Karpathos (, ), also Carpathos, is the second largest of the Greek Dodecanese islands, in the southeastern Aegean Sea. Together with the neighboring smaller Saria Island it forms the municipality of Karpathos, which is part of the Karpathos regional unit. Because of its remote location, Karpathos has preserved many peculiarities of dress, customs and dialect, the last resembling those of Crete and Cyprus. The island has also been called Carpathus in Latin and Scarpanto in Italian.

Etymology
Homer calls the island Krapathos, with metathesis of two letters in the first syllable. Other names of the island include Tetrapolis and Anemoessa.

Municipality

The present municipality Karpathos was formed at the 2011 local government reform by the merger of the following two former municipalities, that became municipal units:
 Karpathos
 Olympos

The municipality has an area of 324.800 km2, the municipal unit 219.924 km2.

Mythology
Karpathos is the mythological homeland of the Titan Iapetus, and the birthplace of Proteus.

History

The island of Karpathos was in both ancient and medieval times closely connected with Rhodes. Its current name is mentioned, with a slight shift of one letter, in Homer's Iliad as Krapathos (). Apollonius of Rhodes, in his epic Argonautica, made it a port of call for the Argonauts travelling between Libya and Crete (). The island is also mentioned by Diodorus who claims it was a colony of the Dorians, Pomponius Mela, Pliny the Elder, and Strabo.The Karpathians sided with Sparta in the Peloponnesian War in 431 BCE and lost their independence to Rhodes in 400 BCE. In 42 BCE, the island fell to Rome. After the division of the Roman Empire in 395 CE, the island became part of the Byzantine Empire.

Of its Christian bishops, the names are known of Olympius, who was a supporter of Nestorius, Zoticus (in 518), Mennas (in 553), Ioannes, Leo (in 787), and Philippus (in 879). In the 14th century, the island was a see of the Latin Church, four of whose bishops bore the name Nicolaus. No longer a residential bishopric, Karpathos (in Latin Carpathus) is today listed by the Catholic Church as an archiepiscopal titular see.

In 1304, Karpathos was given as fief to the Genoese corsairs Andrea and Lodovico Moresco, but in 1306 it fell to Andrea Cornaro, a member of the Venetian Cornaro family. The Cornaro controlled Karpathos until 1538, when it passed into the possession of the Ottoman Turks.

During the Greek War of Independence from 1821 to 1822, the island rebelled, but afterwards it fell again under Ottoman rule. In 1835, Sultan Mahmud II conceded to the island the privilege of the maktu tax system; that is, the tax was calculated as an annual lump sum, and not on a household basis. The Ottoman rule ended on 12 May 1912, when the Italians occupied the island and the rest of the Dodecanese, during the Italo-Turkish War of 1911–12. On that day, sailors from the Regia Marina battleship Vittorio Emanuele and the destroyer Alpino landed in Karpathos. With the Treaty of Lausanne (1923), Karpathos joined the other islands of the Dodecanese in the Italian possession of the Italian Aegean Islands. The Italians occupied the island until September 1943, when Italy surrendered. Afterwards, Karpathos was occupied by German forces, who eventually left the island on 4 October 1944. The island was ceded by Italy to Greece with the Paris Peace Treaties of 1947. The island formally joined the Kingdom of Greece on 7 March 1948, together with the other Dodecanese islands.

In the late 1940s and 1950s, due to the economic problems after World War II, a number of Karpathians emigrated to the U.S. eastern seaboard cities; Karpathos today has a significant Greek-American constituency who have returned to their island and invested heavily. Inhabitants of the mountains to the north are more traditional.

Exploration
Among 19th-century explorers of the island were the British explorers Theodore and Mabel Bent in the spring of 1885. Most of their energies were spent in excavating the site of Vroukounta in the far north of the island. Some of their finds are now in the British Museum, London.

Geography

The island is located about  southwest of Rhodes, in the part of the Mediterranean which is called the Carpathian Sea (). The Sea of Crete, a sub-basin of the Mediterranean Sea, has its eastern limit defined by the island of Karpathos. Karpathos' highest point is Kali Limni, at . Karpathos comprises 11 villages. Pigadia (official name Karpathos), the capital and main port of the island, is located in the southeast of the island. The capital is surrounded by the villages of Menetes, Arkasa, Finiki, Pyles, Othos, Volada and Aperi. The villages of Mesochori and Spoa are located in central Karpathos while Olympos and the second port of Karpathos Diafani are in the north.

The island Saria was once united with Karpathos, but an earthquake divided them. Saria preserves many important antiquities.

Climate
Karpathos has a hot semi-arid climate (Köppen climate classification: BSh). The island has one of the mildest winters in Europe, and according to the Hellenic National Meteorological Service, the lowest temperature that has been recorded, was  on 9 February 1976 and 14 February 2004.

Transportation

Karpathos Island National Airport, with its relatively large runway, is located on the south side (Afiartis area). Karpathos is connected to neighboring islands and to the mainland via ferries and airplanes. The ferries provide transport to and from Piraeus (via Crete and Rhodes). Scheduled domestic flights connect the island with Rhodes, Kasos, Crete and Athens daily. Additionally, charter flights from various European cities are frequently scheduled during the high season (April–October).Within the island, cars are the preferred mode of transportation. The port, the airport, the main villages and other popular locations are connected by an adequate system of municipal roads, most of which are paved. During the summer months, small private boats depart from Pigadia to various locations daily, including Olympos (via Diafani) and some inaccessible beaches. Fixed-rate taxis (agoraia) and municipal buses are also available all year long.

Population
The island's 2011 census population was 6,226 inhabitants. This number more than doubles in the summer months as many Karpathian expatriates come to the island for their vacation with their families. Also, taking into consideration the number of tourists that visit, there can be up to 20,000 people on the island during the summer months. The population density is greatest on the 15th of August due to the Panagias festival (Assumption of Mary), which is considered the most important festival on the island. Individuals travel from around the world to attend the festival and view the many traditions that still remain on the island.

Census

Beaches

The beaches of Karpathos island can be divided into four large groups: the beaches on the east coast are smaller and gravelly but without wind; the beaches of the southern part of the island, near the airport, are made of fine white sand; the sandy beaches on the west coast are the most exposed to the Meltemi and they are available only in low wind conditions; the beaches of the north of the island are accessible only by sea and partly by jeep.
 East coast: Amoopi, Karpathos Beach (Vrontis), Achata, Kato Latos (reachable only on foot), Kyra Panagia, Apella, Agios Nikolaos (Spoa).
 South coast: Mihaliou o Kipos, Damatria, Diakoftis, Devils Bay, Agrilaopotamos (nude beach), Pounta beach.
 West coast: Lefkos beach, Mesohori, Finiki, Arkasa Leucadius.
 North coast: Diafani, Alimounta (Saria island), Palatia (Saria island), Kalamia, Vananda, Apokapos (or Papa-Mina), Opsi, Kantri, Forokli, Kapi, Nati, Philios (or Agios Minas), Agnontia.

See also
 List of traditional Greek place names

Notes

Sources

External links

 Karpathos Hotel Association
 Independent website for Karpathos
 Karpathian Association Australia
  Ιndependent website for North Karpathos

Municipalities of the South Aegean
Populated places in Karpathos (regional unit)

Islands of Greece
Dodecanese
Landforms of Karpathos (regional unit)
Islands of the South Aegean
Dorian colonies
Populated places in the ancient Aegean islands

Karpathos


Ellen Mary Stawell-Brown (* 1878; † 1958; verheiratete Ellen Hemsted) war eine englische Tennis- und Badmintonspielerin.

Karriere
Ellen Stawell-Brown gewann im Badminton 1901 die Mixedkonkurrenz bei den All England gemeinsam mit F. S. Collier. Im Tennis nahm sie Anfang des 20. Jahrhunderts mehrfach an den Wimbledon Championships teil. Sie war die erste Frau, die im Einzel in Wimbledon über Kopf aufschlug. 1906 heiratete sie Edmund Spencer Hemsted. Ihre Enkelin Jane Henman wurde ebenfalls eine erfolgreiche Tennisspielerin. Noch erfolgreicher wurde Urenkel Tim Henman.

Referenzen
http://news.bbc.co.uk/sport2/hi/in_depth/2001/wimbledon_2001/mens_seeds/1386703.stm
http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/england/oxfordshire/2987540.stm

Badmintonspieler (England)
Tennisspieler (England)
Engländer
Brite
Geboren 1878
Gestorben 1958
Frau

Ellen Mary Stawell-Brown


An Thelymitra speciosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jeffrey A. Jeanes. An Thelymitra speciosa in nahilalakip ha genus nga Thelymitra, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Thelymitra

Thelymitra speciosa


Focarul este partea unui cazan, cuptor sau instalații de încălzire în care are loc arderea cu flacără a combustibilului. În toate aceste cazuri arderea este întreținută de oxigenul din aer.

Descriere
Un focar trebuie să asigure condițiile necesare pentru întreținerea arderii, adică posibilitatea introducerii combustibilului (alimentării), a aerului necesar arderii, realizarea temperaturilor necesare, a vitezelor de aprindere și desfășurarea a arderii, prelucrării combustibilului înainte de ardere — uscare și devolatilizare în cazul combustibililor solizi, respectiv vaporizare a celor lichizi — și evacuarea produselor arderii, respectiv a gazelor de ardere și, dacă este cazul, a cenușii.

Focarul este format dintr-un spațiu mărginit de pereți (camera de ardere), grătar și cenușar (dacă există) și instalațiile anexe (arzător, instalație de răscolire) etc. Deoarece temperaturile din focare sunt de ordinul a 800–1300, pereții trebuie protejați. La cuptoare ei sunt formați din materiale refractare, iar la cazane sunt formați din țevi răcite cu apă care preiau o parte din căldura degajată prin ardere.

Clasificare
După tipul combustibilului ars focarele se clasifică în focare pentru combustibili solizi, pentru combustibili lichizi, respectiv pentru combustibilil gazoși.

După gradul de intensitate a arderii focarele se clasifică în focare cu ardere obișnuită (nu se specifică "obișnuită") și focare cu ardere intensificată (focare turbionare, focare ciclon).

După presiunea din ele, focarele se clasifică în focare cu ardere la presiune atmosferică (de fapt cu o mică depresiune, de câțiva zeci de Pascali) și focare cu surapresiune (mică sau mare).

După modul de organizare a arderii focarele se clasifică în focare cu ardere pe grătar, focare cu ardere în strat fluidizat și focare cu ardere în cameră.

Note

Lectură suplimentară
 Nicolae Pănoiu Cazane de abur, București: Editura Didactică și Pedagogică, 1982
 Corneliu Ungureanu ș.a. Combustibili, instalații de ardere, cazane, Timișoara: Editura "Politehnica", 2006, ISBN 973-9389-21-0

Instalații termice

Focar (ardere)


El arroyo de las Tunas es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de  Salto perteneciente a la cuenca hidrográfica del Río de la Plata.

Nace en la Cuchilla del Daymán y desemboca en el río Arapey Grande.

Referencias

Tunas
Tunas
Tunas

Arroyo de las Tunas (Río Arapey)


Prinsesse Louise af Belgien (Louise Sophie Mary; født 6. februar 2004 i Woluwe-Saint-Lambert) er det første barn af Prins Laurent og Prinsesse Claire. Hun er nummer 12 i den belgiske tronfølge.

Referencer

Prinsesser af Belgien
Huset Sachsen-Coburg-Gotha

Louise af Belgien (født 2004)


Devis Mangia (; n. 6 iunie 1974) este un fost jucător de fotbal italian, care acum este antrenor.

Primii ani de antrenor
Acesta și-a început cariera de antrenor la 30 de ani, lucrând la clubul italian Eccellenza din orașul Varese alături de directorul sportiv Sean Sogliano. A lucrat succesiv la cluburile din Serie D și Serie C2 din Italia de Nord, precum Tritium Calcio, Calcio Ivrea, Valenzana Mado. În anul 2010 s-a întors la Varese, de această dată ca antrenor de tineret.

Naționala U21 a Italiei

Mangia a fost angajat ca antrenor al naționalei U21 a Italiei în locul lui Ciro Ferrara. Acesta a promis să urmeze modelul antrenorului echipei naționale, Cesare Prandelli, care a condus Azzurri în finala Campionatului European de Fotbal UEFA 2012.

Palermo

În iunie 2011, Mangia a acceptat o ofertă de muncă de la directorul Sean Sogliano la Palermo la echipa U19 a clubului sicilian, în locul lui Paolo Beruatto.

Spezia Calcio și AS Bari

În 16 decembrie 2013, a fost numit antrenor al ambițiosului club din Serie B Spezia Calcio, ducându-l pe locul 8 și calificându-l în playoff-urile de promovare, unde a fost învins cu 1-0 de Modena în prima rundă preliminară.

El a părăsit Spezia pentru a deveni noul antrenor al echipei aspirante din Serie B AS Bari în sezonul 2014-2015, dar a fost demis pe 16 noiembrie 2014 din cauza rezultatelor slabe.

CSU Craiova

In anul 2017, a acceptat propunerea de a prelua echipa CS U Craiova cu care a reușit să câștige și Cupa României in fața echipei FC Hermannstadt cu scorul de 2-0. El a fost demis de la echipa in mai 2019 din cauza rezultatelor slabe.

Legături externe
Profil la soccerway.com

Fotbaliști italieni
Antrenori italieni
Antrenori ai CS Universitatea Craiova

Devis Mangia


ආසියානු මහාද්වීපයේ පවත්වනු ලබන පළමුවන 20-20 ලෝක කුසලාන තරඟාවලිය 2012 දී ශ්‍රී ලංකාවේදී පැවැත්වීමට නියමිතයි.

කණ්ඩායම්

කණ්ඩායම A
එංගලන්තය
ඉන්දියාව
ඇෆ්ගනිස්ථානය

කණ්ඩායම B
ඕස්ට්‍රේලියාව
බටහිර ඉන්දීය කොදෙවු
අයර්ලන්තය

කණ්ඩායම C
ශ්‍රී ලංකාව
දකුණු අප්‍රිකාව
සිම්බාබ්වේ

කණ්ඩායම D
පකිස්ථානය
නවසීලන්තය
බංගලිදේශය

ක්‍රීඩාංගන
සියළුම තරග මෙම ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගන ත්‍රිත්වයේදී පවත් වනු ලබයි.

අවසන් තරගය
මෙහිදී බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් පිල විසින් ශ්‍රී ලංකා පිල පරදා පහසු ජයක් අත් කර ගෙන ශූරතාව දිනා ගත්තේය. ශ්‍රී ලංකාව සතරවන වතාවටද අවසන් තරගයට පිවිසියද ශූරතාව දිනා ගැනීම මෙවරද අහිමි කර ගත්තේය.

2012 අයිසීසී ලෝක විස්සයි20 තරගාවලිය


The Hot Five was Louis Armstrong's first jazz recording band led under his own name.

