Lübnan İç Savaşı (Arapça: الحرب الأهلية اللبنانية), 1975'ten 1990 yılına kadar Lübnan'da yaklaşık olarak 150.000 - 230.000 insanın ölümüne neden olmuştur. Yaklaşık 350.000 kişi yaralanmış bir milyondan fazla insan da ülkesini terk etmiştir. Soğuk Savaş dönemi Lübnan'ı ciddi şekilde etkiledi ve 1958'deki siyasi kriz ancak ABD'nin Beyrut'a çıkarma yapmasıyla sona ermişti. İsrail'in kurulması ve yüzbinlerce Filistinli mültecinin Lübnan'a yerleşmesi (Filistinli mülteciler 1976-90 yılları arasında nüfusun % 35'ini oluşturuyordu) dini çatışmaları arttırdı. Silahlı FKÖ gerillalarının ülkeye girişi ciddi siyasi sorunlara sebep oldu. FKÖ'nün gelişi, Filistinli mültecilerin silahlanması farklı gruplar arasındaki sürtüşmeyi hızlandırdı. 1976'da çoğunluğu Müslüman Lübnan Cephesi ve Ulusal Komite arasında çatışmalar başladıktan kısa süre sonra Arap Ligi ve Suriye arabuluculuğa girişti, Filistinli-Lübnanlı çatışması daha çok Güney Lübnan'da yoğunlaştı. FKÖ burayı 1969 yılından beri kontrol ediyordu. Kahire Antlaşması imzalanarak bu bölgeden çekildi. İsrail, Güney Lübnan'ı işgal etti ve Suriye önce Hristiyanlar lehine iç savaşa dahil oldu ve sorun uluslararası bir boyut kazandı. Suriye ve İsrail anlaşmazlığı Lübnan üzerinden devam etti. 1980'lerde taraflar harabeye dönen Beyrut'un onarılması için çaba gösterdi.

1989 yılında Taif Antlaşması imzalandı ve çatışmalar sona erdi. 1990 yılı Ocak ayında Arap Birliği, Kuveyt liderliğinde Suudi Arabistan, Cezayir ve Fas temsilcilerinden oluşan bir komisyon kurdu. Bu arada 31 Ocak 1990'da Lübnan Cephesi ve Lübnan ordusu tekrar çatıştı. LC doğu Beyrut'ta şiddetli saldırılar düzenledi ve ilerledi. Ağustos 1990'da Lübnan Parlamentosu, başbakan Mişel Avn'nın Taif Antlaşması'nı ihlal ettiğini ve yeni bir başkanın seçilmesi kararını aldı. 13 Ekim 1990'da Suriye ordusu son büyük operasyonunu yaptı. Hava kuvvetleri ve Lübnanlı müttefiklerinin saldırısıyla Avn, Başkanlık sarayı etrafında sıkıştırıldı ve yüzlerce destekçisi öldürüldü. Avn, Beyrut'taki Fransız büyükelçiliğine sığındı ve ardından da Fransa'ya kaçtı.

Mart 1991'de Lübnan Parlamentosu bir af kanunu çıkardı ve tüm siyasi suçlular serbest kaldı. Mayıs 1991'de, çoğunluğu Hizbullah militanlarından oluşan silahlı güçlerle Lübnan Ordusu tekrar kuruldu. Bu arada şiddet az da olsa hala devam ediyordu. Aralık 1991'de Müslümanların yoğun yaşadığı Basta kentinde bir bombalı araç patlatıldı. Aralarında eski başbakan Şefik Vezzan'ın da bulunduğu yaklaşık otuz kişi öldü ve 120 kişi yaralandı. Savaş sonrası dönemde Suriye'nin Lübnan üzerindeki baskısı arttı ve Hristiyan liderler sürgün, suikast veya mahkûmiyet yoluyla siyaseten tasfiye edildiler.

Riyad Toplantısı
1975-1991 yılları arasındaki Lübnan iç savaşı; Lübnan, Suriye, Mısır, Kuveyt ve Suudi Arabistan devlet başkanlarının 17-18 Ekim 1976'da Riyad Toplantısında aldıkları kararlarla yeni bir boyut kazandı. Bu antlaşmanın üç ana unsuru şöyle idi:

a. Lübnan'da 21 Ekim'den itibaren ateşkes yürürlüğe girecek ve savaşan taraflar, 1975 Nisan'ından önceki hatlara çekileceklerdir.

b. Lübnan için 30.000 kişilik bir Arap Barış Gücü teşkil olunacaktır. Bu güç esas itibarıyla Suriye askerlerinden oluşmuştur.

c. FKÖ gerillaları Lübnan'da kalmaya devam etmekle beraber, Lübnan'ın egemenlik ve güvenliğine saygı göstereceklerdir.

Güvenlik Bölgesi
Bu sonuncu şarta FKÖ gerillaları hiçbir zaman uymadıkları gibi, İsrail de bunu bildiğinden, Litani Nehrine kadar olan Güney Lübnan topraklarını kendi kontrolü altına alıp, bu toprakları kendisi için "Güvenlik Bölgesi" ilan etmiştir.

İsrail kuvvetleri daha sonra Beyrut'u kuşattılar ve bunun sonucunda, Filistin Kurtuluş Örgütü Lübnan'ı terk etmek zorunda kalmıştır. FKÖ unsurları, Lübnan'a çıkan Amerikan, Fransız ve İtalyan askerlerinden oluşan 2.000 kişilik Barış Gücü himayesinde, 21 Ağustos 1982'de Beyrut'tan ayrıldılar.

FKÖ'yü Lübnan'ı terke muvaffak olan İsrail, 1985 yılında kademeli olarak bölgeden çekilmeye başladı, İsrail'in çekilmesi Müslüman - Hristiyan mücadelesini tekrar başlattı. Bunun üzerine, Suriye Lübnan'a müdahale etmek için harekete geçti. Ayrıca, İran da dolaylı olarak müdahaleye katıldı. 1989 yılı sonlarından itibaren ise, FKÖ tekrar Güney Lübnan'a yerleşmeye başladı. Sonuç olarak; 1970 yılında başlayan Lübnan sorunu ve 1975 yılında başlayan Lübnan iç savaşı, çeşitli aşamalardan geçti. İç savaş Lübnan'da çok ağır maddi hasara ve can kaybına yol açtı. Savaş 1991 yılında resmen sona erdiğinde, Lübnan ve Beyrut bir harabeye dönüşmüştü ve 150.000 Lübnanlı can vermişti. 1992 yılından itibaren İsrail ile FKÖ arasında başlayan olumlu gelişmeler üzerine de olaylar şiddetini kaybetmeye başladı. Fakat Lübnan, 1976 Riyad Antlaşması ile bölgeye 30 bin kişilik bir askerî güç göndermeye muvaffak olan Suriye'nin belirli ölçüde eyaleti durumuna geldi.

Tarafların Oluşumu

1960'larda Hristiyan üstünlüğünün yasal olarak kabul edilmesi, Müslümanlar ve seküler sol grupların, 1969'da Front for Progressive Parties and National Forces'a katılmalarına ayak olacak, büyük tepkisine yol açtı. Müslüman-solcu muhalefet koalisyonu (sonradan Lübnan Ulusal Hareketi'ne dönüştü) yeni bir nüfus sayımı (sonuncusu 1932'de yapılmıştı) isteğinde bulundu ve bu sayım sonrası nüfusun niteliklerini daha düzgün gösterecek bir hükûmet kurulmasını talep etti. Bu istek Hristiyanlar (özellikle Maruniler) tarafından ülkedeki hegemonyalarına bir tehdit olarak algılandı. Ayrıca belirtilmelidir ki, politik durum Maruni kilisesi ve dış devletler tarafından basına iletildiği gibi bir "Müslüman-Hristiyan" çatışmasından çok daha karışık bir haldeydi.

İki taraf da kendi çıkar çatışmalarını ortadan kaldıramadıklarından, önceleri kendilerini korumak amacıyla, sonraları olaylar tırmandıkça daha çok bir orduya benzeyen milisler oluşturmaya başladılar. Bu durum hızlı bir şekilde merkezi hükûmetin otoritesini sarsmaya başladı. Hükûmetin düzen sağlamaya çalışması da Lübnan Ordusu'nun yapısı gereği engellendi. Orta Doğu'nun en küçük ordusu olması sebebiyle belli oranlardaki dinlere mensup kişilerden meydana geliyordu. Üyeler çeşitli mezheplere bağlı milisler karşısında eksik kaldıkça, ne ordudaki militan grupları içinde barındırabildi, ne FKÖ'nde söz sahibi olabildi, ne de yabancıların gizlice içine sızmasını görebildi. Ayrıca hükûmette ve yüksek rütbeli subaylar içinde çoğunluğun Hristiyanlar olmasından dolayı Müslümanlar arasında, ordu da dahil olmak üzere, merkezi otoritelere güven çok azdı. Lübnan Ordusunun parçalanması kaçınılmaz şekilde Müslüman kaçaklar tarafından başlatılmış ve artık Maruni generallerden emir almayacaklarını ilan etmişlerdir.

Savaş boyunca militanların çoğu hatta hepsi insan haklarına neredeyse hiç dikkat etmedi ve bazı tarikatçı savaşlar sivilleri ana hedef hâline getirdi. Savaş devam ettikçe militanlar komutanların askerlikten çok suçu meslek edindikleri mafya stili organizasyonlara dönüştüler. Savaş giderleri ise aşağıdaki yolların biriden ya da üç yoldan da elde ediliyordu:

 Dış destek, genellikle İran'dan, İsrail'den, İsrail düşmanı bir Arap ülkesinden veya bir süpergüçten gelirdi. İttifaklar sıklıkla yer değiştiriyordu.
 Nüfusu yağmalamak, haraç, hırsızlık, banka soygunu ve sözde gümrüklerden alınan vergiler bütün grupların ortak yönüydü. Ateşkes sırasında çoğu militan evlerinde sanal mafyalık yaptı.
 Kaçakçılık, İç savaş sırasında Lübnan, haşhaş üretim merkezi Bekaa Vadisi olmak üzere dünyanın en büyük narkotik üreticilerin biri hâline geldi. Ama birçok şeyin kaçakçılığı daha yapılıyordu. Bunlar silah ve silah malzemeleri ve her türlü diğer kaçak maldı. Savaşta olsun ya da olmasın Lübnan, Avrupa ile Arap dünyası arası ticaretteki aracı konumunu asla kaybetmedi. Lübnan limanlarında kaçakçılara suyolları kullanımı sağlamak için bugüne kadar çok savaş verildi.

Başlıca Militan Gruplar

Çoğu militan hiçbir mezhebe bağlı olmadığını söylemesine rağmen genelde bölgesel mezhep liderlerinin yönetimindeydiler.

Hristiyan Militan Grupları

Hristiyan militanlar Romanya ve Bulgaristan'dan aldıkları gibi Batı Almanya, Belçika ve İsrail'den de silah almış, Ülkenin kuzeyindeki fakir halktan da destekçiler kazanmışlardır. Politik görüş olarak genelde sağ görüşlülerdi. Bütün büyük Hristiyan militan grupları Maruni Kilisesi tarafından yönetilirken diğer Hristiyan mezhepleri ikincil bir rol oynadılar.

En güçlü Hristiyan militan grupları Beşir Cemayel yönetimindeki Ketaib Partisi ve Hür Milliyetçiler Partisi'ydi. Hür Milliyetçiler Partisi, 1986'da Samir Geagea'nın komutası altına giren Lübnanlılar Cephesi'nin 1977'de kurulmasına yardım etti. Daha küçük bir grup da aşırı uçta bulunan Guardians of the Cedars'dı. Bu militanlar Hristiyan çoğunluklu Doğu Beyrut'ta hızlıca kaleler elde etmeye başladılar. Kuzeyde Marada Brigade, Fıranciye ailesinin ve Zgharta'nın özel militanları olarak görev yaptı.

Şii Militan Grupları
Şii militanlar oluşumda ve savaşa katılmakta yavaştılar. Başlangıçta, çoğu Şii Filistin hareketi ve Lübnan Komünist Partisi'ne çağrılmıştı ama 1970'lerin Kara Eylül'üyle beraber silahlı Filistinliler Şii bölgelerine akın etmeye başladılar. Filistin hareketi Şii bölgelerinde etkisini radikal grupların silahlı yönetimleri yüzünden çabukça kaybetti.

Filistinli radikallerin laikliği ve kibirli davranışları gelenekçi Şii topluluğunu yabancılaştırdı ama aynı zamanda Lübnan'ın en fakir ve mağdur topluluğuna devrimci politikaları için bir örnek oluşturdu. Kendi bağımsız politik organizasyonları olmadan geçen uzun yıllardan sonra 1974-1975'te Musa El Sadr'ın Emel Hareketi oluştu. Bu hareketin ılımlı İslamcı ideolojisi şehirli fakirleri etkiledi ve hareketin silahlı kuvvetleri hızla büyüdü. Sonra, 1980'lerin başında büyük bir grup, İsrail'le savaşan Şii gruplarla birleşerek Hizbullah'ı kurmak için ayrıldı. Hizbullah bugüne gelebilen en güçlü Lübnanlı militan grubudur. Hizbullah başlangıçta İran tarafından desteklendi ve eğitildi ama şu an Suriye'den de destek görüyor.

Sünni Militan Grupları

Bazı Sünni grupları Libya ve Irak'tan destek topladı, bazıları Nasırcı ya da Pan-Arap ve Arap milliyetçiliği eğilimindeydiler, ayrıca Tevhid Hareketi gibi bazı İslamcı gruplar da vardı. Sünni yönetimindeki en büyük grup Murabitun'du. Sünniler savaş alanındaki güçsüzlüklerini Filistinli Sünnilerin başını çektiği ama Hristiyan azınlıklara da sahip olan Filistin Kurtuluş Örgütü'ne dönüştürdü.

Dürziler
Orta Lübnan'da stratejik ve tehlikeli Şuf'da oturan küçük Dürzi grubunun hiç müttefiki yoktu ve bunun için ittifaklar kurmaya çok özen gösterdiler. Cumblat ailesinin liderliği altında kurulan Sosyalist İlerici Parti aracılığıyla önce Kemal Canbolat sonra oğlu Velid Canbolat, Sovyetler Birliği'nle iyi bağlar kurarak ve Suriye'yle İsrail'in güneye çekilmesi için anlaşarak etkili Dürzi militanlığı yaptılar.

