Robert Laughlin, punom imenom Robert Betts Laughlin (Visalia, Kalifornija, 1. studenog 1950.), američki fizičar. Diplomirao (1972.) na Sveučilištu u Berkeleyu, doktorirao (1979.) na Massachusettskom tehnološkom institutu u Cambridgeu. Zaposlen je bio u Laboratorijima Bell Telephone u Murray Hillu (od 1979. do 1981.), u laboratoriju Livermore (od 1981. do 1982.), na Sveučilištu Stanford (od 1985.). Bavi se teorijom fizike čvrstoga stanja. Kada su D. C. Tsui i H. L. Stormer na temperaturi blizu apsolutne nule i u snažnom magnetskom polju otkrili frakcijski kvantni Hallov učinak, Laughlin je dao teorijsko objašnjenje u savršenome skladu s pokusima (1983.). Za to je otkriće novog oblika kvantnoga fluida s frakcijski nabijenim pobuđenjima dobio, s Tsuijem i Stormerom, Nobelovu nagradu za fiziku 1998.

Hallov učinak

Hallov učinak ili Hallov efekt (po E. H. Hallu koji ga je uočio 1879.) je pojava u tankoj metalnoj ili poluvodičkoj pločici kojom teče električna struja gustoće Jx, pod djelovanjem okomitoga magnetskoga polja indukcije Bz, stvaranja transverzalnoga električnoga polja jakosti:

(RH je Hallova konstanta ili Hallov otpor) i poprečnoga električnoga napona. Električna struja, magnetsko polje i električno polje međusobno su okomiti i, ako tvore desni koordinatni sustav, Hallov učinak je normalan (konstanta RH je negativna). U obratnom slučaju (konstanta RH je pozitivna) učinak je anomalan. Hallov je učinak jači za poluvodiče, a slabiji za električne vodiče. Objašnjenje anomalnoga Hallova učinka bila je jedna od najvećih teškoća klasične elektromagnetske teorije. Protumačila ga je tek kvantna teorija čvrstih tijela.

Hallov pretvarač ili Hallov generator
Hallov pretvarač  ili Hallov generator izveden je na temelju Hallova učinka, a primjenjuje se u mjernoj i računalnoj tehnici: za mjerenje jakosti magnetskoga polja reda 10–5 A/m do reda 105 A/m, za pretvorbu neelektričnih veličina u električne, analizu spektra električnih i magnetskih signala, mjerenje razlike faza, istraživanje magnetskih tokova, pretvorbu signala i slično.

Kvantni Hallov učinak
Kvantni Hallov učinak ili kvantni Hallov efekt je odstupanje Hallova otpora od linearne ovisnosti o jakosti magnetskoga polja pri Hallovu učinku u ekstremnim uvjetima. Uočio ga je K. von Klitzing 1980. Pojavljuje se pri magnetskoj indukciji većoj od 10 T, temperaturi manjoj od 1 K i ograničenosti gibanja elektronskoga plina na dvije dimenzije, to jest onemogućenosti gibanja elektrona u smjeru magnetskoga polja. Za mjerenje kvantnoga Hallova učinka nužni su poluvodiči koji omogućuju smještanje slobodnih elektrona u vrlo tank sloj paralelan s površinom uzorka. Diskretne vrijednosti Hallova otpora (Hallovi platoi) koje se opažaju u tim uvjetima ne ovise o materijalu uzorka i mogu se izraziti preko temeljnih prirodnih konstanti:

gdje je: q - racionalni broj, h - Planckova konstanta, e - elementarni električni naboj.

Izvori

 Američki fizičari
Dobitnici Nobelove nagrade za fiziku

Robert Laughlin


Crkva sv. Petra je rimokatolička crkva u Vrboskoj, općina Jelsa, otok Hvar.

Opis
Crkva sv. Petra izgrađena je u Vrboskoj uz more, istočno od današnjeg naselja. Izgrađena prije nastanka naselja, spominje se u Hvarskom statutu 1331. godine, a označavala je granicu pitovskog i vrbanjskog teritorija. Crkva je bila beneficij hvarskih plemića Chranchisa (Hranotića) i Piretića, koji 1469. godine «obnavljaju crkvu svojih predaka, do temelja srušenu». Do danas je sačuvana građevina iz razdoblja obnove u XV. stoljeću, to je jednobrodna svođena crkva s kvadratičnom apsidom, zidana sitnim priklesanim kamenom, s pokrovom od kamenih ploča, ožbukanog ulaznog pročelja. Vanjske dimenzije crkve iznose 7.35 x 2.45. U osi glavnog pročelja je jednostavan portal i nad njim niša školjkastog oblikovanja u kojoj se nalazi kopija kipa sv. Petra, kojeg je 1469. godine izradio Nikola Firentinac, dok se original čuva u župskoj crkvi sv. Lovrinca. U osi zabata je jednostavna, vitka, zidana jednodijelna preslica.

Zaštita
Pod oznakom Z-4788 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Vanjske poveznice

Petar
Petar, Vrboska

Crkva sv. Petra u Vrboskoj


Prijenos klinastim remenjem u biti se razlikuje od prijenosa plosnatim remenjem samo oblikom i brojem remenja, i oblikom površina vijenaca njihovih remenica. Za razliku s pojedinačnim prijenosima plosnatim remenjem u kojima sudjeluje samo po jedan remen, u pojedinačnim prijenosima s klinastim remenjem može sudjelovati razmjerno velik broj remena. Pri tome je nužno da svi remeni budu točno jednake dužine, jer inače nastupaju preopterećenja kraćih remena, dok su duži neiskorišteni. Za postizanje prednapona i u prijenosima klinastim remenjem mogu se upotrijebiti natezne remenice (bez žljebova na vijencu).

Klinasti remen u odnosu na plosnati, pri istoj sili kojom remen tlači na remenicu, približno trostruko veću sposobnost prijenosa, blago puštanje u rad, i praktički vuče bez puzanja. Može raditi s malim obuhvatnim kutom, i na taj način omogućuje velik prijenosni odnos. Potreban prostor je manji, a i opterećenja vratila i ležaja su manja. Dalja prednost je u mogućnosti da više klinastih remena radi paralelno. Klinasto remenje može raditi na pogonskoj temperaturi do približno 80 °C.

