Winston Smith este un personaj fictiv al romanului O mie nouă sute optzeci și patru, scris în anul 1948, de către George Orwell. Winston joacă rolul unui om obișnuit pe care autorul îl face protagonist al acțiunii.

Personajul
Winston Smith lucrează ca funcționar în Departamentul de Înregistrări al Ministerului Adevărului, iar sarcina lui este de a rescrie documente istorice, astfel încât să se potrivească în mod constant cu schimbările cerute în favoarea partidului. Acest lucru implică revizuirea articolelor de ziar și falsificarea fotografiilor—în cea mai mai parte ce fac referire la "nepersoane": oameni care s-au împotrivit doctrinei partidului. Față de alți colegi de muncă, Winston este suspicios.

De cele mai multe ori când intră în aria de vedere al tele-ecranului personal este strigat "6079 Smith W".

Winston întâlnește o femeie tânără și misterioasă pe nume Julia, ce este un membru al Partidului Exterior, iar cei doi devin amanți. Winston ajunge să se cunoască și cu O' Brien, membru al Partidului Interior pe care Winston crede că este, în secret, un membru al Frăției, o organizație de rezistență ce are ca scop răsturnarea Partidului conducător. Crezând că au scopuri comune, Winston și Julia se alătură lui O' Brien.

Cu toate acestea, O' Brien se dovedește a fi un agent al Poliției Gândirii, care i-a supravegheat comportamentul lui Winston timp de șapte ani. Winston și Julia sunt prinși și duși la închisoare. Timp de mai multe luni de tortură din partea lui O' Brien, orice posibilitate de rezistență sau de gândire independentă a lui Smith este distrusă atunci când este obligat să accepte afirmația că 2 + 2 = 5, o expresie care a intrat în dicționarul Nouvorbei și care reprezintă supunerea față de ideologia prezentului. Winston ajunge la Camera 101 și se confruntă cu teama lui cea mai mare: de a fi mâncat de șobolani. Îngrozitde ideea că acest lucru va fi pus în aplicare, dacă el continuă să reziste, o trădează pe Julia și își arată angajamentele sale de loialitate față de Partid, amenințarea cu șobolanii fiind înlăturată. Până la sfârșitul romanului, O' Brien îl torturează pe Winston până îl face un membru de partid care îl iubește cu adevărat pe "Big Brother". Dincolo de aceste întâmplări, soarta lui Winston rămâne nerezolvată, el își închipuia un proces și o execuție în public; cu toate acestea, romanul în sine se termină cu protagonistul aflat în Chestnut Tree Café, arătând adorare față de "Big Brother".

Personalitate

Winston este prezentat ca fiind un bărbat în vârstă de 39 de ani. Ca și ceilalți oameni descriși în roman, el este un fumător și băutor, de "gin" înrăit. De asemenea are o soție care s-a îndepărtat de el. Suferă de ulcer varicos pe picioare, un punct abordat în mod repetat, aparent pentru a accentua senzația de sărăcie în care trăiește.

Winston are un interes în a căuta poezii uitate în articole vechi de ziare. Chiar înainte de a începe o aventură cu Julia, el se împrietenește cu Charrington, aparent un bătrân comerciant (în realitate, un agent al Poliției Gândirii), care îi vinde un caiet de tip jurnal (nefolosit) și un coral încastrat ornamental într-un bloc de sticlă. Bătrânul îi spune câteva versuri dintr-o poezie numită "Portocale și Lămâi", determinându-l să caute celelalte versuri uitate de comerciant.

Concepție
Winston este descris în roman ca fiind un londonez. Prenumele lui face referire la politicianul Winston Churchill, la care s-a adăugat un nume foarte comun de familie (Smith).

Referințe

Britanici fictivi
Funcționari publici fictivi
Fumători fictivi
Personaje fictive introduse în 1949
Scriitori fictivi

Winston Smith


Aşiyan Mezarlığı, İstanbul'da Bebek ile Rumelihisarı arasındaki sırtlarda bulunan Aşiyan semtinde İstanbul Boğazı'na bakan mezarlık.

16. yüzyıldan itibaren Bebek ve Rumelihisar'ı mahallelerindeki Müslüman halkın defnedildiği bir mezarlıktır. Aşiyan, "kuş yuvası" anlamına gelmektedir.

Definler
Not: Lütfen alfabetik sıraya göre ekleyin

 Abidin Dino (1913-1993), Türk ressam ve yazar
 Adnan Veli Kanık (1916-1972), Türk yazar ve gazeteci
 Ahmet Aydın Bolak (1925-2004), Türk siyasetçi ve iş insanı
 Ahmet Hamdi Tanpınar (1901-1962), Türk şair, yazar ve siysetçi
 Ahmed Vefik Paşa (1823-1891), Osmanlı devlet adamı, çevirmen ve yazar
 Attilâ İlhan (1925-2005), Türk şair ve yazar
 Ayşegül Devrim (1942-2009)
 Bedia Muvahhit (1896/1897-1994), Türk oyuncu
 Beklan Algan (1933-2010), Türk oyuncu, yazar ve yönetmen
 Cihat Arman (1915-1994), Türk futbolcu
 Curt Kosswig (1903-1982), Alman zoolog ve genetikçi
 Çiğdem Talu (1939-1983), Türk şair ve öğretmen
 Demirtaş Ceyhun (1934-2009), Türk yazar
 Doğan Cüceloğlu (1938-2021), Türk psikolog ve akademisyen
 Edip Cansever (1928-1986), Türk şair
 Erdoğan Teziç (1936-2017), Türk hukukçu ve akademisyen
 Erich Frank (1884-1957), Alman hekim
</td> Fahri Belen (1893-1975), Türk asker ve siyasetçi
 Gündüz Kılıç (1918-1980), Türk futbolcu
 Güngör Uras (1933-2018), Türk akademisyen ve yazar
 Hamdi Bozbağ (1918-2012), Türk siyasetçi
 Hanzade Sultan (1923-1998), Osmanlı hanedan üyesi
 Hasan Pulur (1932-2015), Türk gazeteci
 Hilmi Ziya Ülken (1901-1974), Türk filozof ve sosyolog
 Hürrem Erman (1913-2003), Türk film yapımcısı
 İhsan Devrim (1914-2010), Türk oyuncu
 İhsan Raif Hanım (1877-1926), Türk şair ve besteci
 İlhan İrem (1955-2022), Türk şarkıcı
 Kemal Arıkan (1927-1982), Türk oyuncu ve yazar
 Komet (1941-2022), Türk ressam ve şair
 Mehmet Ali Aybar (1908-1995), Türk avukat ve milletvekili
 Mîna Urgan (1915-2000), Türk İngiliz edebiyatı profesörü ve yazar
 Münir Nurettin Selçuk (1900-1981), Türk şarkıcı ve besteci
 Necla Sultan (1926-2006), Osmanlı hanedan üyesi
 Neslişah Osmanoğlu (1921-2012), Osmanlı hanedan üyesi
 Nigâr Hanım (1856-1918), Osmanlı şair
 Onat Kutlar (1936-1995), Türk şair ve yazar
 Orhan Duru (1933-2009), Türk gazeteci ve yazar
 Orhan Veli Kanık (1914-1950), Türk şair
 Osman Yağmurdereli (1953-2008), Türk müzisyen, oyuncu ve milletvekili
 Ömer Fahreddin Türkkan (1868-1948), Türk asker ve diplomat
 Ömer Uluç (1931-2010), Türk ressam - sanatçı
 Özdemir Asaf (1923-1981), Türk şair
 Sadi Irmak (1904-1990), Türk hekim ve siyasetçi
 Sabiha Sultan (1894-1971), Osmanlı hanedan üyesi
 Şükran Güngör (1926-2002), Türk oyuncu
 Tahir Karauğuz (1898-1982), Türk şair ve siyasetçi
 Tahsin Demiray (1903-1971), Türk yayıncı ve siyasetçi
 Tarhan Erdem (1933-2022), Türk siyasetçi
 Teoman Duralı (1947-2021), Türk filozof, mütefekkir ve akademisyen
 Tevfik Rüştü Aras (1883-1972), Türk devlet adamı
 Tezer Özlü (1943-1986), Türk yazar
 Turgut Uyar (1927-1985), Türk şair
 Uluğ Nutku (1935-2014), Felsefeci, akademisyen
 Ulvi Uraz, (1921-1974), Türk oyuncu ve yönetmen
 Yahya Kemal Beyatlı (1884-1958), Türk şair, mütefekkir, yazar ve siyasetçi
 Yıldız Kenter (1928-2019), Türk oyuncu
 Ziya Şengül (1944-2023), Türk futbolcu
 Ziya Songülen (1886-1936), Fenerbahçe Spor Kulübü ilk başkanı

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki mezarlıklar listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Sarıyer'deki mezarlıklar

Aşiyan Mezarlığı


The AquaDom (mixed Latin and German: 'water dome', more formally 'water cathedral') was a  cylindrical acrylic glass aquarium with built-in transparent elevator inside the Radisson Collection Hotel in the DomAquarée complex at Karl-Liebknecht-Straße in Berlin-Mitte, Germany. The DomAquarée complex also contains offices, a museum, a restaurant, and the Berlin Sea Life Centre aquarium. On 16 December 2022, the AquaDom aquarium ruptured, destroying itself and propelling the 1,500 fish inside into nearby streets, killing the majority of them.

Construction
The AquaDom was opened on 2 December 2003 at a cost of about 12.8 million euros. The acrylic cylinder was manufactured by International Concept Management, Inc. using Reynolds Polymer Technology panels, with architecture drawings provided by Sergei Tchoban. It was located in the same building as the Berlin Sea Life attraction but was owned and operated by Union Investment.

The aquarium was constructed from 41 acrylic panels – 26 panels for the outside cylinder and 15 panels for the inside cylinder for the elevator – which were bonded together on site. With a diameter of about  and a height of about , resting on a  tall foundation, it held the Guinness World Record for being the world's largest cylindrical aquarium.

Operation

The water column was  high. Filled with  of saltwater, it contained about 1,500 tropical fish from over 100 species. To feed the fish,  of other fish were needed daily. Both the feeding and the cleaning of the tank were performed daily by a team of scuba divers. According to Union Investment, the owner of the building complex, the wall thickness of the outer acrylic cylinder was  at the bottom and  at the top. The water temperature was kept at .

In 2020, the aquarium was refurbished and upgraded, with all the water drained from the tank and the fish temporarily relocated to a breeding facility in the basement. According to the owner, seals were renewed at the base and an additional sealing level was fitted. The cylinder was repaired and polished in places. Maintenance work on the elevator was carried out.

Rupture and destruction
The cylindrical tank burst at 5:45 am local time (4:45 am GMT) on 16 December 2022. Approximately  of water poured into the hotel and street, together with the 1,500 fish it hosted, devastating the interior of the hotel and eliciting a large-scale deployment of rescue workers. Two people were injured and hospitalized, with officials and the media noting that the collapse would have likely resulted in several fatalities had it taken place later in the day. The majority of the 1,500 fish were killed as a result.  Hundreds of smaller fish in the facility's breeding tanks were endangered as power was lost but they were successfully rescued.  The Technisches Hilfswerk (THW) rescue team completed their operation after 12 hours but the hotel's lobby and atrium remained devastated – "It looks like a battlefield".

The rush of salt water damaged several nearby businesses, including a Lindt chocolate shop, and was powerful enough to be detected by local seismographs.  Most of the seawater drained into the street's storm drains and sewers. The basement of the DDR Museum was also flooded and it is expected to remain closed for a few months. Sandra Weeser, a member of the Bundestag who was staying at the hotel at the time, described being woken up by "a kind of shock wave". There was no suspicion of foul play, with a spokesman for the owners of the tank stating the reason for the collapse was not yet clear.

Investigation
Failures and major leaks have occurred at several large acrylic aquaria before, those accidents including the T-Rex Café at Disney Springs in Orlando and the Dubai Aquarium at the Dubai Mall. In advance of a safety investigation, material fatigue has been named as a possible cause, and the large temperature difference (the night-time temperature in Berlin was , while that of the water was ) was identified as dangerous for the material.

As of 24 October 2023, prosecutors closed the investigation into the rupture after an expert report failed to determine its cause conclusively.

References

External links

 CityQuartier "DomAquarée"

Aquaria in Germany
Buildings and structures completed in 2003
2003 establishments in Germany
Buildings and structures in Mitte
Defunct aquaria
Tourist attractions in Berlin
Building and structure collapses in 2022
Building and structure collapses in Germany
Mechanical failure
2022 animal deaths
Collapsed buildings and structures

AquaDom


Gøglernes aften kan henvise til:
 Gøglernes aften (film) – svensk film fra 1953 instrueret af Ingmar Bergman
 Gøglernes aften (album) – livealbum med Gasolin' fra 1978

Gøglernes aften


Kara Koltuk, Ümit Oğuztan'ın ünlülerle yaptığı söyleşilerin yer aldığı Yunus Yayınları tarafından 1994 yılında yayınlanan kitabı.

Kitaptaki söyleşiler arasında Hülya Avşar, Dündar Kılıç, Semra Türel, Seyfi Dursunoğlu (Huysuz Virjin), Kandemir Konduk, Fikri Sağlar, Savaş Çakıcı, Nazan Şoray, Ali Poyrazoğlu, İlyas Salman ve eski eşi arabesk kraliçesi Biricik'le yaptığı söyleşiler dikkate değerdir.

Ümit Oğuztan kitapları
1995 kitapları
Türkçe kitaplar
Türkiye kitapları

Kara Koltuk (kitap)


I. Yaroslav (Doğu Slav dili: Ярослав Мудрый; Eski Nort dili: Jarizleifr, d. 970 - ö. 1054, lakabı: Ярослав Мудрый Bilge Yaroslav), 1019-1054 arasında Kiev büyük prensi. Novgorodluların ve Vikinglerin desteğiyle ağabeyini yenilgiye uğrattıktan sonra bir dizi sefere çıkarak Kiev Prensliği'ni güçlendirdi. Polonyalılardan Galiçya'yı geri aldı. Peçenek saldırılarını durdurdu (1036), Litvanya, Estonya ve Fin kabilelerine boyun eğdirdi. Ama 1043'te Konstantinopolis'e (İstanbul) düzenlediği sefer başarısızlıkla sonuçlandı.

