Project Looking Glass is a now inactive free software project under the GPL to create an innovative 3D desktop environment for Linux, Solaris, and Windows. It was sponsored by Sun Microsystems.

Looking Glass is programmed in the Java language using the Java 3D system to remain platform independent. Despite the use of graphics acceleration features, the desktop explores the use of 3D windowing capabilities for both existing application programs and ones specifically designed for Looking Glass.

There is a Live CD available from Project Looking Glass. The Looking Glass environment is also included on a Live DVD (FunWorks 2007 edition) from the Granular Linux project.

History
Looking Glass was first developed by Hideya Kawahara, a Sun programmer who wrote it in his spare time on a Linux laptop.  After demonstrating an early version to Sun executives, he was assigned to it full-time with a dedicated team and open sourced the project. It was demonstrated by Jonathan Schwartz at LinuxWorld Expo 2003 in San Francisco.
After the demonstration, Apple CEO Steve Jobs called Schwartz's office and told him that Apple would sue Sun if they moved forward to commercialize it – Jobs felt the project infringed Apple's intellectual property.
Regardless of the threat, Sun determined that the project was not a priority and decided not to put more resource to develop it to product quality.  The project continued in an experimental mode, but with Sun's finances deteriorating, it became inactive in late 2006.

Features

One of its most notable features is the creation of reversible windows. This capability can be used for features like allowing the user to write notes and comments on the windows' backs, or displaying application dialogs without risking their being detached from the application they relate to. All windows start by looking like a normal 2D or 2.5D window, but can be manipulated as thin slate-like 3D objects which can be set at any angle or turned completely around by the user.

Other features include tilting all the window to assist the user to pick up a desired window, provision of a panning virtual desktop, icons that reflect the live status of the window they represent and zooming of a window when it receives focus.

There are a few designs that Looking Glass implemented which appeared in other products in later years. One technique became popular by Apple's Dashboard widgets is configuration of an application (widget) by flipping its visual and performing updates on the backside of it. The visual of Apple's macOS Dock became similar to Looking Glass's look when Leopard was released.
Windows 7 implements a feature for window selection that hides other windows than the one that the user placed the mouse cursor on a thumbnail above the taskbar.  It resembles Looking Glass's usage of transparency for window selection using window thumbnails on the taskbar.

Similar projects
Looking Glass is similar to the TaskGallery prototype from Microsoft Research and the open source Croquet project based on Squeak in terms of allowance for the user to manipulate applications (including existing 2D applications) in a 3D space.  However, user interaction models of TaskGallery and Croquet are based on virtual reality-like experience where the user moves inside the 3D space to perform tasks, whereas Looking Glass retains the operational model of today's desktop (i.e. no walking around inside the 3D space) and uses 3D effects selectively where they are thought to be effective. Also, these three are similar as they are meant to work on adapted or enhanced versions of existing desktops rather than re-designing the entire graphical user interface from scratch, an approach taken by many Zooming User Interface projects such as the one created by Jef Raskin.

While many window managers (such as Microsoft's Desktop Window Manager, the X Window System based Compiz, and macOS through Core Animation) can utilize 3D effects, these merely augment a conventional 2D environment.

See also
 Compiz
 Windows Aero
 OpenCroquet
 Metisse
 BumpTop
 Zooming User Interface

References

External links
 Official Demo Video on Youtube
 Another demo movie clip on Youtube  - Without marketing speeches, but in lower quality.
 Project Looking Glass: A Comprehensive Overview of the Technology
 Development home
 LG3D Live CD
 Interview with Hideya Kawahara
 Project Looking Glass: A Comprehensive Overview of the Technology

2003 software
Products and services discontinued in 2007
3D GUIs
Free X window managers
Cross-platform software
Java platform software
Sun Microsystems software

Project Looking Glass


Charl Snyman, né le , est un joueur sud-africain de rugby à XV évoluant au poste de centre.

Biographie
Charl Snyman arrive au FC Grenoble lors de la saison 1990-1991.

L'année d'après, le club alpin atteint les demi-finales du championnat de France 1991-1992.

La saison suivante sous l'ère des « Mammouths de Grenoble » il se voit privé du titre de champion de France en 1993, défait 14 à 11 par le Castres olympique dans des conditions rocambolesques.

L'année d'après, le FCG atteint encore les demi-finales du championnat de France 1993-1994, défait 22 à 15 par l'AS Montferrand.

Il effectue ensuite deux saisons à Vinay en  division groupe B avec Stéphane Weller, Gilles Claret, et Martial Servantes, tous anciens grenoblois.

Palmarès

En club
 Championnat de France de première division :
 Vice-champion (1) : 1993 (FC Grenoble)
 Demi-finaliste (2) : 1992 et 1994 (FC Grenoble)

 Cape du FC Grenoble

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Liens externes

Joueur sud-africain de rugby à XV
Joueur du FC Grenoble
Centre (rugby à XV)
Naissance en août 1967

Charl Snyman


Agrilus bacchaeus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1936.

Referências

bacchaeus

Agrilus bacchaeus


Germán Viveros Maldonado  (Ciudad de México, 29 de junio de 1937 - ) es un filólogo, traductor, catedrático, investigador y académico mexicano. Se ha especializado en el estudio de la literatura griega y literatura latina.

Estudios y docencia
Realizó estudios de filología clásica en la Universidad Nacional Autónoma de México (UNAM), obtuvo una maestría en 1958. De 1961 a 1962, realizó estudios de posgrado en la Universidad Complutense de Madrid. En 1975 obtuvo un doctorado en la UNAM. Ha impartido clases de idioma griego, latín, literatura griega, literatura latina y gramática histórica española. De 1965 a 1972, fue director de la Escuela de Altos Estudios de la Universidad de Sonora. Ha impartido clases en la Facultad de Filosofía y Letras de la UNAM. De 1975 a 1986, fue coordinador del Centro de Estudios Clásicos, de 1980 a 1984 fue coordinador del Posgrado en Letras Clásicas, de 1990 a 1991 fue secretario académico de la Coordinación de Humanidades y de 1995 a 1999, fue consejero universitario. Ha colaborado para El Colegio de Michoacán, la Universidad Iberoamericana, la Benemérita Universidad Autónoma de Puebla, en la Universidad Tecnológica de León, El Colegio de Sinaloa, la Universidad Tecnológica de la Sierra Hidalguense, la Universidad Autónoma de Zacatecas, la Universidad Panamericana, la Universidad de las Américas de Puebla, la Universidad Autónoma Metropolitana, la Universidad de Montpellier y la Universidad de Perpignan.

Investigador y académico
Fue fundador de la revista Nova Tellus.  Ha sido investigador del Instituto de Investigaciones Filosóficas desde su fundación en 1973, de El Colegio de Michoacán durante 1986, de la Biblioteca Nacional de México en 1958, 1959 y 1970, y del Archivo General de la Nación en 1963 y 1970.
Es miembro del Seminario de Cultura Mexicana desde el 20 de mayo de 2008, su discurso de ingreso estuvo basado en su obra Loas populares mexicanas siglo XIX. Es investigador nivel III del Sistema Nacional de Investigadores. Es miembro de la Asociación Mexicana de Investigación Teatral y de la Asociación Mexicana de Estudios Clásicos. El 13 de octubre de 2011 fue elegido miembro de número de la Academia Mexicana de la Lengua para ocupar la silla XX, fue propuesto por José G. Moreno de Alba, Tarsicio Herrera Zapién y Mauricio Beuchot.

Premios y distinciones
Reconocimiento por trabajo docente en la Facultad de Filosofía y Letras de la UNAM en 2002.
Jurado del Premio Nacional de Ciencias y Artes en 2002.
Reconocimiento por El Colegio de Sinaloa en 2003.
Investigador Emérito del Instituto de Investigaciones Filosóficas de la UNAM desde 2007.

Obras publicadas
Comedias de Terencio, traducción (1975).
Sátiras de Persio, (1977).
Teatro latino, (1985).
Loas populares mexicanas del siglo XIX
Hipocratismo en México: siglo XVI al XVIII, (1994).
Manifestaciones teatrales en Nueva España, (2005).
Teatro dieciochesco de Nueva España (1990).
Talía novohispana. Espectáculos, temas y textos teatrales dieciochescos, (1996).
Tragedias de Séneca, traducción (1998).

Referencias

Nacidos en Ciudad de México
Alumnado de la Facultad de Filosofía y Letras de la UNAM
Investigadores del Instituto de Investigaciones Filológicas
Escritores de la Ciudad de México
Filólogos de México
Traductores de México
Miembros de la Academia Mexicana de la Lengua
Académicos e investigadores de la Universidad de Sonora
Traductores del latín al español

Germán Viveros Maldonado


Dikmen aşağıdaki anlamlara gelebilir:

Yerleşim birimleri
Türkiye
 Dikmen, Sinop ili ilçesi
 Dikmen, Çankaya, Çankaya ilçesine bağlı semt
 Dikmen, Aksaray, Aksaray ili merkez ilçesine bağlı köy
 Dikmen, Beypazarı, Ankara ili Beypazarı ilçesine bağlı mahalle
 Dikmen, Akseki, Antalya ili Akseki ilçesine bağlı mahalle
 Dikmen, Manavgat, Antalya ili Manavgat ilçesine bağlı mahalle
 Dikmen, Serik, Antalya ili Serik ilçesine bağlı mahalle
 Dikmen, Karacasu, Aydın ili Karacasu ilçesine bağlı mahalle
 Dikmen, Gerede, Bolu ili Gerede ilçesine bağlı köy
 Dikmen, Biga, Çanakkale ili Biga ilçesine bağlı köy
 Dikmen, Sivrice, Elâzığ ili Sivrice ilçesine bağlı köy
 Dikmen, İliç, Erzincan ili İliç ilçesine bağlı köy
 Dikmen, Tortum, Erzurum ili Tortum ilçesine bağlı mahalle
 Dikmen, Çifteler, Eskişehir ili Çifteler ilçesine bağlı mahalle
 Dikmen, Görele, Giresun ili Görele ilçesine bağlı köy
 Dikmen, Balışeyh, Kırıkkale ili Balışeyh ilçesine bağlı köy
 Dikmen, Derik, Mardin ili Derik ilçesine bağlı mahalle
 Dikmen, Hendek, Sakarya ili Hendek ilçesine bağlı mahalle
 Dikmen, Giresun, Giresun ili merkez ilçesine bağlı köy
 Dikmen, Kızıltepe, Mardin ili Kızıltepe ilçesine bağlı mahalle

Kıbrıs
 Dikmen, Girne, Kıbrıs'ta Girne ilçesine bağlı belde

Kişiler
 Halil Dikmen, Türk ressamı
 Şükriye Dikmen, Türk ressamı
 Tiraje Dikmen, Türk ressamı
 Doğan Dikmen, TRT sanatcısı
 M.Dikmen Atalay,Ar. Yazar
 Ahmet Dikmen,Oyuncu

Dikmen (anlam ayrımı)


Werner Schramm ist der Name folgender Personen:

* Werner Schramm (Künstler) (1898–1970), deutscher Maler und Bühnenbildner
 Werner Schramm (Musiker) (1903–1967), deutscher Musiker und Komponist
 Werner Schramm (Schauspieler) (1910–1983), deutscher Schauspieler
 Werner Schramm (Theologe) (1933–2004), deutscher Theologe
 Werner Schramm (Kameramann), deutscher Kameramann

Werner Schramm


Eva Berneke (født 22. april 1969) er en dansk erhvervsleder, der i 2014 blev administrerende direktør for it-koncernen KMD.

Hun var koncerndirektør i TDC fra 2007 – 2014, hvortil hun kom fra en stilling som konsulent og partner i McKinsey, Frankrig.

Berneke er uddannet civilingeniør fra DTU  1992 og har en MBA fra INSEAD 1995.

Bestyrelser
DTU 2016 -
KMD 2014 -
Lego A/S -2011

Referencer

Erhvervsfolk fra Danmark
Kvindelige ledere i Danmark
Civilingeniører fra Danmark
Uddannet fra INSEAD
Personer i Kraks Blå Bog

Eva Berneke


Pravdoje Belija  (Justus Belia), šumarski stručnjak, r. 2. XI. 1853. u mjestancu Malo Žablje na Ajdovščini u Sloveniji, u. 15. VII. 1923. u mjestu Rab na otoku Rabu.
Bio je začetnik organiziranog i znanstvenog gospodarenja šumama te se bavio pošumljavanjem ogoljelih dijelova otoka Raba i Paga.
Njegova velika zasluga je da otok Rab spada u najzelenije otoke naše jadranske obale.
Zaslužan je za nastanak i uređenje parka Komrčar, Suha Punta, šume Frkanj, te uređenja šuma crnog bora (Pinus nigra) na otoku Pagu kao i brojne druge prirodne ljepote koje predstavljaju spomenik njegovog djelovanja.
Osim što je bio šumarski stručnjak, bio je i aktivan član društvenog i kulturnog života te je bio omiljen u narodu zbog čega su mu stanovnici Raba podigli spomenik.