Za oblik klinastih remena svojstven je njihov presjek. To je površina trapeza ili klina (otuda i naziv klinasto remenje). Za nasjedanje klinastih remena površine vijenaca remenica imaju žljebove prilagođene obliku remena. Oblik tih žljebova je takav da remeni u njima nasjedaju samo svojim bočnim površinama. Njihova donja površina uvijek se nalazi iznad dna žlijeba, a gornja nešto iznad površine remenice. Presjeci i profili klinastih remena standardizirani su u svim zemljama. Obično su njihove bočne površine zakošene tako da se sijeku pod kutom 38°. Pod točno jednakim kutom moraju se sjeći i bočne površine žljebova na remenicama. Osim toga, iz istih razloga iz kojih je potrebno i za površine vijenaca remenica za plosnato remenje, te bočne površine moraju biti glatko obrađene.

Remenice za klinasto remenje mogu se izraditi i u dvodijelnoj izvedbi, tako da im se obje polovice mogu odmocati i primicati jedna drugoj zakretanjem jedne od njih na navojnici i time mijenjati širinu žlijeba. Zbog toga se remen malo podiže ili spušta iz žlijeba, što im je isto kao da se, na primjer, kod prijenosa plosnatim remenjem mijenja promjer remenice, a to dovodi do promjene prijenosnog omjera. Ovaj se sustav koristi u varijatorima (uređajima za bezstepenu regulaciju prijenosnog omjera) na bazi prijenosa klinastim remenjem.

Sile i naprezanja u prijenosu klinastim remenjem
Sve jednadžbe izvedene za sile i naprezanja u prijenosu plosnatim remenjem vrijede i za prijenos klinastim remenjem, ako se koeficijent trenja μ u Eytelweinovoj jednadžbi zamijeni koeficijentom trenja klinastog remenja:

gdje je: γ - kut pod kojim se sijeku krakovi presjeka remena. S time ta jednadžba prelazi u oblik:

Lako je izračunati da je, kad γ ima običnu navedenu vrijednost, μk ≈ 3 i da mu je veličina od 2,5 do 3,5. Zbog toga su i proklizavanje i gubici u prijenosima klinastim remenjem mnogo manji nego u prijenosima plosnatim. Stupanj korisnog učinka ovih prijenosa jest od 0,96 do 0,985. Ovo svojstvo klinastog remenja omogućuje da se remenski prijenosi konstruiraju s obuhvatnim kutovima znatno manjim od nužnih za prijenos plosnatim remenjem. Na primjer uspješan rad prijenosa plosnatim remenjem moguć je i pri obuhvatnim kutom od 90°, a po potrebi i pri 70°. To opet omogućuje primjenu prijenosa klinastim remenjem i za veće prijenosne omjere (do 1:15), manje osne razmake uz manje promjere remenica nego što se to može postići prijenosima plosnatim remenjem.

Oblici i konstrukcijski materijali dijelova
Remenice prijenosa s klinastim remenjem lijevaju se od istih materijala, kao i one u prijenosima s plosnatim remenjem. Osim toga, remenice prijenosa s klinastim remenjem izrađuju se i od čeličnih limova prešanjem, a za male snage i od plastičnih masa.

Glavni materijal od kojeg se izrađuje klinasto remenje jest guma. U gornjoj zoni, iznad neutralne linije, gdje uglavnom vladaju vlačna naprezanja, guma je pojačana armaturom od tekstilnih vlakana, a izvana gumiranom tekstilnom oblogom. U novije vrijeme izrađuje se vrlo kvalitetno klinasto remenje s armaturom od umjetnog vlakna (Nylon, Perlon, Kapron i tako dalje), a ponekad i od čeličnih žica. Najnoviji proizvodi te vrste, takozvani uski klinasti remeni izrađeni su od najkvalitetnije gume. Ovo remenje dopušta velike brzine i prenaša jednake snage pri gotovo 4 puta manjem presjeku od običnog klinastog remenja. U donjoj zoni klinastog remenja pojavljuje se pri savijanju samo tlak, pa je tu armiranje izlišno.

Kako su standardizirani ne samo profili već i duljine klinastih remena, oni se uglavnom proizvode kao gotove beskrajne trake. Sastavljanje beskrajnih traka od klinastog remenja dijelovima za spajanje rijetko dolazi u obzir; općenito se izbjegava jer takvo remenje onda podnosi manja opterećenja i brže se troši. Dijelovi za spajanje klinastog remenja posebne su izvedbe.

Profili običnog klinastog remenja označuje se po standardima duljinom veće baze i visinom presjeka (b x h), a mjere su:

Prednosti i nedostaci
Glavne prednosti prijenosa s klinastim remenjem, u usporedbi s prijenosima s plosnatim, jesu njihove općenito manje dimenzije, pogotovu kad se primjenjuje usko klinasto remenje, te manje opterećenje vratila, a time i ležaja.

Nedostaci prijenosa s klinastim remenjem jesu skuplja izvedba i manja trajnost remenja. Osim toga oni se ne mogu upotrijebiti kao ukršteni i poluukršteni prijenosi.

Područje primjene prijenosa klinastim remenjem općenito je ono u kojem se radi o manjim osnim razmacima i većim prijenosnim omjerima nego što su dosežni primjenom prijenosa s plosnatim remenjem. To je i uzrokovalo razmjerno naglo proširenje njihove primjene na čitavo područje strojarstva, otkad su se centralizirani pogoni prijenosima (transmisijama) počeli zamjenjivati pojedinačnim. Posebno je tome doprinio razvoj proizvodnje alatnih strojeva i automobilske industrije, koje je zahtijevala zbijenu izvedbu prijenosa snage za ventilatore, vodne crpke i električne generatore motora s unutarnjim izgaranjem.

Prijenosi klinastim remenjem upotrebljavaju se danas obično za prijenosne odnose oko 8 (najviše do 15), za snage do 1 200 kW, s do 44 remena i do obodne brzine od 26 m/s.

Izvori

Strojarstvo

Prijenos klinastim remenjem


Le  du Parti populaire () est un congrès du Parti populaire (PP) espagnol, organisé du  au  à Madrid, afin d'élire le comité exécutif et d'adopter les motions politiques et les nouveaux statuts.

Mariano Rajoy est largement élu président du PP, succédant à José María Aznar, titulaire du poste depuis , quelques mois après la défaite du parti aux élections générales.