It was a typical New Orleans jazz band in instrumentation, consisting of trumpet, clarinet, and trombone backed by a rhythm section. The original New Orleans jazz style leaned heavily on collective improvisation, in which the three horns together played the lead: the trumpet played the main melody, and the clarinet and trombone played improvised accompaniments to the melody. This tradition was continued in the Hot Five, but because of Armstrong's creative gifts as a trumpet player, solo passages by the trumpet alone began to appear more frequently. In these solos, Armstrong laid down the basic vocabulary of jazz improvisation and became its founding and most influential exponent.

The Hot Five was organized at the suggestion of Richard M. Jones for Okeh Records. All their records were made in Okeh's recording studio in Chicago, Illinois. The same personnel  recorded a session made under the pseudonym "Lil's Hot Shots" for Vocalion/Brunswick (their first electrically recorded session). While the musicians in the Hot Five played together in other contexts, as the Hot Five they were a recording studio band that performed live only for two parties organized by Okeh.

There were two different groups called "Louis Armstrong and his Hot Five", the first recording from 1925 through 1927 and the second in 1928; Armstrong was the only musician in both groups. After 1925, the Hot Five maintained a recording schedule of about three sessions per year.

The first Hot Five
The original Hot Five were Armstrong's wife, pianist Lil Hardin Armstrong, as well as New Orleans musicians who Armstrong had worked with in that city in the 1910s: Kid Ory on trombone, Johnny Dodds on clarinet, and Johnny St. Cyr on guitar and banjo. For some or all of the Louis Armstrong and His Hot Seven sides, Ory was in New York City working with King Oliver's band, and was replaced, probably by John Thomas. The first Hot Five sides, "Yes! I'm in the Barrel" composed by Armstrong, "My Heart" composed by Hardin Armstrong, and "Gut Bucket Blues" attributed to Armstrong, were recorded on November 12, 1925, with little rehearsal. The next session occurred on February 22, 1926, with the recording of "Come Back, Sweet Papa," composed by New Orleanian Paul Barbarin and Panamanian Luis Russell . The Hot Five's success was solidified as a result of the third session on February 26, 1926, which produced "Oriental Strut," "Georgia Grind," "Cornet Chop Suey," "Muskrat Ramble," "Heebie Jeebies," and "You're Next." In particular, "Heebie Jeebies," featuring Armstrong's famous scat chorus, made Armstrong a local celebrity in Chicago; it also became featured and advertised for Chicago's white market. As a result of the Hot Five's new fame, Okeh offered a five-year contract and brought them back into the studio on June 16, 1926, and June 23, 1926. The next highly successful session occurred in December 1927, producing the famous "Struttin' With Some Barbeque." In this session, Lonnie Johnson was added on guitar and vocals for the songs "I'm Not Rough," "Savoy Blues," and "Hotter Than That." "Hotter Than That," in the words of Thomas Brothers, is a piece turned "into a vehicle for their hometown bag of heartfelt musical tricks — a stunning passage of polymetric tension, rigorous commitment to the fixed and variable model, microphone-aided scat, vehement attack, vocal inflections on the guitar, plaintive dialogue, timbral diversity, and ... collective improvisation."

The ensemble passages are frequently effective, and the genius of Armstrong's cornet or trumpet playing touch virtually every recording. Some of the more important examples are "Cornet Chop Suey", "Muskrat Ramble", "Hotter Than That" and "Struttin' with Some Barbecue".

The 1928 Hot Five
In 1928, Armstrong revamped the recording band, replacing everyone but himself with members of the Carroll Dickerson Orchestra, in which Armstrong was playing: Fred Robinson on trombone, Jimmy Strong on clarinet and tenor saxophone, Earl Hines on piano, Mancy Carr (not "Cara" as has often been misprinted) on banjo, and Zutty Singleton on drums.

The 1928 Hot Five played music that was specifically arranged as opposed to the more freewheeling improvised passages of the earlier Hot Five. A tentative movement toward the kind of fully arranged horn sections that would dominate swing music a decade later was starting to become fashionable, and this second Armstrong group embraced a rudimentary version of it, with Don Redman as arranger providing some written-out section parts. Strong on clarinet and Robinson on trombone were not as strong soloists as Dodds and Ory had been with the earlier band, but Hines was more nearly Armstong's equal technically and creatively than any other in either band.

Thus, these sessions resulted in some of the most important masterpieces of early jazz, of which "West End Blues" is arguably the best known. Other important recordings include "Basin Street Blues", "Tight Like This", "Saint James Infirmary", and "Weather Bird". In the last named, only Armstrong and Hines are present, turning an old rag number into a tour-de-force duet.

See also
Louis Armstrong and His Hot Seven
Louis Armstrong Hot Five and Hot Seven Sessions
Hot Fives & Sevens, a 2000 compilation album of music by the group

Notes

Musical groups from New Orleans
American jazz ensembles from New Orleans
Jazz musicians from New Orleans
Louis Armstrong

Louis Armstrong and His Hot Five


Francis Drake (1540 - 27 Ocak 1596), Elizabeth devrinde yaşamış olan, önemli bir İngiliz korsan, denizci, kâşif, köle taciri, mühendis ve politikacıdır. Dünyanın çevresini dolaşan ilk İngiliz kaptandır. (Macellan yolculuğunu bitiremeden ölmüş, yerine Juan Sebastian Elcano geçmişti.) Dünyayı dolaştıktan sonra, 1581'de I. Elizabeth tarafından şövalye unvanıyla ödüllendirildi.

Drake ayrıca İngiliz Donanması'nın, 1588'de İspanyol Armada ile yaptığı savaşta ikinci başkomutanıdır.

İngiltere'de aynı zamanda politikacı olarak da tanınan Drake, Pasifik Okyanusu'nda 27 Ocak 1596'da dizanteri nedeniyle öldü.

Onu ünlü yapan kahramanlıkları efsaneviydi. Kral II. Philip, ona ödül olarak 20.000 düka altını teklif etti.

Ayrıca Naughty Dog tarafından geliştirilen Uncharted video oyunu serisinde de efsaneleri anlatılmaktadır.

Doğumu ve ilk yılları

Francis Drake Tavistock, Devon'da dünyaya geldi. Doğumu resmi olarak kaydedilmemesine rağmen, 8. Henry'nin altı makalelerinin yürürlükte olduğu bir dönemde dünyaya geldiği bilinmektedir.

Evliliği ve ailesi
Francis Drake, 1569'da Mary Newman ile evlendi. Mary Newman, 12 yıl sonra, 1581'de öldü. Ardından Francis Drake, 1582 yılında Somerset Yüksek Şerifi olan George Sydenham'ın tek çocuğu, Elizabeth Sydenham ile evlendi. Drake öldükten sonra Elizabeth Sydenham,  William Courtena ile evlendi. Drake'in hiç çocuğu olmadı ve o öldükten sonra mirası yeğenine kaldı.

Ayrıca bakınız
 New Albion

1540 doğumlular
1596 yılında ölenler
16. yüzyıl kâşifleri
İngiliz denizciler
İngiliz kâşifler
İngiliz siyasetçiler
İngiliz mühendisler
İngiliz korsanlar
Kaliforniya kâşifleri
Oregon kâşifleri
Pasifik kâşifleri
İngiliz-İspanyol Savaşı'ndaki kişiler (1585-1604)
Köle tacirleri
Korsanlar

Francis Drake


Alberta je monotipični rod cvjetnica iiz porodice broćevki (Rubiaceae). Većina vrsta koje su u nju uključivane je prenesena u rod Razafimandimbisonia, osim vrste Alberta magna. Ona raste u regiji KwaZulu-Natal u Južnoj Africi, gdje je među Afrikanerima poznata pod nazivom breekhout.

A. magna je grm ili manje drvo, koje može narasti do 13 metara visine. Kod starijeg drveta kora je siva i hrapava. Cvate u proljeće crvenim cvjetovima. Listovi su nasuprotni.

Upotreba
Drvo stabla gotovo se i ne upotrebljava jer lako puca, a kora drveta koristi se u tradicionalnoj medicini.

Taksonomija
Za rod  Alberta se pokazalo da je parafiletičan u filogenetskoj analizi tribusa Alberteae. Tipična vrsta je Alberta magna, i ona je odvojena od malagaške vrste Alberta, koja je danas uključena u rod Razafimandimbisonia.

Izvori

Vanjske poveznice
Alberta in the World Checklist of Rubiaceae

Ixoroideae

Alberta (biljni rod)


Gołdap  ( or variant Goldapp; ) is a spa town in northeastern Poland, in the region of Masuria, seat of Gołdap County in the Warmian-Masurian Voivodeship. It is located on the Gołdapa River, between the Szeskie Hills, Gołdap Lake and the Puszcza Romincka forest. It has a population of 15,600 ().

History

Early history

Masurians began to settle the region in the 16th century while it was part of the Duchy of Prussia, a fief and part of the Kingdom of Poland. Systematic settlement began in 1565, while the town was officially founded by Caspar von Nostitz on May 15, 1570. Located at a profitable location on the crossing of several trade routes near the Prussian border with Lithuania, Gołdap grew rapidly. Its coat of arms depicts the House of Hohenzollern and Brandenburg, while the letter "S" stands for Sigismund II Augustus, King of Poland, who was the suzerain of the region. In 1656, during the Polish-Swedish War, Polish troops under command of Dymitr Jerzy Wiśniowiecki were stationed in Gołdap.

The town became a part of the Kingdom of Prussia in 1701 and Germany in 1871. Between 1757 and 1762 it was occupied by Russians.

From 1709 to 1711 eastern Prussia suffered from a plague. The deceased were replaced by Germans from Brandenburg, Pomerania, Magdeburg, Halberstadt, the Electorate of the Palatinate,  and Nassau, as well as Swiss and Lithuanians. In 1732 Protestants expelled from Salzburg also resettled the area. In the 19th century Gołdap's population consisted mainly of Poles, Lithuanians and Germans, mostly Protestants. Lutheran services took place in all three languages. In 1831, the Polish pastor's house was burnt down.

In 1807, Polish troops of General Jan Henryk Dąbrowski were stationed in the town. In 1863, Poles smuggled weapons through the town to the Russian Partition of Poland to support the January Uprising.

In the 18th and 19th centuries Goldap was a notable centre of commerce and production of various goods for the local market, as well as an important centre of grain production. In 1818 it became a seat of Landkreis Goldap. In 1825, the county (including the town) had 24,911 inhabitants, including (by mother tongue): 17,412 (~70%) German, 3,940 (~16%) Polish and 3,559 (~14%) Lithuanian. In 1879 the town was linked to a railway.

World War I and II

During World War I Goldap was a scene of fierce fighting on the Eastern Front, which passed through the town twice. As a result, it was almost completely destroyed. The town was rebuilt, and soon after the war ended it reached a similar number of inhabitants it had had before.

During World War II Goldap was planned by the German staff as one of the strongholds guarding the rest of East Prussia from the Red Army on the Eastern Front. As a result of heavy fighting for the city and the regions directly east of it, in August and September 1944, 90% of the town was yet again destroyed. According to German war-time reports, about 50 civilians were murdered (some raped) by the Red Army on its initial entry into Goldap in October 1944. It was the first town of Nazi Germany to fall. However, in November 1944 the Wehrmacht reconquered Goldap and would be able to keep it until the end of December of the same year. In January, the German positions in far-eastern East Prussia broke down completely.

Post-war Poland

After the war, the town became again part of Poland under the terms of the Potsdam Conference. The town was renamed to its historic Polish name Gołdap and rebuilt. The town retained its status as a seat of a powiat until 1975, when all powiats were abolished. After their re-establishment in 1999, Gołdap was not restored as a county seat, being instead assigned in the years 1999-2001 to the Olecko-Gołdap County. The town has subsequently reclaimed the original status, following re-establishment of a standalone Gołdap County.

Today the town of Gołdap remains an important centre of local trade and commerce. There are several small food production facilities (milk plant, industrial slaughterhouse, mill) located there, as well as a paper mill and a small tourist equipment works. In addition, it is one of the centres of tourism, with many skiing, swimming, sailing and leisure centres located both in the town and around it.

Sports
The Piękna Góra ski resort is located on the outskirts of Gołdap.

The local football club is . It competes in the lower leagues.

Notable residents
 Johannes Thiele (1860–1935), German zoologist
 Erich Sack (1887–1943), Protestant Pastor and resistance fighter
 Alfred Partikel (1888–1945?), Painter
 Gotthard Fischer (1891–1969), general
 Sylwester Czereszewski (born 1971) a Polish footballer

International relations

Gołdap is a member of Cittaslow.

Twin towns — sister cities
Gołdap is twinned with:
 Ano Syros, Greece since 2000
 Giv'at Shmuel, Israel
 Stade, Germany
 Šakiai, Lithuania

Former twin towns:
 Gusev, Russia

In March 2022, Gołdap ended its partnership with the Russian city of Gusev as a response to the 2022 Russian invasion of Ukraine.

References

External links

Municipal webpage
Geschichte der Stadt Goldap
German documentary movie about Battle of Goldap

Cities and towns in Warmian-Masurian Voivodeship
Gołdap County
Cittaslow
Poland–Russia border crossings
Populated lakeshore places in Poland
Masuria (region)
Spa towns in Poland

Gołdap


ධනපති පන්තිය සහ නීති විරෝධී හා දේශපාලන කුමන්ත්‍රණ වලින් පීඩා විදින දූපත් මිනිසුන් ගැන විස්තර අවශ්‍යයි

ප්‍රවෘත්තිය:ප්‍රතිවර්ථනය


Ignacio Gordillo Álvarez-Valdés (Madrid, 1950) es un jurista español que actualmente ejerce como abogado especialista en derecho penal y derecho penal económico, así como profesor y director de estudios de grado y postgrado en universidades españolas. Desde 2013 forma parte de la Junta de Gobierno del Ilustre Colegio de Abogados de Madrid.

Fiscal de la Audiencia Nacional durante 30 años (1980-2010) ha llevado casos sobre el terrorismo de ETA, GRAPO y los GAL, siendo fiscal del caso Amedo y Domínguez y en la reapertura del caso Lasa y Zabala; así como de los secuestros del empresario José María Aldaya y el funcionario de prisiones Ortega Lara, entre otros. También ha investigado grandes escándalos financieros como MACOSA, Argentia Trust y Rumasa, el fraude del IVA, el caso Sogecable, el Banco de los Pirineos, Inverbroker, o el pesquero Alakrana.

Como abogado está encargado de la defensa de múltiples personas encausadas por delitos societarios y económicos, especialmente relacionados con el blanqueo de capitales y asuntos que afectan a la responsabilidad penal de la persona jurídica.

Así mismo, ha formado parte del despacho de abogados Martínez-Echevarría dirigiendo el área de Derecho Penal desde 2010 hasta 2015, fundando posteriormente su propia firma jurídica, habiendo coordinado con el SEPLA la estrategia legal del sindicato en diferentes conflictos.