Bilimi destekleyen ve bayındırlık çalışmalarına önem veren Yaroslav, Yunanca dinsel metinleri Rusça'ya çevirterek ülkesinde Hıristiyanlığı yaymaya çalıştı ve Russkaya Pravda (Rus Adaleti) olarak tanınan bir yasa derlemesi hazırlattı. Ayrıca Avrupa hanedanlarıyla yakın ilişkiler kurdu; kız kardeşini Polonya kralıyla, kızlarını da Norveç, Macaristan ve Fransa krallarıyla evlendirdi. Ölümünden sonra Kiev Knezliği oğulları arasında bölündü ve bir süre sonra iç savaş çıktı.

Vaftiz adı - George (Yuri).

Kaynakça

Bibliography

Saltanat
Büyük Volodymyr saltanatının sonunda Yaroslav, 2000 Grivnası olan Kiev'e yıllık haraç ödemeyi reddetti ve babasına bir kampanyayla karşı çıktı. Kampanyaya hazırlanırken Vladimir öldü.

Babasının ölümünden sonra Volodymyr 1.000 Viking kiraladı (Leontiy Voitovych'e göre, bunların önemli bir kısmı Norveçli earl Svein Hladayarl'ın askerleriydi) ve 26 Kasım'da (St. George Günü) 1015 Yaroslav the Wise, Kyvan tahtının Sviatopolk birliklerinin Lyubech ve yakınlarındaki yakın şiddetli bir mücadelede Büyük Ducal tahtı, ancak 1018'de Sviatopolk'un yardımına aldığı Kral I. Boleslaw Polonyalılarının baskısı altında Kiev'den ayrılmak ve Novgorod'a kaçmak zorunda kaldı. 1019'da Alta nehri üzerindeki savaştaki son zaferden sonra, Bilge Yaroslav Kiev'in prensi oldu.

Tüm n toprakları onun yönetimi altında birleştirmeye çalışan Yaroslav Vladimirovich, kardeşi Tmutorokan prens Mstislav Vladimirovich'e karşı savaştı. Yaroslav'ın kaybettiği savaştan sonra, 1024'te Chernihiv yakınlarındaki Listven yakınlarında. Yaroslav, Pereyaslav hariç, Mstislav Chernihiv'e ve Dinyeper'in doğusundaki tüm topraklara gitmek zorunda kaldı. Daha sonra 1026'da Kiev yakınlarındaki Gorodok'taki barışın sonuçlanmasından sonra kardeşler arasında bir anlayış ve işbirliği başladı. Bilge Yaroslav Mstislav'a 1029'da kasogs ve yas ile mücadelede yardım ederek Kafkas Dağları'na mallarını uzattı; ve Mstislav - Dinyeper'in Bilge batısındaki Yaroslav eyaletinin konsolidasyonunda ve genişlemesinde.

Mstislav'ın 1036'daki ölümünden sonra, Yaroslav sol bankaları kendi yönetimi altında birleştirdi ve Büyük Volodymyr tarafından Izyaslav ailesine tahsis edilen Polotsk prensliği dışında güçlü Kiev devletinin tek hükümdarı oldu.

1038-1042'de Yaroslav, Litvanya kabilelerine - Yatvyags'a, Mazovia'ya ve Baltık-Fin Yam ve Chud kabilelerine karşı başarılı kampanyalar yürüttü. 1043'te oğlu Volodymyr ve vivo Vivohati önderliğinde yenilgiyle sonuçlanan Bizans'a karşı bir kampanya hazırladı, birçok asker yakalandı veya öldürüldü. Devletini göçebe saldırılara karşı korumak için Yaroslav, güney sınırını güçlendirdi ve Rusya ve Trubezh nehirlerine şehirler inşa etti: Korsun, Kaniv, Pereyaslav; ve Sula'nın üzerindeki Posul tahkimat hattının güçlendirilmesi: Lubny, Lukoml, Voin.

Hükümdarlığı sırasında, Kiev Rus güçlü bir Avrupa devleti oldu. Altın Kapı, Lyadska Kapısı, Lviv Kapısı, Aziz George ve Aziz Iryna Katedralleri, Ayasofya Katedrali inşa edildi.

Yaroslav hayatının son yıllarını Vyshhorod'da geçirdi. Bilge Yaroslav'ın ölümünden sonra, aralarında iktidar mücadelesinin geliştiği beş oğul kaldı.

Aile
Baba: Volodymyr Sviatoslavych Kiev'in Büyük Dükü.

Annesi: Rognida

Erkekkardeşler ve kızkardeşler:

Vışeylav (yaklaşık 980 - yaklaşık 995? İla 1010), Novgorod prensi (990-1010)

Izyaslav (981-1001), Polotsk Prensi (yaklaşık 990-1001)

Sviatopolk (981 - 1019'dan sonra), Turov Prensi (990-1010), Kiev Büyük Dükü (1015-1010)

Sviatoslav (yaklaşık 982-1015), Drevlya prensi (990-1015)

Mstislav (yaklaşık 983-1036), Tmutorokan prensi (yaklaşık 990 / 1010-1023), Chernihiv (1015-1036)

Predslav (983/986 - 1011'den 1042'ye kadar) ∞ Polonya kralı I. Boleslaw cariyesi

Vsevolod (983/984 - 1015 arası), Vladimir Prensi (990-1008/1013)

Stanislav (yaklaşık 985 - 1015), Smolensk prensi (990-1010)

Sudislav (c. 986? —1063), Pskov Prensi (1014-1010)

Boris (s. 986? —1015), Rostov Prensi (1010-1010)

Gleb (c. 987? —1015), Murom Prensi (1013-1010)

Ayrıca bakınız
 Rus hükümdarları listesi

Kaynakça

 Parkomenko V.A. (1924). У истоков русской государственности. Leningrad.

Dış bağlantılar

 Encyclopedia of Ukraine
 Yaroslav I Genealogy

970 doğumlular
1054 yılında ölenler
Rurik Hanedanı
Novgorod knezleri
Kiev büyük knezleri
Kiev Knezliği
Rostov knezleri
Rus aziz ve azizeler
Doğu Ortodoks kraliyet azizleri

I. Yaroslav (Kiev büyük knezi)


Awatos es una pequeña ranchería de origen tarahumara situada en el estado mexicano de Chihuahua y en el municipio de Bocoyna.

Localización y demografía
Awatos se encuentra localizada en uno de los puntos más elevados de la Sierra Madre Occidental en Chihuahua, serranía que es conocida localmente como la Sierra Tarahumara estando situada a una altitud de 2 224 metros sobre el nivel del mar y en las coordenadas geográficas  a orillas del río Choguita que dos kilómetros al oeste se une al río Bocoyna formando en ese punto el río Conchos, el principal río del estado de Chihuahua. La población más cercana es Creel situada a ocho kilómetros al oeste y con la que se comunica por un camino de terracería y por el Ferrocarril Chihuahua al Pacífico que pasa junto a la  población y también la une hacia el norte con Bocoyna y San Juanito.

De acuerdo a los resultados del Censo de Población y Vivienda de 2020 realizado por el Instituto Nacional de Estadística y Geografía, la población de Awatos es de 17 personas, 7 mujeres y 10 hombres.

Sitio arqueológico
En Awatos fueron descubiertas en septiembre de 2011 por especialistas del Instituto Nacional de Antropología e Historia, cinco huellas humanas fosilizadas que datarían de entre 25 000 y 4 500 años de antigüedad y corresponderían a tres individuos adultos y a un niño.

Referencias

Localidades del estado de Chihuahua
Toponimia tarahumara
Yacimientos arqueológicos del estado de Chihuahua

Awatos


Philip John "PJ" Clapp (d. 11 Mart 1971, Knoxville) veya tanınan adıyla Johnny Knoxville, MTV dizisi Jackassin yaratıcısı olarak ünlenen Amerikan komedyen, oyuncu ve yapımcı.

Filmografi

Gelecek filmler

Televizyon

Dış bağlantılar
 Official Jackass site

 Interview with IGN.com. Johnny Knoxville reveals what scares him

1971 doğumlular
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
Amerikalı komedyenler
Yaşayan insanlar
Amerikalı film yapımcıları

Johnny Knoxville


An Homalomena consobrina in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Adolf Engler. An Homalomena consobrina in nahilalakip ha genus nga Homalomena, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Homalomena

Homalomena consobrina


Go Ahead Eagles (nederlandsk udtale: [ˈɡoː əˈɦɛt ˈiɡəls]) er en hollandsk fodboldklub fra Deventer, der spiller i Eredivisie. Klubbens stadion er De Adelaarshorst. Klubben vandt det hollandske mesterskab i 1917, 1922, 1930 og 1933.

De har produceret en række bemærkelsesværdige spillere, herunder Raimond van der Gouw, René Eijkelkamp, Marc Overmars, Paul Bosvelt, Jan Kromkamp, Victor Sikora, Bert van Marwijk og Demy de Zeeuw, foruden at Henk ten Cate og Leo Beenhakker havde deres første cheftrænerjob i klubben.

Historie
Klubben blev grundlagt i 1902 som Be Quick af Karel og Han Hollander. Navnet blev snart ændret til Go Ahead på anmodning af det hollandske fodboldforbund. Suffikset "Eagles" blev tilføjet i 1971 efter et forslag fra daværende cheftræner Barry Hughes. Ørnen indgår i byen Deventers våbenskjold.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Officielt websted
 Club profil  på Weltfussballarchiv
 Online fanzine
 Bozen van het Oosten

Fodboldklubber i Nederlandene
Etableret i 1902

Go Ahead Eagles


Dolná Streda este o comună slovacă, aflată în districtul Galanta din regiunea Trnava, pe malul râului Váh. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.539 de locuitori.

Istoric
Localitatea Dolná Streda este atestată documentar din 1283.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Dolná Streda


Degtyaryov or Degtyarev (masculine, ), or Degtyaryova (feminine, ):

 David Degtyarev (born 1996), Kazakh Paralympic powerlifter
 Grigoriy Degtyaryov (1958–2011), Russian decathlete
 Igor Degtyaryov (b. 1976), Russian footballer
 Stepan Degtyarev (1766–1813), Russian composer
 Vasily Degtyarev (1880–1949), Russian weapons designer
 Mikhail Degtyarev (b. 1981), Russian politician
 Tamara Degtyaryova (1944–2018), Russian actress

Russian-language surnames

Degtyarev


Olaylar
 12 Şubat - Vasco da Gama, Lizbon'dan Hindistan'a doğru ikinci yolculuğuna çıktı.
 Altın Orda Devleti dağıldı (kuruluşu 1242).
 Doğu ve batıdaki Portekiz coğrafi keşiflerini gösteren ve günümüze kadar gelebilmiş en eski dünya haritası olan Cantino Haritası hazırlandı.

Doğumlar
 7 Ocak - XIII. Gregorius, papa (ö. 1585)
 14 Ağustos - Pieter Coecke van Aelst, Flaman ressam, gravür sanatçısı, desinatör ve mimarlık kuramcısı (ö. 1550)
 tarihi bilinmeyen
 Francesco Laurana, Dalmaçya doğumlu heykeltıraş ve madalyoncu (d. y. 1430)
 Pedro Nunes, Portekizli matematikçi ve profesör (ö. 1578)

Ölümler
 2 Nisan - Arthur Tudor, İngiltere Kralı VII. Henry ve Yorklu Elizabeth'in ilk çocuğu (d. 1486)
 31 Aralık - Oliverotto Euffreducci, İtalyan condottieri ve Marche bölgesindeki Fermo hükümdarı (d. 1475)
 tarihi bilinmeyen
 Francesco di Giorgio Martini, Siena Ekolü'nden İtalyan ressam, heykeltıraş, mimar, teorisyen, askeri mühendis (d. 1439)

1502


Tibirke Bakker er et landskab ved østkanten af Tisvilde Hegn nord for Arresø i  	Gribskov Kommune, Nordsjælland. Bakkerne består af store, bølgede moræneskråninger med græs, lyng, lidt trævækst og få huse. Bakkernes højeste punkt er  "Udsigten", 57 meter over havet, , og det hæver sig over Ellemosen mod syd og øst. I begyndelsen af 1900-tallet opførtes spredt sommerbeboelse i de dengang lyngklædte bakker, og billedkunstnere og forfattere som bl.a. Johannes V. Jensen søgte hertil. Der går en sti fra Arresøs nordbred til Tisvildeleje.

Landskabet

Tibirke Bakker er et gammel sommerhusområde anlagt på de flyvesandsklitter, der var resultatet af de sandflugtsperioder, Danmark har gennemlevet. Fra man begyndte at bekæmpe sandflugten, til man fik nogenlunde kontrol over sandet, gik der omkring 100 år.

I Ellemosen lige øst for, ligger en ca. 100 m lang oldtidsvej. Den er solidt bygget: en 3 m bred og 60 cm tyk brolægning af marksten med kantrækker af store sten. Hele vejen hviler på et fundament af grus, sand og trærafter, der har stabiliseret vejen gennem mosen. Formentlig har der altid været et overfartssted her. I stenalderen var her en lille saltvandsfjord med en lille beboet ø. I bronzealderen var mosen blevet til en sø. I dag ved man ikke hvor vejen har ført hen.

Plantelivet

Det sandede, kuperede område rummer stadig en del lyng og græs, men også træer. Det overdrevsagtige område har et rigt og mangfoldigt planteliv. Kornet stenbræk, mælkebøtte, hulkravet kodriver og knoldranunkel er blandet nogle af arterne.