Contexte
Le , sur proposition de José María Aznar, le comité directeur national désigne à la quasi-unanimité Mariano Rajoy comme successeur d'Aznar, l'élisant secrétaire général du Parti populaire et lui transférant l'intégralité des pouvoirs internes dévolus à la présidence du parti. Lors du , en , José María Aznar avait effectivement confirmé son engagement, pris dans les années 1990, de ne pas être candidat à un troisième mandat à la présidence du gouvernement.

Lors des élections générales du 14 mars 2004, le Parti populaire est battu par le Parti socialiste de José Luis Rodríguez Zapatero et renvoyé dans l'opposition après huit ans au pouvoir.

Comité d'organisation
Au cours de sa réunion du , le comité directeur national approuve la composition du comité d'organisation du congrès. Il est présidé conjointement par le député et ex-ministre de la Justice José María Michavila et le député Sebastián González, considérés comme proches d'Ángel Acebes, déjà annoncé comme futur secrétaire général.

Candidat à la présidence

Mariano Rajoy est l'unique candidat à la présidence du Parti populaire.

Déroulement
Le congrès est convoqué les ,  et .

Quatre motions sont débattues au cours du congrès, rédigées par autant de groupes de travail :
 Motion statutaire, coordonnée par Gabriel Elorriaga et Ana Pastor ;
 Motion économique, coordonnée par Francisco Vañó et Rosa Estaràs ;
 Motion sociale, coordonnée par Ignacio González et María José García-Pelayo ;
 Motion de politique extérieure, coordonnée par Dolors Nadal et Pablo Matos.

La réforme des statuts est l'occasion de rendre plus complexe l'émergence d'une candidature alternative à celle soutenue par la direction en place : le nombre de parrainages nécessaire pour concourir à la présidence est relevé de 50 délégués à 20 % de ceux-ci, soit environ 600.

Résultats
Le , Mariano Rajoy est élu président du PP : sa liste pour le comité exécutif national reçoit le soutien de 98,37 % des suffrages exprimés.

Élection du comité exécutif national

Composition du comité exécutif
À la suite de sa victoire, Rajoy annonce le nom des membres qu'il a choisi pour entrer dans la direction nationale du parti, opérant une répartition des principales fonctions entre ses soutiens et les personnalités proches d'Ángel Acebes.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Élections générales espagnoles de 2004
 Congrès

Lien externe

15

XVe congrès du Parti populaire


(1989) Tatry es un asteroide que forma parte del cinturón de asteroides y fue descubierto el 20 de marzo de 1955 por R. Podstanicka y Alois Paroubek desde el observatorio de Skalnaté Pleso, Eslovaquia.

Designación y nombre
Tatry recibió al principio la designación de .
Más tarde se nombró por el Alto Tatras, un macizo montañoso de Eslovaquia.

Características orbitales
Tatry está situado a una distancia media de 2,351 ua del Sol, pudiendo alejarse hasta 2,53 ua y acercarse hasta 2,173 ua. Su inclinación orbital es 7,764° y la excentricidad 0,07602. Emplea en completar una órbita alrededor del Sol 1317 días.

Véase también
 Lista de asteroides del (1901) al (2000)
 Cuerpo menor del sistema solar

Referencias

Enlaces externos

Asteroides del cinturón principal
Objetos astronómicos descubiertos en 1955
Wikiproyecto:Asteroides/Artículos de asteroides

(1989) Tatry


Arslanlı, Kozan - Adana ili Kozan ilçesine bağlı mahalle
 Arslanlı, Çifteler - Eskişehir ili Çifteler ilçesine bağlı mahalle
 Arslanlı, Oğuzeli - Gaziantep ili Oğuzeli ilçesine bağlı mahalle
 Arslanlı, Tuzluca - Iğdır ili Tuzluca ilçesine bağlı köy
 Arslanlı, Taşköprü - Kastamonu ili Taşköprü ilçesine bağlı köy
 Arslanlı, Kütahya - Kütahya ili merkez ilçesine bağlı köy
 Arslanlı, Erdemli - Mersin ili Erdemli ilçesine bağlı mahalle
 Arslanlı, Osmaniye - Osmaniye ili merkez ilçesine bağlı köy
 Arslanlı, Birecik - Şanlıurfa ili Birecik ilçesine bağlı mahalle
 Arslanlı, Akdağmadeni - Yozgat ili Akdağmadeni ilçesine bağlı köy

Arslanlı


Keçi ya da evcil keçi (Capra aegagrus hircus), boynuzlugiller (Bovidae) familyasının Caprinae alt familyasından Capra aegagrus hircus alt türünü oluşturan çift toynaklılara verilen ad. Evcil keçiler, Doğu Avrupa ve Orta Doğu'da yaşayan yaban keçisinden evcilleştirilmiş olup, insanlar tarafından ilk evcilleştirilen hayvanlardan biridir.

2011 senesinde BM Gıda ve Tarım Örgütü dünyada 924 milyondan fazla keçinin yaşadığını tahmin etmiştir.

Etimoloji ve isimlendirme
Keçi ismi Eski Türkçe keçi anlamına gelen eçkü sözcüğü ile eş kökenlidir. Güneybatı Oğuz dilleri dışında yer alan Türk dillerinde de keçi yerine eçkü ve benzer kelimelerin kullanımı yaygındır. Keçilerin yavrusuna oğlak, erkeğine teke, bir yaşındaki erkek ve dişisine ise çepiş denmektedir. Oğlak, yavru anlamına gelen Eski Türkçe oġul sözcüğünden +Ak ekiyle türetilmiştir ve teke kelimesinin kökenleri de Eski Türkçeye dayanmaktadır.

Yetiştirme ve kullanım
Keçiler sarp yamaçlara rahat tırmanır, patika ve uçurumlar kenarında dolaşmaktan çekinmezler. Bundan dolayı zor geçitlere keçiyolu denir. Taze filiz ve yaprakları severler. Ağaçların büyüme zamanlarında yeni açılgınlarını yediklerinden baharda zararlı olabilirler. Son yıllarda yapılan araştırmalarda ormana zarar verdikleri tezini çürüten bilim insanları vardır. Aksine ormanın yangına karşı korunmasına katkıda bulunduğuna dair tezler ortaya atılmıştır. Yaşlı bir erkeğin önderliğinde sürü halinde gezerler. Ancak belirli mevsimlerde belirli alanlarda otlamaları engellenerek zararları engellenip, doğaya katkısından faydalanılabilir.