Dinle İlgisiz Militan Gruplar

Çoğu militan grubun seküler olduğunu iddia etmesine rağmen, birçoğu sadece destek toplamak için sekülerizmi araç olarak kullanıyordu. Yine de bazı din-dışı gruplar vardı ve bunlar tamamen olmasa da aşırı sol için öncül oldular.

Bunun örnekleri Lübnan Komünist Partisi (LCP) ve daha radikal ve bağımsız olan Komünist Eylem Örgütü (COA)'ydü. Bir başka belirgin örnek ise Lübnan milliyetçiliğine ve Pan-Arabizm'e ek olarak "Büyük Suriye" düşüncesini benimseyen Suriye Sosyalist Milliyetçi Partisi(SSNP)'ydi. SSNP, ideolojik olarak Beşşar Esad'in Baas Partisi'ni desteklemese de çoğunlukla Suriye hükûmeti destekliydi. Hatta şu anda bile SSNP Baas Partisi'ne karşıdır. İki Baas Partisine mensup grup da savaşın içine girdiler.

Filistin Kurtuluş Örgütü ve Bölgesel Çatışma
Büyük Arap politik baskıları yüzünden Kahire Anlaşması 1969 yılında Mısır Başkanı Nasır tarafından feshedildi, Lübnanlılar yabancı bir gücün (FKÖ) ülkelerinden İsrail'e karşı askerî operasyonlar yürütmesine izin vermeye zorlandı. Öncelerde kabul etmeye yanaşmayan Lübnan, saldırıların Lübnan Ordusu'yla beraber koordine edileceğinden bu anlaşmayı ülkenin kontrolünü ele almanın son şansı olarak görmeye başladı. FKÖ'ye mülteci kampları üzerinde tam kontrol verilmişti ve sonunda Güney Lübnan'ın büyük bölümü onların etkisi altına girdi. Ürdün'deki "Siyah Ekim"'den sonra savaşçıların ülkeye gelişiyle FKÖ'nün varlığı ülke için kaldırılamaz hale geldi. Radikal gruplar kendi kanunlarıyla hüküm sürmeye devam ettiler ve muhafazakâr Şii köylüleri yabancılaştırdılar. FKÖ'nün Ürdün'de desteğini kaybettiği gibi, Lübnan'da Filistin'e olan Müslüman desteği yükselmeye başladı.

Kaynakça

 İngilizce Wikipedia "Lebanese Civil War" maddesi
 Grolier İnternational Americana Ansiklopedisi Lübnan maddesi

Ayrıca bakınız
 Sabra ve Şatilla katliamı
 2006 İsrail-Lübnan Krizi
 1983 Beyrut kışla bombalaması

Lübnan İç Savaşı


Cullen dans le Banffshire était un burgh royal qui a envoyé un Commissaire au Parlement d'Écosse et à la Convention des États.

Le Parlement d'Écosse a cessé d'exister avec l'Acte d'Union de 1707 et le commissaire de Cullen, Patrick Ogilvy, a été l'un de ceux qui ont été cooptés pour représenter l'Écosse au premier Parlement de Grande-Bretagne. À partir des Élections générales de 1708 Banff, Cullen, Elgin, Inverurie et Kintore ont formé le district de Elgin, élisant un Membre du Parlement.

Liste des commissaires de burgh

 1661: George Dunbar
 1663: George Leslie
1665 convention, 1667 convention: non représenté
 1669–72: __ Baird
 1678 convention, 1685–86: George Leslie, baili
 1681–82, 1689 convention, 1689–1695: Sir James Ogilvie de cet acabit (a pris des fonctions publiques en 1696)
 1696–1702: Sir John Hamilton de Hallcraig
 1702-1707: Patrick Ogilvy

Références

Article connexe
 Liste des circonscriptions au Parlement d'Écosse au moment de l'Union

Circonscription du Parlement d'Écosse (jusqu'en 1707)
Politique dans le Banffshire

Cullen (circonscription du Parlement d'Écosse)


Hyperoglyphe bythites  es una especie de pez perciforme de la familia Centrolophidae.

Morfología
Por lo general no supera los 60 cm de longitud total.

Hábitat
Su hábitat natural es pelágico, en aguas marinas tropicales. Vive en profundidades de hasta 400 m, aproximadamente.

Distribución geográfica
Se encuentra en el océano Atlántico occidental: Florida y norte del  Golfo de México.

Referencias

Enlaces externos

Peces del océano Atlántico occidental
bythites
Animales descritos en 1954

Hyperoglyphe bythites


Yeoryos Hacıanestis (Yunanca: Γεώργιος Χατζανέστης, 3 Aralık 1863 - 15 Kasım 1922), Yunan general.

Hayatı ve askerlik yılları
Babası Attika ve Boeotia Valisi olan Nikolaos Hacıanestis'di ve annesi İakovos Picipios'un kızı Maria Picipios'du.

25 Temmuz 1884'te topçu asteğmen olarak Yunan Askerî Akademisi'nden mezun oldu ve askeri çalışmalarını Almanya'da sürdürdü. Yeni kurulan Yunan Askeri Coğrafi Hizmetinde bir hizmet döneminden sonra, 27 Nisan'da 2. Dağ Topçu Bataryası'nın komutasını üstlenmeden önce Konstantinos Smolenskis'in emri altında 3. Tugay'ın kurmay subayı olarak 1897 Osmanlı-Yunan Savaşı'nda görev yaptı. 1904'te, Kurmay Subaylar Kolordusu'na atanan ilk subaylardan biriydi, ancak 1909'da Gudi darbesinden sonra istifa etti. 1912'de Yedek Ordu Komutanı olarak hizmete geri döndü ve 6. Piyade Tümeni ve 5. Piyade Tümeni'nin kurmay başkanı olarak Osmanlı İmparatorluğu'na karşı Birinci Balkan Savaşı'na (1912-13) katıldı ve Bulgaristan'a karşı İkinci Balkan Savaşı'nda 6. Tümen kurmay başkanı olarak görev yaptı.

Balkan Savaşları'nın ardından kıdemi, daha önceki üç yıllık yokluk dönemini göz ardı edilerek özel düzenlemeyle yükseltildi. Albay rütbesine terfi ettirildi ve Ağustos 1914'te Yunan Askerî Akademisi Müdürü oldu. 1915'teki Yunan seferberliği ile, Drama'da 5. Piyade Tümeni komutanlığına atandı, ancak 1916'nın başlarında birlikleri arasında isyana girdikten sonra 15. Piyade Tümeni komutanı olarak görevlendirildi. Kral yanlısı olduğu için Venizelos yanlıları tarafından ordudan atıldı. 1917-1920 yılları arasını yurt dışında geçirdi. Ancak, Kasım 1920'de Venizelos'un seçim yenilgisinden sonra yeniden görevlendirildi.

Türk Kurtuluş Savaşı'nda Yunan ordusunun Sakarya Meydan Muharebesi'ndeki yenilgisinden sonra 19 Mayıs 1922'de General Anastasios Papulas'ın yerine Yunan hükûmeti tarafından Küçük Asya Ordusu'nun başına başkomutan olarak atandı.

4 Haziran 1922 tarihinde İzmir'e geldi. 26 Ağustos 1922'de Türk ordusunun başlattığı Büyük Taarruz'dan iki gün sonra görevinden istifa ederek Yunanistan'a kaçtı. Yerine General Nikolaos Trikupis getirildi. Ancak iletişim yetersizliği nedeniyle bu atama kararı General Trikupis'e ulaşamadı ve Halit Bey (Akmansü) komutasındaki 4. Kafkas Tümeni'ne esir düştükten sonra bu atamadan haberi oldu.

Ölümü
Altılı Mahkeme'de yargılandıktan sonra 28 Kasım 1922 tarihinde Başbakan Dimitrios Gunaris, Yeoryos Baltacis, Nikolaos Stratos, Nikolaos Theotokis, Petros Protopapadakis ile birlikte Anadolu'daki yenilgiler (Μικρασιατική καταστροφή / Mikraasiatiki katastrofi) nedeniyle idama mahkûm edildi. Afyon tahkimatını denetlemesi sırasında Albay Nikolaos Plastiras'ı azarlayarak askerlerin önünde onu küçük düşürmesinin bir intikamı olarak aşağılanması için Albay Plastiras'ın emriyle sandalyeye ters oturtulup sırtından vurularak idam edildi.

Ayrıca bakınız
 Altılar davası

Kaynakça

1863 doğumlular
Atina doğumlular
Yunan generaller
1897 Osmanlı-Yunan Savaşı'nda Yunan askerler
Türk Kurtuluş Savaşı'nda Yunan askerleri
İdam edilmiş askerler
İdam edilmiş Yunanlar
1922 yılında ölenler
Atina'da ölenler

Yeoryos Hacıanestis


Dieter Spindler (* 1950 in Göttingen) ist ein deutscher Politiker (CDU). Von 1999 bis 2014 war er hauptamtlicher Bürgermeister der niederrheinischen Stadt Meerbusch.

Leben

Dieter Spindler ist seit 1976 Rechtsanwalt. 1988 trat er in die Düsseldorfer Anwaltskanzlei Jenckel Skrobek ein und war dort bis zum Antritt seines Bürgermeisteramtes tätig. Er ist verheiratet und hat zwei Kinder. Dieter Spindler ist der jüngere Bruder des Juristen Wolfgang Spindler.

Bürgermeisteramt

Spindler gehörte dem Rat der Stadt Meerbusch an und leitete den CDU-Stadtverband. 1999 wurde er mit 49,93 Prozent der gültigen Stimmen bei einer Wahlbeteiligung von 58,13 Prozent als Nachfolger von Rolf Hapke (CDU) zum ersten hauptamtlichen Bürgermeister der Stadt Meerbusch gewählt. 2004 (mit 58,06 Prozent der gültigen Stimmen bei einer Wahlbeteiligung von 59,66 Prozent) und 2009 (mit 49,03 Prozent der gültigen Stimmen bei einer Wahlbeteiligung von 57,70 Prozent) wurde er wiedergewählt. Zur Bürgermeisterwahl 2014 trat er nicht mehr an. Seine Nachfolgerin wurde Angelika Mielke-Westerlage (CDU).

Im Städte- und Gemeindebund Nordrhein-Westfalen ist Dieter Spindler Mitglied des Arbeitskreises Mittelstadt.

Einzelnachweise

Bürgermeister (Meerbusch)
CDU-Mitglied
Deutscher
Geboren 1950
Mann

Dieter Spindler (Politiker)


Karl 7. kan henvise til flere forskellige regenter med dette navn:

 Karl Sverkersson af Sverige (død 1167) - konge af Sverige som Karl 7. (mere korrekt Karl 1.) fra 1161 til 1167
 Karl 7. af Frankrig (1403-1461) - "den Sejrrige", konge af Frankrig fra 1422 til 1461.
 Karl 7. (Tysk-romerske rige) (1697-1745) - kejser af Det Tysk-romerske rige fra 1742 til 1745.
 Karl 3. af Spanien (1716-1788 - konge af Napoli som Karl 7. fra 1734 til 1759

Karl 7.


Northumbria, a kingdom of Angles, in what is now northern England and south-east Scotland, was initially divided into two kingdoms: Bernicia and Deira. The two were first united by king Æthelfrith around the year 604, and except for occasional periods of division over the subsequent century, they remained so. The exceptions are during the brief period from 633 to 634, when Northumbria was plunged into chaos by the death of king Edwin in battle and the ruinous invasion of Cadwallon ap Cadfan, king of Gwynedd. The unity of the Northumbrian kingdoms was restored after Cadwallon's death in battle in 634.

Another exception is a period from about the year 644 to 664, when kings ruled individually over Deira. In 651, king Oswiu had Oswine of Deira killed and replaced by Œthelwald, but Œthelwald did not prove to be a loyal sub-king, allying with the Mercian king Penda; according to Bede, Œthelwald acted as Penda's guide during the latter's invasion of Northumbria but withdrew his forces when the Mercians met the Northumbrians at the Battle of Winwaed. After the Mercian defeat at Winwaed, Œthelwald lost power and Oswiu's own son, Alchfrith, became king in his place. In 670, Ælfwine, the brother of the childless king Ecgfrith, was made king of Deira; by this point the title may have been used primarily to designate an heir. Ælfwine was killed in battle against Mercia in 679, and there was not another separate king of Deira until the time of Norse rule.

Kings of Bernicia

Kings of Deira

Kings of Northumbria

Kings of Jorvik
Viking kings ruled Jórvík (southern Northumbria, the former Deira) from its capital York for most of the period between 867 and 954. Northern Northumbria (the former Bernicia) was ruled by Anglo-Saxons from their base in Bamburgh. Many details are uncertain as the history of Northumbria in the ninth and tenth centuries is poorly recorded.

Although Eadred claimed rule from 946, the Kingdom of Northumbria was not absorbed permanently into England until after 954. Thereafter Osulf had control of all Northumbria under Eadred.  See Rulers of Bamburgh for subsequent lords of Bamburgh after Osulf, none of whom ruled as kings.

Family tree
 - Kings of Bernicia;
 - Kings of Deira;
 - Kings of Northumbria

See also
Rulers of Bamburgh
Earl of York
Earl of Northumbria
Earl of Northumberland
List of English monarchs

Notes

References

External links
The History Files - Anglo-Saxon Britain - The Kings of Northumbria

Northumbria
Northumbria

List of monarchs of Northumbria


Kyllaros (, latinisiert Cyllarus) steht für:

griechische Mythologie:
 Kyllaros (Kentaur), wird auf der Hochzeit des Peirithoos getötet
 Kyllaros (Pferd), das Pferd des Kastor
 Kyllaros (Sohn des Brongos), Anführer des indischen Volkes Sibae

Astronomie:
 (52975) Cyllarus, ein Zentaur, nach Kyllaros dem Kentauren benannt

Kyllaros


ඉලක්කගත අවධානය

ඇමරිකානු මෝහන විද්‍යා සංගමයේ වෙබ් අඩවිය පවසන පරිදි මෝහනය යනු අන්තර් අවශෝෂණය, ඒකාග්‍රතාවය සහ ඉලක්කගත අවධානය පවත්වා ගැනීමකි.

