The Guelph Storm are a major junior ice hockey team based in Guelph, Ontario, Canada. They have played in the OHL since the 1991–92 season. The team plays home games at the Sleeman Centre.

History
The franchise started as the Toronto Marlboros, who moved to Hamilton to become the Dukes of Hamilton in 1989. Following the 1990–91 season, the franchise was relocated to Guelph and a contest was held to name the team. Tom Douglas submitted the winning entry "Storm" and the team was renamed the Guelph Storm.

The first year in Guelph was dismal, but the building process for Guelph was soon successful. The Storm finished first place in the 1994–95 season. General Manager Mike Kelly was voted the OHL Executive of the Year and Craig Hartsburg voted the Coach of the Year for the Canadian Hockey League and the Ontario Hockey League. Draft picks from the early years in Guelph include Jeff O'Neill and Todd Bertuzzi.

Guelph reached the OHL finals in 1995 and 1996. The team qualified for the 1996 Memorial Cup by playing against the Memorial Cup host Peterborough Petes in the OHL final.

The Storm won their first J. Ross Robertson Cup in 1998. This success continued into the Memorial Cup Tournament as the Storm rallied to the Championship Game where they lost to the Portland Winter Hawks in overtime in the final game.

In the year 2000, the team moved from the historic but aging Guelph Memorial Gardens into the Guelph Sports and Entertainment Centre (since renamed the Sleeman Centre). The Storm were selected to host the 2002 Memorial Cup tournament. It marked the team's third appearance in the national junior championship, their first as host team.

Two years later, the Storm won their second OHL Championship, and returned to the 2004 Memorial Cup hosted in Kelowna, British Columbia.

In the 2008 NHL Entry Draft, defenceman Drew Doughty was selected 2nd overall by the Los Angeles Kings, the highest ever selection of a Guelph Storm player.

In 2014, the Storm captured their third OHL Championship, and subsequently advanced to the 2014 Memorial Cup final, hosted in London, Ontario. The Edmonton Oil Kings won Cup championship on 25 May 2014 with a 6-3 win over the Storm.

In late April 2019, the team captured the Wayne Gretzky Trophy as 2019 OHL Western Conference Champions again winning the J. Ross Robertson Cup. On 12 May 2019, in the sixth game of the finals, the Storm defeated the Ottawa 67's to win the OHL championship and were again headed to the Memorial Cup, their sixth appearance, to start on 17 May in Halifax. Nick Suzuki (a Montreal Canadiens prospect) earned the Wayne Gretzky 99 Award as OHL Playoff MVP. He was the third Storm player in the team's history to win this award.

In 2021,the team agreed to stop using the song Cotton Eye Joe by the group Rednex during games after consultation with local groups alleging the song has racist origins.

Championships
The Guelph Storm have appeared in the Memorial Cup tournament six times, won the J. Ross Robertson Cup four times, won the Hamilton Spectator Trophy four times, and have won five division titles.

Memorial Cup
 1996 Finished in 4th place
 1998 Lost to Portland Winter Hawks
 2002 Finished in 4th place
 2004 Finished in 4th place
 2014 Lost to Edmonton Oil Kings
 2019 Lost to Rouyn-Noranda Huskies

J. Ross Robertson Cup
 1995 Lost to Detroit Jr. Red Wings
 1996 Lost to Peterborough Petes
 1998 OHL Champions vs. Ottawa 67's
 2004 OHL Champions vs. Mississauga IceDogs
 2014 OHL Champions vs. North Bay Battalion
 2019 OHL Champions vs. Ottawa 67's

Wayne Gretzky Trophy
 2003–04, Western Conference Champions
 2013–14, Western Conference Champions
 2018–19, Western Conference Champions

Hamilton Spectator Trophy
1994–95 47 W, 14 L, 5 T, 99 points
1995–96 45 W, 16 L, 5 T, 95 points
1997–98 42 W, 17 L, 6 T, 1 OTL, 91 points
2013–14 52 W, 12 L, 4 OTL, 108 points

Division Trophies
1994–95 Emms Trophy, Central Division
1995–96 Emms Trophy, Central Division
1997–98 Emms Trophy, Central Division
1998–99 Holody Trophy, Midwest Division
2013–14 Holody Trophy, Midwest Division

Head coaches
Guelph Storm head coaches have been awarded the Matt Leyden Trophy as the OHL coach-of-the-year twice in team history. Craig Hartsburg was awarded the Matt Leyden Trophy for the 1994–95 season, and was also voted the Canadian Hockey League coach-of-the-year the same year. Dave Barr won the Matt Leyden Trophy in 2005–06.

List of coaches with multiple seasons in parentheses.

General managers
A Guelph Storm executive has won the OHL Executive of the Year on two occasions while the honour was awarded from 1990 to 2013. General manager Mike Kelly won the award in 1994–95 and team governor Rick Gaetz won the award in 2009–10.

List of General Managers with multiple seasons in parentheses.
1991–1997 – Mike Kelly (12)
1997–2003 – Alan Millar (6)
2003–2008 – Dave Barr (5)
2009–2010 – Jason Brooks
2010–2016 – Mike Kelly
2017–present – George Burnett (6)

Players

Award winners
1991-92 – Jeff O'Neill, Jack Ferguson Award (First Overall draft pick)
1992–93 – Jeff O'Neill, Emms Family Award (Rookie of the Year)
1993–94 – Jeff O'Neill, CHL Top Draft Prospect Award
1994–95 – Jamie Wright, Bobby Smith Trophy (Scholastic Player of the Year)
1994–95 – Mark McArthur and Andy Adams, Dave Pinkney Trophy (Lowest team GAA)
1994–95 – Mike Kelly, OHL Executive of the Year
1995–96 – Dan Cloutier and Brett Thompson, Dave Pinkney Trophy (Lowest team GAA)
1995–96 – Brett Thompson, F.W. 'Dinty' Moore Trophy (Best rookie GAA)
1995–96 – Jeff Williams, William Hanley Trophy (Most Sportsmanlike Player)
1997–98 – Manny Malhotra, Bobby Smith Trophy (Scholastic Player of the Year)
2000–01 – Craig Anderson, OHL Goaltender of the Year
2000–01 – Dustin Brown, Bobby Smith Trophy (Scholastic Player of the Year)
2001–02 – Dustin Brown, Bobby Smith Trophy (Scholastic Player of the Year)
2002–03 – Dustin Brown, Canadian Hockey League Scholastic Player of the Year and Bobby Smith Trophy (Scholastic Player of the Year)
2003–04 – Martin St. Pierre, Leo Lalonde Memorial Trophy (Overage Player of the Year)
2003–04 – Martin St. Pierre, Wayne Gretzky 99 Award (Playoffs MVP)
2005–06 – Ryan Callahan, Leo Lalonde Memorial Trophy (Overage Player of the Year)
2007–08 – Drew Doughty, Max Kaminsky Trophy (Most Outstanding Defenceman)
2008–09 – Tim Priamo, Roger Neilson Memorial Award (Top Academic College/University Player)
2009–10 – Taylor Beck, Jim Mahon Memorial Trophy (Top Scoring Right Winger)
2009-10 – Rick Gaetz, OHL Executive of the Year
2010–11 – Matej Machovsky, F.W. 'Dinty' Moore Trophy (Best rookie GAA)
2013–14 – Robby Fabbri, Wayne Gretzky 99 Award (Playoffs MVP)
2013–14 – Adam Craievich, Ivan Tennant Memorial Award (Top Academic High School Student)
2013–14 – Matt Finn, Mickey Renaud Captain's Trophy (Leadership Award)
2014–15 – Justin Nichols, Roger Neilson Memorial Award (Top Academic College/University Player)
2015-16 – Ryan Merkley, Jack Ferguson Award (First overall draft pick)
2016–17 – Quinn Hanna, Ivan Tennant Memorial Award (Top Academic High School Student)
2016–17 – Garrett McFadden, Dan Snyder Memorial Award (OHL Humanitarian of the Year)
2016–17 – Ryan Merkley, Emms Family Award (Rookie of the Year)
2017–18 – Garrett McFadden, Dan Snyder Memorial Award (OHL Humanitarian of the Year)
2018–19 – Isaac Ratcliffe, Mickey Renaud Captain's Trophy (Leadership Award)
2018–19 – Nick Suzuki, Wayne Gretzky 99 Award (Playoffs MVP)
2018–19 – Nick Suzuki, William Hanley Trophy (Most Sportsmanlike Player)
2018–19 – Zack Terry, Ivan Tennant Memorial Award (Top Academic High School Student)
2019–20 – Nico Daws, OHL Goaltender of the Year
2021-22 – Cameron Allen, Emms Family Award (Rookie of the Year)

NHL alumni

Honoured numbers
List of numbers retired/honoured by the Guelph Storm.
18 – Paul Fendley (retired)
24 – Ryan Callahan
44 – Todd Bertuzzi
92 – Jeff O'Neill

Hall of Famers
No former Guelph Storm members are currently in the Hockey Hall of Fame.

Season-by-season results

Regular season
Legend: OTL = Overtime loss, SL = Shootout loss

Playoffs
1991–92 – Out of playoffs.
1992–93 – Lost to Detroit Jr. Red Wings 4 games to 1 in first round.
1993–94 – Defeated London Knights 4 games to 1 in division quarter-finals. Lost to S.S.Marie Greyhounds 4 games to 0 in division semi-finals.
1994–95 – First place in OHL. Earned first round bye. Defeated Owen Sound Platers 4 games to 0 in quarter-finals. Defeated Belleville Bulls 4 games to 0 in semi-finals. Lost to Detroit Jr. Red Wings 4 games to 2 in finals.
1995–96 – First place in OHL. Earned first round bye. Defeated Niagara Falls Thunder 4 games to 0 in quarter-finals. Defeated Belleville Bulls 4 games to 1 in semi-finals. Lost to Peterborough Petes 4 games to 3 in finals.  Finished 4th place in Memorial Cup hosted by Peterborough Petes.
1996–97 – Defeated Erie Otters 4 games to 1 in division quarter-finals. Defeated S.S. Marie Greyhounds 4 games to 2 in quarter-finals. Lost to Ottawa 67's 4 games to 3 in semi-finals.
1997–98 – First place in OHL. Earned first round bye. Defeated Sudbury Wolves 4 games to 0 in quarter-finals. Defeated Plymouth Whalers 4 games to 0 in semi-finals. Defeated Ottawa 67's 4 games to 1 in finals. OHL CHAMPIONS Finished round-robin portion of Memorial Cup in 2nd place. Defeated Spokane Chiefs 2–1 (OT) in semi-finals. Lost to Portland Winter Hawks 4–3 (OT) in finals. Finished 2nd place in Memorial Cup.
1998–99 – Defeated Erie Otters 4 games to 1 in conference quarter-finals. Lost to Owen Sound Platers 4 games to 2 in conference semi-finals.
1999–2000 – Lost to Plymouth Whalers 4 games to 2 in conference quarter-finals.
2000–01 – Lost to Brampton Battalion 4 games to 0 in conference quarter-finals.
2001–02 – Defeated Kitchener Rangers 4 games to 0 in conference quarter-finals. Lost to Windsor Spitfires 4 games to 1 in conference semi-finals. Finished round-robin portion of Memorial Cup tied for third place. Lost to Victoriaville Tigres 4–3 in tiebreaker game. Finished 4th place as hosts of Memorial Cup.
2002–03 – Defeated Sarnia Sting 4 games to 2 in conference quarter-finals. Lost to Kitchener Rangers 4 games to 1 in conference semi-finals.
2003–04 – Defeated Owen Sound Attack 4 games to 3 in conference quarter-finals. Defeated Plymouth Whalers 4 games to 0 in conference semi-finals. Defeated London Knights 4 games to 3 in conference finals. Defeated Mississauga Ice Dogs 4 games to 0 in finals. OHL CHAMPIONSFinished 4th place in Memorial Cup hosted by Kelowna Rockets.
2004–05 – Lost to London Knights 4 games to 0 in conference quarter-finals.
2005–06 – Defeated Saginaw Spirit 4 games to 0 in conference quarter-finals. Defeated Plymouth Whalers 4 games to 2 in conference semi-finals. Lost to London Knights 4 games to 1 in conference finals.
2006–07 – Lost to Plymouth Whalers 4 games to 0 in conference quarter-finals.
2007–08 – Defeated London Knights 4 games to 1 in conference quarter-finals. Lost to S.S. Marie Greyhounds 4 games to 1 in conference semi-finals.
2008–09 – Lost to Saginaw Spirit 4 games to 0 in conference quarter-finals.
2009–10 – Lost to London Knights 4 games to 1 in conference quarter-finals.
2010–11 – Lost to Saginaw Spirit 4 games to 2 in conference quarter-finals.
2011–12 – Lost to Plymouth Whalers 4 games to 2 in conference quarter-finals.
2012–13 – Lost to Kitchener Rangers 4 games to 1 in conference quarter-finals.
2013–14 – Defeated Plymouth Whalers 4 games to 1 in conference quarter-finals. Defeated London Knights 4 games to 1 in conference semi-finals Defeated Erie Otters 4 games to 1 in conference finals. Defeated North Bay Battalion 4 games to 1 in finals.  OHL CHAMPIONS  Finished round-robin portion of Memorial Cup in 1st place. Lost to Edmonton Oil Kings 6–3 in finals. Finished 2nd place in Memorial Cup
2014–15 – Defeated Owen Sound Attack 4 games to 1 in conference quarter-finals. Lost to S.S. Marie Greyhounds 4 games to 0 in conference semi-finals.
2015–16 – Out of playoffs.
2016–17 – Out of playoffs.
2017–18 – Lost to Kitchener Rangers 4 games to 2 in conference quarter-finals.
2018–19 — Defeated Kitchener Rangers 4 games to 0 in conference quarter-finals. Defeated London Knights 4 games to 3 in conference semi-finals. Defeated Saginaw Spirit 4 games to 3 in conference finals. Defeated Ottawa 67's 4 games to 2 in finals. OHL CHAMPIONS  Finished round-robin portion of Memorial Cup in 2nd place. Lost to Rouyn-Noranda Huskies 6–4 in semifinals. Finished 3rd place in Memorial Cup
2019–20 – Cancelled.
2020–21 – Cancelled.
2021–22 – Lost to Sault Ste. Marie Greyhounds 4 games to 1 in conference quarter-finals.
2022–23 – Lost to Sarnia Sting 4 games to 2 in conference quarter-finals.