Dyrelivet

Der er flere fuglearter, der trives allerbedst på overdrevene. Hedelærken og rødrygget tornskade er blandt de karakteristiske overdrevsarter. Spurvehøg og musvåge yngler i Tibirke Bakker sammen med gråsisken, kærnebider og ravn.

I de mere våde fredninger Ellemosen og Holløse Bredning er ynglende atlingand, skeand, rørhøg, dobbeltbekkasin og pungmejse. I forbindelse med et naturgenopretningsprojekt er mosen blevet gjort mere fugtig. I den nu druknede buskvækst ses mange skarver .

Der er i 2009 blevet udsat bævere i Holløse Bredning.

Naturfredning
75 hektar i  Tibirke Bakker blev  fredet i 1957. Senere er en række mindre områder omkring også fredet.

Kilder og henvisninger

 Om fredningen på fredninger.dk
 Kort med turforslag
Lokaliteter i Gribskov Kommune
Fredede arealer i Danmark
Naturgenopretning i Danmark

Tibirke Bakker


Le brigadier général Sir Ormonde de l'Épée Winter (janvier 1875 - 13 février 1962), est un officier de l'armée britannique et auteur. Après avoir servi pendant la Première Guerre mondiale, il est nommé responsable des opérations de renseignement en Irlande pendant la guerre anglo-irlandaise.

Il rejoint par la suite les Fascistes britanniques (British Fascists) et combat aux côtés de l'armée finlandaise pendant la Guerre d'Hiver.

Jeunesse
Le plus jeune des cinq fils d'un contrôleur du General Post Office (GPO), Winter naît en janvier 1875 à Winchester. Il fait ses études à Churchbury House, Great Morden, puis à Cheltenham College, avant de rejoindre l'armée britannique.

Années de service
Winter, en qualité d'officier de l'Artillerie royale, sert en Inde avec la 67ème Batterie à Peshawar et en Irlande avec la 131ème Batterie dans le comté de Kildare avant la Première Guerre mondiale. Lors de son déploiement en Irlande en 1903, il acquiert une certaine notoriété à la suite d'un incident : harcelé par un groupe de jeunes alors qu'il naviguait en canot avec un autre officier, Winter tue l'un des jeunes d'un coup de rame alors que celui-ci l'attaquait avec une matraque en bois. Accusé par la suite d'homicide involontaire, Winter est finalement acquitté par la justice (l'acte étant reconnu comme de la légitime défense).

Première Guerre mondiale
Winter fait d'abord l'expérience du conflit en tant qu'officier d'artillerie pendant la campagne de Gallipoli, dont il dira avoir apprécier chaque minute. Il parvient sur la plage W (Lancashire Landing) le 29 avril 1916 après avoir survécu à une attaque ottomane contre le SS Monitor à bord duquel il voyageait. Dans son autobiographie, il raconté avoir refoulé un groupe d'artilleur en fuite le 1er mai et aidé ainsi au sauvetage d'un bataillon des Royal Inniskilling Fusiliers.

En dépit de son manque de formation dans les renseignements, Winter est remarqué pour son habilité à mener des interrogatoires, en particulier de prisonniers turcs.

Il reçoit par la suite le commandement d'un canon d'artillerie de 12 livres surnommé "Wandering Kate" ("Kate l'errante") ; puis est déployé sur le front occidental et arrive en France comme membre de la 11ème division avant de prendre le commandement de la 34ème Brigade d'artillerie. Il participe aux batailles de Messines Ridge le 7 juin 1917 et de Passchendaele (de juillet à novembre 1917). Dans son autobiographie, il raconte avoir échappé à la mort à plusieurs reprises et avoir été horrifié de voir les murs de son bunker consolidés par les cadavres de soldats allemands.

Guerre d'indépendance irlandaise
Après la Grande guerre, Winter travaille pour la Commission des frontières du Schleswig-Holstein jusqu'en mai 1920. Il est ensuite nommé par le secrétaire d'État à la guerre, Winston Churchill, chef du renseignement au château de Dublin en remplacement de son ami le général Tudor. Malgré la réduction de salaire, il accepte le poste. Winter est d'abord logé dans un lodge à l'extérieur du château de Dublin. Il décrit son arrivée en Irlande comme non conventionnelle à la suite du suicide de son aide de mess lors de sa première nuit. En dépit du manque d'expérience de Winter dans le domaine des renseignements, ce dernier impressionne avec ses premières réorganisations de départements pourtant fortement centralisés. Mark Grant-Sturgis écrit au sujet du fonctionnement du château de Dublin : "'O' 「Winter」est une merveille, il ressemble à un petit serpent blanc diabolique, est aussi futé qu'un renard, probablement sans aucune morale, un cavalier de première classe, un génie aux cartes, connaît plusieurs langues, est un super détective et un des plus étonnants personnages ; il peut tout faire". Winter était pour le moins innovant mais ses détracteurs l'ont souvent présenté comme un homme obsédé par les opérations chevaleresques, s'étant une fois déguisé, disaient-ils, pour saisir lui-même une partie des fonds de l'IRA.

Dans son dernier rapport au gouvernement britannique, Winter a listé les éléments suivants comme ses principales méthodes de renseignement :

 Employer des agents recrutés par la police locale et par l'intermédiaire de "centres locaux".
 Employer des agents recrutés en Angleterre et envoyés en Irlande.
 Branche spéciale de Dublin.
 Écoute des personnes amicales venues volontairement proposer des informations à la Police.
 Écoute des personnes ayant donné des informations alors qu'elles étaient en état d'arrestation ou en prison (en vue d'échapper à leur sentence).
 Mise à profit des documents confisqués.
 Utilisation d'informations provenant de sources policières ordinaires basées sur l'observation.
 Utilisation de "moutons" (infiltrés) soit dans les prisons, soit dans des cellules de détention avec des rebelles.
 Dispositifs d'écoute.
 Interrogation des prisonniers.
 Censure des lettres des prisonniers en prison.
 Envoi des lettres anonymes à Scotland House.

En décembre 1920, Winter prit le commandement du service de renseignement du district de Dublin, composé de quatre-vingt-dix hommes. Ce service est également connu sous le nom de " Gang du Caire ", une éventuelle référence au café du Caire (utilisé comme lieu de rencontre) ou aux années de service pour le renseignement au Moyen-Orient de nombreux militaires et policiers .

Une des idées de Winter a été de mettre en place un système permettant à des informateurs potentiels d'écrire directement à une adresse secrète en Angleterre. Cependant, les résultats ont été mitigés, Winter reconnaissant lui-même qu'il n'en obtenait qu'une pile de canulars et de courriers injurieux. Néanmoins, parmi toutes ces lettres se trouvaient parfois quelques précieux éléments véridiques de renseignement. Avec la progression du conflit, plusieurs lettres prétendaient aussi provenir de membres de l'IRA souhaitant être capturés et emprisonnés pour sortir du conflit . En outre, Winter employait des limiers pour suivre les membres en fuite de l'IRA et recrutait des policières du Women's Police Service de Londres pour rechercher des prisonnières et des coursiers présumés  Un des informateurs de Winter était Vincent Fovargue, un officier du renseignement de l'IRA de Dublin, qui a fourni des informations ayant conduit à l'arrestation de plusieurs membres de l'IRA. Le 31 janvier 1921, Winter organise une fausse évasion de Fovargue alors qu'il se trouvait dans un camion qui l'emmenait à la prison de Kilmainham. Entre février et mars 1921, Fovargue réussit à infiltrer l'IRA en Angleterre, permettant l'arrestation de plus de 200 de ses membres avant la fin du conflit et fournissant des informations sur leurs activités à Scotland Yard. Cette collaboration prend fin lorsque Fovargue est retrouvé mort sur un terrain de golf à Staines avec le message : "Espions et traîtres, méfiez-vous".

Un autre informateur s'est révélé être un escroc criminel, découvert, non pas par Winter, mais par des journalistes et les services de renseignement de l'IRA. Ceux-ci ont laissé l'homme en vie afin qu'il soit découvert.

D'autres agents ont rencontré plus de succès. L'un d'entre eux a mené un raid qui permit la capture de trois membres supérieurs de l'IRA écrivant des communiqués à leurs subordonnés. Ce dernier a réécrit les messages convoquant tous les dirigeants de l'IRA du district à une réunion où ils ont été arrêtés. Conservant sa couverture en tant que membre de l'IRA, il a ensuite été placé en garde à vue à leurs côtés, collectant encore des informations grâce à leurs conversations en prison.

Parmi les autres idées de Winter figure celle du « The Raid Bureau » (« le bureau du raid ») :  une unité de 150 personnes chargées à l'analyse de l'importante quantité de documents générés par le chef de l'IRA Michael Collins. Travaillant avec ardeur à la création d'un nouvel État irlandais, Collins entretient un penchant pour la bureaucratie et les formalités administratives qui peuvent compromettre certaines activités de l'IRA, en révélant, par exemple, des fournitures d'armes, des documents financiers, voire des listes de membres de l'organisation et l'identité de membres de la police travaillant en secret pour l'IRA. Ces documents présentaient plus de valeur que n'importe quel informateur et pouvaient être présentés comme preuve devant un tribunal. La principale raison du manque d'informateurs, de jurés et même de juges dans les tribunaux civils était l'intimidation, qui était l'une des raisons pour lesquelles la loi martiale était en place. Entre octobre 1920 et juillet 1921, 6 311 raids sont organisés, permettant la saisie de plus de 1 200 documents de l'IRA (dont certains de plus de 200 pages) et entraînant 1 745 arrestations dans la seule région de Dublin . Ayant saisi les dossiers financiers de l'IRA, Winter note que de nombreux contributeurs étaient des unionistes (favorables au maintien de la couronne britannique en Irlande), forcés de financer l'IRA afin de garantir leur sécurité.

Une des autres innovations de Winter est le rassemblement de photographies de membres de l'IRA capturés à la suite de raids, et la création de centres locaux à travers le pays afin d'échanger les renseignements entre les zones.

Winter affirme également avoir recruté au moins trois membres importants de l'IRA (ainsi que des grades inférieurs) comme informateurs. Afin de compléter le gang du Caire, Winter met en place une équipe d'identification (Identification Squad), également connue sous le nom d'Igoe Gang (du nom de son commandant, le chef de police Eugene Igoe, un policier du comté de Galway expulsé d'Irlande après la guerre anglo-irlandaise dans un premier temps mais qui retourne par la suite dans le nord du pays afin d'assurer la sécurité des bases aériennes américaines en Irlande du Nord contre les actions de sabotages menées par l'IRA pendant la Seconde Guerre mondiale). Cette équipe était composée de policiers en civil mais n'a eu qu'un succès limité dans l'assassinat ou la capture de membres de l'IRA ou d'autres rebelles présents à Dublin.

Winter s'est lui-même chargé de la disparition d'un assassin membre de l'IRA ainsi que de la capture d'un autre membre de l'organisation. Lors de cette opération, il est légèrement blessé à la main alors qu'il tente d'échapper à une embuscade. Il dira par la suite être déçu de la récompense offerte par l'IRA pour son meurtre ou sa capture qui n'est "que" de 1000 £. En outre, il rencontre David Lloyd George pour l'informer sur la nature du conflit en Irlande.

Durant les premiers mois de l'année 1921, Sir Hamar Greenwood et d'autres affirment que l'IRA est proche de la défaite, manquant d'armes et de munitions ainsi que d'hommes (4 500 de ses membres sont alors en prison). Le chef de l'IRA, Michael Collins, qualifie plus tard l'organisation de "bonne à rien" et à "six semaines" de la défaite. Cependant, la stratégie du gouvernement britannique (combinant répression et concessions limitées) s'est rapidement révélée inefficace. Le gouvernement refuse alors de s'engager dans une guerre de reconquête et fait le choix de la négociation. Une trêve est signée en juillet 1921 avant que ne soit signé le traité en décembre. Les termes du traité ont été acceptables pour les unionistes irlandais et le gouvernement britannique mais ont provoqué une  guerre civile entre Irlandais, entre les forces pro et celles anti-traité de l'IRA, à partir du 28 juin 1922.

Après l'Irlande
Pendant les deux ans qui ont suivi son départ d'Irlande, Winter est accompagné de garde du corps et porte habituellement un pistolet. Il est chargé de la réinstallation d'anciens officiers du RIC à l'étranger. Le général de division Hugh Tudor a tenté de faire nommer Winter au poste de chef adjoint de la police en Palestine, aux côtés de nombreux autres vétérans britanniques du conflit irlandais recrutés pour la gendarmerie palestinienne . Toutefois, le War Office refuse sa demande, Winter ne convenant pas au général Sir Nevil Macready et d'autres pour avoir obtenu la primauté de la police dans le domaine du renseignement sur le candidat préféré de l'armée, le lieutenant-colonel Walter Wilson. Winter quitte finalement l'armée en 1924.

Dans les années 1920, Winter rejoint la direction du groupe des Fascistes britanniques : une organisation en plein essor mais mal gérée, organisant plusieurs rassemblements massifs (dont un avec 12 000 personnes présentes) dans les parcs de Londres. Leurs partisans étant principalement des femmes, proches des anciennes suffragettes, comme le rapporte le Times . Winter aurait peut-être servi comme agent provocateur. Il remplace un autre agent britannique, Maxwell Knight, à la tête du renseignement des Fascistes britanniques mais n'obtient jamais son poste officiellement et est remplacé à la place par le lieutenant-colonel Bramley (qui décide de garder Knight comme son adjoint).

Le directeur de l'organisation est le brigadier-général Robert Byron Drury Blakeney, un ancien membre du corps des Royal Engineers, également en partie responsable de la naissance de la ligue extrémiste Imperial Fascist League. En raison de sa mauvaise gestion et des scandales, les Fascistes britanniques sont progressivement effacés à la fin de la décennie 1920 et ses membres sont récupérés par d'autres mouvements fascistes. Dans son autobiographie, Winter ne fait pratiquement aucune mention de cette période, peut-être en vertu de la loi sur les secrets officiels. Après la disparition des Fascistes britanniques, il semble que Winter n'est plus pris part aux mouvements politiques fascistes.