බොහෝ මෝහන විද්‍යාඥයන් විසින් මෝහනයට ලක් වූවන්ගේ අත්දැකීම් තම පාලනයට නතු කර ගනු ලබයි. මෝහන කාල පරිච්ඡේදයකට පසුව සහභාගී වූවන්ගෙන් අවසාන නිගමනය ඇසූ විට ඔවුන් පැවසුයේ එම අවස්ථාව අමතක බවයි. තවද ඇතැමෙක් පැවසුවේ මෝහන විද්‍යාඥයා වැරදි බව හැඟී ගියද එම අවස්ථාවේ දී මනෝ විද්‍යාඥයකුගේ උපදෙස් පිළිපැදීම පහසු ලෙස හැඟී ගිය බවයි.

(Richard Feynman ඔහුගේ "Surely You're Joking Mr. Feynman" කෘතියේදී තම මෝහනගත අත්දැකීම් විස්තර කරයි)

මෝහනයේ ගැඹුරු බව

කළු ඉංගිරියා ප්‍රතිකය

නෙදර්ලන්ත ජාතික මෝහන විද්‍යාඥ කාල් සෙප්ටස්ගේ මෝහනය පිළිබඳ ගුප්ත රහස් ප්‍රකාශනයේ කළු ඉංගිරියාවේ ප්‍රතික ක්‍රියාව මෝහනයේ දී  සිදු නොවන බව සඳහන් වෙයි. විශේෂයෙන්ම මෝහනයට පත් පුද්ගලයාගේ ඇස් ඇරීමට උපදෙස් දී දීප්තිමත් ආලෝකයක් ඇසට යොමු කළ විට කළු ඉංගිරියාව සංකෝචනයට පත් නොවේ. මෝහන විද්‍යාඥයින් පුද්ගලයින් මෝහනයට පත් කිරීමට ඇතැම් ඉඟියන් යොදා ගත්ත ද ඇස් සම්බන්ධ ඉඟි , දෘෂ්ටි ඉලක්කයන්, ආලෝකය , සහ කළු ඉංගිරියාවේ සංකෝචන හා ප්‍රසාරණය සම්බන්ධ වන ඉඟියන් යොදා ගැනීම නොකළ යුතුමය.

සටහන්

{|

|Hypnosis General_effects

මෝහනයේ බලපෑම


Alexandru Boiciuc ()  din . Face parte și din lotul echipei naționale de tineret a Moldovei.

Note

Legături externe

Nașteri în 1997
Fotbaliști internaționali moldoveni
Fotbaliști ai CSM Politehnica Iași
Fotbaliști ai Rapid CFR Suceava
Moldoveni în viață

Alexandru Boiciuc


Pseudochantransia, rod crvenih algi nesigurnog taksonomskog statusa unutar razreda Florideophyceae.

Unutar roda nije određen nijedan tip, i slatkovodne vrste iz ovog roda nesigurnih su taksonomskih afiniteta. Postoji sedam priznatih vrsta.

Vrste
 Pseudochantransia glomerata (C.-C.Jao) F.D.Ott
 Pseudochantransia heterospora (S.L.Xie & Y.J.Ling) F.D.Ott
 Pseudochantransia sinensis (C.-C.Jao) F.D.Ott
 Pseudochantransia sucrensis (L.G.D'Lacoste V & E.K.Ganesan) F.D.Ott
 Pseudochantransia thoreae Brand
 Pseudochantransia tuomeyae Brand
 Pseudochantransia venezuelensis (L.G.D'Lacoste V & E.K.Ganesan) F.D.Ott

Izvori

Florideophyceae (incertae sedis)

Pseudochantransia


كارل ألكسندر مولر  هو عالم فيزيائي سويسري حاز على جائزة نوبل للفيزياء عام 1987 عن اكتشافه موصلات فائقة في درجات الحرارة العالية. وشاركه في الجائزة العالم الألماني يوهانس بيدنورتز. ولد في 20 أبريل 1927 بمدينة بازل بسويسرا.

مراجع

روابط خارجية

أساتذة جامعة زيورخ
أشخاص مرتبطون بجامعة زيورخ
أعضاء الأكاديمية البولندية للعلوم
أعضاء الأكاديمية السلوفينية للعلوم والآداب
أعضاء أجانب في الأكاديمية الروسية للعلوم
أعضاء أجانب في الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
بروتستانت سويسريون
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
خريجو المعهد الفدرالي للتكنولوجيا في زيوريخ
زملاء آي بي إم
سويسريون حازوا جائزة نوبل
سويسريون من أصل يهودي
فيزيائيون سويسريون
فيزيائيون يهود
مسيحيون حازوا جائزة نوبل
مواليد 1927
مواليد في بازل
يهود حازوا جائزة نوبل
يهود سويسريون

كارل مولر


Viteza Întunericului (Speed of Dark) este un roman american science-fiction care are loc în viitorul apropiat. Este scris de Elizabeth Moon. Povestea este narată la persoana I din perspectiva unui analist al autismului. Romanul a câștigat premiul Nebula pentru cel mai bun roman în 2003 și a fost finalist al premiului Arthur C. Clarke.

Rezumat

Lou Arrendale este un specialist în bioinformatică și un autist congenital, care o duce foarte bine. Un nou manager la firma la care lucrează face presiuni asupra departamentului cu autiști. Lou este presat să urmeze un tratament experimental care i-ar putea "vindeca" autismul. Lou nu crede că are nevoie de vindecare, dar riscă să-și piardă locul de muncă și alte facilități pe care compania le-a pus la dispoziție pentru angajații săi cu autism.

Lou se luptă cu ideea de a face acest "tratament" pentru autismul său în timp ce urmărește relația cu prietenii "normali" și continuă să meargă la muncă. Prietenii săi autiști, împreună cu el, se întâlnesc după muncă și discută ce sau ce nu trebuie să facă.

Recepție
A beneficiat de laude numeroase din partea criticilor. SF Site a declarat că "În cel mai rău caz, Speed of Dark este un studiu magnific al personajelor. În cel mai bun caz, este cea mai puternică carte pe care o veți citi anul acesta" și Infinity Plus l-a descris drept" unul dintre acele romane excepțional de rare, care are puterea de a modifica întreaga viziune asupra lumii, iar citirea acestuia este profund răsplătitoare și îmbogățește experiența."

Referințe

Legături externe
 Speed of Dark pe site-ul oficial al Elizabeth Moon

Premiul Nebula pentru cel mai bun roman
Romane din 2002
Cărți despre autism
Romane științifico-fantastice

Viteza Întunericului


بروس (Брус) هي مدينة في مقاطعة راسينا في وسط صربيا في صربيا. ويبلغ عدد سكان المدينة حوالي 4,572 نسمة حسب تعدادا عام 2011، بينما بلغ عدد سكان المقاطعة 16,293 نسمة.

توأمة
لبروس (صربيا) اتفاقيات توأمة مع:
 بيروفو

مراجع

أماكن مأهولة في صربيا
أماكن مأهولة في مقاطعة راسينا

بروس (صربيا)


Two ships of the United States Navy have been named USS Hamlin, after Hamlin Sound near Charleston, South Carolina.

, was an escort carrier loaned to the United Kingdom in 1942 and operated as HMS Stalker until 1945, later being sold and converted to a merchant ship
, was a seaplane tender in service from 1944 to 1947

United States Navy ship names

USS Hamlin


Brian Roger Hart (London, Engleska, 7. rujna 1936. − Epping, Essex, Engleska, 5. siječnja 2014.) je bio britanski vozač automobilističkih utrka, te osnivač tvrtke Brian Hart Limited. Od 1967. do 1971. je nastupao u Europskoj Formuli 2, a najbolji rezultat je ostvario 1967. na Hockenheimringu, kada je u bolidu Protos-Ford Cosworth za momčad Ron Harris Racing Division, osvojio drugo mjesto iza pobjednika Franka Gardnera. U Formuli 1 je upisao nastup na Nürburgringu za Veliku nagradu Njemačke 1967. koja je bila prvenstvena utrka te sezone, no Hart je vozio bolid Formule 2, te nije mogao osvojiti bodove.  Jedini nastup u bolidu Formule 1 je upisao na neprvenstvenoj utrci 1962. na stazi Crystal Palace, kada je u bolidu Lotus-Ford osvojio šesto mjesto.

Izvori

Vanjske poveznice
Brian Hart - Driver Database
Brian Hart - Stats F1

Britanski vozači Formule 1

Brian Hart


Eduardo II Farnesio (en italiano: Odoardo Farnese) (Colorno, 12 de agosto de 1666 – 6 de septiembre de 1693), heredero del ducado de Parma y Plasencia. Era hijo del duque Ranuccio II Farnesio y de Isabel de Este, su segunda esposa, quien murió a los 9 días de dar a luz al príncipe Eduardo.

Biografía

Se casó con Dorotea Sofía del Palatinado-Neoburgo, hija del Elector Palatino Felipe Guillermo I, el 17 de mayo de 1690.

De los tres años de matrimonio nacieron dos hijos:
Alejandro Ignacio  (6 de diciembre de 1691 - 5 de agosto de 1693);
Isabel Farnesio (25 de octubre de 1692 - 11 de julio de 1766), quien en 1714 fue desposada con Felipe V de España.

Falleció antes que su padre, por lo que no llegó a ser Duque de Parma. Su viuda contrajo segundas nupcias con su hermano Francisco Farnesio, que si heredó a su padre en 1694.

Referencias

Ancestros

Nobles de Italia del siglo XVII
Duques de Parma
Farnesio
Nacidos en Colorno
Fallecidos en Parma

Eduardo II Farnesio


Bucks may refer to:

Places
 Buckinghamshire, England, abbreviated Bucks
 Bucks, Alabama, United States, an unincorporated community
 Bucks, Illinois, United States, an unincorporated community
 Bucks, Michigan, an unincorporated community
 Bucks County, Pennsylvania, United States
 Bucks Township, Ohio, United States

Sports teams
 Milwaukee Bucks, a team in the National Basketball Association
 Laredo Bucks, a team in the Central Hockey League
 Flint City Bucks, a soccer team playing in the USL Premier Development League
 Waterloo Bucks, a baseball team playing in the summer-collegiate Northwoods League
 Ohio State Buckeyes, the intercollegiate sports teams representing the Ohio State University
 Buckinghamshire County Cricket Club, in the domestic cricket structure of England and Wales

As a nickname
John Buckley (Glen Rovers hurler) (born 1958), Irish former hurler
Nathan Buckley (born 1972), former Australian rules football player, commentator and coach
The Young Bucks, American professional wrestling tag team

Other
 Buck's night, Australian term for bachelor party
 Buck's Club, London
 Buck's of Woodside, famed Silicon Valley restaurant
 Racist slang for a male Native American
 Colloquialism for dollars

See also
 Beta Upsilon Chi, a Christian fraternity that has adopted letters BYX, pronounced "bucks"
 Buck (disambiguation)
 Bucs (disambiguation)
 Bux (disambiguation)

Bucks


Kaori Ekuni (jap. , Ekuni Kaori; * 21. März 1964) ist eine japanische Schriftstellerin.

Ekuni studierte nach dem Abschluss des College zuerst an einer Frauenkurzzeituniversität. Nachdem sie in einem Jugendbuchverlag gearbeitet hatte, ging sie für ein weiterführendes Studium in die USA, an die Universität von Delaware. Sie debütierte 1987 mit Erzählungen für Kinder, für die sie einen Kinderbuchpreis erhielt. Mit dem Roman Kira kira hikaru (1991), der in Japan ein Bestseller wurde, gewann sie 1992 den Murasaki-Shikibu-Literaturpreis. In der Folgezeit trat sie vor allem als Essayistin und Autorin sensibler Porträts junger Frauen hervor. Für Oyogu no ni anzen demo tekisetsu demo arimasen erhielt sie 2002 den Yamamoto-Shūgorō-Preis, für Gōkyūsuru jumbi wa dekiteita 2003 den Naoki-Preis. 2010 wurde sie mit dem Chūōkōron-Literaturpreis für Mahiru nanoni kurai heya ausgezeichnet.

Werke (Auswahl)
 1991 Kira kira hikaru ()
 1999 Kamisama no bōto ()
 dt. Gottes Boot, Übersetzung aus dem Japanischen von Wolfgang Schlecht, Angkor Verlag, Frankfurt, 2014, ISBN 978-3-936018-86-8
 2002 Oyogu no ni anzen demo tekisetsu demo arimasen ()
 2003 Gōkyūsuru jumbi wa dekiteita ()

Weblinks
La Littérature Japonaise - Ekuni Kaori
Japanese Literatur Publishing Project - Kaori Ekuni
Kaisai-sha - Kaori Ekuni
SRF Reflexe - Literatur im Gespräch: "Gottes Boot" von Kaori Ekuni

Autor
Roman, Epik
Literatur (Japanisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Japaner
Geboren 1964
Frau

Kaori Ekuni


Locomotivele Seria 130.500 au fost utilizate pentru tractarea trenurilor de călători pe liniile de șes, pe raza de activitate a Depourilor București, Fetești, Adjud, Bacău, Iași.

Locomotive cu abur CFR

Seria 130.500


Yoshkar-Ola (Mari and ) is the capital city of Mari El, Russia. Yoshkar-Ola means "red city" in Mari and was formerly known as Tsaryovokokshaysk () before 1919, as Krasnokokshaysk () between 1919 and 1927 both after the Malaya Kokshaga River and Charla (), by the Mari people.

Yoshkar-Ola was established as a military fortress in 1584, following the Russian conquest of the Mari-inhabited regions of the Volga and its tributaries. It is one of the centers of the Mari people (especially of the Meadow Mari subgroup) and the administrative center of the Yoshkar-Ola city district.

Demographics
Population:

History

Yoshkar-Ola was established as a military fortress in 1584, following the Russian conquest of the Mari region.
Yoshkar-Ola means "red city" in Mari and before 1919 was known as Tsaryovokokshaysk (), between 1919 and 1927 also as Krasnokokshaysk ()  both after the Malaya Kokshaga River and is known as Charla () amongst the Mari people.