Životopis
Pohađao je Deželnu kmetijsku šolu u Gorici (1877./78.). Za vrijeme studija morao se uzdržavati vlastitim zarađivanjem (fizičkim radom i instrukcijama đacima, sinovima plemića iz okolice Križevaca).
U Križevcima je studirao na Gospodarsko-šumarskoj školi, gdje je diplomirao 1882. godine.
Kao student bio je član pjevačkog studentskog zbora u Križevcima.
Od djetinjstva je volio prirodu te je s nekoliko kolega studenata polazio na duga pješačenja za vrijeme ljetnih praznika. Iz sjećanja s tih putovanja jedan je moment posebno i često isticao, kad je s jednim kolegom iz ličkog zaleđa pješke stigao na Velebit i ugledao goletne otoke Kvarnera, u njemu se rodila želja da se
posveti pošumljavanju jednog od tih otoka.
Prva mu je služba bila u Drnišu, gdje je ostao vrlo kratko. Zatim dolazi 1883. na otok Rab i na njemu ostaje cijelog života na dužnosti općinskog nadšumara (od 1886.÷1920.).
Tadašnjoj općinskoj upravi bilo je stalo da joj novopridošli šumar organizira iskorištavanje šuma na otoku, koje su se dotada sjekle bez ikakvog sistema i reda.
Prodajom i izvozom ogrjevnog drveta (uglavnom za Trst i Veneciju), osigurao je trajan prihod za pokriće rashoda općinskih službi.

Belija je s velikim oprezom prišao i pitanju pošumljavanja otoka. Podigao je rasadnik u uvali Sv. Margarita na poluotoku Kalifrontu, daleko od grada, gdje se uglavnom šuma iskorištavala. Išao je na svakodnevni zadatak organiziranja sječe šuma, gdje je u kratkom vremenu uveo red, a najveći dio svog stručnog radnog vremena provodio je u rasadniku, pripremajući mlade biljke za ozelenjivanje otoka Raba.
Prema zapisima pronađenim u samostanu Sv. Eufemija u Kamporu prva organizirana pošumljavanja na otoku Rabu započela su 1885. pod vodstvom šumara Belije.
U zapisima stoji zapisano ovo:
"Dana 2. XI. 1890. godine, u 4 sata u jutro, sa 25 radnika općinski nadšumar Pravdoje Belia počeo je pošumljavati goli Komrčar. Radilo se po noći, jer je postojalo nerazumijevanje općine i gradskih masa za ovaj plemeniti poduhvat. Rad je bio nekoliko puta uništen i zabranjivan, tako da se je Komrčar uspio potpuno zašumiti tek 1905. godine."
Zaslužan je za nastanak i uređenje šumskih predjela izuzetnih prirodnih ljepota — pravih bisera prirode. Osim park-šume Komrčar koja se prostire na 12 ha, podigao je i druge borove kulture: Frkanj na 36 ha, Suha Punta na 2 ha, Kalifront-Topale na 4 ha, Vrtić na 3 ha, Lopar na 8 ha i mnoge borove šumice na privatnim posjedima u selu Mundanije i Loparu te šumu Kočajnik na otoku Pagu.
Najljepše šumske površine nalaze se na poluotoku Kalifrontu gdje se po ljepoti posebno ističe šuma bogata hrastom crnikom (Quercus ilex L.) – šuma Dundo koja ima status rezervata šumske vegetacije na površini od 106,5 ha.

Radovi na pošumljavanju
Naglim razvojem šumarske znanosti krajem XIX. st. došlo se je do spoznaje da preostale šume treba sačuvati od uništenja, jer su neophodne za život i zdravlje ljudi.
Park-šumu Komrčar, (danas zeleni dragulj otoka Raba), podigao je na pašnjačkoj površini od 12 ha prije sto godina velikim trudom šumar Pravdoje Belija.
Kao predkulturu uzgojio je sastojinu alepskog bora (Pinus halepensis) u koju je kasnije unosio čemprese, šmrike i zimzelene listače: crniku, zeleniku, lovor, mirtu i dr.
Za pošumljavanje golih kamenjara na Rabu i Pagu uzeo je šumar Belia alepski i brucijski bor, a za staništa Lopar i crni bor. U makiji Kalifront podigao je sastojine primorskog bora sjetvom sjemena u gnijezda, dakle, izabrao je način, tehniku rada i izbor vrsta koje se i danas primjenjuju u vrijeme razvijene šumarske znanosti i prakse.
U šumi Fruga proveo je takav režim uzgoja kojim je nastojao iz makije podići i uzgojiti visoku crnikovu šumu. To je ostvario ograđivanjem zemljišta visokim suhozidima i zabranom ispaše (koza), ograničavanjem broja stoke na šumskim pašnjacima, zabranom pustopaše (paša stoke bez pastira) i uvođenjem pregonske ispaše [manji dijelovi pašnjaka (pregoni) na kojima se stoka napasa] na krškim pašnjacima.

Spomenuti radovi u stručnom pogledu zaslužuju najvišu ocjenu, jer je svaka biljka, svaki borić, posađen pod neposrednom upravom i uputama šumara koji je uporno upućivao i svojom rukom vodio ruku radnika, pokazujući mu kako treba saditi i ograđivati mladu sadnicu.Tako veliki postotak primanja posađenih biljaka u vrlo teškim ekološkim uvjetima mogla je osigurati samo ruka odličnog stručnjaka i primjena njegovog stručnog znanja pri pošumljavanju.

Interes za floristiku
Osim šuma, Belija je u svojim vrtovima uzgajao razne sorte voća i povrća. Mnogi ratari na otoku počeli su tada uzgajati voće i povrće po uzoru i prema poukama koje im je on nesebično davao.Belija je bio ne samo izvanredan šumarski stručnjak i organizator, već je bio jedan od najboljih poznavaoca prirode i flore cijelog otoka. Stručnost i ljubav za prirodu izraženi su kod njega na svakom koraku. Surađivao je s našim poznatim botaničarom prof. Dragutinom Hircem, koji je s njegovom pomoći napisao opsežnu knjigu "Flora i fauna otoka Raba". Njih dvojica su održavali trajne kontakte upravo zbog uzajamnog interesa za floru.

Turistički i politički radnik
Od 1887. spominje se Belija u bogatoj literaturi o Rabu ne samo kao šumarski stručnjak već također kao važan turistički radnik. Bio je stalni pratilac svih putopisaca i stranaca, koji su pisali o otoku Rabu. Na svakom mjestu isticao je potrebu ozelenjavanja otoka i stvaranja osnove našeg turizma, govoreći da je more i zelenilo otoka Raba njegova budućnost.
Od 1889. je tumač njemačkog jezika, kada su došli prvi predstavnici iz Beča, da bi se s općinom Rab dogovorili o izgradnji turističkog Raba.
1909. je izgradio Penzion Belia i prvi uveo tekuću vodu po sobama.
Isticao se je kao društveno-politički radnik i aktivno sudjelovao u hrvatskom klubu na otoku Rabu pri očuvanju narodnog duha pod austrougarskom monarhijom, posebno pod talijanskom okupacijom otoka od 1918.÷21.
Godine 1913. organizirao je gradsko glazbeno društvo i bio njegov prvi predsjednik.

Spomen-ploča i kip
Zelene šume otoka Raba ostat će trajan spomenik vrijednom šumaru Pravdoju Beliji i svim njegovim sljedbenicima koji su sudjelovali u ozelenjivanju otoka Raba.
Nakon smrti 1924. postavljena je spomen-ploča u gradskom parku, a kip poprsja postavljen je 1974. kao znak priznanja sadašnjih generacija otoka Raba svom zaslužnom šumaru.

Literatura:
1.	Nikšić, B.: Jedna stogodišnjica (Pravdoje Belija), ŠL 12/1953, s.527
2.	RAUŠ, Đuro: Stodvadesetgodišnjica rođenja zaslužnog šumara Pravdoje Belija, ŠL 11-12/1973, s.479
3.	Šimičić, J. - Rauš, Đ.: Otkrivanje spomen biste šumaru Pravdoju Beliji na Rabu 16. 11. 1974, ŠL 12/1974, s.551
4.	http://triprabbits.com/hr/spomenik-pravdoje-belia-otok-rab-hrvatska-znamenitosti-atrakcije/
5.	Jevnikar, Martin: Belija, Pravdoje (1853–1923). Slovenska biografija. Slovenska akademija znanosti in umetnosti, Znanstvenoraziskovalni center SAZU, 2013.
http://www.slovenska-biografija.si/oseba/sbi1003940/#primorski-slovenski-biografski-leksikon (29. maj 2022). Izvirna objava v: Primorski slovenski biografski leksikon: 18. snopič Tič-Žvanut in Dodatek A - B, 4. knjiga. Ur. Martin Jevnikar Gorica, Goriška Mohorjeva družba, 1992

Šumarski inženjeri

Pravdoje Belija


සිංහල පැයකින් 1/24 කි.

ආශ්‍රිත
 මිනිත්තු
 උදයාදී පැය

කාලය මැනීම - සිංහල ක්‍රම

විනාඩි


Takashi Kiyama (født 18. februar 1972) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Gamba Osaka og Mito HollyHock.

Han har tidligere trænet Mito HollyHock, JEF United Chiba, Ehime FC og Montedio Yamagata.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Takashi Kiyama


Gol de peixinho é um movimento realizado no futebol. É executado no momento em que o jogador dá um mergulho, quase rente ao relvado, para cabecear.

História
No dia 2 de outubro de 1960, o São Paulo Futebol Clube realizou a estreia do Morumbi em amistoso contra o Sporting, de Portugal, e venceu por 1 a 0. O único gol da partida foi anotado pelo ponta-direita Peixinho, que executou o movimento de se lançar de cabeça em direção a uma bola que vinha muito baixa - o que pareceu ser um mergulho; então, os narradores da época somente informaram que o gol tinha sido de Peixinho, assim o movimento foi batizado.

Ver também
 História do futebol
 Escorpião (futebol) - bicicleta invertida

Terminologia do futebol

Gol de Peixinho (futebol)


Kubranije u derviši kubranijskog tarikata (derviškog reda) koji je osnovao Nedžmudin Kubra. Osnovan je u 13. stoljeću. Ovaj red potiče iz Središnje Azije. Kubrine pristalice vjeruju da potiče iz izravne Poslanikove loze.

Vanjske povezice
 Sve podjele u islamu (V)

Derviški redovi

Kubravije


Çamdibi, İzmir'in Bornova ilçesinde eskiden belde olan bir semt.

Tarihçe
İlk belediye örgütü 1963 yılında kuruldu. Günümüzde Çamdibi çevresinde bir yeni yapılaşma oluşmaktadır. Yerel halkın çoğunluğu Balkanlardan göçmüş olan ailelerden oluşmaktadır. Çamdibi adını bir rivayete göre şu anki Atatürk Stadyumu bölgesinde ve karşısında bulunan büyük bir ağaçlık alan ve oradan Refik Tulga Caddesi'ne dönüş tarafında bulunan büyük çam ağacı olduğudur.

Coğrafya
Semt, Burak Reis (eski adı: Barbaros Hayrettin Paşa Caddesi, halk arasındaki adı hâlen Barbaros olarak geçer), Yıldırım Beyazıt, Rafet Paşa (eski adı Fevzi Çakmak, halk arasındaki adı hâlen Çakmak olarak geçer), Çınar (eski adı: Mithatpaşa), Gaziosmanpaşa, Tuna ve Meriç mahalleleri olmak üzere 7 mahallenin birleşmesinden oluşmuştur. Semt, ovaya kurulu olduğu için sokak araları ve anayolları hep düzdür.

Nüfus
Çamdibi nüfusunun büyük çoğunluğunu Balkan göçmenleri oluşturur. Balkanlardan, özellikle eski Yugoslavya'dan gelenlerin oluşturduğu kişilerin, çocuklarının ve torunlarının yaşadığı bir bölgedir.     Bu nedenle bölgede yer alan birçok dükkanın ve yerin ismi Balkanlar ile ilişkilidir.

1980 nüfus sayımında Çamdibi hemen hemen, bağlı bulunduğu Bornova merkez kadar bir nüfusa sahipti.

Burak Reis,Gaziosmanpaşa,Rafet Paşa, Çınar,Tuna,Meriç ve Yıldırım Beyazıt mahallerinin nüfusu baz alındığında Çamdibi'nin nüfusu 70 bin kadardır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Çamdibi 2015 Genel Seçim Sonuçları

Bornova'nın semtleri

Çamdibi, Bornova


A final da Copa Libertadores da América de 2022 foi a 63.ª final da Libertadores da América, torneio continental organizado anualmente pela Confederação Sul-Americana de Futebol (CONMEBOL), e foi disputada em 29 de outubro de 2022, no Estádio Monumental em Guaiaquil, Equador. Assim como nas últimas das decisões da competição, a partida foi protagonizada por duas equipes brasileiras, sendo a quinta vez que isso ocorreu na história: o , do Rio de Janeiro, que se classificou para a final pelo segundo torneio consecutivo, e o , do Paraná. A partida foi apitada pelo argentino Patricio Loustau.