Des rumeurs ont ensuite circulé, proclamant que Winter était impliqué dans des complots visant à renverser le gouvernement colonial espagnol au Maroc espagnol et à organiser une révolution pour la minorité slovaque contre le gouvernement tchèque.

En 1940, alors qu'il est âgé de 65 ans, Winter offre ses services à l'armée finlandaise, dans sa défense contre l'URSS. Il est décoré pour son service (des certificats de sa collection personnelle sont présentés au public au Musée impérial de la guerre).

Winter maîtrisait cinq langues russo-slaves et était un fumeur compulsif.

Il meurt paisiblement en 1962 à l'âge de 87 ans. Sa nécrologie proclame qu'il ne craint ni Dieu ni l'homme (Times Obits).

Représentations culturelles
Le brigadier-général Winter apparaît dans la mini-série de RTÉ Resistance (2019), où il est interprété par Paul Ritter .

Publication
 Winter's Tale, An Autobiography, Richards Press: Londres, 1955.

Références

Bibliographie
 Foy, Michael T. : Michael Collins Intelligence War, éditions Sutton, 2006
 Hart, Peter : British Intelligence in Ireland: The Final Reports, Cork University Press, 2002  (couverture du livre avec l'image d'Ormonde Winter)
 Arbre généalogique
 Centre d'études sur la Première Guerre mondiale
 Aperçu des opérations de renseignement

Liens externes

Anticommuniste finlandais
Chevalier commandeur de l'ordre de l'Empire britannique
Compagnon de l'ordre du Bain
Compagnon de l'ordre de Saint-Michel et Saint-Georges
Compagnon de l'ordre du Service distingué
Officier de la Royal Artillery
Personnel de l'armée de terre britannique pendant la guerre d'indépendance irlandaise
Naissance en janvier 1875
Décès en février 1962
Décès à 87 ans

Ormonde Winter


Feudalismo en Hungría es un tema historiográfico que pretende determinar la presencia o ausencia del feudalismo en la Edad Media húngara.

Uno de los casos más interesantes que ha cautivado el interés de académicos e historiadores es el del Reino de Hungría. Fundado en el año 1000 d. C. por el rey San Esteban I de Hungría, este Estado medieval alcanzó grandes dimensiones, estabilidad económica y poderío militar dominando las regiones actuales de Croacia, Eslovenia, Transilvania, Eslovaquia y Hungría (territorios que posteriormente se poblaron con otras etnias y se independizaron tras la Primera Guerra Mundial). Si bien el reino se halló en estrecha relación con todos los otros Estados medievales europeos, siendo conocido por su basto comercio de plata y caballos, por ser uno de los pueblos que más peregrinó a Roma, condujo numerosas campañas militares exitosas contra sus vecinos, lo que demostró que no estuvo aislada culturalmente de ninguna forma del resto de Europa, sino al contrario fue uno de sus reinos más importantes, el aspecto más interesante es que precisamente en Hungría no se desarrolló el Feudalismo en ninguna de sus etapas.

Historiadores húngaros como Péter Váczy (1904-1994) han establecido que el Estado es clasificable como un Reino Patrimonial (en húngaro: patrimoniális királyság) basándose en las teorías de Max Weber. El poder del reino yacía en su totalidad en la figura del rey húngaro, quien administraba su reino como si fuese su enorme propiedad, donando tierras a caballeros y nobles. El rey podía otorgar tierras igual como podía confiscarlas y dárselas a otro. De esta forma era el monarca el que recompensaba directamente a sus siervos y al clero, al contrario de como sucedió en Francia, Inglaterra y Alemania, donde lo hacía algún Señor por debajo del rey (constituyéndose la escalera feudal). Igualmente el rey trataba con los nobles como si fuesen sus familiaritas, o miembros de su círculo cercano, estableciéndose una relación cercana y estrecha entre la figura del rey y la nobleza.

Aclara el historiador húngaro Bálint Hóman (1885 - 1951), que al no ser hereditarias las regiones y comarcas, sino siendo gobernadas por un ispán o commes, cuyo cargo era vitalicio pero no hereditario, las familias no llegaron a constituir gobiernos regionales independientes. Esto ejemplifica el que las luchas más frecuentes dentro del reino húngaro serán entre la propia familia real, la Casa de Árpád, y la nobleza no poseerá verdadera influencia para intervenir en la alta política de la época. Así, cuando los historiadores franceses se ven ocupados con los enfrentamientos entre los condes y duques del reino, los húngaros estudian las pugnas entre hermanos, primos y sobrinos por heredar el poder.

En 1301 cuando murió el último miembro de la Casa real, Andrés III de Hungría, Señores nobles u oligarcas habían conseguido obtener gran poder ante el debilitamiento de la figura real. Muchos han insinuado que este periodo podría reflejar ciertas características feudales, pero en realidad solo destaca que "pequeños reyes" (en húngaro: kiskirályok) consiguieron obtener gran poder, mas no se estableció de ninguna forma y en ningún momento el sistema de orden socio-político-económico feudal.

Igualmente la ausencia de un sistema feudal representó un problema en el momento de sucesiones en el trono real, pues el trono podía ser ocupado exclusivamente por un miembro de sangre real (no por el contrario por alguien que era solamente noble). De esta manera en los siglos XIV y XV el trono húngaro será ocupado por miembros de Casas reales extranjeras con algún tipo de vínculo sanguíneo con la desaparecida dinastía húngara anterior. Ese fue el caso del rey Carlos I Roberto de Hungría y sus descendientes que eran de la Casa de Anjou, y posteriormente Segismundo de Luxemburgo, y otros monarcas más.

Notas

Hungría en la Edad Media
Feudalismo

Feudalismo en Hungría


قرار مجلس الأمن الدولي رقم 271 لعام 1969 بتاريخ 15 سبتمبر يدين إسرائيل لحرق المسجد الأقصى في يوم 21 أغسطس من سنة 1969 ويدعو فيه إلى إلغاء جميع الإجراءات التي من شأنها تغيير وضع القدس.

مراجع

إسرائيل في 1969
أحداث سبتمبر 1969
القدس في القرن 20
عنصرية إسرائيل
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة بشأن إسرائيل
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة عام 1969

قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 271


Palante el Mambo! é o segundo álbum de estudo de Diego Gutiérrez. Recreia géneros e ritmos cubanos desde uma visão muito pessoal da canção, o que lhe valeu imediata atenção de crítica e de público. Foi nominado aos Prêmios Grammy Latinos em seu 19.ª edição na categoria Melhor Álbum de Fusão Tropical.

Produção
Para este álbum Diego Gutiérrez escolheu entre suas canções as mais representativas de géneros cubanos, o que diferencia notavelmente este trabalho de sua entrega anterior De cero, mais focado numa sonoridad pop-rock. Também optou para os arranjos por um pianista com experiência na música cubana bailable, arranjador e pianista da popular orquestra Havana D'Primera. Isto dar-lhe-ia a suas canções o peculiar sabor dos ritmos nativos, misturado com sua composição influenciada pela Nova Trova e a Canção Cubana Contemporânea.

Este álbum obteve Prêmio Cubadisco na categoria Melhor Álbum Fusão em 2018.

Depois de ser nomeado para o Latin Grammy Awards, Gutierrez tem sido capaz de apresentar este álbum em turnês por Cuba e vários países.

Lista de faixas

Pessoal

Letra, música  e voz principal em todos os temas: Diego Gutiérrez.

Produção musical: Tony Rodríguez e Diego Gutiérrez.

Arranjos: Tony Rodríguez.

Piano e teclados: Tony Rodríguez

Baixo eléctrico: Yandy Martínez

Guitarra: Roberto Gómez

Drums: Oliver Valdés

Güiro: Oliver Valdés (Tracks 1, 2, 3, 5, 6, 8 e 9)

Congas: Adel González

Trombeta: Alejandro Delgado (Tracks 1, 2, 3, 5 e 10)

Trombón: Amaury Pérez (Tracks 1, 3, 5 e 10)

Saxofón: Jamil Scherry  (Tracks 1, 3, 5 e 10)

Coros: Yosvel Bernal (Tracks 1, 2, 3, 5, 6, 8, 9,e 10)

Coros: Merlin Lorenzo (2, 3, 4, 5, 7, 8, 9 e 10)

Programação e beat-making: José A. Blanco "O Negro WadPro" (Tracks 1, 3, e 10)

Apitos: Tony Rodríguez (Track 6)

Melódica: Tony Rodríguez (Track 9)

Sample de voz em "Filosofia de bar "Rolando Laserie

Convidado em "Contra a parede": Francis do Rio

Gravação: Ing. Merlin Lorenzo e Ing. Daelsis Pena

Pós-produção: Ing. Merlin Lorenzo

Mistura: Ing. José Raúl Varona

Mastering: Ing. Daelsis Pena

Produção executiva: Brenda Besada

Sessão de fotos: Ivan Soca Pascual

Conceito visual: Mario David Cárdenas

Ligações externas

 Palante el Mambo! em Discogs

 Palante el Mambo! em RateYourMusic

Álbuns em língua castelhana
Álbuns de 2018
Álbuns de músicos de Cuba

Palante el Mambo!


New York City FC er en fodboldklub, som ligger i New York og spiller i den bedste amerikanske fodboldrække MLS

Fodboldklubber i USA

New York City FC


Giuseppe Baresi (; n. 7 februarie 1958) este un antrenor italian de fotbal și fost fotbalist, care a jucat pe postul de mijlocaș. În prezent lucrează ca asistent tehnic la Internazionale. Baresi a petrecut cea mai mare parte a carierei sale de 18 ani la clubul italian Internazionale, înainte de a se retrage în 1994 pentru două sezoane la Modena. Cu Inter, el a câștigat două titluri Serie A și Cupa UEFA, printre alte trofee, și a servit ca și căpitan al echipei. La nivel internațional, el a reprezentat echipa națională de fotbal a Italiei la 18 ocazii între 1979 și 1986, participând la UEFA Euro 1980, unde a terminat pe locul patru și la Campionatul Mondial de Fotbal din 1986. Fratele său mai mic, Franco Baresi, de asemenea, fotbalist, a servit drept căpitan pentru rivalii din oraș AC Milan și la echipa națională italiană.

Palmares

Club
Internazionale
Serie A (2) : 1979–80, 1988–89
Supercoppa Italiana (1) : 1989
UEFA Cup (1) : 1990–91
Coppa Italia (2) : 1977–78, 1981–82

Individual
Premio Nazionale Carriera Esemplare "Gaetano Scirea": 1992

Referințe

Legături externe
FIGC

Nașteri în 1958
Italieni în viață
Fotbaliști internaționali italieni
Fotbaliști italieni

Giuseppe Baresi


Jens Billes visebog (Odense, Landsarkivet for Fyn, Karen Brahe E I,2, også kaldet Jens Billes håndskrift og Jens Billes poesiebog og tidligere kendt som Steen Billes Haandskrift) er den næstældste samling af dansk poesi, efter Hjertebogen. Den blev samlet i sidste halvdel af 1550'erne.

Format
Manuskriptet er omkring 20×14½cm og skrevet på papir. Det indeholder 162 folier, der alle bærer det samme vandmærke. Det indeholder 87 digte, som er skrevet med omkring 17 forskellige håndskrifter, hvoraf de vigtigste er Jens Bille (1531–75), Sten Clausen Bille og Anne Skave; de er nummereret med blyant af Svend Grundtvig. Manuskriptet har navn efter Jens Bille, der navngav sig selv som dets ejer. Digtene 1-86 blev skrevet i perioden 1555-89, og digt 87, der handler om Frederik 2. af Danmarks død, er fra 1589.

Indhold
Bogen indeholder nogle af de ældste nedskrivninger af skandinaviske ballade, såsom Elvehøj. Mange af de tekster, som Jens Billes visebog indeholder, indgår i en redigeret udgave i Danmarks gamle Folkeviser. In the words of Rita Pedersen,

Historie
Hvordan manuskriptet blev en del af Karen Brahes bibliotek er ikke kendt med sikkerhed, men det er sandsynligt, at hu har arvet det, idet hun arvede en stor del af sit bibliotek fra sin bedstefars søster; Anne Gøye. Gøye var gift med en af Jens Billes børnebørn, og en af hendes brødre giftede sig med en af Jens Billes børnebørn.

Referencer

Eksterne henvisninger
 contents list
 Kroman, E., 'Jens Billes Visebog', Danske Studier (1923), 170-79. http://danskestudier.dk/materiale/1923.pdf
 Thuesen, Karen, 'Til Jens Billes Visebog', Acta Philologica Scandinavica, 31 (1976), 58-69

Litteratur fra middelalderen
Litteratur fra Danmark

Jens Billes visebog


Ida (oznake 243 Ida) je asteroid u asteroidnom pojasu. Otkrio ga je Johann Palisa 29. rujna 1884. u Bečkom opservatoriju i ime je dobio po nimfi iz grčke mitologije. Kasnija teleskopska opažanja kategorizirala su Idu kao asteroid tipa S, najbrojniji tip u unutarnjem asteroidnom pojasu. Dne 28. kolovoza 1993. Idu je posjetila bespilotna svemirska letjelica Galileo, dok je bila na putu za Jupiter. To je bio drugi asteroid kojeg je posjetila neka svemirska letjelica i prvi oko kojeg je pronađen prirodni satelit, Dactyl. Površina Ide prekrivena je kraterima i uglavnom siva, iako manje varijacije boja označavaju novoformirana ili nepokrivena područja. Osim kratera, vidljive su i druge značajke, kao što su žljebovi, grebeni i izbočenja. Ida je prekrivena debelim slojem regolita, labavim krhotinama koje zatamnjuju čvrstu stijenu ispod. Najveće krhotine veličine do 25 cm, nazvani su blokovi izbacivanja, od kojih je nekoliko primijećeno na površini. Ida je jedno od tijela s najgušćim rasporedom kratera dosad istraženih u Sunčevom sustavu, a udarci su primarni proces oblikovanja njegove površine. Veliki dio površine asteroida nosi ime Pola regio, nazvan po Pulskoj zvjezdarnici.

