Albert Martínez Bobé más conocido como Albert Martínez (Miralcamp, Lérida; 18 de junio de 1982), es un meteorólogo y presentador español.

Biografía
Cursó el bachillerato de Ciencias en el IES La Serra (1996-2000), estando integrado en los grupos de Noticias y Teatro.
Después se licenció en Físicas, rama de Ciencias Atmosféricas y Meteorología (2000-2003) y en Geografía, rama de Climatología y Meteorología (2004-2008), por la Universidad de Barcelona. También ha cursado estudios de Ingeniería Informática y Dirección y Administración de empresas en la Universidad Abierta de Cataluña (2018-2024).

Entre marzo y mayo de 2006 trabajó en Cinesi S. L., en Barcelona, cómo pasante, realizando tareas cartográficas con el software ArcGIS. Al año siguiente, en 2007, hizo prácticas en El Temps de TV3, en Barcelona, entre los meses de marzo y septiembre.

En 2008, año en el cual finalizó la carrera de Geografía, trabajó en Ràdio Flaixbac, en la provincia de Barcelona, entre febrero y diciembre, como meteorólogo en el programa matinal de Ràdio FlaixBac, Flaix FM, Andorra 1 y FlaixFM Vallnord.

En enero de 2009, dio el salto a la televisión nacional, en RTVE, en Madrid, donde estuvo trabajando hasta junio de 2013, como meteorólogo y presentador del tiempo. Durante ese tiempo, editó y presentó la previsión meteorológica en el Telediario Matinal (6h30-9h00), Los desayunos de TVE (9h00-10h15), en La 1, y el Canal 24 horas (10h30-15h00). También hizo la previsión para La 2 y Teledeporte e hizo el segmento del tiempo para las diferentes plataformas y la página rtve.es, en todos los Telediarios de TVE: Matinal, 1.ª edición, 2.ª edición, 3.ª edición y ediciones de fin de semana y en Los desayunos, además de presentar en ocasiones, el tiempo en los informativos territoriales de RTVE y hacer coberturas continuas durante eventos meteorológicos especiales.

Entre julio de 2013 y marzo de 2022 trabajó en Univision Communications.

Desde julio de 2013 a julio de 2016, fue presentador del tiempo y meteorólogo en Univision 23 Dallas, donde se convirtió en el meteorólogo principal de la emisora, encargándose de cubrir diferentes brotes de tornados, mientras presentaba el tiempo en los programas de noticias de la madrugada y de la noche. También hacía todos los días el pronóstico del tiempo para el área de Dallas - Fort Worth, Texas, Estados Unidos y México y el segmento del tiempo para el noticiero de las 17h00 y 22h00, en ocasiones los fines de semana y durante el programa de la mañana si había tiempo severo. A veces, también hizo el segmento del tiempo para Houston, San Antonio y la Costa Oeste: San Francisco, Los Ángeles, San Diego, Sacramento, Fresno y Phoenix (Arizona). También adquirió experiencia en coberturas continuas durante el tiempo severo y brotes de tornados, tormentas de invierno y eventos de huracanes o clima tropical, encargándose de dirigir el equipo de las 17:00 y 22:00 horas durante la cobertura del tiempo severo y contribuyendo a los reportajes meteorológicos para los informes especiales de las 17:00 y 22:00 horas, sobre el cambio climático, el tiempo o los deportes contra el tiempo.

Posteriormente, entre julio de 2016 y febrero de 2019, sumó a sus funciones de presentador y meteorólogo en Univision 23 Dallas, la de Meteorólogo Jefe de Medios Locales en el Centro Nacional Ventana al Tiempo de Univision con sede en Houston (Texas), encargándose de coordinar el contenido y los gráficos para todas las estaciones meteorológicas de Univision y de liderar y coordinar todos los equipos meteorológicos del Grupo de Estaciones Univision. Durante ese periodo en Houston solía presentar los segmentos meteorológicos para mercados locales como Houston, Filadelfia, Raleigh, Chicago o toda California en su programa digital del mediodía, encargándose de cubrir varios eventos meteorológicos severos como la tormenta tropical Harvey y los huracanes Irma, María, Florence y Michael.

En febrero de 2019, fue nombrado meteorólogo jefe de Univision, en Miami, presentando y produciendo el segmento del tiempo en el programa matutino número 1 en español Despierta América de lunes a viernes y en el programa nacional de mediodía, Edición Digital y Noticiero Univision (noticias nacionales de primera y última hora). También se encargaba de cubrir cualquier tipo de evento meteorológico severo en todo el mundo, hablando de ciencia e historia.

En marzo de 2022, dejó de ser meteorólogo jefe de Univision, para pasar desde abril de 2022 a ser meteorólogo sénior de The Weather Channel en Español, en Atlanta, encargándose de la cobertura de fenómenos meteorológicos graves, cambio climático e informes especiales.

Desde 2019 es embajador de Max Reality para WSI IBM. A lo largo de su trayectoria ha recibido 11 Emmys y 3 TellyAwards.

Premios

 Emmy a la Promoción, "Más allá de la tecnología", octubre de 2014, Academia Nacional de las Artes y las Ciencias de la Televisión de EE. UU.
 Emmy a las noticias sobre el tiempo, noticia única: "Tornados", octubre de 2014, Academia Nacional de las Artes y las Ciencias de la Televisión de EE. UU.
 Nominación al Emmy de Medio Ambiente, noticia única: "Sequía", octubre de 2014, Academia Nacional de las Artes y las Ciencias de la Televisión de EE. UU.
 Emmy a las noticias del tiempo, en la sección de meteorología: "El tiempo con Albert", noviembre de 2015, Academia Nacional de las Artes y las Ciencias de la Televisión de EE. UU.
 Emmy a las noticias del tiempo, presentador del tiempo: "Albert Martínez", noviembre de 2015, Academia Nacional de las Artes y las Ciencias de la Televisión de EE. UU.
 Emmy a las noticias del tiempo, reportaje único de noticias: "En las nubes", noviembre de 2015, Academia Nacional de las Artes y las Ciencias de la Televisión de EE. UU.
 Emmy de Medio Ambiente, noticia única: "Terremoto", noviembre de 2015, Academia Nacional de las Artes y las Ciencias de la Televisión de EE. UU.
 Emmy a las noticias del tiempo, en la sección de meteorología: "El tiempo con Albert", noviembre de 2016, Academia Nacional de las Artes y las Ciencias de la Televisión de EE. UU.
 Emmy a las noticias del tiempo, programa meteorológico: "Tornados", noviembre de 2016, Academia Nacional de las Artes y las Ciencias de la Televisión de EE. UU.
 Emmy de Medio Ambiente, Noticia Única, "Cambio climático", 2017, Academia Nacional de las Artes y las Ciencias de la Televisión de EE. UU.
 Emmy de Medio Ambiente, Programa, "Pulso al planeta", 2018, Academia Nacional de las Artes y las Ciencias de la Televisión de EE. UU.
 Emmy a las noticias del tiempo, presentador del tiempo: "Albert Martínez", 2018, Academia Nacional de las Artes y las Ciencias de la Televisión de EE. UU.
 Premio Telly de Plata, 2020, Uso de la Realidad Inmersiva y Mixta en las noticias. Por el segmento emitido en Al Punto de Univisión en el que se hablaba de los incendios de la Amazonia y del cambio climático.
 Premio Telly de Oro, 2020, Premio de Oro al Uso de la Realidad Inmersiva y Mixta.
 Premio Telly de Bronce, 2020, Uso de la realidad inmersiva y mixta en la ciencia.

Publicaciones
 Junto al equipo de El tiempo de RTVE ha publicado tres obras
 El libro de El tiempo, Espasa (22 de noviembre de 2011).
 El tiempo de la A a la Z, Espasa (noviembre de 2012).
 La agenda de El tiempo 2013, Espasa (diciembre de 2012).
 Junto con el equipo de El tiempo de RTVE, tenía un blog de meteorología
 Atrapados en el tiempo, RTVE (28 de febrero de 2010).
 Publicaciones en la Universidad de Barcelona
 Mark Monmonier. Aire aparente. Cómo los meteorólogos aprendieron a cartografiar, predecir y dramatizar el tiempo, Biblio 3W, Revista Bibliográfica de Geografía y Ciencias Sociales, Universidad de Barcelona (25 de abril de 2007).
 La información y previsión del tiempo por internet: de soporte informativo a canal temático. Ar@cne, Universidad de Barcelona, (1 de marzo de 2007).

Referencias

Enlaces externos

Albert Martínez


Super Pro Football est un jeu vidéo de football américain développé par Realtime  Associates et publié par INTV, sorti en 1986 sur la console Intellivision. Il s'agit d'une version améliorée de NFL Football apportant plusieurs nouveautés au niveau du graphisme et du gameplay, notamment un mode solo.

Développement
En 1986, le président d'INTV Corporation, Terry Valeski, demande à David Warhol, qui vient d'aider à l'adaptation de trois anciens projets de Mattel Electronics (Thunder Castle, World Championship Baseball et Thin Ice), s'il est intéressé par la programmation d'un nouveau jeu, remettant au goût du jour le vieillissant NFL Football .

Dès , Mattel avait songé à développer une version améliorée de son jeu de football américain, compatible avec le module Entertainment Computer System et Mark Buchignani avait commencé à travailler sur ce Super NFL Football. Mais le projet avait été abandonné en même temps que les autres titres ECS en développement.

Pour David Warhol, le challenge est de taille : pour les trois précédents titres, il existait des prototypes, sous forme d'EPROM, à finaliser. Mais ici, il s'agit de reprendre entièrement la programmation à partir du code source, disponible uniquement sur disquettes 8 pouces à un format non-standard. Or, Mattel Electronics a fermé ses portes depuis près de deux ans, son matériel a été vendu aux enchères depuis longtemps, et l'ancienne équipe de programmeurs, les fameux Blue Sky Rangers, est éparpillée. Il relève le défi. Avec Keith Robinson, il réussit à récupérer le contrôleur d'un ancien lecteur 8 pouces pour transférer les code sources archivés de Mattel, fabrique une carte interface personnalisé permettant de lier un IBM PC à lIntellivision, et développe des outils pour la programmation sur PC. Il embauche ensuite quelques anciens de Mattel : les programmeurs Ray Kaestner et John Tomlinson, et la graphiste Connie Goldman.

Pour jouer sur l'égo de Valeski, lui et son vice-président Dan Stout sont intégrés sur l'écran des statistiques, sous la forme d'un duo de commentateurs sportifs. Cela semble fonctionner : quelques mois plus tard, Valesky, satisfait du résultat, valide Super Pro Football et signe avec Realtime Associates pour de futurs titres, créant au passage la gamme Super Pro de jeux sportifs pour l'Intellivision.

La première version commercialisée comporte un bogue rendant le quarterback occasionnellement invisible sur l'Intellivision . Une version corrective est sortie par la suite.

Héritage
Super Pro Football fait partie des jeux intégrés dans la console Intellivision Flashback, sortie en .

Notes et références

Jeu vidéo sorti en 1986
Jeu vidéo de football américain
Jeu Intellivision
Jeu vidéo développé aux États-Unis

Super Pro Football


كلاوديو تيرزي  (مواليد 19 يونيو 1984 في ميلان - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى سيينا الإيطالي منذ 2009 في مركز قلب الدفاع . .

روابط خارجية

مراجع

مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من ميلانو
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو باليرمو
لاعبو بولونيا
لاعبو سيينا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم من ميلانو
لاعبو نابولي
لاعبو نادي سبيزيا
مواليد 19 يونيو
مواليد 1984
مواليد في ميلانو

كلاوديو تيرزي


Hyperandra este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Legături externe

Hyperandra

Hyperandra


An Bulbostylis ciliata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Karel Presl, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Karel Presl och Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Bulbostylis ciliata in nahilalakip ha genus nga Bulbostylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bulbostylis

Bulbostylis ciliata


Fulgence Rabeony SJ (Isoraka, Madagascar, 21 de novembro de 1945) é Arcebispo de Toliara.

Fulgence Rabeony recebeu o Sacramento da Ordem em 7 de agosto de 1976.

Em 2 de abril de 1990, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Toliara. O Arcebispo de Antananarivo, Cardeal Victor Razafimahatratra SJ, o consagrou em 18 de novembro do mesmo ano; Os co-consagradores foram o Arcebispo de Fianarantsoa, Gilbert Ramanantoanina SJ, e o Bispo de Toamasina, René Joseph Rakotondrabé.

Em 3 de dezembro de 2003, João Paulo II o nomeou arcebispo de Toliara.

Ver também

Arcebispos católicos de Madagascar

Fulgence Rabeony


El aeropuerto de Yeisk  es un aeropuerto de líneas aéreas nacionales del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado a 5 km al sureste del centro de Yeisk, en el raión de Yeisk y 190 km al nordeste de Krasnodar.

Es un aeropuerto de clase B, que acoge aviones del tipo Tu-134, An-12 y Tu-204 y helicópteros de todos los tipos. Cuenta con dos pistas asfaltadas. A partir de 2010 estaba conectado a Moscú con vuelos operados por Nordavia con aviones ATR 42/72,. La principal compañía que opera los vuelos del aeropuerto es Basel Aero.

Tiene su origen en una base del 959º Regimiento de Bombarderos parte del 4º Ejército del Aire. Sigue teniendo uso militar (base de aviones Su-24 hasta 2009). Es usado por el Instituto Superior de Aviación Militar de Yeisk) desde 2010. Se ha planeado para 2011 la renovación y ampliación de sus pistas de aterrizaje hasta los 3 500x60 en relación con la construcción del área de juego Azov-City, por lo que el transporte de pasajeros se ha detenido.

Historia
1950 — Creación del aeropuerto de Yeisk como parte de la Aeroempresa Unida de Krasnodar.
1957 — Puesta en funcionamiento del pequeño edificio de la terminal. Vuelos a Krasnodar y Rostov del Don con aviones An-2.
1980 — Construido un nuevo edificio de la terminal. Se ha abierto la línea aérea Krasnodar — Yeisk — Mariúpol — Donetsk en Il-12 e Il-14, y en L-410 de producción checa.
1993 — Cese de los transportes aéreos.
1995 — Se cierra el aeropuerto y se despide a los trabajadores.
1999 — El aeropuerto es rescatado por una compañía privada. Es comenzada su renovación.
2000 — Vuelos de la compañía Karat entre Yeisk y Vnúkovo en An-24 y Yak-40.
2006 — En la línea Moscú-Yeisk comienza a volar la nave Tu-134. El Tiempo de vuelo de Moscú a Eysk se reduce a la mitad.
2008 — Las instalaciones del aeropuerto eran rescatadas por un nuevo propietario, OOO Aeroport-Yeisk con fondos de Basic Element.
2009—2010 — El aeropuerto empezaba a aceptar los aviones ATR-42 y ATR-72 de la compañía UTair Aviation.
2011 — Renovación de la pista. Transporte de pasajeros detenido.