Os dois times se classificaram diretamente para a fase de grupos; o Flamengo por ter sido vice-campeão do Campeonato Brasileiro de 2021 e o Athlético por ter sido campeão da Copa Sul-Americana de 2021. O rubro-negro carioca ficou no grupo H, com , da Argentina, , do Chile, e , do Peru, enquanto o furacão ficou no grupo B junto com , do Paraguai, , da Bolívia, e , da Venezuela. O Flamengo se classificou para o mata-mata como líder de seu grupo, com dezesseis pontos, enquanto o Athlético passou em segundo lugar, com dez pontos. Nas fases eliminatórias, o Flamengo eliminou ,  e , enquanto o Athlético passou por ,  e .

Na decisão, o Flamengo venceu o Athletico pelo placar de 1–0, com o gol sendo marcado por Gabriel Barbosa, que também foi eleito o melhor jogador em campo na partida. Foi a terceira conquista de Libertadores do clube carioca, depois de ter vencido em 1981 e 2019, juntando-se ao , ao São Paulo, ao  e ao Palmeiras como maiores campeões brasileiros da Libertadores. Com a conquista, o Flamengo garantiu vaga para três torneios: o Mundial Interclubes da FIFA de 2022, a Recopa Sul-Americana de 2023, e a Libertadores da América de 2023.

Sede

Antecedentes
Foi a primeira vez que  e  se enfrentam em uma final de Libertadores, mas eles já foram finalistas do torneio em outras ocasiões. O Flamengo chegou a final em 1981, 2019 e 2021, conquistando o título nas duas primeiras e perdendo a final da edição anterior. Já o Athletico chegou novamente a uma final após 17 anos, quando perdeu para outra equipe brasileira, o .

Caminhos até à final

Legenda: (C) casa; (F) fora

Flamengo

O Flamengo se classificou diretamente para a fase de grupos da competição por ter sido vice-campeão do Campeonato Brasileiro de 2021. Sorteado como cabeça de chave do grupo H, com , da Argentina, , do Chile, e , do Peru, se classificou em primeiro lugar do grupo, com 16 pontos (cinco vitórias e um empate, marcando 15 gols, sofrendo seis e com saldo positivo de nove gols), sendo o terceiro colocado entre todos os classificados.

No sorteio das oitavas de final, enfrentou o , da Colômbia. Na partida de ida, em Ibagué, vitória por 1–0. Já no Maracanã, na partida de volta, uma goleada por 7–1, com quatro gols do atacante Pedro.

Nas quartas de final, um confronto entre as maiores torcidas do Brasil: . Na partida de ida, em São Paulo, vitória por 2–0. No retorno, no Rio de Janeiro, nova vitória, por 1–0. Classificação para as semifinais.

Nas semifinais, o adversário foi o , da Argentina. Vitória expressiva na partida, em Buenos Aires, por 4–0. E nova vitória, no Rio de Janeiro, de virada, por 2–1 e a classificação para a segunda final consecutiva e a quarta na história do clube na competição.

O Flamengo chegou a final de forma invicta, com um dos melhores aproveitamentos da história da Libertadores e o melhor aproveitamento no formato atual.

Athletico Paranaense

Por ter sido campeão da Copa Sul-Americana de 2021, o Athletico Paranaense se classificou diretamente para a fase de grupos da Libertadores. Sorteado como cabeça de chave do grupo B, junto com , do Paraguai, , da Bolívia, e , da Venezuela, o Rubro-Negro classificou-se na segunda vaga do seu grupo, com dez pontos (três vitórias, um empate e duas derrotas, oito gols marcados, sete gols sofridos e saldo positivo de um gol). O desempate com o Libertad, primeiro do grupo, foi no saldo de gols — o clube paraguaio possui um saldo positivo de dois gols.

No sorteio das oitavas de final, o Athletico Paranaense — 12.º colocado na classificação geral — encarou novamente o , primeiro colocado do seu próprio grupo. Na primeira partida, em Curitiba, vitória por 2–1. Na partida de volta, em Assunção, empate em 1–1, com gol aos 90 minutos.

Na etapa seguinte, quartas de final, enfrentou o , da Argentina. Empate em Curitiba por 0–0 e vitória, aos 6 minutos de acréscimo do segundo tempo, na partida de volta, em La Plata, por 1–0.

Na semifinal, confronto de brasileiros, enfrentando o . Vitória na partida de ida, também em Curitiba, por 1–0. Na partida de volta, em São Paulo, conseguiu reverter um placar desfavorável, de 2–0 no primeiro tempo, para o resultado final de 2–2 e a classificação para a final da competição.

Partida

Detalhes

Estatísticas

Transmissão
No Brasil, o SBT transmitiu a decisão em TV aberta, enquanto que a ESPN fez a cobertura pela TV por assinatura. Essa também foi a última transmissão do torneio realizada pela emissora paulista, uma vez que a TV Globo recuperaria os direitos de transmissão da Libertadores pelas temporadas 2023-2026, encerrando um imbróglio que mantinha com a Conmebol desde 2020, ocasionado pelo rompimento da parceria com a entidade, interrompendo a cobertura da Libertadores de 2020 pelo canal.

A decisão pela TV aberta registrou uma média de 16 pontos e picos de 18, assumindo a liderança isolada por toda a partida na Grande São Paulo. No entanto, foi a pior média de uma final de torneio desde o início das transmissões da Libertadores. No Rio de Janeiro, registrou média de 28 pontos com picos de 33. Pela TV por assinatura, a média foi de 3,1 pontos, assumindo a liderança entre os canais esportivos.

Ver também
 Final da Copa Sul-Americana de 2022

Ligações externas
 CONMEBOL.com

2022
Copa Libertadores da América de 2022
Partidas do Club Athletico Paranaense
Partidas do Clube de Regatas do Flamengo

Final da Copa Libertadores da América de 2022


An Distichia acicularis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henrik Balslev ngan Simon Laegaard. An Distichia acicularis in nahilalakip ha genus nga Distichia, ngan familia nga Juncaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo harani ha karat-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Distichia

Distichia acicularis


Bagarre à Bagdad pour X-27 () est un film d'espionnage franco-italien réalisé par Paolo Bianchini et sorti en 1966.

Synopsis
Quatre agents secrets au service des Soviétiques entrent en possession d'une mallette contenant des dossiers sensibles qui documente un accord entre le gouvernement américain et un émirat pour fournir des armes en échange de pétrole.

Fiche technique
 Titre français : Bagarre à Bagdad pour X-27 ou Le Jeu des espions
 Titre original italien :
 Réalisation : Paolo Bianchini
 Scénario : Paolo Bianchini, Augusto Caminito, Maurizio Lucci, Mauro Severino, Robert Velher
 Photographie : Enzo Micarelli
 Montage : Enzo Micarelli
 Musique : Roberto Pregadio, Walter Rizzati
 Décors : Athos Danilo Zanetti
 Costumes : Angiolina Menichelli
 Production : Ray Ventura, Alberto Marras, Remo Lombardo
 Sociétés de production : Summa Cinematografica • Hoche Productions
 Pays de production :  •
 Langue originale : italien
 Format : Couleur par Eastmancolor • 2,35:1 • Son mono • 35 mm
 Durée : 84 minutes
 Genre : Film d'espionnage
 Dates de sortie :
 Italie :
 Belgique :
 France :

Distribution
Roger Hanin : Sadov
Rory Calhoun : Alex
Evi Marandi : Sonja
Raf Baldassarre (sous le nom de « Ralph Baldwin ») : Dimitri
Jean Gaven : Général Youri Fiodorenko
Conrad Andersen : Vitaly
Mario Cecchi : Vassili
Fabrizio Cortese : Un soldat
Nino Fuscagni : Un soldat
John Karlsen : Le messager
Lea Padovani : La compagne de Fiodorenko
Tino Carraro : Le sergent

Production
Le tournage s'est tenu entre l'Algérie, Rome et Civitavecchia.

Notes et références

Liens externes

Film réalisé par Paolo Bianchini
Film italien sorti en 1966
Film français sorti en 1966
Film d'espionnage italien
Film d'espionnage français
Film sur la guerre froide
Film avec une musique composée par Roberto Pregadio
Film en italien
Film français tourné en italien
Film tourné à Rome
Film tourné en Algérie
Film se déroulant en Irak
Film se déroulant dans la mer Méditerranée
Cinéma maritime
Film sur le trafic d'armes

Bagarre à Bagdad pour X-27


Gaven er en dansk kortfilm fra 2007 instrueret af Anna Goldblum Treiman.

Handling
Efter at have fået barn har Cathrine mistet lysten til sex. Hun køber derfor sin mand et gavekort til en massageklinik. Men snart fortryder hun, og hun må på ny gøre op med sig selv, hvad hun er villig til at ofre for ægteskabet.

Medvirkende
 Rikke Lylloff
 Morten Kirkskov
 Nukâka Coster-Waldau
 Alba Aggerholm

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2007

Gaven (film fra 2007)


Die Pädagogische Hochschule der Kantone Bern, Jura und Neuenburg (franz. Haute école pédagogique des cantons de Berne, du Jura et de Neuchâtel, kurz: HEP BEJUNE) ist eine Pädagogische Hochschule und Aus- und Weiterbildungsstätte für französisch sprechende Studenten und Studentinnen sowie Lehrpersonen der Schweizer Kantone Bern, Jura und Neuenburg.

Die Hochschule unterhält Hochschulen in Biel/Bienne, Pruntrut (Verwaltung) und La Chaux-de-Fonds. Sie ist durch die Schweizerische Konferenz der kantonalen Erziehungsdirektoren (EDK) akkreditiert.

Die Hochschule bietet die Grundausbildung für Lehrpersonen der Vorschulstufe (Kindergarten) und der Primarstufe (1. bis 6. Klasse) an. Abschluss ist das schweizerisch anerkannte Lehrdiplom für die Vorschulstufe und/oder die Primarstufe sowie ein international anerkannter Bachelor-Grad.

Weblinks
 Website der Pädagogischen Hochschule Bern-Jura-Neuenburg

Organisation (Biel/Bienne)
Bern-Jura-Neuenburg
Bildung (Kanton Bern)
Bildung (Kanton Neuenburg)
Bildung (Kanton Jura)
Gegründet 2001

Haute École Pédagogique BEJUNE


Karagandinska ili izvorno Qarağandyska biskupija (lat. Dioecesis Karagandansis), kazahstanska katolička biskupija rimskoga obreda koja se prostire središnjim i istočnim dijelovima države. Pod zajedničkom je upravom Astanske metropolije i Kongregacije za evangelizaciju naroda. Stolna crkva Biskupije je Katedrala Gospe Fatimske u Karagandi, uz sustolnu Katedralu sv. Josipa. Biskupija opslužuje gotovo 15 000 vjernika u dva dekanata, odnosno osamnaest župa.  Od 1997. u Karagandi djeluje više bogoslovno sjemenište, jedino u Srednjoj Aziji.

Utemeljena je 13. travnja 1991. kao apostolska uprava (administracija), pretežno na podrućju bivšega Turkestana koje se nalazilo pod upravom Vladivostočke biskupije. Na razinu biskupije (dijeceze) uzdignuta je papinskom bulom Ivana Pavla II. 7. srpnja 1999., u sklopu preustroja Katoličke Crkve u Kazahstanu. Dužnost apostolskoga upravitelja, kasnije i prvoga biskupa novoosnovane Biskupije obnašao je Jan Pawel Lenga, kojega je nakon dvadeset godina biskupstva naslijedio još jedan Poljak, Janusz Wiesław Kaleta. Trenutni biskup je Adelio Dell'Oro.

U biskupiji je veći dio svoga pastoralnoga vijeka proveo Władysław Bukowiński, koji je i pokopan i proglašen blaženim u Katedrali Gospe Fatimske, postavši prva osoba iz Kazahstana uzdignuta na čast oltara.

Izvori

Vanjske poveznice
 Podatci o biskupiji u mrežnoj bazi podataka »GCatholic«

Katolička upravna podjela Kazahstana

Karagandinska biskupija


Waiting for Herb ist das sechste Album der britischen Folk-Punk-Band The Pogues. Es erreichte in den britischen Alben-Charts den zwanzigsten Platz.

Geschichte
Waiting for Herb war das erste Album der Band, das ohne den früheren Sänger Shane MacGowan aufgenommen wurde. Für dieses und das nachfolgende Album übernahm der Tin-Whistle-Spieler Peter "Spider" Stacy den Gesangspart. Er ersetzte damit den ehemaligen The-Clash-Sänger Joe Strummer, der, nachdem MacGowan die Band verlassen hatte, für einige Konzerte Leadsänger der Band wurde.

Da mit MacGowan auch der wichtigste Songwriter der Band verloren gegangen war, wurde diese Aufgabe von den anderen Bandmitgliedern übernommen, z. B. von dem Banjospieler Jem Finer, der bereits vorher der zweitwichtigste Songschreiber war. Weiters schrieben James Fearnley, Andrew Ranken und Darryl Hunt einen Teil des Songmaterials. Für Fearnley waren Sitting on the Top of the World und Drunken Boat (das in einer früheren Version mit dem Namen Moving to Moldova auf dem 2008 erschienenen Boxset Just Look Them Straight in the Eye and Say...POGUE MAHONE! enthalten war) das Debüt als Songwriter für die Pogues.