Keçilerin gebelik süreleri 23 hafta kadardır. Genellikle 1-2 yavru doğururlar. Yavruları kıllı ve gözleri açık doğar. Birkaç saat içinde annelerini takip etmeye başlarlar. Oğlaklar 6 ay içinde erginleşip üreyebilirler. Keçiler 15-18 yıl kadar yaşarlar, ancak yaşam ömürleri stres gibi çeşitli faktörler yüzünden kısalabilir.

Evcil keçiler sütü, eti, derisi ve tiftiği için beslenir. Keçilerden elde edilen kürke post adı verilir. Genelde keçilerin derileri eldiven, çanta ve ayakkabı yapımında, kılları ve yapağıları ise dokumacılıkta kullanılır. Keçi sütü, inek sütüne oranla az yağlı ancak besleyicidir yüksek oranda kalsiyum barındırır.

Keçi ırkları
300'e yakın farklı keçi ırkı bulunmaktadır. Malta keçisi, boynuzsuz bir keçi cinsidir ve Saanen keçisi ile beraber dünyada en çok süt veren keçi cinslerindendir. Bu keçilerin yıllık laktasyonu 1000 kg civarındadır. Gerdanında memeye benzer iki uzantı mevcuttur. Beyaz ve uzun tüyleriyle dikkat çeken Keşmir ve Ankara keçisi, tiftiği çok beğenilen keçi cinslerindendir.

Türkiye'de kıl keçisi, tiftik keçisi, Kilis keçisi, Halep keçisi, Maltız keçisi ve Saanen keçisi olmak 6-7 çeşit keçi ırkı vardır.

Evcilleştirilmesi ve evrimi

Keçilerin (Capra cinsi) en yakın akrabaları koyun (Ovis), türleridir. Dağ yaşamına adapte olanlar keçileri oluşturacak soya neden olurken dağ eteklerinde yaşayanlar koyunlara evrimleşmiştir.
Keçilerin bundan 10.000 yıl önce, Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde, ilk kez insanlar tarafından yaban keçilerinden evcilleştirildiği kabul edilir. Günümüz Keçilerinin ise İran'da ve Doğu Anadolu'da evcilleştirilmiş olanların soyundan geldiği düşünülmektedir.

Ayrıca bakınız
Evcil keçilerin evrimi

Dış bağlantılar

Kaynakça

Caprinae
Çiftlik hayvanları
Evcil hayvanlar

Keçi


Bitka za zračnu luku Antonov, bio je neuspjeli pokušaj ruskih snaga da na zračnoj luci u Hostomelu stvore snažno uporište za osvajanje glavnoga grada Ukrajine, Kijeva, u početnim danima Invazije na Ukrajinu 2022. Prema mišljenju nekih vojnih analitičara, ovaj neuspjeh ruskih snaga, uvelike im je umanjio mogućnost brzoga okončanja rata.

Kontekst

Značaj i položaj zračne luke
Zračna luka Antonov, teretna je zračna luka, koja se nalazi u Hostomelu, sjeverozapadnom predgrađu glavnog grada Ukrajine Kijeva. U vlasništvu je kompanije za proizvodnju zrakoplova Antonov.

Uvod u invaziju
Dana 24. veljače 2022. godine, nakon nekoliko mjeseci gomilanja trupa na ukrajinskim granicama, Ruska Federacija je pokrenula masovnu invaziju na Ukrajinu.

Desant 24. veljače
Oko osam sati ujutro, 24. veljače 2022., velika formacija od 34 transportna helikoptera Mi-8, (NATO oznaka "Hip") doletjela je u niskom letu sa sjevera, u ukrajinski zračni prostor iz Bjelorusije. U helikopterima je bilo tristotinjak padobranaca iz sastava 11. i/ili 31. gardijske desantno-jurišne brigade. Helikopteri su prevozili rusko zračno-desantno pješaštvo, prateći iz Bjelorusije u niskom letu rijeku Dnjepar. U pratnji ovih transportnih helikoptera bili su barem dva jurišna helikoptera Ka-52 i barem jedan Mi-24.  Pri prolasku preko rijeke, po zračnom konvoju otvorena je vatra iz pješačih i ručnih PZO (MANPADS) sustava ukrajinskih branitelja, pri čemu je nekoliko 8-ica oboreno, te se na snimkama objavljenim na internetu vidi kako neki helikopteri padaju u vodu.Oboren je i jedan Ka-52 iz pratnje, čiji su se piloti vidjeli kako napuštaju olupinu. Nakon približavanja zračnoj luci u Hostomelu, jurišni helikopteri iz pratnje, otvorili su vatru po ukrajinskim otpornim točkama oko zračne luke, kako bi ih pritisnuli i tako podržali padobrance koji se iskrcavaju i raspoređuju u kružnu obranu.

Iz transportnih helikoptera koji su stigli na zračnu luku, padobranci su se uspješno iskrcali, nakon čega su krenuli zauzimati zračnu luku, ušavši u borbu s obližnjim postrojbom ukrajinske nacionalne garde, koja je imala svoju bazu u neposrednoj blizini zračne luke. Prema tvrdnjama ukrajinskog medijskog časnika kodnog imena Operator Starsky, koji je i sam sudjelovao u borbama za aerodrom, nakon što je obližnja ukrajinska brigada Nacionalne garde ostala bez streljiva, morala se privremeno povući što je Rusima omogućilo da se privremeno konsolidiraju. Padobranci su zatim otpočeli pripremu za dolazak 18 teških transportnih zrakoplova Iljušin Il-76, međutim njihovo ukopavanje, poremetio je otpor koji su pružili lokalni naoružani civili i brzi dolazak ukrajinske 3. pukovnije za specijalne namjene. U kritičnom trenutku 4. interventna brigada Nacionalne garde Ukrajine, potpomognuta Ukrajinskim zrakoplovstvom, pokrenula je žestoki protunapad.