Enlaces externos y referencias
''Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Ейск (аэропорт).
 .
 Mapa de ubicación de los aeropuertos Krasnodar en "Our Airports" (en inglés) Consultado el 31 de marzo de 2012

Yeisk
Krai de Krasnodar
Yeisk

Aeropuerto de Yeisk


(anlam: Doksan Dokuzuncu Tip Uçak Gemisinde Üslenen Bombardıman Uçağı, kısaca: Kyūkyū-Kan-Baku / 九九艦爆, Müttefik çağrı kodu: Val) Japon Aichi şirketi tarafından üretilmiş bir II. Dünya Savaşı pike bombardıman uçağıdır. Japon İmparatorluk Donanması uçak gemileri tarafınca kullanılmak üzere savaşın ilk başlarında üretilen uçaklar, Pearl Harbor saldırısı da dahil olmak üzere neredeyse tüm harekâtlarda kullanıldı.

1936 yılında Japon Donanması eskimiş D1A çift kanatlı uçaklarını servisten kaldırıp yerine geçecek tek kanatlı uçak gemisi tabanlı pike bombardıman uçağı özellikleri olan 11-Shi yayınını yayımladı. Aichi, Nakajima Mitsubishi tasarımlarıyla katıldılar ve Aichi ile Nakajimaya her birinin de iki prototipi soruldu.

Aichi, eliptik aşağıdan monte kanatlı, Heinkel He-70 Blitz 'den ilham alınmış tasarımına başladı. Gövde, pike bombardımanının sertliğine çok daha dayanıklı inşa edilmesine rağmen Zero'lara çok benzemekteydi. Çok ciddi bir konu olmayan iniş takımlarının yavaş çekişi yüzünden basitlik için sabit takımlar takılarak uçtu. 710 Beygir gücündeki tek radyal silindirli Nakajima Hikari motoru ile güçlendirilmişti.

İlk prototip Aralık 1937'de tamamlandı ve uçuş testleri bir ay sonra başladı. İlk testler hayal kırıklığı yarattı, uçak geniş dönüşlerde kötü yönlendiriliyor ve güçten düşüyor, dar dönüşlerde ise yalpalama yapıyordu. Pike frenleri tasarım hızı olan 370 km/s hızda ağır bir şekilde titreşim yapıyordu ve Donanma zaten daha hızlı pike hızı istiyordu.

İkinci uçak sorunları çözmek için muazzam bir modifikasyon sürecindeydi. Güç 840 BG lik üçlü Mitsubishi Kinsei bulunan Hikari ile arttırıldı ve dikey kuyruk yönlendirmeye yardım için genişletildi. Kanatlar uzunlukta çok az daha genişlemişti, ön kanatlar güçlendirilmişti ve güçlendirilmiş dalma frenleri monte edilmişti. Bütün bu iyileştirmeler yönlendirme kararsızlığı hariç tüm sorunları gidermişti ve bu sonuç Nakajima D3N1'den üstün olmaya yeterliydi.

Aralık 1939'da Donanma, Donanma Tip 99 Uçak gemisi Bombardıman Model 11 siparişi verdi. Üretim modelleri çok az daha küçük kanatlar ve 1000 BG'lik Kinsei 43 veya 1070 BG lik Kinsei 44 motorlarla güçlendirilmiş bir şekle sahipti. Yönlendirmede kararsızlık ise uzun bir sırt kuyruğu ile çözülmüş ve uçak daha büyük bir manevra kabiliyetine ulaşmıştı.

Silah olarak ön tarafta 7.7 mm Tip 97 makinalı tüfek ve kokpitin önünde savunma amaçlı bir adet hareketli 7.7mm Tip 92 makinalı tüfek bulunuyordu. Normal bomba yüklemesi tek bir 250 kg bombayı gövdenin altında trapezle bırakılacak şekilde taşınıyordu. Ek olarak iki adet 60 kg'lık bomba her bir kanatın altına pike frenlerinin dışına bir adet olacak şekilde yüklenebiliyordu.

Savaşın Pearl Harbor saldırısı ile başlamasından sonra savaşınilk on ayı neredeyse tüm uçak gemilerinde aktif görevde bulundular. Nisan 1942'de HMS Cornwall ve HMS Dorsetshire kruvazörleri ile HMS Hermes uçak gemisine yapılan ve bırakılan bombaların %80 başarı ile isabet ettirildiği Hint Okyanusu baskınında ün kazandılar.Bazı durumlarda avcı uçağı görevlerinde bulundular ve manevra kabiliyetleri bu görevde başarılı olmalarını sağladı.

Haziran 1942'de 1300BGlik Kinsei 54 ile güçlendirilerek geliştirilmiş D3A modeli Model 22 olarak test edildi. İlave güç menzili geliştirdi bu yüzden toplam kapasiteyi 900L'ye çıkaran ve Solomon Adaları üzerinde etkin bir şekilde uçmayı sağlayan ek yakıt deposu tasarlandı. Donanma bilgilerine göre Model 22 1942 kışında cephe hattındaki Model 11'ler ile değiştirilmeye başlandı ve Model 11'lerin çoğu eğitim birimlerine gönderildi.

Yokosuka D4Y Suisei kullanılabilir olduğu zaman D3A2'ler kara üsleri veya hızlı inen Suisei'ler için kısa kalan daha küçük uçak gemilerine görevlendirildiler. Amerikan kuvvetleri 1944'te Filipinlere girdiği zaman kara üslerindeki D3A2'ler çatışmalarda görev aldı fakat oldukça eskimişlerdi ve kayıplar büyük oldu. Birçok D3A1 ve D3A2 Japonya'da eğitim görevlerinde kullanıldı, baızları dual kontrol modifiyesiyle Donanma Tip 99 Bombardıman eğitim uçağı Model 12 (D3A2-K) halini aldı. Savaşın son yılında ise D3A2'ler kamikaze görevi için cepheye geri döndü

Teknik özellikler

 Mürettebat: 2 (pilot ve silahçı)
 Uzunluk: 10.2 m
 Kanat genişliği: 14.37 m
 Yükseklik: 3.85 m
 Boş ağırlık: 2,408 kg
 Azami kalkış ağırlığı: 3,650 kg
 Motor: Mitubishi Kinsei 44
 Motor sayısı: 1
 Güç: 1,070 BG
 Azami hız: 427 km/s
 Menzil: 1,472 km
 İrtifa: 9,300 m (30,000 ft)
 Silahlar
 Toplar: 3× 7.7 mm (0.303 inç) Tip 97 makinalı tüfek
 Bombalar: 1× 250 kg (550 lb) veya 2× 60 kg (130 lb) bomba

Dış bağlantılar
 Aichi D3A

İç bağlantılar
 D1A
 D2A
 D4Y
 D5Y
 Japon savaş uçakları listesi

D3A
Japon savaş uçakları
II. Dünya Savaşı'nda kullanılan uçaklar
Pike bombardıman uçakları
Uçak gemisinde üslenen uçaklar
Tek motorlu hava araçları
Tek kanatlı uçaklar

Aichi D3A


Albaniens U/-18 fodboldlandshold er Albaniens landshold for fodboldspillere, som er under 18 år. Landsholdet bliver administreret af Federata Shqiptare e Futbollit.

U/18-fodboldlandshold
U/18-fodboldlandshold i Europa

Albaniens U/18-fodboldlandshold


Brigadier-General Stand Watie (; December 12, 1806September 9, 1871), also known as Standhope Uwatie, Tawkertawker, and Isaac S. Watie, was a Cherokee politician who served as the second principal chief of the Cherokee Nation from 1862 to 1866. The Cherokee Nation allied with the Confederate States during the American Civil War and he was the only Native American Confederate general officer of the war. Watie commanded Indian forces in the Trans-Mississippi Theater, made up mostly of Cherokee, Muskogee, and Seminole. He was the last Confederate States Army general to surrender.

Before removal of the Cherokee to Indian Territory in the late 1830s, Watie and his older brother Elias Boudinot were among Cherokee leaders who signed the Treaty of New Echota in 1835. The majority of the tribe opposed their action. In 1839, the brothers were attacked in an assassination attempt, as were other relatives active in the Treaty Party. All but Stand Watie were killed. Watie in 1842 killed one of his uncle's attackers, and in 1845 his brother Thomas was killed in retaliation, in a continuing cycle of violence that reached Indian Territory. Watie was acquitted by the Cherokee at trial in the 1850s on the grounds of self-defense.

Watie led the Southern Cherokee delegation to Washington, D.C., after the American Civil War to sue for peace, hoping to have tribal divisions recognized. The federal government negotiated only with the leaders who had sided with the Union. Watie stayed out of politics for his last years, and tried to rebuild his plantation.

Early life in Georgia
Stand Watie was born on December 12, 1806, at Oothcaloga, Cherokee Nation (present-day Calhoun, Georgia), the son of Uwatie (Cherokee for "the ancient one", sometimes spelled Oowatie), a full-blood Cherokee, and Susanna Reese, daughter of a white father and Cherokee mother. He was named Degataga. According to one biography, this name means "standing firm" when translated to English. Watie's brothers were Gallagina, nicknamed "Buck" (who later took the name Elias Boudinot), and Thomas Watie. They were close to their paternal uncle Major Ridge, and his son John Ridge, both later leaders in the tribe. By 1827, their father David Uwatie had become a wealthy planter, who held African-American slaves as laborers.

After Uwatie converted to Christianity with the Moravians, he took the name of David Uwatie; he and Susanna renamed Degataga as Isaac. In his life, Degataga preferred to use "Stand", a loose translation of his Cherokee name.  Later, the family dropped the "U" from the spelling of their surname, using "Watie." Along with his two brothers and sisters, Watie learned to read and write English at the Moravian mission school in Spring Place, Cherokee Nation (now Georgia).

Stand Watie occasionally helped write articles for the Cherokee Phoenix newspaper, for which his older brother Elias served as editor from 1828 to 1832. The first Native American newspaper, the Phoenix published articles in both Cherokee and English.

Watie became involved in the dispute over Georgia's repressive anti-Indian laws. After gold was discovered on Cherokee lands in northern Georgia, thousands of white settlers encroached on Indian lands. There was continuing conflict, and Congress passed the 1830 Indian Removal Act, to relocate all Indians from the Southeast to lands west of the Mississippi River. In 1832, Georgia confiscated most of the Cherokee land, despite federal laws to protect Native Americans from state actions. The state sent militia to destroy the offices and press of the Cherokee Phoenix, which had published articles against Indian Removal.

Believing that removal was inevitable, the Watie brothers favored securing Cherokee rights by treaty before relocating to Indian Territory. They were among the Treaty Party leaders who signed the 1835 Treaty of New Echota. The majority of the Cherokee opposed removal, and the Tribal Council and Chief John Ross, of the National Party, refused to ratify the treaty.

The Indian Territory
In 1835, Watie, his family, and many other Cherokee emigrated to Indian Territory (present-day Oklahoma). They joined some Cherokee who had relocated as early as the 1820s and were known as the "Old Settlers". Those Cherokee who remained on tribal lands in the East were rounded up and forcibly removed by the U.S. government in 1838. Their journey became known as the "Trail of Tears," as 4,000 people died.

After removal, members of the Cherokee government carried out sentences against Treaty Party men for execution; their giving up tribal lands was a "blood" or capital offense under Cherokee law. Stand Watie, his brother Elias Boudinot, their uncle Major Ridge and cousin John Ridge, along with several other Treaty Party men, were all sentenced to death on June 22, 1839; only Stand Watie survived. He arranged for his brother Elias' children to be sent for their safety and education to their mother's family in Connecticut; their mother Harriet had died in 1836 before the migration.

In 1842, Watie encountered James Foreman, whom he recognized as one of his uncle's executioners, and killed him. This was part of the post-Removal violence within the tribe, which was close to civil war for years. Ross supporters executed Stand's brother Thomas Watie in 1845.
In the 1850s, Stand Watie was tried in Arkansas for the murder of Foreman; he was acquitted on the grounds of self-defense. His nephew Elias C. Boudinot, who had returned to the West and become a lawyer, defended him.

American Civil War
In 1861, Principal Chief John Ross signed an alliance with the Confederate States to avoid disunity in Indian Territory. Within less than a year, Ross and part of the National Council concluded that the agreement had proved disastrous. In the summer of 1862, Ross removed the tribal records to Union-held Kansas and then proceeded to Washington, D.C., to meet with President Lincoln. After Ross fled to Federal-controlled territory, Watie replaced him as principal chief. After Ross' departure, Tom Pegg took over as principal chief of the pro-Union Cherokee. Following Lincoln's Emancipation Proclamation in January 1863, Pegg called a special session of the Cherokee National Council. On February 18, 1863, it passed a resolution to emancipate all slaves within the boundaries of the Cherokee Nation.

After many Cherokee fled north to Kansas or south to Texas for safety, pro-Confederates took advantage of the instability and elected Stand Watie principal chief. Ross' supporters refused to recognize the validity of the election. Open warfare broke out between Confederate and Union Cherokee within Indian Territory, the damage heightened by brigands with no allegiance at all. After the Civil War ended, both factions sent delegations to Washington. Watie pushed for recognition of a separate "Southern Cherokee Nation", but never achieved that.

Watie was the only Native American to rise to a  Confederate brigadier-general's rank during the war. Fearful of the Federal Government and the threat to create a State (Oklahoma) out of most of what was then the semi-sovereign "Indian Territory", a majority of the Cherokee Nation initially voted to support the Confederacy in the American Civil War for pragmatic reasons, though less than a tenth of the Cherokee owned slaves. Watie organized a regiment of mounted infantry. In October 1861, he was commissioned as colonel in what would become the 1st Cherokee Mounted Rifles.

Although Watie fought Federal troops, he also led his men in fighting between factions of the Cherokee and in attacks on Cherokee civilians and farms, as well as against the Creek, Seminole and others in Indian Territory who chose to support the Union. Watie is noted for his role in the Battle of Pea Ridge, Arkansas, on March 6–8, 1862. Under the overall command of General Benjamin McCulloch, Watie's troops captured Union artillery positions and covered the retreat of Confederate forces from the battlefield after the Union took control. However, most of the Cherokees who had joined Colonel John Drew's regiment defected to the Union side. Drew, a nephew of Chief Ross, remained loyal to the Confederacy.