During the Soviet era, especially after World War II, the city was a regional industrial and transport center and grew to its current size.

The collapse of the Soviet Union removed support for state enterprises, and led to the shutdown of most manufacturing activity in the area.  Much of the city's economic activity was supported by shuttle traders who would transport (often counterfeit) goods from the bustling markets of Moscow to Yoshkar-Ola's bazaars. The sharp decline in living standards led to the emigration of specialized professionals to larger cities in Russia.

Geography
The Malaya Kokshaga River runs through the city.

Time zone

Yoshkar-Ola is located in the MSK time zone (Moscow time). The offset of the applicable time relative to UTC is +3:00 In accordance with the applicable time and longitude, the average solar noon in Yoshkar-Ola occurs at 11:48.

Administrative and municipal status

Yoshkar-Ola is the capital of the Mari El Republic. Within the framework of administrative divisions, it is, together with ten rural localities, incorporated as the city of republic significance of Yoshkar-Ola —an administrative unit with the status equal to that of the districts. As a municipal division, the city of republic significance of Yoshkar-Ola is incorporated as Yoshkar-Ola Urban Okrug.

Transport
Yoshkar-Ola is linked to other cities and regions in Russia by a series of train and bus routes. The local train station is currently served by a daily train to and from the capital Moscow with other short-service trains running to and from Kazan. Moscow and various other nearby towns and regions can also be reached by buses departing from the local bus station. The Yoshkar-Ola Airport is also located 9 km north of the city and handles small aircraft Moscow-bound flights (Vnukovo International Airport) since April 2012.

Destinations within the city limits can be reached through a network of buses, trolleys, and route taxis, or marshrutkas.

Economy
The 4th Kiev-Zhitomir Rocket Division of the 27th Guards Missile Army of the Strategic Rocket Forces is located nearby.

Yoshkar-Ola has a prison colony, which came to international attention in September 2022 as the location of a Wagner Group video in which Yevgeny Prigozhin promised convicts they would be released from prison if they served a six-month combat tour in the war against Ukraine.

Climate
The climate of Yoshkar-Ola is very similar to that of Nizhny Novgorod or Kirov. The city is situated in a warm-summer humid continental climate (Köppen Dfb). The winters are long and cold with much snow and average January temperatures between , and a record low of . On the other hand, the city enjoys very warm summers, marred by only occasional, brief intervals of sultry or rainy conditions with July as the hottest month, when the average high is , and temperatures may stay around  for weeks.

Demographics
According to the 2021 Census, Yoshkar-Ola has a population of 281,248 people, making it the 71st largest city in Russia. The urban area of the city is 291,892 people.

Following the 2010 Census, the ethnic makeup of Yoshkar-Ola is:

Education

Yoshkar-Ola is home to 88 educational institutions, among them several institutions of higher education, including:
Mari State University
Volga State University of Technology (before 2012, Mari State Technical University)
Interregional Open Social Institute
There are also 30 schools for primary students aged between 7 and 18 and 52 kindergartens.
Additionally, Yoshkar-Ola has many private educational centers offering different qualifications and trainings in such disciplines as foreign languages, computer science and many others.

Twin towns – sister cities

Yoshkar-Ola is twinned with:
 Bourges, France
 Princeton, West Virginia, United States
 Szombathely, Hungary

External links

Official website of Yoshkar-Ola
Map of Yoshkar-Ola

References

Notes

Sources

Большая Российская энциклопедия (Great Russian Encyclopedia): В 30 т. / Председатель науч.-ред. совета Ю. С. Осипов. Отв. ред С. Л. Кравец. Т. 12. Исландия — Канцеляризмы. — М.: Большая Российская энциклопедия, 2008. — 767 с.

Tsaryovokokshaysky Uyezd
Populated places established in 1584

Yoshkar-Ola


بنو ضبة  قبيلة عربية من القبائل الخندفية المضرية العدنانية ينتهي نسبها إلى النبي إسماعيل بن إبراهيم الخليل عليهما السلام، وهي إحدى قبائل العرب المشهورة عند ظهور الإسلام، وقد إندمجوا مع أبناء عمومتهم بني تميم وعدوا جزء منهم. وبنو ضبة من جمرات العرب. ومن أشهر فرسانهم حبيش بن دلف وزيد الفوارس بن حصن، ومن أمرائهم المسيب بن زهير، ومنهم المفضل بن محمد الضبي صاحب كتاب أمثال العرب.

نسب بني ضبة
هم بنو ضبة بن أد بن طابخة بن إلياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان

وزوجته هي ليلى بنت لحيان بن هذيل بن مدركة بن الياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان

وأقرب القبائل لهم نسباً: بني تميم وقد دخلوا فيهم، وصاروا جزء منهم، وقبيلة مزينة.

بنو ضبة في العصر الحديث
ويذكر كل من المؤرخين نور الدين السالمي وسالم السيابي أن قبيلة ضبة الشهيرة منهم بطن السوالم في عمان، وذكر المؤرخ محمد باكثير في كتابه (المرجان في قبائل هذا الزمان) أن بطون بنو ضبة قسم لازال يقطن جنوب نجد ومن أشهر بطونهم (القرينية)، وقسم استوطن عمان ومن بطونهم في عمان بنو سالم وأشهر اعلامهم نور الدين السالمي.

المراجع

ثقافة عربية
عدنانيون
قبائل عمانية
قبائل مضرية

ضبة (قبيلة)


مقاطعة جوتلاندز  هي إحدى مقاطعات السويد وتقع في بحر البلطيق شرق جزيرة أولاند وهي أكبر الجزر السويدية. عادة ما تكون المقاطعات السويدية مقسمة إلى بلديات، ولكن مقاطعة غوتلاند تتكون فقط من بلدية واحدة هي بلدية غوتلاند. مقاطعة غوتلاند هي المقاطعة الوحيدة في السويد التي لا يحكمها مجلس محافظة. وتتولى البلدية المهام التي يعالجها مجلس المحافظة، ولا سيما الرعاية الصحية والنقل العام. وعلى غرار المقاطعات الأخرى، يوجد لدى غوتلاند مجلس إداري للمقاطعة يشرف على تنفيذ سياسات الحكومة السويدية. كل من المجلس الإداري للمقاطعة والبلدية لديها مقعد في مدينة فيسبي، وهي العاصمة وأكبر مدينة بتعداد أكثر من 22,000 نسمة.

مراجع

غوتلاند
مقاطعات السويد
مقاطعة جوتلاندز

مقاطعة جوتلاندز


Mi-a spus o vecină este un film românesc din 1971 regizat de Florica Holban.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1971 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1971

Mi-a spus o vecină


El cabo Gloucester (también conocido como Tuluvu) es un promontorio, en el noroeste de la isla de Nueva Bretaña, en Papúa Nueva Guinea. Durante la Segunda Guerra Mundial, los japoneses capturaron Nueva Bretaña y desplazaron a la mayoría de la población nativa del cabo Gloucester para construir dos campos de aviación. Durante la campaña de Nueva Bretaña, las fuerzas estadounidenses decidieron capturar cabo Gloucester por sus dos campos de aterrizaje, con el fin de ayudar a los ataques planeados en la guarnición de Rabaul, una importante área de Nueva Bretaña. Se convirtió entonces en el escenariode la batalla de Cabo Gloucester, parte de la Operación Cartwheel, en 1943. Después de una larga lucha, dificultada por la lluvia, los Estados Unidos aseguraron el lugar, mientras los japoneses restantes se retiraban a Talasea junto a otras unidades procedentes de Arawe. Después de la guerra, el cabo fue devuelto a los nativos.

Véase también
Cabo Mendocino
Cabo Hoskins
Cabo Torokina

Referencias

Cabos de Papúa Nueva Guinea

Cabo Gloucester


Oldřich Kučera (* 1. Juli 1914 in Prag; † 2. Januar 1964 in Gstaad) war ein tschechoslowakischer Eishockeyspieler und -trainer, der während seiner aktiven Karriere unter anderem für den LTC Prag in der 1. tschechoslowakischen Liga gespielt hat.

Karriere
Kučera war während der 1930er Jahre für den LTC Prag in der 1. tschechoslowakischen Liga aktiv. Sein Palmarès umfasst geringstenfalls die nationalen Meistertitel 1937 und 1938. Mit seinen Sturmpartnern Josef Maleček und Ladislav Troják bildete Kučera eine erfolgreiche Angriffsreihe, die ebenfalls in der Nationalmannschaft seines Heimatlandes gemeinsam auf dem Eis stand.

Von 1947 bis 1950 war Kučera als Spielertrainer beim SC Bern aktiv. 1950 emigrierte der Tschechoslowake nach Australien, ehe er sich 1962 der Seniorenmannschaft des SC Bern anschloss. In der Saison 1963/64 stand er in der Funktion des Cheftrainers beim EHC Olten hinter der Bande. Im Verlauf derselben Spielzeit, am 2. Januar 1964, verstarb Kučera in Gstaad an Herzinsuffizienz. Der Stürmer hatte zuvor während einer Partie der Seniorenmannschaft des SC Bern auf dem Eis einen Zusammenbruch erlitten.

International
Für die Tschechoslowakei nahm Kučera an den Weltmeisterschaften 1933, 1934, 1935, 1936, 1937, 1938 und 1939 teil. Kučera, der gemeinsam mit Josef Maleček und Ladislav Troják eine torgefährliche Angriffsformation im Nationaltrikot bildete, absolvierte im Verlauf seiner Laufbahn insgesamt 37 Weltmeisterschaftsspiele mit 25 Torerfolgen und zwei Torvorlagen. 1933 und 1938 errang er mit der Tschechoslowakei jeweils die Bronzemedaille bei den Welttitelkämpfen. Außerdem nahm der Stürmer an den Olympischen Winterspielen 1936 teil, bei denen er mit der tschechoslowakischen Auswahl den vierten Platz belegte. Kučera trug mit sechs Toren in acht Partien zu diesem Erfolg bei.

Erfolge und Auszeichnungen
 1937 Tschechoslowakischer Meister mit dem LTC Prag
 1938 Tschechoslowakischer Meister mit dem LTC Prag

International
 1933 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft
 1938 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Tschechoslowakei)
Eishockeytrainer (Tschechoslowakei)
Eishockeytrainer (SC Bern)
Eishockeytrainer (EHC Olten)
Olympiateilnehmer (Tschechoslowakei)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1936
Tschechoslowakischer Meister (Eishockey)
Mitglied der Tschechischen Eishockey-Ruhmeshalle
Tschechoslowake
Geboren 1914
Gestorben 1964
Mann

Oldřich Kučera


Prins Gabriel af Belgien (; ; født 20. august 2003 i Anderlecht, Bruxelles, Belgien) er en belgisk prins. Han er det andet barn og den første søn af Kong Philippe og Dronning Mathilde af Belgien. Prins Gabriel er nummer to i den belgiske tronfølge efter sin storesøster, Prinsesse Elisabeth.

Eksterne links

 Prins Gabriel  på Det Belgiske Kongehus' officielle hjemmeside

Prinser af Belgien
Huset Sachsen-Coburg-Gotha

Gabriel af Belgien


Gytte Berner Rue, født Gytte Berner Nielsen (født 4. april 1918 i København - død 9. december 1993 i Søborg) var en dansk arkitekt og journalist ved Danmarks Radio. Hun var bl.a. mangeårig programmedarbejder og vært på P1. Bl.a. radioserien Familiespejlet. Gytte Rue var i 1980 medstfter af foreningen "Kvinder for fred". Hun var datter af arkitekten Viggo Berner Nielsen. Gytte Rue var i perioden 1961-69 formand for den danske afdeling af CISV. Gytte Rue var gift med arkitekt Niels Rue og fra ca. 1950 med Robert Holmberg. Hun var mor til Nele Rue, ligeledes journalist på Danmarks Radio.

Noter

Arkitekter fra Danmark
Ansatte i DR

Gytte Rue


Anthospermeae, tribus broćevki s dvannaest rodova i preko 200 vrsta iz umjerene Južne Amerike, južnoatlantskih otoka, Afrike i Australazije.

Karakteristični su im anemofilni cvjetovi.

Rodovi
 Anthospermum L.
 Carpacoce Sond.
 Coprosma J.R.Forst. & G.Forst.
 Durringtonia R.J.F.Hend. & Guymer
 Galopina Thunb.
 Leptostigma Arn.
 Nenax Gaertn.
 Nertera Banks & Sol. ex Gaertn.
 Normandia Hook.f.
 Opercularia Gaertn.
 Phyllis L.
 Pomax Sol. ex DC.

Izvori

Vanjske poveznice

Rubioideae

Anthospermeae


Daigo Watanabe (født 3. december 1984) er en japansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Daigo Watanabe


Crkva sv. Kuzme i Damjana je rimokatolička crkva u Blagaju na Buni u Hercegovini.

Povijest
Kršćanstvo ovih krajeva datira još od 5. stoljeća. Blagaj je bio važni grad i u njemu je bila ova crkva. Izgrađena je i posvećena 1194. o čemu piše na Blagajskoj ploči. Blagajska ploča pisana je na bosanskoj ćirilici. Natpis na ploči govori o važnom središtu, barem u lokalnim okvirima. To je zato što su srednjovjekovne ceste pratile trasu starih rimskih puteva. Tako se duž tih cesta razvilo i nekoliko naselja karaktera trgovišta ili varoši. Najvažnije srednjovjekovne trgovačke ceste u zemlji prolazile su i kroz Bišće i upravno sjedište Blagaj. Blagajska ploča pronađena je tek 1912. godine blizu ruševina starog dvorca Bišća i lokaliteta Vrači. Ploča je danas nalazi u Zemaljskom muzeju Bosne i Hercegovine.Crkva sv. Kuzme i Damjana nalazila se u Podgrađu kod Blagaja, gdje je bio vladarski dvor. Dao ju je izgraditi knez Huma, tada pod vlašću Nemanjića, brat Stevana Nemanje Miroslav, koji je tad imao boravište u Blagaju. Posvetio ju je dubrovački nadbiskup Bernardin. Još jedno svjedočanstvo postojanje ove crkve je ploča pronađena tek 1955. koja govori o izgradnji crkve sv. Kuzme i Damjana u Podgrađu, te ostatci obrađenog kamena pronađeni u blizini.