Biografía

Nació en Madrid el 25 de noviembre de 1950, es licenciado en Derecho por la Universidad Complutense de Madrid, donde obtuvo el título de doctorado con la tesis La blasfemia y la libertad religiosa obteniendo la calificación de sobresaliente cum laude. En 1976 ingresó en la Escuela Judicial, optando por la Carrera Fiscal. Fue destinado a la Audiencia Provincial de Gerona en 1977 y, posteriormente, a la de Valladolid. En 1980 ingresó en la Audiencia Nacional con el cargo de fiscal donde se encargó de temas como el terrorismo y la delincuencia económica organizada, cargo al que renunció en 2010, para dedicarse entonces a la empresa privada.

Igualmente ha sido profesor asociado de Derecho Penal en la Universidad Nacional de Educación a Distancia, en la Universidad Carlos III de Madrid y en la Universidad Complutense de dicha capital. Ha ejercido también como profesor de Derecho Penal en el Colegio Universitario San Pablo Ceu, hoy Universidad CEU San Pablo, con la categoría de profesor agregado.

En la actualidad participa como director y profesor en diferentes cursos del Centro de Estudios del Colegio de Abogados de Madrid y en el Máster de Periodismo del diario El Mundo; es subdirector del Máster de Acceso a la Profesión de la Abogacía en el IEB Madrid, y director del mismo Master en la Universidad Camilo José Cela y en la Universidad Rey Juan Carlos.

Es autor de múltiples obras relacionadas con el mundo del derecho y participa en diversos seminarios policiales, judiciales y universitarios en España y en el extranjero. Ha dirigido varios cursos de verano en diferentes universidades españolas.

El 27 de octubre de 2011 fueron publicadas sus memorias bajo el título Memorias de un fiscal, escritas por Irene Villa y cuyos beneficios irán destinados íntegramente a la Asociación de Víctimas del Terrorismo.

En el año 2012 comenzó a colaborar con el equipo jurídico del SEPLA, coordinando la estrategia legal del sindicato en lo relativo a la fusión entre Iberia y British Airways, así como otros conflictos.

El 15 de enero de 2013 tomó posesión como Diputado de la nueva Junta de Gobierno del Colegio de Abogados de Madrid, al haber ganado las elecciones celebradas el 18 de diciembre de 2012 la candidatura de la actual Decana Sonia Gumpert Melgosa.

Desde el año 2010 y hasta el 2015 ha dirigido el área de Derecho Penal del despacho de abogados Martínez-Echevarría, siendo abogado de numerosos casos de trascendencia pública y relevancia nacional. Posteriormente fundó su propia firma jurídica especializada en Derecho Penal y en la resolución amistosa de conflictos.

Actualmente también participa como contertulio en diferentes programas de radio y televisión del panorama nacional aportando su visión de la actualidad desde el punto de vista jurídico.

Referencias

Enlaces externos
 Ignacio Gordillo Abogados
 Colegio de Abogados de Madrid
 RTVE
 Esfera de los Libros
 Entrevista a Ignacio Gordillo

Fiscales de España
Abogados de Madrid
Juristas de España del siglo XXI
Juristas de España del siglo XX
Profesores de la Universidad Complutense de Madrid
Alumnos de Derecho de la Universidad Complutense de Madrid
Profesores de la Universidad Carlos III
Profesores de la Universidad CEU San Pablo
Profesores de la Universidad Rey Juan Carlos
Profesores de la Universidad Camilo José Cela
Profesores de la Universidad Nacional de Educación a Distancia
Abogados colegiados en el Colegio de Abogados de Madrid
Nacidos en Madrid

Ignacio Gordillo


Vandermondeov identitet ili Vandermondeova konvolucija je teorem u kombinatorici koji se može shvatiti kao jedan od brojnih načina prebrojavanja kombinacija svih -članih podskupova skupa koji ima  članova za zadane  uz očiti uvjet

Identitet glasi:

U svojim radovima ga je 1772. objavio francuski matematičar i kemičar Alexandre-Théophile Vandermonde (1735. – 1796.), iako je za njega znao već kineski matematičar Zhu Shijie u 14. stoljeću.

Dokaz
Teorem se može dokazati algebarskim putem, no ovdje ćemo ga dokazati elementarnom kombinatorikom.

U ovom načinu prebrojavanja naglasak je na dvama različitim svojstvima prema kojima smo jednoznačno podijelili elemente nekog skupa A. (Uzmimo primjerice da skup A čini 5 različitih mesojeda i 7 različitih biljojeda: dakle, skup A čini 12 međusobno različitih životinja, ali su oni podijeljeni po svojstvu prehrane.) Sada možemo formalno dokazati teorem.

Pretpostavimo da imamo dva skupa  za

Promotrimo skup  Očito je onda

Pitamo se koliko ima različitih -članih podskupova od  za neki fiksni  Njih ima

No, mogli smo prebrojavati na drugačiji način. Naime, od  elemenata možemo odabrati  elemenata iz  pa nam ostane  elemenata koje onda biramo iz  Takvih podskupova zato ima

Slijedi da je broj kombinacija ova suma:

Dakle, prebrojavanjem na dva načina zaista dobivamo jednakost  za zadane

Izvori

Matematika

Vandermondeov identitet


Zygostates, rod orhideja iz Južne Amerike smješten u podtribus Oncidiinae.

Vrste
Postoji 25 priznatih vrsta:

Sinonimi
 Dactylostylis Scheidw.
 Dipteranthus Barb.Rodr.

Izvori

Vanjske poveznice

Oncidiinae

Zygostates


L'Open du pays de Galles 2022 est un tournoi de snooker professionnel comptant pour la saison 2021-2022, qui se déroule du 28 février au 6 mars 2022 au Celtic Manor Resort  de Newport, au Pays de Galles. Il est parrainé par le groupe BetVictor, société britannique de paris sportifs.

Déroulement

Contexte avant le tournoi
Ce tournoi se présente comme la quatrième et dernière épreuve des Home Nations Series, un ensemble de quatre tournois britanniques inscrits au programme de la saison 2021-2022 de snooker. Il comprend l'Open d'Irlande du Nord en octobre, l'Open d'Angleterre en novembre et l'Open d'Écosse en décembre. La victoire en est symbolisée par le trophée Ray Reardon (Ray Reardon Trophy), nom donné en l'honneur du sexuple champion du monde gallois.

Jordan Brown est le tenant du titre, il avait remporté son premier tournoi classé l'an passé en dominant Ronnie O'Sullivan en finale sur une manche décisive.

Faits marquants
 Lors des qualifications, Mark King a remporté une manche bien qu'ayant eu besoin de cinq snookers pour remonter au score.
 Deux joueurs Anglais s'opposent en finale : Judd Trump qui peut étendre son record de victoires dans les tournois des Home Nations Series, et Joe Perry qui dispute sa  finale en tournoi classé (la première sur le sol britannique). La première session est équilibrée et se conclut sur un score de 4 manches partout. Perry prend le large dans la seconde session et ne sera pas rejoint par Trump, il s'impose 9-5 et remporte son deuxième tournoi classé en carrière à l'âge de 47 ans.

Dotation
La répartition des prix pour cette année est présentée ci-dessous :

 Gagnant :
 Finaliste :
 Demi-finaliste :
 Quart de finale :
  de finaliste :
  de finaliste :
  de finaliste :
 Meilleur break :
Dotation totale :

Qualifications
Ces matchs ont eu lieu du 15 au 20 février 2022 à l'Aldersley Arena de Wolverhampton, hormis les matchs des joueurs du top 16 mondial qui se déroulent au Celtic Manor Resort de Newport le 28 février 2022. Ils sont tous disputés au meilleur des 7 manches.

Tableau principal

Finale

Centuries

Tableau principal

 142  Michael White
 141, 136, 125, 125, 101  Ricky Walden
 141, 108  Ali Carter
 139, 116  Liang Wenbo
 138, 126, 122, 118, 109, 108  Joe Perry
 138, 111, 103  Ding Junhui
 136, 102  Kyren Wilson
 135, 123, 108  Jack Lisowski
 131  Matthew Stevens
 129  Matthew Selt
 127  Liam Davies
 124  Jordan Brown
 123, 120  Graeme Dott
 122  Ashley Carty
 121, 120, 108, 103, 100  Judd Trump
 121, 119, 102, 101  Neil Robertson
 120, 100  Ryan Day
 120  Mark Allen
 115, 101  Zhao Xintong
 115  Mark Selby
 113, 110, 102  John Higgins
 112  Shaun Murphy
 110  Barry Hawkins
 108, 108  Zhang Anda
 108  Yuan Sijun
 107  Hossein Vafaei
 101  Scott Donaldson
 101  Elliot Slessor
 100  Dominic Dale

Qualifications

 142  Joe Perry
 134, 116  Ryan Day
 134, 105  Liang Wenbo
 134  Ding Junhui
 133  Kurt Maflin
 125  Ashley Carty
 124  Jordan Brown
 124  Mark Davis
 122  Hossein Vafaei
 117  Zhou Yuelong
 114  Ben Woollaston
 113  John Higgins
 112  Lyu Haotian
 112  Thepchaiya Un-Nooh
 109  Mark King
 105  Anthony Hamilton
 105  Chris Wakelin
 104  Matthew Selt
 104  Soheil Vahedi
 101  Li Hang
 101  Ricky Walden

Notes et références

Notes

Références

2022
Snooker en 2022
Sport au pays de Galles en 2022

Open du pays de Galles de snooker 2022


An Trichopilia ramonensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni García-castro, Mora-ret. ngan C.O.Morales. An Trichopilia ramonensis in nahilalakip ha genus nga Trichopilia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichopilia

Trichopilia ramonensis


Antonio Petković (Šibenik, 11. siječnja 1986.), hrvatski vaterpolist i nacionalni reprezentativac. Trenutno igra za talijansku Veronu.

U sezoni 2014./15. igrao je za Acquachiaru iz Napulja s kojom je izborio završnicu Kupa LEN, što je bio najveći uspjeh u europskim međunarodnim klupskim natjecanjima tog kluba.

Kao igrač Verone u sezoni 2016./17. bio je najbolji strijelac regularnog dijela talijanske Serie A sa zabijenih 70 pogodaka. S Veronom je igrao i završnicu Eurokupa, u kojoj je bio i najbolji strijelac svojega kluba.

S hrvatskom nacionalnom vrstom osvojio je srebrna odličja na Svjetskom prvenstvu u Kazanju 2015. i na Olimpijskim igrama u Rio de Janeiru sljedeće godine, za što je odlikovan Redom Danice hrvatske s likom Franje Bučara. Za barakude je odigrao 5 međunarodnih susreta i pritom zabio 8 pogodaka.

Izvori

Životopisi, Šibenik
Hrvatski vaterpolisti

Antonio Petković


O caso Claustre foi uma crise de reféns durante a Primeira Guerra Civil do Chade. Os rebeldes chadianos, que se autodenominam Conselho de Comando das Forças Armadas do Norte (CCFAN), liderados pelo nacionalista nakaza Hissène Habré sequestraram Françoise Claustre, uma arqueóloga francesa, Marc Combe, trabalhador de uma organização de desenvolvimento francesa no Chade, e Christoph Staewen, um médico alemão. Embora Combe tenha escapado e Staewen tenha sido resgatado pelo governo da Alemanha Ocidental, os rebeldes exigiram um resgate de 10 milhões de francos pela Sra. Claustre e seu marido Pierre, que mais tarde também foi capturado pelos rebeldes. O caso atraiu atenção internacional, com os franceses enviando um negociador que foi posteriormente executado. Finalmente, os franceses apelaram a Muammar Gaddafi para libertar os reféns, o que ele fez. O caso demonstrou a crescente influência da Líbia na África Central.

Ligações externas
Hissène Habré, affaire Claustre et rébellion du Tibesti : plongée dans le Tchad des années 70 - France 24
French Stirred by Chad Captive - The New York Times

História do Chade
Casos de sequestro

Caso Claustre


El condado de Württemberg fue un territorio histórico con orígenes en el reino de la Casa de Württemberg, el corazón del antiguo ducado de Suabia. Su capital era Stuttgart. Desde el  hasta 1495, fue un condado dentro del Sacro Imperio Romano Germánico. Más tarde se convirtió en un ducado y, después de la ruptura del Sacro Imperio Romano, en un reino, el reino de Württemberg.

La familia Hohenstaufen había controlado el ducado de Suabia hasta la muerte de Conradin en 1268, cuando una parte considerable de sus tierras cayó en manos del conde de Württemberg, Conrado von Beutelsbach. Tomó este nombre de su  ancestral castillo de Württemberg: los registros de esta familia se encuentran a partir de aproximadamente 1080 en adelante. Los primeros detalles históricos de un conde de Württemberg se relacionan con Ulrico I, que gobernó desde 1241 hasta 1265. Sirvió como mariscal de Suabia y defensor de la ciudad de Ulm, tuvo grandes posesiones en los valles del Neckar y el Rems, y adquirió Urach en 1260. Bajo sus hijos, Ulrico II y Everardo I, así como sus sucesores, el poder de la familia creció constantemente. Everardo I (muerto en 1325) luchó contra tres reyes alemanes diferentes, y a menudo con éxito. Dobló el área de su condado y transfirió su residencia del castillo de Württemberg al Castillo Viejo, en el centro de la moderna Stuttgart.

Aunque menos prominentes, sus sucesores aumentaron el tamaño de las tierras de Württemberg. En 1381, fue comprado el ducado de Teck y el matrimonio con una heredera llevó a la adquisición de Montbéliard en 1397. Varias veces, la familia dividió sus tierras entre diferentes herederos; en 1482, sin embargo, el tratado de Münsingen reunió el territorio, lo declaró indivisible y lo entregó el control al conde Everardo V, que es descrito como im Bart  (el barbudo). Este acuerdo recibió la sanción del Sacro Emperador Romano Maximiliano I, así como el de la Dieta Imperial en 1495. Inusualmente para Alemania, Württemberg tuvo un parlamento bicameral desde 1457 en adelante, el  Landtag,  conocido como la "dieta" o "Estados" de Württemberg: todos los nuevos impuestos debían recibir la aprobación de este parlamento. En 1477, el conde Everardo fundó la Universidad de Tubinga y expulsó a los judíos.

Etimología

Este condado fue nombrado por una colina del mismo nombre en el distrito de Untertürkheimen el Rotenberg, Stuttgart, en la que el castillo de Wattenberg estuvo hasta 1819. Hasta aproximadamente 1350, el condado aparecía en los registros solo con la ortografía  "Wirtenberg".

Historia

La Casa de Württemberg apareció por primera vez a fines del . El primer miembro de la familia mencionado en los registros fue Conrado I, en 1081, que se cree que construyó el castillo. Los Württembergs se convirtieron en condes (Graf) en el . En 1250, el reinado de la Casa de Hohenstaufen sobre el ducado de Suabia terminó; esto permitió que los Württembergs ampliaran su territorio para incluir el ducado. Stuttgart (que más tarde se convirtió en la capital) fue incorporada al condado como resultado del matrimonio entre Ulrico I  y Mechthild de Baden en 1251.