In August 1862, after John Ross and his followers announced their support for the Union and went to Fort Leavenworth, the remaining Southern Confederate minority faction elected Stand Watie as principal chief. After Cherokee support for the Confederacy sharply declined, Watie continued to lead the remnant of his cavalry. He was appointed to the grade of Brigadier-General on May 10, 1864, with a date of rank of May 6, though he did not receive word of his promotion until after he led the ambush of the steamboat J. R. Williams on July 16, 1864. Watie commanded the First Indian Brigade of the Army of the Trans-Mississippi, composed of two regiments of Mounted Rifles and three battalions of Cherokee, Seminole and Osage infantry. These troops were based south of the Canadian River, and periodically crossed the river into Union territory.

They fought in a number of battles and skirmishes in the western Confederate states, including the Indian Territory, Arkansas, Missouri, Kansas, and Texas. Watie's force reportedly fought in more battles west of the Mississippi River than any other unit. Watie took part in what is considered to be the greatest (and most famous) Confederate victory in Indian Territory, the Second Battle of Cabin Creek, which took place in what is now Mayes County, Oklahoma on September 19, 1864. He and General Richard Montgomery Gano led a raid that captured a Federal wagon train and netted approximately $1 million worth of wagons, mules, commissary supplies, and other needed items. Stand Watie's forces massacred black haycutters at Wagoner, Oklahoma during this raid. Union reports said that Watie's Indian cavalry "killed all the Negroes they could find", including wounded men.

Since most Cherokee were now Union supporters, during the war, General Watie's family and other Confederate Cherokee took refuge in Rusk and Smith counties of east Texas. The Cherokee and allied warriors became a potent Confederate fighting force that kept Union troops out of southern Indian Territory and large parts of north Texas throughout the war, but spent most of their time attacking other Cherokee.

The Confederate Army put Watie in command of the  Indian Division of Indian Territory in February 1865. By then, however, the Confederates were no longer able to fight in the territory effectively. On June 23, 1865, at Doaksville in the Choctaw Nation (now Oklahoma), Watie signed a cease-fire agreement with Union representatives for his command, the First Indian Brigade of the Army of the Trans-Mississippi. He was the last Confederate general in the field to surrender.

In September 1865, after his demobilization, Watie went to Texas to see his wife Sallie and to mourn the death of their son, Comisky, who had died at age 15. After the war, Watie was a member of the Cherokee Delegation to the Southern Treaty Commission, which renegotiated treaties with the United States.

Later life

The U.S. government, recognizing that the two factions would never agree on common terms, decided to negotiate with them separately and play them against each other. By doing so, it was able to extract a number of concessions from both sides. The resulting treaty required the Cherokee to free their slaves. The Southern Cherokee wanted the government to pay to relocate the Cherokee Freedmen from their lands. The Northern Cherokee suggested adopting them into the tribe, but wanted the federal government to give the Freedman an exclusive piece of associated territory. The federal government required that the Cherokee Freedmen would receive full rights for citizenship, land, and annuities as the Cherokee. It assigned them land in the Canadian addition. This treaty was signed by Ross on July 19, 1866, and ratified by the U.S. Senate on July 27, four days before Ross' death.

The tribe was strongly divided over the treaty issues and a new chief was elected, Lewis Downing, a full-blood and compromise candidate. He was a shrewd and politically savvy Principal Chief, bringing about reconciliation and reunification among the Cherokee. Tensions lingered into the 20th century, but the Cherokee did not have  that occurred in the South.

After the treaty signing, Watie had gone into exile in the Choctaw Nation. Shortly after Downing's election, he returned to the Cherokee. Watie tried to stay out of politics and rebuild his fortunes. He returned to Honey Creek, where he died on September 9, 1871. Watie was buried in the old Ridge Cemetery, later called Polson's Cemetery, in what is now Delaware County, Oklahoma, as a citizen of the Cherokee Nation.

Personal life
After moving to Indian Territory, Stand Watie married Sarah Bell on September 18, 1842. Their families had been long-time friends. They had three sons: Saladin, Solon and Cumiska, and two daughters, Minnee and Jacqueline. Saladin died while the family was living at Mount Tabor / Bellview, Texas (the home of his in-laws the Bells) in 1868, while Solon died during the following year. Both daughters died not long after their father. Sarah died in 1884. One source states that Stand Watie married four women: Eleanor Looney, Elizabeth Fields, Isabella Hicks, and Sarah Caroline Bell. His child with Elizabeth Fields was stillborn in 1836. Watie and Sarah Bell married in 1842. They had three sons and two daughters, but there were no grandchildren.

In popular culture
 Stand Watie is featured occasionally in Rifles for Watie, a 1957 novel by Harold Keith. It portrays the experiences of a young Union soldier from Kansas, who meets Watie and his people in Tahlequah.
 He was featured as a character in the film The Great Sioux Uprising (1953), played by Glenn Strange.
 The song "Coyotes," recorded by Don Edwards, is a longtime cowboy's lament about losses from the Old West: Comanches, outlaws, longhorns, Geronimo, the red wolf, and Stand Watie. In The Outlaw Josey Wales, chiefly set after the Civil War and based on the books The Rebel Outlaw: Josey Wales and its sequel The Vengeance Trail of Josey Wales, the character of Lone Watie (played by Chief Dan George) is described as a cousin of Stand Watie.
 On June 13, 2020, following the George Floyd protests, a 1921 monument to Stand Watie and a 1913 monument to Confederate soldiers was removed from the Cherokee Capitol grounds in Tahlequah. Chief Chuck Hoskin Jr. insisted the reason was because it was the Daughters of the Confederacy, and not the Cherokee Nation, who had commissioned and erected the monuments. The monuments were placed in storage by the Cherokee Nation.

 See also
 List of Confederate States Army generals

Notes

References

 Cunningham, Frank. General Stand Watie's Confederate Indians. Forword by Brad Agnew. University of Oklahoma Press. Norman, Oklahoma. 1998.
 Franks, Kenny A. Stand Watie and the Agony of the Cherokee Nation. Memphis, Tennessee: Memphis State University Press, 1979

 Further reading

 Boatner, Mark Mayo, III. The Civil War Dictionary. New York: McKay, 1988. . First published 1959 by McKay.
 Connole, Joseph. The Civil War and the Subversion of American Indian Sovereignty (McFarland &Company, Inc. Press, 2017)

 Eicher, John H. and David J. Eicher, Civil War High Commands. Stanford: Stanford University Press, 2001. .
 Warner, Ezra J. Generals in Gray: Lives of the Confederate Commanders. Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1959. .
 Silkenat, David. Raising the White Flag: How Surrender Defined the American Civil War. Chapel Hill: University of North Carolina Press, 2019. .
 Sifakis, Stewart. Who Was Who in the Civil War. New York: Facts On File, 1988. .
 Wilkins, Thurman. Cherokee Tragedy: The Ridge Family and the Decimation of a People. Norman: University of Oklahoma Press, 1986.
 McLoughlin, William G. Cherokee Renascence in the New Republic''. Princeton: Princeton University Press, 1992.

External links

 The Stand Watie Family at Paulridenour.com

1806 births
1871 deaths
19th-century American journalists
19th-century American male writers
19th-century American politicians
Burials in Oklahoma
Cherokee Nation Confederate States military personnel
Cherokee slave owners
Cherokee writers
Confederate States Army generals
Converts to Christianity
Journalists from Georgia (U.S. state)
Military personnel from Oklahoma
Native American Christians
Native American journalists
People acquitted of murder
People of Indian Territory in the American Civil War
Principal Chiefs of the Cherokee Nation (1794–1907)
People from Calhoun, Georgia
People from Delaware County, Oklahoma

Stand Watie


هوبيرت فورنير  (3 سبتمبر 1967 في ريوم) لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الدفاع .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ريوم
رياضيون فرنسيون مغتربون في ألمانيا
رياضيون من بوي دي دوم
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو بوروسيا مونشنغلادباخ
لاعبو روين
لاعبو غينغان
لاعبو كاين
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم من أوفيرني-رون ألب
لاعبو كرة قدم من بوي دي دوم (إقليم فرنسي)
مدافعو كرة قدم رجالية
مدربو أولمبيك ليون
مدربو كرة قدم فرنسيون
مدربو نادي ستاد ريمس
مدربو نادي غويونيون
مواليد 1967
مواليد في ريوم

هوبيرت فورنير


Raffaele Maiello ist der Name folgender Personen:

* Raffaele Maiello (Regisseur) (1934–2013), italienischer Regisseur
 Raffaele Maiello (Fußballspieler) (* 1991), italienischer Fußballspieler

Raffaele Maiello


Mercury Falling peti je studijski album britanskog glazbenika Stinga. Diskografska kuća A&M Records objavila ga je 8. ožujka 1996. godine.

O albumu
Uradak započinje i završava riječima "mercury falling" ("Merkur pada/Živa pada").

Skladba "Twenty Five to Midnight" nije se pojavila na inačici albuma objavljenoj u SAD-u i Kanadi. Umjesto toga bila je uvrštena u CD-Maxi singl inačicu pjesme "You Still Touch Me". Skladba "Valparaiso" svirala je tijekom popisa zasluga na završetku filma Oluja bez oblaka iz 1996. godine.

Godine 1997. album je bio nominiran za nagradu Grammy u kategoriji najboljeg pop vokalnog albuma, dok je singl "Let Your Soul Be Your Pilot" bila nominirana za istu nagradu u kategoriji najbolje muške pop vokalne izvedbe.

Popis pjesama

Recenzije
Stephen Thomas Erlewine, glazbeni recenzent sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu dvije i pol zvjezdice od njih pet i komentirao: "Budući da podjednako sadrži neke elemenate pop glazbe s albuma Ten Summoner's Tales i ambicije za otkrivanjem s albuma The Soul Cages, Mercury Falling jedan je od snažnijih Stingovih albuma, iako nije primamljiv kao njegovi prethodni samostalni uradci." Dodao je: "Naravno, na albumu ima dosta razloga za uživanje – Sting ostaje upečatljiv stvaratelj melodija, ali i pametan tekstopisac usprkos svim pretenzijama. No prisutan je istaknut manjak energije koji su stvorili gušeći slojevi sintesajzera. Mercury Falling album je skromnih užitaka; samo nije zarazan i upečatljiv." Entertainment Weekly dao mu je ocjenu -5 (A-) i napisao: "Mercury Falling jednako je kvalitetno djelo kao i njegovi prethodnici. Ako treba išta istaknuti, koncizniji je, uredniji i bogatiji zaraznim dionicama – najbliže je što je Sting došao pravom pop djelu." Elysa Gardner, recenzentica Rolling Stonea, dodijelila mu je tri od pet zvjezdica i komentirala: "Na Mercury Fallingu Sting ostaje privržen svojoj zamišljenosti, ali u mješavinu ubacuje zdrave količine šaljivosti. Umjesto da se uklanja svojim strahovima i sumnjama kao što je to činio na Talesu, suprotstavlja im se uz pomoć ironije, nade i čežnjive rezignacije." Zaključila je: "Na kraju Mercury Fallinga jedino u što možemo biti sigurni jest da je Sting preživio sva ta životna iskustva i da nije postao ogorčen ili ciničan. Za učenog britanskog glazbenika koji se nekoć nazivao Kraljem boli, to nije mala stvar."

Zasluge

Sting
Sting – vokali, bas-gitara, produkcija
Dominic Miller – gitara
Kenny Kirkland – klavijature
Vinnie Colaiuta – bubnjevi
Ostalo osoblje
Hugh Padgham – produkcija, tonska obrada, miksanje
Simon Osborne – tonska obrada
Bob Ludwig – mastering

Dodatni glazbenici
Branford Marsalis – saksofon (na pjesmama 3 i 5)
B. J. Cole – pedal steel gitara (na pjesmama 6 i 11)
Katherine Tickell – nortambrijske gajde (na pjesmi "Valparaiso"), violina (na pjesmi "I Was Brought to My Senses")
Andrew Love – saksofon (na pjesmama 2, 3, 4, 7 i 8)
Wayne Jackson – truba (na pjesmama 2, 3, 4, 7 i 8)
Gerry Richardson – Hammond orgulje (na pjesmi "Let Your Soul Be Your Pilot")
Lance Ellington – dodatni vokali (na pjesmama 3 i 4)
Shirley Lewis – dodatni vokali (na pjesmama 3 i 4)
Tony Walters – dodatni vokali (na pjesmama 3 i 4)
Monica Reed Price – dodatni vokali (na pjesmama 3 i 4)
East London Gospel Choir – dodatni vokali (na pjesmama 3 i 4)

Ljestvice

Izvori

Albumi iz 1996.
Britanski glazbeni albumi

Mercury Falling


(3 de julio de 1965 - 11 de julio de 2005) fue un luchador profesional japonés, famoso por su larga carrera en New Japan Pro Wrestling y Pro Wrestling ZERO1.

Junto con Keiji Muto y Masahiro Chono, Hashimoto fue uno de los miembros más importantes de NJPW en la década de 1990, y es el único, junto con Muto, en haber conseguido el NWA World Heavyweight Championship, el AJPW Triple Crown Championship y el IWGP Heavyweight Championship. Shinya es muchas veces comparado con Toshiaki Kawada, siendo ambos conocidos por sus duros golpes y patadas y por sus violentos combates. Por todo ello, Hashimoto llegó a ser en su día uno de los luchadores profesionales más famosos de Japón, considerado uno de los mejores del "Strong Style" al lado de Antonio Inoki.

Carrera
Después de haber tenido entrenamiento en judo y kárate, Shinya consiguió un contrato con New Japan Pro Wrestling, la mayor empresa de lucha libre profesional del momento, y entró en su dōjō con 19 años.

New Japan Pro Wrestling (1984-2000)
Shinya tuvo su lucha de debut en New Japan Pro Wrestling el 1 de septiembre de 1984, luchando contra Tatsutoshi Goto, y aunque Hashimoto perdió, mostró una gran cantidad de potencial. Durante sus primeros meses, Hashimoto luchó en combates de nivel bajo, casi siempre contra Keiji Muto y Masahiro Chono, con quienes tendría una gran amistad después de haber entrenado juntos en el dōjō de la promoción. Como todos los principiantes, Shinya participó en la Young Lion Cup 1987, pero fue derrotado en la final por Chono. Pocos meses después del torneo, Hashimoto, Muto y Chono fueron enviados al extranjero para entrenar, pasando por Canadá, Estados Unidos y Puerto Rico. Durante su estancia en Estados Unidos, donde usaba el nombre artístico de , Shinya visitó el museo de Elvis Presley en Memphis e instantáneamente se convirtió en un fan del cantante, empezando a usar trajes brillantes similares a los suyos en sus presentaciones y dejándose patillas como él. Al mismo tiempo, los tres japoneses formaron un stable llamado , que sería recordado tanto por las alianzas como por las rivalidades entre sus miembros. Mientras que Muto compitió mayormente en Estados Unidos, Hashimoto y Chono realizaron apariciones en Japón durante ese tiempo, haciendo equipo con Tatsumi Fujinami para Japan Cup Elimination Tag League, en cuya final fueron eliminados por Antonio Inoki, Kantaro Hoshino & Riki Choshu.