Izvori

Katoličke crkve u Bosni i Hercegovini
Blagaj (Mostar, BiH)

Crkva sv. Kuzme i Damjana u Blagaju na Buni


Nûreddin Cerrâhî (Nûreddîn Muhammed ibn-i Abdullah er-Rûmî el İstanbulî el Cerrâhî) (d. 1678, İstanbul - ö. 1720/21), Türk mutasavvıf, Cerrahilik tarikâtının pîri.

Hem anne hem baba tarafından İslâm peygamberi hazreti Muhammed'in soyundandır. 1689/90'da kadı olarak Mısır'a gitmek için yola çıkmıştır. Üsküdar'dan yola çıkması gereken gemi hava muhalefeti nedeniyle kalkmamış, seyahat ertelenmiş ve kendisi Üsküdar'da dayısının evinde misafir olmuştur. Dayısı vesilesiyle Üsküdar'da Ali Alaeddin Köstendilî ile tanışmış ve Mısır kadılığından vazgeçerek onun dervişi olmuştur. Bir süre sonra şeyhi tarafından hilafet ve irşad ile vazifelendirilmiştir. Sultan III. Ahmet, gördüğü bir rüya üzerine Karagümrük'teki kendisi için dergâh inşa ettirmiştir. 1720/21'de vefat ettikten sonra bu dergahtaki türbesine defnedilmiştir.

Nureddîn Cerrahî'nin günümüze ulaşmış tek eseri Mürşîd-i Dervişân adlı küçük risalesidir.

Cebbarzade Arif Bey, onun hakkında şu şiiri yazmıştır:

Kızıştır halka-i tevhidi, yansın kalb-i ateşnak
Fitil almaksa maksat koyma elden öyle misbahı
Yanıp sızlarsa sinen yaradan rahında ah etme,
Sarar  hep merhem-i lutfiyle Nureddin-i Cerrahi

Kaynakça

 Cerrahîlik: Hz. Pîr Nûreddîn Cerrahî ve Cerrâhî Tarikatı', Mehmet Cemâl Öztürk, Gelenek Yayınları, 2004, ISBN 9758861263
 Gönül Cerrahı Nûreddîn Cerrahî ve Cerrahîler, Mustafa Özdamar, Kırk Kandil Yayınevi, 2011, ISBN 9758225332
 Türkiye Diyânet Vakfı İslam Ansiklopedisi, Türkiye Diyânet Vakfı
 Tabakat'ül- Kübra, İmam-ı Şarânî

Mutasavvıflar
1678 doğumlular
1720 yılında ölenler
Osmanlı mutasavvıfları

Nûreddin Cerrâhî


Quintus Fabius Pictor (born BC, BC) was the earliest known Roman historian. His history, written in Greek and now mostly lost besides some surviving fragments, was highly influential on ancient writers and certainly participated in introducing Greek historiographical methods to the Roman world. However, the work was highly partisan towards Rome, blaming the Second Punic War (218–201 BC) on Carthage and idealizing the Roman Republic as a well-ordered state loyal to its allies. Fabius probably served as praetor, was a member of the Senate, and participated in a delegation sent to the oracle at Delphi in 216 BC. Some scholars consider him one of the earliest annalists, although this conclusion has been criticized.

Life
Quintus Fabius Pictor was born ca. 270 BC to a prestigious patrician family of the Roman Republic, the gens Fabia. The cognomen Pictor (Latin for 'painter') was inherited from his grandfather, Gaius Fabius Pictor, who had decorated the temple of Salus in 304. His father, Gaius Fabius Pictor, was consul in 269.

Fabius participated in Roman campaigns against the Gauls and the Ligurians in Cisalpine Gaul during the 230s. In 233, he was presumably a junior officer under the consulship of his cousin Quintus Fabius Maximus Verrucosus. He most likely served as praetor some time prior to 218. Fabius joined the Senate before the outbreak of the Second Punic War in 218, but seems to have been a rather undistinguished senator. He may have also fought in the Battle of Lake Trasimene in 217.

In 216 BC, during the Second Punic War, he was appointed to travel to the oracle at Delphi, the religious centre of Greece, in order to seek guidance after the disastrous Roman defeat to Hannibal at Cannae. He certainly obtained this role at the suggestion of his cousin Fabius Verrucosus, probably aided by his expert knowledge of the Greek language and culture, and possibly in his capacity as member of the decemviri sacris faciundis, although we have no direct evidence that he was a member of priestly colleges. It seems likely that Fabius was also sent there to sound out Greek public opinion regarding the alliance between Hannibal and Philip V of Macedon.

His later life remains unknown, and it is unclear whether Fabius lived long enough to witness the end of the Second Punic War (218–201 BC). Quintus Fabius Pictor, who was praetor in Sardinia in 189 and died in 167 BC, was presumably his homonymous son.

Work
Fabius wrote a history of Rome some time between 215 and 200 BC. His work was certainly published before 192 BC, either during or shortly after the Second Punic War. Bruce W. Frier has proposed a publication date no later than 213. Fabius' history was written in Greek, which was at that time the only language suitable to reach a large educated public in Italy, Greece and elsewhere in the Mediterranean world. The Latin annales ascribed to a Fabius are thus most likely a later translation of his history, or perhaps a draft of his work in Latin later edited posthumously. In the words of Arnaldo Momigliano, "under the impact of Hellenisation the natives of many countries were persuaded to rethink their national history and to present it in the Greek language to the educated readers of a multinational society." Some scholars have also argued that his history of Rome may have been primarily intended for an Hellenist audience.

Fabius' work, which is variously called the Annales Graeci or the Romaika (≈ Romaion) praxeis by ancient authors, comprised three large sections: one on the ktisis (creation story), which included the first years of the Republic; a second part on "the antiquities after the foundation phase", that is the period from the Decemvirate (ca. 450) to the Pyrrhic War (280–275); and a third on the contemporary history from the outbreak of the First Punic War onwards. Fabius' account of early Rome mixed historical elements with mythology. His story began with the "coming of Herakles into Italy" and the arrival of the legendary Trojan refugee Aeneas in Latium. He dated the founding of Rome to the "first year of the eighth Olympiad", that is 747 BC. According to historian Hans Beck, "the calculation of the city's foundation date that matched with Olympiad chronologies attests both to the call for accuracy and to the desire to stress an analogy to Greek culture." Fabius' work ended with his own recollections of the Second Punic War, although it is unclear whether he survived long enough to record it entirely.

Fabius' history has not survived, but it is partially known today through quotations and allusions by later authors. It is not certain whether the work was annalistic, recounting events year by year, although citation of his work by other historians may imply that it was. According to Beck, however, the label "annalistic" should be avoided to describe Fabius' work, for the surviving fragments "make it plain that the conceptual assumptions of this model (lack of style, a mere compilation of people, places and prodigies) are not accurate."

Views and influences
Fabius was influenced by Greek historiographical methods, especially that of the Sicilian Greek historian Timaeus. Other Greek authors such as Antiochus of Syracuse and Diocles of Peparethus had already written about the mythical origins of Rome, and Fabius was also influenced by them. For instance, his narrative of the legendary overthrow of Amulius by Romulus and Remus was taken from Diocles.

His views of Roman history as a closed unity in search for social meaning were biased towards his nation, and probably emerged as a nationalistic reaction influenced by the conflict between Rome and Carthage, especially the political turmoil that followed the defeat of Cannae in 216 BC. Beck writes that "the work's apologetic tone, its idealization of the republic as a well-ordered state, and the emphasis on Rome's loyalty to its allies all seem to support this view, suiting an effort at damage-control immediately after Cannae." According to scholar John Briscoe, "his reasons for writing in Greek were both literary—the possibility of writing in Latin did not occur to him—and political, the need to defend Roman policy to the Greek world." However, Momigliano contends that the available Fabius's fragments recounting contemporary events appear "objective and serene ... [and show] that Fabius was in no hurry to present the Carthaginians to the Greek public as collectively responsible for the beginning of the Second Punic War."

Legacy
Fabius' portrayal of the Siege of Saguntum as the cause of the Second Punic War, dismissing Hannibal's attack as sweeping "injustice", soon became the dominant view among ancient historians. In the early 2nd century BC, Roman historians Lucius Cincius Alimentus and Gaius Acilius were highly influenced by Fabius in matters of language, form, and theme.

Fabius was used as a source by Polybius, Livy, Gellius, Quadrigarius, Plutarch, and Dionysius of Halicarnassus. Despite his use of Fabius's history, Polybius complained about the quality of his work, saying that he had been biased towards the Romans and inconsistent. Cicero spoke harshly of early Roman historians: "Let me remind you that in the beginning the Greeks themselves also wrote like our Cato, Pictor, and Piso. History was nothing more than a compilation of yearly chronicles..."

An anonymous Account of the Roman History of Fabius Pictor was published in 1749, claiming that a manuscript in the "Carthaginian language" had been discovered in the ruins of Herculaneum near Pompeii. In fact, it was a political satire on English religion and politics at the time.

References

Bibliography

Further reading

Beck, H. and Walter, U. (2005) Die Frühen Römischen Historiker, 2nd ed., vol. 1.
Chassignet, M. (1996) L'annalistique romaine, vol. 1: Les Annales des Pontifes et l'annalistique ancienne (Fragments).
Cornell, T. J. (ed.) (2013). The Fragments of the Roman Historians, 3 volumes. Oxford: Oxford University Press.
Fischer, J, (2020) "Q. Fabius Pictor, das Orakel von Delphi und die sibyllinischen Bücher Roms – Zur Rolle von Orakeln in Rom und Griechenland", Gymnasium 127, 535-567.
Gelzer, M. (1964) "Römische Politik bei Fabius Pictor." In M. Gelzer, Kleine Schriften, vol. 3: 51–92.
Rawson, E. (1991) "The first Latin annalists." In E. Rawson, Roman Culture and Society: 245–71.
Timpe, D. (1972) "Fabius Pictor und die Anfänge der römischen Historiographie." ANRW I 2: 928–69.

External links
Encyclopædia Britannica, Quintus Fabius Pictor

270s BC births
2nd-century BC deaths
Latin historians
3rd-century BC Romans
Fabius Pictor
Ancient Roman soldiers
Fabii

Quintus Fabius Pictor


Cynthia Hansell-Bakić (Arlington, Virginia, SAD, 7. lipnja 1949. – Zagreb, 12. rujna 2021.) bila je američko-hrvatska operna pjevačica (sopran), dugogodišnja prvakinja Opere Hrvatskoga narodnog kazališta u Splitu i glazbena pedagoginja. Kao pjevačica gostovala je u svim hrvatskim opernim kućama te nastupala u Europi i Sjedinjenim Američkim Državama. Pjevala je s mnogim simfonijskim orkestrima kao solistica u standardnom i suvremenom koncertnom repetoaru.

Životopis

Nagrade i priznanja
Cynthia Hansell-Bakić dobitnica je mnogih nagrada i priznanja, među kojima se osobito ističu:

 nagrada publike HNK u Splitu za najgledaniju i najbolju opernu ulogu u sezoni 1980./81. za ulogu Tosce u istoimenoj operi Giacoma Puccinija
 1992. – nagrada Grada Splita za zapaženo umjetničko djelovanje i humanitarni rad * 2005. – nagrada "Milka Trnina" Hrvatskog društva glazbenih umjetnika za izvrstan nastup u monooperi "La voix humaine" Francisa Poulenca
 2010. – nagrada Salona Očić za najbolji koncert u sezoni
 2012. – nagrada Grada Splita za životno djelo: za četrdeset godina uspješne operne i koncertne karijere te glazbeno-pedagoški rad
 2012. – orden Reda Danice hrvatske s likom Marka Marulića za iznimna postignuća u kulturi
 2018. – nagrada Splitsko-dalmatinske županije za 2017. : nagrada za životno djelo

Izvori

Vanjske poveznice
 Večernji list – Maja Šitum: Cynthia Hansell-Bakić: U Hrvatsku sam došla radi pjevanja, a ostala zbog ljubavi (intervju od 19. studenoga 2017.)

Životopisi, SAD
Životopisi, Split
Životopisi, Zagreb
Američki pjevači
Hrvatski operni pjevači
Soprani
Dobitnici nagrade Milka Trnina
Nositelji Reda Danice Hrvatske

Cynthia Hansell-Bakić


Thomas Antonios Valiyavilayil OIC (* 21. November 1955 in Adoor) ist ein indischer Ordensgeistlicher und syro-malankarischer Bischof von Gurgaon.

Leben
Thomas Antonios Valiyavilayil trat der Ordensgemeinschaft des Ordens von der Nachfolge Christi bei und der Bischof von Battery, Cyril Baselios Malancharuvil OIC, spendete ihm am 27. Dezember 1980 die Priesterweihe.

Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 25. Januar 2010 zum Weihbischof in Trivandrum und Titularbischof von Igilgili. Die Bischofsweihe spendete ihm der Großerzbischof von Trivandrum, Isaac Cleemis Thottunkal, am 13. März desselben Jahres; Mitkonsekratoren waren Thomas Koorilos Chakkalapadickal, Erzbischof von Tiruvalla, und Yoohanon Chrysostom Kalloor, Bischof von Pathanamthitta.

Papst Franziskus ernannte ihn am 26. März 2015 zum ersten Apostolischen Exarchen des mit gleichem Datum errichteten Apostolischen Exarchats Sankt Ephrem in Khadki. Mit der Erhebung des Exarchats in den Rang einer Eparchie ernannte ihn Papst Franziskus am 23. November 2019 zu deren erstem Bischof.

Am 7. Mai 2022 ernannte ihn Papst Franziskus zum Bischof von Gurgaon. Die Amtseinführung fand am 30. Juni desselben Jahres statt.

Weblinks

Einzelnachweise

Syro-malankara katholischer Bischof
Ordensangehöriger (Katholische Ostkirchen)
Person des Christentums (Maharashtra)
Römisch-katholische Kirche in Indien
Khadki
Inder
Geboren 1955
Mann

Thomas Antonios Valiyavilayil


Las Cícladas Menores (en griego: Μικρές Κύκλαδες) o Pequeñas Cícladas son un archipiélago compuesto por varias islas en el espacio comprendido entre las islas de Naxos, Íos y Amorgós. Se compone principalmente de las islas de Iraklia, Shinusa, Donoussa y las tres islas Koufonisia: Kato Koufonisia (Bajo Koufonisia), Pano Koufonisia (Alto Koufonisia) y Keros.