Andrew Ranken trat auf My Baby's Gone zum ersten Mal als Leadsänger auf, der Song wurde Deborah Korner gewidmet, der vor den Aufnahmesessions zu Waiting for Herb verstorbenen Ehefrau Rankens. Auf Konzerten der Band wurde My Baby's Gone von Stacy anstatt von Ranken gesungen.

Mit Waiting for Herb verschwanden die Einflüsse des Irish Folk immer weiter, es ist das zweite Album (nach Peace and Love) ohne eine einzige traditionelle Komposition. Auf dem Album enthalten ist der Song Tuesday Morning, der für die Pogues der erste Top-20-Hit seit Fairytale of New York wurde. Er erreichte in den britischen Single-Charts den achtzehnten Platz. Die zweite aus dem Album ausgekoppelte Single, Once Upon a Time, erreichte Platz 66.

Titelliste
"Tuesday Morning" (Spider Stacy) – 3:30
"Smell of Petroleum" (Jem Finer) – 3:13
"Haunting" (Terry Woods) – 4:04
"Once Upon a Time" (Finer) – 3:55
"Sitting on Top of the World" (Finer/James Fearnley/Woods) – 3:37
"Drunken Boat" (Fearnley) – 6:38
"Big City" (Darryl Hunt) – 2:41
"Girl from the Wadi Hammamat" (Andrew Ranken) – 4:53
"Modern World" (Hunt) – 3:55
"Pachinko" (Finer) – 3:09
"My Baby's Gone" (Finer/Ranken) – 2:24
"Small Hours" (Finer) – 4:31

Wiederveröffentlichung aus dem Jahr 2004
"Tuesday Morning" (Spider Stacy) – 3:30
"Smell of Petroleum" (Jem Finer) – 3:13
"Haunting" (Terry Woods) – 4:04
"Once Upon a Time" (Finer) – 3:55
"Sitting on Top of the World" (Finer/James Fearnley/Woods) – 3:37
"Drunken Boat" (Fearnley) – 6:38
"Big City" (Darryl Hunt) – 2:41
"Girl from the Wadi Hammamat" (Andrew Ranken) – 4:53
"Modern World" (Hunt) – 3:55
"Pachinko" (Finer) – 3:09
"My Baby's Gone" (Finer/Ranken) – 2:24
"Small Hours" (Finer) – 4:31
"First Day of Forever" – 3:20 (Philip Chevron)
"Train Kept Rolling On" – 3:18 (Ranken)
"Paris St. Germain" – 3:07 (Stacy/Woods)

Rezeption

Zitiert aus dem Allmusic Guide:

"Without Shane MacGowan, the Pogues are a competent Irish folk-rock band with several strong songs, yet they lack the fire of their earlier albums. For the diehard, Waiting for Herb will be necessary, even if it is a little disheartening."

"Ohne Shane MacGowan sind die Pogues eine kompetente Irish Folk Rock-Band, mit einigen starken Songs, doch ihnen fehlt das Feuer ihrer früheren Alben. Für die eingefleischten Fans wird Waiting for Herb nötig sein, obwohl es etwas entmutigend wirkt."

Der Allmusic Guide bewertete das Album mit zwei von fünf Sternen.

Weblinks

 Waiting for Herb auf www.poguetry.com
 Offizielle Webpräsenz der Band Pogues.com

Album (Folk Rock)
Album 1993
The-Pogues-Album

Waiting for Herb


Abell 223 je galaktički skup u zviježđu Kita. Sadrži tisuće galaksija, a od Zemlje je udaljen 2,4 milijarde svjetlosnih godina.

Otkriće tamne tvari
Astronomi su otkrili nevidljivu nit koja krivi prostorvrijeme između galaktičkih skupova Abell 222 i Abell 223. Daljnjim istraživanjem uz pomoć slika s japanskog teleskopa Subaru, astronomi su otkrili da je ta "nevidljiva materija" u stvari tamna tvar. Astronomi su koristili gravitacijske leće za otkrivanje niti tamne tvari. Galaktički skup Abell 222 je sa skupom Abell 223 povezan s niti tamne tvari, koja je prožeta vrućim plinom koji emitira rendgenske zrake. Daljnja istraživanja pokazuju da ova nit sadrži samo oko 20 posto normalne materije, a za ostatak se pretpostavlja da je tamna tvar. Za ovo opažanje se smatra da se dobro podudara sa standardnim kozmološkim modelom.

Izvori

Kit (zviježđe)
Galaktički skupovi

Abell 223


M. Susan Montgomery (Lansing, ) é uma matemática estadunidense, especialista em álgebra não-cumutativa, em particular álgebra de Hopf.

Formação
Montgomery recebeu um B.A. em 1965 pela Universidade de Michigan e um Ph.D. em matemática pela Universidade de Chicago em 1969, orientada por Israel Herstein.

Carreira
Após obter o Ph.D. passou um ano no corpo docente da Universidade DePaul. Ingressou no corpo docente da Universidade do Sul da Califórnia (USC) em 1970 e foi promovida a professora em 1982. Foi chefe do Departamento de Matemática da USC de 1996 a 1999.

Escreveu cerca de cem artigos científicos e vários livros, dos quais Hopf algebras and their actions on rings é seu trabalho mais citado. Este livro inclui uma discussão da teoria de Hopf-Galois, uma área para a qual Montgomery contribuiu significativamente, e uma introdução à teoria quântica de grupos.

Em 2012 foi selecionada como fellow da American Mathematical Society e fellow da Associação Americana para o Avanço da Ciência.

Ligações externas
Página pessoal

Susan Montgomery's Author Profile Page em MathSciNet

Membros da American Mathematical Society
Membros da Associação Americana para o Avanço da Ciência
Professores da Universidade do Sul da Califórnia
Matemáticas do século XX
Matemáticas do século XXI
Matemáticas dos Estados Unidos
Matemáticos dos Estados Unidos do século XX
Matemáticos dos Estados Unidos do século XXI
Alunos da Universidade de Chicago
Alunos da Universidade de Michigan
Naturais de Lansing
Pessoas vivas

Susan Montgomery


88260 Insubria este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
88260 Insubria este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Schiaparelli de Federico Bellini și Luca Buzzi. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,59 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 13,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 88001-89000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

88260 Insubria


Kompleks objekata Režije duhana odnosno Dogane u Imotskom je skupina gospodarskih zgrada. Projektirao ih je njemačko-hrvatski arhitekt August Thara.

Povijest
Gradnji je prethodio početak sadnje duhana u imotskom i vrgoračkom kraju. Sadnja je počela 1884. u Imotskom kotaru, a u 1885. godine u vrgoračkoj općini. I vrgorački duhan su saditelji dovozili na otkup u Imotski za 2 godine. Gradnja je počela  godine. Te godine sagradena je prva polovica, započeta 12. lipnja; istočna s čatrnjom, poslije drugog skladišta duhana u Imotskom. Godine 1890. podignuta je druga polovica skladišta duhana, 1893. godine do "svrhe srpnja" 1894. upravna zgrada. Zakupnik je bio arhitekt August Thara. Upravitelj i poslovođa bio je iz Imotskog. Tu je bio i državni nadzornik. Istočna polovica poslije poslije prvog skladišta duhana podignuta je 1899. godine. Poduzetnik je bio iz Sinja. Četvrto skladište je sagrađeno od 1912. do ratne 1917. godine, zatim stražarnica regulacija terena i putevi okolo istoga, te zgrada kotarskog suda u Imotskom. Zakupnik svega ovoga bio je Eduard Žagar iz Splita.
Kompleks objekata spadao je u pet najvećih kompleksâ režijâ duhana u Austro-Ugarskoj. Zadnji objekt u kompleksu koji je podignut je zgrada dnevne bolnice i menze za radnike, u kojoj je danas zgrada Zavičajnog muzeja u Imotskom, zaštićena kao kulturno dobro. Kad je prodaja duhana bila pojačana, menza je radila trosmjenski, a muškarci i žene objedovli su u odvojenim prostorijama, muškarci u lijevoj, a žene u središnjoj i desnoj, jer nisu smjeli objedovati skupa. Ako se je radnik razbolio, nije kao danas ostajao kući pa poslije poslodavcu donio liječničku potvrdu, nego je morao doći na posao i raditi 8 sati, boraviti u dnevnoj bolnici na promatranju i ako je medicinski tim odlučio da je radnik sposoban za rad, morao se je vratiti na posao.

Opis
Građevinski sklop Režije duhana ili Dogane nalazi se u jugoistočnom dijelu Imotskog. Sastoji se od četiri zgrade za skladištenje duhana i pomoćnih objekata sagrađenih u razdoblju od oko 1887-1910. godine. Zgrade Režije duhana projektirane su s tlocrtom u obliku izduženog pravokutnika, građene od pravilnih klesanaca slaganih u redove, s uspravnim prozorima, u kamenim pragovima od fino obrađenog kamena, čiji su nadvoji naglašeni plitkim lukovima od opeke.<ref name="kulturnadobra">

Zaštita
Pod oznakom Z-3688 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".<ref name="kulturnadobra">

Izvori

Zaštićene industrijske građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Imotskom
Duhanska industrija
Industrijski objekti u Hrvatskoj

Kompleks objekata Režije duhana u Imotskom


St. Petersburg Ladies' Trophy er en professionel tennisturnering for kvinder, som hvert år i begyndelsen af februar afvikles i Sankt Petersborg, Rusland. Turneringen bliver afviklet indendørs på hardcourt-baner i Sibur Arena med plads til 7.120 tilskuere. Den har været en del af WTA Tour siden 2016, hvor den siden begyndelsen har været kategoriseret som en turnering i kategorien WTA Premier, og den afvikles pt. i den anden uge efter Australian Open.

Historie

St. Petersburg Ladies' Tropy blev første gang afholdt som en del af WTA Tour i 2016, hvor den overtog terminen i februar på WTA-kalenderen fra Diamond Games i Antwerpen. Nogle betragter turneringen som en opgradering af turneringen Neva Cup på ITF Women's Circuit, der blev afviklet i Tennis Center Dinamo i perioden 2003-08 samt senest i 2015 med en præmiesum på $ 50.000.

Vindere og finalister

Damesingle

Damedouble

ITF-turnering

Vindere og finalister i turneringen Neva Cup i Sankt Petersborg på ITF Women's Circuit, der var forløberen for St. Petersburg Ladies' Trophy.

Damesingle

Damedouble

Kilder / eksterne henvisninger
 Formula TX - St. Petersburg Ladies Trophy
 WTA - St. Petersburg Ladies Trophy
 ITF Women's Circuit

Referencer

Etableret i 2016

St. Petersburg Ladies' Trophy


اتفاقية إعادة الشراء، والمعروفة أيضًا باسم اتفاقية «الريبو»، أو اتفاقية البيع وإعادة الشراء، هي شكل من أشكال الاقتراض قصير الأجل خاصة في الأوراق المالية الحكومية. يبيع الوكيل الضمان الأساسي للمستثمرين ويشتريه منهم مرة أخرى بعد فترة وجيزة، في اليوم التالي عادة، بسعر أعلى قليلاً.

يُعد سوق إعادة الشراء أو سوق الريبو مصدر أموال مهم للمؤسسات المالية الكبيرة في القطاع المصرفي غير الإيداعي، والذي نما لمنافسة القطاع المصرفي الإيداعي التقليدي. يُقرض المستثمرون المؤسساتيون الكبار، مثل صناديق الاستثمار في سوق المال، الأموال للمؤسسات المالية مثل البنوك الاستثمارية، مقابل ضمان مثل سندات الخزينة والأوراق المالية المدعومة بالرهن العقاري التي تحتفظ بها المؤسسات المالية المقترضة. تتعامل أسواق الريبو الأمريكية بضمانات تساوي قيمتها 1 تريليون دولار يوميًا.

في الفترة بين عامي 2007 و 2008، كان سوق إعادة الشراء، حيث التمويل لبنوك الاستثمار إما غير متوفر أو متوفر بمعدلات فائدة مرتفعة للغاية، جانبًا رئيسيًا من أزمة الرهن العقاري عالي المخاطر الذي أدى إلى الركود الكبير. خلال شهر سبتمبر من العام 2019، تدخل الاحتياطي الفيدرالي الأمريكي لتوفير الأموال في أسواق الريبو، عندما قفزت أسعار الإقراض بسبب سلسلة من العوامل الفنية التي حدت من عرض الأموال المتاحة في السوق.