En 1989, Tokon Sanjushi volvió a Japón a tiempo completo. Hashimoto, que había ganado abundante peso y masa corporal durante su entrenamiento en Estados Unidos, se destacó pronto por su energía y espíritu en el ring, lo que le brindó el apodo de  por el comentarista Tetsu Watanabe. De entre todos los miembros de New Japan de la época, Hashimoto era el único peso superpesado de origen japonés, ya que todos los demás -Big Van Vader, Scott Norton y Tony Halme- eran gaijins, y esto le ayudó a destacar entre sus compañeros nativos, sobre todo debido a que, a pesar de tener un físico orondo, Hashimoto era capaz de luchar con sorprendente agilidad y técnica. Por todo ello, Shinya se perfiló como un face inmensamente popular, condición que conservaría el resto de su carrera.

Pro Wrestling ZERO-ONE (2001-2005)
En 2001, tras salir de New Japan, Hashimoto fundó Pro Wrestling ZERO-ONE, en la que Naoya Ogawa y él se convertirían en las mayores estrellas, formando un equipo llamado "OH Gun". Shinya luchó en ella hasta su fallecimiento en 2005.

Fallecimiento
El 11 de julio de 2005, se dio la noticia de la muerte de Hashimoto, causada por un aneurisma cerebral. Shinya fue declarado muerto a las 10:36 a.m. en ruta al hospital. Su hermana, Masanari, comunicó que Hashimoto se había estado quejando de dolores en el pecho la semana anterior, pero no le había dado importancia y no había contactado con su médico.

En lucha
 Movimientos finales
 Jumping DDT
 Vertical drop brainbuster
 Triangle choke

 Movimientos de firma
 Ankle lock
 Cross armbar
 Diving double foot stomp
 Figure four leglock
 Hara gatame
 Harai goshi
 Jumping elbow drop, a veces desde una posición elevada
 Kimura lock
 Knee strike
 Knife-edge chop
 Osoto otoshi
 Rolling fireman's carry slam
 Running leg drop
 Spinning backfist
 Spinning legsweep
 Throat thrust
 Tsubame gaeshi
 Varios tipos de DDT:
 Elevated
 Fisherman
 Inverted
 Snap
 Vertical drop
 Varios tipos de kick:
 Big boot
 Drop, a veces desde una posición elevada
 Enzuigiri
 Front
 High-angle spinning heel
 Múltiples stiff roundhouse a las piernas del oponente
 Roundhouse a la cabeza del oponente
 Shoot al pecho del oponente
 Spin
 Varios tipos de suplex:
 Belly to belly
 Bridging belly to back
 Bridging German
 Exploder
 Vertical, a veces desde una posición elevada

 Mánagers
 Tojo Yamamoto

 Apodos

Campeonatos y logros
 All Japan Pro Wrestling
 AJPW Triple Crown Heavyweight Championship (1 vez)

 National Wrestling Alliance
 NWA World Heavyweight Championship (1 vez)
 NWA Hall of Fame (clase de 2010)

 New Japan Pro Wrestling
IWGP Heavyweight Championship (3 veces)
IWGP Tag Team Championship (3 veces) - con Masa Saito (2) y Junji Hirata (1)
 G-1 Climax (1998)
 Kysuhu Cup (1990)
 Super Grade Tag League II (1992) - con Riki Chōshū
 Super Grade Tag League VI (1996) - with Scott Norton
 Greatest Wrestlers (clase de 2010)

 Pro Wrestling ZERO-ONE
 NWA Intercontinental Tag Team Championship (3 veces) - con Naoya Ogawa (2) y Yoshiaki Fujiwara (1)

 Pro Wrestling Illustrated
 Situado en el N°45 dentro de los mejores 500 luchadores de la historia - PWI Years, 2003

 Wrestling Observer Newsletter
WON Hall of Fame (clase de 2000)

Tokyo Sports Grand Prix
 Luchador del año (1994)
 Espíritu de lucha (1993)
 Premio a la actuación (1989)
 Premio al triunfo del año (2005)

 Nikkan Sports Grand Prix
 Lucha del año (1996) contra Nobuhiko Takada el 27 de abril

Filmografía

Referencias

Luchadores de la NJPW
Luchadores profesionales de Japón
Campeones del IWGP Heavyweight Championship
Campeones del AJPW Triple Crown Heavyweight Championship

Shinya Hashimoto


De temporum fine comœdia (La comedia del fin de los tiempos) es una ópera-oratorio con música de Carl Orff. Se trata de su última gran obra y de la que llevó al máximo sus búsquedas sobre el ritmo coral, la estructura percusiva y la oposición entre polifonía, homofonía y antifonía.

La obra se estrenó en 1973 en el festival de Salzburgo por Herbert von Karajan, con un aerópago de solistas de renombre (con Christa Ludwig y Josef Greindl). No se interpreta más que raramente, en relación con la complejidad de su escritura, de la pesadez de sus exigencias en términos de efectivo, y del carácter poco gratificante de su música extremadamente violenta, pero repetitiva. Destacan sin embargo, por oposición y tanto mejor, dos momentos sublimes: la triple llamada de Satán «Pater, peccavi» («Padre, he pecado») puntuado por las escansiones de trompeta en sordina, y el canon final para altos.

En 1977, el compositor reelaboró la obra, pero esta nueva versión quedó desconocida. Es una obra de Orff poco representada. En las estadísticas de Operabase aparece con sólo una representación en el período 2005-2010.

Referencias

Óperas de Carl Orff
Óperas en varios idiomas
Óperas de 1973
Óperas estrenadas en Salzburgo
Oratorios

De temporum fine comœdia


Allosaurus (Yunanca: "farklı kertenkele"), bir teropod dinozor cinsi. Geç Jura devrinde 155 ila 144 milyon yıl önce, Avrupa ve Kuzey Amerika'nın bilinen en büyük etobur dinozorlarından biriydi. Yeni araştırmalarda, Avustralya ve Afrika'da da yaşadığı tahmin ediliyor.

Bulunuşu ve adlandırılması

Allosaurus, ilk olarak Kolorado'da 1877 yılında paleontolog Othniel Charles Marsh tarafından bulunmuş ve adlandırılmıştır. Hemen hemen tam olan ilk fosili, 1883'te Kolorado'da (ABD), M.P. Felch tarafından bulunmuştur. Utah'taki Cleveland-Lloyd ocağında 46 numuneye ait 10.000 fosil parçası keşfedilmiş ve bu bölge 'Allosaurusa ait en yoğun buluntulara sahip bölgedir.

Özellikleri

Allosaurus klasik teropod görünümünde yani bipedal vücut yapısına sahipti(iki ayağı üzerinde yürürdü). S şeklinde boynu ve diğer dinozorlardan farklı olan bir omurgası vardı. Farklı omurga yapısı ona bu ismi kazandırmıştır; Allosaurus Antik Yunanca farklı kertenkele anlamına gelen bir ad tamlamasıdır. Güçlü bir kuyruğa ve iri bir gövdeye sahipti. Ön ayakları kısa ve üç parmaklıydı. Pençeleri 15 cm kadardı. Bu türün üyeleri 9–12 m uzunluğa ve 1.5-2 ton ağırlığa erişebilirlerdi. Allosaurus 'un çene ve kafatası yapısı bilim adamları tarafından incelendiğinde alt ve üst çenesiyle ısırdığı zaman uyguladığı basıncın bir aslanınkinden zayıf olduğu saptandı. Ancak Allosaurus, bu dezavantajını jilet keskinliğindeki tırtıklı dişleri ve güçlü boynunun da yardımıyla uyguladığı kendine has balta vuruşunu yaptığı üst çenesinin ilginç ısırığıyla kapatıyordu. Tam vücut büyüklüğüne yaklaşık 15 yılda ulaşabiliyordu ve anatomisi incelendiğinde 20 km bir ortalama hıza ulaşabildiği anlaşılıyor.

Allosaurusa çok benzeyen Saurophaganax cinsi de aynı formasyonda bulunmuştur, Allosaurusun iki katı ağırlığındaki bu etçil sırt omurlarındaki ayrıntılarla ondan ayrılır.

Sınıflandırma
Allosaurus bir Allosauriddir ve Allosauroidea büyük ailesine aittir, bu grubun diğer aileleri Neovenatoridae, Carcharodontosauridae ve Sinraptoridaedir. Benson ve ark. hazırladığı kladogram aşağıdadır.

Paleoekoloji

Beslenme

Jura aslanı olarak bilinen ve döneminin en büyük etçillerinden biri olan Allosaurusun güçlü çenesi, keskin dişleri ve pençeleri en büyük silahlarıydı. Büyük olasılıkla Stegosaurus ile aralarında bir tür av-avcı ilişkisi vardı. Orta boy sauropodları da öldürebildiği tahmin ediliyor. Allosaurusun diş izleri bir Apatosaurusun omurgasında bulunmuştur. Leş ile de beslenmiş olması muhtemeldir. Hatta bir Stegosaurusun kuyruk dikeni Allosaurusun kuyruk omurunda ve bir başka numunenin pelvis kemiğinde bulunmuştur.

Habitat
Allosaurus 154-144 milyon yıl önce Geç Jura'da yaşayan büyük bir teropoddur. Fosilleri Kuzey Amerika ve Avrupa kıtalarında bulunmuştur. Laurasia üzerinde yaşadığı yorumu yapılabilir. Geç Jura yaşlı Morrison formasyonundaki en tanıdık ve en fark edilen dinozordur, aynı zamanda bu formasyondaki en dominant teropod olduğu da fosil kalıntılarının sıklığından yola çıkılarak hesaplanmıştır. Ayrıca bu formasyondan olan Apatosaurus, Camarasaurus, Stegosaurus, Saurophaganax, Ceratosaurus, Camptosaurus, Stokesosaurus gibi farklı pek çok dinozorla aynı ekosistemi paylaşıyordu. Genellikle Camptosaurus ve Stegosaurus gibi orta boyuttaki canlıları ve dev sauropodların daha genç bireylerini avladıkları düşünülüyor. Bazı Allosaurus fosil kalıntıları üzerinde ısırık izlerinin bulunması bu cins içinde yamyamlık görüldüğünü şeklinde bir savın ortaya atılmasına yol açmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Allosaurus, the story of "Big Al", from the University of Wyoming Geological Museum in Laramie.
 Specimens, discussion, and references pertaining to Allosaurus on December 30, 2008 at dinosaurgeek.com at The Theropod Database.
 Allosaurus on December 30, 2008 at dinosaurgeek at DinoData.
 Public Pioneer, Utah State Fossil, Allosaurus, from Utah.gov.
 Restoration of MOR 693 ("Big Al") and
 muscle and organ restoration at Scott Hartman's Skeletal Drawing website.
 List of the many possible Allosaurus species...

Allosauridae
Jura devri dinozorları
Avrupa dinozorları
Kuzey Amerika dinozorları
Colorado'da paleontoloji
Utah'ta paleontoloji
Wyoming'de paleontoloji
Utah'ın sembolleri
1877'de tanımlanan fosil taksonları
Othniel Charles Marsh tarafından adlandırılmış taksonlar
Joseph Leidy tarafından adlandırılmış taksonlar
Süper yırtıcılar

Allosaurus


An Disa tripetaloides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné d.y., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nicholas Edward Brown. An Disa tripetaloides in nahilalakip ha genus nga Disa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Disa

Disa tripetaloides


"පානදුරේ අරියධම්ම හිමි "

පානදුරේ අරියධම්ම හිමි ශ්‍රී ලංකාවේ බුදු දහමේ පුනරුදය සඳහා ජීවිතය කැප කළ භික්ෂූන් වහන්සේ නමකි.මෙරට ශාසනය අභාවයට ගොස් තිබූ යුගයක සසුන යළි නගා සිටුවා ප්‍රබෝධමත් කිරීමට උන්වහන්සේගේ  සුමධුර ධර්ම දේශනාවන් සහ මනෝහර බෝධි පූජා බොහෝ උපයෝගී විය.

ගිහි දිවිය
උන්වහන්සේගේ ගිහි නමවූයේ ඩබ්ලිව්. ලාල් බුද්ධදාස ප්‍රනාන්දු යන නමයි.1940 ජුනි 22 වැනිදා උපත ලද එතුමා පිළිවෙලින් නල්ලූරුවේ සිරි සීවලී විද්‍යාලයෙන්ද, පානදුරේ සිරිල් ජෑන්ස් විද්‍යාලයෙන්ද, හොරණ විද්‍යාරත්න පිරිවෙනෙන්ද අධ්‍යාපනය ලැබූ අතර නල්ලූරුවේ සිරි විමල දහම් පාසලෙන් දහම් අධ්‍යාපනය ලැබීය.අධ්‍යාපන කටයුතු අවසන් වීමෙන් පසු එතුමාට අනුරාධපුර මහමෙව්නා සංරක්‍ෂණ මණ්‌ඩලයේ ලිපිකාර තනතුරක් ලැබිණි.

එහි සේවය කරමින් සිටින අතරතුර බුද්ධදාස මහතාට පැවිදිවීම සඳහා සිත් පහළ වූ අතර මිහින්තලේදී දොඩම්පහළ චන්ද්‍රසිරි නමැති ආරණ්‍යගත භාවනානුයෝගී භික්ෂූන් වහන්සේ නමක් හමුවීම එතුමාගේ ජීවිතයේ වැදගත් සන්ධිස්ථානයකි.උන් වහන්සේගේ උපදෙස් පරිදි එතුමා පැවිදිවීම සඳහා දෙමාපිය අවසර ඉල්ලා සිටි අතර  ඒ අනුව තම අදහස මෑණියන්ට යෑවූ ලිපියක මෙසේ කවි කොට ඇත.