Ida

243 Ida


Fadžr-5 (rijetko Fadžr-5, Perzijski, "Zora") je iranski 333 mm višecijevni raketni sustav dugog dometa (MLRS). Fajr-5 je razvijen tijekom 1990-ih i od tada se izvozi raznim naoružanim akterima na Bliskom istoku.

Lanser Fajr-5 ispaljuje četiri topničke rakete Fajr-5 dužine 6,48 metara, kalibra 333 milimetra, dometa 75 kilometara, svaka teška 915 kilograma i nose rasprskavajuće bojeve glave od 175 kg s 90 kg visokoeksploziva (HE). Većina raketa Fajr-5 su nevođene; 2017. Iran je predstavio varijantu, Fajr-5C, koja dodaje GPS navođenje.

Fajr-5 prvenstveno koriste kopnene snage iranske vojske za napad na velike, fiksne ciljeve visoke vrijednosti, poput aerodroma i vojnih baza. Sustav ima posebnu ulogu u upotrebi od strane IRGC-N kao nevođeni protubrodski raketni sustav za Perzijski zaljev.

Dizajn

MLRS
Topnički raketni sustav Fajr-5 ugrađen je na prednju upravljačku šasiju Mercedes Benz 2631 6×6. Kako bi se osigurala stabilna platforma za paljbu, četiri hidraulički upravljana stabilizatora spuštaju se na tlo prije paljbe. Potpuno zatvorena kabina u neposrednom stražnjem dijelu kabine udomljuje ostatak posade. Ova nova šasija predstavljena je 2006.; neki sustavi nisu nadograđeni i još uvijek su na starijim šasijama.

Fajr-5 se inače ispaljuje iz ovog kamionskog bacača, ali se može ispaljivati i pojedinačno. Primarna uloga ovog topničko-raketnog sustava je gađanje kopnenih ciljeva. Može se dodati mornarički površinski radar za pretraživanje kako bi se omogućilo korištenje sustava u ulozi protiv brodova.

Raketa

Osnovna raketa
Raketa je na kruto gorivo i ima fragmentacijsku visokoeksplozivnu bojevu glavu.  Raketa je dugačka 6,485 metara, promjera 333 mm i teška 907 kg.  Ima obavijajuće peraje za stabilizaciju u letu, koje dosežu promjer od 710 mm kada se produži.  Dvobazni pogon rakete gori prosječno vrijeme od 5,3 sekunde, dostižući maksimalnu brzinu od 1100 m/s. Motor rakete ima devet lansirnih mlaznica raspoređenih u krug, koje su nagnute kako bi pomogle u stabilizaciji vrtnje u letu. Raketa Fajr-5 nosi 175 kg bojeve glave s radijusom fragmentacije od 500 m.

Jedan izvor izvješćuje da rakete Fajr-5 vjerojatno također mogu nositi (običan) visoki eksploziv, podstreljivo, zapaljivo, dimno ili kemijsko opterećenje. Rok trajanja osnovne rakete Fajr-5 je 15 godina.

Dvostupanjska raketa
Iran proizvodi dvostupanjsku raketu Fajr-5 s povećanim dometom. Dvostupanjska raketa Fajr-5 ima duljinu od 9,4 m i maksimalnim dometom od 180 km na razini mora.  Ova varijanta ima promjer 333 mm, kao i druge rakete Fajr-5, ali ima fiksne peraje, koje imaju promjer od 561 mm. Dvostupanjski Fajr-5 može doseći maksimalnu visinu od 85 km i nosi isti 175 kg bojeve glave s radijusom fragmentacije od 500 m.  Ova se varijanta lansira iz TEL-ova sličnih onima koji se koriste za rakete Zelzal, koje imaju kapacitet samo za jednu raketu.

Rok trajanja dvostupanjske rakete Fajr-5 je 15 godina.

Fadžr-5C
U veljači 2017. Iran je otkrio navođenu verziju Fajr-5, sličnu kineskom SY300, pod imenom Fajr-5C. Ima preciznost paljbe od 250 m kada koristite INS i 50 m koristeći GNSS, s rasponom od 40–130 km (25–81 mi).

Navođena raketa Fajr-5 kratko se spominjala, a vjerovalo se da je u razvoju, 2014.

Izvori

Stranice s nepregledanim prijevodima

Samohodni višecijevni raketni bacači
Iransko raketno oružje

Fajr-5


As Irmãs da Santa Face (Sororum a Sancto Vultu) é uma organização religiosa católica romana para mulheres. Os membros da ordem usam a abreviatura SSV após seus nomes.

A ordem foi fundada em San Fior, em Treviso, Itália, em 1930, pela Beata Maria Pia Mastena (1881-1951). Foi inicialmente aprovado pelo Bispo de Vittorio Veneto em 8 de dezembro de 1936 e pela Congregação de Direito Pontifício em 10 de dezembro de 1947.

A ordem tem 22 casas, incluindo algumas no Brasil e na Indonésia.

Referências

Ligações externas
Site oficial

Espiritualidade católica
Ordens e congregações religiosas católicas

Irmãs da Santa Face


7361 Endres este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7361 Endres este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Haleakala în cadrul programului NEAT. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,67 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 2,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

7361 Endres


Maurice O'Connor Drury (known as 'Con Drury' to his friends) (3 July 1907 – 25 December 1976) was a psychiatrist and follower of Ludwig Wittgenstein born in Marlborough, Wiltshire, England of Irish parents.  He grew up in Exeter, Devon, England, where his father, Henry D'Olier Drury, who had been a teacher in Marlborough college, retired.

Education
Drury was educated at Exeter Grammar School. He then studied philosophy at Trinity College, Cambridge. His tutors included G. E. Moore, C. D. Broad and Ludwig Wittgenstein. Drury became Wittgenstein's friend for many years to come, until the latter's death in 1951.

After graduation Drury entered the Cambridge theological college Westcott House, leaving after one year. He then enrolled in the medical school in Trinity College Dublin, graduating in 1939.

Medical career
Drury joined the Royal Army Medical Corps, serving in Egypt and taking part in the Normandy landings. After his demobilisation, Drury worked as a House Physician in a hospital in Taunton. In 1947 he was appointed Resident Psychiatrist at St Patrick's Hospital Dublin. From 1951 he also worked in a subsidiary nursing home, St Edmundbury, Lucan, Dublin. He lectured medical students on psychology in Trinity College and the Royal College of Surgeons. He is described as relating to his student audience as "quite an intellectual man, who was very much speaking and relating to an audience as an intellectual." He was promoted to Senior Consultant Psychiatrist in 1969. In 1970 due to anginal pain he moved to a private residence in Dublin.

Personal life
He married the matron of St Patrick's Hospital, Eileen Herbert, in 1951. One of his children, Luke Drury a physicist, was elected president of the Royal Irish Academy in 2011.
His second son Paul was one of Ireland's most prominent newspaper editors, editing The Star, Evening Herald, Irish Daily Mail, and Ireland on Sunday. He was also deputy editor of the Irish Independent. He died in 2015.

Writings
Drury was the author of "The danger of words and writings on Wittgenstein" (also published as "The Danger of Words" and, in French, as "Conversations avec Ludwig Wittgenstein" as translated by Jean-Pierre Cometti).  A volume collecting many of his writings has been edited by John Hayes and published by Bloomsbury in 2017. His papers are on deposit in the library of Mary Immaculate College Limerick.

Philosophy
Drury's book, "The Danger of Words" has been described by Ray Monk as 'the most truly Wittgensteinian book published by any of Wittgenstein's students'. Drury brought Wittgenstein's "critique of language" to bear on the practice of medicine, and particularly psychology that promised the same control over the mind that physics achieved with matter. This promise, pointed out Drury, was one where the delivery date was always being pushed into the future.

References

External links

Mention of Maurice O'Connor Drury in a correspondence of the British Journal of Psychiatry
Dr Silvia Lanzetta "Maurice O'Connor Drury: the inheritance of Wittgenstein"
 Con Drury, Wittgenstein's Irish interpreter 2017 article by John Hayes for The Irish Times
Entries on Drury at the Irish Philosophy site of Cathy M. Barry.

1907 births
1976 deaths
Alumni of Trinity College, Cambridge
Alumni of Trinity College Dublin
Alumni of Westcott House, Cambridge
British Army personnel of World War II
British psychiatrists
English people of Irish descent
Irish philosophers
Irish psychiatrists
Medical doctors from Exeter
Royal Army Medical Corps officers
Wittgensteinian philosophers

Maurice O'Connor Drury


A55 may refer to:

Roads
 A55 highway (Australia), a road connecting St George, Queensland and Lithgow, New South Wales
 A55 motorway (Canada), a road in Québec connecting Stanstead and Shawinigan
 A55 motorway (France), a road connecting Marseille and Martigues
 A55 road (Great Britain), a road connecting Chester and Holyhead
 Autostrada A55 (Italy), a bypass around Turin
 A55 road (Northern Ireland), a road around Belfast

Electronics
 A-series light bulb of diameter 55 mm
 a model of a Fusion Controller Hub (FCH), a chipset used for AMD microprocessors
 Sony Alpha 55, a DSLT camera
 Siemens A55, a mobile phone
 ARM Cortex-A55, a processor microarchitecture

Other
 Old Indian Defense, Encyclopaedia of Chess Openings code
 Austin Cambridge A55, a British car
 GER Class A55, a British steam locomotive

See also
 List of highways numbered 55

A55


Aptinoderus es un género de coleópteros adéfagos perteneciente a la familia Carabidae.

Especies
Relación de especies:

 Aptinoderus cyaneus (Motschulsky, 1864)
 Aptinoderus cyanipennis (Chaudoir, 1876)
 Aptinoderus funebris (Peringuey, 1899)
 Aptinoderus peringueyi (Csiki, 1933)
 Aptinoderus umvotianus (Peringuey, 1904)

Referencias

 Nomenclator Zoologicus

Enlaces externos

Brachinini

Aptinoderus


A Diocese de Triquinimale (, ) é uma circunscrição eclesiástica da Igreja Católica da cidade de Triquinimale, na Província Oriental, no Sri Lanka. O bispo atual é Noel Emmanuel.

A diocese foi estabelecida a 25 de agosto de 1893, como parte da Arquidiocese de Colombo e da Diocese de Jafanapatão. A diocese foi renomeada para Diocese de Triquinimale–Baticaloa a 23 de outubro de 1967. A 19 de dezembro de 1975, partes da diocese foram transferidas para a recém-criada Diocese de Anuradapura. A diocese foi renomeada para Diocese de Triquinimale a 3 de julho 2012, depois que partes da diocese foram transferidas para a recém-criada Diocese de Baticaloa.

Bispos

Circunscrições eclesiásticas católicas do Sri Lanka
Dioceses da Ásia
Fundações em 1893

Diocese de Triquinimale


Clopoțelul dobrogean sau clopoțelul românesc (Campanula romanica) este o plantă endemică în România, cunoscută numai în Dobrogea. A fost descoperită de savantul român Traian Săvulescu în 1916. Face parte din familia campanulacee, ordinul Asterales. Este o plantă perenă. Crește în crăpăturile stâncăriilor calcaroase sau granitice, fiind o plantă saxicolă. Rizomul este îngroșat, multicapitat. Din el cresc tulpini numeroase și dese, înalte de 10-40 cm, drepte sau uneori culcate la bază și apoi ascendente, muchiate, verzi, în partea inferioară pubescente, în partea superioară glabre și ramificate. Frunze radicale sunt groase, reniform cordate sau subrotund cordate. Frunzele tulpinale inferioare de obicei uscate, liniar lanceolate sau lanceolate, cele tulpinale mijlocii liniare sau liniar lanceolate, iar cele superioare liniare, liniar setiforme, glabre. Pețiolul frunzei scurt, slab păros. Inflorescență multifloră sau paucifloră. Bobocii florali erecți. Florile sunt erecte, lungi de 8-10 mm, au forma unui clopoțel îngust; au o culoare violet palidă sau albăstruie. Înflorește din iunie până în septembrie. Fructul este o capsulă cilindrică. Este o specie simbol al Dealurilor Dobrogei, protejată prin lege.

Note

Legături externe

 Specii protejate de interes comunitar. SCI Dealurile Agighiolului
 Campanula romanica Savulescu. Flora of Romania
 Clopoțel dobrogean. Munții Măcinului

Plante din România

Clopoțel dobrogean


අප්‍රිකානු කළු මම්බා යනු අධික විස සහිත සර්පයෙකි.King cobra ට පසුව දෙවැනියට දිගම විස සහිත සර්ප විශේෂය කළු මම්බා යි.මොවුන්ගේ සාමාන්ය දිග මීටර් 3 (අඩි 9 අඟල් 10) ක් වන අතර මීටර් 4.3 සිට 4.5 (අඩි 14 අඟල් 1 සිට අඩි 14 අඟල් 9)දක්වා වාර්තා වී ඇත.ලොව දෙවැනියට වේගවත්ම සර්පයාද කළු මම්බා යි.විද්‍යාත්මක නාමය Dendroaspis polylepis වේ

කළු මම්බා


Rusomača (gusomača, lat. Capsella), rod korisnih jednogodišnjih i dvogodišnjih biljaka iz porodice  Brassicaceae. Od pet priznatih vrsta u Hrvatskoj rastu obična ili pastirska torbica (C. bursa-pastoris) i sredozemna rusomača (C. rubella).