Uniforms and logos
For the 2007/08 season, the team switched to a crimson and white colour scheme with the same logo that was on the last jerseys, except the "stripes" that appear across the "belly" of the Storm logo itself were modified from black to crimson. The white jersey has "STORM" written on top of the logo, and the crimson jersey has "GUELPH" above the logo. The new shoulder patches, featuring the alternate "GS" logo, have been redesigned and are meant to be read from the inside (the "G") outward (the "S").

The Guelph Storm primary logo is one of the team's mascots "Spyke" surrounded by a twister with the team name above it. The team colours are white, grey, crimson and black. Home jerseys have a white background with "STORM" above the logo, and away jerseys have a crimson background with "GUELPH" above the logo.

The previous Guelph Storm logo was used from 1991 to 1995. The team colours then were white, blue, grey and black. Home jerseys had a white background and away jerseys had a blue background.

Arenas
The Guelph Storm played at the Guelph Memorial Gardens from 1991 until the year 2000 when moving to the new Guelph Sports and Entertainment Centre, since renamed the Sleeman Centre. The GSEC was built into what was a former Eaton's department store in a downtown shopping mall. The GSEC hosted the 2001 Hershey Cup and the 2002 Memorial Cup.

See also
List of ice hockey teams in Ontario

References

External links

www.guelphstorm.com Guelph Storm Official web site

Ontario Hockey League teams
Sport in Guelph
Ice hockey clubs established in 1991
1991 establishments in Ontario

Guelph Storm


Pulaski est un village du comté d'Oswego, dans l'État de New York, aux États-Unis. En 2010, il comptait une population de .

Démographie
Lors du recensement de 2010, le village comptait une population de , tandis qu'en 2019, elle est estimée à .

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 État de New York

Liens externes

Localité dans le comté d'Oswego
Village dans l'État de New York

Pulaski (New York)


Duvensee Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 12,4 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2004 itibarıyla yaklaşık 520 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Hans-Peter Grell tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-nusse.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Duvensee


Jean Adolphe Hippolyte Devin-Duvivier dit Adolphe Devin-Duvivier, né à Liverpool le  et mort à Cordova (Illinois) le , est un compositeur et professeur de chant français.

Biographie

Fils d'Eugène Devin, un professeur de musique, il suit sa famille à Berlin alors qu'il n'a que 12 ans et y devient l'élève de Siegfried Dehn, Theodor Kullak et Gottfried Weber. En 1847, il poursuit ses études au Conservatoire de musique de Paris comme élève de Fromental Halévy (composition), Ignaz Moscheles (piano) et de Manuel Garcia (chant).

Professeur de chant à l'Académie royale de musique de Londres de 1875 à 1891, il émigre à Chicago en 1891 en laissant derrière lui sa femme et ses deux enfants et y exerce comme professeur de chant. Il se remarie puis divorce. D'une troisième épouse, il a un fils né le 14 avril 1901.

Il est l'auteur des musiques accompagnant de nombreuses poésies et chansons dont des textes de Victor Hugo, Théophile Gautier ou encore Alphonse de Lamartine ainsi que des compositions de musique classique.

Il est inhumé au cimetière de Cordova dans l'Illinois.

Œuvres

 Non datée : La Fleur mourante, mélodie, paroles d'Émile Lambert
 Non datée : Le Chant du prisonnier, ballade, paroles de Ludwig Uhland, traduites en français par Eugène Borel
 1850 : L'Aube nait et ta porte est close !, sérénade, paroles de Victor Hugo
 1851 : Quatre mélodies et un motet
 1852 : Rêve du cœur, mélodie, poésie de Charles Fournel
 1852 : L'Enfant du Bon Dieu, romance, poésie de  Deslongchamps
 1852 : Mirage, caprice, poésie de Théophile Gautier
 1852 : Au revoir !, idylle
 1852 : Ramez ! dormez ! aimez !, poésie de Victor Hugo
 1852 : Adé ! Adé !,chant bohème original pour piano. op. 9
 1852 : Viens !, chant d'amour, poésie de Alphonse de Lamartine
 1860 : Le Pas d'armes du roi Jean, ballade pour chant et piano, poésie de Victor Hugo
 1867 : Deborah, opéra-comique en 3 actes d'après les Chroniques de la Canongate de Walter Scott, livret d'Édouard Plouvier et Adolphe Favre, Théâtre-Lyrique impérial (14 janvier)
 1868 : Résignation, poésie de Victor Hugo
 1868 : L'Aube, paroles de Jules Noriac
 1868 : Chanson des amours, poésie de Victor Hugo
 1868 : L'Amour, poésie de Victor Hugo
 1868 : Le Mois où l'on aime, poésie de Victor Hugo
 1868 : Les Adieux de l'hôtesse arabe, poésie de Victor Hugo
 1875 : Le Triomphe de Bacchus, pièce pour orchestre, Londres, novembre
 1887 : Ave Maria

Notes et références

Bibliographie
 Pierre Larousse, Grand dictionnaire universel du  siècle, 1870,
 François-Joseph Fétis, Biographie universelle des musiciens, 1878,
 David Baptie, Musicians of All Times: A Concise Dictionary of Musical, 1897,

Liens externes

Compositeur français de musique classique
Professeur de chant
Naissance en mai 1827
Naissance à Liverpool
Décès en août 1907
Décès dans le comté de Rock Island
Victor Hugo
Décès à 80 ans

Adolphe Devin-Duvivier


Matilda I. (? — 3. svibnja 1152.) bila je bulonjska grofica i engleska kraljica. Njezin je suprug bio kralj Stjepan. Matilda je bila snažna potpora svome mužu, koji se borio za tron tijekom razdoblja poznatog kao "Anarhija", dok je carica Matilda bila Stjepanova protivnica.

Roditelji grofice Matilde bili su grof Eustahije III. i Marija Škotska, bulonjska grofica. Matilda je bila potomak anglosaksonskih vladara Engleske.

Godine 1125., Matilda se udala za Stjepana Bloiskog, koji je posjedovao imanje u Engleskoj. Nakon smrti Eustahija III., Matilda i Stjepan postaše gospodari Matildine grofovije.

Nakon smrti svoga ujaka Henrika I., Stjepan je svojoj rođakinji Matildi, Henrikovoj kćeri, osporavao pravo na vlast te je vladao kao engleski kralj do svoje smrti.

Djeca kralja Stjepana i Matilde Bulonjske:
Eustahije IV.
Balduin
Vilim I., bulonjski grof
 Matilda
Marija I., bulonjska grofica

Izvori

Engleske kraljice
Normanske vojvotkinje

Matilda I., bulonjska grofica


De Nationale Opera (DNO), anteriormente denominada De Nederlandse Opera (en español, La Ópera neerlandesa) en Ámsterdam, es una compañía de ópera neerlandesa con sede en Ámsterdam, Países Bajos.  Su actual sede es el Het Muziektheater, un edificio moderno designado por Cees Dam que se inauguró en 1986.

DNO fue establecida poco después del final de la Segunda Guerra Mundial como una compañía de repertorio con un conjunto permanente. En el período de postguerra, hizo extensas giras en los Países Bajos desde su sede en el Stadsschouwburg Amsterdam, un teatro fin de siècle en el Leidseplein en Ámsterdam.  En 1964, fue rebautizado De Nederlandse Operastichting. (La fundación de la ópera neerlandesa), y la compañía adoptó una orientación stagione, invitando diferentes solistas y grupos artísticos para cada nueva producción. En 1986, la compañía se trasladó al nuevo edificio Muziektheater, la Stopera, que comparte con el Ballet nacional neerlandés, a orillas del río Amstel y posteriormente fue conocido como la De Nederlandse Opera (DNO).

DNO tiene su propio coro de sesenta cantantes y un equipo técnico de 260.  DNO no tiene su propia orquesta residente, y así han proporcionado las fuerzas orquestales para sus producciones varias orquestas de los Países Bajos, incluyendo la Orquesta Filarmónica de los Países Bajos (NPO), la Orquesta de Cámara de los Países Bajos (NKO), la Orquesta Real del Concertgebouw, la Orquesta Filarmónica de Róterdam, la Orquesta Filarmónica de la Radio de los Países Bajos, el Conjunto ASKO y el Conjunto Schoenberg.

DNO produce unas once producciones al año, con casi todas las representaciones vendidas. La mayor parte de ellas se dan en el Muziektheater, la compañía también ha interpretado en el Stadsschouwburg, el Koninklijk Theater Carré, y el lugar industrial Westergasfabriek en Ámsterdam. Durante muchos años, la producción de junio se ha organizado como parte del Festival de Holanda e incluye la participación de la orquesta Real del Concertgebouw.

Referencias

Enlaces externos

 Página web - De Nationale Opera (en neerlandés)

Compañías de ópera
Ópera de los Países Bajos
Cultura de Ámsterdam
Instituciones y organismos con sede en Ámsterdam
Organizaciones fundadas en 1964
Países Bajos en 1964

De Nederlandse Opera


Cassoulet (, also ,; ) is a rich, slow-cooked stew originating in southern France. The food writer Elizabeth David described it as "that sumptuous amalgamation of haricot beans, sausage, pork, mutton and preserved goose, aromatically spiced with garlic and herbs". It originated in the town of Castelnaudary in the Aude department in the Occitanie region. Variants of the dish are local to other towns and cities in the Aude.

History and etymology
According to tradition, cassoulet was invented in 1355 in the town of Castelnaudary, under siege by the English during the Hundred Years' War. In medieval times the dish was referred to as an estouffet. The Dictionnaire de l'Académie française dates the term cassoulet to no earlier than the 19th century. The current name is a diminutive of the Languedoc cassolo – a cooking pot – according to the Dictionnaire de l'Académie française; Elizabeth David states that it comes from "Cassol d'Issel", the original clay baking pot made in the small town of Issel, near Castelnaudary.

In cassoulets the haricot bean is now always the principal ingredient. In the medieval period broad beans (), fresh or dried, were used in stews of the cassoulet type. Sources differ on when haricots were first used instead of favolles: the Oxford Companion to Food states that haricots arrived in France via Spain from the New World in the 16th century; according to Larousse Gastronomique they were not used in France until the 19th century.

Method
Traditionally the dish is cooked in an earthenware pot, which Jane Grigson notes is correctly called a cassole or toupin; she adds that any earthenware or stoneware casserole will do, "provided it is deep and wide". The authors of Mastering the Art of French Cooking, Simone Beck, Louisette Bertholle and Julia Child, write, "The composition of a cassoulet is, in typical French fashion, the subject of infinite dispute ... arguments about what should go into this famous dish seem based on local traditions". Although haricot beans are common to all varieties, the meats vary considerably. The Michelin Guide comments that every town brings its own personal touch to the recipe, all claiming the title of the one and only stronghold of authentic cassoulet.

Beck, Bertholle and Child comment that regardless of local custom, an extremely good cassoulet can be made anywhere out of beans with "whatever traditional meats are available: goose, game, pork, sausages, lamb, mutton". To this list, David adds turkey legs or wings, and Grigson adds partridges. In 1996 the Etats généraux de la gastronomie traditionnelle française, a professional body dedicated to promoting regional products and traditional cuisine, specified the following proportions for cassoulet: at least 30 per cent pork (which can include sausage and Toulouse sausage), mutton or preserved goose; and up to 70 per cent haricot beans and stock, fresh pork rind, herbs and flavourings.

The editor of the original Larousse Gastronomique, Prosper Montagné, divided the main varieties of cassoulet into "the Trinity", according to the meats used, the "Father" being the cassoulet from Castelnaudary, the "Son" the cassoulet from Carcassonne and the "Holy Ghost" that from Toulouse. The Castelnaudary cassoulet contains pork (loin, ham, leg, sausages and fresh rind) and in some recipes preserved goose. The Carcassonne version uses leg of mutton and, when in season, partridge. The Toulouse cassoulet uses smaller quantities of the same meats used in Castelnaudary but adds Toulouse sausage and mutton and also duck or goose, according to Larousse, or partridge, according to Grigson.

Other variants include the Montaubon cassoulet, spiced with tomato purée; the food historian Maguelonne Toussaint-Samat observes that it "would be sacrilege to make cassoulet in Corbières without lightly salted pig's tail and ears"; and Larousse records a fish cassoulet, made with salt cod replacing the duck or goose. Common to most recipes for cassoulet is a sprinkling of breadcrumbs, to form a crust on the surface of the dish.

Although recipes have been published for haute cuisine versions of cassoulet in which roast meats are mixed with beans that have been simmered separately with aromatic vegetables, Beck, Bertholle and Child comment that cassoulet is not "a kind of rare ambrosia" but rather "nourishing country fare". David calls it a "sumptuous amalgamation of haricot beans, sausage, pork, mutton and preserved goose, aromatically spiced with garlic and herbs". In the process of preparing the dish it is traditional to deglaze the pot from the previous cassoulet to give a base for the next one. This has led to stories, such as the one given by David, citing Anatole France, of a single original cassoulet being extended for years or even decades.