"බැලු බැලු තැන දුකය සැප නැහැ අදහන්න

ගිහි ජීවිතයේ සැප නැති බව සලකන්න

වැන්දා මෙන්න අම්මේ ඔබ බුදු වෙන්න

දැන්වන් මහණ වෙන්නට අවසර දෙන්න"

පැවිදි වීම
දෙමාපිය අවසර හිමිවීමෙන් පසු එතුමා 1966 දෙසැම්බර් 22 වන දින කලපළුවාව ගෝතම තපෝ වන අරණ්‍යයේදී කම්මට්‌ඨානාචාර්ය කහටපිටියේ සුමතිපාල නා හිමිගේ උපාධ්‍යායත්වයෙන් හා කම්මට්‌ඨානාචාර්ය කුඩාවැල්ලේ වංගීස නාහිමිගේ ආචාර්යත්වයෙන් "තපෝවනයේ අත්ථකුසල" යන නමින් පැවිදි විය.ස්‌වල්ප කලකට පසු අත්ථකුසල සාමනේරයෝ 1968 මාර්තු 04 වැනි දා කඳුබොඩ විපස්‌සනා භාවනා මධ්‍යස්‌ථාන සීමා මාලකයේදී "පානදුරේ අරියධම්ම" නමින් උපසම්පදා භූමියට ඇතුළත් වූහ. උන්වහන්සේගේ වාසස්‌ථාන වූයේ ගෝතම තපෝවනය, අනුරාධපුර කළුදිය පොකුණ, කැලණිය, ජල්තර ධම්මික ආරාම හා කොළඹ සම්බෝධි විහාරස්‌ථානයයි.

ශාසනික මෙහෙවර
මේ සමය වන විට මෙරට සංස්කෘතියේ සහ බුද්ධ ශාසනයේ විශාල පරිහානියක් ඇතිව තිබුණු අතර මේ තත්ත්වය සැලකිල්ලට ගත් පානදුරේ අරියධම්ම හිමියෝ අටවිසි බෝධි පූජාවක් කවියට නැගූහ. එය මිහිරි හඬින් ගායනා කළහ. මේ බෝධි පූජා මුලදී පවත්වන ලද්දේ කොළඹ අවට පන්සල්වලය.බෝධි පූජා තැබීම අමනෝඥ ක්‍රියාවකැයි හන්වඩු ගසා තිබූ යුගයක ඉතා සුළු පිරිසකගෙන් ඇරඹුව ද බෝධි පූජාවේ වැදගත්කම පෙන්වා දී එය බුද්ධාලම්භන ප්‍රීතිය ජනිත වන අයුරින් සිදු කරමින් බෝධි පූජාවට නව අරුතක් අරියධම්ම හිමියෝ එක් කිරීමත් සමග ක්‍රමයෙන් අරියධම්ම හිමියෝ රටේ ජනමනස තුළට කාවදින්නට වූහ. ඇතැම් සැදැහැතියෝ උන්වහන්සේගේ බෝධි පූජා කවි කුඩා පොත් වශයෙන් ලක්‍ෂ ගණනින් මුද්‍රණය කර නොමිලයේ බෙදන්නට වූහ. 1978 අග භාගයේදී උන්වහන්සේ විසින් මාතලේදී පැවැත්වූ අටවිසි බෝධි පූජාවකට බැතිමත්හු පනස් හය දහසක් සහභාගි වූහ. ඇතැම් විට කිසියම් විහාරස්‌ථානයකදී උන්වහන්සේගේ බෝධි පූජා පිංකම් එක දිගට මාසයක් පුරා පැවැතිණි. එකල මේ රටේ සිටි වඩාත්ම ජනප්‍රිය බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේ පමණක් නොව වඩාත්ම ජනප්‍රිය චරිතය වූයේද පානදුරේ අරියධම්ම ස්වාමීන්ද්‍රයන් වහන්සේය.

ශ්‍රී ලංකාවේ බුදු සසුනේ උන්නතිය උදෙසාම කැපවී දවසේ පැය 24 ම වැඩ කළ උන්වහන්සේ ඇතැම් විට දෙපැයක් නිදා ගත්තේ දින තුන හතරකට වරක් බව කියනු ලැබේ.

අපවත් වීම
එවක කොළඹ ග්‍රෙගරි පාරේ පිහිටි සම්බෝධි විහාරයේ විහාරාධිපතින් වහන්සේව වැඩසිටි අති පූජ්‍ය පානදුරේ අරියධම්ම හිමියෝ 1986 වසරේ වෙසක් පොහෝ වැඩසටහන් සාර්ථකව නිමා කරමින් විවේකීව වැඩ සිටීම සඳහා නුවර පළාතේ නල්ලඹේ භාවනා මධ්‍යස්‌ථානයට වැඩම කර එහි වැඩ සිටින අතරතුර මැයි 26 දින දරුණු හෘදයාබාධයකට ලක් වී පේරාදෙණිය ශික්‍ෂණ රෝහලට ඇතුළත් කළ අතර එහිදී වෛද්‍යවරු උන්වහන්සේට දැඩි කැපවීමෙන් ප්‍රතිකාර කළ ද උන්වහන්සේ මැයි 27 දින මධ්‍යම රාත්‍රියේදී සිහිනුවණින්ම අපවත් වී වදාළ සේක.උන්වහන්සේගේ ආදාහන  පූජෝත්සවය 1986 මැයි 31 වැනි දින බොරැල්ල කනත්තේ දී ලක්‍ෂ සංඛ්‍යාත බෞද්ධ ජනතාවක් හා දහස් ගණනක් මහා සංඝරත්නයේ සහභාගිත්වයෙන් සිදු විය.

උන්වහන්සේ විසින් විරචිත සම්බුද්ධ වන්දනා පද පෙළක්
අති පූජ්‍ය පානදුරේ අරියධම්ම ස්‌වාමීන් වහන්සේ විසින් රචිත සම්බුද්ධ වන්දනා පදපෙළකි මේ.

"වීර විකුම් මහා තේජ ගුණෙන් දසපාරමිතා බලපෑ....

මාර බලය බිඳ බෝධි මුලේ හිඳ සීහ නාද පැතිරූ....

දේහ විරාජිත සැසී තිලෝගුරු ලෝක සතුන් සැනසූ....

මම නමදිම් පිය පාද පියුම් යුග සාදු කියාබැතිනි...."

"ලෝක සතුන් වෙත බේද සිතින් නොව සෑම දෙනම එකසේ..

දේශනයෙන් සිය මධුර මනෝහර කෝකිල නද පෑතිරු..

පුහුදු සතුන් සිත සේදු කෙලෙස් මල සාර නිවන් රසිනි..

මම නමදිමි මුනි පාද පියුම් යුග සාදු සාදු කියා බෑතිනි..."

"රාජ මැදුර මෙය දුගී ගෙයක යන

බේද කිසිත් නොතකා..

සෑම තැනට වැඩ ලෝක සතුන්

සංසාරභවින් මුදවූ..

ශීල සමාධී ගුණෙන් යුතු සෝබන

කරුණා නදියක් වූ..

මම නමදිමි සිරිපාද පියුම් යුග

සාධු කියා බැතිනි..."

"දේවගනා ගුණ ගීත ගයා

මල් මාල දමින් සෑනසු..

රාජ පුතුන් සෑකි තේජසයෙන්

යුතු පාද මුලේ වෑටිලා...

සෑසි තිලෝගුරු පුජිත

මංගල සාර සිරින් බෑබලි...

මම නමදිමි සිරි පාද පියුම්

යුග සාදු සාදු කියා බෑතීනී..."

"භේද ලෙසින් සිටි දෙව්දත් තෙර

සහ නාලාගිරි රාජා..

රාහුල පුත් සේ සමසේ සලකා කරුණා මෙත පැතිරූ

පූජිත මංගල සෑසි තිලෝගුරු

අමාමෑණියන්ගේ

මම නමදිමි සිරි පාද පියුම්

යුග සාදු සාදු කියා බෑතීනී..."

මූලාශ්‍ර: http://www.divaina.com/2016/05/22/feature01.html

https://m.facebook.com/media/set/?set=a.2016306121923163.1073741875.1714565198763925&type=3

පානදුරේ අරියධම්ම හිමි


Inácio Saure IMC (* 2. März 1960 in Balama, Provinz Cabo Delgado) ist ein mosambikanischer Ordensgeistlicher und römisch-katholischer Erzbischof von Nampula.

Leben
Inácio Saure trat am 7. Januar 1995 der Ordensgemeinschaft der Consolata-Missionare bei, legte am 15. Mai 1998 die Profess ab und empfing am 8. Dezember 1998 die Priesterweihe.

Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 12. April 2011 zum Bischof von Tete. Der Bischof von Xai-Xai, Lucio Andrice Muandula, spendete ihm am 22. Mai desselben Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Francisco Chimoio OFMCap, Erzbischof von Maputo, und Francisco Lerma Martínez IMC, Bischof von Gurué. Die Amtseinführung im Bistum Tete fand am 5. Juni desselben Jahres statt.

Am 11. April 2017 ernannte ihn Papst Franziskus zum Erzbischof von Nampula. Die Amtseinführung fand am 11. Juni desselben Jahres statt.

Weblinks

Einzelnachweise

Erzbischof von Nampula
Bischof von Tete
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Consolata-Missionar
Mosambikaner
Geboren 1960
Mann

Inácio Saure


Türkiye direyi (Latince: Fauna), hayvanlar âleminin Türkiye sınırları içerisinde yaşayan üyelerinin tümüdür. Birçok farklı hayvan türünü barındırması ile dikkat çeker. Anadolu'nun Asya ile Avrupa arasındaki konumu bunda başlıca etkendir. Farklı iklim özelliklerinde coğrafi bölgelere sahip olduğu için, bitki örtüsünün diğer Orta Doğu ülkelerine göre daha zengin (850 cins altında toplanan 9.000 tür bitki) olması ise diğer önemli etkendir ve bu yüzden, farklı iklim ve besin ihtiyacı olan birçok hayvan türü kendisine uygun yaşam alanı bulabilmektedir.

Böylece, Türkiye'de yalnızca Akdeniz direyinin değil, Orta ve Doğu Avrupa, Orta Doğu, Kafkaslar ve Arap Yarımadası direylerinin de tipik türleri bulunmaktadır. Ayrıca Avrupa ülkeleri ile karşılaştırıldığında, çok daha fazla memeli tür barındırır ve bu da Türkiye direyinin ne tipik Avrupa direyine ne de tipik Orta Doğu direyine sınıflandırılabildiğini gösterir.

Türkiye direyine ait 160 memeli, 466 kuş, 120 sürüngen, 22 kurbağa, 127 tatlısu balığı, 384 deniz balığı olmak üzere toplam 1279 civarında omurgalı tür tanınır. Ama bu türlerin bazılarının nesli tamamen tükenmek üzere, bazılarınınki de tehlike altında bulunmaktadır.

Tarih

Son 250 milyon yıl
Bilimsel verilere göre, dünyanın tüm kıtaları günümüzden 250 milyon yıl önce Pangea adı verilen tek bir kara parçasından koparak oluşmuştur. Bu tek kıta parçası zamanla parçalanmış ve böylece canlı biçimlerin kıtalardaki dağılımı gerçekleşmiştir. Bu parçalanma sürecinde memelilerin çeşitlenmeye başladığı 65 milyon yıl öncesi, Anadolu yarımadası için de önemli bir tarihtir. Bu süreçte Anadolu yarımadası defalarca Avrupa ile bağlantı kurmuş ve tekrar ayrılmıştır. Böylece Anadolu yarımadasının denizleri de çok kez görünüm değiştirmiş, denizin defalarca yükselip alçalması sonucu, Karadeniz bazen Hazar denizi ile birleşmiş, bazen de diğer denizlere bağlantısı olmayan bir göl hâline gelmiştir.

Avrupa'nın son iki milyon yılda geçirdiği buzul devirlerinde soğuktan kaçan hayvan türleri Balkanlar ve Kafkasya üzerinden Anadolu'ya gelmişlerdir. Kuzeyden gelen bu göçlerin yanı sıra güneyden ve doğudan da bazı hayvan türleri Anadolu'ya göç edip yerleşmiştir. Güneyden gelen bazı çöl hayvanları, Anadolu'nun güneyinde bulunan sıradağları aşamayıp sadece güneye yerleşmiştir.

Son 2500 yıl

MÖ 300 yıllarında gittikçe büyüyen Roma İmparatorluğu Anadoluyu da sınırları içine almıştır. Romalılar da, kendilerinden önce hüküm sürmüş halkların başlattığını sürdürerek silah, ev ve gemi yapımı için Anadolu'nun uçsuz bucaksız ormanlarını daraltmaya devam etmişlerdir. Ayrıca Romalıların meşhur sirk gösterilerinde savaş tutsaklarının yanında çok sayıda vahşi hayvan insanlara karşı dövüştürülüp öldürülmüştür. İmparatorluk topraklarından vahşi hayvanların yakalanıp Romaya götürülmesi bol para getiren bir uğraş olmuştur. Aylarca süren yolculuklara çoğu hayvan katlanamayıp yolda ölmüş, sadece onda biri canlı olarak Roma'ya varmış, Roma'da her hafta sonu binlerce vahşi hayvan gösterilerde katledilmiştir.

Bu dönemde batı ve güney Avrupa'da, ama özellikle Anadolu'da birçok hayvan türünün soyunun tüketilmiş olduğu kabul edilir. Örneğin: Asya fili. (Türkiye'de nesli tükenen diğer türler)

Memeliler (Mammalia)

Yukarıda tarih başlığı altında, Türkiye'de bulunan tür zenginliğinin nedeni açıklanmıştır. Böylece Türkiye'de 160 civarında Memeli Hayvan türü yaşamaktadır, ve yapılan araştırmalarla bu sayı her an artabilir. Anadolu, tarihinde daima geçiş noktası ve sığınak olmuş olması nedeniyle çok sayıda türü barındırır. Türkiye'nin Avrupa ülkeleri ile karşılaştırıldığında, çoğu diğerlerinden daha fazla memeli türleri barındırdığı göze çarpar.

Bazı örnekler:

Balıklar (Pisces)

Türkiye'de bulunan balık türlerinin ayrıntılı listesi için buraya bakınız:
 Türkiye kemikli balıklar listesi
 Türkiye kıkırdaklı balıklar listesi

Türkiye'de 127 tatlısu balığı ve 384 deniz balığı türü bulunmaktadır.

Tatlısu balıkları

Türkiye'nin tatlı sularında en yaygın olan balık türleri hiç şüphesiz alabalıklar ve sazangiller familyasına ait olan ak balık ve üç ayrı türü ile Bıyıklı balık türleridir, ve neredeyse Türkiye'nin her bölgesinde her derede ve çayda bulunurlar. Bunların yanında sazangiller familyasına ait sazan balığı, çapak balığı, tahta balığı, kadife balığı, kızılkanat, kızılgöz gibi türler bulunur. Türkiye'de birçok alabalık türü mevcuttur. Bunlardan Abant alası, Anadolu alası gibi bazıları sadece Türkiye'de bulunurlar. Tatlı suların en yaygın yırtıcı balıkları yayın balığı, turna balığı, sudak balığı, yılan balığı ve tatlısu levreğidir. Türkiye'nin güneydoğusunda yayın balığının bir de Mezopotamya yayını diye ikinci bir türü bulunur. Ayrıca Türkiye'nin diğer bir yerlisi olan kangal balığı, cilt hastalıklarına karşi şifalı olması ile dünyaca ün kazanmıştır. Kefal adını taşıyan ama aslında sazangiller familyasına mensup olan inci kefali sadece Van Gölünde bulunan bir yerli balık türüdür.