Naziv roda umanjenica je riječi capsula, i znači kutijica, a značenje imena vrste bursa-pastoris, je pastirska torba, bursa = torba i pastoris = pastirski.

Vrste
 Capsella bursa-pastoris (L.) Medik.
 Capsella grandiflora (Fauché & Chaub.) Boiss.
 Capsella lycia Stapf
 Capsella orientalis  Klokov
 Capsella rubella Reut.
 Capsella tasmanica (Hook.) F.Muell.
 Capsella thracica Velen.
 Capsella ×gracilis Gren.

Vanjske poveznice

Izvori

Camelineae

Rusomača


Benjamin Nathan Cardozo je američki pravnik (New York, 24. svibnja 1870. – Port Chester, 9. srpnja 1938). Bio je član njujorške odvjetničke komore od 1891. Sudac Vrhovnog suda države New York od 1013. do 1914., Prizivnog suda države New York od 1914. do 1926., predsjednik istog suda 1926. do 1932., sudac Vrhovnog suda Sjedinjenih Država 1932. u smjetu Liberalnih nazora, svojom kreativnošću utjecao na sudsku praksu i stvarao presedane koji su ušli u pravnu teoriju common law. Podupirao je reforme 32. američkog predsjednika Franklina Delana Roosevelta i branio ustavnost New Deala.

Izvori

Vanjske poveznice

Američki pravnici

Benjamin Nathan Cardozo


Sarıbalta, Tunceli ilinin Çemişgezek ilçesine bağlı bir  köydür.

Tarihçe
1835 yılı nüfus sayımında "Komir" adıyla görülen köyde, sadece Müslümanlardan oluşan 42 hane ve 102 Müslüman erkek kaydedilmiştir. 1935 yılı nüfus sayımından itibaren "Kömer" adıyla kayıtlarda yer almaya başlayan yerleşim, 1968 yılından önce günümüzdeki adını almıştır.

Coğrafya
Tunceli iline 115 km, Çemişgezek ilçesine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çemişgezek belde ve köyleri

Sarıbalta, Çemişgezek


مجموعة أونيوابان お庭番衆 (نطقا: أونيوابانشو) كانت مجموعة من النينجا أسسها توكوغاوا شوغون توكوغاوا يوشيموني، الذي يعد أحد كبار شوغون اليابان (1684-1751).

الغاية
يوشيموني أسس المجموعة لتحقيق الأمن، جمع المعلومات، والقيام بعمليات التجسس. يعتقد أن المجموعة في فترة باكوماتسو أرسلت فرقة إلى أمريكا ليس للتجسس على معارضي نظام شوغون فقط بل على أمريكا أيضا.

عمل أفراد المجموعة كعملاء جواسيس لجمع المعلومات وكحراس للشوغون، وأيضا في حماية الضباط الكبار في نظام الشوغون. كما اتبعوا نظاما صارما بعدم الاختلاط مع المجتمع، أشهر من كان بالمجموعة كانوا أفراد النينجا في إيغا وكوغا شمالي كيوتو. مثلت المجموعة في الأفلام والمسلسلات ببساطة كأفراد نينجا.

لم يكن أفراد المجموعة متورطين كثيرا بعمليات الاغتيال، بل كانت مهماتهم في الغالب جمع المعلومات والقبض على المجرمين.

العضوية
أعضاء المجموعة اختيروا من جماعة كيي، المناصب كانت تورث في العوائل، وهذا واضح لكون يوشيموني في الأصل قائد جماعة كيي.

المهام
 حراس أمن في قلعة إيدو.
 التجسس على الجماعات الأخرى.
 في فترة باكوماتسو، أرسل أفراد منها إلى أمريكا للتجسس.

الأحداث التالية
لم يعرف لمجموعة أونيوابان نهاية مسجلة في التاريخ، فقيل أنها تشتت أثناء استعراش ميجي، أو انضمت إلى الحكومة كضباط استخبارات.

في فنون القصص
ذكرت مجموعة أونيوابان في قصص المانغا والأنمي مثل روروني كنشين.

اقرأ أيضا
 باكوماتسو
 نظام توكوغاوا شوغون
 استعراش ميجي
 قلعة إيدو

مراجع

جواسيس في القرن 17
جواسيس في القرن 18
شرطة سرية
فترة إدو
فرض القانون في اليابان
مصطلحات تاريخية يابانية
نينجا

مجموعة أونيوابان


Gyanendra Bir Bikram Şah Dev, Nepal eski Kralı. (Nepali: ज्ञानेन्द्र वीर विक्रम शाहदेव; Gyānendra Vīra Vikrama Śāhadeva) (doğumu 7 Temmuz 1947) 4 Haziran 2001 - 28 Mayıs 2008 tarihleri arasındaki Nepal kralıdır. Yeğeni Dipendra Bir Bikram Şah'ın ölümünün ardından tahta geçmiştir. Nepal Komünist Partisi-Maoist liderliğindeki bir devrimin sonucunda cumhuriyet ilan edilmesiyle hükümdarlığı sona ermiştir.

|-

|-

1947 doğumlular
Katmandu doğumlular
Yaşayan insanlar
Feldmareşaller

Gyanendra Bir Bikram Şah Dev


Fallopia este un gen care cuprinde circa 12–15 specii de flori din familia umbra pământului.

Specii acceptate
Fallopia aubertii (L.Henry) Holub
Fallopia baldschuanica (Polygonum baldschuanicum)
Fallopia cilinodis (sin. Polygonum cilinode, Bilderdykia cilinodis ) – fringed black bindweed, North America.
Fallopia convolvulus (Polygonum convolvulus, Bilderdykia convolvulus)
Fallopia cristata (Engelm. ex A.Gray) Holub
Fallopia cynanchoides (Polygonum cynanchoides)
Fallopia dentatoalata (Polygonum dentatoalatum)
Fallopia denticulata (Polygonum denticulatum)
Fallopia dumetorum (Polygonum dumetorum și Bilderdykia dumetorum)
Fallopia filipes (Hara) Holub – Nepal
Fallopia koreana B.U.Oh & J.G.Kim
Fallopia multiflora (Polygonum multiflorum)
Fallopia pterocarpa (Polygonum pterocarpum)
Fallopia scandens (Polygonum scandens și Reynoutria scandens)
Fallopia schischkinii Tzvelev

Specii redenumite
Fallopia forbesii
Fallopia japonica Houtt.
Fallopia multiflora (Thunb.) Haraldson

Hibrizi

Plantă invazivă

Troscotul japonez este o plantă care se răspândește foarte repede și care crește imediat după ce este retezată. Specialiștii au declarat troscotul japonez sau iulișca invadatoare cea mai periculoasă plantă invazivă, pentru că rădăcinile sale, de până la 7 metri, pot să străpungă asfaltul și fundațiile.

Întrebuințări medicinale

Referințe

Legături externe

Polygonaceae

Troscotul japonez


Hospitalye Şövalyeleri ya da Aziz Yuhanna Şövalyeleri tarikatı ( "Hastane Şövalyeleri") 1070 civarında kurulmuş bir şövalye tarikatıdır. Sonradan ismi Rodos Şövalyeleri, çok sonralarıysa Malta Şövalyeleri olarak anılmıştır. Merkezi İtalya'nın Roma kentinde bulunan tarikatın günümüzdeki resmi adı İtalyancada Sovrano Militare Ordine Ospedaliero di San Giovanni di Gerusalemme di Rodi e di Malta yani Kudüs, Rodos ve Maltalı St. Jean Egemen Askeri Misafirperver Tarikatı veya kısaca Malta Tarikatıdır.

İlk Başefendisi 1100 civarlarında seçilmiş olan Peter Gerard idi. Kudüs Krallığı kurulur kurulmaz Godfroi de Bouillon Tarikat'a toprak bağışladı ve başka birçok kişi de onu takip etti. Hastabakıcılar 1113 yılında Papa II. Paschal tarafından bir tarikat olarak tanındı. 1120 li yıllarda Hastabakıcılar kendilerini askerileştirmeye başladılar ancak ilk askeri etkinlik 1136 yılında gerçekleştirilmiştir. Katolik bir yardım derneği olarak günümüze kadar ulaşmış olan bu tarikat tarihin bazı dönemlerinde bağımsız bir devlet olarak güçlü bir ordu ve donanmaya sahip olmuş Avrupa, İslam ve Osmanlı tarihinde büyük izler bırakmıştır.

Tarikatın başlangıcı
Kudüs'teki Aziz Yuhanna (St. Jean) Kilisesi yakınında bir dinsel dayanışma örgütünce hasta hacıların tedavisi amacıyla işletilen hastanenin gelişmesiyle ortaya çıktı. 1099'da Haçlıların Kudüs'ü fethetmesinden sonra, hastanenin başrahibi Gerard Kudüs'teki çalışmalarını yoğunlaştırdı. Provence'lılarla İtalyanların Filistin yolu üzerindeki kentlerinde hanlar kurdu. Hastanede tedavi gören bazı haçlı şövalyeleri mallarının bir bölümünü buraya bağışladı; bazıları ise Kudüs'te kalıp hastanede kalıp hastaneye hizmet ettiler. Böylece zenginleşen hastane, hasta ve yoksullara hizmette olduğu kadar Müslümanlara karşı savaşta da etkin olan zengin ve güçlü bir kurum durumuna geldi. Selahaddin Eyyübi orduları tarafından Hıttin Savaşında büyük bir yenilgiye uğramalarına rağmen etkinlikleri devam etti. 1291'de Akka'nın düşüşü ve Haçlı Prensliklerinin ortadan kalkması üzerine, mezhep üyeleri bir gün yeniden fethetmek umuduyla Filistin'e yakın olabilmek için Kıbrıs'a çekilip hacılara ve hastalara yönelik çalışmalarını burada sürdürmeye karar verdiler.

Rodos ve Malta'da üslenmeleri
1309'da Rodos'u ele geçirdiler. Burada bir hastane kurup adayı bağımsız devlet gibi yönettiler. Doğu Akdeniz'de güçlü bir donanmaya sahip oldular. 1522'de Kanuni Sultan Süleyman döneminde Osmanlılar Rodos'u ele geçirdi, ama 1530'da Kutsal Roma Germen İmparatoru V. Karl, Malta adasını tarikata bağışladı. Şövalyeler Osmanlı saldırılarına karşı direnerek donanmalarını güçlendirdiler ve gelişmiş bir hastane kurdular; en parlak dönemlerini burada yaşadılar. Osmanlı tehdidinin azaldığı 17. ve 18. yüzyıllarda tarikat da giderek zayıfladı. 1798'de Malta adası Napolyon Bonapart'ın eline geçti. Tarikatın merkezi 1834'te Roma'ya taşındı.

Günümüzdeki işlevi

Malta Tarikatı, günümüzde egemen bir devlet dışı aktör  statüsü taşımaktadır. Birleşmiş Milletler'e gözlemci olarak katılmasına karşılık kendine ait topraklardan yoksundur. Kendini tarafsız ve insancıl bir yardım kuruluşu olarak tanımlayan tarikatın 104 ülkeyle diplomatik ilişkisi vardır. Birçok ülke şövalyelere diplomatik dokunulmazlık ve ayrıcalık tanımaktadır.

Ayrıca bakınız

Tapınak Şövalyeleri
Aziz Lazarus Şovalyeleri

Dış bağlantılar
 Palazzo Malta

Kaynakça

Haçlılar
Haçlı Seferleri
Şövalyeler
Korsanlar
Katolik örgütler

Hospitalier Şövalyeleri


Die Queune ist ein Fluss in Frankreich, der im Département Allier der Region Auvergne-Rhône-Alpes verläuft. Sie entspringt an der Gemeindegrenze von Tronget und Cressanges, entwässert in nordöstlicher Richtung durch die Landschaft Bocage Bourbonnais und mündet nach rund 29 Kilometern gegenüber von Avermes, jedoch im Gemeindegebiet von Neuvy, als linker Nebenfluss in den Allier. Beim gleichnamigen Weiler La Queune wird Wasser vom Fluss abgezweigt und etwa ein Kilometer weiter nördlich in den Ruisseau de Vallée eingeleitet.

Orte am Fluss
 Châtillon
 Noyant-d'Allier
 Souvigny
 Coulandon

Einzelnachweise

Queune


الأمير هذلول بن عبد العزيز آل سعود (1361 هـ / 1941- 13 ذو القعدة 1433 هـ / 29 سبتمبر 2012)، رئيس نادي الهلال السعودي السابق. هو الابن الثاني والثلاثين من أبناء الملك عبد العزيز الذكور. تولى رئاسة نادي الهلال السعودي لأكثر من فترة، الأولى من عام 1392 هـ حتى عام 1398 هـ، والثانية من عام 1402 هـ حتى عام 1403 هـ، تولى حتى وفاته رئاسة هيئة أعضاء الشرف في النادي.

أسرته

الأبناء والبنات
 الأميرة ريما بنت هذلول (متوفاة). كانت متزوجة من الأمير فهد بن مقرن بن عبد العزيز آل سعود ولها من الأبناء الأميرة نورة، والأمير فيصل.
 الأميرة لمياء بنت هذلول (متوفاة؛ 2021/02/15).
 الأميرة نوف بنت هذلول.
 الأميرة البندري بنت هذلول. متزوجة من الأمير الشاعر عبد الرحمن بن مساعد بن عبد العزيز آل سعود ولها من البنات الأميرة نورة، الأميرة الجوهرة، والأميرة سارة.
 الأميرة فهدة بنت هذلول.
 الأمير عبد العزيز بن هذلول.
 الأميرة نورة بنت هذلول (متوفاة).
 الأميرة نجود بنت هذلول.
 الأميرة سارة بنت هذلول. متزوجة من الأمير بندر بن ناصر بن عبد العزيز آل سعود ولها من الأبناء الأمير عبد الإله.
 الأميرة طرفة بنت هذلول (متوفاة؛ 2021/01/08). كانت متزوجة من ماجد الصغيّر.
 الأمير تركي بن هذلول (نائب أمير منطقة نجران). متزوج من الأميرة نورة بنت معتصم بن سعود الدغيثر وله من الأبناء الأمير محمد.
 الأميرة العنود بنت هذلول.
 الأمير سعود بن هذلول. له من الأبناء الأمير خالد، وله كريمة تزوجت من الأمير فيصل بن عبد العزيز بن تركي آل سعود.