هيكليتها ومصطلحات أخرى
في إعادة الشراء، يوفّر المستثمر أو المقرض النقد للمقترض، على أن يكون القرض مضمونًا، عادة بالسندات. إذا تخلف المقترض عن السداد، يحصل المقرض على الضمان. المستثمرون هم عادة كيانات مالية مثل صناديق الاستثمار في أسواق المال، في حين أن المقترضين هم مؤسسات مالية غير إيداعية مثل مصارف وصناديق الاستثمار. يقوم المستثمر أو المقرض بفرض فائدة تسمى «معدّل الريبو أو سعر إعادة الشراء»، فيقرض مبلغ يساوي «أ» من الدولارات على أن يسترجع مبلغًا أكبر منه يساوي «ب» من نفس العملة. أضف إلى ذلك أن المقرض قد يطلب ضمانة تكون قيمتها أكبر من المبلغ الذي يقرضه. يسمى هذا الفارق «هيركات». هذه المفاهيم موضحة d المخطط وفي قسم المعادلات. عندما يتوقع المستثمرون مخاطر أكبر، قد يفرضون أسعار إعادة شراء أعلى ويطالبون بمزيد من الهيركاتس. قد يشارك طرف ثالث في تسهيل المعاملة، وفي هذه الحالة، يشار إلى المعاملة باسم «الريبو ثلاثي الأطراف».

في عمليات إعادة الشراء، يتصرف الطرف «ب» كمقرض للنقد، في حين أن البائع «أ» يتصرف كمقترض له، ويقدم مقابله ضمانًا. في الريبو العكسي، يكون (أ) هو المقرض و (ب) المقترض. اقتصاديًا، تشبه عملية إعادة الشراء القرض المضمون، إذ يتلقى المشتري (المقرض أو المستثمر) أوراقًا مالية كضمان ليحمي نفسه من تقصير البائع. الطرف الذي يبيع الأوراق المالية في البداية هو المقترض فعليًا. هناك أنواع كثيرة من المستثمرين المؤسساتيين الذين يشاركون بعمليات الريبو، بما في ذلك صناديق الاستثمار المشتركة والمحافظ الوقائية. قد تستخدم أي ورقة مالية تقريبًا في إعادة الشراء، على الرغم من أن الأوراق المالية عالية السيولة هي المفضلة، إذ إن التخلص منها يكون أسهل عند التخلف عن السداد، والأهم من ذلك هو أن الحصول عليها سهل في السوق المفتوحة.

قد تستخدم جميع سندات الخزينة أو الحكومة وسندات الشركات والأسهم «كضمان» في معاملات إعادة الشراء. على عكس القرض المضمون، تنتقل هنا الملكية القانونية للأوراق المالية من البائع إلى المشتري، أما الفائدة المستحقة على الأوراق المالية، وعلى الرغم من أن المشتري في عمليات الريبو هو مالك الأوراق المالية، فتنتقل مباشرة إلى البائع. قد يبدو هذا غير بديهي، لأن الملكية القانونية للضمان تقع على عاتق المشتري أثناء اتفاقية الريبو. قد تنص الاتفاقية بدلاً من ذلك على أن يتلقى المشتري القسيمة (قيمة الفائدة)، مع تعديل المبالغ النقدية المستحقة عند إعادة الشراء للتعويض عن الفواد المدفوعة، وهذا الشكل من الاتفاقيات هو الأكثر شيوعًا في عمليات الريبو.

على الرغم من أن معاملة إعادة الشراء تشبه القروض، وعلى الرغم من أن تأثيرها الاقتصادي يشبه تأثير القروض، إلا أن المصطلحات المطبقة عليها تختلف عن تلك المطبقة على القروض: يقوم البائع بإعادة شراء الأوراق المالية من المشتري في نهاية مدة القرض، لكن العملية كلها تعتبر عملية واحدة من وجهة نظر قانونية، ولا يمكن فصل البيع والشراء عن بعضهما، وذلك لاسباب ضريبية.

التاريخ
في الولايات المتحدة، استخدمت اتفاقيات إعادة الشراء منذ العام 1917 عندما جعلت الضرائب وقت الحرب أشكال الإقراض القديمة أقل جاذبية. بداية، استخدم مجلس الاحتياطي الفيدرالي عمليات إعادة الشراء لإقراض المصارف الأخرى حصرًا، لكن سرعان ما امتدت هذه الممارسة إلى اللاعبين الآخرين في السوق. توسع استخدام الريبو في عشرينيات القرن الماضي، وتراجع خلال فترة الكساد العظيم والحرب العالمية الثانية، ثم توسع مرة أخرى في الخمسينيات، لينمو بسرعة في سبعينيات وثمانينيات القرن الماضي بسبب تكنولوجيا الحواسيب التي برزت خلال تلك الفترة.

بحسب جاري جورتون الخبير الاقتصادي في جامعة ييل، تطورت عمليات الريبو لتزويد المؤسسات المالية الكبيرة غير الإيداعية بطريقة الإقراض المضمون المشابه للضمان على الودائع الذي توفره الحكومة في الخدمات المصرفية التقليدية، يكون الضمان فيها ضمانةً للمستثمر.

عام 1982، أدى فشل أوراق دريسديل الحكومية إلى خسارة مصرف تشايس منهاتن لمبلغ 285 مليون دولار، وقد أدى ذلك إلى تغيير بكيفية استخدام الفائدة المستحقة في حساب قيمة أوراق الريبو المالية. في العام نفسه، أدى فشل لومبارد وول إلى تغيير في قوانين الإفلاس الفيدرالية المتعلقة بإعادة الشراء. أدى فشل إي إس إم للأوراق الحكومية عام 1985 إلى إغلاق مصرف هوم ستيت سايفينغز في ولاية أوهايو وإلى مسارعة المودعين لسحب أموالهم من البنوك الأخرى المؤمنة بواسطة صندوق ضمان الودائع الخاص في أوهايو. أدى فشل هذه الشركات وغيرها إلى سن قانون الأوراق المالية الحكومية لعام 1986.

في الفترة بين عامي 2007 و 2008، كان سحب الأموال والاستثمارات من سوق الريبو سببًا رئيسيًا لأزمة الرهن العقاري عالي المخاطر التي أدت إلى الركود الكبير.

في يوليو من العام 2011، ظهرت مخاوف بين المصرفيين والصحافة المالية أنه إذا أدت أزمة سقف الديون الأمريكية عام 2011 إلى تخلف عن السداد، فقد يتسبب ذلك باضطراب كبير في سوق إعادة الشراء. كان السبب أن سندات الخزانة هي الضمان الأكثر استخدامًا في سوق الريبو بالولايات المتحدة، ولأن التخلف عن السداد قد يقلل من قيمة سندات الخزانة، يمكن أن يؤدي ذلك إلى اضطرار المقترضين لتقدم المزيد من الضمانات.
خلال شهر سبتمبر من العام 2019، تدخل الاحتياطي الفيدرالي الأمريكي في مستثمرًا لتوفير الأموال في أسواق الريبو، عندما قفزت أسعار الإقراض بسبب سلسلة من العوامل الفنية التي حدت من عرض الأموال المتاحة في السوق.

أدوات سوق المال
مخاطر نظمية
مشتقات مالية

اتفاق إعادة شراء


Varicella er en dansk dokumentarfilm fra 2015 instrueret af Victor Kossakovsky.

Handling
Søstrene Nastia på 13 år og Polina på 7 deler en drøm om at blive solodansere. De er begge elever på det prestigefyldte Russiske Balletakademi, hvor de er blevet udvalgt blandt 5500 børn fra hele Rusland. For at drømmen skal gå i opfyldelse, træner de mindst 6 timer hver dag. Men efter det første år skal Polina gennem en krævende prøve for at bevise, at hun er god nok til at fortsætte på akademiet. Nastia hjælper hende med forberedelserne i weekenderne i deres lille hus udenfor Skt. Petersborg. Nastia selv er et kæmpe talent og kan blive en stor ballerina engang i fremtiden, men hun er lille og uudviklet for sin alder og det skaber tvivl om, hvorvidt hun kan udvikle den fysiske styrke, en balletdanser må og skal have. Søstrene ved begge at det kun er ganske få, der realiserer drømmen om at blive solodansere, men de møder udfordringerne sammen og giver hinanden kræfter.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2015

Varicella


RBD var en mexicansk popgruppe, der eksisterede i perioden 2004-2009. Gruppen opstod ud af den populære tv-serie rettet mod teenagere, Rebelde. RBD har solgt over 20 millioner album, heraf 2 millioner i USA, hvilket har gjort dem til den mest populære latino pop-gruppe i landet nogensinde.

Gruppen bestod af seks sangere og skuespillere: Anahí, Alfonso Herrera, Christian Chávez, Christopher von Uckermann, Dulce Maria og Maite Perroni.

Referencer

Eksterne henvisninger

Musikgrupper fra Mexico
Musikgrupper fra 2004
Ophørt i 2009

RBD


Rochas siliciosas são rochas sedimentares constituídas principalemente por dióxido de silício (SiO2). As rochas siliciosas mais comum são o cherte e a diatomita, geralmente formadas a partir de organismos secretores de sílica, como os radiolários, as diatomáceas e alguns tipos de esponjas. Na atualidade, é preferivel tratar estas rochas sob o termo técnico de origem inglesa «cherte».

Descrição
Rocha siliciosa é um termo coletivo, relativamente impreciso, geralmente usado para designar as rochas sedimentares ricas em sílica (SiO2). O nome vem da designação desatualizada ácido silícico que era utilizado para o dióxido de silício, o qual também é usado para designar os minerais formados a partir daquele composto, como por exemplo quartzo, a calcedónia (SiO2) e opala (SiO2·nH2O).

As rochas siliciosas (literalmente «rochas de sílica») são formadas principalmente através da acumulação sedimentar de conchas siliciosas de organismos (radiolarito, diatomito, espiculito) ou através da formação secundária de concreções durante processos de diagénese. Nas rochas sedimentares subsequentemente silicificadas (por exemplo, calcários, arenitos ou brechas) o SiO2 ocorre finamente distribuído na matriz rochosa ou na forma de nódulos (sílex e cherte).

Estas rochas podem ter três origens principais:
podem precipitar diretamente (quando o limiar de supersaturação é atingido);
podem resultar de bioprecipitação. Os três organismos biomineralizadores da sílica são:
 os radiolários (que formam as rochas chamadas radiolaritos),
 as diatomáceas (diatomitos),
os poríferos (spiculitas);
podem resultar da desintegração mecânica do material anterior:
Grés: detrítico,
Sílex: vem da crusta continental e são de origem bioquímica.

Referências

Bibliografia
 Roland Brinkmann: Abriss der Geologie, Bd. 2. Stuttgart (Enke) 1959
 Roland Vinx: Gesteinsbestimmung im Gelände. München (Elsevier) 2005 ISBN 3-8274-1513-6

Rochas sedimentares

Rocha siliciosa


Alphonse Francis Areola (Pariz, Francuska, 27. veljače 1993.) francuski je nogometni vratar i nacionalni reprezentativac. Trenutno je vratar West Ham Uniteda. S Francuskom osvojio naslov svjetskog prvaka 2018. godine.

Areola je proizvod PSG-ove škole nogometa te je prije debija za seniorsku momčadi bio tri godine na kaljenjima u Lensu, Bastiji i Villarrealu. Povratkom u matični klub 2016. ostvario je preko stotinu nastupa u svim natjecanjima. Kao vratar Parižana, Alphonse je postavio novi klupski rekord u najdužem periodu bez primljenog pogotka (620 minuta).

Karijera

Klupska karijera
Areola je nogomet počeo trenirati u dobi od šest godina u lokalnom Petits Angesu dok su ga kao petnaestogodišnjaka primijetili skauti PSG-a. Na preporuku kluba, proveo je jednu sezonu u nogometnom centru INF Clairefontaine gdje se razvijao kao vratar. Povratkom u Pariz, potpisao je prvi profesionalni ugovor u srpnju 2009. te je branio u njegovoj školi nogometa i B momčadi. Svoj seniorski debi ostvario je sredinom svibnja 2013. kada je u susretu protiv Bresta zamijenio prvog vratara Sirigua koji se povrijedio u 48. minuti. Te sezone klub je već ranije osigurao naslov prvaka. Svoj debi u prvih jedanaest ostvario je već u sljedećem susretu protiv Lorienta ali ga je u 61. minuti zamijenio četvrti golman kluba Ronan Le Crom.

Uoči sezone 2013./14. igrač je poslan na posudbu u drugoligaša Lensa kojeg je u to vrijeme preuzeo Antoine Kombouaré, nekadašnji trener Parižana. Ondje je ubrzo preuzeo startnu jedinicu od Rioua. S klubom je uspio ostvariti drugo mjesto i time plasman u viši rang. Zbog odličnih igara uvršten je u momčad sezone te je proglašen najboljim golmanom druge lige. Također, Eurosport mu je dodijelio nagradu za otkriće godine. Klub se s igračem usmeno dogovorio da ostane ondje i sljedeće sezone, međutim DNCG je to spriječio zbog financijskog položaja Lensa.

Nakon toga uslijedila je posudba u Bastiju gdje je Areola zamijenio umirovljenog Mickaëla Landreaua. Za klub je branio u 35 ligaških utakmica od čega u njih 13 nije primio pogodak. S Bastijom je te sezone igrao finale Liga kupa protiv matičnog PSG-a, ali Parižani su se pokazali prejakim protivnikom.