Todas estas islas estuvieron habitadas en la antigüedad, estando esta teoría demostrada gracias a los hallazgos arqueológicos en las islas. Más tarde, fueron abandonadas, pasando a ser la población pastores de Donoussa, que pertenecían al Monasterio de Chozovitiossa de Amorgós. Poco a poco fueron colonizadas por nativos de Amorgós en el , llegando a tener asentamientos permanentes en el , acentuándose gracias a la expropiación de los terrenos al monasterio. Estas islas adquirieron la autonomía administrativa en 1920. Administratívamente, las Cícladas Menores son parte de Naxos.

Historia
Durante la última Edad de Hielo, la mayoría de las islas Cícladas estaban unidas en una gran porción de tierra emergida. Alrededor del año 9.000 A.C., el nivel del mar Egeo subió, inundando las partes bajas y formando las islas en su configuración actual. Las Cícladas Menores han estado habitadas desde la Edad de Piedra, apareciendo en ellas la cultura Cicládica durante la temprana Edad del Bronce y siendo la isla de Keros una de los centros principales de dicha cultura, llegando a dar nombre al II Período de la Cultura Cicládica Temprana, conocido como la Cultura de Keros-Siros. Las islas han continúan siendo habitadas desde entonces.

Los yacimientos arqueológicos principales se hallan en Schoinoussa e Irakleia, hay ruinas de la antigüedad clásica y del periodo romano. En tiempos medievales y modernos, las islas han sufrido la piratería, lo que propició su despoblación, siendo colonizadas de nuevo por pastores provenientes de Amorgos. En el  las islas pasaron a ser propiedad del Monasterio de Hozoviotisa (Amorgos), que actualmente aún posee vastas extensiones en ellas. Hoy en día las islas son un destino turístico popular por su ambiente sereno y tranquilo.

Islas
 Donoussa, habitada.
 Iraklia, habitada.
 Pano y Kato Koufonisia, habitadas.
 Shinusa, habitada.

Islas deshabitadas

 Agia Parakeví
 Agios Nikolaos
 Antikeros
 Argilos
 Aspronisi
 Avelonisia
 Daskalio
 Drima
 Giarós
 Keros
 Kildoura

 Lazaros
 Louvardari
 Ofinousa
 Plakes
 Plaki
 Prassoura
 Skoulonisi
 Strongylí
 Tsouloufi
 Venetikó

Referencias

Enlaces externos

Cícladas Menores

Cícladas Menores


Hao Jingfang (; Tianjin, China, 27 de julho de 1984) é uma escritora chinesa de ficção científica.

Ganhou o Prêmio Hugo de Melhor Noveleta por Folding Beijing, traduzido por Ken Liu, no Hugo Awards de 2016.

Biografia
Hao Jingfang nasceu em Tianjin, em 1984. Após o colegial, ela estudou, depois trabalhou, na Universidade Tsinghua, na área de física. Após perceber a desigualdade econômica da China, ela estudou economia na Universidade de Tsinghua, obteve um doutorado em 2013 e trabalha como pesquisadora na China Development Research Foundation desde então e tem uma startup focada em educação de crianças chinesas.

Em 2002, como estudante do ensino médio, ela ganhou o primeiro prêmio no 4º concurso nacional de redação "Novo Conceito" (新概念作文大赛). Em 2016, ganhou o Prêmio Hugo de Melhor Noveleta por seu trabalho Folding Beijing. Ela se tornou a primeira mulher chinesa a ganhar um Prêmio Hugo. Folding Beijing está em processo de adaptação para o cinema, pelo cineasta Josh Kim.

Seu livro Vagabonds foi selecionado para o Prêmio Arthur C. Clarke de 2021.

Vida pessoal
Hao é casada e tem uma filha.

Obras

Contos
 O Último Homem Valente (最后一个勇敢的人)
 Invisible Planets (看不见的星球) 2013 (publicado em inglês com tradução de Ken Liu pela Lightspeed Magazine)
 O Trem de Ano Novo (过年回家) 2019 (publicado como parte da antologia Broken Stars da Tor Books)
 The Loneliest Ward (孤单病房) 2018 (publicado em inglês com tradução de Ken Liu pela Clarkesworld Magazine)

Novela
 Folding Beijing (北京折叠) 2015 (Uncanny Magazine)

Romance
 Vagabonds. Head of Zeus. 2020.

Ligações externas

Escritoras do século XXI
Alunos da Universidade Tsinghua
Pessoas vivas
Literatura de ficção científica
Escritoras da China
!Artigos com texto em chinês
Literatura chinesa

Hao Jingfang


එවැනසෙන්ස් (Evanescence) යනු ගායිකා/පියානෝ වාදක ඒමි ලී හා ගිටාර් වාදක බෙන් මූඩි විසින් 1995දී ලිට්ල් රොක්, ආකැන්සාස් හිදී පිහිටුවාගනු ලැබූ ඇමරිකානු රොක් සංගීත කණ්ඩායමකි.  තනි තනි ඇල්බම් පටිගත කිරීමෙන් අනතුරුව, ඔවුහු ඔවුන්ගේ පළමු ප්‍රධාන ඇල්බමය වන  ෆෝලන්,  Wind-up Records මගින්  2003 දී ඉදිරිපත් කළහ. ෆෝලන්  ලෝක ව්‍යාප්තව පිටපත් මිලියන 17 කට අධික සංඛ්‍යාවක් විකිණුනු අතර සංගීත කණ්ඩායමට විශාල කීර්තියක් හා ග්‍රැමී සම්මාන 2 ක් දිනා දීමට සමත්විය.  වසකට පසු, එවැනසෙන්ස් ඔවුන්ගේ පළමු සජීව ඇල්බමය වන, එනිවෙය' බට් හෝම් (Anywhere but Home), නිකුත්කළ විට මිලියනකට අධික පිටපත් සංඛ්‍යාවක් ලොව පුරා විකිණුනි. 2006 වසරේදී , දෙවන ස්ටූඩියෝ ඇල්බමය වන දි ඕපන් ඩෝර් (The Open Door), පිටපත් මිලියන පහකට වැඩියෙන් විකිණුනි.

ඉතිහාසය

1995–2001: ඇරඹුම සහ මුල් කාලය
පියානොවාදක ගායිකා ඒමි ලී හා ගිටාර් වාදක බෙන් මූඩි විසින් එවැනසෙන්ස් අරඹන ලදී. 1994දී තරුණ කඳවුරකදී දෙදෙනා මුණගැසුණේ, ලී විසින් I'd Do Anything for Love (But I Won't Do That)- Meat Loaf ගීතය පියානෝවේ වයනු අසා ය. ඔවුන්ගේ ප්‍රථම ගීත වූයේ ඒමි ලී ලියූ "Solitude" සහ "Give Unto Me", හා මූඩි ලියූ  "Understanding" සහ "My Immortal" ය . ඔවුන් දෙදෙනාම එම ගීත සංස්කරණය කර ඇති නිසා දෙදෙනාම සමාන ප්‍රශංසා ලැබූහ.

ලීගේ හා මූඩිගේ සින්දු 2ක් ප්‍රාදේශීය ගුවන් විදුලියේ විකාශය වූයෙන් ප්‍රදේශයේ ජනතාවට මෙම කණ්ඩායම පිලිබඳ අසන්නට ලැබුණි. ඉන්පසු ඔවුහු සජීවීව සංදර්ශන කල අතර ප්‍රදේශයේ ජනප්‍රියම කණ්ඩායමක් බවට පත්වූහ. ඔවුන් තම කණ්ඩායමට "Evanescence" යැයි නම් තැබුවේ "නැතිවෙමින් යන" නොහොත් "අතුරුදන් වන" යන අරුත එහි ගැබ් ව ඇති බැවිනි. ( evanesce, යන වදනින් ).

අන් මාධ්‍යවල
2005 දී තිරගත වූ The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe චිත්‍රපටයට ගීතයක් ලියූ බවට ඒමි ලී කියා ඇති අතර, එහි වූ භයංකර නාදය නිසා එය ඉවත්කළ බවටත් පවසා තිබුණි. මොzසාට්(Mozart) ආභාෂය ලැබූ "Lacrymosa" ද Narnia චිත්‍රපටයට ලියා ඇතැයි මතයක් පැවතුනි. කෙසේ නමුත්, Narnia අධ්‍යක්ෂකවරුන් නම් පවසා තිබුනේ කිසිදු එවැනසෙන්ස් ගීතයක් තම නිර්මාණයට යොදාගැනීමට අදහස් නොකළ බවයි.

2010දී , එවැනසෙන්ස් විසින් දි ඕපන් ඩෝර් ඇල්බමයට ලියා පසුව ඉවත්කළ "Together Again" ඩිජිටල් බාගතමනාවක් ලෙස දුණි. එම ගීතය 2010 හයිටි භූමිකම්පා ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතුවලට එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය ට ආධාරයක් වශයෙන් නිකුත්කෙරුණු අතර පසුකාලීනව 2011 මැදින් මස 23දා දක්වා ඉහල ප්‍රතිචාර මැද බාගතකෙරුණි.

ආශ්‍රේය

සංගීතය

එවැනසෙන්ස්


was a district located in Kōchi Prefecture, Japan.

As of 2003, the district had an estimated population of 64,104 and a density of 96.44 persons per km2. The total area was 664.70 km2.

Towns and villages
Merged forming the city of Kami:
 Kahoku
 Monobe
 Tosayamada

Merged forming the city of Kōnan:
 Akaoka
 Kagami
 Noichi
 Yasu
 Yoshikawa

Mergers
 On March 1, 2006 - the towns of Akaoka, Kagami, Noichi and Yasu, and the village of Yoshikawa were merged to create the city of Kōnan.
 On March 1, 2006 - the towns of Kahoku and Tosayamada, and the village of Monobe were merged to create the city of Kami. Kami District was dissolved as a result of this merger.

Former districts of Kōchi Prefecture

Kami District, Kōchi


Le KRI Ardadedali (404) est un sous-marin de la marine indonésienne. Il fait partie de la classe Chang Bogo améliorée, également connue sous le nom de classe Nagapasa.

Spécifications
Comme les autres sous-marins diesel-électriques de classe Nagapasa, le KRI Ardadedali a une longueur hors-tout de 61,2 mètres avec une largeur de 6,25 mètres et un tirant d'eau de 5,5 mètres. Il a une vitesse de pointe de 21,5 nœuds (39,8 km/h) lorsqu'il est immergé et de 11 nœuds (20 km/h) en surface. Le navire est propulsé par 4 générateurs diesel MTU 12V 493. Il transporte un équipage allant jusqu'à 40 personnes et il est équipé de tubes lance-torpilles de 533 mm. Le KRI Ardadedali a un rayon d'action maximal de 10000 milles marins (18520 kilomètres). Les sous-marins de la classe Nagapasa possèdent également des contre-mesures de torpilles acoustiques ZOKA fabriquées par la société turque ASELSAN.

Historique
Le navire a été commandé le  dans le cadre d'un contrat de 1,07 milliard de dollars entre l'Indonésie et la Corée du Sud pour la fourniture de trois sous-marins, contrat remporté par Daewoo Shipbuilding & Marine Engineering (DSME). Dans le cadre de l'accord, deux des sous-marins (les KRI Nagapasa et Ardadedali) ont été construits en Corée du Sud, tandis que le troisième (KRI Alugoro (405)) a été construit dans le chantier naval de PT PAL Indonesia à Surabaya dans le cadre d'un programme de transfert de technologie. La quille du KRI Ardedali a été posée en 2014 et il a été lancé le .

Le KRI Ardadedali a été livré et mis en service lors d'une cérémonie au chantier naval de DSME à Okpo, Geoje, le , avant de se rendre à sa base de Surabaya. Il est attaché au 2e commandement de la flotte de la marine indonésienne, basé à Surabaya. Son nom Ardadedali est basé sur une flèche en possession d'Arjuna dans l'épopée du Mahabharata.

Notes et références

Voir aussi

Liens internes
 Liste des sous-marins de l'Indonésie

Sous-marin d'attaque conventionnel
Sous-marin de la marine indonésienne
Navire construit en Corée du Sud
Bateau lancé en 2016
Ardadedali

KRI Ardadedali (404)


Filiano ist eine süditalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Potenza in der Basilikata. Die Gemeinde liegt etwa 20,5 Kilometer nordnordwestlich von Potenza. Filiano ist Teil der Comunità Montana Alto Basento.

Geschichte
Filiano war bis 1951 Teil der Nachbargemeinde Avigliano. Bekannt ist die Gemeinde als Namensgeber für den Käse Pecorino di Filiano, der in der Region produziert wird.

Verkehr
Durch die Gemeinde führt die Strada Statale 658 Potenza-Melfi.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Basilikata

Filiano


Brian Leigh Maxwell (March 14, 1953 – March 19, 2004) was a British born Canadian track and field athlete, track coach, entrepreneur, and philanthropist. He founded PowerBar, a maker of energy and nutritional products for athletes. Maxwell initially never intended to become a marathon runner, but lacked the speed necessary to be competitive at shorter distances. Despite being told as a teenager of his congenital heart condition, he persevered, and by 1977, he was ranked third among all marathoners by Track and Field News.  At age 51, he died of a heart attack at a local post office.

Early life
Maxwell grew up in Toronto, Ontario, Canada, where he attended Victoria Park Secondary School (now Victoria Park Collegiate Institute), and he was a member of the Victoria Park Track Club (not associated with the school). The club was coached by Commonwealth Games shot put gold medalist Dave Steen.  While at Victoria Park, he was awarded the Arnold Trophy for excellence in academics and athletics.

In 1975, Maxwell graduated with a Bachelor of Arts degree in architecture from the University of California, Berkeley, where he was on the Golden Bears track team. As an outstanding student on the team, he won the Brutus Hamilton Award, named after the University's long-time coach.