Ticari açıdan en önemlileri sazan, gökkuşağı alabalığı, ak balık ve yayın balığıdır. 1970'li yıllarda gökkuşağı alabalığının Kuzey Amerika'dan Türkiye'ye getirilmesi ve devlet tarafından üretimi desteklenmesinden sonra Türkiye'de büyük kapsamlı yetiştirilmeye başlanmıştır. Türkiye'nin her yerinde alabalık yetiştiriliciğine rastlamak mümkündür. Ayrıca yayın balığı da havuzlarda üretilmeye başlanmıştır.

Bazı örnekler:

Deniz balıkları

Türkiye'nin denizlerinde bulunan en büyük balıklar boyu 7-8 metreye ve ağırlıkları 1,5 tona varabilen Mersin morinası, 500 kiloya varan mavi kanatlı orkinos ve sadece Akdeniz'de Mersin ve İskenderun körfezlerinde nadir rastlanan ve eti yenilmeyen ay balığı (3 ton). Bunların yanında bazı köpek balıkları da çok büyük olabilirler: özellikle beyaz köpek balığı (7 metre, 1,5 ton).

Ticari açıdan en önemli balıklar hamsi, kefal, istavrit, barbunya, sardalya, uskumru, mezgit, sargan, kalkan ve çipura türleridir. Ayrıca çipura Türkiye'nin Ege kıyılarında çok başarılı bir şekilde suni olarak da yetiştirilmektedir.

Bazı örnekler:

Amfibyumlar (Amphibia)

Türkiye'de yaşayan 34 amfibyum türü bilinmektedir. Bunların yarısı kuyruklu kurbağalar (Urodela) takımına, diğer yarısı da kuyruksuz kurbağalar (Anura) takımına aittir.

Bazı örnekler:

Sürüngenler (Reptilia)

Türkiye'de varlığını sürdüren 120 civarında sürüngen türü tanılmaktadır. Bunlardan yaklaşık 40'ı yılan türüdür. Türkiye'nin yılanlarının 10'u farklı derecede zehirli, diğerleri ise zehirsizdir.

Türkiye'nin en zehirli 5 yılanından 4'ü Engerekgillerden Şeritli engerek, Benekli engerek, Koca engerek ve Boynuzlu engerek türleridir.Kobragillerden Mısır kobrası'da Türkiye'de bulunur.Coluber cinsine ait olan türlerde, zehirli olmamalarına rağmen fazla üzerilerine yürünüldüğünde agresif olabilirler. Zehirsiz dişleri ile ısırıp, ısırdıktan sonra bile dişlerini etin içinde oynatıp, açtıkları yarayı ve insana verdikleri acıyı büyütmeye çalışırlar. Ama genelde hiçbir yılan nedensiz olarak ısırmaz ve insanlardan mümkün oldukça kaçmaya çalışır.

Türkiye'nin en yaygın kertenkele türleri Lacerta cinsine aittir. Kaplumbağaların en yaygını ise tosbağadır.

Bazı örnekler:

Kuşlar (Aves)

Türkiye'nin farklı iklimli bölgeleri birçok farklı kuş türlerinin yaşamaları için elverişlidir. Türkiye'de 453 kuş türü tespit edilmiştir. Bunların 302 türü Türkiye'de yumurtlamakta, diğerleri ise ziyaretçi göçmen kuşlardır. Türkiye'de geçici veya kalıcı olarak barınan kuş türü çeşitliliğinin 3/4'ü kızılırmak ve Bafra ovası deltasında bulunmaktadır.

Türkiye'de, Avrupa ve Kuzey Asya'nın göçmen kuşlarının kışladığı önemli bölgeler bulunmaktadır. Birçok göçmen kuş, Avrupa'dan Afrika'ya giden yolculuklarında Türkiye'yi adeta köprü olarak kullanır. Örneğin deniz üzerinden uçmamaya çaba gösteren Avrupa leylekleri (Ciconia ciconia) İstanbul Boğazı'nın en dar noktasından geçerek, Anadolu ve İsrail üzerinden Afrika'ya doğru devam eder.

Türkiye'de en çok kuş türünün bir arada bulunduğu ve kuşlar için en önemli sayılan bölgeler şunlardır:

 Çamaltı Tuzlası
 Sultan Sazlığı
 Darıca Kuş Cenneti
 Eğirdir
 Beyşehir
 Eber
 Akşehir gölleri çevreleri
 Kızılırmak, Yeşilırmak ve Çukurovadaki lagünler

Dünya genelinde olduğu gibi Türkiye'de de kuş türlerinin büyük çoğunluğu ötücü kuşlar (Passeriformes) takımına aittir. Küçük kuş türleri daha başarılı ve daha yaygınken, büyük kuş türleri tehlike altındadır. Toy (Otis tarda) ve kelaynak (Geronticus eremita) Türkiye'de tehlike altında olan türler için örnek olarak gösterilebilir.

Bazı örnekler:

Ev hayvanları

Hayvancılığın Türk Kültüründe çok eski kökleri bulunduğunu ve hatta günümüzde tanıdığımız bazı ev hayvanlarının Türklerin elinde evcilleştiğini biliyoruz. Eski göçebe Türkler gittikleri her yere çok sayıda hayvan ve bitki türü de taşımışlardır. Örneğin Akkoyunlu devletini ziyaret eden bir Venedik elçisinin, Anadolu'ya o zamanlarda daha yeni girmiş olan, göçebe Osmanoğulları üzerinde yaptığı bir sayısal listede, Osmanlıların sayıları yanında binlerce at, eşek, katır, deve, sığır, koyun, keçi, kaz, ördek, tavuk, köpek, kedi, kartal, şahin ve hatta 12 adet evcil av leoparı gözükmektedir.

Türk tarihinde çok önemli bir rolü olan ve Türklerde çok eski bir geleneği olan at yetiştiriciliği göçebelikten yerleşik kültüre geçişte önemini kaybetmiş ve 20. yüzyılda otomobillerin yayılması ile kaybolacak kadar azalmıştır. Bunun yanında, deve ve manda (camuz) gibi taşıyıcı hayvanlar da motorlu tarım araçlarının yayılması ile azalmaya başlamıştır. Türkiye'de ev hayvanı olarak yetiştirilen mandaların sayısı 1982 yılında 1.002.000 iken, 2002 yılına kadar 138.000'e düşmüştür.

Günümüzde en yaygın ev hayvanları koyun, sığır, keçi, tavuk, kaz ve ördektir. Manda, eşek ve at, artık nadir rastlanan ev hayvanları olmuşlardır. Bunların yanında alabalık, yayın balığı, sazan, çipura gibi balık türleri; arı ve ipek böceği gibi böcek türleri de Türkiye'de yetiştirilmektedir. Türkiye'de birkaç deve kuşu yetiştiricisi bulmak da mümkündür.

Bazı örnekler:

Omurgasızlar

Böcekler
Türkiye'de birçok böcek türü yaşar. Bunlardan Malatya kelebeği ve bombus arısı Türkiye'ye özgü olup yurt dışına kaçırılarak Türkiye'ye satılmaktadır. Türkiye birçok böcek türüne ev sahipliği yapmaktadır. Bunlardan kızılkarınca, yalancı apollo kelebeği, bombus arısı ve ateş böceği örnek olarak gösterilebilir. Ayrıca Türkiye'de ev karıncası, tahta kurusu ve yusufçuk (helikopterböceği) da(de) yaşar.

Yengeçler

Türkiye aynı zamanda birçok yengeç türüne de ev sahipliği yapar. Bunlara keşiş yengeci (İngilizce hermit crab) ve mavi yengeç örnek olarak gösterilebilir.

Hidralar, mercanlar ve benzerleri

Akdeniz ve Ege denizi başta olmak üzere Türkiye'nin çoğu denizinde Deniz şakayıkları, süngerler, mercanlar, denizanaları ve ahtapotlar yaşar.

Soyu tükenmiş türler

Günümüzde Afrika ve Asya'ya özgü olduğu bilinen yabani hayvanlardan bazılarının, bir zamanlar Türkiye'de de yaşadıkları bilinmektedir. Asya aslanı (Panthera leo persica) alttürü, Anadolu'nun birçok bölgesinde yaşamış ve daha sonra soyu tükenmiştir. Asya aslanının 13. yüzyılda soyunun tükendiği tahmin edilse de, çeşitli kaynaklarda Doğu ve Güneydoğu Anadolu'da 18. yüzyıla kadar varlıklarını devam ettirdikleri iddia edilmiştir. Önceki dönemlere ait eski Anadolu eserlerinde ve bazı kilim motiflerinde de aslan süslemeleri mevcuttur. Hazar kaplanı (Panthera tigris virgata) da, Anadolu'da daha önceleri yaşamış bir alttürdü. 1970'te Hakkâri Uludere'de köylüler tarafından vurulan Hazar kaplanı, Türkiye'deki kaplan varlığına ait en kesin kayıttır. Kaplanın kuyruk kısmı kamçı olarak kullanılması için bir aşiret reisine verilmiştir. Kaplanın 122 cm uzunluğundaki postu, bölgede araştırma yapan Turhan Baytop tarafından alınarak İstanbul'da doldurulmuştur. Baytop'un notlarına göre, köylüler tarafından kendisine daha önceki yıllarda da civarda sekiz kaplanın vurulmuş olduğu söylenmiştir. Ayrıca yazılı basında 2002'de Silopi'de, 2003'te de Şırnak'ta kaplan görüldüğü haberleri çıkmıştır.

Asya çitası (Acinonyx jubatus venaticus) alttürü, Güneydoğu Anadolu'da 19. yüzyılın sonlarına kadar görülmüştür. Osmanlı padişahlarının eğitilmiş çitaları avlarda av köpeği gibi kullandıkları dönemin
sanat eserlerinde yer almaktadır. Bir pars (Panthera pardus) alttürü olan Anadolu parsı (Panthera pardus tulliana), Türkiye'de daha önce yaşamıştır ve halen günümüzde bazı kayıtlardan yola çıkarak yaşadığı varsayılmaktadır. 1974'te Ankara'nın Beypazarı ilçesinde vurulan bir Anadolu parsı günümüzde Ankara MTA Genel Müdürlüğü Tabiat Tarihi Müzesi'nde sergilenmektedir. 2010 yılında Siirt'te, 2013
yılında ise Diyarbakır'da pars vurularak öldürülmüştür. 2019 yılında ise Hakkari ve Tunceli'de pars görüntüleri basında çıkmıştır. Karadeniz Teknik Üniversitesi Yaban Hayatı Ekolojisi ve Yönetimi Bölümü Öğretim Üyesi Şağdan Başkaya, Anadolu parsına ait çeşitli fotoğraflar elde ettiklerini ve bu alttürün Doğu Karadeniz ve Doğu Anadolu Bölgesi çoğunlukta olmak üzere Türkiye'nin birçok yerinde yaşadığını ve sayılarının arttığını açıklamıştır.

Asya fili (Elephas maximus) ve Avrupa bizonu (Bison bonasus caucasicus), Anadolu'da, MÖ 1. yüzyıl başlarına kadar yaşamışlardır. Türkiye'de 8 kuş türü son 50 yıl içinde ortadan kaybolmuştur. Bunlardan orman horozu, yakalı toy ve yılanboyun kuşlarının soyunun tükendiği resmen açıklanmıştır. Bunların haricinde, yeterince araştırılmadığı için soyu tükenip tükenmediği kesin olarak bilinmeyen türler vardır; buna en iyi örnek kunduzdur.

Bazı örnekler:

Tehlike altında olanlar
Bu alt başlığın ana maddesi:
 Türkiye Türler Listesi/Soyu Tehlikede ve Tükenmiş Türler

Ankara Üniversitesi Fen Fakültesi Zooloji Bölümü Öğretim Üyesi Prof. Dr. Erkut Kıvanç Türkiye'de önemli bir yaşam alanı habitat tahribi hâlâ devam etmekte ve birçok hayvanın neslinin tehlike altında olduğuna dikkati çekmektedir:
"Bilinçli bir koruma olmazsa, doğal hayat bir gün bitecek. Sivrisineğin bile korunmaya ihtiyacı var. Ama yasaklar dinlenmiyor. Bu gidişle doğa diye bir şey kalmayacak"
Onsekizmart Üniversitesi Su Ürünleri Fakültesi'nden Doç Dr. Ali İşmen de denizlerde kirliliğin her geçen gün türleri tehdit ettiğini, Karadeniz ve Marmara'dan sonra, son zamanlarda Akdeniz'de de kirliliğin arttığına dikkati çeker.

Yaşamın son 500 yıllık evriminde, biyosferin hiç bu kadar tahribata uğramadığını vurguluyan Ege Üniversitesi Fen Fakültesi Zooloji Bölümü Öğretim Üyesi Prof. Dr. Mehmet Sıkı ise bu konu hakkında şunları söylemiştir:
"Bütün canlıların yaşamlarını sürdürebilmeleri için kesinlikle insana ihtiyacı bulunmaz, ama insanın yaşamını sürdürebilmesi için en küçük hücreliden yırtıcılara kadar bu canlılara ihtiyacı var. Eğer habitat (hayvanların yaşam ortamı) tahribatı, plansız nüfus artışı, yapılaşma, ormanların yakılması, sulak alan tahribi sürerse, birçok tür tükenme tehlikesine girer. Bir türün, dünya üzerinde ya da lokal olarak bulunduğu bölgede yok olmasının kötü sonuçlarını kimse kestiremez. Bu, yakın zamanda da ortaya çıkmaz. Örneğin bizi rahatsız eden karasinek birden ortadan kalksa, her tarafı hayvan leşleri götürür. Ya da baykuşların yok olduğunu düşünelim; o zaman tarla fareleri üzerindeki baskı kalkar."

Türkiye'de 8 kuş türü son 50 yıldır gözlenmezken, bunlardan 4 türün soyunun tükendiği kabul edilmiştir. Biyologlara göre, orman horozu, hubara ve yılanboyun artık yok. Kelaynak, telliturna, su çulluğu gibi türler ise büyük tehlike altındadır. Bilimciler denizlerde de aynı tehlikenin devam ettiğini söylemektedirler. Yunuslar, Akdeniz foku, deniz alaları, mersinbalıkları, beni balığı, büyük ve küçük ayı istakozları, deniz kaplumbağaları, süngerler, pina, denizyıldızı, triton, denizatı, denizkulağı, yumuşak mercanlar, posidonai ve zostera da tükenme tehlikesi içindedirler. (Kaynak: 08.08.2003 Hürriyet Gazetesi)
Türkiye faunasından IUCN'nin kızıl listesinde 20 memeli, 16 kuş, 13 sürüngen, 10 amfibiyen, 52 balık, 11 omurgasız ve toplamda 122 hayvan türü vardır.