17. lipnja 2015. španjolski Villarreal je najavio dovođenje Areole jer se standardni golman Sergio Asenjo ozlijedio a predviđeno je dugo vrijeme trajanja oporavka. Za svoj treći klub na posudbi debitirao je već u prvoj prvenstvenoj utakmici u 1:1 remiju protiv Betis Seville. Ondje je golman stvorio reputaciju jer je od 37 utakmica u njih 15 sačuvao čistu mrežu a Žuta podmornica je završila na četvrtom mjestu. Bolji od njega bili su tek Jan Oblak iz Atlética i Claudio Bravo iz Barcelone. Također, srušio je i klupski rekord u vremenu bez primljenog pogotka kojeg je držao Diego López (615 minuta). Do utakmice protiv Las Palmasa, Areola je imao čistu mrežu 620 minuta. Također, osim prvenstva, Alphonse je po prvi puta nastupio u Europi odnosno Europa ligi. Ondje je s klubom stigao do polufinala natjecanja gdje ih je zaustavio kasniji finalist Liverpool.

Zbog uspjeha kojeg je ostvario u Španjolskoj, Areola je vraćen u PSG kao zamjena njemačkom vrataru Kevinu Trappu. Za svoj novo-stari klub je debitirao u utakmici Lige prvaka protiv Arsenala (ujedno i njegov debi u tom natjecanju). Tom utakmicom se izborio za mjesto prvog vratara te je do sredine listopada od osam utakmica u njih četiri nije primio gol. Međutim, uslijedio je njegov pad forme (10 golova u 11 utakmica) čime mu je Trapp uzeo broj 1. Te sezone s klubom je osvojio kup i Liga kup dok je u prvenstvu bolji bio AS Monaco.

Sljedeće sezone Areola je korišten u ligaškim i europskim utakmicama a Trapp u kup natjecanjima. Upravo te sezone (2017./18.) vratar je s PSG-om osvojio trostruku krunu dok je u sljedećoj sezoni rotiran jer su Parižani doveli veterana Buffona. Svoj jubilarni stoti nastup za klub ostvario je 21. travnja 2019. u 3:1 pobjedi nad AS Monacom a upravo je taj dan klub osigurao svoj osmi naslov francuskog prvaka.

Krajem ljetnog prijelaznog roka 2019. kostarikanski golman Keylor Navas je iz madridskog Reala prešao u PSG dok je u suprotnom smjeru otišao Alphonse Areola koji će u Kraljevskom klubu biti na jednogodišnjoj posudbi.

Reprezentativna karijera
Areola je nastupio u svim mladim francuskim reprezentacijama dok je s U20 selekcijom osvojio svjetski naslov. Zbog filipinskih korijena imao je mogućnost igranja za tamošnju reprezentaciju ali je Areola odabrao Tricolore. Izbornik Didier Deschamps imao ga je u širem rosteru za EURO 2016. međutim otpao je s njega. Ipak, bio je odabran za Svjetsko prvenstvo 2018. kao treći golman reprezentacije iza Huga Llorisa i Stevea Mandande. Ondje je Francuska osvojila naslov svjetskog prvaka a igračima i stručnom stožeru je dodijeljen orden Viteza Legije časti.

Nakon tog uspjeha branio je u utakmicama Lige nacija protiv Njemačke i Nizozemske (zbog ozjede Llorisa). Svojim obranama se istaknuo u susretu protiv Elfa na Allianz Areni dok je pobjeda protiv Nizozemske ujedno bila i prva pobjeda na domaćem terenu nakon svjetskog trona.

Osvojeni trofeji

Klupski trofeji

Reprezentativni trofeji

Ordeni
 Chevalier of the Légion d'honneur: 2018.

Izvori

Vanjske poveznice
 Profil , Francuski nogometni savez
 Profil, Transfermarkt

Francuski nogometaši
Francuski nogometni vratari
Nogometaši RC Lensa
Nogometaši Villarreala
Nogometaši madridskog Reala
Nogometaši Fulhama
Nogometaši West Ham Uniteda
Svjetski prvaci u nogometu
Aktivni nogometaši

Alphonse Areola


GPV steht als Abkürzung für:
 Gegenproben-Verordnung, deutsche Verordnung über die Zulassung privater Gegenprobensachverständiger und über Regelungen für amtliche Gegenproben
 Gemeindepsychiatrische Verbünde
 Gereformeerd Politiek Verbond, ehemalige niederländische Partei
 Gesetzliche Pflegeversicherung

Abkürzung

GPV


Richard Franklin May (21 de setembro de 1940 - 8 de abril de 2020) foi um dublador, ator teatral, diretor e professor americano-canadense nascido no Canadá.    May forneceu a voz em inglês para Peppy Hare e Andross em Star Fox 64, o Soldier em Team Fortress 2, e Dr. M em Sly 3: Honor Among Thieves, entre outros personagens de videogame. Ele também interpretou o inspetor Lestrade no programa de rádio de longa duração The Further Adventures of Sherlock Holmes de 1998 a 2020.

Vida
May nasceu em 21 de setembro de 1940. Cresceu em Washington e no Canadá.  May frequentou a Roosevelt High School em Seattle e a St. Olaf College em Northfield, Minnesota.

Carreira
Começou sua carreira no show business quando criança, primeiro com fantoches e depois como ventríloquo, para atos de mágica. Sua carreira teatral formal começou há na Roosevelt High School de Seattle, onde ele apareceu pela primeira vez no palco em Heaven Can Wait.

Depois de frequentar o St. Olaf College em Minnesota, May serviu nas forças armadas dos Estados Unidos e esteve no Japão, onde coordenou shows da USO em Tóquio e trabalhou com Bob Hope e Danny Kaye. May voltou para a área de Seattle para servir como diretor do Renton Civic Theatre e Civic Light Opera em Renton, Washington.  Em uma produção do Cotton Patch Gospel em Renton, May interpretou todos os 21 papéis com uma variedade de vozes.  Ele se aposentou do Renton Civic Theatre em 2001 para começar sua própria companhia de teatro em Kirkland, Washington, e se tornar um ator em tempo integral.

Ele começou a dublar em videogames no final dos anos 1990, incluindo papéis como Peppy Hare e Andross em Star Fox 64; vários personagens de campanha, incluindo Genghis Khan, em Age of Empires II; e o Soldier em Team Fortress 2.

De 1998 a 2020, Rick May interpretou o inspetor Lestrade na série de rádio do Imagination Theatre, The Further Adventures of Sherlock Holmes . Ele também interpretou Lestrade na série de rádio The Classic Adventures of Sherlock Holmes, e desempenhou vários papéis em outros dramas de rádio do Imagination Theatre.  Os dois últimos episódios de The Further Adventures of Sherlock Holmes com May foram gravados no final de 2019,  e foram transmitidos pela primeira vez em maio de 2020.  Rick May desempenhou o papel de Inspetor Lestrade por mais tempo do que qualquer outro ator na história da radiodifusão.

Doença, Morte e Legado
May sofreu um derrame em fevereiro de 2020 e foi transferido para uma casa de repouso para reabilitação. Em 8 de abril de 2020, foi relatado que May havia morrido de complicações relacionadas ao COVID-19 no Centro Médico Sueco em Seattle.

Em 1º de maio de 2020, a Valve lançou uma atualização para o Team Fortress 2 adicionando uma homenagem ao trabalho de voz de May como o Soldier na forma de um novo tema do menu principal intitulado "Saluting The Fallen" (uma versão de "Taps") e bloqueio a imagem do personagem no menu principal para o Soldier. A atualização também adicionou estátuas do Soldier saudando a maioria dos mapas oficiais do jogo. Todas essas estátuas apresentavam uma placa comemorativa dedicada a maio e permaneceram nos mapas até 1º de junho. As estátuas reapareceram nos mesmos locais em 12 de abril de 2021 e 2022.   As estátuas emitem uma série de linhas de voz pré-selecionadas do Soldier quando abordadas.  Em 21 de agosto de 2020, um memorial de homenagem permanente foi colocado, na forma de uma estátua de Soldado, e cabeças em cima do muro em frente à estátua do Soldado, no mapa "cp_granary", que é o cenário do Team Fortress 2 vídeo "Meet The Soldier".

Papéis

Teatro

Dublagens

Videogames

Filmes

Animação

Links Externos

 Rick May's website (Arquivado)

Impactos da pandemia de COVID-19 na indústria de jogos eletrônicos
Soldados do Exército dos Estados Unidos
Mortes por COVID-19 em Washington
Diretores de teatro dos Estados Unidos
Mortos em 2020
Nascidos em 1940
Dubladores dos Estados Unidos

Rick May


Guillermo de León Calles (Pedregal, Falcón, 17 de septiembre de 1943) es un poeta, periodista, dramaturgo y profesor venezolano. Es Doctor honoris causa por la Universidad de Falcón y la Universidad Nacional Experimental del Yaracuy. En 1983 obtuvo el Premio Internacional de la Poesía Simón Bolívar y es miembro de la Academia Venezolana de la Lengua, correspondiente a la Real Lengua Española. También es cronista del Municipio Carirubana.

Biografía
Fue profesor de poesía en el núcleo Punto Fijo de la Universidad del Zulia y dirigió la Corporación Mariano de Talavera. Fundó y dirigió el Ateneo de Punto Fijo. Fue asesor del Consejo Nacional de la Cultura (CONAC) y del Instituto Cultural del Estado Falcón (INCUDEF). Fue profesor del liceo Alejandro Petión de Punta Cardón, la casa cultural de Santa Ana y presidente de la Corporación Mariano de Talavera, organismo creado para la custodia de Coro y el Puerto de la Vela, como Patrimonio Cultural de la Humanidad, a través de la Unesco. Fue designado representante de la Asociación de Cronistas de Venezuela ante la Unesco para la conservación de la memoria histórica del mundo. En periodismo fue corresponsal y de redactor de los diarios El Nacional, Panorama y Diario Médano de Coro.

Diferentes instituciones llevan su nombre, como la Casa de la Cultura de Pedregal, el Grupo de Artes Integradas y el Grupo de Acopio Documental de la UNEFM, la biblioteca de la Casa Cultural de la Comunidad Cardón, la biblioteca del Liceo Nicolasa de Zavala y la Casa de la Cultura de la población de Azaro en el Municipio Falcón. También fue fundada la Coral Guillermo de León Calles en 2011.

Obras
 La piedra no está hecha de piedra (1974)
 El canto de Bolívar (1983)
 Los dientes están demás (1976)
 Cantos para arrullar abuelos (1983)
 La llovizna del turupial (1985)
 Palabra de honor (1986)
 Memorias de un Punto Fijo (1987)
 Relatos de mi otra infancia (1989)
 Vuelto ebrio (1991)
 La esquina de Pablo (1993)
 Punto Fijo 1994 (1994)
 Campo Shell (1995)
 El mar nuestro de cada día (1998)
 Paraguaná un milagro de Dios (2000)
 Medio siglo de superación (2001)
 Cuentos de tío Memo (2001)
 Íntimo firmamento (2003)
 De perfil y de frente (2005)
 Con letra de imprenta (2005)

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial
https://www.youtube.com/watch?v=fCO7f0SmrDc

Poetas de Venezuela del siglo XX
Poetas de Venezuela del siglo XXI
Cuentistas de Venezuela
Dramaturgos de Venezuela
Novelistas de Venezuela
Profesores de la Universidad del Zulia
Miembros de la Academia Venezolana de la Lengua
Falconianos
Historia de Paraguaná

Guillermo de León Calles


Reset er en film instrueret af Ole Steen Larsen.

Handling
Alex er en indadvendt fyr, hvis store interesse er at rode med computere og dataudstyr. Uheldigvis er dette en ulovlig og temmelig farlig hobby, da politiet har forbudt enhver brug af computere, bortset fra deres egne. Efter at have gjort nogle dramatiske opdagelser konfiskerer politiet hans dataudstyr, og Alex tvinges til at forlade sin ensomme, beskyttede verden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1987

Kortfilm fra Danmark

Reset


Pueblo Nuevo es un municipio del departamento de Suchitepéquez de la región sur-occidente de la República de Guatemala.

Demografía
De acuerdo al censo de población de 2018, el municipio tenía una proyección de población de 12,111 para 2021, con una densidad 504.62 personas por kilómetro cuadrado. El municipio tiene una población superior de indígenas con un porcentaje del 58% que se dividen en 99% personas de etnia quiché y el 1% de etnia mam y el 42% se consideran ladinos.

Geografía física

El municipio de Pueblo Nuevo tiene una extensión territorial de 24 km² convirtiéndolo en uno de los más pequeños del departamento de Suchitepéquez.

Ubicación geográfica
Pueblo Nuevo se encuentra en el departamento de Suchitepéquez a una distancia de 14 km de la cabecera departamental Mazatenango. Sus colindancias son:

 Norte: Zunil, municipio del departamento de Quetzaltenango
 Sur:
 San Francisco Zapotitlán, municipio de Suchitepéquez
 San Felipe, municipio del departamento de Retalhuleu
 Este: Zunilito y San Francisco Zapotitlán, municipios del departamento de Suchitepéquez
 Oeste: San Felipe, municipio del departamento de Retalhuleu

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos.  Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetos a la legislación nacional y las principales leyes que los rigen desde 1985 son:

El gobierno de los municipios está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —ley ordinaria que contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal»; el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios y tradiciones, y se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes, mientras que los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Comité Municipal de Desarrollo organizan y facilitan la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Los alcaldes que ha habido en el municipio son:

 2012-2016: Celso García

Historia

En el siglo  llegaron los primeros pobladores a la región, procedentes del municipio de Zunil del departamento de Quetzaltenango; estos pioneros buscaban más territorios y se dirigieron al sur del volcán Zunil, llegando a lo que eventualmente sería «Pueblo Nuevo».