La Grande confrérie
In 1970 La Grande confrérie du cassoulet de Castelnaudary – The Grand Brotherhood of the Cassoulet of Castelnaudary – was established to increase the prestige and spread and defend the traditions and quality of cassoulet. Together with the town council and other bodies the confrérie set up the Fête du Cassoulet in 2000, a three-day annual festival celebrating cassoulet, offering tastings along with free concerts, a flower parade and other attractions.

Notes, references and sources

Notes

References

Sources

See also

 Cassolette
 Cholent
 Cozido
 Fabada asturiana
 Feijoada
 Guernsey bean jar
 List of casserole dishes
 List of French dishes
 List of sausage dishes
 List of stews
 Occitan cuisine
 Perpetual stew
 Pork and beans

External links

 Sylvie Girard, La route du cassoulet, L'Express, 30 décembre 1988, https://archive.org/details/cassoulet-lexpress-30-dec-1988-contribution-2-its-history-and-tradition

French stews
Occitan cuisine
Legume dishes
Sausage dishes
Casserole dishes

Cassoulet


The "State Anthem of the Byelorussian SSR" was the regional anthem of the Byelorussian SSR, a republic of the Soviet Union. It was used from 1955 to 1991.

It took 11 years to create lyrics for it, even producing a version that mentions then-Soviet leader Joseph Stalin. The music was composed by Nestar Sakalowski, and the lyrics were written by Mikhas' Klimkovich, who also created the current national anthem.

In 1991, when the Byelorussian SSR became independent from Soviet rule as Belarus, it retained the Soviet-era regional anthem as its national one, albeit without lyrics until 2002, when new lyrics were created (this version is still in use today).

History
On 3 February 1944, the Presidium of the Supreme Soviet of the USSR issued a decree "On the State Anthems of the Soviet Republics". The Azerbaijan SSR and the Armenian SSR responded by instituting anthems by their most prominent composers, while the Lithuanian SSR reverted to its old anthem, "Tautiška giesmė".

Lyrics

Post-Stalinist version

Stalinist version

Notes

References

External links
MIDI file
Instrumental recording in MP3 format (Full version)
Instrumental recording in MP3 format (Short version)
Lyrics - nationalanthems.info

Byelorussian SSR
Belarusian music
National symbols of Belarus
Byelorussian Soviet Socialist Republic

Anthem of the Byelorussian Soviet Socialist Republic


En olieudskiller skiller olie fra vand og anvendes til forrensning af olieholdigt spildevand. Den finder typisk brug ved tankstationer, autoværksteder, oliedepoter og vaskehaller for at undgå udledning af olie til afløb og videre ud i miljøet.
Der findes to typer, gravimetriske udskillere, som adskiller olie og vand baseret på forskellen i deres vægtfylde, og koalescensudskillere, som baserer sig på at at samle små dråber af olie til en større samlet masse

Klasser
Olieudskillere inddeles i to klasser:

Klasse I: Udskillere, hvor middelværdien af udløbskoncentrationen maksimalt er 5 mg/l fri olie og største enkeltværdi maksimalt er 10 mg/l fri olie.
Klasse II: Udskillere, hvor middelværdien af udløbskoncentrationen maksimalt er 100 mg/l fri olie og største enkeltværdi maksimalt er 120 mg/l

Teknikker

Gravimetrisk udskiller (klasse II)
Den traditionelle olieudskiller er en gravimetrisk udskiller, der virker ved at lette og hydrofobe partikler flyder op til toppen og erstatter vandet der. Derfor bliver de også brugt til separere vand og andre hydrofobe væsker som fxbenzin eller petroleum. De er blevet kritiseret for at ikke at kunne separere olie fra vand, hvis olien forinden er bragt i opløsning med rengøringsmidler der danner emulsioner. 'Motorrens' og andre såkaldte koldaffedtningsmidler kan indeholde op til 90 pct terpentin eller andre organiske opløsningsmidler, der fungerer som kraftige emulgatorer.

Koalescensudskiller (klasse I)
Koalescensudskillere anvender sig af den samme vægtbaserede teknik som en gravimetrisk udskiller, men med et koalescensfilter, der oparbejder meget små dråber olie til større dråber.

Lameludskiller (klasse I)
En. lameludskiller er konstrueret således, at vandet ledes gennem en filterblok, hvorved der sikres en rolig gennemstrømning og en lille afstand mellem partiklerne i vandet og filterets kanaler. Oliedråber vil sætte sig i filterkanalerne og samle sig, og når dråberne er tilstrækkeligt store vil de flyde opad og opsamles i vandoverfladen.
Tungere partikler som sand og slam vil bundfældes i slamfanget under filterblokken. Udskillerens effekt er afhængig af den hydrauliske belastning

Kilder

Maskinteknik

Olieudskiller


La croix de Labessette est une croix monumentale située sur le territoire de la commune de Labessette, en France.

Localisation
La croix est située au carrefour de la route départementale 72 en direction de Beaulieu et de la route départementale 612 en direction de la retenue du barrage de Bort-les-Orgues, sur la commune de Labessette, dans le département du Puy-de-Dôme, en région Auvergne-Rhône-Alpes, en France.

Historique
La croix date du  et elle fut légèrement déplacé lors de l'agrandissement de la route à une époque inconnue.

La croix est classée au titre des monuments historiques par arrêté du 5 septembre 1905.

Description
Unique en son genre, la croix est érigée en pierres de lave. Le monument consiste en un socle carré, sur lequel repose un fut cylindrique lui-même surmonté d'une croix. L'ensemble a une hauteur de 2,16 mètres et une largeur de 77 centimètres.

La croix est formé d'une dalle en forme de losange et à l'intérieur duquel les branches de la croix ont été découpées ainsi que des redents tangents aux côtés du losange. Les deux faces de la croix supportent des sculptures : d'un coté un Christ en croix, et de l'autre côté une Vierge couronnée à l'enfant accompagné de deux anges.

A l'intersection de la croix et du fut, se trouve une jointure de section carrée et sur chaque face, des personnages en bas-relief sont sculptés.

Galerie

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques du Puy-de-Dôme

Labessette
Monument historique dans le Puy-de-Dôme
Monument historique classé en 1905

Croix de Labessette


الكسرة, ناحية تقع غرب العراق ضمن منطقة الانبار بين مدينة النخيب ومنطقة 160 كم، سكانها عشيرة العمارات من عنزة.

مراجع

مدن العراق
محافظة الأنبار

الكسرة (الأنبار)


La Estación Ferroviaria de Arentim, igualmente conocida como Estación de Arentim, es una plataforma del Ramal de Braga, que sirve la localidad de Arentim, en el Ayuntamiento de Braga, en Portugal.

Características
Se encuentra en la Avenida de la Estación, junto a la localidad de Arentim.

En 2010, poseía 2 vías de circulación, ambas con 776 metros de longitud; las plataformas presentaban ambas 220 metros de extensión y 90 centímetros de altura.

En agosto de 2010, esta plataforma era utilizada por servicios Urbanos de la división de Urbanos de Porto de la operadora Comboios de Portugal.

Véase también
Ramal de Braga
Arentim
Red Ferroviaria Nacional
Comboios de Portugal

Referencias

Enlaces externos

Página sobre la Estación de Arentim, en el portal de la operadora Comboios de Portugal
Fotografía de la Estación de Arentim, en el servidor Flickr

Arentim
Arentim
Transporte de Braga

Estación de Arentim


Téo Andant, né le  à Nice, est un athlète français spécialiste du 400 mètres.

Carrière sportive

2015 - 2016
Téo Andant termine  () du 400 mètres des Championnat de France U18 en juillet 2015. Il devient champion de France U18 du 400 mètres en salle en février 2016, avec un chrono de .

Le , lors d'un meeting à Aubière, il établit le nouveau record de France cadet du  en salle en .

2017
Lors des Championnats de France juniors en salle 2017, il remporte le 400 mètres dans le temps de .

Il représente Monaco aux Jeux des petits États d'Europe 2017 à Saint-Marin, où il remporte le 400 mètres devant Par Kristin Jason et Philippe Hilger.

Il gagne le 400 mètres lors des championnats de France juniors en plein air, et obtient la médaille d'argent au titre du relais 4 x 400 mètres lors des championnats d'Europe junior 017 avec Fabrisio Saïdy, Lidji M'baye et Wilfried Happio, compétition dans laquelle il a été éliminé en demi-finale du 400 mètres, malgré son record personnel établit en série en .

En fin d'année 2017, Téo Andant rejoint l'INSEP à Paris où il s'entraine avec Marc Vecchio et Mame-Ibra Anne.

2018
En février 2018, il termine  du 400 mètres lors du Championnat de France U20 en salle.

L'été suivant, il participe aux championnats du monde juniors 2018, où il finit  du relais . Il participe également aux Championnats de France d'athlétisme U20, où il termine  du 200 mètres et  du 400 mètres.

2019
Lors des Jeux des petits États d'Europe 2019 organisés au Monténégro, Téo Andant remporte le 400 mètres ainsi que le relais . Lors des Championnats de France d'Athlétisme U23, il décroche le bronze sur le 400 mètres.

Avec l'Équipe de France il participe aux championnats d'Europe espoirs à Gävle en Suède, où il remporte la médaille de bronze avec le relais  aux côtés de Loïc Prévot, Lidji M'baye et Fabrisio Saïdy). Il participe au 400 mètres des Championnats de France mais il est éliminé en demi-finale.

2020
Il atteint pour la première fois la finale des championnats de France en salle mais se classe  de la finale en améliorant son record ().

Après avoir porté son record personnel à  lors du meeting de Bruxelles en août, il décroche la médaille d'argent des championnats de France en battant son record ().

2021
En , lors des championnats de France en salle, il obtient la médaille de bronze tout en portant son record à . Il est ensuite sélectionné pour les championnats du monde de relais en Pologne, mais une blessure l'oblige à déclarer forfait une semaine avant la compétition.

Il devient champion de France espoir le  dans le temps de , nouveau record personnel. Une semaine plus tard, il participe aux championnats d'Europe espoir à Tallinn où il décroche la médaille d'or avec ses coéquipiers du relais  (El-Mir Reale, David Sombé et Ludovic Ouceni).

2022
Aux Championnats de France organisé à Caen, Téo Andant termine  du  en , nouveau record personnel, passant pour la première fois sous la barrière des 46 secondes.

Il est ensuite sélectionné pour les championnats du monde à Eugène où il termine  de la finale du relais  avec Thomas Jordier, Loïc Prévot et Simon Boypa.

Le , il remporte la médaille de bronze du relais  lors des championnats d'Europe de Munich en compagnie de Gilles Biron, Loïc Prévot et Thomas Jordier.

2023

En , il remporte la médaille d'argent du  lors des championnats d'Europe en salle d'Istanbul en compagnie de Gilles Biron, Victor Coroller et Muhammad Abdallah Kounta.
Fin juillet, il remporte le 400 mètres des championnats de France 2023 à Albi.

En , lors des championnats du monde de Budapest, il remporte la médaille d'argent du relais  en compagnie de Ludvy Vaillant, Gilles Biron et David Sombé en établissant un nouveau record de France en . Il se classe par ailleurs  du relais  mixte en établissant un nouveau record de France en série en .

Palmarès

International

Avec l'Équipe de France

Avec Monaco

National

Records

Références

Liens externes

Naissance en mai 1999
Naissance à Nice
Sprinteur français

Téo Andant


Zhang Lu (Hunão, novembro de 1976) é um taikonauta do Exército de Libertação Popular. Entrou no exército em agosto de 1996; entrou no Partido Comunista da China em abril de 1999 e serviu como piloto de caça da Força Aérea, além de ter servido como diretor de combate aéreo em uma base de treinamento. Em maio de 2010 ele foi selecionado como parte do segundo grupo de taikonautas.

Biografia
Ele estudou na Escola Primária de Chengguan, no Condado de Hanshou; na Escola Primária Zhanle Poor e na Primeira Escola Primária de Hanshou. Formou-se na Academia de Aviação da Sétima Força Aérea em 2000 e tornou-se piloto de uma aeronave de ataque Keung-5.

Em 28 de novembro de 2022 ele foi anunciado como parte da Shenzhou 15, sendo lançado no dia seguinte.

16

Zhang Lu (astronauta)


Ovo je članak o božici. Za princezu, pogledajte "Chand Bibi".
Chandbibi je hinduistička božica najviše štovana u Bengalu, gdje ju časte zajedno s božicama Oladevi (božica kolere), Ajgaibibi, Jholabibi, Bahadabibi, Jhetunebibi i Asanbibi. Stručnjaci vjeruju da su ove božice "transformacije" vedskih božanstava.

Čini se da su Chandbibi i božice koje štuju zajedno s njom bile štovane i u prapovijesti, na što upućuju figurice od terakote pronađene u Mohendžo Daru, koje prikazuju sedam žena kako stoje zajedno.

Izvori i bilješke

Hinduističke božice

Chandbibi


رأس إفريقية هو أحد الرؤوس على الساحل الشرقي للبلاد التونسية، وهو يقع في ولاية المهدية، محاذياً لمدينة المهدية. وقد بنى فيه أبو عبد الله محمد باشا عام 1595 م قلعة عثمانية تركية تعرف باسم «البرج الكبير». كما توجد به مقبرة تاريخية لسكان المدينة من أصل تركي.

إفريقية
ولاية المهدية

رأس إفريقية


بلزما هي كتلة جبلية تقع في شمال شرق الجزائر في ولاية باتنة، وتمتد كتلة الأوراس التي يفصلها عنها "منخفض باتنة-القنطرة". وهو أيضًا اسم سهل يقع شمال الكتلة الصخرية.