وفاته
توفي الأمير هذلول بن عبد العزيز آل سعود يوم السبت 13 ذو القعدة 1433 هـ الموافق 29 سبتمبر 2012 في العاصمة السويسرية جنيف، ونقل جثمانه من سويسرا إلى السعودية حيث أُديت الصلاة عليه يوم الأحد 14 ذو القعدة 1433 هـ الموافق 30 سبتمبر 2012 في المسجد الحرام في مكة المكرمة، وتقدم المصلين الملك عبد الله بن عبد العزيز آل سعود والأمير متعب بن عبد العزيز آل سعود، ودفن في مقبرة العدل.

المراجع

آل سعود
أبناء عبد العزيز آل سعود
رؤساء نادي الهلال (السعودية)
سعوديون في القرن 20
سعوديون في القرن 21
سعوديون من أصل يمني
شخصيات أعمال سعودية في القرن 20
شخصيات أعمال سعودية في القرن 21
مدفونون في مقبرة العدل
مواليد 1361 هـ
مواليد 1941
مواليد 1942
مواليد في الرياض
وفيات 1433 هـ
وفيات 2012
وفيات في سويسرا

هذلول بن عبد العزيز آل سعود


Sønderborg Patriots var en amerikansk fodbold-klub fra Danmark og en af de første danske klubber inden for denne sportsgren, da den blev dannet i slutningen af 1980'erne. Klubben spillede 11-mands amerikansk fodbold under Dansk Amerikansk Fodbold Forbund (DAFF).

Historie
Sønderborg Patriots blev officielt oprettet i januar 1988 af de fire grundlæggere: Johan Lauritzen, Henrik Brink Jensen, Harald Lauritzen og Bo Krabbe. De fire grundlæggere spillede året forinden en sæson ved den amerikanske fodboldklub Flensborg Sealords i Nordtyskland.

Klubbens patriotiske navn har sit udgangspunkt i Sønderborg-egnen og slaget ved Dybbøl 18. april 1864 i den Slesvigske krig mod preusserne.

Sønderborg Patriots var en af de første seks klubber, som blev medlem af Dansk Amerikansk Fodbold Forbund (DAFF) grundlagt i 1989 og som har haft stor effekt på begyndelsen af en ny sportsgren i Danmark og dens popularitet og vækst i Danmark såvel som resten af Skandinavien.

I begyndelsen trænede Sønderborg Patriots på en græsbane på Idrætshøjskolen i Sønderborg (Sønderborg Sports Highschool). I 1989 flyttede klubben til banerne på Sønderborg Stadion.

Uden for den sædvanlige footballsæson deltog Sønderborg Patriots også i arena football, som er en 8-mandsudgave og blev spillet i off-sæsonen.

I 2005 blev en ny klub ved navn Sønderborg Sergeants oprettet.

Spilledragt
Sønderborg Patriots' spilledragt havde følgende farver: mørkeblå, hvid og rød.

Trænere
James Demchsak: 1988
Glen Kerr: 1988 - 1989
Kelly McWay: 1989 - 1994
Diverse spillere med trænerrolle: 1995 -

Kendte spillere
 Thomas "Bubba" Tønning Knudsen: Defensive Line, Offensive Line, og Linebacker 1988-1991

Eksterne henvisninger
DAFF
Sønderborg Sergeants

Amerikansk fodbold i Danmark
Patriots
Etableret i 1988

Sønderborg Patriots


Der Jüdische Friedhof Sudheim ist ein jüdischer Friedhof in Sudheim, einem Ortsteil von Northeim, der Kreisstadt des Landkreises Northeim in Südniedersachsen. Er ist ein geschütztes Kulturdenkmal.

Der Friedhof, der von 1834 bis 1912 belegt wurde, befindet sich in der Lange Straße / Ecke Worthweg. Es sind 19 Grabsteine vorhanden.

Literatur
 Tamar Avraham / Wilhelm Jürgens / Sibylle Obenaus: Sudheim / Northeim (Sudheim heute Ortsteil von Northeim). In: Herbert Obenaus (Hrsg. in Zusammenarbeit mit David Bankier und Daniel Fraenkel): Historisches Handbuch der jüdischen Gemeinden in Niedersachsen und Bremen. Band 1 und 2 (1668 S.), Göttingen 2005, ISBN 3-89244-753-5, Seite 1443–1454.
 Aus dem Jahr 1990 liegt eine Dokumentation des Friedhofs von Berndt Schaller vor. Darin sind die Abschriften aller Steine und Fotos enthalten.

Weblinks

 Jüdischer Friedhof Lange Straße in Sudheim im Denkmalatlas Niedersachsen
 Sudheim. In: Übersicht über alle Projekte zur Dokumentation jüdischer Grabinschriften auf dem Gebiet der Bundesrepublik Deutschland; hier: Niedersachsen

Sudheim
Baudenkmal in Northeim
Sudheim

Jüdischer Friedhof (Sudheim)


Dericilik, derinin fiziksel ve kimyasal işlemlere tabi tutulup kullanılacak hale getirilmesidir.

Dericilik çok eski bir sanat dalıdır. Tarihin en eski çağlarından beri insanlar dericilikle uğraşmış, üstünde durup geliştirerek ayakkabı, terlik, elbise, yelken gibi türlü eşyalar yapmışlardır. Eski Türkler deriden sandıklar, hayvanlar için semerler yaparlardı. Ayrıca deri üstüne işlemeler yaparak süs eşyası olarak kullanırlardı. En güzel deri işleri; Türkler, Araplar, İspanyollar ve Venedikliler tarafından yapılırdı. İspanyollar dericiliği Araplardan öğrenmişlerdir. O sıralarda Anadolu'nun hemen her köşesinde dericilik gelişmiş haldeydi. İmparatorluk ordusunun koşum takımlarını yapıyorlardı. Fransızlar dericiliğe başladıkları zaman deri teknolojisini Osmanlılardan aldılar. Türkiye'de modern deri sanayi İstanbul'da II. Mahmud zamanında Beykoz deresinde tabakhane kurularak faaliyete geçmiştir. Burada yapılan deriler ordunun ayakkabı ihtiyacını karşılamak için askeri ayakkabı yapımında kullanılmaya başlanılmıştır. Kurtuluş savaşı sırasında ordunun ayakkabı ihtiyacının büyük bir kısmını karşılamıştır. Daha sonra İstanbul'da Kazlıçeşme'de, Ege bölgesinde ve Anadolu'nun bazı şehirlerinde özel ve modern deri fabrikaları açılmıştır. Bu fabrikaların ürettiği deriler, kendi ihtiyacı karşıladığı gibi çeşitli yabancı ülkelere de ihraç edilerek Türkiye'ye döviz getirmektedir. Deri üretiminde büyükbaş ve küçükbaş hayvan derilerinden istifade edilir. Bunlar sığır, keçi, oğlak, koyun ve kuzu derileridir.

Derinin kimyasal yapısı
Deri kimyasal olarak % 55 karbon, % 6-8 hidrojen, %19-25 oksijen, % 14-20 azot, % 0,5-1,5 kükürt, fosfor, demir, iyot ve klordan meydana gelir.

Derinin biyolojik yapısı
% 65 su, % 32.5 protein, % 2 yağ, % 0,5 mineral tuzlardan ve % 0,5 diğer unsurlardan meydana gelir.

Ham derinin korunması (konservasyonu): Konservasyon; kesilen hayvanın sırtından yüzülmüş ham derinin mamul deri eldesi için işlentiye alınmasına kadar geçen süre içerisinde mikroorganizma faaliyetleri sonucu bozulmasını önlemek amacıyla bünyesindeki suyun çeşitli yöntemlerle mikroorganizma faaliyetlerini durdurmak amacıyla yapılan işlemler için kullanılan terimdir.

Önemli salamura çeşitleri

 Kurutma yoluyla salamuraAsarak veya gererek yavaş yavaş yapılır. Deri, suyunun % 55-65'ini kaybeder. Bu usul Türkiye'de kullanılmaz (sıcak bölge usulüdür).

 Tuzlu salamura Tuz (sodyum klorür) ile yapılan salamuradır. Derinin yüzülen kısmı tuzlanır. Ağırlık kaybı % 4-15 olur.

 Piklaj yoluyla salamura Bu salamura kıl giderme işlemi görmüş koyun, sığır, keçi derilerine uygulanır.

Derinin yapısı üç tabakadan meydana gelir.

 Üst deriDerinin % 1 kalınlığını teşkil eder (Epidermis).

 Alt deriDerinin % 14 kalınlığındadır. Yüzme kalıntılarını da üzerinde taşıdığından (yağ ve et) kireçlik işlemi esnasında giderilir (Koryum).

 Orta deriDerinin % 85'ini teşkil eden ve değerlendirilen kısımdır (Sübkitus).

Ham derilerin stoklanacağı ambarlar serin, havadar, güneş görmeyecek şekilde olmalı, haşerelerin üremesine engel olunmalıdır. Deriler yüksek olmayan istifler halinde aralıklı olarak depo edilir.

Ham deriden gelen hatalar
Ham deriden gelen hatalar çok çeşitli olabilir:

 Hayvanın yaşadığı ortamdan gelen izler.
 Salamura hataları.
 Kimyasal madde etkileri (demir, bakır, şap, mavi naftalin lekeleri).
 Kurutma hataları.
 Yüzme hataları.

Deri teknolojisi işlem basamakları

 Islatma-Yumuşatma Berrak, sertliği düşük bakterilerden arınmış demir bileşikleri ihtiva etmeyen suyla yapılır. Amaç tuz, gübre, idrar, kan, gibi kirlerin giderilmesi ve suda çözünebilen proteinlerin uzaklaştırılmasıdır. Diğer önemli bir nokta ise salamura süresinde derinin kaybettiği suyun takrar kazandırılmasıdır (% 65'e çıkarılır). Yumuşama süresi aşağı-yukarı 24-48 saat arasındadır.

 Kireçlenme (Kalsiyum hidroksit)-Zırnıklama (sodyum sülfür) Kireçlemenin gayesi kıl köklerini gevşetmek, derinin şişmesini sağlamaktır. Tüylü (Kürk) deri yapılmak istendiğinde kireçlenme-zırnıklama işlemi yapılmaz.

Kireçleme-zırnıklama işlemi bitmiş deri kavalata makinasına gelir. Derinin yüzülen kısmının (alt deri) et ve yağ tabakaları burada giderilir. Artıklara karnas denir. Bunlardan yağ ve hayvan yemi yapılabilir. Deriyi ısı, nem, mikroorganizmalara karşı dayanıklı hale getirmek ve deriye teknik karakter kazandırmak gayesi ile yapılan operasyonların tamamına debagat işlemi veya dabağlama, dabağlanan yere de tabağhane denir.

Debagat işlemi mamul deri karakterine göre a) Metal debagat, b) Nebati debagat olmak üzere ikiye ayrılır.

Mineral tabaklama
Krom, alüminyum, demir, gibi metallerin tuzları ile yapılabilir. Genellikle krom debagatı yapılır. Kireçlik işlemi bitmiş deri dolaplarda evvela suni gübre (amonyum sülfat) ve enzim ilavesiyle derinin bünyesindeki kireç ve enzim yardımıyla istenmeyen proteinler deriden uzaklaştırılır. Deride yumuşaklık artar ve belirgin hale gelir. Bundan sonraki işlem piklajdır. Deriyi debagat Ph'sına ayarlama işlemidir. (Deri metal debagattan önce asidik duruma getirilir). Piklaj işleminde deri asitten zarar görmemesi için evvela sodyum klorür (tuz) verilir. Deri lifleri arasına giren tuz deriyi aside karşı dayanıklı hale getirir. Genellikle asit olarak sülfirik asit kullanılır. Bu ameliyeden sonra deriye krom oksit (krom kompleksi) verilir. Krom, deriyi dış etkilerden korur. Bundan sonra kromun deriye bağlanması için dönen dolaba soda veya bikarbonat verilir. Böylece kristaller büyür, krom liflerin arasından çıkamaz. Deri dolaptan çıkarılarak istiflenir. Yapılacak deri çeşidine göre tasnif edilir. Kalın deriler (sığır derisi) yarma makinesinden geçtikten sonra tıraşlanır. Kromlu deri, tıraş makinesinde istenilen inceliğe getirilir. Deriler retenaj dolaplarına atılır. Retenajın gayesi: a) Deriye yumuşaklık kazandırmak, b) Deriye homojenlik kazandırmaktır. Deri sodyum bikarbonat ile zayıf alkali hale getirilir. Deriler yıkandıktan sonra istenirse 55 °C'de çeşitli renklerde anilin boya çeşitleriyle boyanır. Sonra yine 55 °C'de sıcak suyla yağlama işlemine geçilir. Yağlar suda eriyen sülfone, sülfite veya sentetik yağ çeşitleridir. Yağlamanın gayesi deriyi yumuşatmak ve su geçirgenliğini azaltmak içindir. Sülfone yağ kullanılmasının sebebi yağı su ile beraber tutmaktır.

Tanenleme
Çeşitli tanenler kullanılabilir. Bunlar sentetik fenol-formaldehid, reçine esaslı olduğu gibi bitkilerden elde edilen tabii tanen diye tabir ettiğimiz sumak, mimoza, valeks vs. olabilir.