Budući da Rusi u blizini nisu imali oklopništvo koje bi ih podržalo, padobranci su ovisili o podršci iz zraka. Ubrzo su se u blizini pojavila dva ruska jurišnika Suhoj Su-25 i počela djelovati po braniteljima. Također su se pojavili i ukrajinski zrakoplovi  Su-24 i MiG-29 koji su preživjeli početna ruska raketiranja. I oni su počeli nadlijetati aerodrom i podržavati protunapade snaga nacionalne garde. Kako su Ukrajinci počeli uvoditi sve više i više vojske u protunapade, zbog borbi koje su se vodile na tlu, strateška avijacija čije se slijetanje očekivalo, nije mogla sletiti na pistu. Nakon što su okružili zračnu luku, do večeri su Ukrajinci istjerali padobrance, a preostali padobranci razbježali su se po okolnim šumama. Prema tvrdnjama zapovjednika Gruzijske legije, Mamuke Mamulašvilija (dragovoljačke postrojbe koja je također sudjelovala u borbama za aerodrom na strani Ukrajine) njegovi ljudi su ostali bez streljiva, a on je sam svojim autom krenuo gaziti ruske padobrance u povlačenju.

Dolazak ruskih kopnenih snaga
Do 25. veljače, mehanizirane ruske kopnene snage koje su nadirale iz smjera Bjelorusije, u kombinaciji s još jednim desantom padobranaca, konačno su uspjele uspostaviti kontrolu nad zračnom lukom, nakon što su probili ukrajinsku obranu kod Ivankiva. Dio oklopne kolone upao je u zasjedu prije dolaska do Hostomela, što je djelomično usporilo, no na kraju su ipak uspješno stigao do Hostomela, rastjeravši ukrajinske branitelje. Prema nekim špekulacijama, Ukrajinci su uništi piste za slijetanje i na taj način ih učinili neupotrebljivima za Ruse.

Epilog
Unatoč padu aerodroma, Ukrajinci su nastavili djelovati po ruskim trupama u Hostomelu koristeći jurišne helikoptere i topničko-raketne snage. Dana 27. veljače, Ukrajinci su tukli po aerodromu topništvom, te su prema tvrdnjama Ukrajinaca, u napadima Rusima naneseni izvjesni gubici. Tijekom istoga dana, težište borbenih djelovanja pomaklo se prema susjednim mjestima Buča i Irpinj. Idućeg dana, 28. veljače, vozila iz velikog ruskog konvoja (dugog 40 kilometara) stigla su do zračne luke. Do 2. travnja 2022-, Ukrajinci su povratili kontrolu nad zračnom lukom, nakon ruskog povlačenja s kijevskog strateškog napadnog pravca.

Izvori

Antonov

Bitka za zračnu luku Antonov


O KAI KF-21 Boramae (Coreano: "보라매".lit "Jovem Falcão") é um caça bimotor de 4.5 geração supersônico desenvolvido pela Coreia do Sul em parceria com a Indonesia.

Desenvolvimento
O objetivo inicial do programa era desenvolver um caça multirole bimotor de assento único com capacidades furtivas que excedessem tanto o Dassault Rafale quanto o Eurofighter Typhoon, mas menos do que os do Lockheed Martin F-35 Lightning II. O Centro de Pesquisa de Desenvolvimento e Aplicação de Conceito de Sistemas de Armas da Universidade Konkuk aconselhou que o KF-X deveria ser superior ao F-16 Fighting Falcon, com alcance de combate 50% maior, vida útil de 34% mais longo da aeronave, melhor aviônico, radar de matriz digitalizado eletronicamente ativo (AESA), guerra eletrônica mais eficaz e link de dados Capacidades. Suas recomendações também especificaram aproximadamente 50.000 libras de força (220.000 N) de impulso de dois motores, capacidades de interceptação e cruzeiro supersônicas e capacidades de várias tentativas. Os requisitos do projeto foram posteriormente rebaixados pela Força Aérea da República da Coreia (ROKAF) para um caça de 4,5 gerações com capacidades limitadas de furtividade.

Investimento Indonésio
Em 15 de julho de 2010, o governo indonésio concordou em financiar 20% do custo do projeto KF-X em troca de um protótipo, participação no design, dados técnicos e compartilhamento de produção. Em 2 de agosto de 2011, um centro de pesquisa conjunto foi inaugurado em Daejeon,Coreia do Sul.Em novembro de 2017, a Indonésia, através da estatal Indonésia Aerospace, não pagou sua parte na última rodada de custos de desenvolvimento, provocando críticas da Coreia do Sul.A partir de 2019,Indonésia estava renegociando seu envolvimento no programa.A FlightGlobal informou em julho de 2019 que a Indonésia estava explorando o pagamento em armamentos produzidos pela Indonésia em vez de dinheiro. julho de 2019, a Indonésia estava cerca de ₩ 300 bilhões em atraso.

De acordo com um relatório de setembro de 2020, a Indonésia pagou apenas 10 milhões de USD desde 2016 em fase de pesquisa e desenvolvimento e devia cerca de 420 milhões de USD. Outro relatório que a Indonésia pagou 205 milhões de USD para pesquisa e desenvolvimento e devia cerca de 420 milhões de USD. dezembro de 2020, um relatório mostrou que a Indonésia provavelmente sairia do projeto, enquanto outroque a Coreia do Sul e a Indonésia planejam avançar no projeto KFX/IFX.

Parceiros do projeto
Enquanto a KAI era a principal construtora, inúmeras outras empresas nacionais e estrangeiras foram contratadas para fornecer componentes ou suporte de aeronaves. Várias dessas firmas trabalharam com a KAI no T-50. Para certas tecnologias sensíveis, as empresas estrangeiras consultaram apenas o suporte de testes, a fim de evitar restrições de comércio de armas.

A Hanwha Techwin assinou um acordo com a General Electric para a fabricação de motores General Electric F414 para aeronaves KF-X. De acordo com o contrato, Hanwha deve fabricar peças-chave, montar localmente os motores e supervisionar a instalação do motor na aeronave. A empresa também apoiará testes de voo e construirá um extenso sistema de suporte para as operações da aeronave.

Uma reportagem da Defense News afirmou que o radar da AESA seria um desafio particular, foi desenvolvido pela Hanwha Systems com a ajuda de outras empresas nacionais e apoio de empresas estrangeiras. A Elta Systems ajudou a testar o protótipo AESA,e a Saab trabalhou com a LIG Nex1 no desenvolvimento e avaliação de software. Além de trabalhar no AESA, o LIG Nex1 é desenvolver um bloqueador de rádio.