حيثما توجهت في منطقة الأوراس يتجسم لك التاريخ في ما ترك الأقدمون من آثار هي اليوم تصارع الاندثار. وإذا كانت بعض المناطق الأثرية قد خطيت بنوع الاهتمام ولو إعلاميا، فإن منطقة بلزمة وآثارها قد أتى عليها الزمن. فبالإضافة إلى العوامل الطبيعية امتدت الأيادي إلى أعمدتها وأحجارها فحولتها إلى صخور عادية تستعمل في مختلف النشاطات اليومية، خاصة في مجال البناء واستغلال مساحة المناطق الأثرية في الزراعة.

الحظيرة الوطنية بلزمة
تقع حظيرة بلزمة في الجهة الشرقية من الجزائر على بعد حوالي 7 كلم شمال مدينة باتنة، تتربع على مساحة 26.250 هآ، وهي تتصل بسلسلة جبلية تبرز فيها بداية الكتلة الصخرية بجبال الأوراس، حيث تبدو التضاريس بشكل بارز مع وجود منحدرات تترواح من 3% إلى أكثر من 50%، وهو ما يعزز عوامل التعرية.
منطقة حظيرة بلزمة غنية نسبيا بنقاط المياه والتي في معظمها ذات تدفق منخفض باستثناء المنابع الساخنة.

الحياة النباتية
تتمتع حظيرة بلزمة بغطاء نباتي وفير، كثيف ومتنوع، فهي تتوفر على عدة أصناف من الأشجار مثل الأرز ومجموعته المتمثلة أساسا في البهشية المائية الأوراق (وهو من الأنواع المهددة بالانقراض) والبلوط والصنوبر الحلبي والسرو والعرعر الشربيني والبطم التربنتيني وغيرها، إضافة إلى عديد أنواع النباتات مثل الحلفاء والأقحوان والورد البري والشيح وقيقب مونبلييه و المران الرمادي الشائك وغير ذلك من نباتات المراعي و المروج المنتشرة في المستويات الأدنى.
ولحظيرة بلزمة خصوصية تميزها وهي وجود الفصيلة الوحيدة لنبات العسلة أو صريمة الجدي المعمر والمهددة بلإنقراض، والكثير من بساتين الفاكهة، منها الزيتون والمشمش والرمان والخوخ والعنب والتين.

الحياة الحيوانية
حظيرة بلزمة موطن لأكثر من ثلاثين نوعا  من الثدييات بما في ذلك النادرة، الشياهم، القط البري، الضبع، الوشق، ابن عرس والنمس، كما تعرف تواجد ابن آوى، الثعلب، الأرنب البري، الخنزير البري وهو الأكثر تواجدا، والضأن البربري الذي جلبت إدارة محمية حظيرة بلزمة مؤخرا.
وفي مملكة الطيور يوجد الحجل البربري، العقاب البونلي النادر، الحدأة السوداء، القمري، الشحرور، قنبرة الغيط، خطاف المخازن، النمنمة، أبو الحناء، القرقف الأزرق، القرقف الفحمي، الحسون، والدوري أبو قلنسوة إلى جانب طائر اللقلاق وإضافة إلى بولفينتش ذو الاجنحة الوردية الذي نادرا ما نجده في الجزائر والنورس الذي جلب مؤخرا إلى الحظيرة.

آثار الإنسان البدائي
إن ما يميز هذه الآثار هو وجودها في مناطق جبلية صعبة المسالك كنظيراتها من الآثار النوميدية والرومانية. وتتوزع في مناطق عدة من منطقة بلزمة أهمها اثر (زاوية) المتواجد بسفوح جبال أولاد سلام وتتميز بموقعها الإستراتيجي حيث تعتبر المنفذ الوحيد لكل السلاسل الجبلية المحيطة بها. وغير بعيد عن منطقة (زاوية) نجد آثار منطقة (بوزو "قرية علي النمر")، 03 كلم عن مدينة مروانة، وهي عبارة عن عدة مساكن تحت الأرض على شكل كهوف متصلة ببعضها البعض ولها مخارج متعددة ويعتقد أن إنسان المنطقة القديم قد لجأ إلى هذا النوع من المساكن لاعتبارات أمنية، خاصة اختيار الموقع.

الآثار النوميدية
وتنتشر هذه الآثار خاصة في منطقتي أولاد سلام ونقاوس فمنطقة (بوحدوفن) و (الكاف أزقاغ) الفاصلة بين ولايتي باتنة وسطيف، وهي عبارة عن مدن بكاملها مدفونة تحت التراب. فمنطقة "بوحدوفن" وحدها تتوزع على مساحة أربعة كيلومترات مربعة وتتعرض الآن بوتيرة متسارعة للنهب والتخريب. وهي مهددة بالاندثار الكلي إذا لم نجد قي القريب العاجل من يمد لها يد النجدة. ويملك سكان المنطقة حاليا الكثير من الوسائل القديمة المستعملة في الحياة اليومية (أوان، نقود... إلخ). ولا شك أن دراسة هذه البقايا من طرف المختصين كفيل بأن يزيل الكثير من الغموض عن حياة أسلافنا الأولين وكل القيم الجمالية والثقافية والاقتصادية التي تحكم الفرد، والمجتمع الأمازيغي قديما وبذلك يمكن تتبع كل التطورات والتغيرات التي طرأت على المجتمع الأمازيغي من فجر التاريخ إلى عصر المسخ والفسخ أي، الوقت الحالي الذي تعرض ويتعرض فيه المجتمع الأمازيغي إلى أبشع مسخ وتزوير منذ فجر التاريخ إلى يومنا هذا.

الآثار الرومانية
تعد الآثار الرومانية أكثر انتشارا من غيرها. وتتميز عن سابقاتها من حيث الموقع الجغرافي حيث كان الاستعمار الروماني يختار المناطق الزراعية الخصبة والسهول المترامية كما يؤسس مدنه على مجاري المياه والينابيع المتدفقة. وقد كان سهل "بلزمة" يوفر كل الشروط التي تساعد على الحركة العمرانية. وقد خلف في مدينة مروانة مجموعة من الآثار المختلفة كتلك التي توجد بـ لمسان (منطقة تاعوينت) وهي عبارة عن مجموعة من المساكن التي اندثرت ولم يبق بالمكان سوى عين جارية يستغلها سكان المنطقة إلى غاية اليوم في الشرب وسقي نباتاتهم كما تعتبر منطقة (حي بن بوعلي) بالقرب من واد الماء من المناطق الغنية بالآثار. وهي تعتبر إلى جانب ذلك من أكثر المناطق التي تتعرض للتخريب من طرف سكان المنطقة، وقد زحف الاسمنت المسلح على الكثير من المساحات الأثرية في بناء مساكنهم. أما بلدية قصر بلزمة فهي قائمة على أنقاض المدينة الأثرية، إذ يحاول الكثير من سكان المنطقة، خاصة التجار، توسيع مساحة محلاتهم على حساب بناية القصر الأثري المتبقي دون أن تحرك البلدية ساكنا وكأن الأمر لا يعنيها. وقد حولت الكثير من أعمدة هذا القصر إلى الكراسي أمام المقاهي والبيوت.
غير أن أوسع منطقة أثرية توجد بمنطقة (ديانا) زانة حاليا، وهي تابعة إداريا لدائرة عين جاسر، كما أن أراضي هذه المنطقة توفر كل أسباب الاستقرار وقد شيدها حاكم لامبيز الروماني وذلك بغرض استعمالها كحصن عسكري يسهل عليه مهمة التحكم في القبائل الأمازيغية التي عرفت بثوراتها المتكررة وتمردها على السلطة الرومانية كما كانت قبائل بلزمة تدعم مباشرة جيش القائد الأمازيغي تاكفاريناس.
وقد بقيت (ديانا) شامخة إلى أن حطمها الفاطميون سنة 933 م إثر تمرد البلزميين على منهجهم الشيعي ولم يبق اليوم من كنائس ديانا سوى مدخل المدينة الذي هو عبارة عن قوس يدخل منه الجيش أثناء عودته من المعارك ويسمى قوس النصر.
إن آثار بلزمة غنية ومتنوعة وهي كفيلة بتقديم العديد من الإجابات عن الأسئلة المطروحة حول الصيرورة التاريخية لمجتمعنا الأمازيغي إن وجدت من يدرسها. وقبل ذلك لينقذها من الاندثار لتبقى شاهدة على عظمة وعبقرية الأمازيغيين.

المصادر

تاريخ الجزائر
جبال الأطلس
جغرافيا ولاية باتنة
سلاسل جبلية في الجزائر

سلاسل جبلية في جبال الأطلس

بلزمة


Claude Delisle oder Claude de l'Isle, latinisiert Insulanus, (* 5. November 1644 in Vaucouleurs; † 2. Mai 1720 in Paris) war ein französischer Geograph und Historiker.

Delisle war der Sohn eines Arztes in Vaucouleurs, studierte in Pont-à-Mousson Jura (mit dem Abschluss der Promotion zum Dr. jur.) und war Anwalt, bevor er sich 1674 in Paris niederließ, wo er privat mit großem Erfolg Geographie und Geschichte lehrte. Zu seinen Schülern gehörte der Herzog von Orleans und der spätere Kanzler Henri François d'Aguesseau. Später war er königlicher Zensor. Sein Hauptwerk ist eine 1731 postum erschienene Weltgeschichte. Er hinterließ auch umfangreiche Manuskripte unter anderem mit Kartenmaterial, zum Beispiel vom Golf von Mexiko.

Er hatte mit Marie Madeleine de Danois zwölf Kinder, darunter Guillaume Delisle, der das Kartenwerk seines Vaters fortsetzte und dabei mit diesem zusammenarbeitete, Simon de l`Isle de l`Hèrissel (Simon-Claude Deslisle, 1676–1726), der Historiker wie sein Vater war,
Joseph Nicolas Delisle und Louis De l'Isle de la Croyère.

Schriften
 Relation historique du royaume de Siam, Paris, 1684
 Atlas historique et généalogique, Paris, 1748
 Abrégé de l'histoire universelle depuis la création du monde jusqu'en 1714, Paris, 1731, 7 Bände

Einzelnachweise

Weblinks
 Normeintrag der BNF.

 Eintrag bei Imago Mundi

Geograph (17. Jahrhundert)
Geograph (18. Jahrhundert)
Historiker
Franzose
Geboren 1644
Gestorben 1720
Mann

Claude Delisle


Branko Ilić (født 6. februar 1983) er en slovensk fodboldspiller.

Sloveniens fodboldlandshold

|-
|2004||1||0
|-
|2005||6||0
|-
|2006||8||0
|-
|2007||10||0
|-
|2008||9||0
|-
|2009||1||0
|-
|2010||4||0
|-
|2011||3||0
|-
|2012||0||0
|-
|2013||9||0
|-
|2014||5||0
|-
|2015||7||1
|-
!Total||63||1
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Slovenien

Branko Ilić


Endura steht für:

 Endura, eine Praktik des rituellen Fastens der Katharer.
 Endura Racing, ein ehemaliges britisches Radsportteam.
 Endura, ein Dark-Ambient-Projekt.

Endura


Rak-Su er et britisk boyband, der i 2017 vandt den 14. sæson af den britiske udgave af X Factor. Bandet består af Ashley Fongo, Jamaal Shurland, Myles Stephenson og Mustafa Rahimtulla.

Fredag den 30. marts 2018 optrådte de live i X Factor Danmark med deres hitsingle "Dimelo"

Referencer

Eksterne henvisninger

Musikgrupper fra Storbritannien
X Factor-deltagere

Rak-Su


Zaouia de Illigh, fue una cofradía sufí islámica fundada por Abou Hassoun Semlali a principios del  tras las guerras internas que desde 1603 involucraron a la Dinastía Saadí. Esta, se apoderó del sur del país (zona de Souss), donde se erigió como un reino independiente hasta que en 1680 Marruecos lo conquistó, aunque quedó parte de su estructura tribal.

Referencias

Historia de Marruecos

Zauía de Illigh


Albert Lawrence Brooks (n. Albert Lawrence Einstein; 22 iulie 1947) este un actor și comedian american, nomnalizat la Premiul Oscar pentru cel mai bun actor în rol secundar pentru filmul Broadcast News (1987). L-a dublat pe Marlin în Finding Nemo, fiind și vocea mai multor personaje din The Simpsons, cum ar fi Russ Cargill în Familia Simpson: Filmul (2007). A mai regizat, scris scenariul și jcuat în filme precum Modern Romance (1981), Lost in America (1985), and Defending Your Life (1991) și este autorul romanului 2030: The Real Story of What Happens to America (2011).

Note

Legături externe

Nașteri în 1947
Nașteri pe 22 iulie
Actori americani din secolul al XXI-lea
Actori americani din secolul al XX-lea
Americani în viață

Albert Brooks


سعد الشرايبي مخرج وكاتب سيناريو مغربي من مواليد 27 يوليو 1952 بمدينة فاس.

من أهم أفلامه نساء... ونساء و جوهرة بنت الحبس.

أعماله

 1991: أيام من حياة عادية
 1998: نساء... ونساء
 2003: عطش
 2004: جوهرة بنت الحبس
 2005: طلب عمل
 2007: تمزق
 2008: الإسلام يا سلام
 2011: نساء في المرايا

مراجع

روابط خارجية

كتاب سيناريو مغاربة
مخرجو أفلام مغاربة
مخرجون مغاربة
مواليد 1371 هـ
مواليد 1952
مواليد في فاس

سعد الشرايبي


Naoki Urata (født 27. juni 1974) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kawasaki Frontale og Ventforet Kofu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Naoki Urata


An Dichanthium annulatum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Peter Forsskål, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Otto Stapf. An Dichanthium annulatum in nahilalakip ha genus nga Dichanthium, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: D. a. papillosum.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dichanthium

Dichanthium annulatum


Cultura Bijelo Brdo sau cultura Bijelo-Brdo este o cultură arheologică medievală timpurie care a înflorit în secolele X și XI în Europa Centrală. Reprezintă o sinteză a culturii introduse în zona carpatică de cuceritorii maghiari în jurul anului 900 și culturiile care precedau cucerirea maghiară (în prezent Croația, Ungaria, România, Serbia și Slovacia). Cultura a dispărut în jurul anului 1100, cel mai probabil din cauza legilor regilor Ladislau I și Coloman al Ungariei care descriu înmormântarea morților în cimitirele de lângă biserici.