Tehlikeli olanlar

Türkiye'nin en tehlikeli hayvanları aslında düşünüldüğü gibi Boz ayı ya da Kurt gibi yırtıcı memeliler değil, zehirli yılan, akrep, kırkayak, örümcek ve denizanası gibi küçük türlerdir. Ayı,leopar, kurt, vaşak ve çakal gibi hayvanlar daima insanlardan mümkün oldukça uzak durmaya çaba gösterirler. Yıllık istatistiklerde Türkiye'de yırtıcı bir hayvan tarafından öldürülen kimse görülmezken, her yıl onbinlerce insanlar sivrisinek ve kene gibi küçük haşerelerin insanlara geçirdikleri hastalıklara yakalanıp, insanlar bazen bu hastalıklara yenik düşerler. Bu ufak zararlı hayvanların sayılarının artmasının sebebi; çoğunlukla, insanlar tarafından doğal düşmanlarının sayılarının azaltılıp, tabiatın dengesinin bozulmasıdır.

Özellikle yılanların tehlikeli hayvan olarak görülmesinden dolayı, Türkiye'de her yıl onbinlerce yılan katledilir. Oysa Türkiye'deki 40 yılan türü arasında sadece 10 tanesi farklı derecede zehirlidir ve avlanırken zehirlerini fare ve sıçan gibi hayvanları uyuşturmak için kullanırlar. Yılanların azaltıldıkları bölgelerde, kemelerin ve farelerin sayılarında patlama olmakla birlikte, asıl zarar o bölgenin tarım alanında meydana gelmektedir.

Kurtlar ve ayılar da, eğer yaşadıkları çevrenin dengesi bozulmamışsa ve kuduz değillerse insanlardan korkar ve uzak dururlar. Ancak fazla sert kış aylarında uzun süre aç kaldıklarında yerleşim yerlerine yaklaşıp, orada köpek ve diğer ev hayvanları avlayıp ya da insanların (onlar için) iştah açıcı kokan çöplerini karıştırarak açlıklarını gidermeye çalışabilirler.

Bazı örnekler:

Yabancı türler (Neozoon)
Küreselleşmenin hızla ilerlediği dünyamızda kıtalar arası taşımacılığın istemeyerek türleri yaymakta yardımci olması dünyanın her yerinde mühim bir sorun olmuştur. Yabancı türler ait olmadıkları bir doğa çemberine katıldıklarında çoğunlukla sorun yaratırlar. Memleketlerindeki ortamda, evremlerinin sürecinde kendilerine uyum sağlamış türlerle bir çemberin içinde yaşarlar, ama ait olmadıkları bir ortamda onların kabiliyetlerine karşı kendini koruyamayan türlerle karşılaşır, kendilerinin sayılarını kontrol altında tutan doğal düşmanlarından uzak kalır ve böylece diğer türlerin soyunu tüketip hızla yayılabilirler.

Yabancı türler çoğunlukla üç yol üzerinden dağılırlar:

 Deniz taşımacılığı/Balast suyu
 Baştan satılmak istenen,ticari amaçlı yakalanmış egzotik ev hayvanlarının doğaya salınması.
 Yetiştirildikleri kapalı alanlardan kaçmaları.

Örneğin bir Çin limanında yükünü boşaltan bir gemi dengesini sağlamlaştırmak için orada geminin depolarına oranın denizinden tonlarca balast suyu pompalar. Bu suyun içinde balıklar, yumuşakçalar ve kabuklular gibi yüzlerce tür bulunur. Sonra örneğin Seyhan limanına vardığında bu suyu denize boşaltıp tekrar yük almaya başlar. Ya da bir kıtadan diğer kıtaya giden karton paletleri ya da meyve-sebze kasaları aralarında da böcek, örümcek, fare ya da yılan türleri bulunabilir. Avrupa Birliği'nin limanlarında bunu önlemek için görevlendirilmiş memurlar vardır. Bunlar başka kıtalardan gelen paletleri incelerler.

Karadeniz'de, Pasifikten gelen bir çeşit deniz anası Mnemiopsis leidyi Karadenizin en önemli ticari balığı olan hamsinin stoklarına zarar vermiş ve toplam 26 balık türünün yok olmasına sebep olmuştur. Tropikal bir alg olan Caulerpa taxifolia orijinal yetişme sahası olan Monako'daki akvaryumundan çıkıp, Akdeniz kıyılarının 40 milyon metre karelik kısmına yayılması ve günümüze kadar hâlâ önlenememiş olan bir ekolojik felakete yol açması bunun diğer bir örneğidir. Son onyıllarda Türkiye'de yayılan koypu veya Süveyş Kanalı aracılığıyla Kızıldeniz'den Akdeniz'e geçen 20 çeşit balık da örnek olarak gösterilebilinir.

Kuzey Amerika'dan balık yetiştiriciliği için getirilen Çelikbaş, yerli alabalık türlerinden daha obur ve daha çeviktir. Diğer balık türlerinin yumurtalarını ve yavrularını yiyerek yerli türleri tüketebilen bu alabalık türü, yetiştirildiği dalyanlardan kaçıp Türkiye'nin tatlısularına yayılmayı başarmıştır. Chrysaora hysoscella (pusula denizanası) adlı medüz türü ise son günlerde azalsada özellikle 2009 yazında çoğalan tehlikeli bir türdür. Türkiye'de yaşadığı 2003 yılında keşfedilmiştir.

Kaynakça
Özel

Genel

Dış bağlantılar
 WWF; Türkiye'nin önemli doğal yaşam alanları
 Türkiye Tür Listeleri
 CNN-Turk:Hayvanlar hakları için Türkiye'de somut adım.
 Bir tane daha sazlık kedisi eksildi
 Avrupa'da çevre Durum ve genel görünüm 2020

Türkiye faunası


Nicolás Coronado González (Madrid, 18 de abril de 1988) es un actor y modelo español perteneciente a una dinastía de artistas por parte de la familia materna, los Dominguín/Bosé.

Biografía
Nicolás es hijo del actor José Coronado y de la modelo Paola Dominguín Bosé y, por tanto, nieto del torero Luis Miguel Dominguín y de la actriz Lucía Bosé, sobrino del cantante Miguel Bosé y primo de Bimba Bosé, Olfo Bosé, Jara Tristancho y Lucía Tristancho. Tiene dos hermanas: Alma Sofía y Candela. Tras la separación de sus padres, se quedó a vivir con su padre en Madrid, mientras que seguía viendo a su madre largas temporadas en Segovia.

Estudió Bellas Artes, completando sus estudios con la carrera de Comunicación Audiovisual, que cursó en la Universidad Europea de Madrid.

Trayectoria
Su primer trabajo como modelo fue siendo un bebé de poco más de un año, posando acurrucado en los brazos de su tío Miguel Bosé en la portada del disco Los chicos no lloran (1990). Primero trabajó como modelo, siguiendo la estela de su madre, y poco a poco fue formándose en Studio Corazza, uno de los más importantes a nivel nacional por el que han pasado actores como Javier Bardem o Elena Anaya.

Empezó en el mundo interpretativo participando en la miniserie de Antena 3 No soy como tú en 2010 como el protagonista, Raúl. Luego le llegó la gran oportunidad siendo uno de los protagonistas de la exitosa serie de Telecinco Tierra de lobos. Tras obtener cierta popularidad con esta serie, debutó en el cine con El amor no es lo que era (2013), y posteriormente en largometrajes como Novatos (2015), Pasaje al amanecer (2016) u Oro (2017). En 2014 participó en la serie de Antena 3 Cuéntame un cuento como Fran, el lobo de Caperucita. En 2015 apareció en la serie de TVE, Águila Roja en el papel de Manuel, un joven carpintero poseedor de una cualidad que él mismo desconoce y que pone en peligro su vida. Un año después, participó en la serie La sonata del silencio, interpretando a Hanno.

En 2017 se incorporó como personaje principal a la serie diaria de Televisión Española Servir y proteger, interpretando a Sergio Mayoral. Se mantuvo en la serie hasta el final de la segunda temporada, con la muerte de su personaje. En 2018 participó en la película Sin novedad de Miguel Berzal de Miguel. En 2020 formó parte del plantel de concursantes del programa culinario de La 1 MasterChef Celebrity 5, en el que llegó a la final. En 2021 se incorporó a la segunda temporada de la serie original de Netflix ''Valeria.

Filmografía

Cine

Series de televisión

Programas de televisión

Como concursante

Referencias

Enlaces externos

 Nicolás Coronado en Twitter

Actores de la Comunidad de Madrid
Actores de televisión de España
Modelos masculinos de España
Nacidos en Madrid

Nicolás Coronado


Sebastián Obregón (falecido a 8 de janeiro de 1559) foi um prelado católico romano que serviu como bispo auxiliar de Sevilha (1534–1559).

Biografia
Obregón foi ordenado sacerdote na Ordem de São Bento. No dia 2 de dezembro de 1534 foi nomeado durante o papado do Papa Paulo III como Bispo Auxiliar de Sevilha e Bispo Titular de Marrocos o Marruecos. Em 1535 foi consagrado bispo por Alonso Manrique de Lara y Solís, arcebispo de Sevilha. Serviu como Bispo Auxiliar de Sevilha até à sua morte no dia 8 de janeiro de 1559.

Bispos nomeados pelo Papa Paulo III
Mortos em 1559
Bispos do século XVI

Sebastián Obregón


Premijer liga Bosne i Hercegovine 2014. bilo je 13. izdanje Premijer liga Bosne i Hercegovine u šahu.

Odigrana je u Neumu u organizaciji Šahovske unije Bosne i Hercegovine i Šahovskog saveza Herceg-Bosne od 7. do 14. lipnja 2014. godine u prostorijama hotela "Zenit". Prvaci su postali ŠK Široki Brijeg sa Širokog Brijega i izravno osigurali nastup u Eurokupu u Španjolskoj 2014. godine.

Konačna ljestvica:

 Mj.  Klub           Bodovi
   1. ŠIROKI BRIJEG 15
   2. Bosna          14
   3. Bihać          12
   4. Napredak       11
   5. Glasinac        7
   6. Čelik           6
   7. Goražde         4
   8. Alpong          2
   9. Busovača        1

Naslov prvaka Bosne i Hercegovine 2014. osvojili su Ante Brkić 7,0 (iz 8 susreta), Željko Bogut 6,0 (7), Milan Vukić 6,0 (8), Mladen Palac 5,5 (8), Aleksandra Dimitrijević 5,5 (8), Bojan Kurajica 5,0 (8) i Blago Vukoja 0,5 (1). U 48 partija doživjeli su samo dva poraza. Ukupno je Široki Brijeg osvojio 15 bodova, a iza sebe ostavili su ŠK Bosnu koja je osvojila 14, i ŠK Bihać koji je osvojio 12 bodova.

Izvori

Neum
Šah u Bosni i Hercegovini
Šahovska natjecanja
Prvoligaška športska natjecanja
Bosanskohercegovačka športska natjecanja

Premijer liga Bosne i Hercegovine u šahu 2014.


(90698) Kosciuszko, denumire internațională (90698) Kościuszko, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
90698 Kościuszko este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Edward L. G. Bowell. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,38 ua, o excentricitate de 0,25 și o înclinație de 24,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 90001-91000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1984
Centura de asteroizi

90698 Kościuszko


Londres interior (en inglés: Inner London) es el nombre que recibe la zona cubierta por un grupo de municipios de la parte interior del Gran Londres. Fue definida oficialmente por la Ley del Gobierno de Londres de 1963, aunque la Oficina Nacional de Estadística británica (ONS) la modificó posteriormente para otros propósitos. Es la zona más rica de Europa y en ella se ubica también el barrio más caro: West End. En 2013, su PIB per cápita era de 86 400 €, con un índice PPS (Purchasing Power Standard) de 325% , siendo 100% la media de la Unión Europea.

Definiciones

Ley del Gobierno de Londres de 1963
La zona que cubre el Londres interior fue definida por la Ley del Gobierno de Londres de 1963 y corresponde casi por completo con lo que anteriormente fue el condado de Londres. Los municipios que se encuentran en ella son:

 Camden
 Greenwich
 Hackney
 Hammersmith y Fulham
 Islington
 Kensington y Chelsea

 Lambeth
 Lewisham
 Southwark
 Tower Hamlets
 Wandsworth
 Westminster

La Ciudad de Londres no formaba parte del antiguo condado y no es un municipio del Gran Londres, pero también está incluida. North Woolwich es el único municipio metropolitano del antiguo condado que no está dentro del Londres interior, ya que su área pasó a Newham —en el Londres exterior— tras la creación del Gran Londres.

Oficina Nacional de Estadística británica
La Oficina Nacional de Estadística británica (ONS) define el Londres interior de un forma diferente: Haringey y Newham están dentro de su área, pero Greenwich no. Esta definición es también usada por Eurostat en NUTS-2. Según el censo de 2001, el Londres interior tiene una superficie de 319,29 km² y una población de 2 766 114 habitantes.

Referencias

Geografía de Londres

Londres interior


B1A4 (hangul: 비원에이포) es una boy band surcoreana, formada por WM Entertainment en 2011. El grupo debutó el 23 de abril de 2010 con su sencillo "O.K". Antes de su debut. Se promocionó a la banda mediante una serie de cómics que podían leerse por internet. Estaba conformada por cinco miembros: Jinyoung (líder, vocalista, compositor y productor), CNU (vocalista, bailarín principal y rapero de apoyo), Sandeul (vocalista principal), Baro (rapero principal) y Gongchan (vocalista y visual). Han lanzado dos álbumes de estudio, cinco EP y varios sencillos en su país.

Etimología
El nombre del grupo hace honor al grupo sanguíneo de sus miembros: uno de ellos tiene sangre de tipo B y los otros cuatro tienen sangre de tipo A. También forma un juego de palabras en inglés que significa "Be The One, All For One" ("Sé el único, todos para uno"). B1A4 ha sido bautizado por los medios coreanos como "bellezas de campo" ya que todos los miembros de la banda provienen de la Corea rural. Jinyoung y CNU son de Cheongju; Sandeul es de Busán, Baro es de Kwangju, y Gongchan es de Suncheon.