El territorio de Wurtemberg se expandió aún más bajo el reinado de Ulrico III, Everardo II y Everardo III. Bajo Everardo III, Württemberg asimiló el condado de Montbéliard () a través del desposorio de su hijo,
Everardo IV, con Henriette, condesa de Montbéliard en 1397.

En 1442, el Tratado de Nürtingen fue firmado entre Ulrico V y su hermano Ludwig I. Como resultado, Württemberg se dividió en dos partes. Ulrico recibió el área de Stuttgart (Württemberg-Stuttgart), incluidas las ciudades de Bad Cannstatt, Göppingen, Marbach am Neckar, Neuffen, Nürtingen, Schorndorf y Waiblingen. Ludwig recibió la sección de Bad Urach  (Württemberg-Urach), incluidas las ciudades de Balingen, Calw, Herrenberg, Münsingen, Tuttlingen y Tubinga. Esta sección creció para incluir el condado de Montbéliard también después de la muerte de Henriette en 1444.

Como resultado del Tratado de Münsingen en 1482 y el Tratado de Esslingen en 1492, el conde Everardo V  logró reunificar Württemberg y alcanzó el rango de duque. Everardo, sin hijos, se convirtió en el único gobernante de este país reunificado. El reinante conde Everardo VI de Wurttemberg-Stuttgart fue designado como su sucesor, y debía gobernar en asociación con un comité de doce "honorables", representantes de los dos estados del país (señores y comunes).

En 1495, bajo la Dieta Imperial de Worms convocada por el emperador Maximiliano I el condado se convirtió en el Ducado de Württemberg.

Véase también
 Anexo:Soberanos de Wurtemberg
 Ducado de Wurtemberg
 Reino de Wurtemberg
 Estado de Baden-Wurtemberg

Referencias

Referencias

Ducado de Wurtemberg
Wurttemberg
Estados y territorios fundados en 1083
Estados y territorios desaparecidos en  1495
Antiguos estados y territorios de Baden-Wurtemberg

Condado de Wurtemberg


Club Atlético Osasuna, Osasuna, İspanya futbol ligi La Liga'da mücadele eden İspanya'nın Bask bölgesi şehirlerinden Pamplona'yı temsil eden futbol kulübü.

Genelde İspanya ligi'nin orta sıralarında mücadele eden kulüp 2005 yılı içinde Copa del Rey'de final oynayarak en büyük başarısını kazandı. La Liga'da 1990-91 ve 2005-06'da sezonlarında elde ettiği 4.lük bu ligdeki en büyük başarısıdır. 2006 yılında sezonu 4. sırada tamamlayarak tarihinde ilk kez UEFA Şampiyonlar Ligi'ne katılma şansı yakaladı, ancak ön eleme turlarında elenerek yoluna UEFA Kupası'yla devam etti.

Tarihi

Kuruluşu
Osasuna'nın tam kuruluş tarihi bilinmemekle birlikte, kuruluşunun 1920 yılı Kasım ayı içinde olduğu bilinmektedir. Sportiva ve New Club isimli iki kulübün birleşmesi ile Osasuna Kulübü kurulmuştur.

O dönemde birkaç ilin futbol birliklerinin dağılmasından sonra, bu sporun Navarra'da sönüp gitmesini istemeyen Pamplona'lılar Sociedad Sportiva kulübünü kurdu. İç tartışmalar sonucunda kulübün bölünmesiyle New Club kuruldu. Daha sonraki yıllar bu iki kulübün tekrar birleşmesi çabalarıyla geçti ve 1920 yılında bu çabalar başarıya ulaştı.  Bu yeni ortaya çıkan topluluk Club Atlético Osasuna olarak adlandırıldı.

Osasuna ismi Baskça, sağlık, neşe, canlılık anlamlarına gelmektedir.

İlk Yıllar

Osasuna için futbol tarihinin başlangıcı 24 Ekim 1920'dir. İlk maç bu tarihte bir ordu takımına karşı yapıldı. Ertesi yıl, takım ilk başarısını elde ederek İkinci Bölgesel Lig Şampiyonluğu'nda final oynama başarısı gösterdi, ancak finali 2-1 kaybetti.

Pamplona'da Osasuna takımına artan ilgi yeni bir stadyum ihtiyacı doğurdu, sonucunda 21 Mayıs 1922'de San Juan Stadyumu açıldı. Bu stadyumda ilk maç dönemin güçlü takımlarından Arenas de Getxo takımına karşı yapıldı.

Sonraki yıllarda Osasuna farklı liglerde yer aldı, ilk yabancı transferini Alman teknik direktör Walter Gerbart'la yaptı. 24 Nisan 1924'te Arjantin'in güçlü takımı Boca Juniors'la yapılan dostluk maçı 1-0 kaybedildi.

1926-1927 sezonunda Seve Goiboru, millî takıma çağrılan ilk kulüp oyuncusu oldu, oynadığı 12 millî maçta 6 gol kaydetti.

1928'de İspanya Ligleri oluşturuldu ve takımların seviyelerine göre 3 farklı lige ayrıldı: Primera, Segunda, Tercera. Osasuna Tercera olarak adlandırılan 3. Lig'de lig mücadelesine başladı, ilk sezonunda bu ligi 3. olarak tamamladı.

Osasuna  1931-1932 sezonunda evindeki tüm maçları kazanmayı başararak 2. Lig'e terfi hakkını kazandı.  1934'te İspanya Kupası'ndaki parlak performans sonucunda Atletico Madrid safdışı bırakıldı, sonraki turda Real Madrid'le karşılaşıldı. San Juan Stadyumu'nda 9000 kişiye karşı oynanan maç 3-0 kaybedildi.

1934-1935 sezonunda Murcia'ya karşı kazanılan 3-0'lık maçtan sonra Osasuna tarihinde ilk kez 1. Lig'e terfi hakkı kazandı.  Aynı yıl İspanya Kupası'nda  yarı final oynandı, Sevilla'ya kaybedildi. Ancak 1. Lig'deki ilk yılında deplasmanda hiç puan alamayan Osasuna bir alt lige düşmekten kurtulamadı.

İç Savaş Yılları

İspanya'nın 1936 - 1939 yılları arasında yaşadığı iç savaş, günlük hayatta birçok alanı etkilediği gibi futboluda derinden etkiledi.

Bu yıllarda savaş nedeniyle transferler ve tüm müsabakalar iptal edildi. 1938'de uygulamaya konan Copa del Generalísimo kupasına kadar dostluk maçları dışında karşılaşma olmadı. Ligler ancak 1939-1940 sezonunda normale döndü ve Osasuna kaldığı yerden, ikinci ligden mücadelesine devam etti. İkinci ligdeki ilk yıllar fena geçmese de, çeşitli finansal ve yönetimsel problemler nedeniyle 1944'te 3. lige (Tercera División) düşmekten kurtulamadı. Peş peşe 14 yıl ilk iki ligde mücadele ettikten sonra, Osasuna tarihinde sportif, yönetimsel ve finansal krizlerle dolu 3 yıllık bir kara dönem açıldı.

Sezonsal kombine satışlarının 200'e kadar düşmesine rağmen, 1947 yılı Osasuna'nın yeniden diriliş yıllarının başlangıcına tekabül eder. Bu yıllarda kombine satışları 3000'e kadar çıktı, yeni bir başkan seçildi, borçlar ödendi ve bunların sonucunda Osasuna 1949 yılında tekrar Segunda División'a terfi etti.

Savaş Sonrası Dönüşüm Yılları

50'ler kulüp için büyük dönüşüm yıllarına karşılık gelmektedir. Takım bu yıllarda kendisini yerel kaynaklarla beslemeye karar verdi. Daha çok yerel, alt liglerden gelen, profesyonel olmayan, yetenekli oyuncuların A takıma çıkarılması ile takımın oluşturulması yoluna gidildi.

İlk yıl lig 7. sırada bitirildi. 1952 yılında bir üst lige çıkmaya çok yaklaşıldı, ancak başarılamadı. Bunun için bir sonraki sezonu beklemek gerekecekti. 1953'te tekrar 1. lige çıkan Osasuna, hayal kırıklığı yaratan bir sezondan sonra 2. Lige tekrar düşmekten kurtulamadı ve 1957'ye kadar 2. Lig'de mücadele etti. 1957 Osasuna'nın 3. kez Primera División hayallerinin gerçekleştiği yıldı ve takım bu kez 4 yıl bu ligde tutunmayı başaracaktı.

1957-1958 sezonu Osasuna için parlak bir yıl oldu. Finansal olarak da iyi geçen sezon 5. olarak tamamlandı, San Juan unutulmaz maçlara tanıklık etti: Real Sociedad (3-0), Español (3-2), Real Madrid (1-0), Sevilla (3-2) ve Barcelona (1-0).

1960'ta tekrar düşülen 2. Lig'de bir yıllık misafirlikten sonra 1960'ta flaş transferlerle ve parlak sonuçlarla 1. Lig'e tekrar dönüldü. Fakat 1963'teki düşüş uzun bir dönemin başlangıcı oldu ve Osasuna tam 17 yıl boyunca Primera División hayallerini gerçekleştiremedi.

San Juan'dan El Sadar'a: Yeni Stadyum

1966 yılında, başa çıkılamayan finansal zorluklar, zor ekonomik koşullar ve borçlar nedeniyle kulübün yıllarca simgesi haline gelmiş San Juan Stadyumu satıldı. Sadar nehrinin kenarında yapıldığı için Sadar Stadyumu ismini alan yeni stadyum 2 Eylül 1967'de açıldı.  25.000 kişi kapasiteli stadyumda ilk maç Zaragoza ile Portekiz ekibi Vitoria de Setúbal arasında oynanadı. Ertesi gün Osasuna, Portekiz ekibi ile yaptığı, bu stadyumda oynadığı ilk maçı 3-0 kazandı.

Ancak 1. lig seviyesindeki bu büyük ve konforlu stadyum Osasuna'ya pek şans getirmedi, takım aynı yıl 3. Lig'e düşmekten kurtulamadı. Sonraki yıllar 2. ve 3. Lig arasında geçti. Kulübün 50. yılı olan 1970 2. Lig'de geçti.

1972-1972 sezonu kulübe tam 23 yıl başkanlık yapacak yeni bir başkanla başladı: Fermín Ezcurra. Ezcurra dönemi kulübün  sportif ve finansal olarak düze çıktığı bir dönem oldu.

2 Temmuz 1980'de 17 yıllık hasretten sonra, Murcia'yı 1-0 yenerek bu kez 14 yıl sürecek Primera División macerası yeniden başlamış oldu.  1. Ligdeki ilk yıllarında Osasuna, teknik direktör Pepe Alzate yönetiminde ligin en renkli takımlarından birisi oldu. O yıllarda evinde yenilmeyen, fizik güce dayalı bir futbol oynayan Osasuna, agresif ve mücadeleci futbolu ile ön plana çıktı.

İlk Avrupa Macerası, 1985 UEFA Kupası

Papa Alzate'den sonra takımnın başına ismi pek duyulmamış Yugoslav Ivan Brzic getirildi. Bu dönemde, Osasuna 1. Lige iyice ısındı, 1984-1985 sezonunu 6. olarak bitirme başarısı gösterdi. Bu sonuç, takımın ilk kez UEFA Kupası'nda oynayacağı anlamına geliyordu.

Avrupa arenasındaki ilk maç Ibrox Park'ta Rangers'a karşı 1-0 yenilgiyle başladı. Ancak, Pamplona'da alınan 2-0'lık galibiyetle İskoç ekip UEFA Kupası'nda safdışı bırakıldı.

Ancak, kupa rüyası ikinci turda sona erdi. Osasuna, Belçika ekibi Waragem'e deplasmanda ilk maçta 2-0'la yenildi. Pamplona'daki rüvanşın 2-1 kazanılması Avrupa'da devam edebilmek için yeterli olmadı.

80'ler Biter, 90'lar Başlarken

80'lerin ikinci yarısı takımın başına Brzic'in yerine Pedro Mari Zabalza'nın geçmesiyle başladı. Bu yıllar ligde düşme korkusundan uzak, ilk sıralara yakın veya orta sıralarda geçen yıllar oldu. Takım, ligi 1988'de 5., ertesi yıl 10., 1990'da 8. bitirdi.

1990-1991 sezonu kulüp tarihinin en unutulmaz sezonlarından birisi oldu. Lig 4. sırada bitirilerek kulüp tarihinin en iyi lig performansı gösterildi. Ek olarak, bu sonuç 5 yıl sonra yeniden Avrupa Kupalarına katılma anlamına geliyordu. Aynı yıl içinde, 30 Aralık 1990 tarihi Osasuna için tarihi bir maça tanıklık etti; Real Madrid'e karşı Santiago Bernabéu'da alınan 4-0'lık zafer Osasuna taraftarları için unutulmaz maçlar arasına girdi.

1991-1992, Yeniden UEFA Kupası

90'lı yılların başını C.A. Osasuna'nın altın yılları olarak adlandırmak doğru olacaktır.  Takım, UEFA Kupası'na katılma hakkı elde etmesinin yanında, 1991-1992 sezonunda bu kupada unutulmaz maçlar çıkardı.

İlk turda Bulgar Slovan Sofia'a karşı ilk maçta alınan 1-0'lık yenilgiye rağmen, ikinci maçta alınan 4-0'lık galibiyet turu getirdi.

İkinci turda Alman Stuttgart takımı ile Pamplona'daki ilk maç golsüz bereaberlikle sonuçlandı. Stuttgart'ta oynana rövanş maçı, Osasuna tarihinin unutulmaz maçlarından birisine tanıklık etti. Osasuna, deplasmanda 3-2 kazandığı maçla kupada son 16 takım arasına girdi.

Osasuna, bu turda, daha sonra finalde İtalyan Torino takımını finalde yenerek kupayı alacak olan Hollanda'nın Ajax takımına karşı her iki maçta alınan 1-0'lık yenilgi ile elendi.

Bu parlak dönem 1993-1994 sezonunda sona erdi. Takımın yeniden yapılandırıldığı bu kararsız dönem atlatılamadı ve 1. Ligdeki 14 kesintisiz yıldan sonra 1 Mayıs 1994'te takım tekrar Segunda División'a düştü.  2000 yılına kadar takım 1. Lige çıkamadı. 1994 ayrıca 23 yıllık başkanlıktan sonra Fermín Ezcurra'nın başkanlıktan ayrıldığı yıl oldu.

1997 kulüp için diğer yıllara göre ayrıca kötü bir yıl oldu; Segunda División B klasmanına düşmek üzere olan takım, ancak son beş maçta aldığı mucizevi sonuçlarla ligde kalmayı başardı.