Creación del municipio

Pueblo Nuevo fue fundado y categorizado oficialmente como municipio el 16 de octubre de 1867 formando parte del departamento de Retalhuleu; la cabecera municipal fue erigida en los terrenos de una finca propiedad del francés Eugenio Dufourk.

El municipio fue desintegrado del departamento Retalhuleu por falta de vías de comunicación y se convirtió en municipio de su actual departamento Suchitepéquez el 27 de septiembre de 1950.

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2015
 Historia Territorial de Guatemala
 Organización territorial de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Municipios de Suchitepéquez
Patronazgo del Cristo Negro de Esquipulas

Pueblo Nuevo (Suchitepéquez)


Die Schnüss (rheinisch für "Schnauze") ist ein Bonner Stadtmagazin.

Geschichte, Konzept und Ausrichtung

Unter dem Eindruck der Neuen Sozialen Bewegungen wurde Ende der 1970er Jahre auch in Bonn über Gegenöffentlichkeit diskutiert. Anfang 1978 mündeten diese Diskussionen in der Gründung des "Vereins zur Förderung alternativer Medien", welcher sich am 23. Februar 1978 konstituierte und im Amtsgericht Bonn eingetragen wurde. Der Verein wiederum war Herausgeber der Stadtzeitung DE SCHNÜSS. Die erste Ausgabe erschien am 1. April 1978. Dem ersten Vorstand des Vereins und gleichzeitig Redakteure gehörten Rolf Wermund, Margherita Zander, Bernhard Meier, Manfred Krämer, Gisela Brenig und Ernst Wittkowski an. Zu den insgesamt 15 Gründern gehörten laut Gründungsprotokoll zudem Georg Jünger, Stephan Radowski, Friedrich Jünger, Peter Steffens, Cornelia Nunnendorf, Susanne Matthes, Rudolf Lottsiepen, Gisela Wermund und der 2016 verstorbene Gründer der Bonner Brotfabrik und Ex-Kulturchef der Stadt Potsdam Martin Schmidt-Roßleben.

Weitere bekanntere Redakteure waren unter anderem Harald Grunert, inzwischen Mitinhaber der Berliner Kneipe Ständige Vertretung, Heinz Dietl, heute Ressortleiter Boulevard des Bonner General-Anzeigers, Gerd Billen, Rainer Hombücher aus Bad Honnef, Sieglinde Osang, Josef Matzerath sowie Harald Gesterkamp.

In ihrer Anfangsphase erfuhr DE SCHNÜSS etwas überregionale Rezeption, so etwa 1985 im Nachrichtenmagazin Der Spiegel, als sie einen in Handgreiflichkeiten ausgearteten Polizeieinsatz in der Bonner Bannmeile glossierte. Besonders aufgrund ihrer mitunter kontroversen Artikel war das alternative Medium Gegenstand juristischer Auseinandersetzungen, die es jedoch in der Regel gewann. Nachdem in der SCHNÜSS zum Boykott der Volkszählung 1987 aufgerufen wurde, leitete die Stadt Bonn Ermittlungen wegen des Verdachts des Verstosses gegen das Volkszählungsgesetz ein, die jedoch im Sande verliefen. Allerdings beschlagnahmten Beamte des 14. Kommissariates der Bonner Kriminalpolizei auf richterlichen Beschluss hin Restexemplare der SCHNÜSS-Mai-Nummer. Nach einem kritischen Artikel über die Bonner Volkshochschule und ihrem Büchersortiment im April 1988 fühlte sich die Volkshochschule verleumdet. Das eingeleitete Verfahren wurde eingestellt. Eine weitere rechtliche Auseinandersetzung erfolgte nach einem Artikel über Hans-Helmuth Knütter im August 1993. Die Unterlassungsklage scheiterte in entscheidenden Punkten und DE SCHNÜSS durfte weiterhin behaupten "wo der Professor wirkt, sind Rechtsradikale nicht weit".

Wie sich 1991 herausstellte, war Gründungsmitglied Rudolf Lottsiepen langjähriger V-Mann des Verfassungsschutzes und angesetzt auf die linke Szene. Er verließ die SCHNÜSS 1981, die ihm nicht radikal genug erschien und verschwand 1991 ganz aus Bonn.

Heute spricht die SCHNÜSS kein reines Szenepublikum mehr an. Sie versteht sich nach wie vor als alternatives Magazin und wartet mit lokaler Berichterstattung, oft zu Nischenthemen, sowie einem großen Feuilletonteil mit zahlreichen kulturellen Terminen aus der Region Bonn/Rhein-Sieg und Köln als auch Gastro-Kritiken auf. Ebenfalls finden sich vielschichtige Kommentare und Glossen zu politischen und gesellschaftlichen Fragen jenseits des Lokalen, oftmals als Titelgeschichten.

Bis Ende 2018 erschien jeweils zum Beginn des Sommer- wie des Wintersemesters an der Universität Bonn das Schnüss Unimagazin in einer Auflage von 10.000 Exemplaren mit Informationen rund um Studium und Universität.

Erscheinungsweise

Die SCHNÜSS erscheint seit 1978 monatlich, jeweils in der letzten Woche des Monats. Nachdem sie die längste Zeit kostenpflichtig für zuletzt 1,90 € zu haben war, ist sie seit der Ausgabe 2/2010 an fast 300 Verteilstellen in Bonn kostenlos erhältlich.

1993 betrug die Auflage 9.000 Exemplare. Im Jahr 2002 10.200. Nach eigenen Angaben hat sie heute eine Druckauflage von 10.000 Exemplaren.

Seit der Umstellung auf kostenlose Verteilung finanziert sich die Schnüss heute ausschließlich über Anzeigen und Spenden. Der Vertrieb wird von der Bonner Firma Kulticus Promotion übernommen. Chefredakteurin ist Gitta List.

Weblinks

 Webpräsenz der SCHNÜSS

Einzelnachweise

Stadtmagazin
Zeitschrift (Bonn)
Kultur (Bonn)
Deutschsprachige Monatszeitschrift
Ersterscheinung 1978

Schnüss


IBM System/23 Datamaster je računalo koje je na tržište izašlo u srpnju 1981. godine. Proizvodilo se u dvije varijante: model 5322 (stolni model), te model 5324 (podni model). Nasljednik je modela IBM 5120.

Datamaster je računalo s monokromatskim CRT zaslonom veličine 12", tipkovnicom, procesorom, memorijom i dva 8-inčna disketna pogona, sve u jednom kućištu. Procesor je 8-bitni Intel 8085, a bio je ugrađen i BASIC interpreter. Računalo je bilo zamišljeno da se može instalirati i raditi bez pomoći stručnjaka.

U vrijeme predstavljanja na tržištu Datamaster je zajedno s pisačem koštao 9.830 USD što je u to vrijeme bilo najjeftinije malo poslovno računalo. Za obradu teksta bilo je moguće dokupiti odgovarajući hardver i softver po cijeni od 1.100 do 2.200 USD. Nasljednik Datamastera je IBM PC koji je pušten u prodaju mjesec dana nakon predstavljanja Datamastera.

Izvori

Vanjske poveznice
 Muzej starih računala - IBM System/23

System/23

IBM System/23


كريتر أو مدينة كريتر هو الاسم غير الرسمي لمديرية صيرة في محافظة عدن في اليمن. يستخدم السكان في محافظة عدن صيرة وعدن وكريتر بشكل شائع للإشارة إلى نفس المديرية. بلغ عدد سكانها 76723 نسمة عام 2004.

التسمية
كريتر تعني فوهة البركان وأطلق عليها هذا الاسم بعد الاحتلال الإنجليزي.

التضاريس
تعتير كريتر شبة جزيرة تبلغ مساحتها حوالي (200 كم 2) تمتد كرأس صخري في مياه خليج عدن، وهي بمثابة بركان خامد مساحة امتداده في مياه خليج عدن حوالي (8.5 كم)، ويربطها بالبر برزخ رملي يعرف ببرزخ خور مكسر، وتحيط بوفهة البركان سلسلة جبلية بركانية تكونت خلال الزمن الجيولوجي الثالث مع تكون أخدود البحر الأحمر، وقد ساهمت في تشكيل تضاريس مدينة عدن وخليجها تلك سلسلة جبال شمسان المحيطة بها من جهة الشمال والغرب والجنوب الغربي،

التاريخ
ساعد موقع مدينة كريتر الجغرافي وما وهبتها الطبيعة من مميزات على أن جعل ميناءها أشهر وأهم الموانئ اليمنية منذ القدم، وهذا الميناء تميز بعمقه الطبيعي وتحيط به الجبال الأمر الذي سهل للبواخر والمراكب من الرسو بأمان وحجبها من الرياح.

كانت صيرة التي تقع في الخليج الامامي لمدينة كريتر هي الميناء الرئيسي ولكنه تحول بعهد الاحتلال البريطاني إلى المعلا. رغم التغييرات التي حدثت منذ استقلال اليمن الجنوبي لكن الطابع المعماري المميز للمدينة يسجل الحقبة البريطانية حيث البيوت والمقار الحكومية وتخطيط المدينة على النمط الإنجليزي.

معالم المدينة

من أبرز معالم المدينة:

 قلعة صيرة التاريخية.
 صهاريج عدن.
 مقر المجلس التشريعي سابقا والذي كان كنيسة من قبل أيضاً.
 مسجد ابان ولكن تعرض لعملية تدمير بشكل كامل تحت اسم الترميم.
 جامع العيدروس.
 معبد المجوس.
 عدن مول.
 قصر السلطان العبدلي.
 منارة عدن الذي يرجع تاريخها إلى عهد الخليفة عمر بن الخطاب.
 باب عدن الذي لا تزال أساساتة موجودة رغم هدمة الباب.
 عدد من الكنائس والمعابد.

التقسيم الإداري
الأحياء التابعة لمديرية صيرة :

مصادر
 الدليل الشامل محافظة عدن
 موقع محافظة عدن

محافظة عدن
مدن محافظة عدن
مديريات اليمن
مديريات محافظة عدن

كريتر


Bătălia de la Sibiu a fost purtată între armatele Regatului Ungariei și Imperiului Otoman în perioada 18-25 martie 1442, în zona cuprinsă între Sântimbru și Sibiu. Ea a făcut parte din războaiele otomano-maghiare, iar cele două forțe militare au fost comandate de Ioan de Hunedoara și Mezid, beiul Vidinului. Bătălia s-a terminat cu victoria armatelor creștine, aceasta fiind a treia victorie a armatelor conduse de Ioan de Hunedoara asupra otomanilor după cele obținute la Semendria în 1437 și în zona dintre Semendria și Belgrad în 1441.

Desfășurarea bătăliei

La 3 zile după înfrângerea de la Sântimbru, Ioan de Hunedoara pornește cu armatele sale care au fost adunate din toate colțurile Transilvaniei pentru a-i alunga pe turci. 10.000 de soldați la comanda lui Ioan de Hunedoara, Anton Trauntenger și Simion Kamonoyai pornesc către Sibiu pentru a-i înfrunta pe turci. Pentru ca Ioan de Hunedoara să nu fie recunoscut, s-a îmbrăcat în hainele lui Simion, iar Simion s-a îmbrăcat cu armura lui Ioan de Hunedoara, care avea pe ea culorile voievodatului. Simion cu 5.000 de cavaleri curajoși au pornit către armata otomană pe care au făcut-o să se regrupeze. Otomanii au depus eforturi foarte mari pentru a-l ucide pe Simion, crezând ca este Ioan, lăsând flancurile descoperite. Sunt atacați de Ioan de Hunedoara și, cu ajutorul soldaților din Sibiu, care lansează o ploaie de săgeți și ghiulele, sunt nimiciți, pe langă oaste, Mezid și fiul său. Trupele care au scăpat au fost zdrobite de domnul muntean.

Referințe

Bibliografie
 Pál Földi. Nagy hadvezérek ("Mari războinici"), Anno Publisher,

Vezi și
 Asediul Belgradului

Bătăliile Transilvaniei
Bătăliile Imperiului Otoman
1442

Bătălia de la Sibiu


USS S-28 (SS-133) was an S-class submarine of the United States Navy. A diesel submarine, she served in World War II during which sank one Japanese ship. She was lost at sea with all hands in July 1944. Her wreck was discovered in 2017 at a depth of  off the coast of Oahu.

Construction and commissioning
S-28′s keel was laid down on 16 April 1919 by the Bethlehem Shipbuilding Corporation's Fore River Shipyard in Quincy, Massachusetts. She was launched on 20 September 1922, sponsored by Mrs. William R. Monroe, and commissioned on 13 December 1923.