Elite athlete and coach
After graduating from UC Berkeley, Maxwell frequently represented Canada as a long distance runner. He won his first marathon, in 1975, in Canada, and competed in the 1978 Commonwealth Games. He was the top qualifier for the three-member Canadian 1980 Olympic marathon team that did not participate in the games in Moscow due to the U.S.-led boycott. His fastest marathon was 2:14:43 in 1977. He won the Ottawa National Capitol Marathon that year. He also won the Enschede, Netherlands marathon that year, in 2:15:14, breaking Ron Hill's course record. Maxwell went on to serve as the cross country and distance running coach at UC Berkeley, helping four team members become NCAA Division I All-Americans in cross country and track and field. Tom Downs, Jr., the first of those at Berkeley to win that honor when he finished 13th at the nationals in 1981, attributed that to Maxwell's regimen of having his runners alternate easy and very hard training days, to push them to their limits.

PowerBar
Maxwell started the PowerBar company with his girlfriend, Jennifer Biddulph, a nutritionist who later became his wife. Maxwell developed the idea of an energy bar after dropping out of a marathon at , at about the segment of the  event known among runners as "The Wall", where experts say the body ceases burning carbohydrates and begins burning muscle tissue instead. In the kitchen of their Berkeley, California home, the couple began developing snack bar recipes with both simple and complex carbohydrates.

Other business interests
In late 2000, Maxwell invested in the Active Network Inc. (Active.com), helping establish the company as the leading provider of data management and online registration services for fitness events.  By 2001, Maxwell joined Active's board of directors. He also chaired Game Ready, which manufactured devices to assist healing of sports injuries.

Legacy
In addition to helping promote many fitness events and sponsoring numerous athletes, Maxwell and his wife contributed generously to UC Berkeley, from which both graduated.  The former Kleeberger Field was renamed Maxwell Family Field after the couple donated funds to replace the artificial surface.  Located just north of UC Berkeley's Memorial Stadium, the field serves as home to the university's hockey, football and lacrosse programs. Jennifer Maxwell also endowed a full-tuition scholarship, the Brian L. Maxwell Fellowship, at the Haas School of Business.  Maxwell Fellowships are intended to memorialize the drive, creativity, and entrepreneurial spirit which led Maxwell to achieve success in business and his athletic pursuits. There has been an annual award named after Maxwell at the high school he attended, Victoria Park Collegiate Institute, which is given to a student who excels in athletics and academics while at Victoria Park. He also donated the well-equipped Fitness Room at the Institute.

Maxwell is survived by his wife, Jennifer, and six children. Their daughter, Julia, was a standout cross country runner, and her mother and grandmother, Barbara Magid, were top competitors in the arduous and venerable  age-and-gender handicapped Dipsea Race, first run in 1905. Julia finished fourth in that competition at 13-years-old. Julia competed for Stanford University where she received a double major degree in nutrition and anthropology.

References

External links
 Berkeley.edu – 'Cal mourns passing of Brian Maxwell, former coach, runner, PowerBar founder, and philanthropist:  Memorial service scheduled for noon April 2 at Haas Pavilion', University of California, Berkeley (March 22, 2004)
 PowerBar.com – 'PowerBar Mourns the Passing of Founder, Brian Maxwell', PowerBar (March 2004)

1953 births
2004 deaths
Canadian male long-distance runners
Canadian male marathon runners
Athletes (track and field) at the 1978 Commonwealth Games
20th-century Canadian businesspeople
UC Berkeley College of Environmental Design alumni

Brian Maxwell


Charlotte Bischoff (née le  à Schöneberg et morte à Berlin le  ) est une communiste allemande, résistante au nazisme.

Biographie

Jeunesse
Marie Martha Charlotte Wielepp est née le 5 octobre 1901 à Schöneberg, dans l'appartement de ses parents situé au 13 Apostel-Paulus-Straße. Son père est Alfred Wielepp (1878-1948), typographe, et sa mère Martha Albertine Stawitzky. Après avoir fréquenté une école de commerce, Charlotte Wielepp travaille de 1915 à 1930 comme employée de bureau et sténodactylographe à Halle, Hambourg et Berlin. À partir de 1918, elle est membre de la  et de la Ligue des jeunes communistes d'Allemagne. En 1923, elle rejoint le Parti communiste d'Allemagne (KPD). La même année, elle épouse Fritz Bischoff qui travaille alors comme employé dans la mission commerciale soviétique. À partir de 1930, Charlotte Bischoff est employée au sein du groupe parlementaire prussien et du Comité central du KPD.

Résistance
Après l'arrivée au pouvoir des national-socialistes, Charlotte Bischoff travaille d'abord pour le service d'information du Parti communiste désormais illégal. En décembre 1933, elle se rend à Moscou avec sa fille Renate (1924-2018), où elle travaille pour le Département des relations internationales de l'Internationale communiste jusqu'en 1937, ce qui l'amène à voyager à l'étranger (Danemark et Pays-Bas). Fritz Bischoff est arrêté par les nazis en 1934, condamné à huit ans de prison puis envoyé dans les camps de concentration de Sachsenhausen et de Neuengamme ; il est finalement abattu le 19 mai 1945 par les SS alors qu'il tente de s'échapper du paquebot Cap Arcona en feu.

En 1938, Charlotte Bischoff demande à travailler pour la clandestinité en Allemagne. Elle est d'abord envoyée à Stockholm, où se trouve le « quartier général de la section nord » du Parti communiste. Elle y est arrêtée au début de 1939 comme immigrante illégale et menacée d'expulsion vers l'Allemagne, mais est rapidement libérée. L'Allemagne lui retire alors sa nationalité allemande. Charlotte Bischoff s'occupe alors, dans le cadre de  l'Aide rouge internationale, des communistes allemands émigrés, collecte de l'argent et discute avec des ouvriers du bâtiment suédois syndiqués sur des chantiers de construction.

En 1941, mandatée par la direction internationale du KPD, représentée à l'époque par Herbert Wehner, elle réussit à entrer illégalement en Allemagne sur un cargo. Le voyage dure un mois, du 29 juin à la fin juillet 1941. Charlotte Bischoff travaille à Berlin avec divers groupes de résistance, notamment avec ceux associés à l'Orchestre Rouge, comme le réseau de Kurt et Elisabeth Schumacher, celui de Wilhelm Knuckle et avec les groupes de la  avec Anton Saefkow, Bernhard Bästlein et Robert Uhrig. Elle est une des rares membres de ces groupes de résistance ayant échappé à l'arrestation. Elle reste à Berlin jusqu'à la fin de la guerre sans être reconnue. C'est en grande partie grâce aux activités de Charlotte Bischoff, Otto Grabowski et Ernst Sieber que le journal Die Innere Front a pu continuer à être publié et distribué après l'arrestation de nombreux autres résistants.

Renate Bischoff
Renate Bischoff, la fille de Charlotte et Felix reste en URSS jusqu'en 1945. À ce moment-là, le KPD veut déployer des militants  en Allemagne, pour soutenir l'Armée rouge dans l'établissement d'un régime d'occupation. Parmi les noms proposés figure Renate Bischoff. Son parachutage ne peut pas avoir lieu finalement et elle rejoint ensuite la zone d'occupation soviétique en Allemagne, épouse Bruno Leuschner membre du Parti socialiste unifié d'Allemagne et travaille à l'Institut pour le Marxisme-Léninisme

Après guerre
Après la guerre, Charlotte Bischoff occupe divers postes au sein de la Confédération des syndicats allemands libres de la République démocratique allemande (FDGB) et est devient membre du Parti socialiste unifié d'Allemagne (SED. Fin septembre 1950, elle succède à  à la présidence de la  . Après des disputes au sein de la Confédération des syndicats, elle travaille les années suivantes pour l' Aide sociale du Grand Berlin, une organisation d'aide sociale active dans tout Berlin et proche du Parti socialiste. À partir de 1957, elle travaille en free-lance à l'. Là, elle participe à l'élaboration d'une Histoire officielle du mouvement ouvrier allemand de la RDA ; son nom apparaît à plusieurs reprises dans cet ouvrage mais seulement en tant que "représentante du Comité central". Les notes de Charlotte Bischoff et les documents collectés pour ce travail ne sont pas publiés à l'époque de la RDA. L'autrice Eva-Maria Siegel pense qu'ils contenaient sans doute .

Charlotte Bischoff rejoint, en 1991, le Parti du socialisme démocratique (PDS), issu du Parti socialiste unifié d'Allemagne à l'âge de .

Les archives de Charlotte Bischoff sont conservées aux Archives fédérales allemandes.

Distinctions

 1961 Ordre du mérite patriotique en argent et 1981 en or
 1969 Ordre Bannière du Travail
 1970 Ordre de la guerre patriotique de l'URSS

Filmographie
Peter Weiss décrit en détail les activités de résistance de Charlotte Bischoff en exil et en Allemagne dans son roman L'Esthétique de la résistance. Dans le troisième tome, qui traite des groupes autour de l'Orchestre rouge, elle est la protagoniste centrale. Peter Weiss se base sur des discussions avec Charlotte Bischoff en 1972 et sur un échange de lettres avec elle dans les années 1974 à 1976.

Bibliographie

 Archives Charlotte Bischoff aux archives fédérales, NY 4232, Voir en ligne
 Eva-Maria Siegel, An ihrem Lachen kann man eine Frau doch erkennen. Dokumente und Anmerkungen zum Verhältnis von Fiktion und Authentizität in Peter Weiss' Ästhetik des Widerstands am Beispiel Charlotte Bischoffs. dans Peter Weiss Jahrbuch 1996, .
 Simone Barck, Widerstandsgeschichte "von unten" schreiben: Charlotte Bischoff und Peter Weiss, dans Antifa-Geschichte(n). Eine literarische Spurensuche in der DDR der 1950er und 1960er Jahre. Böhlau, Cologne, Weimar, Vienne 2003, pp.. 229–258.
 Michael F. Scholz: Bischoff, Charlotte, Dans: Wer war wer in der DDR?  éd. vol. 1, Berlin, Ch. Links, 2010,
 Anne E. Dünzelmann, Stockholmer Spaziergänge: Auf den Spuren deutscher Exilierter 1933-1945. Verlag Books on Demand   Bischoff%2C%20Charlotte&f=false Accès restreint en ligne

Liens externes

 Succession de Charlotte Bischoff aux Archives fédérales - BArch NY 4232/1 (consulté le 15. octobre 2018).
 Archives fédérales du domaine NY 4232

Références

Récipiendaire de la Bannière du Travail
Récipiendaire de l'ordre de la Guerre patriotique, 2e classe
Récipiendaire de l'ordre du mérite patriotique en or
Personnalité du Parti du socialisme démocratique
Personnalité du Parti socialiste unifié d'Allemagne
Personnalité du Parti communiste d'Allemagne
Résistante allemande
Naissance en octobre 1901
Naissance à Berlin
Décès en novembre 1994
Décès à Berlin
Décès à 93 ans

Charlotte Bischoff


Complexul de clădiri ale Depoului și cârmuirii fostei societăți "Tramvaiul Chișinăului" este un monument de arhitectură de însemnătate națională, amplasat pe str. Mitropolit Dosoftei, 138 din Chișinău, inclus și în Registrul monumentelor de istorie și cultură a municipiului Chișinău, alcătuit de Academia de Științe.

Istoric
Complexul de clădiri a fost construit la începutul secolului al XX-lea, în stil modern industrial.

În Chișinău, circulația tramvaiului tras de cai a fost organizată de o societate anonimă din Belgia în 1888. Aceeași companie a adus tramvaiul electric în Chișinău, la începutul secolului următor. Proiectele clădirilor complexului de întreținere și reparație a vagonetelor și a mecanismelor au fost aprobate la Sankt Petersburg în 1912, iar construcția depoului a demarat în 1913, la marginea de atunci a orașului, loc care a devenit stația terminus a liniilor de tramvai.

Descriere
Depoul era alcătuit din următoarele edificii:
hangarul pentru vagonete; avea un singur etaj, cu intrarea de pe strada Columna și de la colț cu strada Lăpușneanu;
grajdul pentru cai cu șura pentru furaje;
magazia principală cu cantina pentru lucrători și cu o sală pentru odihnă
magazia pentru uleiul tehnic și articole de metal
clădirea cu atelierele de bobinaj și mecanic, cu tâmplăria și vopsitoria;
casa de locuit cu apartamentul administratorului și cu birourile de conducere, inclusiv ghereta paznicului;
șura pentru instrumente;
depozitul pentru scări;
uscătoria pentru nisip;
WC.

Terenul depoului este înclinat spre strada Columna, particularitate ce a influențat arhitectura complexului, acesta fiind amplasat pe două terase, închise de o incintă din piatră. Către strada Columna, este construit un zid de sprijin cu talus, care atribuie complexului un aspect de fortificație. Același spirit de stilizare istorică a influențat și arhitectura hangarului.

Casa de locuit are două etaje din partea curții interioare și este orientată spre strada Columna cu o fațadă din trei niveluri. Intrarea principală este din partea străzii Columna, fiind evidențiată printr-un portic, dominat de un balcon, soluție caracteristică clădirilor obștești.

Clădirile cu menire tehnică au pereți cu suprafață metedă, goluri de ferestre mari, de tip industrial, fără ancadramente, și cu structura portantă scoasă în evidență. Exteriorul clădirilor este stilizat cu cărămidă roșie contrastantă prin culoare cu piatra de carieră. Din piatră sunt prelucrate minuțios detaliile decorative, amplasate după rigorile modernului.

Clădirile au fost grav avariate în timpul celui de-al doilea război mondial. După restaurare și până astăzi, arhitectura clădirilor nu s-a schimbat, cu excepția fațadei principale a hangarului, la care, din partea străzii Mitropolit Dosoftei, au fost alipite volume inestetice, iar o parte a clădirilor, orientate spre strada Calea Orheiului au fost acoperite cu un strat de mortar monocrom.

Complexul se află în imediata apropiere de fabrica de cofetărie Bucuria. Pe teritoriul complexului se află un atelier de reparație a troleibuzelor și un muzeu.