2000'ler: Yeniden Primera División

1998'de başkan olan Javier Miranda, 1998 yılında takımın başına Miguel Ángel Lotina'yı getirdi. 1999-2000 sezonunda yaşanan parlak bir sezondan sonra takım tekrar Primera División'a merhaba dedi.

2002 yılında hem başkan Javier Miranda hem teknik direktör Miguel Ángel Lotina istifa etti. Patxi Izco yeni başkan oldu ve 80'lerde Osasuna'da oynamış eski bir futbolcu olan Meksikalı Javier Aguirre'yi takımın başına getirdi. 2003'te ortalarda geçen rahat bir sezondan sonra, 2004 Osasuna için etkileyici bir sezon oldu.  Bu sezonda son maça kadar UEFA Kupası'na katılma ümitleri devam etti. Aynı sezon, Real Madrid'e karşı Santiago Bernabéu'da 3-0, Valencia'ya karşı Mastella'da 1-0 kazanılan maçlar unutulmaz maçlar olarak tarihe geçti.

2004-2005 sezonu kuşkusuz Osasuna için en unutulmaz sezonlardan birisi oldu. Takım, Javier Aguirre yönetiminde oldukça parlak bir sezondan sonra 3. kez UEFA Kupası'na  katılma hakkı elde etti.

Ancak yılın en dikkate değer başarısı kuşkusuz, takımın tarihinde ilk kez oynadığı İspanya Kupası finaliydi. Real Betis'e karşı 11 Haziran 2005'te Madrid the Vicente Calderón Stadyumu'nda oynanan final karşılaşmasının normal süresi Betis'ten Olvieira, Osasuna'dan Aloisi'nin golleriye 1-1 sona erdi. Uzatmaların bitimine 5 dakika akla Betis'in attığı golle kupaya uzanan taraf Betis oldu. Bu başarıyla Osasuna kupayı alamasa da UEFA Kupası'na katılma hakkı elde etti.

Osasuna, 2005-2006 sezonunda UEFA Kupası'nda ilk turda Fransız Rennes takımına elendi. Fakat UEFA Kupası'ndaki başarısızlığa rağmen, La Liga'da tarihinin en başarılı sezonunu geçirdi. Uzun bir süre ligi lider olarak götürmeyi başardı, üst düzey futbol oynadı. Sonuçta, ligi 4. sırada bitirmeyi başararak tarihinde ilk kez Avrupa Şampiyonlar Ligi'ne katılabilme şansı elde etti.

Osasuna, 2006-2007 sezonunda Şampiyonlar Ligi ön eleme turunda Alman Hamburg takımına elendi. Ancak daha sonra devam ettiği UEFA Kupası'nda yarı finale kadar gidecek tarihinin en görkemli Avrupa Kupası performansını gösterdi. Parma, Girondins Bordeaux, Glasgow Rangers, Bayern Leverkusen takımlarını elemeyi başaran Osasuna, yarı finalde Sevilla'ya elendi.

Başarılar
 UEFA Kupası'na katılım : 4 kez
 Copa del Rey, Final : 1  kez
 2005

 34 sezon : La Liga
 En iyi derece : 4. (3 kez : 1990-91, 2005-06 .2011-2012)
 33 sezon : La Liga 2
 12 sezon : Segunda División B

Oyuncular

Takım kadrosu

Kiralık gidenler

Kaynakça

Dış bağlantılar
 CA Osasuna Resmi Sitesi

Osasuna
1920'de kurulan futbol kulüpleri

CA Osasuna


Reason es una revista mensual libertaria publicada por la Fundación Reason. La revista tiene una circulación de aproximadamente 40.000 copias y fue nombrada como una de las mejores 50 revistas en el 2003 y 2004 por el Chicago Tribune.

Historia
Reason fue creada en 1968 por Lanny Friedlander como una publicación mimeográfica de publicación más o menos mensual. En 1970 fue comprada por Robert W. Poole, Manuel S. Klausner y Tibor R. Machan, quienes establecieron un programa de publicación un poco más regular. Como la revista mensual de "las mentes y los mercados libres", cubría política, cultura e ideas con una mezcla de noticias, análisis, comentarios y reseñas.

Matt Welch es el redactor jefe desde 2008. Otros escritores de Reason incluyen a Jacob Sullum, Jesse Walker, Brian Doherty, Ronald Baily, Tim Cavanaugh, Katherine Mangu-Ward, Peter Suderman, Damon Root, Mike Riggs, Lucy Seigerwald, Greg Beato, Cathy Young, Jonathan Rauch, y el caricaturista Peter Bagge. Entre los ex editores de la revista figuran Nick Gillespie, Marty Zupan y Virginia Postrel.

Erik Spiekermann, el diseñador de la fuente Meta typeface, lideró el rediseño de Reason en 2001, con la idea de ofrecer una imagen «más limpia, más moderna, haciendo uso de la fuente Meta en forma extensiva».

En junio de 2004, los suscriptores de la revista recibieron una edición personalizada que tenía su nombre, y una foto satelital de su casa o trabajo en la portada. Este concepto se utilizó, según el redactor jefe Nick Gillespie, para demostrar el poder de las bases de datos públicas, además de las capacidades de impresión personalizada de la impresora Xeikon. La movida fue vista por David Carr del New York Times como "lo máximo en publicación personalizada", además de "una sorprendente demostración de las formas en las que se pueden utilizar las bases de datos."

En 2008, el sitio web de Reason, reason.com, recibió una mención honorífica en la categoría de revistas en los Premios Webby.

En 2011, Nick Gillespie publicó el libro The Declaration of Independents: How Libertarian Politics Can Fix What's Wrong with America junto con el redactor jefe de la revista Matt Welch.

Hit and Run
Hit and Run es el blog del grupo Reason. El equipo de la revista lo administra y actualiza desde su creación en 2002. Nick Gillespie, el editor en ese entonces, y el en ese entonces editor web, Tim Cavanaugh, ambos veteranos de Suck.com, crearon el blog siguiendo varios parámetros de ese sitio: trajeron junto con ellos a varios otros escritores de Suck.com como contribuyentes, adoptaron un estilo sarcástico similar al de ese sitio, e incluso el nombre "Hit and Run" fue tomado de lo que había sido una columna de recolección de noticias en Suck.com. Los editores de Reason se refirieron a estas adopciones de estilo a la Suck-ificación de Reason.

En 2005, Hit and Run fue nombrado como uno de los mejores blogs políticos por la Revista Playboy.

Reason.tv
Reason.tv es un sitio web afiliado a la revista Reason que proudce documentales cortos y videos editoriales. Nick Gillespie es su redactor jefe. El sitio produjo una serie de videos llamados The Drew Carey Project, presentados por el comediante Drew Carey.  Reason.tv se unió con Carey nuevamente en 2009 para producir "Reason salva a Cleveland", en el cual Carey sugirió soluciones libertarias a los problemas de su ciudad natal.

Crítica
El periodista español Borja Bauzá calificó a la revista de «la biblia de los libertarios».

Referencias

Enlaces externos
 Reason Magazine
 Hit and Run

Libertarismo
Revistas políticas
Literatura liberal
Publicaciones fundadas en 1968
Revistas de Estados Unidos del siglo XX
Revistas de Estados Unidos del siglo XXI

Reason (revista)


ගෝලීය ආහාර අර්බුදයේ බලපෑම්

ඉහළ යන ආහාර මිල ගණන් හමුවේ දරිද්‍රතාවයෙන් පෙළෙන ජන කොටස් තව තවත් ආගාධයට වැටෙමින් සිටින අතර, මෙය මන්ද පෝෂණය දිගින් දිගටම පැතිර යාමටත් විශේෂයෙන් ළමුන්ගේ පැවැත්ම සහ වර්ධනය අවධානමට ලක් කිරීමටත් හේතු වී ඇත.

මන්දපෝෂණය සෞඛ්‍ය ගැටළු රාශියකට මග පාදන අතර එය බුද්ධි මට්ටම පහත හෙළීමටද සෘජුවම හේතු වෙයි.

තවද, පිරිහිණු වැහැරුණු සිරුරු රැකගැනීමට, නඩත්තු කිරීමට දැරිය යුතු සෞඛ්‍ය වියදම් ඉහළ යාමෙන් මූල්‍යමය වශයෙන් සෘජුවමද වැඩදායී මානව සම්පත දුබලව කෘෂව යාමෙන් ඇතිවන ආර්ථික අලාභයන් නිසා වක්‍රවද රටකට සිදුවන හානිය සුළුපටු නොවීම.

ආහාර මිල ගණන් වල සීඝ්‍ර ඉහළ යාම, ප්‍රමාණවත් ආදායම්  හා ආහාර නොලබන ලෝක ජනගහණයෙන් 1/6 ක් (මිලියන 854) පමණ වන දිළිඳු ජන කොටස තවදුරටත් දරිද්‍රතාවයට ඇද දැමීමට හේතුවීම.

එය බොහෝ රටවල දේශපාලන කලකෝලාහල සහ අස්ථාවරතාවයටද නොයෙකුත් සමාජ ප්‍රශ්න ඇති කොට ඇත.
උදා : කැමරන්, බුර්කිනා ෆාසෝ, ඊජීප්තුව යනාදී රටවල් ඇතුලුව බොහෝ රටවල ආහාර මිල ගණන් ඉහළ යාම දේශපාලන ක්ෂේත්‍රයේ උණුසුම් වාතාවරණයක් ඇතිකළ අතර හයිටියෙහි මෙම තත්ත්‍වය අගමැති ජැක්වීස් එඩුවාඩ් ඇලෙක්සිට තනතුර අත්හැර යාමට සිදුවන තරමටම උග්‍ර විය.

ලෝක ආහාර මිල ගණන් ඉහළ යාමට හේතු

මීට පෙර ලෝක ආහාර මිල ගණන් වල ඉහළ යාම බොහෝවිට කාලගුණය හා සම්බන්ධව පැවති අතර එසේ මිල ගණන් ඉහළ යෑම සෑම විටම පාහේ ඉතාමත් තාවකාලික හා කෙටිකාලීන වූවක් විය. එහෙත් වර්තමාන තත්වය ඊට හාත්පසින්ම වෙනස්ය. මේ වන විට ලෝක ආහාර අර්බුදය සම්බන්ධයෙන් සංවර්ධිත සහ සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවල් අතර විවාදයක් ගොඩ නැගී ඇත. එනම් සංවර්ධිත රටවල ඇතැම් නායකයන් පවසනුයේ ඉතා විශාල ජනගහනයක් වෙසෙන සංවර්ධනය වෙමින් පවත්නා චීනය හා ඉන්දියාව වැනි රටවල මෑත කාලයේ ඇති වූ ආර්ථික සමෘද්ධියත් සමඟ දිළිඳුබවින් මිදුණු නව මධ්‍යම පාන්තික ජනග්‍රහණයේ පරිභෝජන රටාවේ ඇති වූ වෙනස් වීම් තුළින් ආහාර සඳහා ඉල්ලුම ඉහළ යාම මෙසේ ආහාර මිල ගණන් ඉහළ යාමට හේතු වූ බවය. අනෙක් අතට සංවර්ධනය වෙමින් පවත්නා රටවල් මීට පිළිවදන් දෙමින් පවසනුයේ තෙල් මිල ඉහළ යාම හා සංවර්ධිත රටවල් ආහාර භෝග ජෛව ඉන්ධන නිෂ්පාදනය සඳහා යොදා ගැනීම ආහාර මිල ගණන් ඉහළ යාමට හේතු වූ බවයි.

මෙහිදී ලෝක ආහාර මිල ගණන් ඉහළ යෑමට හේතු ලෙස ප්‍රධාන කරුණු කිහිපයක් හඳුනාගත හැක. එනම් :

. කාලගුණික ව්‍යසන සහ සිවිල් කෝලාහල නිසා නිෂ්පාදනයේ පහත වැටීම
. තෙල් මිල ඉහළ යාම සහ විකල්ප බලශක්ති මූලාශ්‍ර ලෙස ජෛව ඉන්ධන භාවිතයට යොමු වීමෙන් ආහාර භෝග ඉන්ධන නිෂ්පාදනයට යොදා ගැනීම
. ආසියානු රටවල ඇති වූ නව ආර්ථික පිබිදීම හා ලෝක ජනග්‍රහණයේ ඉහළයාම මගින් ආහාර සඳහා වන ඉල්ලුම ඉහළ යාම
. 70 දශකයේ අරමුණු  හරිත විප්ලවය සහ රටවල් අතර නිදහස් වෙළදාම
. ලෝක ආහාර මිල ගණන් ඉහළ යෑමට හේතු වූ වෙනත් කාරණා

3.1 කාලගුණ ව්‍යසන සහ සිවිල් කෝලාහල නිසා සැපයුම් අංශය අඩපන වීම

මිල ගණන් ඉහළ යාමට අදාළ සැපයුම් අංශයේ සාධකය ලෙස බොහෝ දෙනෙක් දකිනුයේ කාලගුණ ව්‍යසන හේතුවෙන් නිෂ්පාදනය පහළ වැටීමයි. ධාන්‍ය අපනයනයේ මුල් තැනක් ගන්නා ඕස්ට්‍රේලියාවේ සහ දකුණු අප්‍රිකාවේ 2006/2007 වසර වල පැවති දැඩි නියං කාලගුණය, උතුරු අප්‍රිකාවට බලපෑ ගංවතුර, චීනයට පතිත වූ දැඩි හිම පතනය හා උතුරු යුරෝපයේ දැඩි උණුසුම් කාලගුණය ආහාර නිෂ්පාදනය කෙරෙහි තරමක් දුරට අහිතකර බලපෑම් ඇති කළත්, ආහාර මිල ගණන් වල ඉහළ යාම ආහාර හිඟය නිසාම ඇති වූවක් නොවන බව ලෝක ධාන්‍ය නිෂ්පාදනය සම්බන්ධ දත්ත විමසා බැලීමෙන් පැහැදිලි වේ.

ස්වභාවික විපත් සේම එක් එක් රටවල අභ්‍යන්තර ආරවුල්ද නිෂ්පාදනය කෙරෙහි අහිතකර බලපෑම් ඇති කර ඇත. දේශිය පරිභෝජන අවශ්‍යතා ඉක්මවා ගිය සහල් අතිරික්තයක් නිෂ්පාදනය කරන පාකිස්ථානය, පිලිපීනය, ඉන්දුනීසියාව වැනි රටවල සිවිල් කෝලහල මෙසේ සැපයුම් අංශය අඩපනවීමට බලපා ඇත.