Service history

Inter-war period
Following shakedown exercises off the southern New England coast, S-28 moved south in March 1924 to join Submarine Division 11 in the final exercises of 1924's winter maneuvers in the Caribbean Sea. In April 1924 she returned to New London, Connecticut, with her division and commenced local exercises which occupied the remainder of 1924. In the winter of 1925, she moved south again, transited the Panama Canal, and, after the conclusion of Fleet Problem V, conducted in the vicinity of Guadalupe Island, she arrived in the Hawaiian Islands for a month's stay. In June 1924, she moved to San Diego, California, where her division replaced another division which had transferred to the United States Asiatic Fleet.

S-28 operated primarily off Southern California until 1931, calling at Mare Island Navy Yard in California for regularly scheduled overhaul periods and also deploying for a Fleet Problem in the Panama Canal area in 1926, for summer maneuvers near Hawaii in 1927, for a Fleet Problem in the Panama Canal area in 1929, and for summer maneuvers near Hawaii in 1930.

S=28 departed the United States West Coast for Hawaii in mid-February 1931, and on 23 February 1931 arrived at Pearl Harbor, Hawaii, from which she operated for the next  years. In mid-1939, she transferred back to San Diego, where she took part in training activities for the Underwater Sound Training School.

World War II
On 7 December 1941, S-28 – then a unit of Submarine Division 41 – was undergoing overhaul at Mare Island Navy Yard when the Japanese attack on Pearl Harbor brought the United States into World War II. On 22 January 1942, the work was completed, and she returned to San Diego, where she resumed her training activities for the Underwater Sound Training School. She continued that duty into the spring of 1942, then was ordered north to the Aleutian Islands to augment U.S. defenses in the Territory of Alaska.

On 20 May 1942, S-28, with other submarines of her division, departed San Diego. They stopped at Port Angeles, Washington on 25 May 1942, then continued on toward the newly established submarine base at Dutch Harbor, on Amaknak Island off Unalaska in the Aleutian Islands. On 29 May 1942, however, as the United States made preparations to minimize a two-pronged Japanese thrust against Midway Atoll in the Northwestern Hawaiian Islands and the Aleutians, the S-boats received orders to proceed to their patrol areas, bypassing Dutch Harbor.

First war patrol
During a quickly extinguished fire in her port main motor on the morning of 1 June 1942, S-28 suffered minor damage. That evening, she parted company with her sister ships and their escort, and on 2 June 1942 she entered her assigned patrol area and commenced patrolling the approaches to Cold Bay on the tip of the Alaskan Peninsula. On 3 June 1942, the Japanese bombed Dutch Harbor, opening the Aleutian Islands campaign, and, within the week, they had occupied Kiska and Attu in the Aleutians. On 11 June 1942, a U.S. Navy floatplane mistook her for a Japanese submarine and attacked her in the Pacific Ocean south of the Aleutians at , dropping a bomb or depth charge as she crash-dived that inflicted only slight damage and no casualties. On 12 June 1942, S-28 arrived at Dutch Harbor, refueled, took on provisions, and headed west to resume her war patrol.

On 15 June 1942, S-28 crossed the International Date Line, and on 17 June – after a two-day storm – she sighted Kiska and set a course to intercept Japanese shipping between there and Attu. On 18 June 1942, she fired on her first enemy target – an Imperial Japanese Navy destroyer – and the destroyer in turn counterattacked her. Eight hours later, sounds of the destroyer's search faded out to the south. S-28 had survived her first encounter with Japanese antisubmarine warfare forces.

Poor weather soon returned, and storms raged during 80% of S-28′s remaining time on station. On 28 June 1942, she moored in Dutch Harbor and commenced a refit.

Second war patrol
On 15 July 1942, S-28 got underway for her second war patrol and again headed for the Kiska area. On 18 July 1942, she reconnoitered Semisopochnoi, then moved on to Segula. Finding no signs of Japanese activity, she continued westward. On 20 July 1942 she was ordered to take station on an  circle from Sirius Point prior to sunrise on 22 July 1942, at which time a U.S. Navy task force was to bombard Japanese facilities on Kiska. The bombardment was delayed, delayed, and S-28 remained on that more distant station until 30 July 1942, when she was ordered back into the Kiska area. On 18 August 1942, having been unable to close any of the targets sighted during the latter part of her patrol, she returned to Dutch Harbor.

Third war patrol
On her third war patrol, which she conducted from 16 September to 10 October 1942, S-28 returned to the Kiska area. She operated to the north of the island until 25 October 1942, then, with the discovery of the Japanese development of Gertrude Cove on Vega Bay on the coast of Kiska, she shifted to the island's southern shore. On the night of 6–7 October 1942, she turned toward Unalaska, and on the morning of 10 October 1942, as she prepared to fire on an unidentified vessel, a ground in her fire control circuits caused an accidental firing of a torpedo from the No. 1 torpedo tube. That afternoon, she arrived at Dutch Harbor.

October–December 1942
From Dutch Harbor, S-28 headed to San Diego, which she reached on 23 October 1942. She provided training services for the West Coast Sound School and for the Amphibious Forces Training Group from 26 October to 13 November 1942. Then, during an overhaul, she received a fathometer, a Kleinschmidt distilling unit, and SJ radar. On 9 December 1942, she again headed north. On 16 December 1942, she reported by radio to Task Group 8.5 (TG 8.5), and on 21 December 1942 she arrived at Dutch Harbor.

Fourth war patrol
On 27 December 1942, S-28 departed Dutch Harbor on her fourth war patrol. On 3 January 1943, she crossed the International Date Line, and on 5 January 1943 she entered her assigned area in the northern Kuril Islands. Moving down the coast of Paramushiro, she patrolled in Onekotan Strait, then headed north again, and on 20 January 1943 passed Shumushu, from which she set a course for the Aleutians and returned to Dutch Harbor.

Fifth war patrol
During her fifth war patrol, which she conducted from 6 to 28 February 1943, S-28 remained in the western Aleutians, patrolling across the Attu-Buldir-Sirius Point route and along the coast of Attu, particularly off Holtz Bay, Chichagof Harbor, and Sarana Bay. Poor weather and her lack of speed, however, impeded her hunting.

March–June 1943
On her return to Dutch Harbor, S-28 was ordered south, and on 4 March 1943 she got underway for Esquimalt, British Columbia, Canada, where from 15 March to 15 April 1943 she conducted sound tests and antisubmarine warfare exercises with Royal Canadian Navy and Royal Canadian Air Force units. She then continued on to the Puget Sound Navy Yard in Bremerton, Washington, for overhaul and superstructure modification work. On 27 June 1943, she started back to Alaska.

Sixth war patrol
On 13 July 1943, S-28 departed Dutch Harbor to return to the northern Kuril Islands for her sixth war patrol. Again, she patrolled off Paramushiro and in the straits to its north and south. Again, she was hindered by the weather, her obsolete design, and by mechanical failures. On 14 August 1943, she headed for the Aleutians, and on 16 August 1943 she moored in Massacre Bay on the coast of Attu — retaken from the Japanese in the Battle of Attu in May 1943 — and commenced a refit.

Seventh war patrol
The late arrival of needed spares from Dutch Harbor delayed her readiness for sea, but on 8 September 1943, S-28 departed Attu to return to the northern Kuril Islands for her seventh and final war patrol. On 13 September 1943, she entered her patrol area. On 15 September 1943, severe smoking and sparking from her port main motor necessitated 14 hours of repair work. On 16 September 1943, she transited Mushiru Kaikyo, and, on the afternoon of 19 September 1943, she closed on an what she identified as an unescorted freighter off the island of Araito. Her torpedoes missed their mark. The supposed freighter was a warship, which turned and within minutes had delivered the first two depth charges of a 10-minute attack. The Japanese ship searched the area for an hour, then departed.

S-28 continued her patrol. At 19:16 on 19 September 1943, she contacted a second unescorted Japanese vessel. At 19:43, she fired a spread of four torpedoes. At 19:44, two of the four exploded. The target took on a 30° list and began to sink by the bow. At 19:46, the  converted gunboat  sank, bow first, her stern vertical in the air. Five loud underwater explosions followed her disappearance. S-28 went deep and rigged for a depth charging which did not materialize.

Into October 1943, S-28 hunted just north of Araito and off the coast of the Kamchatka Peninsula. On 5 October 1943, she moved through Onekotan Strait and continued her patrol on the Pacific side of the Kuril Islands. On 10 October 1943, however, a crewman developed severe appendicitis, and she headed for Attu one day ahead of schedule. On 13 October 1943, she moored at Attu. The next day, she departed for Dutch Harbor.

November 1943–July 1944
In November 1943, S-28 headed south to Hawaii. She arrived at Pearl Harbor in mid-November 1943, and – after overhaul – commenced training duty. For the next seven months, she remained in Hawaiian waters, providing training services.

Loss
On 3 July 1944, S-28 began anti-submarine warfare training operations off Oahu with the United States Coast Guard cutter . The anti-submarine warfare exercises continued into the evening of 4 July 1944. At 17:30, the day's concluding exercise began. Contact between the two vessels became sporadic and, at 18:20, Reliance made and lost her last, brief contact with S-28. All of Reliance′s further attempts to establish communications with S-28 failed.

Assistance arrived from Pearl Harbor, but a thorough search of the area failed to locate S-28 or her crew. Two days later, a slick of diesel fuel appeared in the area where she had been operating, but the extreme depth of the waters there exceeded the range of available rescue and salvage equipment. A court of inquiry was unable to determine the cause of the loss of S-28.

Discovery of wreck
On 20 September 2017, Tim Taylor, with the support of STEP Ventures. discovered the wreck of S-28 at a depth of  off the coast of Oahu.

Awards
 Asiatic-Pacific Campaign Medal with one battle star for World War II service

References

Footnotes

Bibliograohy

 Hinman, Charles R., and Douglas E. Campbell. The Submarine Has No Friends: Friendly Fire Incidents Involving U.S. Submarines During World War II. Syneca Research Group, Inc., 2019. .

External links
 On Eternal Patrol: USS S-28
 Kill record: USS S-28

United States S-class submarines
World War II submarines of the United States
Friendly fire incidents of World War II
Maritime incidents in June 1942
Maritime incidents in July 1944
United States submarine accidents
Shipwrecks of Hawaii
Lost submarines of the United States
Ships built in Quincy, Massachusetts
1922 ships
Warships lost with all hands
1944 in Hawaii
Ships of the Aleutian Islands campaign

USS S-28


Sebastian Barthold (født d. 27. august 1991 i Bærum) er en norsk håndboldspiller, som spiller i Aalborg Håndbold og på Norges håndboldlandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Norge
Håndboldspillere fra Aalborg Håndbold

Sebastian Barthold


Oedogoniales, red zelenih algi u razredu Chlorophyceae kojega čini samo jedna porodica, Oedogoniaceae, s preko 700 vrsta (734) unutar četiri roda.

Rodovi
 Bulbochaete C.Agardh, 143
 Oedocladium Stahl, 16
 Oedogonium Link ex Hirn, 574
 Pseudoprostratum A.K.Mahato, 1

Izvori

Chlorophyceae

Oedogoniales


කර්මාන්ත ව්‍යුහය

මිල තීරණය කිරීමේදී ප්‍රේක්ෂක ප්‍රමාණය, කොතොක් කල් ඡයාරූපය භාවිතාය ගැනේද, එයා භාවිතා වන රට වැනි කරැණු සැලකිල්ලට ගැනේ.

අයිතිය සැලකිල්ලට ගෙන ඇති රූප සදහා සෑම භාවිතයකදීම බලපත්‍රයක් ලබා ගැනීමට අවශ්‍ය වේ. නවීකරත්වය නොමිලේ ලබාගත හැකි රෑප එක් වරක් බලපත්‍රයක් ලබා ගැනිමෙන් කැමති වාරගනනක් භාවිතා කල හැක. සේවාදායකයාට අවශ්‍ය වුවහොත් අනෙකුත් පාරිභෝගියන්ට එම රූපය භාවිතා කිරිම වැලැක්වීම සදාහා කිසියම් කාල පරාසයකට හිමිකම් ලබාගත හැක. නමුත් හිමිකාරිත්වය නොමිලේ ලැබෙන රෑප සදහා මෙම විශේෂ වරප්‍රසාද ඉල්ලිය නොහැක.

ඇතැම් ඡයාරූප තොගපිටු වල ප්‍රචාරක කටයුතු සදහා කුඩා ප්‍රමාණයේ රූප භාවිතා කෙරේ. එවිට මිලදි ගැනිම අවශ්‍ය පුද්ගලයාට එහි විශාල ප්‍රවනයේ රෑපයක් මිලදී ගත හැක.

වෘත්තීය තොග ඡයාරෑප ශීල්පීන්, කලින් එකග වු කොමිස් ප්‍රතිශතයක් අනුව කාර්යංශ එකක් හෝ වැනි ගනනක් සමග කොන්ත්‍රාත්තුවක් අත්සන් කොට තමාගේ පිංතූර ප්‍රදර්ශනය කරයි.

කර්මාන්ත ව්‍යුහය