A empreiteira aeroespacial norte-americana Texstars foi selecionada pela KAI para desenvolver transparências de dossel e para-brisas para a KF-X. Sob o contrato, a Texstars trabalhará ao lado da KAI para fornecer ao caça KF-X transparências resistentes a aves com óptica de alta qualidade.

O Triumph Group foi selecionado pela KAI para fornecer unidades de acessórios montadas em aeronaves (AMADs) para o KF-X. A Triumph desenvolverá e fabricará os AMADs, que transferem a potência do motor para outros sistemas.

A Compañía Española de Sistemas Aeronáuticos( CESA), subsidiária da Héroux-Devtek,foi contratada para desenvolver o sistema de frenagem de emergência.

A United Technologies anunciou em fevereiro de 2018 que estava fornecendo o sistema de controle ambiental, incluindo sistemas de pressurização de cabine e resfriamento líquido, bem como a válvula de partida e controle de fluxo da turbina de ar.

Martin-Baker foi contratado para fornecer o mecanismo de fuga do assento de ejeção Mk18.

Cobham recebeu contratos para fornecer lançadores de ejeção de mísseis, antenas de comunicação, tanques de combustível externos e sistemas de oxigênio.

Meggitt foi contratado para fornecer um sistema de frenagem de rodas,monitores de voo em espera, e sensores internos, incluindo um sistema de detecção de incêndio.

A MBDA foi contratada para integrar o míssil meteor além do alcance visual do míssil ar-ar (BVRAAM) na aeronave.

A Elbit Systems foi contratada pela Hanwha Systems para fornecer sistemas de evasão de terrenos/terrenos (TF/TA) para a aeronave.

Curtiss-Wright foi contratado pela KAI para fornecer o sistema de instrumentação completa de teste de voo (FTI), é o sistema de aquisição de dados (DAS) para uso em campanhas de teste de voo.

Protótipos
Em fevereiro de 2019, a KAI iniciou os trabalhos de produção do protótipo KF-X, com seis previstos para serem concluídos em 2021. Estes devem passar por quatro anos de testes e concluir o processo de desenvolvimento até meados de 2026. O primeiro protótipo foi lançado publicamente em 9 de abril de 2021; além das seis aeronaves para testes aéreos, duas serão feitas para testes terrestres. DAPA antecipou um primeiro voo de teste em 2022.

Especificações
Dados da Administração do Programa de Aquisição de Defesa (DAPA)

Características gerais
 Tripulação: 1 ou 2
 Comprimento: 16,9 m (55 pés 5 in)
 Envergadura: 11,2 m
 Altura: 4,7 m
 Área da asa: 46,5 m2
 Peso vazio: 11.800 kg
 Peso bruto: 17.200 kg (37.920 lb
 Peso máximo de decolagem: 25.400 kg (55.997 lb)
 Motores: 2 × General Electric F414-GE-400K turbofan pós-queima, 57,8 kN (13.000 lbf) empuxo cada seco, 97,9 kN (22.000 lbf) com pós-combustão

Desempenho

 Velocidade máxima: Mach 1.81

Armamento
Hardpoints: 10

Mísseis

 Mísseis ar-ar:
 MBDA Meteor
 AIM-120 AMRAAM
 Diehl IRIS-T
 AIM-9X Sidewinder
 Mísseis ar-terra:
 Taurus KEPD 350
 AGM-65
 Mísseis aná ship:
 AGM-84 Harpoon
 (Desenvolvimento em Progresso )
 Míssil coreano de curto alcance Air to Air
 Míssil coreano de médio a longo alcance Air to Air
 Míssil coreano de longo alcance Air to Ground
 Míssil antirradiação coreano de alta velocidade
 Míssil anti-navio de velocidade supersônica coreana

Bombas

 Bombas normais:
 Mk.81/82/83/84
 GBU-39/B SDB
 CBU-105 WCMD
 Bombas guiadas de precisão:
 JDAM
 GBU-54/56 LJDAM
 GBU-12 LGB
 KGGB

Aviônica

 Radar AESA da Hanwha Systems
 IRST por Hanwha Systems
 E/O Targeting System (EOTS) pela Hanwha Systems
 Recursos do Datalink por LIG Nex1
 Bloqueador de Radiofrequência por LIG Nex1 ALQ-200K
 MC (computador de missão) da Hanwha Systems
 SMC (computador de gerenciamento de lojas) pela LIG Nex1 e Hanwha Systems
 MFD (display multifuncional) pela Hanwha Systems
 FLCC (computador de controle de voo) por LIG Nex1
 CNI (sistema de comunicação/navegação/identificação) pela LIG Nex1

Veja Também

 Caça de quarta geração

Aeronaves de papel, configuração e era comparáveis

 Lockheed Martin F-35 Lightning II
 Shenyang J-31
 Mitsubishi X-2 Shinshin
 Sukhoi Su-75 Checkmate
 Saab JAS 39 Gripen(Versão E/F)
 HAL AMCA
 TAI TF-X
 Sukhoi Su-35

Aviões militares de caça
Aviões militares supersónicos
Aviões militares a jato

KAI KF-21 Boramae


is a city located in Gifu, Japan. , the city had an estimated population of 34,960, and a population density of 310 persons per km2, in 12,167 households. The total area of the city was . Most of the city is located at sea level and is well known for levees surrounding the area.

Geography
Kaizu is located in the extreme southwest corner of Gifu Prefecture. Levees are the most visible feature surrounding the city. To the west of the city is the border of Gifu and Mie prefectures, where the Yōrō Mountains run from north-to-south and the three major rivers of the Nōbi Plain (the Ibi, Nagara, and Kiso rivers) merge. The Tsuya, Ōgure, and Ōe rivers also flow through the city.

Climate
The city has a climate characterized by characterized by hot and humid summers, and mild winters (Köppen climate classification Cfa).  The average annual temperature in Kaizu is 15.4 °C. The average annual rainfall is 1773 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 27.7 °C, and lowest in January, at around 4.3 °C.

Neighbouring municipalities
Gifu Prefecture
Hashima
Yōrō
Wanouchi
Aichi Prefecture
Aisai
Inazawa
Mie Prefecture
Kuwana
Inabe

Demographics
Per Japanese census data, the population of Kaizu peaked around the year 2000 and has declined steadily since.