Bu tanenler sayesinde deriye daha bir dayanıklılık ve dolgunluk sağlanır. Deriler dolaptan çıkarılıp açkı makinalarında açılarak şu şekillerde kurutulur:
 Normal hava sıcaklığında asılarak,
 Pestink cihazıyla (derinin nemi sıkılarak giderilir),
 Vakum (nem emilir),
 Gergef (deri gerilerek kurutulur).

Kurutulmuş deri su veya % 35 rutubetli talaşla tavlama işlemi yapılarak deriye rutubet kazandırılır. Daha sonra gergef makinasında gerilerek düzgün bir hale getirilir. Böylece deri boyama işlemine hazırlanmış olur. Derinin üst boyaması yapılırken, evvela asidik boya ile otomatik tabanca veya el tabancasıyla deriye püskürtme suretiyle astar boyası verilir. Bu püskürtmeden sonra organik pigment ve bağlayıcılarla son boyası verilerek, cilası atılır ve ütülenir. Ölçü makinasında ölçülerek, alan hesabıyla piyasaya sürülür. Tüylü (kürk) deriler adet olarak piyasada satılır. İyi kalite bir derinin cildi temiz olur. Hayvanın tabii cildi gözükür, göze herhangi bir hata gözükmez.

Hayvan ürünleri

Dericilik


283277 Faber este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
283277 Faber este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Cerro Tololo de Larry H. Wasserman. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,42 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 3,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 283001-284000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2004
Centura de asteroizi

283277 Faber


Cantor-Schröder-Bernsteinov poučak je poučak iz teorije skupova koji se zove po Georgu Cantoru, Ernstu Schröderu i Felixu Bernsteinu.

Glasi li da vrijedi li za skupove A i B odnosi kardinalnosti

 i

, tada je

.

Izvori

Teorija skupova
Matematički poučci

Cantor-Schröder-Bernsteinov poučak


Bildungsfonds sind eine Art der Studienfinanzierung, die sich anhand der Rückzahlungsmodalitäten von anderen Finanzierungsarten wie BAföG und Studienkrediten unterscheiden. Eine Rückzahlung erfolgt einkommensabhängig und erst nach erfolgreichem Berufseinstieg.

Innerhalb einer individuell festgelegten Zeitspanne wird ein vorab geregelter prozentualer Anteil des Bruttogehalts als Rückzahlung an den Bildungsfonds geleistet. Bildungsfonds bieten daher ein deutlich geringeres Risiko der Überschuldung und sind durch eine Maximalgrenze in der Rückzahlung begrenzt. Im Fall von andauernder Arbeitslosigkeit muss keine Rückzahlung geleistet werden.

Bei den Anbietern kann man institutionelle sowie private Anbieter (Firmen oder Hochschulen) unterscheiden. Außerdem bieten verschiedene Bildungsfonds noch Zusatzservices wie Soft-Skill-Entwicklung, Firmenkontakte, oder andere berufsvorbereitende Kurse an.

Nachdem sie in den 1990er Jahren in Amerika entwickelt wurden, kam das Prinzip des Bildungsfonds ab den 2000er Jahren auch nach Deutschland. Hierbei gibt es zwei unterschiedliche Ausprägungsformen. Gewerbliche, bundesweite Anbieter arbeiten mit Gewinnerzielungsabsicht. Auf der anderen Seite gibt es hochschuleigene (z. B. TU München) oder fächerübergreifende Bildungsfonds (im MINT Bereich), die aus gesellschaftlicher Verantwortung heraus angeboten werden.

Literatur
 Peter Mertens, Dieter Ehrenberg, Peter Chamoni, Joachim Griese, Lutz Heinrich, Karl Kurbel: Studienführer Wirtschaftsinformatik: Das Fach, das Studium, die Universitäten, die Perspektiven. Springer-Verlag 2009, ISBN 3-834-98057-9

Studium
Einkommen
Bildungsförderung

Bildungsfonds


Milo Urban (* 24. August 1904 in Rabčice, Österreich-Ungarn; † 10. März 1982 in Bratislava) war ein slowakischer Schriftsteller, Dolmetscher und Journalist.

Leben
Urban ist in der Familie eines Försters auf die Welt gekommen, wegen des Todes des Vaters hatte er lange finanzielle Schwierigkeiten. Urban ist in Zázrivá, Polhora, Trstená, Ružomberok und Banská Štiavnica in die Schule gegangen. Er arbeitete in den Zeitschriften Slovenský národ, Vatra, Slovák und in den Zeiten des Slowakischen Staates (1939–1945) war er Chefredaktor der Zeitschrift Gardista. Nach dem Krieg ist Urban nach Österreich geflüchtet, das Volksgericht hat ihm 1947 einen öffentlichen Verweis erteilt.

Nach dem Krieg wohnte Urban in Kroatien, bevor er 1974 in die Tschechoslowakei zurückkehrte. Er widmete sich der literarischen Tätigkeit und übersetzte tschechische, polnische und deutsche Bücher. Sein Roman Živý bič ist sehr bekannt und wurde 1966 von Martin Ťapák verfilmt.

Werke

Novellen und Romane
 1920 – Ej, ten tanec
 1922 – Jašek Kutliak spod Bučinky
 1926 – Za vyšným mlynom
 1928 – Výkriky bez ozveny, Novellensammlung
 1927 – Živý bič, 1. Teil der Trilogie
 1930 – Hmly na úsvite,  2. Teil der Trilogie
 1940 – V osídlach,  3. Teil der Trilogie
 1957 – Zhasnuté svetlá
 1964 – Kto seje vietor
 1996 – Železom po železe

Essays
 1970 – Zelená krv: Spomienky hájnikovho syna
 1992 – Kade-tade po Halinde
 1994 – Na brehu krvavej rieky
 1995 – Sloboda nie je špás

Übersetzungen
 1954 – Igor Newerly: Pamiatka z celulózky, (dt-:Eines Menschen Weg)
 1959 – Aleksander Fredro: Pán Geldhab, (dt.: Herr Geldhab)
 1960 – Karel Čapek und Josef Čapek: Zo života hmyzu, (dt.: Aus dem Leben der Insekten)
 1961 – Karel Čapek: Matka, (dt.: Mutter)

Einzelnachweise

Weblinks

Autor
Roman, Epik
Essay
Literatur (20. Jahrhundert)
Übersetzer aus dem Deutschen
Übersetzer aus dem Polnischen
Übersetzer aus dem Tschechischen
Übersetzer ins Slowakische
Journalist (Slowakei)
Person (slowakische Kollaboration)
Tschechoslowake
Slowake
Geboren 1904
Gestorben 1982
Mann

Milo Urban


مؤسسة كارنغي في نيويورك  مؤسسة خيرية أميركية كبرى تلعب دوراً بارزاً في الدفاع عن المُثل الأمريكية والقيم الرأسمالية في العالم. كان أندرو كارنغي، أحد أكبر الصناعيين الأميركيين وصاحب إمبراطورية في مجال صناعة الحديد والصلب، إنسانياً، بتطلعاته وأفكاره. وانطلاقاً من نظرته وآرائه في المجتمع التي تتمحور حول إمكانية الوفاق بين الغني والفقير من خلال السيطرة على الثروة ومعرفة كيفية إدارتها، فقد تعرّف كارنجي على فئات واسعة من المثقفين الأوروبيين (فنانين، فلاسفة، علماء) واستدل من خلال خبرته الصناعية على أهمية الدور الذي يمكن أن يلعبه المثقفون في الدفاع عن الرأسمالية الناشئة. كان كارنجي يرى أنَّ من واجب الرأسمالية المتقدمة تجنيد النخبة في وقت لم تكن فيه الدولة الفدرالية مستعدة بعد للقيام بهذا الدور. والتزاماً بآرائه وأفكاره فقد باع كارنجي، لمورغان، إمبراطوريته الصناعية عاقداً العزم على القيام بمهمة توسيع ونشر الثقافة والعلم، لذا فقد وظّف كل أمواله في بناء مؤسسات خيرية. لقد سبق لمورغان أن بنى مؤسسات خيرية ولكن الهدف من ذلك كان تخفيف عبء الضرائب عنه وبناء شهرته الشخصية من ناحية أخرى (إقامة متحف سنة 1896 وجامعة 1900). بعد هذا التحول وابتداء من عام 1901 بدأ بإنشاء مؤسسات لتشجيع البحث العلمي وأخرى لتمويل الأبحاث العلمية على الصعيد العالمي، برأسمال قدّر ب283 مليون دولار سنة 1970. تعتبر مؤسسة كارنجي ثالث مؤسسة في الولايات المتحدة الأميركية بعد مؤسسة فورد وروكفلر وتعادل مصاريفها مصاريف مؤسسة فورد. إنَّ مؤسسة كارنجي أقل شهرة من غيرها لكنها أكثر شعبية وتنطلق من مبدأ حدده مؤسسها حين قال: «إنَّ المشكلة الكبرى لعصرنا هي كيفية إدارة الثروة والسيطرة عليها بشكل تتعايش فيه روابط الأخوّة بين الغني والفقير».

المصدر
 موسوعة السياسة للدكتور عبد الوهاب الكيالي

مراجع

أندرو كارنيغي
تأسيسات سنة 1911 في ولاية نيويورك
منظمات خيرية
منظمات غير ربحية في نيويورك

مؤسسة كارنغي في نيويورك


İtalya Yarımadası (İtalyanca: Penisola italiana), Avrupa'nın en büyük yarımadalarından biridir. Kuzeyde Alplerden, güneyde Akdeniz'in ortasına kadar uzanan 1.000 kilometrelik bir alanı kapsar. Çizme şeklinde oluşuyla tanınır, zaten Lo Stivale (İtalyanca Çizme) olarak isimlendirilir.

İtalya Yarımadası 3 devlet barındırır:
 İtalya, yarımadanın hemen hemen (iki küçük şehir devleti hariç) tamamını kapsar.
 San Marino, Orta ve Kuzey İtalya topraklarıyla çevrili bir şehir devlettir.
 Vatikan, Roma'da İtalya topraklarıyla çevrili bir şehir devletidir.

Yarımada, batıda Ligurya Denizi ve Tiren Denizi, Güneyde İyon Denizi ve Doğuda Adriyatik Denizi ile çevrilidir. Yarımadanın en Kuzeyi Alp Dağları ile kaplıdır, ancak orta ve Güney kısımları geniş düzlüklerden oluşur ve genelde deniz kıyısında uçurumlarla sona erer.

Yarımadada ılıman dönencealtı iklimi, Akdeniz iklimi ve yüksek kesimlerde karasal iklimi görülür ve tek yeraltı zenginliği petroldür. Bazı dillerde adı Apenin Yarımadası olarak da geçer.

Kaynakça

İtalya'daki yarımadalar

İtalya Yarımadası


Son Of Caesar er kunstnernavnet for den danske singer-songwriter Peter Mathiasen (født 4. juli 1987 Odense, Danmark). Han spiller guitar, klaver og bas, og han har udgivet et album og en EP.

I foråret 2012 debuterede han med sin selvbetitlede debut EP, der bestod af fire sange. To af sangene, "Letter To Jack" og "The Song I Was Trying To Find", kom i rotation på DR P4. Samme forår varmede han op for Joan As Policie Woman på Musikhuset Posten og spillede på SPOT Festival "Blue Spot".

30. september 2013 udgav Son Of Caesar sit crowdfundede  debutalbum "Winter Came And Went", der fik flere pæne anmeldelser.
Singlen "Madeleine Defoe" kom i rotation på P4 og DR P6 Beat.

Udgivelsen af albummet var med til at nominere ham til "Talentprisen" ved Odense Live Prisen i januar 2014, hvor han vandt "Publikumsprisen".

Siden har Son Of Caesar arbejdet på et nyt album, der udkommer 13. april 2018.

I sommeren 2017 varmede han op for Suzanne Vega på Galaksen Værløse og på Musikhuset Posten.

Diskografi

Album
 Winter Came And Went (september 2013)

EP'er
 "EP" (marts 2012)

Eksterne henvisninger

Noter

Sangere fra Danmark
Musikgrupper fra 2013
Pseudonymer

Son Of Caesar


The North Carolina General Assembly of 1779 met in three sessions in three locations in the years 1779 and 1780. The first session was held in Smithfield from May 3 to May 15, 1779; the second session in Halifax, from October 18 to November 10, 1779; the third and final session in New Bern, from January to February, 1780.

Each of the 50 North Carolina counties was authorized by the North Carolina Constitution of 1776 to elect one Senator and two members of the House of Commons.  In addition, six districts (also called boroughs) were authorized to elect one House member each.  Richard Caswell was elected governor by the legislature.

Legislation
For additional laws and minutes of the 1779 General Assembly, see Legislative Documents.

Councilors of State
This General Assembly selected the following Councilors of State on May 3, 1779:
 Joseph Leech from Craven County
 Robert Bignall from Edgecombe County
 John Sampson
 John Simpson from Pitt County
 Thomas Respass, Senior from Beaufort County
 Isaac Guion from Craven County
 William Whitfield from Dobbs County
 Waightstill Avery from Burke Count (selected on October 25, 1779)
 Edward Starkey from Onslow County (selected on October 30, 1779)

House of Commons

Leadership of the House of Commons

 Speaker: Thomas Benbury (Chowan County)
 Clerk: John Hunt (Franklin County)

Members of the House of Commons

In 1779, the General Assembly abolished Bute County and Tryon County. They also created eleven new counties: Franklin, Gates, Jones, Lincoln, Montgomery, Randolph, Richmond, Rutherford, Sullivan, Warren, and Wayne Counties.  Members of the House of Commons are listed below, along with the county they represented:

Senate

Senate leadership
 Speaker: Allen Jones (Northampton County), resigned October 25, 1779; Abner Nash, elected to replace Jones October 26, 1779
 Clerk: John Sitgreaves (Craven County)

Members of the senate

Members of the senate and counties they represented included the following

Notes

References

1779
General Assembly
General Assembly
 1779
 1779

North Carolina General Assembly of 1779