Historia

2011-presente: Let's Fly, It B1A4 y debut en japonés
Los miembros de B1A4 fueron presentados como dibujos de un cómic que se podía leer por internet antes de que salieran a la luz sus fotos reales. Su primer EP Let's Fly salió el 21 de abril de 2011 e incluyó una canción escrita y compuesta por el líder del grupo, Jinyoung, llamada 'Bling Girl'. El mismo día, se estrenó el vídeo musical de su sencillo "O.K.". Dos días más tarde, hicieron su debut en directo en el programa de la MBC Show! Music Core. El 1 de mayo de 2011 aparecieron en el programa de radio Starry Night como artistas invitados.

El 22 de junio de 2011, se estrenó el primer episodio del programa de la MTV coreana Match Up!, en el que aparecían Block B y B1A4. Este primer episodio mostraba cómo se rodó el vídeo promocional de "Only Learned Bad Things". El programa permitió a ambos grupos mostrar su talento musical y sus encantos escondidos mediante misiones y cortes de lo que ocurría detrás de las cámaras mientras se acostumbraban a su nueva vida como ídolos del pop coreanos. El programa tuvo en total 8 episodios.

El 16 de septiembre de 2011, B1A4 lanzó su segundo EP It B1A4 y empezó a promocionar el sencillo "Beautiful Target". Un adelanto del vídeo musical de "Beautiful Target" se colgó en su canal oficial de Youtube el 8 de septiembre y el vídeo musical completo salió el 15 de septiembre. Una versión alternativa del vídeo "Beautiful Target (ZOOM ZOOM ver.)" se lanzó el 6 de octubre.

El 18 de noviembre de 2011, B1A4 comenzó a promocionar su segundo EP It B1A4 con otra de las canciones del álbum, "My Love", y aparecieron en varios programas de música.

Para finales de año o principios del 2012, está previsto su debut en Japón. Realizarán un programa especial el 9 de diciembre de 2011, bajo el sello discográfico de Pony Canyon. Al parecer este programa ha generado gran interés y las entradas para poder asistir se agotaron un minut después de que salieran a la venta. Lanzarán un álbum en Japón el 25 de enero de 2012.

Integrantes

CNU
 nacido el 16 de junio de 1991, es un cantante, compositor y actor surcoreano. Estudió en el departamento de teatro y cine de la Universidad de Hanyang. Ha participado como compositor en algunas de las canciones del grupo, entre ellas el sencillo promocional «Beautiful Target» del segundo EP del grupo, It B1A4. En 2016 participó en la banda sonora de la serie Cinderella and Four Knights con el tema «The Way To Find Love». Como actor debutó en la serie de 2012 Sent From Heaven de KBS. Además, ha participado como protagonista en los musicales Chess en 2015 y The Three Musketeers en 2016.

En septiembre de 2015 CNU se tuvo que someter a una operación de urgencia en la rodilla después de haberse lesionado el mes anterior justo antes de comenzar la promoción del sencillo «Sweet Girl».

Jinyoung

 nacido el 18 de noviembre de 1991, es un cantante, compositor, productor y actor surcoreano y líder del grupo. Como compositor, además de participar en múltiples sencillos y canciones para B1A4, compuso el tema «In the Same Place» para la primera temporada de Produce 101 que alcanzó el número 8 en Gaon Digital Chart. Ha escrito también los temas «When Cherry Blossoms Fade» and «Hold On» para el grupo I.O.I, «One Step, Two Steps» para Oh My Girl y «Foggy Road» interpretada por Ben para la banda sonora de la serie Luz de luna pintada por las nubes. En 2016 Jinyoung fue el ídolo coreano con más composiciones registradas a su nombre en la Korea Music Copyright Association.

Debutó como actor en 2012 haciendo un cameo en la serie The Thousandth Man de MBC. Desde entonces ha participado en las series Persevere, Goo Hae Ra y Warm and Cozy en 2015 y Luz de luna pintada por las nubes en 2016. En el cine su primer papel fue en la película de 2014 Miss Granny que se convirtió en una de las más taquilleras de la historia en Corea del Sur.

Sandeul
 nacido el 20 de marzo de 1992, es un cantante y actor surcoreano. Estudió en el departamento de música de la Universidad Myongji. Debutó como artista en solitario con el EP Stay As You Are que se publicó el 4 de octubre de 2016. El álbum llegó al número 5 en Gaon Album Chart y se vendieron más de  copias. Sandeul ha participado también en las bandas sonoras de las series God's Gift: 14 Days, Luz de luna pintada por las nubes e Introverted Boss.

Ha participado en diversos programas musicales a lo largo de los años, entre ellos Duet Song Festival y King of Masked Singer de MBC, Two Yoo Project Sugar Man de JTBC e Immortal Songs de KBS donde ha ganado en dos ocasiones, la primera en 2014 junto a Baro y la segunda en 2013 en solitario. En el campo del teatro musical ha participado en las producciones Brothers Were Brave en 2012, The Thousandth Man en 2013, All Shook Up en 2014, Cinderella en 2015 y Three Musketeers en 2016.

En 2013 Sandeul se sometió a una operación de rodilla debido a una lesión de menisco.

Baro
 nacido el 5 de septiembre de 1992, es un rapero y actor surcoreano. Baro entró como aprendiz en WM Entertainment después de que un representante de la compañía le descubriera en la red social Cyworld. En 2012 participó en el programa Immortal Song con Sandeul y ganó el primer premio. En 2015 colaboró como rapero en el sencillo de la cantante Ami junto a Dongwoo de Infinite.

Baro ha participado como actor en las series Reply 1994,  God's Gift: 14 Days, Mamá enojada, y Master: God of Noodles. Hizo también un cameo en la serie Persevere, Goo Hae Ra en apoyo a Jinyoung y prestó su voz al personaje Bobo en la película de animación de 2014 The 7th Dwarf. En 2017 protagonizó la película de suspenso Closed Eyes.

Gongchan
 nacido el 18 de agosto de 1993, es un cantante y actor surcoreano. Estudio en el School of Performing Arts (SOPA por sus siglas). En octubre de 2015 debutó como actor protagonizando la serie web Delicious Love. A comienzos de 2017 protagonizó también un videojuego de simulación de citas.

En 2012 durante la promoción de «Sleep Well, Good Night» Gongchan empezó a sentir dolor intenso en el costado. Después de una revisión médica se descubrió que uno de sus riñones no funcionaba y tuvo que someterse a una operación para extirparlo.

Discografía

Álbumes de estudio

EP

Vídeos musicales

Filmografía

Shows
 2011: MTV Match Up
 2012: MTV Diary
 2012: Mnet WIDE Entertainment: Sesame Player Season 3
 2012:   Hello Baby

Apariciones Especiales
 2011: KBS Oh My School / 100 Point Out Of 100 (Baro, Gongchan) 2 last episodes
 2011: MBC Idol Athletics Championships
 2011-2012: SBS Star King (Jinyoung, Sandeul, Baro)
 2011-2012: Y-Star God of Cookery Road (Baro as Co-MC 2012)
 2011: MBC Quiz to Change the World (Baro and Sandeul)
 2011: MTV Let Me Show
 2011: MBC Every1 Weekly Idol
 2012: MBC TV 'Idol Athletics and Swimming Championships
 2012: SBS MTV Special B1A4 Selca Diary
 2012: SBS 1000 Song Challenge (Jinyoung, Gongchan, CNU, Sandeul)
 2012: MBC Quiz to Change the World (Baro and CNU)
 2012: MBC Every1 Weekly Idol
 2013: "SBS  Strong Heart" (ep 162 - Baro and Sandeul)

Sitcoms
 2012: KBS I need a Fairy (CNU)
 2013: She is wow (Jinyoung)
2013:  Reply 1994 (Baro)
2014:  God's gift 14 days (Baro)
2012: The Thousandth Man (Jinyoung Cameo)
2014 película: Suspicious Woman o Miss Granny (Jinyoung)

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

Página oficial (en Coreano)
Fan Cafe Oficial (en Coreano)
Canal Oficial de Youtube

Grupos de pop de Corea del Sur
Grupos de música de K-pop

B1A4


سوق الغرب مدينة لبنانبة تقع في قضاء عاليه أحد أقضية محافظة جبل لبنان. دعيت كذلك لأنها كانت سوقا لمنطقة الغرب في الجبل. غنية بغابات الصنوبر وتشرف على خليج بيروت مما يعطيها المناظر الطبيعية الخلابة. وهي تعد الآن من ضواحي مدينة عاليه. يحدها قرى بمكين وعين السيدة وعين الرمانة ومن الجنوب قرية كيفون.

أعلام
 دارين حمزة
 غريغوار حداد
 نجيب متري الصليبي

مراجع
 صور مواقع الألغام في سوق الغرب

أماكن مأهولة في قضاء عاليه
أماكن مأهولة في لبنان
تجمعات أرثوذكسية شرقية في لبنان
تجمعات الروم الملكيين في لبنان
مدن لبنان

سوق الغرب


Sidney Cristiano dos Santos, genannt Tita, (* 20. Juli 1981 in Rio de Janeiro) ist ein türkisch-brasilianischer Fußballspieler. Während seiner Zeit bei Ankaraspor nahm er die türkische Staatsangehörigkeit an und spielt seither in der Türkei unter einem einheimischen Status.

Karriere
In seiner Heimat spielte Tita für Ituano FC. Bereits nach einem Jahr ging er in das Ausland. Er unterschrieb in der Türkei bei Ankaraspor. Dort stand er insgesamt sieben Jahre unter Vertrag, jedoch spielte er lediglich drei komplette Spielzeiten für die Mannschaft (2004/05, 2005/06 & 2007/08). Die Saison 2006/07 spielte er für den Stadtrivalen MKE Ankaragücü. Von 2008 bis 2011 gehörte Tita auf Leihbasis Medical Park Antalyaspor an. Im Juli 2011 wechselte er endgültig zu Antalyaspor.

Nachdem sein Verein im Sommer 2014 den Klassenerhalt verfehlte, verließ Tita diesen nach sechs Jahren. Tita unterschrieb am 23. Juli 2014 einen Zweijahresvertrag bei Mersin İdman Yurdu.

Sonstiges
Tita besitzt die türkische Staatsbürgerschaft. In seinem türkischen Pass trägt er den Namen Melih Gökçek – damit hat er den Namen des Präsidenten seines langjährigen Vereins Ankaraspor gewählt, der gleichzeitig Oberbürgermeister von Ankara ist.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Antalyaspor)
Fußballspieler (Ituano FC)
Fußballspieler (Mersin İdman Yurdu)
Fußballspieler (MKE Ankaragücü)
Fußballspieler (Osmanlıspor FK)
Person (Rio de Janeiro)
Geboren 1981
Türke
Brasilianer
Mann

Sidney Cristiano dos Santos


හිරු ක්ෂීරපථ මන්දාකිණියේ ඔරියන් බාහුවේ අභ්‍යන්තර නිම්වළල්ලේ "ලෝකන් ෆ්ලෆ්" (Local Fluff) හෝ ගවුල්ඩ් බෙල්ට් (Gould Belt) නමින් හඳුන්වන ස්ථාන ආසන්නයේ පිහිටා ඇති අතර එහි සිට මන්දාකිණියේ මධ්‍යයට කල්පිත දුර 7.62+-0.32 kpc වේ. මෙම ඔරියන් බාහුව හා පර්සියස් බාහුව (Perseus Arm) නමින් හැඳින්වෙන ඊළඟ බාහුව අතර දුර ආලෝක වර්ෂ 6500 ක් පමණ වේ. හිරු හා සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය පිහිටා තිබෙන්නේ විද්‍යාඥයින් විසින් චක්‍රාවාටයේ වාසයට සුදුසු යයි නම් කරන ලද ස්ථානයේය. (Galactic habitable)

හිරුගේ ගමන් මගෙහි කූටය (solar Apex) යනුවෙන් හඳුන්වනු ලබන්නේ චක්‍රාවාටය තුළ හිරු ගමන් කරන දිශාවය. චක්‍රාවාටය තුළ සූර්යයාගේ සාමාන්‍ය ගමන් දිශාව හර්කියුලිස් තාරකා රාශිය අසල පිහිටි වේගා තරුව දෙසට වන අතර ඒ එහි සිට ක්ෂීර පථයේ මධ්‍යයට දළ වශයෙන් අංශක 60 ක ආතතියක් සහිතවය. මන්දාකිණිය වටා හිරුගේ කක්ෂය ආසන්න වශයෙන් ඉලිප්සීය හැඩය ගන්නා අතර එය මන්දාකිණියේ spiral arms හා ඒකාකාර නොවන ස්කන්ධ, ව්‍යාප්තිය නිසා සිදුවන කැළඹීම් ද සහිත වේ. ඊට අමතරව මන්දාකිණියේ තලයට සාපේක්ෂව, ඉහළ හා පහළට කම්පනය වන අතර එය පරිභ්‍රමණ වාරයකට වාර 2.7 ක් පමණ වේ. මෙය ප්‍රතිරෝධී බලයක් නොමැතිව සිදුවන සරල අනුවර්තී දෝලනයකට බොහෝ සෙයින් සමානය. සාපේක්ෂව මන්දාකිණි තලයේ ඇති අධික තාරකා ඝනත්වය නිසා මෙම දෝලන බොහෝ විට පෘථිවියේ ජන නිරෝධන (mass extinction) කාල පරිච්ජේදවලට සමගතවන අතර ඒ එවිට පෘථිවිය සමග සිදුවන ග්‍රාහක සංඝට්ටන ප්‍රමාණය වැඩි නිසා බව අනුමාන කෙරේ.

සෞර ග්‍රහමණ්ඩලයට චක්‍රාවාටය වටා එක් වටයක් යාමට (චාක්‍රාවාට වසරක්) වසර මිලියන 225-250 පමණ ගතවන අතර දැනට එය සූර්යාගේ සම්භවයේ සිට 20 – 25 පමණ පරිභ්‍රමණ සම්පූර්ණ කර ඇති අතර මිනිසාගේ සම්භවයේ සිට වටයකින් 1/1250 පමණ සම්පූර්ණ කර ඇතැයි සැලකේ. මන්දාකිණියේ මධ්‍යය වටා සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ කෝණික ප්‍රවේගය ආසන්න වශයෙන් 220 km/s වේ. සෞරග්‍රහ මණ්ඩ‍ලයට එක් ආලෝක වර්ෂයක් චලනය වීමට වසර 1400 ක් පමණ හෝ 1 AU චලනය වීමට දින 8 ක් පමණ ගත වේ.

http://en.wikipedia.org/wiki/Sun#Location_within_the_galaxy

සූර්යාගේ මන්දාකිණිය තුළ පිහිටීම


Spišská Teplica este o comună slovacă, aflată în districtul Poprad din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.263 de locuitori. Se învecinează cu comuna Svit.

Istoric
Localitatea Spišská Teplica este atestată documentar din 1280.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Spišská Teplica