Inițial s-a considerat că mormintele sărace maghiare erau slave, iar mormintele călăreților bogați erau maghiare. Această părere s-a schimbat în anii 1940, iar în acest moment istoricii maghiari precum Béla Szőke resping această teorie.

Cultura este numită după un sit arheologic, un mormânt medieval din aproprierea satului croat Bijelo Brdo și excavat din 1895. Datarea sitului 1 în secolul al VII-lea a fost stabilită de Zdenko Vinski.

Conform arheologului rus Valentin Vasilievici Sedov, teritoriul culturii Bijelo Brdo include părți din Ungaria, sudul Slovaciei și din Voivodina.

Cultura materială

Morminte
Pe teritoriul Transilvaniei și al Crișanei vor fi descoperite numeroase necropole ungurești care datează din perioada culturii Bijelo Brdo. Printre acestea menționăm Alba Iulia și Gâmbaș, în județul Alba, Cluj-Napoca, în județul Cluj, Biharia, în județul Bihor, Arad și Șiclău, în județul Arad.

Mormintele erau aranjate în direcția vest-est și adesea erau însoțite de părți de cai (preponderent capul și membrele inferioare). Vase de ceramică vor fi rar găsite în morminte, în special în cele de femei și de copii. Inventarul femeilor conținea piese de podoabă (cercei, inele de păr, brățări, etc) din argint sau bronz.

Note

Bibliografie
Barford, P. M. (2001). The Early Slavs: Culture and Society in Early Medieval Eastern Europe. Cornell University Press. ISBN 0-8014-3977-9.
Curta, Florin (2006). Southeastern Europe in the Middle Ages, 500-1250. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-89452-4.
Engel, Pál (2001). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895-1526. I.B. Tauris Publishers. ISBN 1-86064-061-3.
 Preda, C; "Enciclopedia arheologiei și istoriei vechi a României", Vol. III, București, Editura Encliclopedică, 2000;
Spinei, Victor (2003). The Great Migrations in the East and South East of Europe from the Ninth to the Thirteenth Century (Tradus de Dana Bădulescu). ISBN 973-85894-5-2.

Culturi arheologice în România

Cultura Bijelo Brdo


Kaşgar (Uygur Arap yazısı: ; Uygur Latin yazısı: Qeshqer;  ya da 喀什 Kāshí), Çin'de Sincan Uygur Özerk Bölgesi'nin batısında yer alan tarihi bir vaha şehridir.

İsim kökeni

Araştırmacılar Kaşgar adını Koşkar, Köşker veya Kaşkar oymağından aldığını ileri sürerler. Köşker oymağının ata yurdu Kırgızistan'ın güneyinde, Kırgızistan-Özbekistan sınırına yakın  Celal-Abad İlinde bulunan Koşkar-Ata (Кочкората) şehridir. Bir başka varsayıma göre ise Kaşgar, adını şehrin civarından sık bulunan "Kaş Taşı" veya diğer adıyla "Yeşim Taşı"ndan almıştır.

Divânu Lügati't-Türk'te, "قشغار Kaşgar"  "Doğu Türk ilinde tanınmış şehir adı." olarak tanımlanır. Kutadgu Bilig'te ise;
"Kent: Şehir. Bu kelimeden alınarak Kaşgar için "Ordu Kent" derler. Hanın oturduğu şehir demektir. Çünkü Afrasiyab, havası güzel olduğu için burada otururdu". diye bahsedilir.

Diğer ismi olan Ordu Kent ise hanların, hakanların oturduğu yer anlamına gelmektedir.

Konumu
Şehir, batısında Kaşgar Kuna Şehir İlçesi, kuzeyinde Atuş İlçesi, doğusunda Feyzivat İlçesi ve güneyinde Yengisar İlçesi ile sınırdır. Taklamakan Çölünün batısında Tanrı Dağları'nın eteklerinde yer alan Kaşgar, deniz seviyesinden 1290 metre yükseklikte konumlanır. Tarım Nehri kollarından olan Kaşgar suyu kıyısında kurulmuştur.

Kasaba ve köyler
Kaşgar şehri, dört mahalle komitesi (社区居民委员会; jūmínwěiyuánhùi), dört kırsal belde (乡 xiāng) gibi yerleşim birimlerinden oluşur.

Tarih
M.Ö 2. yüzyıl kaynaklarında şehir devleti konumunda olan Kaşgar, Büyük Hun İmparatorluğu ile Han Hanedanlığı arasında mücadeleye sahne oldu.  Büyük Hun İmparatorluğu M.Ö 1. yüzyıl ortalarında doğu ve batı olarak, doğu da kendi içerisinde kuzey ve güney şeklinde ikiye ayrılmıştı. Bu tarihten sonra Kaşgar'ın da içerisinde olduğu bölge de Çin'in üstünlüğü görülmeye başlamış ve Kaşgar, Çin'e haraç vermeye başlamıştır. M.S 1. yüzyıl başlarında Çin'de çıkan politik karışık sonucunda Kaşgar'ın da içinde bulunduğu şehir devletleri Çin'in denetiminden çıkmıştır. 1. yüzyılın ortalarında Çin'in Güney Hunları'nı hakimiyet altına almış, 80 ve 86 yıllarında da Kaşgar şehrine saldırmıştır. Bu dönemde Çin'in etkinliği görünse de zaman zaman Kuzey Hunları'da Kaşgar üzerinde hakimiyet gösterebilmiştir. Bunun yanı sıra 120 yılındaki tarihi kayıtlara göre Kaşgar, Kuşan İmparatorluğu sınırları içerisinde bulunmaktaydı. 170 yılında Çin saldırılarına maruz kalan şehir bu saldırılara karşı koyabilmiştir. 5. yüzyıl ortalarına doğru Kaşgar şehir devleti, Kuzey Vey hanedanına vergi vermekteydi.

Çin kaynaklarında doğu-batı ticaretinin yapıldığı üç stratejik yoldan birisi üzerinde önemli bir yol üzerinde bulunan Kaşgar, 6. yüzyıl ortalarından itibaren Göktürklerin himayesine girmiştir. 7. yüzyıl başlarında başlayan Göktürk-Tang Hanedanı mücadelesi sonrasında 632 yılında bölgeyle birlikte Kaşgar'da Tang Hanedanlığının himayesine girdi. Bu dönemde şehirde Çin garnizonu bulunmakta birlikte şehrin idaresi yerel hanedanlar tarafından sağlanmaktaydı. 665 yılında Tibet krallığı, Batı Göktürk ve yerel hanedanların desteğiyle Tarım Havzası'na hakim olmuş ancak 673-675'te Kaşgar'la birlikte önemli şehirler yeniden Tang hakimiyetine girdi. Tibet ile mücadelenin sürdüğü bölgede bulunan Kaşgar, 691 yılında yeniden Tang topraklarına katıldı. Tibet, Türk ve Tang güçlerinin çekişmesi arasında kalan Kaşgar şehri 766'da Karluklar'ın eline geçmiştir. Ancak bu egemenlikte kesin olmayıp, şehir Türkler ve Tibetliler arasında zaman zaman el değiştirmiştir.

Tibet Krallığı'nın 842 yılında yıkılmasıyla Kaşgar şehri Türk boylarının egemenliği altında görülmeye başladı. 10. yüzyıl başlarında Karahanlı Devleti başkentlik yapmaya başlayan şehir, büyük bir gelişim göstererek bilim ve kültür açısından da önemli bir merkez konumuna ulaştı. 11. yüzyıl sonlarına doğru Doğu Karahanlı hükümdarı Büyük Selçuklu İmparatorluğu'nun hakimiyetini tanımış ve Kaşgar uç şehri olmuştur. 1141 yılında Katvan'da yapılan savaşta Selçuklular'ın yenilgiye uğratılmasıyla Kaşgar'da Doğu Karahanlı hükümdarlarının yönetiminde kalmakla birlikte Karahitaylar'ın hakimiyetine girdi. Nayman Küçlük tarafından kurtarılan Karahanlı hanedanlığından Ebü'l-Feth Muhammed'in, 1211 yılında Kaşgar'a giderken asi beyler tarafından yolda öldürülmesi üzerine Küçlük tarafından Karahanlı merkezi olan Kaşgar işgal edilmiş ve yağmalatılmıştır. Küçlük döneminde Kaşgar'daki Müslümanlar'ın ibadet etmesi zorlaştırılmış ve Müslümanlar'a Hristiyan ya da Budist olmaları yönünde baskı uygulanmıştır. 1219 yılında Kaşgar şehri Moğol kuvvetlerince ele geçirilmiş ve Müslüman halka da ibadet özgürlüğü getirilmiştir. Cengiz Han ölmeden önce topraklarını oğullarına paylaştırmasıyla Kaşgar'da Çağatay Hanlığı topraklarında yer aldı.Çağatayların zayıflamasıyla Kaşgar gibi birçok şehir emirler tarafından yönetilmeye başlanmıştır. 1399 yılında Timur'un ordusu Kaşgar'ı ele geçirmiştir. Kaşgar, Çağatay hanedanlığı yönetilmeye devam aderken, Timur İmparatorluğu'nun zayıflamasıyla 1478 yılında Duğlat kabilesinden Ebu Bekir Mirza Kaşgar'ı ele geçirdi. Timurlular'ın 16. yüzyıl başında yıkılmasıyla oluşan kısa bir süre karışıklıktan sonra 1514'te Said Han tarafından ele geçirilen şehir, yeni kurulan Yarkand Hanlığı topraklarına katıldı.

Yarkand ve Cugar Hanlığı dönemleri
Doğu Türkistan'da 1514 ile 1680 yılları arasında Altışehir (Altıshahr) olarak bilinen Hotan, Yarkent, Yengihisar, Kaşgar, Aksu ve Uçturfan gibi şehirleri içine alan bölgede Yarkand Hanlığı, (mamlakati Yarkand, mamlakati Moghuliya, mamlakati Saidiya) egemenlik sürmüştür. Bu dönemde dini olarak önemli bir konumda olan Hocalar'ın hanlar üzerinde etkinliğinin arttığı görülmektedir. Doğu Türkistan'da hocalıklar; Kuça, Karataglık ve Aktaglık olarak üç kola ayrılmış ve 1662 yılında Kaşgar'a vali olan Yolbars Han'ı destekleyen Aktaglık hocalarının merkezi hâline gelmiştir. 17. yüzyıl ortalarında Aktaglık ve Karataglık hocaları arasında başlayan mücadelenin bu yüzyıl sonlarına doğru artması, Yarkand hanının Karataglı hocalarını destekleyerek  1677 yılında Aktaglık hocalarının lideri Appak Hoca'yı Kaşgar'dan kovmasıyla değişik bir boyut kazanmış ve Appak Hoca'nın Tibet'te bulunan Budistlerin ruhani lideri olan Dalay Lama'dan yardım istemesi üzerine Budizmi benimseyen Cungar Han'ı Galdan Han 1678 yılında Kaşgar'ı ele geçirdi. Galdan Han, Kaşgar ve  Yarkent'in idaresini vali olarak da tayin ettiği Appak Hoca'ya bıraktı. Hocalıklar arası mücadele içten içe devam ederken Appak Hoca'nın ölmesiyle Yarkent Karataglık hocalarından Dalyan Hoca, Kaşgar ise Aktaglık hocalarının lideri Ahmed Hoca tarafından yönetilmeye başlamıştır. Galdan Han'ın 1697 de ölmesinden sonra yerine geçen yeni han her iki hocayı da esir edip Kaşgar ve Yarkent'i doğrudan Cungar hanlığına bağlamıştır. 1720'de Danyal Hoca Yarkent'e vali tayin edilmiş onun 1735'te ölümüyle de oğullarından Yusuf Hoca
Kaşgar'a vali atanmıştır. Yusuf Hoca bir süre gözaltında tutulduğu İli'den bir bahaneyle 1754 yılında Kaşgar'a gelmiş, Cungarlar'ın iç çekişmeler ve Mançular'la olan mücadelede gücünü kaybetmesi üzerine hakimiyetini ilan etmiştir. 1755 yılında Mançular'ın Cungarlar üzerinde hakimiyet sağlamalarından sonra Cungar ve Mançu desteğini alan Aktaglık hocalarından Burhaneddin Hoca tarafından ele geçirildi. böylece Kaşgar, Mançular'ın vassalı olan Cungarlar'ın kontrolünde Burhaneddin Hoca tarafından yönetilmeye başladı

Çin idaresi

Cungarlar'ın 1757 yılında Mançular'a isyan etmesiyle, Burhaneddin Hoca'da Kaşgar'da bağımsızlığını ilan etmiştir. Ancak Mançular önce Cungarlar'ı ağır bir yenilgiye uğratmış, 1759'da da Kaşgar'ı ele geçirmişlerdir. Mançular Kaşgar'ı ele geçirdiklerinde hocaların hakimiyetini tamamen ortadan kaldırmıştır. Mançular döneminde ticaret ve kültürel yaşam konusunda sıkı kontrollere tabi olmayan şehir İpek yolu güzergahında olmasına rağmen önemini kaybetmeye başlamıştır. Bu dönemde şehirdeki Müslüman halkla ilişkisi kesik olan, Mançu ve Çinli idarecileri, memurlar ve askerlerin bulunduğy yeni şehir inşa edilmiştir. Bölgede hocaların etkinliği kırılmakla birlikte zaman zaman Müslümanlar, Çin idaresine karşı mücadele başlattılar. Mançular'ın kurduğu Çing Hanedanı idaresindeki Çin tarafından Kaşgar Yakup Han (Yakub Beg Badawlat) bölgede bağımsız bir devlet kurdu ve 1872'den itibaren ülkesinde Osmanlı Sultanı Abdülaziz adına hutbe okutmaya başladı.
Kaşgar, Yakup Han'ın hükümdarlığı kaynaklarında sık sık söz edilen Yettishahr ("Heptapolis") yedi şehir'den birisidir, diğerleri Hotan (Khotan), Yarkent (Yarkand), Yengihisar (Yangihisar), Aksu, Kuçar (Kucha) ve Korla'dır. Yakup Han'ın ölümünden sonra 1878 yılında Çin tekrar Kaşgar'ı ele geçirdi. Çin yönetimi 1884'te bölgede Sincan vilayetini kurdu. Doğu Türkistan İslâm Cumhuriyeti'nin merkezi konumunda olan Kaşgar 1932-1934 yılları arasında Çin ile olan mücadeleye sahne oldu. 1949 yılında Çin'in kurulmasından sonra 1955' te Sincan Uygur Özerk Bölgesi kuruldu. 1985 yılında Çin hükûmetince "tarihsel ve kültürel öneme sahip bir şehir" ilan edildi. 1990'lardan günümüze şehir, Uygur Sorununun yaşandığı yerleşimlerden birisi konumundadır.

