro de 1992. O arcebispo de Santo Domingo, cardeal Nicolás de Jesús López Rodríguez, concedeu-lhe a consagração episcopal em 8 de dezembro do mesmo ano; Os co-consagrantes foram Hugo Eduardo Polanco Brito, arcebispo ad personam de Nuestra Señora de la Altagracia en Higüey, e Juan Antonio Flores Santana, bispo de Santiago de los Caballeros.

O Papa Francisco aceitou sua aposentadoria em 23 de fevereiro de 2015.

Ver também

Bispos católicos da República Dominicana

Gabriel Antonio Camilo González


Alexius Frederic Christian de Anhalt-Bernburg (12 iunie 1767–24 martie 1834), a fost prinț german din Casa de Ascania. Din 1796 până în 1807 el a fost prinț suveran al principatului de Anhalt-Bernburg, și din 1807 până în 1834 primul Duce al ducatului de Anhalt-Bernburg.

Biografie
Alexius Frederic Christian s-a născut la Ballenstedt. El a fost singurul fiu al Prințului Frederic Albert de Anhalt-Bernburg și a Prințesei Louise Albertine, fiica Ducelui Frederick Carl de Schleswig-Holstein-Sonderburg-Plön.

Încă din fragedă copilărie, el și sora sa Pauline au primit o excelentă educație. După decesul tatălui în 1796, Alexius Frederic Christian în vârstă de 29 de ani a moștenit Anhalt-Bernburg.

Teritoriile Anhalt-Bernburg au devenit mai mari un an mai târziu odată cu diviziunea formală a Anhalt-Zerbst în 1797; Alexius Frederic Christian a primit orașele Coswig și Mühlingen, care a reprezentat o treime din principatul Anhalt-Zerbst. În 1812, odată cu dispariția Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym, o ramură a Casei de Ascania, el a moștenit Hoym și unele enclave prusace.

Alexius a adus îmbunătățiri educației construind multe biserici și școli. El a demonstrat un interes deosebit în extinderea rețelei rutiere, în special în zonele nou dobândite ale principatului sau. Industria minieră și metalurgică, de asemenea, au beneficiat de atenția lui. Alexius Frederic Christian a inițiat o serie de proiecte majore de construcții, cum ar fi Saalebrücke în Bernburg (Saale), care ulterior a fost distrusă. În anul 1810 a fondat Alexisbad în Selketal și mai târziu, în zona prusacă a Gernrode, el a creat Beringer Bad.

În materie de religie, el a fost tolerant și luminat; în 1820, el a declarat credința reformistă și credința luterană co-religii oficiale ale statului său. În 1829 a creat un fond civil pentru orfani, văduve și servitori.

Împăratul Francisc al II-lea l-a ridicat la rangul de Duce în 1807. După dizolvarea Sfântului Imperiu Roman, Alexius Frederic Christian s-a alăturat Confederației Rinului. Unele dintre trupele sale au luptat pentru Napoleon în Tyrol, Spania, Rusia, Gdańsk și Kulm. La 13 decembrie 1813 a ieșit din Confederația Rinului și și-a trimis trupele împreună cu aliații săi în 1814 și 1815 în Belgia și Franța. La 8 iunie 1815 el s-a alăturat Confederației Germane.

Ducele Alexius Frederic Christian a murit la Ballenstedt, la 24 martie 1834, la vârsta de 66 de ani.

Căsătorii și copii

La Kassel, la 29 noiembrie 1794 Alexius Frederic Christian s-a căsătorit cu Maria Fredericka (n. 14 septembrie 1768 - d. 17 aprilie 1839), fiica lui Wilhelm I, Elector de Hesse. Ei au avut patru copii:
Katharine Wilhelmine (n. 1 ianuarie 1796, Kassel - d. 24 februarie 1796, Kassel).
Wilhelmine Louise (n. 30 octombrie 1799, Ballenstedt - d. 9 decembrie 1882, Schloss Eller), căsătorită la 21 noiembrie 1817 cu Prințul Frederic Wilhelm al Prusiei, nepot al regelui Frederic Wilhelm al II-lea al Prusiei. Ea a fost mama Prințului George al Prusiei.
Frederick Amadeus, Prinț Ereditar de Anhalt-Bernburg (n. 19 aprilie 1801, Ballenstedt - d. 24 mai 1801, Ballenstedt).
Alexander Carl, Duce de Anhalt-Bernburg (n. 2 martie 1805, Ballenstedt - d. 19 august 1863, Hoym).

Mariajul a fost unul complet nefericit și cuplul a divorțat în 1817.

La Ballenstedt, la 11 ianuarie 1818, Alexius Frederic Christian s-a recăsătorit morganatic cu Dorothea Fredericka de Sonnenberg (n. 23 ianuarie 1781 - d. 23 mai 1818), care la scurtă vreme după nuntă a fost înnobilată și creată baroneasă de Hoym (). Mariajul a durat numai patru luni, până la decesul baronesei.

La Bernburg, la 2 mai 1819 Alexius Frederic Christian s-a căsătorit pentru a treia oară și din nou morganatic cu Ernestine Charlotte de Sonnenberg (n. 19 februarie 1789 - d. 28 septembrie 1845), sora celei de-a doua soții.  Ca și ea, Ernestine a fost creată baroneasă de Hoym la scurtă vreme după nuntă. Mariajul a rămas fără copii.

Nașteri în 1767
Decese în 1834
Prinți de Anhalt-Bernburg
Casa de Ascania

Alexius Frederic Christian, Duce de Anhalt-Bernburg


Ardıçkaya, Karaman ilinin Ermenek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1522 ve 1914 yılı kayıtlarında Nedre ya da Nidre, 1946 yılı kayıtlarında Nadire olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Karaman il merkezine 155 km, Ermenek ilçe merkezine 50 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ermenek belde ve köyleri

Ardıçkaya, Ermenek


More Grey : Cinquante Nuances plus claires par Christian (titre original : ) est une romance érotique écrite par la britannique E. L. James et parue en  aux États-Unis puis traduite en français et publiée la même année.

Ce livre reprend entièrement les éléments décrits dans le roman Cinquante Nuances plus claires mais en les relatant cette fois du point de vue de Christian Grey.

Résumé
Mariage, lune de miel, tout semble parfait pour Anastasia et Christian... Mais Jack Hyde, l'ancien patron d'Anastasia, ne semble pas vouloir accepter d'avoir été licencié par Christian Grey. Il va tout faire pour s'en prendre aux deux jeunes mariés. Mais qu'est-ce qui le pousse à tout cela ? Une simple vengeance pour avoir été renvoyé, ou bien y a-t-il autre chose qui pourrait expliquer une telle rancœur ?

Série Cinquante Nuances

Éditions
 E. L. James, , Vintage Books, ,
 E. L. James, More Grey, Jean-Claude Lattès, , ,

Notes et références

Liens externes

Roman britannique paru en 2021
Roman érotique du XXIe siècle
Roman d'amour
Roman se déroulant dans l'État de Washington
Cinquante Nuances

More Grey