3.2 ජෛව ඉන්ධන නිපදවීම සදහා ආහාර භෝග යොදාගැනීම

1970 ගණන්වල ආරම්භ වූ හරිත විප්ලවයත් සමග කෘෂි නිෂ්පාදනය සාම්ප්‍රදයික දැනුමින් හා කාබනික පොහොර භාවිතයෙන් ඉවත්ව, නව යන්ත්‍රෝපකරණ, රසායනික පොහොර හා කෘෂි රසායන ද්‍රව්‍ය භාවිතයට වඩා වඩාත් නැඹුරු විය. පොහොර හා වෙනත් කෘෂි රසායනික ද්‍රව්‍ය භාවිතය තුළින් සහල් අස්වන්නක් ලබාගනීමට මං සැලසුනද එහි අනිවාර්ය ප්‍රතිඵලය වූයේ ජාත්‍යන්තර වෙළද පොළේ යෙදවුම් වල මිල ගණන් ඉහළ යාම දේශීය කෘෂි අංශයේ නිෂ්පාදන පිරිවැය ඉහළ යාමට ඉතා දැඩි ලෙස බලපෑමය. නිෂ්පාදනයේ ආරම්භක පියවරේ සිට අවසන් නිෂ්පාදනය පාරිභෝගිකයා අතට පත්වන තෙක් වන සකලවිද ක්‍රියාදාමයම විවිධාකාරයෙන් ජාත්‍යන්තර වෙළදපොළ හා බැදී පවතින නිසා මේ ගැටළුවෙන් ගැලවීගත නොහැකිය. එමනිසා ලෝක ඛනිජ තෙල් වෙළද පොළෙහි නිරතුරුවම සිදු වන මිල ඉහළ යෑම් කෘෂි අංශයේ නිෂ්පාදනය කෙරෙහි ඉතාමත් අහිතකර ලෙස බලපායි.

2008 මැයි මාසය වන විට ලෝක වෙළද පොළෙහි ඛනිජ තෙල් බැරලයක මිල US $ 129 ක් වූ අතර ඛනිජ තෙල් මිල ඉහළ යෑම සෘජුවම ප්‍රවාහන පිරිවැයට බලපෑ අතර එය නිෂ්පාදනයේ විවිධ පියවර වල පිරිවැය ඉහළ යෑමෙන් ආහාර මිල ගණන් ඉහළ යෑමට හේතු විය. තවද ඛනිජ තෙල් මිල ගණන් අඛණ්ඩව ඉහළ යෑම හේතුවෙන් එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ලොව, විකල්ප බලශක්ති ප්‍රභවයන් වෙත යොමු විය. ඒ අනුව බඩඉරිඟු හා උක් වැනි ආහාර භෝග මගින් එතනෝල් නිෂ්පාදනය කිරීමත් සෝයා බෝන්චි හා ෆාම් ඔයිල් මගින් ජෛව ඩීසල් නිපදවීමත්ලොව ප්‍රචලිත විය. බඩඉරිඟු  මගින් එතනෝල් නිෂ්පාදනය කිරීමෙහිලා ප්‍රමුඛස්ථානය ගනු ලබන්නේ එක්සත් ජනපදයයි.

ලෝක බඩ ඉරිඟු නිෂ්පාදනයෙන් 40% ක්ම නිෂ්පාදනය කරනු ලබන්නේද ලෝක බඩ ඉරිඟු නිෂ්පාදනයෙන් 70% ක්ම අපනයනය කරන්නේද එක්සත් ජනපදයයි. ජෛව  ඉන්ධන නිෂ්පාදනය සදහා බඩ ඉරිඟු යොදා ගැනීමෙන් බඩ ඉරිඟු අපනයනය පහළ වැටුණු අතර එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස 2007 වසරෙහි ලෝක ධාන්‍ය සංචිතය දින 57ක පාරිභොජනයට සෑහෙන පමණ පහළ වැටිණි. (වසර 37කට පසු වාර්තා වූ ඉතාම පහල අගයයි).

ලොව පොසිල ඉන්ධන භාවිතයට විකල්පයක් ලෙස ජෛව ඉන්ධන භාවිතයට ප්‍රවේශවීමේ දී එය පරිසර හිතකාමි වුවද, එය පොසිල ඉන්ධන භාවිතයටත් වඩාඅහිතකර ප්‍රතිඵල අද ලොව හමුවේ ඉස්මතු කර ඇත.

ජෛව ඉන්ධන නිශ්පාදනය සදහා යොදාගන්නා භෝග වගා කිරීම බොහෝ රටවල ග්‍රාමීය අංශයේ නව රැකියා අවස්ථා ජනිත කිරීමට හා ආදායම් මට්ටම ඉහළ නැංවීමට හේතු වී ඇත. තවද නිෂ්පාදනය සදහා වගා බිම් ලෙස වනාන්තර යොදා ගනීමෙන් සිදුවන වන විනාශය, තෙත් බිම් හා තණ බිම් විනාශය හේතුවෙන් ලොවට විශාල කාබන් ප්‍රමාණයක් මුදා හැරේ. ඉන්දුනීසියාව හා බ්‍රසීලය මේ සදහා ප්‍රධාන පෙළෙහි රටක් බවට පත් වී ඇත. තවද බ්‍රසීලය සෝයා බෝංචි මගින් ජෛව ඩීසල් නිෂ්පාදනයද සිදු කරයි. මේ හේතු කොට ගෙන ඇමසන් වනාන්තරය එළිකිරීම සීඝ්‍රයෙන් සිදු කෙරේ. මේ අනූව වර්තමානයේ ජෛව ඉන්ධන භාවිතය ලෝක තෙල් අර්බුදයකට පිළියමක් වනවාට වඩා, වෙනත් අර්බුද රාශියක් ඉස්මතු කර ඇත. ( උදා: ආහාර අර්බුදය, මන්දපෝෂනය, කෝලාහල, දිළිඳුකම). එය මිලියන 800ක් වන වාහන හිමියන් හා 850ක් වන සාගින්නෙන් හා මන්දපෝෂණයෙන් පෙළෙන ලොව දුගී ජනතාව අතර ගැටුමක් බවට පත් කර ඇත.( Sports Utility Vehicle එකක ඉන්ධන ටැංකියක් පිරවීමට අවශ්‍ය එතනෝල් නිෂ්පාදනය සදහා අවශ්‍ය ප්‍රමාණය එක් පුද්ගලයෙකුගේ වාර්ෂික ධාන්‍ය පරිභොජන අවශ්‍යතාවයට සමානය.

ලොව පොසිල ඉන්ධන භාවිතයට විකල්පයක් ලෙස ජෛව ඉන්ධන භාවිතයට ප්‍රවේශවීමේ දී එය පරිසර හිතකාමි වුවද, එය පොසිල ඉන්ධන භාවිතයටත් වඩාඅහිතකර ප්‍රතිඵ‍ල අද ලොව හමුවේ ඉස්මතු කර ඇත.

ආහාර මිල ගණන්වල ඉහළ යාම ප්‍රධාන වශයෙන් බලපෑ රටවල් වූයේ ඉරිඟු පදනම් කරගත් ආහාර ප්‍රධාන වන රටවල්ය. මෙවැනි රටවල් 20 කටත් අධික සංඛ්‍යාවක් ඇත. ආහාරොද්ධමනය හේතු කොට ගෙන එම රට වැසියන් මිල පාලනය ඇති කරන ලෙස රජයට බල කරමින් උද්ඝොෂණ වල නිරත වූ අතර, මෙසේ එක් එක් රටවල ජනතාව විදින පීඩනය දේශපාලන අස්ථාවරත්වයට බලපෑ අතර, සමාජ පීඩනය නොයෙකුත් අයුරින් අඬාලවීමට ද බලපා ඇත. තවද ධාන්‍ය ආනයනය කරන ඉන්දුනීසියාව, ඊජිප්තුව, මෙක්සිකෝව වැනි රටවල ආහාර මිල ගණන් ඉහළ යෑම හේතුවෙන් ආහාර කොල්ලකෑම් ඇති වීමට බලපා ඇත.වැඩිවන ජීවන වියදමට සරිලන ආකාරයට ආදායම් ඉපයීමට රැකියාවලට යෑමට සිදුවීමෙන් ඇතැම් රටවල පාසැල් ළමුන්ගේ අධ්‍යාපනය පවා කඩාකප්පල් වී ඇත.

3.3 ආසියාතික රටවල ඇති වූ ආර්ථික පිබිදීම හා ජනගහණ වර්ධනය

ආසියානු කලාපයේ චීනයේ හා ඉන්දියාවෙහි ඇති වූ නව ආර්ථික පිබිදීමත් සමග ආදායම් මට්ටම් ඉහළ යෑම හේතුවෙන් මිලියන ගණනාවක ජනගහණයක් දරිද්‍රතාවයෙන් මිදුණි.මෙම රටවල්වල් නව මධ්‍යම පන්තියක් බිහි වූ අතර ඔවුන්ගේ පරිභොජන රටාවද ආදායම් වර්ධනයත් සමග වෙනස් විය. මෙම පරිභෝජන රටා‍වේ වෙනස්වීම මිනිස් පරිභෝජනය සඳහා වන ආහාර ඉල්ලුම ඉහළ යාමටත් අනෙක් අතට සත්ත්‍ව නිෂ්පාදනය සඳහා අවශ්‍ය ධාන්‍ය ඉල්ලුම ඉහළයාමටත් බලපායි. මන්ද මස් කි.ග්‍රෑ. 1ක් නිශ්පාදනය කිරිම සඳහා සාමාන්‍යයෙන් ධාන්‍ය කි.ග්‍රෑ. 8ක්  පමණ අවශ්‍ය වන බැවිනි. කුකුල් මස් කි.ග්‍රෑ. 1ක් නිෂ්පාදනය කිරිම සඳහා ඉරිඟු හා සෝයා බෝංචි කිලෝ ග්‍රෑම් 2ක් පමණ අවශ්‍ය වන අතර ඌරු මස් කි.ග්‍රෑ. 1 ක් නිෂ්පාදනය කිරීමට සත්ත්‍ව ආහාර කි.ග්‍රෑ. 5-7 ක ප්‍රමාණයක්ද හරක් මස් කි.ග්‍රෑ. 1ක් සඳහා ආහාර කි. ග්‍රැ. 8ක ප්‍රමාණයක්ද අවශ්‍යවේ.

එමෙන්ම මස් සදහා වන ඉල්ලුම තුළින් ධාන්‍ය මිල ඉහළ යන සේම චීස් හා බටර් ඉල්ලුමෙහි ඉහළ යාම කිරි නිෂ්පාදනය ඉහළ යාමට හේතු පාදක වන අතර එයද අනෙක් අතට ධාන්‍ය මිල ගණන් ඉහළ යාමට බලපායි. මෙසේ පරිභොජන රටාව වෙනස්වීම මගින් ඉල්ලුම ඉහළ යාමද ලෝක ජනගහණයෙහි ඉහළ යාමට ප්‍රමාණවත් වන පරිදි නිෂ්පාදනය වැඩි නොවීමද ආහාර මිල ගණන් ඉහළ යාමට බලපා ඇත.

එහෙත් කෘෂි භෝග සදහා 2005 ට පෙර  පැවති අඩු මිල ගණන් නිසා බොහෝ රටවල කෘෂිකර්මන්තය සදහා යොදා ගත හැකි ඉඩම් කෘෂි වගාවන්ගෙන් ඉවත්වීමේ ප්‍රවණතාවක් දක්නට ලැබිණි. නොඑසේ නම් එම බිම් කෘෂි නොවන වෙනත් කටයුතු සදහා යොදගෙන ඇත.

පසුගිය කාලයෙහි පරිභෝජන රටාවෙහි වෙනස්කම් හරහා ආහාර සදහා ඉල්ලුම වේගයෙන් වැඩි වූ චීනය සහ ඉන්දියාවෙහි ජනගහණය සහ ආදායම ඉහළ ගිය ද ඊට සාපෙක්ෂව නිෂ්පාදනය ඉහළ ගොස් නැත. කෙසේ වෙතත් අනෙකුත් සංවර්ධනය  වෙමින් පවත්නා රටවල් මෙන් නොව චීනය හා ඉන්දියාව සහල් සහ තිරිගු අතින් ස්වයං පෝෂිත මට්ටමක පවතී. එහෙත් මස් පරිභොජනය සදහා චීනයේ ඇති නැමියාව දෙස බලන විට ඉදිරියේදී චීනය සත්ත්‍ව ආහාර සදහා ධාන්‍ය ආනයනය කරන්නෙකුගේ ත්ත්ත්‍වයකට පත්වීමට ඉඩ ඇත.

ලොව විශාලතම දිළිඳු ජනගහණය වෙසෙන්නේ ඉන්දියාවේය. එහෙත් මධ්‍යම පාන්තික ජනගහණයේ පරිභොජන රටාව වෙනස් වී ඇත. අනෙක් අතට වාර්ෂික ජනගහණ වර්ධන අනුපාතය සියයට දෙකක් වෙද්දී ඉන්දියාවේ කෘෂි නිෂ්පාදනය වර්ධනය වී ඇත්තේ සියයට එකකින් පමණි. එහෙත් වැඩි වන ඉල්ලුම දේශිය නිෂ්පාදනය වැඩි කර ගැනීම තුළින් සපුරාලීමේ ශක්‍යතාව ඉන්දියාව සතුව පවතී.  එම නිසා ආහාර සදහා වැඩි වන දේශිය ඉල්ලුම දේශිය නිෂ්පාදනය වැඩි කර ගනීම තුළින් සපුරා ගැනීමට ඇතැම් විට ඉන්දියව සමත් වනු ඇත. චීනය සම්බන්ධයෙන් ගත් විට එහි වගා බිම් කාර්මිකරණයට හා ජනාවාසවලට ගොදුරුවීම අභියෝගයක්ව ඇත.

ඒ හරුණු විට 2008 වසරෙහි මුල සිදුවූ කාළගුණ ව්‍යසනයද මෙම අභියෝගය ජයගැනීමට එරෙහිව සිටී. ජනවාරි හා පෙබරවාරි මාස වල දකුණු චීනයේ පළාත් ගණනාවක් දැඩි සීතල, අයිස් වැසි සහ හිමපතනයට ලක් විය. මෙය එරට මිලියන 100 ක ජනගහණයකට බලපා ඇතැයි නිල වශයෙන් ගණන් බලා ඇත. මින් බොහෝ කෘෂිකාර්මික භෝග විනාශ වූ අතර චීන කෘෂිකර්ම අමාත්‍යංශයට අනුව ආහාර පිසීමට යොදාගන්නා තෙල් නිපදවීම සදහා වගාකරන රෙප්සීඩ් නම් වගාවෙන් හෙක්ටයාර මිලියන 410,000ක් මුලුමනින්ම විනාශ වී ඇත.