History
The area around Kaizu was part of traditional Mino Province.  A midden from Jōmon period was found in Kaizu, which includes sea shells, tools, and human remains. These artifacts indicate that the area was settled as early as 2,500 years ago. Around these period, Kaizu was much closer to the ocean and many basket clam shells can be found. In 1319, towards the end of the Kamakura period, the first circle levee was completed. Originally, levees were only on the upstream portion of the city, leaving the downstream side vulnerable to floods. Once the full circle levee was completed, numerous other circle levees were built in the surrounding area. During the Edo period, most of the area was divided between Takasu Domain and tenryō territory under direct control of the  Tokugawa shogunate. Many of the events of the 1754 Horeki River incident occurred in this area. During the post-Meiji restoration cadastral reforms, the area was organised into Ishizu District, Gifu. The town of Takasu of created on July 1, 1889 with the establishment of the modern municipalities system. During the early Meiji period, the foreign advisor Johannis de Rijke worked on improving flood control and man of the dikes in this area. The town of Kaizu was established on January 15, 1954 by the merger of Takasu with four neighbouring villages. The modern city of Kaizu was established on March 28, 2005, from the merger of the former town of Kaizu, absorbing the towns of Hirata and Nannō (all from Kaizu District).

Government
Kaizu has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral city legislature of 15 members.

Economy

Agriculture  is the mainstay of the local economy, with rice, wheat, soybeans, cucumbers, tomatoes and green pepper as the primary crops. The city is also home to mikan producers. Kaizu is the northernmost point in Japan that grows satsuma mikan extensively.

Education
Kaizu has ten public elementary schools and four public middle schools operated by the city government, and one public high school operated by the Gifu Prefectural Board of Education. The prefecture also operates one special education school.

Transportation

Railway
 Yōrō Railway Yōrō Line
   -   -  -  -

Highway

Sister city relations
 - Avondale, Arizona, USA, since May 12, 1993

Local attractions
Kaizu is home to Kisosansen Park. This is the location at which the Nagara, Ibi, and Kiso rivers meet.  A panoramic view of the area can be viewed from an observation tower located in Kisosansen Park.

References

External links

 Kaizu City official website

Cities in Gifu Prefecture
Populated places established in 2005
2005 establishments in Japan

Kaizu


Edme Mariotte (d. yaklaşık 1620, Til-Châtel - ö. 12 Mayıs 1684), Fransız fizikçi ve Katolik papazdır.

Mariotte, en çok 1676'da Boyle yasasını fark edişiyle ünlüdür. 1660'ta gözün kör noktasını keşfetmiştir.

Hayatı

Mariotte, hayatının büyük bir kısmını, St. Martin sous Beaune'un başı olarak Dijon'da geçirmiştir. Ayrıca Paris'te 1666'da kurulan Fransız Bilimler Akademisi'nin ilk üyelerinden biri olmuştur. Akademinin ilk ciltli basımı olan Histoire et mémoires de l'Académie (Akademi'nin Tarihi ve Anıları) (1733), fizik konusunda - sıvıların hareketinden renklerin doğasına, trompet notalarından barometreye, vücutların düşüşünden silahın geri tepmesine kadar - birçok makalesini barındırır.

Eserleri

İlk üçünün 1676'yla 1679 arasında Paris'te basıldığı dört tane Essais de physique (Fizik denemeleri) vardır. Bu dört eser, günümüzde hala var olan en önemli eserleridir. Ayrıca Traité de la percussion des corps (İnsan bedeninin düşüş hareketleri) ile birlikte 2 cilt olan Oeuvres de Mariotte'un (Mariotte'nin çalışmaları) (Leiden, 1717) ilk cildini oluştururlar. Bu denemelerden ikincisi (De la nature de l'air (Havanın yapısı üzerine)), Robert Boyle'ın 1660'ta keşfettiği yasadan bahseder. Dördüncü deneme ise rengin doğası konusuna, değişik deneyler içeren sistematik bir çalışmadır. Kör noktanın keşfi ise bu eserin ikinci cildindeki kısa bir makalede belirtilmiştir.

Kaynakça

1620 doğumlular
1684 yılında ölenler
17. yüzyılda Fransızlar
17. yüzyıl botanikçileri
Fransız fizikçiler
Fransız Bilimler Akademisi üyeleri
Roma Katolik bilim adamlar
Roma Katolik papazlar

Edme Mariotte


Gillian McLaren Jacobs (* 19. Oktober 1982 in Pittsburgh, Pennsylvania) ist eine US-amerikanische Schauspielerin und Regisseurin.

Leben und Karriere
Gillian Jacobs wuchs in Mt. Lebanon, einem Pittsburgher Vorort, auf. Sie studierte Schauspiel an der Juilliard School in New York City.

Jacobs begann ihre Karriere mit zahlreichen Gast- und Nebenrollen in Fernsehserien und Filmen, etwa in Fringe – Grenzfälle des FBI, Criminal Intent – Verbrechen im Visier, Royal Pains oder Good Wife, und war in mehreren Theaterproduktionen zu sehen. In Damian Harris' Melodram Gardens of the Night (2008) übernahm sie ihre erste Filmhauptrolle.

Jacobs spielte von 2009 bis zum Ende der Serie im Jahr 2015 eine der Hauptrollen in Dan Harmons Sitcom Community. Daneben war sie weiterhin in diversen Filmen zu sehen, etwa dem Science-Fiction-Thriller The Box – Du bist das Experiment (2009), dem Filmdrama Solitary Man (2009) oder der Filmkomödie Mädelsabend – Nüchtern zu schüchtern! (2014). Von 2016 bis 2018 spielte sie neben Paul Rust die Hauptrolle in der Netflix-Serie Love. Auf Netflix erschien 2018 auch die romantische Komödie Ibiza, in der sie abermals die Hauptrolle übernahm.

Mit dem Dokumentar-Kurzfilm Signals – The Queen of Code über die Informatikerin und Computerpionierin Grace Hopper gab Jacobs 2015 ihr Regiedebüt. 2018 folgte ihr Horror-Kurzfilm Curated.

Persönliches Leben
Jacobs ist abstinent. Sie sagte, sie habe in jungen Jahren die Wahl getroffen, niemals ein alkoholisches Getränk zu sich zu nehmen oder Drogen zu nehmen.