İklim
Kaşgar, sıcak yazlar ve soğuk kışların olduğu, iki mevsim arasında büyük sıcaklık farklılıkları gösteren Çöl iklimi etkisi altındadır.Yıllık 64 mm yağış ile en kurak şehirlerdendir.

{| class="wikitable" style="font-size:90%;width:90%;border:0px;text-align:center;line-height:110%;"
! colspan="14" style="text-align:center;font-size:90%;"|Kaşgar (şehir) Ortalama Veriler (Dönem 1961-1990)
|-
! style="background: #99CCCC; color: #000080" height="17" |Aylar
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Ocak
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Şubat
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Mart
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Nisan
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Mayıs
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Haziran
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Temmuz
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Ağustos
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Eylül
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Ekim
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Kasım
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Aralık
|-
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" |Ortalama En Yüksek °C
| style="background: #DDDDDD; color:#000000;" | 0.2
| style="background: #DDDDDD; color:#000000;" | 4.2
| style="background: #FFFFCC; color:#000000;" | 13.9
| style="background: #FFFF99; color:#000000;" | 22.1
| style="background: #FFCC66; color:#000000;" | 26.5
| style="background: #FF8000; color:#000000;" | 30.3
| style="background: #FF8000; color:#000000;" | 32.1
| style="background: #FF8000; color:#000000;" | 30.8
| style="background: #FFCC66; color:#000000;" | 26.2
| style="background: #FFFF99; color:#000000;" | 19.7
| style="background: #FFFFCC; color:#000000;" | 10.1
| style="background: #FFFFCC; color:#000000;" | 1.5
|-
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" height="16;" |Ortalama En Düşük °C
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | -10.7
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | -6.5
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 1.6
| style="background: #DDDDDD; color: black;" | 8.6
| style="background: #FFFFCC; color: black;" | 12.8
| style="background: #FFFF99; color: black;" | 16.0
| style="background: #FFFF99; color: black;" | 18.6
| style="background: #FFFF99; color: black;" | 17.4
| style="background: #FFFFCC; color: black;" | 12.0
| style="background: #FFFFCC; color: black;" | 4.7
| style="background: #DDDDDD; color: black;" | -1.9
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | -8.1
|-
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" height="16;" |Ortalama Yağış miktarı (mm)
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 2.5
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 5.5
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 5.8
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 5.5
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 11.4
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 6.5
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 7.5
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 8.3
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 5.9
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 2.5
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 1.9
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 1.2
|-
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" height="16;" |Ortalama Yağışlı Gün Sayısı
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 0.8
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 1.3
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 1.0
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 0.9
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 1.4
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 1.5
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 1.3
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 1.7
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 1.2
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 0.6
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 0.4
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 0.3
|-
| colspan="14" style="text-align:center;font-size:90%;"|Kaynak: Hong-Kong Gözlemevi
|}

 Ekonomi
İlk Çağ'dan beri Tarım havzasının ekonomik merkezi olan şehirde pamuk sanayisi gelişmiştir. Kaşgar'da pazar günü kurulan çarşı şehrin ekonomik hayatında önemli bir yer tutar. Binlerce çiftçi çevredeki verimli tarlalarda çeşitli meyve ve sebzeleri üretir. Hotan'dan getirilen ipek ve halılar, diğer el sanatlarına dayalı eşyalarla birlikte Kaşgar pazarında satılır.

 Nüfus
Kaşgar'ın nüfusu 600 binin üzerindedir. Şehrin nüfusunun büyük bir bölümünü müslümanlar oluşturur. Şehirdeki en kalabalık etnik grup Uygurlar'dır.

Kaşgar Nüfus Sayımı 2015

 Tarihi ve kültürel yapılar
Çin'de 1960 yılında başlayan kültür ihtilali sırasında şehirde bulunan cami ve mescidlerin önemli bir bölümü yıkıldı. Günümüzde şehirde kültür ihtilali sırasındaki yıkımdan kurtulan 100 civarında mescid ve cami bulunmaktadır. Iydgâh Camii (艾提尕尔清真寺; Àidīgǎ'ěr qīngzhēnsì''), Apak Hoca cami ve türbesi, Döng Mescidi, Kaşgarlı Mahmud türbesi ve Yusuf Has Hacib türbesi şehrin en önde gelen tarihi eserleri arasındadır. Mankent, Kaşgar yakınında bir şehrin adı; bugün haraptır.

Ünlüler
 Yusuf Has Hacib ünlü eseri Kutadgu Bilig'i bu şehirde yazdı.
 Divân-ı Lügati't-Türk'ün yazarı Mahmud Kaşgar'da doğdu.

Resimler

Ayrıca bakınız

 Kaşgar Havalimanı

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kaşgar (şehir) İklim arşivi
 Kaşgar (şehir) planı

Göktürkler

Kaşgar


Takaaki Kajita (梶田 隆章, født 9. marts 1959 i Higashimatsuyama) er en japansk fysiker. Han er kendt for sine eksperimenter med neutrinoer, de såkaldte Kamiokande-eksperimenter i Kamioka-observatoriet, senere Super-Kamiokande-eksperimenterne.

Karriere
Takaaki Kajita tog sin bachelor-eksamen fra Saitama Universitet i 1981 og kandidatgrad efterfulgt af en ph.d. fra Tokyo Universitet i 1986. Siden 1988 har han været tilknyttet Institut for Undersøgelser af Kosmiske Stråler (ICRR) ved Tokyo Universitet, hvor han blev adjunkt i 1992 og professor i 1998.

Han blev direktør for Center for Kosmiske Neutrinoer ved ICRR i 1999, og han er per 2015 ansat ved Institut for Universets Fysik og Matematik ved Tokyo Universitet samt direktør for Center for Kosmiske Neutrinoer.

I 1998 opdagede Kajitas forskergruppe i Super-Kamiokande, at når kosmisk stråling ramte Jordens atmosfære, så skiftede de opståede neutrinoer mellem to typer, før de nåede detektoren under Kamioka-bjerget. Denne opdagelse hjalp med til at bevise eksistensen af neutrinooscillation, og at neutrinoer har masse. For denne opdagelse blev han i 2015 sammen med canadieren Arthur B. McDonald tildelt Nobelprisen i fysik; McDonalds forskergruppe havde opnået lignende resultater.

Noter

Eksterne links
 Takaaki Kajita, Kavli Institute for Physics and Mathematics of the Universe

Nobelprismodtagere i fysik
Nobelprismodtagere fra Japan
Fysikere fra Japan
Professorer fra Japan

Takaaki Kajita


Ostratice este o comună slovacă, aflată în districtul Partizánske din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 818 locuitori. Se învecinează cu comuna Žabokreky nad Nitrou.

Istoric
Localitatea Ostratice este atestată documentar din 1193.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Ostratice


Nakîbü'l eşrâf, ilk olarak Abbasi halifesi Mütevekkil zamanında oluşturulan bir kurumdur. Bu zamandan itibaren diğer İslam devletlerinde nikâbet teşkilatı varlığını sürdürmüştür.

Nakîbü'l Eşraf, Osmanlı Devleti'nde protokole tabi değildir. Vasıtasız olarak ve vaktini kendi belirleyerek padişahla görüşebilir. Padişahın başkanlık ettiği divanlarda diğer devlet erkânından ayrı olarak padişah ile aynı sedire oturur.

Osmanlı Devleti'nde de ilk olarak sâdât nikâbeti Sultan Yıldırım Bayezid zamanında Mayıs 1400 tarihinde tesis edilmiştir. İlk Nakîbü'l-eşrâf da Seyyid Ali Nata b. Muhammed olmuştur. Ondan sonra oğlu Seyyid Zeynelabidin babası gibi seyyid ve şeriflere nâzır olmuştur.

Nakîblik, Fatih Sultan Mehmed zamanında bir ara kaldırılmışsa da, II. Bayezid devrinde yeniden oluşturulmuş ve son devirlere kadar varlığını devam ettirmiştir. Bu tarih görünüş olarak kuruluş tarihidir. Yoksa Osmanlının kuruluşundan itibaren seyyid ve şeriflerin öneminin olmadığı anlamına gelmez. Nakîbü'l-eşrâflık, ilmiye sınıfının en üst seviyesine çıkan seyyidlere veriliyordu. Nakîbü'l-eşrâflar, kadılar gibi belirli bir süre için görevlendirilmiyor, uzun yıllar iş başında kalıyorlardı. Resmi giysileri, konakları ve kendilerine hizmet eden adamlarıyla saygın bir yer tutuyorlardı.

Osmanlı Devleti'nde nakîbü'l-eşrâflar hakkında ilk biyografik eser Ahmet Rıf'at Efendi'nin Devhatü'n Nukabâ adlı eseridir. Bu eser 1500'lü yıllardan itibaren 1800'lü yıllara kadar Nakîbü'l-eşrâf olarak görev yapan toplam 62 kişinin biyografisini vermiştir.

Nakîbü'l-eşrâfın başlıca görevi, İslam peygamberi Muhammed'in soyundan geldiklerine ilişkin ellerinde belgeleri bulunan seyyid ve şeriflere tanınmış olan ayrıcalıkları korumaktı. Nakîbü'l-eşrâflar, eyalet, sancak ve diğer yerleşim birimlerindeki kaymakamlıkları vasıtasıyla bütün seyyid ve şeriflerin isimlerini kapsayan defterleri tutarlardı. Şecere-i Tayyibe denilen bu defterlerde Peygamber soyundan geldiklerini belgeleyenlerin soy kütükleriyle birlikte bulundukları şehir, siyâdet veya şerâfet silsilesi, evladı, ahval ve ahlakı, ikametgâhı, görevi ve durumları kayıtlı idi.

Seyyid ve şeriflerin kanunlara aykırı tutum ve davranışları görüldüğünde veya herhangi bir suç işlediklerinde, İstanbul'da Nakîbü'l eşrâf, taşralarda ise nakîbü'l-eşrâf kaymakamları tarafından yargılanır, gerekli cezaya çarptırılırlardı. Yöneticiler ve kadılar bu işe karışamazlardı. Halktan ayırt edilmeleri için başlarına yeşil sarık sarmaları mecburi idi.

Nakîbü'l-eşrâf kaymakamları, İstanbul'dan Nakîbü'l-eşrâf'ın sadrazama mektupla sunulmasından sonra atanırlardı. Genellikle bir yıllık süre için atanan nakîbü'l-eşrâf kaymakamlarının atanmaları mektuplarında, doğrudan kaymakam atanan kişiye hitap edilmekte olup, seyyidlerin üzerlerine kaymakam olarak tayin edildikleri bildirildikten sonra, göreve tayin edildikleri tarih yazılır ve daha sonra görecekleri işler açıklanırdı.

Seyyidlerin haklarının korunması, arûsiyye ve tevcihiyye gibi vergilerin aldırılmaması, bunlara hürmet edilmesi, sahte seyyidlik iddiasında bulunanlara müsaade edilmemesi, seyyidlerin tespit edilerek İstanbul'a bildirilmesi ve bunların halktan ayırt edilebilmeleri için yeşil sarık ve cüppe giydirilmesi gibi yapacakları işler açıklandıktan sonra, Nakîbü'l-eşrâf'ın imzası ile tamamlanan atama mektuplarının, Isparta Şer'iyye siciline kaydedilmesi ile birlikte atama işlemi de tamamlanmış olmaktaydı.

Atanan nakîbü'l-eşrâf kaymakamları, Nakîbü'l-eşrâf'ın sancak merkezlerinde uygun gördüğü kadılardan, müderrislerden, eski nakîbü'l-eşrâf kaymakamlarından veya eşraftan birisi oluyordu.

Seyyid ve şerif oldukları belgelerle ispatlanmış olan bu kişilere toplum tarafından çok büyük saygı, sevgi ve itibar gösterilmiştir. Aynı zamanda devlet de onları vergi verme ve benzeri bütün kamu yükümlülüklerinden muaf tutmuştur. Kendilerinden önceki Türk ve İslam devletlerindeki yerleşmiş uygulama gibi, Osmanlı Devleti'nde de seyyidler askeri sınıfdan muaf tutulmuştur. Örneğin, 16. yüzyıl'da Hamid Sancağı'nda vergiden muaf olanlar arasında şerifzâde, âl-i Rasul ve seyyidlerin de yer aldığı görülmektedir. Toplam 26 adet olarak sâdât-ı kirâmın vergiden muaf olduğu kayıtlara geçmiştir.