Galerie de imagini

Referințe

Monumente istorice din Chișinău
Monumente de arhitectură din Chișinău

Complexul de clădiri ale Depoului și cârmuirii fostei societăți „Tramvaiul Chișinăului”


The Distillers are an American punk rock band, formed in Los Angeles, California in 1998 by vocalist and guitarist Brody Dalle. Dalle co-wrote, played guitar and provided lead vocals for nearly every track on the band's three albums. After the breakup of the band in 2006, Dalle and Distillers guitarist Tony Bevilacqua went on to form Spinnerette.

History
The Distillers first came together in late 1998, when Australian-born guitarist Brody Dalle met bassist Kim Chi and the two bonded over their love for playing punk rock. They proceeded to recruit Detroit guitarist Rose Mazzola and drummer Matt Young.

Signed to Epitaph, the band issued its self-titled debut in April 2000. By the end of the year, Kim Chi had left the group to join Exene Cervenka in her band, the Original Sinners. For a while The Nerve Agents bassist Dante Sigona was playing bass for The Distillers but  Ryan Sinn stepped in and took position. Matt departed to join Chi while Mazzola left during the height of "Seneca Falls". By summer 2002, The Distillers were composed of Dalle, Sinn, and new drummer Andy Granelli; joint American dates with No Doubt and Garbage were planned for later that fall. Guitarist/vocalist Tony Bradley joined The Distillers in time for the recording of their third album and major-label debut, Coral Fang, which was released in 2003 by Sire. Following her very public divorce from Rancid's Tim Armstrong that same year, Brody Dalle resumed performing under her own name.

Granelli left the band in early 2005, moving on to play with Darker My Love, and by summer, Sinn had exited as well, later joining up with Angels & Airwaves. Despite rumors, The Distillers, now just Dalle and Bradley, denied that they were breaking up, instead simply going on hiatus. In early 2006, Dalle had her first child, daughter Camille, with new husband Josh Homme of Queens of the Stone Age. By the year's end, the two remaining members formally announced the band's disbandment and went on to form Spinnerette together.

In January 2018, Dalle shared a teaser video from The Distillers' Instagram and a newly opened Twitter account to confirm the return of the band. Initially, it was believed the four Twitter accounts that The Distillers' Twitter was following, would make up the 2018 line-up of the band: Dalle, Bradley, Granelli and former Spinnerette member Alain Johannes. Since then, however, the account has removed Johannes; and subsequently added former bassist Sinn. Bradley has since deleted his Twitter account.

It was later announced that the band would perform their first official show in over 13 years at The Casbah in San Diego, California in late April 2018.

On September 11, 2018, the Distillers official Instagram account announced the release of a new single available on iTunes. In April 2019, the band confirmed that they had begun recording their fourth album and follow-up to Coral Fang.

On April 28, 2019, The Distillers announced they would be entering the studio with English music producer Nick Launay.

Members
Current
Brody Dalle – lead vocals, rhythm guitar (1998–2006, 2018–present), lead guitar (2002–2003)
Ryan Sinn – bass, backing vocals (2000–2005, 2018–present)
Andy Granelli – drums (2000–2005, 2018–present)
Tony "Bradley" Bevilacqua – lead guitar, backing vocals (2003–2006, 2018–present)

Former
Rose "Casper" Mazzola – lead guitar, backing vocals (1998–2002)
Kim Chi – bass, backing vocals (1998–2000)
Mat Young – drums (1998–2000)
Dante Sigona – bass, backing vocals (2000)

Timeline

Discography

Studio albums

Extended plays

Singles

Music videos
 "The Young Crazed Peeling" (2002)
 "City of Angels" (2002)
 "Drain the Blood" (2003)
 "The Hunger" (2003)
 "Beat Your Heart Out" (2004)
 "Man vs. Magnet" (2018)

In popular culture

 In a February 2003 episode of Gilmore Girls, Jess surprises Rory with last-minute tickets to a Distillers concert.
 A version of the song "Muppet N.A.M.B.L.A" on the Leftöver Crack EP, Rock the 40 Oz featured Dalle on guest vocals.
 In the Daredevil episode "Kinbaku", "Die on a Rope" is played on the stereo of a car that Matt Murdock and Elektra steal.

Video games
 "Beat Your Heart Out" is featured in Tony Hawk's Underground 2.
"Beat Your Heart Out" is featured in  ATV Offroad Fury 3.
 "Dismantle Me" is featured in MTX Mototrax.
 "Seneca Falls" is featured in Tony Hawk's Pro Skater 4.
 "Drain the Blood" is featured in Gran Turismo 4 and is a downloadable song for Rock Band.
 The song "Beat Your Heart Out" and a cover of the "Spider-Man theme song" are featured in the video game adaptation of Spider-Man 2.
 The songs "City of Angels" and "Hall of Mirrors" both featured in the 2004 game True Crime: Streets of LA.
 "City of Angels" is featured in Crash 'N' Burn, as well as in the third episode of Sleeper Cell entitled "Money".

References

External links
The Distillers official website.
The Distillers at Facebook.
The Distillers at Instagram.
The Distillers at Twitter.
The Distillers at Myspace.

Hellcat Records artists
Musical groups established in 1998
Musical groups disestablished in 2006
Musical groups reestablished in 2018
Musical quartets from California
Street punk groups
Sire Records artists
Epitaph Records artists
Rise Records artists
Rock music groups from California
Musical groups from Los Angeles
Hardcore punk groups from California
Female-fronted musical groups
1998 establishments in California

The Distillers


Onthophagus watuwila é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Krikken & Huijbregts em 2008.

Referências

Ligações externas

watuwila
Coleópteros descritos em 2008

Onthophagus watuwila


O Campeonato Húngaro de Futebol de 1949–50, denominada oficialmente de Nemzeti Bajnokság I 1949–50, foi a 47ª edição da competição máxima do futebol húngaro. O campeão foi o Honvéd que conquistou seu 1º título húngaro. O artilheiro foi Ferenc Puskás do Honvéd com 31 gols.

Classificação

Premiação

Artilheiros

Campeonato Húngaro de Futebol
1949 no futebol
1950 no futebol
Desporto na Hungria em 1949
Desporto na Hungria em 1950


Bieten steht für:

 einen Vorgang in vielen Kartenspielen, siehe Reizen (Kartenspiel)
 ein bestimmtes Kartenspiel, siehe Bieten (Kartenspiel)

Siehe auch:

 Angebot
 Auktion
 Biet
 Bieter

Bieten


La couronne de la princesse Blanche, également appelée couronne palatine ou couronne de Bohême, est la plus ancienne couronne royale survivante connue en Angleterre et date probablement de 1370-1380.

Elle est faite d'or avec des diamants, des rubis, des émeraudes, des saphirs, de l'émail et des perles. Sa hauteur et son diamètre sont tous deux de . La couronne est une propriété de la maison de Wittelsbach depuis 1402, date à laquelle elle est arrivée avec la princesse Blanche d'Angleterre, fille du roi Henri IV d'Angleterre, lors de son mariage avec Louis III, électeur palatin.

Après l'extinction de la branche bavaroise junior de la maison dans la lignée masculine en 1777, la branche palatine senior a remplacé la première en tant que dirigeants du pays. Aujourd'hui, la couronne est exposée dans le trésor de la Résidence de Munich, ancien palais royal des Wittelsbach, où elle est conservée depuis 1782. Elle a été décrite comme « l'une des plus belles réalisations de l'orfèvrerie gothique ».

Description

La couronne est composée de  hexagonales sur la base supportant chacune une tige en or surmontée d'un lys. Les tiges et les lys alternent en taille et en hauteur. Ce sont des versions très ornées de bijoux de la fleur de lys, populaire pour les couronnes médiévales. Au milieu des hexagones, qui ont des fleurs blanches émaillées superposées sur un fond bleu ou rouge translucide, se trouve un saphir bleu pâle, dont 11 sont ovales et 1 est hexagonal. Chaque pointe est décorée d'une alternance de rubis et de grappes de quatre perles qui ont un petit diamant au centre. En plus des diamants, des perles et des saphirs, les lys sont également décorés d'émeraudes.

Certaines des perles d'origine ont peut-être été remplacées lors de la restauration de la couronne en 1925. Les tiges de lys sont détachables, et il est possible de replier la base de la couronne pour la transporter plus facilement. Chaque rosette est numérotée de 1 à 12 pour s'assurer que les lys sont correctement attachés. La couronne mesure  en hauteur et en diamètre.

Histoire

La couronne est documentée pour la première fois dans l'inventaire du roi Richard II d'Angleterre comme ayant 12 fleurons, mais une rosette manquait. À l'époque, elle était ornée de , , ,  et .  et  supplémentaires avaient été retirées des fleurons. La couronne pesait , soit un peu moins de .

Elle a été enregistrée à nouveau dans une liste de 1399 de bijoux royaux déplacés à travers Londres qui appartenaient au déchu Richard II et à d'autres. Par conséquent, la couronne avait très probablement appartenu à la reine Anne de Bohême, l'épouse de Richard II, qu'elle épousa en 1382. Elle a peut-être été produite en Bohême, mais des éléments tels que des perles sur les tiges suggèrent Paris, bien que le fabricant ait pu être un orfèvre français ou formé en France travaillant à Prague. Venise a également été suggérée comme lieu d'origine de la couronne.

La couronne est venue à la lignée palatine de la maison de Wittelsbach en dot de Blanche d'Angleterre, fille du roi Henri IV d'Angleterre. Après son accession au trône d'Angleterre, Henri souhaite conclure d'importantes alliances afin de maintenir et de légitimer son règne. Un allié dont il espérait obtenir le soutien était le roi Robert Ier du Saint Empire, un Wittelsbach qui a également pris le trône allemand après la déposition du roi Venceslas. Un mariage entre le fils aîné survivant de Robert, Louis, et la fille aînée d'Henri IV, Blanche, fut bientôt arrangé.

Le , le contrat de mariage est signé à Londres, et la dot de la mariée est fixée à . En 1402, avant le mariage de Blanche et Louis III, la couronne fut restaurée par un orfèvre londonien, qui ajouta une douzième rosace et remplaça l'émeraude et les perles manquantes sur les fleurons. La nouvelle rosette contenait , ,  et . Blanche portait la couronne à son mariage, qui a eu lieu le  à la cathédrale de Cologne en Allemagne . En 1421, elle a été mise en gage au monastère de Maulbronn, et à ce moment-là, plusieurs pierres précieuses et perles avaient été retirées.

En 1988, la couronne figurait dans l'exposition Age of Chivalry à la Royal Academy of Arts de Londres – la première fois qu'elle revenait en Angleterre depuis 1401.

Voir aussi
 Joyaux de la Couronne de Bavière
 Musée de la Résidence

Références

Bibliographie
 .

Liens externes
 Couronne d'une reine d'Angleterre sur le site du Département du Palais de Bavière.

Couronne
Regalia
Objet en or
Maison de Wittelsbach
Royaume de Bavière
Œuvre du XIVe siècle
Œuvre d'art à Munich
Palatinat du Rhin

Couronne de la princesse Blanche


La croix de la Périère est une croix monumentale située sur le territoire de la commune de Wassy, en France.

Localisation
La croix est située rue Mauljean, sur le territoire de la commune de Wassy, dans le département de la Haute-Marne, en région Grand Est, en France.

Historique

La croix daterait du . En 1749, la municipalité décide de déplacer la croix de son emplacement d'origine près du château à son emplacement actuel.

La croix est classée au titre des monuments historiques par arrêté du 26 septembre 1903. Accepté par le ministère des Beaux-Arts fin 1911, la croix est entourée, en 1912, d'une grille en fer forgé dû à l'architecte Tillet.

Description

D'une hauteur de 4,40 mètres, et d'une base carré de 79 cm de côté, la croix repose sur un chapiteau de style corinthien surmontant un fut torsadé, lui même reposant sur un socle carré. La croix représente la crucifixion sur un des côtés, et d'une Vierge à l'enfant de l'autre côté. Le fût torsadé est décoré de motifs agricoles (vigne/laurier/oiseau/escargot) et le socle est mouluré.

La grille entourant la croix a une hauteur de 1 mètre 20 et forme un entourage au carré de 2 mètres 50 environ de côté et est établie sur une bordure en pierre de taille dure de Cérilly.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Haute-Marne

Liens externes

Periere
Monument historique en Haute-Marne
Monument historique classé en 1903

Croix de la Périère


Cattleya gloedeniana é uma espécie de planta do gênero Cattleya e da família Orchidaceae.

Pertence a Cattleya série Parviflorae. Esta é uma das únicas espécies da seção que ocorre próximo do mar em baixa altitude. As plantas são geralmente atarracadas com pseudobulbos curtos como a prancha da descrição original, porém em cultivo os pseudobulbos de alongam e ficam quase cilíndricos. A haste é muito longa e a floração ocorre no verão.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 2008 por Cássio van den Berg.
Os seguintes sinônimos já foram catalogados:
 Laelia gloedeniana Hoehne
 Hoffmannseggella gloedeniana (Hoehne) Chiron & V.P.Castro
 Sophronitis gloedeniana (Hoehne) Van den Berg & M.W.Chase

Forma de vida
É uma espécie rupícola e herbácea.

Descrição
Esta espécie tem várias caraterísticas que se sobrepõe com Cattleya vasconcelosiana, tais como as flores laxas na inflorescência, folhas elípticas, flores amarelas, porém nessa última os pseudobulbos são mais curtos e dilatados, além de ser uma planta de altitude com flores de um tom mais claro, e com estrias no labelo.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada no estado brasileiro do Espírito Santo.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação sobre afloramentos rochosos.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de van den Berg, C. Cattleya in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Cattleya gloedeniana no projeto Flora e Funga do Brasil

Cattleya
Plantas descritas em 2008
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Cattleya gloedeniana


Le dème de la Móvri, en  / Dímos Móvris, est un ancien dème du district régional d'Achaïe, en Grèce-Occidentale. Depuis  2010, il est fusionné au sein du dème d'Achaïe-Occidentale.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

Le dème tire son nom de la Móvri, montagne située sur son territoire.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Grèce-Occidentale
Ancien dème en Grèce

Dème de la Móvri


Omul pasăre este un film românesc din 2014 regizat de Alexandru Mavrodineanu, Mihai Grecea. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Nicolae "Mami" Mihăiță.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2014 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2014
Filme documentare românești

Omul pasăre