3.4 70 දශකයේ අරඹුණු  හරිත විප්ලවය සහ රටවල් අතර නිදහස් වෙළදාම

70 දශකයේ අරඹුණු  හරිත විප්ලවය සහ රටවල් අතර නිදහස් වෙළදාම ද ලෝක ආර්ථිකය ආහාර අර්බුදයකට ගෙන යාමට හේතු වී ඇත. මෙම ප්‍රවණතා දෙකෙහිදීම නිෂ්පාදනයේ සෑම පියවරකදීම හා බෙදාහැරීම් ක්‍රියාවලියේදී බලශක්ති, රසායනික යෙදවුම් හා විශාල ප්‍රවාහන පිරිවැයක් දැරිය යුතු වීම ඊට හේතුවයි.  හරිත විප්ලවය හා නිදහස් වෙළදාම මගින් දේශිය වශයෙන් ස්වයංපෝෂිත ආර්ථික අන්‍යෝනය වශයෙන් එකිනෙකා මත යැපෙන ආර්ථික බවට පත් වූ අතර ඇතම් රටවල් අද ඔවුන්ගේ ආහාර අවශ්‍යතාවයෙන්  80% -90% ක ප්‍රමාණයක් ආනයන මගින් සපුරා ගනී. මේ නිසා ජත්‍යන්තර  වෙළදපොළේ මිල උච්ඡාවචනයන්ගෙන් වියුක්තව සිටීමට බොහෝ රටවලට හැකියාවක් නැත.

3.5 ලෝක ආහාර මිල ගණන් ඉහළ යෑමට හේතු වූ වෙනත් කාරණා

1. ලොව බොහෝ රටවල් අනාගත ආහාරෝද්ධමනය  අපේක්‍ෂාවෙන්  දේශිය පරිභොජන අවශ්‍යතා සදහා දේශිය නිෂ්පාදන රඳවා තබාගනිමින්, අපනයන සීමාද පැනවීම.
උදා : ඉන්දියාව, පකිස්ථානය, වියට්නාමය, ඊජිප්තුව, බ්‍රසීලය, සර්බියාව, යුක්‍රේනය හා සැම්බියාව.

2. අඩු තොග මට්ටම් සහ දීර්ග කාලීන කෘෂි ආයෝජන අවම වීම.

3. ඉහළ යෙදවුම් මිල ගණන් සහ ලෝක තෙල් මිල ගණන් ඉහළ යෑමේ බලපෑම.

4. නාගරීකරණය.

5. මූල්‍ය සම්පේක්‍ෂණයන්.

6. දුර්වල වෙළඳ ප්‍රතිපත්තීන් සහ වෙළඳ නිර්බාධීකරණයේ බලපෑම.

පිංතූර ගැලරිය

මේ අඩවියත් බලන්න

ආහාර අසාත්මිකතාවය

ආහාර පිරමිඩය

මූලාශ්‍ර

 Global Food Crisis , June 16, 2009

 Food Crisis, June 16, 2009

 "Biofuels major cause of global food riots", Kazinform (Kazakhstan National Information Agency), April 11, 2008

ලෝක ආහාර අර්බුදය


La Copa de Campeones de 1997 fue la trigésimo tercera edición de la Copa de Campeones de la Concacaf, torneo de fútbol a nivel de clubes más importante de Norteamérica, Centroamérica y el Caribe organizado por la Concacaf, en la que participaron equipo de seis países: México, Estados Unidos, Trinidad y Tobago, Costa Rica, Guatemala y El Salvador.

Este certamen significó la primera participación de los equipos de la Major League Soccer (luego de su temporada debut en 1996), siendo sus representantes los finalistas de la MLS Cup 1996. El campeón fue nuevamente Cruz Azul, revalidando el título logrado en la edición previa y alcanzando su quinta conquista en la competición. Por su parte, Los Angeles Galaxy fue el primer club estadounidense en llegar a la final de una Copa de Campeones desde 1984.

Formato
Los equipos se dividieron en tres zonas (Norte, Central y Caribe). La zona norteamericana clasificó a tres equipos directamente a los cuartos de final y dos equipos jugaron un repechaje por el cuarto puesto de los cuartos de final. La zona centroamericana disputó un torneo regional para conseguir tres puestos en los cuartos de final. El ganador de la zona Caribe consiguió un lugar a los cuartos de final. El torneo se disputó bajo el sistema de eliminación directa, compuesto por los cuartos de final, las semifinales y la final, en la que se declaró al campeón.

Ronda preliminar

Zona Norteamericana

Zona Centroamericana

Repechaje

Primera fase

Segunda fase

Equipos participantes
En cursiva los equipos debutantes en el torneo.

Resultados

Cuartos de final

Semifinales

Tercer lugar

Final

Estadísticas

Goleadores

Enlaces externos
 Copa de Campeones 1997 en RSSSF.com

1997
Fútbol en 1997

Copa de Campeones de la Concacaf 1997


Yoann Lossel, né le 23 mai 1985 à Strasbourg, est un artiste peintre français, renommé mondialement après avoir été découvert aux États-Unis, principalement connu pour son travail minutieux mêlant la feuille d'or au graphite.

Il est inspiré principalement par les courants français et anglais du  et du début du , notamment le symbolisme, le préraphaélisme, l'Art nouveau et l'Arts & Crafts.

Biographie

Enfance

Yoann Lossel naît à Strasbourg en 1985, d'un père instituteur et d'une mère diplômée des Beaux-Arts. Il grandit à Nantes, avec deux sœurs plus jeunes, au sein d'une famille qui fait une grande place à l'art et valorise la création. Il se décrit alors comme un enfant contemplatif, observateur et curieux, qui se rêve peintre devant les tableaux de la Renaissance italienne.

Études et formation

Il se forme à l'École Pivaut de Nantes, de laquelle il sort diplômé de la section dessin narratif en 2006 après un cursus de trois ans. Il réalise ses stages chez les illustrateurs Laurent Miny, professeur au sein de cette école, et Didier Graffet.

Il travaille ensuite comme illustrateur indépendant, notamment pour les éditions Milan, Ouest-France et Soleil.

Reconnaissance

À 25 ans, en 2010, il quitte le monde de l'édition pour se consacrer à des expositions et des collaborations avec de nombreuses galeries d'art en France et en Belgique, mais aussi à l'étranger en Angleterre, en Australie et aux États-Unis.

Il reçoit rapidement de prestigieux prix internationaux (cf. section Prix), notamment par les jurys des institutions de l'art fantastique contemporain que sont Spectrum et Infected by Art ainsi que par la fondation de promotion de l'art réaliste Art Renewal Center.

En 2013 il est à l'affiche de quatre expositions collectives aux États-Unis :
 Faerie, Contemporary Fairy Art Group Show, en compagnie notamment de Brian et Wendy Froud, Jean-Baptiste Monge et  et Building a Golden Age: Contemporary Works, toutes deux au Krab Jab Studio de Seattle,
 Out of the Shire: a tribute exhibition to Middle-Earth, exposition hommage à la Terre du Milieu de Tolkien, en compagnie notamment de Ted Nasmith et Iain McCaig, à la Nucleus Gallery de Los Angeles,
 Grand-Guignol - Thanatos, en compagnie notamment de Clive Barker, Dave McKean, Jeremy Bastian,  et , au Century Guild Museum of Art de Culver City.

L'année suivante, il participe également à deux expositions outre-Atlantique, la première présentant une sélection des travaux à l'honneur de Spectrum 20 à la  de New York et la seconde comme artiste invité de l'exposition personnelle d'Allen Williams au Krab Jab Studio.

Il expose à nouveau au Krab Jab Studio en 2015, en tant que membre, avec Alice Dufeu, , Virginie Ropars,  et Olivier Villoingt du groupe d'artistes bretons invité pour Brittany to Cascadia, une exposition qui célébre le légendaire de Bretagne comme source d'inspiration. Il retrouve le Krab Jab Studio en 2017, dans le cadre de l'exposition Modern Symbolists, en compagnie notamment de , ,  et .

La maison d'édition américaine Easton Press, spécialisée dans des éditions limitées luxueuses, lui commande les illustrations d'une édition du poème épique majeur de la littérature anglo-saxonne Beowulf. Il crée huit illustrations pour ce livre d'art publié en 2018 et diffusé à 1200 exemplaires.

En 2018 et 2019, il participe à l' ARC Salon 2019, exposition itinérante des lauréats de l' Art Renewal Center à New York, Los Angeles (États-Unis) et Barcelone (Espagne).

En 2020, il est à l'affiche de l'exposition Midnight Garden organisée par le magazine américain d'art contemporain Beautiful Bizarre  à la Modern Eden Gallery de San Francisco aux États-Unis.

Cette même année, il propose d'éditer un artbook rassemblant ses travaux de la décennie précédente, ainsi qu'un grand nombre d'inédits créés pour la campagne de financement participatif qui accompagne ce projet d'édition. Il réalise d'abord une campagne internationale pour la version anglaise de l'artbook, sur la plateforme Kickstarter, lancée en juin 2020. L'objectif initial de 20000 € est atteint en moins d'une heure et la campagne terminera à 950 %, montrant une reconnaissance et un engouement réels de son public. Il réalise ensuite une seconde campagne pour la version française de l'ouvrage, sur la plateforme Ulule, lancée en mars 2021 et qui terminera à 335 % de l'objectif de 20000 €, montrant ainsi que si c'est à l'étranger qu'il a d'abord été reconnu, il a aussi su rencontrer son public français.
Le grand illustrateur de l'œuvre de Tolkien, Alan Lee, rédige la préface de l'ouvrage.

En France, on peut notamment voir certaines de ses œuvres exposées au Naïa museum
 à Rochefort en Terre en Bretagne, l'un des très rares lieux d'exposition d'art fantastique en France.

Vie privée

Au début des années 2010 il participe à la fondation de l'association Tuatha de Brocéliande,
constituée d'artistes et artisans d'art, sorte de confrérie préraphaélite basée sur l'amitié, le partage de mêmes références artistiques et esthétiques, ainsi qu'une haute exigence de qualité et de créativité.

Il rencontre en 2015 pour une collaboration sur l'un de ses projets (le tableau The Rise) la modèle Mathilde Noël qui devient sa compagne et sa muse. Elle officie depuis 2016 en tant que photographe sous le nom de Psyché Ophiuchus, avec les mêmes références picturales que Yoann. Ils se marient en 2019.

Il vit actuellement dans la légendaire forêt de Brocéliande en Bretagne.

Influences, techniques et thématiques

Influences

Yoann Lossel cite couramment les courants artistiques suivants comme inspiration : la Renaissance italienne, le romantisme noir, le symbolisme, le préraphaélisme, l'Art nouveau, l'Arts & Crafts, l'âge d'or de l'illustration.

Il se sent proche des mouvements artistiques dans lesquels l'artiste est également un artisan dont la recherche artistique se reflète dans tous les aspects de sa vie. Il prend ainsi particulièrement exemple sur William Morris, fondateur de la confrérie préraphaélite, qui s'illustra dans la peinture, la littérature, l'architecture, l'édition et le design.

Il mentionne également parmi ses influences les artistes Gustave Klimt, Alphonse Mucha, Eugène Grasset, Aubrey Beardsley, Margaret et Charles Rennie Mackintosh pour l'Art nouveau et l'Arts and Crafts, Gustave Moreau, Edgard Maxence, Fernand Khnopff, Franz von Stuck, Gustav-Adolf Mossa et Ferdinand Keller pour les symbolistes, John William Waterhouse, Edward Burne-Jones et Julia Margaret Cameron pour les préraphaélites, Gustave Doré, Edmond Dulac, Kay Nielsen, Arthur Rackham, Joseph Urban et  pour l'âge d'or de l'illustration, et Alan Lee, Brian Froud, Michael Wm. Kaluta, Charles Vess et P. J. Lynch parmi les grands illustrateurs contemporains.

Yoann Lossel cite régulièrement sa femme Psyché Ophiuchus, artiste photographe et modèle, comme une de ses plus grandes sources d'inspirations.

Techniques

Son medium initial est la peinture à l'huile, mais c'est son usage du graphite mêlé à la feuille d'or qui a fait sa renommée.

Il justifie son choix de l'utilisation des feuilles d'or ainsi :

Il porte également une grande attention à l'encadrement de ses tableaux. À l'occasion de la préparation de son artbook en 2021, il explique que ses tableaux sont souvent encadrés par des entrelacements dorés notamment parce que depuis presque dix ans il les compose de manière à les inclure dans cet artbook, qu'il a souhaité dans le prolongement des livres illustrés du .

Thématiques

Ses sujets de prédilection sont la nature et ses grands paysages, y compris anciennement anthropisés (il apprécie particulièrement les ruines), le fantastique () et ce qu'il qualifie de  qui .

Nominations et prix

Spectrum

Yoann Lossel est publié dans les numéros 20, 21, 22, 23, 25 et 26 de Spectrum.

Son œuvre The Golden Age est choisie comme première de couverture intérieure (sous la jaquette) de la  édition en 2013.

Il est en outre nominé pour le prix star montante du concours de l'édition 23 et pour le prix éditorial du numéro 25.

Infected by Art

En 2014, pour le volume 3 de Infected by Art, Yoann Lossel remporte la troisième place du Grand prix ainsi que l'Or dans la catégorie Huile / Acrylique / Aquarelle pour Les Fleurs du Mal, et l'Argent dans la catégorie Dessin / Encre pour The Fall.
Il est également le premier lauréat du prix pour l'ensemble de l'œuvre (Body of Work), prix nouvellement créé et décerné par ses pairs, autres concurrents du concours annuel. Ses dix œuvres soumises au concours sont publiées dans l'anthologie.

En 2015, pour le volume 4, c'est le tableau The Gathering - Time and Space qui est sélectionné et récompensé du Bronze dans la catégorie Huile / Acrylique / Aquarelle.

En 2017, le jury lui décerne la première place du Grand prix pour son œuvre The Rise, qui reçoit également l'Or de la catégorie Dessin / Encre.
Yoann Lossel reçoit une seconde fois le prix pour l'ensemble de l'œuvre et ses dix nouvelles œuvres sont publiées dans le volume 6.

Yoann Lossel est invité à rejoindre le jury pour le volume 7 en 2018.

En 2019, pour le volume 8, il remporte la  place du Grand prix avec son œuvre Diane (également prix Or de la catégorie Dessin / Encre), et une mention honorable dans la même catégorie pour son œuvre Fae.

Les Jardins de Nuit est publié dans Infected by Art volume 9 en 2020.

Art Renewal Center

En 2015, Yoann Lossel reçoit une mention d'honneur dans la catégorie Dessin de la  édition du concours de l'Art Renewal Center.

En 2018, lors de la  édition du concours, son tableau The Rise fait non seulement partie des 89 œuvres réalistes contemporaines sélectionnées parmi plus de 3750 candidatures provenant de 69 pays, mais fait également partie des 11 œuvres acquises par l' Art Renewal Center pour sa collection (ARC Purchase Awards). Il remporte également la première place dans la catégorie Dessin, la deuxième place dans la catégorie Réalisme imaginatif, le prix Aristides de la publication en Dessin et il fait partie des lauréats du prix Arcadia Contemporary.

Lors de la  édition, deux de ses œuvres sont sélectionnées et le tableau Diane remporte le prix de la catégorie Double.

Prix Chesley

Yoann Lossel est nominé lors de l'édition 2019 du prix Chesley dans la catégorie meilleur travail monochrome inédit.