18. yüzyıl'da, nakîbü'l-eşrâf kaymakamlarının bir kısmı da birtakım yolsuzluk işlerine karışmaktaydılar. Bazı kazalarda, nakîbü'l-eşrâf kaymakamları "harc-ı ma'kûl", "devriye", "tevcih", "sâdât akçesi", "arûsiyye" isimleriyle tekâlif-i şakka gibi sonradan uydurulan vergiler toplamaya başlamışlardı. 24 Eylül – 3 Ekim 1759 tarihinde Rumeli ve Anadolu'daki kadılara, naiplere ve nakîbü'l-eşrâf kaymakamlarına gönderilen bir fermanda, nakîbü'l-eşrâfların seyyidlerden sorumlu oldukları, uygunsuz hareketlerinde onları yakalamaları, seyyidlik iddialarında bulunanları derhal İstanbul'a göndermeleri, alınan haksız vergilerin hemen iade edilmesi ve bu işlerin takibinde Nakîbü'l-eşrâf Seyyid Mehmed Emin Efendi'nin yetki sahibi olduğu açıklanmıştır. O dönemde, bu gibi haksız yere para tahsil edilmesini yasaklayan sadrazam Koca Mehmed Ragıp Paşa'nın da mektubu mevcuttur.

Kaynakça

İslami kuruluşlar
Osmanlı uleması
Arapça deyişler

Nakîbü’l eşrâf


An Pitcairnia prolifera in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Werner Rauh. An Pitcairnia prolifera in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nadudultan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pitcairnia

Pitcairnia prolifera


An Liparis mantidopsis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Liparis mantidopsis in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Liparis (Orchidaceae)

Liparis mantidopsis


الدكتور في سطور

 يعمل حاليا كمدرس للحديث النبوي الشريف في الإمارات العربية المتحدة برتبة "أستاذ"
 من مواليد مدينة المسيلة بالجمهورية الجزائرية عام 1959.
 حاصل على الثانوية العامّة، علوم إسلامية وعربية، 1980، معهد الرياض العلمي، الرياض
 حاصل على البكالوريوس، أصول الدين، ماي، 1984، جامعة الإمام محمد بن سعود الإسلامية ـ الرياض.
 حاصل على الماجستير في القرآن والحديث، تخصص: أصول الدين، جوان، 1990م، جامعة الأمير عبد القادر للعلوم الإسلامية ـ قسنطينة ـ الجزائر.
 حاصل على شهادة دكتوراه الدولة في القرآن والحديث، تخصص الحديث وعلومه ـ عام 1997، جامعة سيدي محمد بن عبد الله ـ فاس ـ المغرب.

مؤلفاته المطبوعة

1 ـ السعي الحثيث إلى شرح اختصار علوم الحديث، ط1، مؤسسة الرسالة ـ بيروت، 1999، ط2، مؤسسة الريان ـ بيروت، 2002م.

2 ـ إتحاف الأنام بشرح أحاديث الأحكام ـ الجزء الأول ـ قسم العبادات، ط1، مؤسسة الريان، بيروت، 2002م.

3 ـ أحداث وأحاديث فتنة الهرج في كتب السنة (رسالة الدكتوراه)، ط1، مكتبة الصحابة، 2003م.

4 ـ شرف الطالب في أسنى المطالب (رسالة الماجستير)، ط1، مكتبة الصحابة، 2003م. مكتبة الرشد، ط1، الرياض، 2004م.

5 ـ قصص الإيمان والبطولة، ط1، مكتبة الصحابة، 2003م.

6 ـ مظاهر الانحراف في فهم السنة، ط1، مكتبة الصحابة، 2003م. ودار الخلدونية، ط1، الجزائر، 2005م.

7 ـ الإمام الداودي أحمد بن نصر المسيلي المالكي، محدثا وفقيها، ط1، مكتبة الصحابة، الشارقة، 2008 ـ 2009م.

8 ـ فتح العليّ المنعم بشرح مقدّمة الإمام مسلم، ط1، مطبعة ومكتبة أولاد عبد العال، الجيزة ـ مصر، 2006 ـ 2007م.

9 ـ المقترح من قواعد علم المصطلح، ط1، مكتبة جيل المستقبل، مصر، 1428هـ ـ 2007م.

10 ـ تفسير الموطأ للإمام البوني (ت440هـ)، وزارة الأوقاف القطريه، قطر (قيد الطباعة).

11 ـ الإمام السنوسي وجهوده في خدمة الحديث الشريف، ط 1، مؤسسة الرسالة، بيروت (قيد الطباعة).

بحوثه المحكمة المنشوره

1 ـ السنة النبوية.. هذه المعجزة. مجلة شؤون العصر، المركز اليمني للدراسات الاستراتيجية،. العدد الخامس، 2001م.

2 ـ مظاهر الانحراف في فهم السنة، مجلة شؤون العصر، المركز اليمني للدراسات الاستراتيجية، العدد السادس، 2002م. (بحث محكّم). مطبوع بمكتبة الصحابة، 2002م.

3 ـ روايات تاريخ الصحابة في ميزان الجرح والتعديل، هيئة تفعيل التاريخ والتراث الوطني ـ أبوظبي، 2002م، (الكتاب السنوي المحكم الأوّل).

4 ـ فتنة القتال بين المسلمين وآثارها على المجتمع المسلم وضوابط موقف المسلم منها، مجلة المنتدى، الأعداد (67، 68، 69، 70، 71)، 2001 ـ 2002م.

5 ـ جمعية العلماء المسلمين الجزائريين ودورها في التنوير والتغيير، مجلة المنتدى، العددان (71)، (72)، 2002.

6 ـ رد هادئ على كتاب:" هرمجدون.. آخر بيان يا أمة الإسلام "، نشر على الإنترنت.

7 ـ زوال الشك والظنون بعناية المحدّثين بنقد المتون. نشر في مجلة كلية الدراسات الإسلامية والعربية، العدد التاسع والعشرون، 1426هـ ـ 2005م.

8 ـ الإمام البشير الإبراهيمي الأديب وثورة الجزائر. مجلة الفيصل الأدبية، مركز الملك فيصل للبحوث والدراسات ـ السعودية، العدد الثالث، جمادى الأولى ـ رجب، 1426هـ/يونيو ـ أغسطس، 2005م.

9 ـ جهود الشيخ عبد الحميد بن باديس في خدمة الحديث الشريف. بحث قدّم لمؤتمر جامعة الشارقة حول جهود العلماء في خدمة السنة، الذي انعقد بتاريخ من 4ـ 5/ 5/2005م، ثمّ نشر في كتاب الندوة الذي ضمّ بحوثها، 1/279.

10 ـ علوم الحديث بين المتقدّمين والمتأخّرين. بحث قدّم للندوة العلمية الدولية الأولى:"علوم الحديث ـ واقع وآفاق "، التي انعقدت بكلية الدراسات الإسلامية والعربية ـ دبي، الإمارات العربية. من 8 ـ إلى 10 أبريل، 2004م. ثمّ نشر في كتاب الندوة الذي ضمّ بحوثها، ص 173.

11 ـ السنة النبوية بين حُماتها ونُفاتها. بحث قدّم للندوة العلمية الدولية الثانية:" الحديث الشريف وتحديات العصر "، التي انعقدت كلية الدراسات الإسلامية والعربية ـ دبي، الإمارات العربية. من 17 ـ 19 صفر 1426هـ، الموافق 28 ـ 30 مارس 2005م. ثمّ نشر في كتاب ضمّ بحوث هذه الندوة، 2/649.

12 ـ الإمام أحمد بن نصر الداودي المسيلي المالكي(ت 403هـ)، وكتابه: النصيحة في شرح صحيح البخاري. العدد الثالث والثلاثون من مجلة كلية الدراسات الإسلامية والعربية، يونيو 2007.

13 ـ الدرر المصنوعة فيما رواه الصحابة عن التابعين من الأحاديث المرفوعة. مقدّم للتحكيم والنشر. العدد السادس والثلاثون من مجلة كلية الدراسات الإسلامية والعربية، 2008م.

14 ـ القيم الحضارية بين السنة النبوية والإعلان العالمي لحقوق الإنسان (بين النظرية والتطبيق). مقدّم للتحكيم والنشر.

15 ـ صنعانيون، ولكن من دمشق. مجلة جامعة أم القرى لعلوم الشريعة والدراسات الإسلامية، العدد التاسع والأربعون، محرم 1431 هجري.

16 ـ أخلاقيات العمل الإداري في الإسلام في ضوء السنة النبوية وعمل السلف الصالح، مقدم للنشر.

مشاركاته في الندوات والملتقيات الدولية

1 ـ الندوة العلمية الدولية الأولى: علوم الحديث ـ واقع وآفاق، كلية الدراسات الإسلامية والعربية ـ دبي، الإمارات العربية المتحدة. من 8 ـ إلى 10 أبريل، 2004م.
عنوان البحث: علوم الحديث بين المتقدّمين والمتأخّرين.

2 ـ الندوة العلمية الدولية الثانية::" الحديث الشريف وتحديات العصر ". كلية الدراسات الإسلامية والعربية ـ دبي، الإمارات العربية المتحدة. من 17 ـ 19 صفر 1426هـ، الموافق 28 ـ 30 مارس 2005م.
عنوان البحث المقدّم: السنة النبوية بين حُماتها ونُفاتها.

3 ـ الجهود المبذولة في خدمة السنة من بداية القرن الرابع عشر الهجري إلى اليوم. جامعة الشارقة. من 4 ـ 5/ 5/2005م.
عنوان البحث المقدّم: الشيخ الإمام عبد الحميد بن باديس وجهوده في خدمة الحديث النبوي الشريف.

4 ـ الملتقى الدولي الثاني للسنه النبوية : جهود العلماء المغاربة في خدمة السنة النبوية. جامعة الأمير عبد القادر بقسنطينه - الجزائر. 2009
عنوان البحث المقدم : الشيخ عبد الحميد بن باديس وجهوده في خدمة السنة النبوية.

5. الملتقى الدولي الثالث للسنه النبوية : السنة النبوية بين الفهم السديد والواقع المعيش. جامعة الأمير عبد القادر بقسنطينه - الجزائر. 2010.
عنوان البحث المقدم : أسباب الانحراف عن فهم السنة النبوية.

مشاركاته الثقافية والعلميه والمرئيه

1 - المشاركة في برنامج ثقافي علمي بقناة الشارقة الفضائية بعنوان: التاريخ الإسلامي، على مدار ست حلقات، شهر يوليو ـ أغسطس/ سنة 2004م.

2 ـ المشاركة في ندوة على الهواء بإذاعة القرآن الكريم بأبو ظبي بمناسبة المولد النبوي الشريف، سنة 2004.

3 ـ الأحاديث الموضوعة المشهورة بين الناس، برنامج على إذاعة الشارقة، على مدار (20 حلقة)، ابتداء من تاريخ10/9/2005.

4 ـ الصيام: أحاديث وأحكام، برنامج إذاعي أسبوعي على إذاعة الشارقة، ضمن برنامج (الدعوة عامّة)، خلال شهر رمضان، 2005.

5 ـ معالم الإيمان والتضحية في قصة إبراهيم وإسماعيل عليهما السلام، برنامج على قناة الشارقة الفضائية، بمناسبة عيد الأضحى المبارك، بتاريخ: 10/1/2006م.

6 ـ الأحاديث المشهورة، برنامج يومي على قناة الشارقة الفضائية، طوال شهر رمضان، 2006م، حول الأحاديث الموضوعة المشهورة بين الناس اليوم.

7 ـ الأحاديث الموضوعة المشهورة على ألسنة الناس، برنامج أذيع عبر إذاعة الشارقة(37 حلقة).

الإجازات العلمية الحاصل عليها

1 ـ إجازة عامه في الحديث الشريف وغيره، من الشيخ أبو محمود محمد شكور بن محمود الحاجي أمرير المياديني، عن الشيخ محمد ياسين بن محمد هيسى الفاداني المكي.

2 ـ إجازة في صحيح البخاري، من الشيخ محمد بن يوسف بن محمد بن يوسف حربه.

3 ـ إجازه عامه وإجازه خاصه في صحيح البخاري، من الشيخ محمد بن قاسم بن إسماعيل الوشلي الحسني.

4 ـ إجازه في الكتب الستة وغيرها، من الشيخ العلامة الفقيه علي بن أحمد بن محمد بن عمر بن قاسم القاسمي الصعفاني الحرازي.

مناقشة الرسائل العلمية

1 ـ الترجيح بالقرائن في كتاب علل الحديث لابن أبي حاتم. جامعة الشارقة، 19/05/2008.

2 ـ نبراس العقول الذكية شرح الأربعين حديثا نوويه. جامعة الشارقة، 22/06/2010.

مواضيع ذات صلة
 قائمة أعلام الجزائريين
 المرجعية الدينية الجزائرية

وصلات خارجية

المنتدى الرسمي للدكتور عبد العزيز دخان

دورة شرعية تحت شعار : (من يرد الله به خيرا يفقهه في الدين)للدكتور دخان

موقع الإسلام سؤال وجواب وفيه استشهاد برأي الدكتور دخان

ترجمة عن الدكتور عبد العزيز دخان من موقع مكتبة الجزائرية الشاملة

مقال عن الدكتور عبد العزيز دخان من موقع تبراة

مقال عن الدكتور عبد العزيز دخان من موقع وسام العالم الجزائري العدد 26

أشخاص على قيد الحياة
علماء حديث من المغرب
علماء دين سنة جزائريون
مواليد 1959
مواليد في المسيلة (الجزائر)
مؤرخون مسلمون

عبد العزيز دخان


فرع محافظة أوغاساوارا  هو فرع محافظة طوكيو، اليابان. يغطي هذا الفرع مجموعة جزر بونين. المكتب الرئيسي لهذا الفرع يقع في تشي تشي جيما.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لفرع محافظة أوغاساوارا

جزر بونين
فروع محافظة طوكيو

فرع محافظة أوغاساوارا (طوكيو)


غيديميناس كيركيلاس (30 أغسطس 1951 في فيلنيوس) هو سياسي ورئيس حكومة ليتوانيا الحالي وعضو في الحزب الديمقراطي الاجتماعي.