Expositions

 Exposition collective Sir Lanval, 6 au 18 décembre 2010, , Exeter (Grande-Bretagne)
 Exposition collective Faerie, Contemporary Fairy Art Group Show, février 2013, Krab Jab Studio, Seattle (États-Unis)
 Exposition collective Building a Golden Age: Contemporary Works, septembre 2013, Krab Jab Studio, Seattle (États-Unis)
 Exposition collective Grand-Guignol - Thanatos, octobre 2013, Century Guild, Culver City (États-Unis)
 Exposition collective Out of the Shire: a tribute exhibition to Middle-Earth, 14 au 31 décembre 2013, Nucleus Gallery, Alhambra (États-Unis)
 Exposition collective Ardenne et Bretagne, les sœurs lointaines
 4 juillet au 31 août 2013, Château de Comper, Concoret (France)
 décembre 2013 à février 2014, Musée en Piconrue, Bastogne (Belgique)
 Exposition collective Spectrum (sélection de travaux issus de Spectrum 20), 2 septembre au 18 octobre 2014, Society of Illustrators, New York (États-Unis)
 Artiste invité de l'exposition Allen Williams Presents: Summoned par Allen Williams, 11 au 31 octobre 2014, Krab Jab Studio, Seattle (États-Unis)
 Exposition collective Brittany to Cascadia, 14 février au 6 mars 2015, Krab Jab Studio, Seattle (États-Unis)
 Exposition collective Modern Symbolists, 26 août au 5 novembre 2017, Krab Jab Studio, Seattle (États-Unis)
 Exposition collective Her Majesty Group Show, 11 août au 15 septembre 2018, Haven Gallery, Northport (États-Unis)
 Exposition collective itinérante ARC Salon 2019 de l' Art Renewal Center
 21 septembre au 2 octobre 2018, Salmagundi Club, New York (États-Unis)
 4 au 13 décembre 2018, Sotheby's, Los Angeles (États-Unis)
 8 février au 31 mars 2019, MEAM, Barcelone (Espagne)
 Exposition collective ARC Visions 2019 présentant les lauréats du Prix Arcadia Contemporary du concours ARC 2019, 16 février au 2 mars 2019, Arcadia Contemporary, Pasadena (États-Unis)
 Exposition collective Le bal des lémures dans le cadre du festival Court Métrange, 10 au 20 octobre 2019, MIR (Maison Internationale de Rennes), Rennes (France)
 Exposition collective Midnight Garden, organisée par le magazine Beautiful Bizarre, 24 octobre au 13 novembre 2020, Modern Eden Gallery, San Francisco (États-Unis)
 Exposition collective Enchanted: A History of Fantasy Illustration, 12 juin au 31 octobre 2021, Musée Norman Rockwell, Stockbridge (États-Unis)

Publications

Anthologies

 Infected by Art volumes 3, 4, 6, 8 et 9 (cf. section Prix)
 Spectrum , 21, 22, 23, 25 et 26 (cf. section Prix)
 L'Univers des Dragons, Deuxième souffle, éditions Daniel Maghen, 2008

Livres d'art

 Beowulf, éditions Easton Press, édition de luxe limitée à 1200 exemplaires, 2018

Catalogues d'exposition

 Lanval, éditions Artus, 2010
 Ardenne et Bretagne les sœurs lointaines, éditions Musée en Piconrue, 2013

Travaux d'illustration

 Le Chant des Brumes de Laurent Miny, Yoann Lossel, Christelle Grandjean, Ozegan ; éditions Soleil, 2010
 Le Coffre du pirate d'Odile Lozachmeur ; éditions Ouest-France, 2008

Notes et références

Liens externes

Peintre français du XXIe siècle
Illustrateur français du XXIe siècle
Illustrateur de fantasy
Illustrateur de féerie
Naissance en mai 1985
Naissance à Strasbourg

Yoann Lossel


Mirela Bojescu () este o voleibalistă născută în România. Ea a făcut parte din echipa națională de volei a femeilor din Romania.

A participat la Campionatul Mondial de femei de volei FIVB din Brazilia din 1994 [1] La nivel de club a jucat cu Etiflex Ommen.

Biografie

Activitate

Note

Bibliografie

Legături externe

Vezi și

Nașteri în 1965
Voleibaliste române
Femei din România

Mirela Bojescu


El término Voznesénskaya  puede referirse a:

Personalidades

Anastasia Voznesénskaya (*1943), actriz soviética.
Yulia Voznésenskaya (*1940), escritora rusa.

Localidades

Voznesénskaya (Arjánguelsk), localidad del óblast de Arcángel, en Rusia.
Voznesénskaya (Ingusetia), localidad de la república de Ingusetia, en Rusia.
Voznesénskaya (Krasnodar), localidad del krai de Krasnodar, en Rusia.

Voznesénskaya


Klitkambunke (Koeleria glauca), også skrevet Klit-Kambunke, er en flerårig, urteagtig plante, en græsart, med en tueformet vækst. Planten er sjælden i Danmark, bortset fra klitområder i Nord- og Vestjylland.

Beskrivelse
Klitkambunke er en flerårig, urteagtig plante med en tueformet vækst. Bladene er rendeformede eller sammenrullede og tæt dunhårede, men uden randhår. De nederste dele af bladene er skjult i trævlede bladskeder fra tidligere år. Begge bladsider er blågrønne. Blomstringen foregår i juni-juli, og blomsterne sidder i endestillede aks på stive, oprette stængler. De er samlet 2-5 ad gangen i småaks, der har afrundede dækblade. De enkelte blomster er 3-tallige, men stærkt reducerede (som det er almindeligt hos græsserne). Frugterne er nødder (frø).

Rodsystemet består af en rodstok og et velforgrenet net af siderødder.

Planten når en højde i tuen på ca. 25 cm og en bredde på ca. 20 cm, mens de oprette, aksbærende stængler let når 50 cm i længden.

Hjemsted

Klitkambunke er naturligt udbredt fra Spanien, Frankrig og England over hele Centraleuropa til Østeuropa, Rusland og Centralasien. I Danmark findes arten hist og her på klitområder i Nord- og Vestjylland. Arten er knyttet til lysåbne voksesteder med en kalkrig, men næringsfattig og tør jord. Derfor ses den oftest i klit- og steppeområder.

I Kampinos Nationalpark ved landsbyen Kikoły, der ligger i nærheden af Warszawa, findes lysåbne græsvegetationer på tør bund. Her vokser arten sammen med bl.a. aksærenpris, svalerod, Cladonia foliacea (en art af rensdyrlav), engsalvie, glat rottehale, grå potentil, gul skabiose, Hieracium echioides (en art af høgeurt), karteusernellike, klitlimurt og nikkende kobjælde

Galleri

Noter

Kilder og eksterne henvisninger
 Arne og Anna-Lena Anderberg: Den virtuella floran, Naturhistoriska riksmuseet
 M. Skytte Christiansen og Henning Anthon: Danmarks Vilde Planter, Branner og Korchs Forlag 1958.

Græsser
Græs-familien

Klitkambunke


Acest articol prezintă componența echipelor care participă în Liga Națională de handbal feminin 2018-2019.

Pentru transferurile efectuate de aceste echipe, vedeți Liga Națională 2018-2019, transferuri.

CS Minaur Baia Mare
Antrenor principal:  Costică Buceschi
Antrenor secund:  Magdalena Kovacs

1) Contract reziliat în 24 septembrie 2018. Ulterior, s-a transferat la CSM Galați;
2) Transferată, pe 2 noiembrie 2018, de la CSM Roman;

CS Gloria 2018 Bistrița Năsăud
Antrenor principal:  Horațiu Pașca
Antrenor secund:  Alexandru Radu Moldovan

1) Transferată, pe 3 noiembrie 2018, de la CSM Roman;
2) Transferată, în ianuarie 2019, la CS Măgura Cisnădie;

Corona Brașov
Antrenor principal:  Ion Crăciun
Antrenor secund:  Anton Gică

1) Contract reziliat în ianuarie 2019;
2) Transferată, pe 14 ianuarie 2019, de la CSM Roman;
3) Transferată, pe 15 ianuarie 2019, de la CSM Roman;
4) Împrumutată, în ianuarie 2019, la CS Dinamo București;
5) Transferată, în februarie 2019, de la HC Dunărea Brăila;

HC Dunărea Brăila
Antrenor principal:  Aurelian Roșca (din 29 octombrie 2018)
Antrenor principal:  Sorinel Meca (din 24 octombrie 2018, până pe 29 octombrie 2018)
Antrenor principal:  Dumitru Berbece (din 4 iunie 2018, până pe 24 octombrie 2018)
Antrenor secund:  Sorinel Meca

1) Transferată, în noiembrie 2018, de la CSM Roman;
2) Transferată, în februarie 2019, la Corona Brașov;

CSM București
Antrenor principal:  Dragan Đukić (din 18 octombrie 2018)
Antrenor principal:  Magnus Johansson (din 6 iulie 2018, până pe 17 octombrie 2018)
Antrenor secund:  Adrian Vasile
Antrenor cu portarii:  Mihaela Ciobanu

1) Transferată, pe 21 ianuarie 2019, de la HC Zalău;

SCM Gloria Buzău
Antrenor principal:  Romeo Ilie (din ianuarie 2019)
Antrenor principal:  Dumitru Muși (din 17 iulie 2018, până în ianuarie 2019)
Antrenor secund:  Radu Bogdan (din ianuarie 2019)
Antrenor secund:  Romeo Ilie (din 17 iulie 2018, până în ianuarie 2019)

1) Transferate, pe 5 noiembrie 2018, de la CSM Roman;
2) Transferată, în octombrie 2018, de la CS Măgura Cisnădie;
3) Contract reziliat în octombrie 2018. Ulterior, s-a transferat la CS Măgura Cisnădie;
4) Transferată, în noiembrie 2018, de la CSM Roman;
5) Transferată, în ianuarie 2019, de la CSM Roman;
6) Transferată, în ianuarie 2019, la US Altkirch;

CS Măgura Cisnădie
Antrenor principal:  Alexandru Weber
Antrenor secund:  Bogdan Nițu

1) Contract reziliat în octombrie 2018. Ulterior, s-a transferat la SCM Gloria Buzău;
2) Transferată, în octombrie 2018, de la SCM Gloria Buzău;
3) Transferate, în decembrie 2018, la SCM Craiova;
4) Până în decembrie 2018, când s-a retras din activitate;
5) Transferată, în ianuarie 2019, de la CS Gloria 2018 Bistrița Năsăud;
6) Transferată, în ianuarie 2019, de la CSM Roman;
7) Transferată, în ianuarie 2019, la CSM Târgu Mureș;
8) Transferată, în februarie 2019, de la CS Chimia Râmnicu Vâlcea;

Universitatea Cluj
Antrenor principal:  Alin Bondar
Antrenor secund:

SCM Craiova
Antrenor principal:  Bogdan Burcea
Antrenor secund:  Costin Dumitrescu
Antrenor secund:  Grigore Albici

1) Transferate, în decembrie 2018, de la CS Măgura Cisnădie;
2) Transferată, în decembrie 2018, de la HCM Craiova;
3) Transferată, în ianuarie 2019, de la CSA Steaua București;

CSM Galați
Antrenor principal:  Alexandrina Soare (din 22 februarie 2019)
Antrenor principal:  Valeriu Costea (până pe 22 februarie 2019)
Antrenor secund:

1) Din 10 octombrie 2018. Venită, liberă de contract, anterior componentă a CS Minaur Baia Mare;

SCM Râmnicu Vâlcea
Antrenor principal:  Florentin Pera
Antrenor secund:  Mia Rădoi
Antrenor cu portarii  Ildiko Barbu

CSM Roman
Pe 31 octombrie 2018, primăria municipiului Roman a anunțat retragerea echipei din Liga Națională, confirmând o decizie din 30 octombrie 2018 a Consiliului de Administrație al CSM Roman. În consecință, "contractele sportivilor și echipei tehnice [...] încetează conform regulamentelor [...], jucătoarele putând să se transfere la alte echipe".

Antrenor principal:  Dragoș Dobrescu (din 18 septembrie 2018, până pe 30 octombrie)
Antrenor principal:  Viorel Lazăr (din 11 septembrie 2018, până pe 18 septembrie 2018)
Antrenor principal:  Cornel Bădulescu (până pe 11 septembrie 2018)
Antrenor secund:  Viorel Lazăr

1) Transferată, pe 2 noiembrie 2018, la CS Minaur Baia Mare;
2) Transferată, pe 3 noiembrie 2018, la CS Gloria 2018 Bistrița;
3) Transferate, pe 5 noiembrie 2018, la SCM Gloria Buzău;
4) Transferată, pe 8 noiembrie 2018, la HC Zalău;
5) Transferată, în noiembrie 2018, la SCM Gloria Buzău;
6) Transferată, în noiembrie 2018, la CSM Slatina;
7) Transferată, în noiembrie 2018, la HC Dunărea Brăila;
8) Transferată, în ianuarie 2019, la CS Măgura Cisnădie;
9) Transferată, în ianuarie 2019, la SCM Gloria Buzău;
10) Transferată, pe 14 ianuarie 2019, la Corona Brașov;
11) Transferată, pe 15 ianuarie 2019, la Corona Brașov;
12) Transferată, în noiembrie 2018, la Havre HAC;

CSM Slatina
Antrenor principal:  Victorina Bora
Antrenor secund:  Iulian Perpelea

1) Penalizată, de către Comisia Centrală de Disciplină a FRH, cu 5.000 lei și suspendată pentru 6 luni, începând cu data de 22 august 2018. Ulterior, în urma apelului, sancțiunea a fost redusă la o penalitate de 2.500 lei și suspendare pentru o lună;
2) Transferată, în noiembrie 2018, de la CSM Roman;
3) Împrumutată, în noiembrie 2018, la CS Dacia Mioveni 2012;

HC Zalău
Antrenor principal:  Gheorghe Tadici
Antrenor secund:  Elena Tadici

1) Transferată, pe 8 noiembrie 2018, de la CSM Roman;
2) Contract reziliat în noiembrie 2018;
3) Contract reziliat în noiembrie 2018;
4) Transferată, pe 21 ianuarie 2019, la CSM București;
5) Împrumutate, din septembrie 2018 până în ianuarie 2019, la CS Universitar Oradea;

Note

Bibliografie
 Pagina oficială a CS Minaur Baia Mare
 Pagina oficială a CS Gloria 2018 Bistrița Năsăud
 Pagina oficială a HC Dunărea Brăila
 Pagina oficială a CSM București
 Pagina oficială a SCM Craiova

Legături externe
 HandbalVolei: Transferuri
 ProSport Loturile complete ale celor 14 formații care iau startul în sezonul 2018-2019
 Gazetanoua.ro: Mutări importante pe piața transferurilor Ligii Naționale

Liga Națională de handbal feminin 2018-2019

Liga Națională de handbal feminin 2018-2019, echipele