حياته
غيديميناس هو من أسرة أكاديمية، له ست أخوات. بعد انتهائه من الباكالوريوس في فيلنيوس عام 1969 وآدائه الخدمة العسكرية بين عامي 1969 و1972 اشتغل كمرمم بين عامي 1972 وحتى عام 1978 وفي الأخير درس إلى غاية عام 1982 العلوم السياسية في مدرسة الحزب الشيوعي في فيلنيوس. في عام 2004 تحصل على درجة الماجستير من كلية إدارة الأعمال الدولية في جامعة فيلنيوس.

حياته الخاصة
غيديميناس متزوج مع ليودميلا وله ولد (رولنداس، عامل) وبنت (ديانا، طالبة في جامعة فيلنيوس). إلى جانب اللغة الليتوانية يتحدث غيديميناس أيضاً اللغة الإنجليزية واللغة الروسية.

مهنته السياسية
عمل غيديميناس كيركيلاس مع مختلف لجان الحزب الشيوعي. بدءا من عام 1989 وأعتبر أول أمين نصب على رأس اللجنة المركزية التي كانت تحت قيادة ألغيرداس برازاوسكاس سابقا.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من فيلنيوس
رؤساء وزراء ليتوانيا
سياسيون ليتوانيون في القرن 21
سياسيون من فيلنيوس
شيوعيون ليتوانيون
مواليد 1951
مواليد في فيلنيوس
وزراء دفاع ليتوانيا

غيديميناس كيركيلاس


Olaylar
 1629 - Napoli'de (İtalya) deprem: 10.000 kişi öldü.
 1688 - Belgrad Kuşatması: Osmanlı hakimiyetindeki Belgrad, Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu önderliğindeki güçler tarafından kuşatıldı ve 8 Eylül'de şehri ele geçirdiler.
 1811 - Meksika'da rahip Miguel Hidalgo kurşuna dizildi. Hidalgo bir yıl önce Meksika'da bağımsızlık hareketini başlatmıştı.
 1932 - Yaz Olimpiyatları, Los Angeles'ta başladı.
 1966 - Amerika Birleşik Devletleri'ne ait uçaklar, Kuzey ve Güney Vietnam arasındaki askerden arındırılmış bölgeyi bombaladı.
 1966 - Birleşik Krallık, Almanya'yı 4-2 yenerek Dünya Futbol Şampiyonu oldu.
 1971 - Boeing 727 tipi Japon millî bir yolcu uçağı ile bir Japon savaş uçağı, Morioka (Japonya) semalarında çarpıştı: 162 kişi öldü.
 1995 - Çeçenistan ile Rusya arasındaki savaşa son veren bir dizi anlaşma Grozni'de imzalandı.
 2002 - Kongo Demokratik Cumhuriyeti ve Ruanda arasında, Orta Afrika'da istikrarsızlığa ve milyonlarca kişinin ölümüne yol açan savaşı sona erdirme çabasıyla barış anlaşması imzalandı.

Doğumlar
 1511 - Giorgio Vasari, İtalyan ressam, yazar, tarihçi ve mimar (ö. 1574)
 1569 - I. Karl, Lihtenştayn prensi (ö. 1627)
 1751 - Maria Anna Mozart, Avusturyalı piyanist (Wolfgang Amadeus Mozart'ın ablası) (ö. 1829)
 1818 - Emily (Jane) Brontë, İngiliz edebiyatçı (ö. 1848)
 1828 - William Edwin Brooks, İrlandalı ornitolog (ö. 1899)
 1863 - Henry Ford, Amerikalı otomobil üreticisi (ö. 1947)
 1898 - Henry Moore, İngiliz heykeltıraş (ö. 1986)
 1922 - Turhan Selçuk, Türk karikatürist (ö. 2010)
 1931 - Brian Clemens, İngiliz senarist, yapımcı ve yönetmen (ö. 2015)
 1932 - Edd Byrnes, Amerikalı oyuncu ve şarkıcı (ö. 2020)
 1936 - Buddy Guy, beş Grammy sahibi Amerikalı blues gitaristi ve şarkıcısı
 1936 - Pilar, Kral I. Juan Carlos'un ablası (ö. 2020)
 1938 - Hervé de Charette, Fransız siyasetçi
 1939 - Güneri Cıvaoğlu, Türk gazeteci
 1939 - Peter Bogdanovich, Amerikalı film yönetmeni, yapımcı, senarist, eleştirmen, aktör ve tarihçi (ö. 2022)
 1940 - Clive Sinclair, İngiliz mucit
 1941 - Paul Anka, Lübnan asıllı Kanadalı şarkıcı ve söz yazarı
 1944 - Frances de la Tour, Fransız asıllı İngiliz aktris
 1945 - Patrick Modiano, Fransız romancı ve 2014 Nobel Edebiyat Ödülü sahibi
 1947 - Françoise Barré-Sinoussi, Fransız virolog
 1947 - Arnold Schwarzenegger, Avusturya asıllı Amerikalı sinema oyuncusu, sporcu ve siyasetçi
 1948 - Jean Reno, Fransız aktör
 1948 - Otis Taylor, Amerikalı blues sanatçısı
 1956 - Delta Burke, Amerikalı oyuncu
 1957 - Nery Pumpido, Arjantinli millî futbolcu ve teknik direktör
 1958 - Kate Bush, İngiliz şarkıcı-söz yazarı, müzisyen ve kayıt yapımcısı
 1960 - Richard Linklater, Amerikalı yönetmen, film yapımcısı, senarist ve oyuncu
 1961 - Laurence Fishburne, Amerikalı film yapımcısı, yönetmen ve aktör
 1962 - Alphan Manas, Türk girişimci ve iş insanı
 1963 - Antoni Martí, Andorralı mimar ve politikacı
 1963 - Chris Mullin, Amerikalı basketbolcu
 1963 - Lisa Kudrow, Amerikalı oyuncu
 1964 - Vivica A. Fox, Amerikalı oyuncu
 1964 - Jürgen Klinsmann, Alman futbolcu ve teknik direktör
 1966 - Kerry Fox, Yeni Zelandalı aktris
 1967 - Derya Taşçı Özyer, Türk basketbolcu ve antrenör
 1968 - Terry Crews, Amerikalı komedyen, oyuncu ve eski profesyonel amerikan futbolu oyuncusu
 1968 - Cengiz Küçükayvaz, Türk oyuncu
 1968 - Robert Korzeniowski, Polonyalı yürüyüşçü
 1968 - Sean Moore, Galli müzisyen
 1969 - Simon Baker, Avustralyalı aktör
 1970 - Dean Edwards, Amerikalı stand-up komedyen, aktör, şarkıcı, yazar, müzisyen ve ses sanatçısı
 1970 - Christopher Nolan, İngiliz film yönetmeni
 1973 - Ümit Davala, Türk futbolcu
 1973 - Sonu Nigam, Hint şarkıcı
 1974 - Radostin Kişişev, Bulgar millî futbolcu
 1974 - Hilary Swank, Amerikalı sinema oyuncusu ve iki Akademi Ödülü sahibi
 1975 - Cherie Priest, Amerikalı yazar
 1977 - Jaime Pressly, Amerikalı sinema ve dizi oyuncusu
 1977 - Bootsy Thornton, Amerikalı basketbolcu
 1979 - Carlos Arroyo, Porto Rikolu eski basketbolcu ve şarkıcı
 1980 - Sara Anzanello, İtalyan voleybolcu
 1982 - Nesrin Cavadzade, Azerbaycan asıllı Türk dizi ve sinema oyuncusu
 1982 - Cihad el-Hüseyin, Suriyeli eski millî futbolcu
 1982 - Yvonne Strahovski, Avustralyalı aktris
 1984 - Gupse Özay, Türk oyuncu ve senarist
 1987 - Luca Lanotte, İtalyan buz patenci
 1987 - Rafael Amorim, Brezilyalı futbolcu
 1993 - André Gomes, Portekiz millî futbolcu
 1999 - Joey King, Amerikalı çocuk oyuncu ve pop müzik şarkıcısı
 2000 - Jannine Weigel, Şarkıcı ve oyuncu

Ölümler
 303 - Kayserili Julitte, Hristiyan bir şehit (d. ?)
 1286 - Bar Hebraeus, felsefeci, tarihçi, şair, gramer uzmanı, müfessir, ilahiyatçı ve dönemin Süryani Katolikos'u (d. 1225)
 1585 - Niccolò da Ponte, Venedik Cumhuriyeti'nin 87'nci dükası (d. 1491)
 1683 - Maria Theresa, Fransa Kraliçesi (d. 1638)
 1718 - William Penn, İngiliz girişimci, filozof ve dinbilimci (d. 1644)
 1811 - Miguel Hidalgo, Meksikalı Katolik papaz (d. 1753)
 1871 - Max Bezzel, Alman satranç oyuncusu (d. 1824)
 1898 - Otto von Bismarck, Alman devlet adamı (d. 1815)
 1900 - Alfred, 1893-1900 yılı arasında Saxe-Coburg ve Gotha Dükü (d. 1844)
 1912 - İmparator Meiji, Japon İmparatoru (d. 1852)
 1916 - Albert Ludwig Sigesmund Neisser, Alman tıp doktoru (bel soğukluğunun etkenini bulan) (d. 1855)
 1930 - Joan Gamper, İsviçreli futbolcu (d. 1877)
 1969 - Jørgen Jørgensen, Danimarkalı filozof (d. 1894)
 1975 - Jimmy Hoffa, Amerikalı işçi sendikası lideri (d. 1913)
 1985 - Julia Robinson, Amerikalı matematikçi (d. 1919)
 1990 - Hüseyin Peyda, Türk sinema oyuncusu (d. 1919)
 1996 - Claudette Colbert, Amerikalı aktris (d. 1903)
 1997 - Bao Dai, Vietnam İmparatoru (d. 1913)
 2005 - John Garang, Güney Sudanlı siyasetçi ve isyancı lider (d. 1945)
 2006 - Duygu Asena, Türk gazeteci ve yazar (d. 1946)
 2006 - Murray Bookchin, Amerikalı yazar (d. 1921)
 2007 - Ingmar Bergman, İsveçli oyun yazarı ve film yönetmeni (d. 1918)
 2007 - Michelangelo Antonioni, İtalyan film yönetmeni (d. 1912)
 2009 - Muhammed Yusuf, Boko Haram'ın kurucusu (d. 1970)
 2012 - Maeve Binchy, İrlandalı gazeteci, kısa öykü yazarı ve romancı (d. 1940)
 2013 - Robert N. Bellah, Amerikalı sosyolog (d. 1927)
 2013 - Antoni Ramallets, İspanyol eski teknik direktör ve millî kaleci (d. 1924)
 2014 - Dick Smith, Amerikalı makyaj sanatçısı (d. 1922)
 2015 - Lynn Anderson, Amerikalı şarkıcı (d. 1947)
 2015 - Pervin Par, Türk sinema oyuncusu (d. 1939)
 2016 - Gloria DeHaven, Amerikalı oyuncu ve şarkıcı (d. 1925)
 2016 - Dave Schwartz, Amerikalı eski meteorolog (d. 1953)
 2017 - Tato Cifuentes, Şili doğumlu Arjantinli oyuncu, şarkıcı ve kukla sanatçısı (d. 1925)
 2017 - Slim Mahfoudh, Tunuslu oyuncu (d. 1942)
 2017 - Anton Vratuša, Slovenya siyasetçi ve diplomat (d. 1915)
 2018 - Andreas Kappes, Alman bisiklet sporcusu (d. 1965)
 2018 - Finn Tveter, Norveçli hukukçu ve kürek sporcusu (d. 1947)
 2019 - Marcian Bleahu, Rumen jeolog, speleolog, coğrafyacı, dağcı, kaşif, yazar ve siyasetçi (d. 1924)
 2020 - Karen Berg, Amerikalı yazar, aktivist ve iş insanı (d. 1942)
 2020 - Maarten Biesheuvel, Hollandalı yazar (d. 1939)
 2020 - Herman Cain, Amerikalı iş insanı (d. 1945)
 2020 - Somen Mitra, Hint siyasetçi (d. 1941)
 2020 - Lee Teng-hui, Tayvanlı siyasetçi (d. 1923)
 2021 - Hüseyin Avni Coş, Türk bürokrat (d. 1959)
 2021 - Shona Ferguson, Botsvana doğumlu Güney Afrikalı, yönetmen, yapımcı, oyuncu ve iş insanı (d. 1974)
 2021 - Rachel Oniga, Nijeryalı aktris (d. 1957)
 2021 - Jay Pickett, Amerikalı aktör (d. 1961)
 2021 - Martha Sánchez Néstor, Meksikalı feminist ve insan hakları aktivisti (d. 1974)
 2021 - Italo Vassalo, Eritre asıllı Etiyopyalı millî futbolcu (d. 1940)
 2021 - Hyacinth Wijeratne, Sri Lankalı tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu (d. 1946)
 2022 - Pat Carroll, Amerikalı aktris ve komedyen (d. 1927)
 2022 - Nichelle Nichols, Amerikalı şarkıcı, oyuncu ve dublaj sanatçısı (d. 1932)
 2023 - Safa Önal, Türk senarist, yönetmen ve yazar (d. 1930)

Tatiller ve özel günler

0730
30

30 Temmuz