Filmografie (Auswahl)
 2005: Building Girl
 2006: The Book of Daniel (Fernsehserie, 3 Folgen)
 2007: Up All Night (Fernsehfilm)
 2007: Blackbird
 2007: Traveler (Fernsehserie, Folge 1x01)
 2008: Choke – Der Simulant (Choke)
 2008: Gardens of the Night
 2008: Fringe – Grenzfälle des FBI (Fringe, Fernsehserie, Folge 1x08)
 2009: Criminal Intent – Verbrechen im Visier (Law & Order: Criminal Intent, Fernsehserie, Folge 8x02)
 2009: Royal Pains (Fernsehserie, Folge 1x02)
 2009: The Box – Du bist das Experiment (The Box)
 2009: Good Wife (The Good Wife, Fernsehserie, Folge 1x01)
 2009: Solitary Man
 2009–2015: Community (Fernsehserie, 110 Folgen)
 2010: Coach
 2010: Helena from the Wedding
 2010: NoNAMES
 2010: Aqua Teen Hunger Force (Fernsehserie, Folge 7x11)
 2011: Let Go
 2011: Save Greendale (Kurzfilm)
 2011: Don Cheadle Is Captain Planet (Kurzfilm)
 2012: Revenge for Jolly!
 2012: Sin Bin
 2012: Auf der Suche nach einem Freund fürs Ende der Welt (Seeking a Friend for the End of the World)
 2012: Watching TV with the Red Chinese
 2012: The Book Club (Fernsehserie, 2 Folgen)
 2012: Robot Chicken (Fernsehserie, Folge 6x03, Sprechrolle)
 2012: Comedy Bang! Bang! (Fernsehserie, Folge 1x01)
 2012: Made in Cleveland
 2013: Bad Milo!
 2013: Der unglaubliche Burt Wonderstone (The Incredible Burt Wonderstone)
 2014: Mädelsabend – Nüchtern zu schüchtern! (Walk of Shame)
 2014: Black or White
 2015: Girls (Fernsehserie, 5 Folgen)
 2015: Hot Tub Time Machine 2
 2016: Bühne des Lebens (Don't Think Twice)
 2016–2018: Love (Fernsehserie, 34 Folgen)
 2017: Lemon
 2018: How to Party with Mom (Life of the Party)
 2018: Ibiza
 2020: Magic Camp
 2020: Come Play
 2020: North Hollywood
 2021: Mark, Mary & Some Other People
 2021: Cinema Toast (Fernsehserie, Folge 1x07, Sprechrolle)
 2021: Fear Street – Teil 1: 1994 (Fear Street Part One: 1994)
 2021: Fear Street – Teil 2: 1978 (Fear Street Part Two: 1978)
 2021: Fear Street – Teil 3: 1666 (Fear Street Part Three: 1666)
 seit 2021: Invincible (Fernsehserie, Sprechrolle)
 2022: The Contractor
 2022: Nachts im Museum: Kahmunrah kehrt zurück (Night at the Museum: Kahmunrah Rises Again) (Stimme)
 2022: The Seven Faces of Jane
 2022: Winning Time: The Rise of the Lakers Dynasty (Fernsehserie, 3 Folgen)
 2022: Minx (Fernsehserie, 2 Folgen)
 2023: Transatlantic (Fernsehserie)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Filmregisseur
US-Amerikaner
Geboren 1982
Frau

Gillian Jacobs


සිංහල ගීත රචක

රචනාකල ගීත
 බර බාගේ
 පින් සිදුවන්නේ

ආශ්‍රිත ලිපි
 බී.එස්. පෙරේරා (සංගීතවේදී)
 සී.ටී. ෆනෑන්ඩු

ආර්.එම්.එස්. පෙරේරා


An Luzula desvauxii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Luzula desvauxii in nahilalakip ha genus nga Luzula, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Luzula

Luzula desvauxii


La lame orbitaire de l'os ethmoïde (ou lame papyracée de l'ethmoïde ou os planum de l'ethmoïde) est une plaque osseuse fine, lisse et oblongue qui forme la surface latérale du labyrinthe ethmoïdal.

Le terme papyracé indique que cette lame est très fine et se fracture facilement.

Description
La  lame orbitaire de l'os ethmoïde recouvre les cellules ethmoïdales médianes et postérieures et forme une grande partie de la paroi médiale de l'orbite.

Elle s'articule en haut avec la partie orbitale de l'os frontal, en bas avec l'os maxillaire et le processus orbitaire de l'os palatin, en avant avec l'os lacrymal et en arrière avec l'os sphénoïde.

Aspect clinique
Une fracture de cette lame peut entraîner le piégeage du muscle droit médial de l'œil.

Notes et références

Crâne

Lame orbitaire de l'os ethmoïde


«زمان يا حبّ» هو فيلم مصريّ من إنتاج عام 1973 بطولة فريد الأطرش - زبيدة ثروت - يوسف وهبي - مديحة كامل- ليلى طاهر، ومن إخراج عاطف سالم
تدور أحداث الفيلم في لبنان ومصر.

يحتوي الفيلم على مجموعة من أشهر أغاني الموسيقار فريد الأطرش، وهي: فوق غصنك يا ليمونه - عش أنت - لاكتب ع اوراق الشّجر- زمان يا حبّ.

أغاني الفيلم

أفلام فريد الأطرش
أفلام باللغة العربية
أفلام يوسف وهبي
أفلام مديحة كامل

زمان يا حب (فيلم)


Mavrokordat, Mavro Kordato ya da Mavrokordato ailesi (Mavrogordato olarak da bilinir,  Mavrokordatos,  veya Mavrocordato), Osmanlı İmparatorluğu, Eflak, Boğdan ve Yunanistan tarihinde önemli roller oynamış bir Fenerli Rum ailesidir.

Ailenin bazı üyeleri
 Aleksandros Mavrokordato (1641-1709), Osmanlı Devleti'nin baş tercümanı. Karlofça Antlaşması'nın müzakerecisi.
 Nikolaye Mavrokordato (1670-1730), Aleksandros'un oğlu. Baş tercüman. Eflak beyi ve Boğdan beyi
 Konstantin Mavrokordato (1711-1769), Nikolas'ın oğlu. Eflak beyi ve Boğdan beyi.
 Aleksandros Mavrokordato (1791-1865), Konstantin'in kardeşinin torunu. Filiki Eterya üyesi. Bağımsızlığını kazanan Yunanistan'ın Başbakanı.
 Dimitraki Mavrokordato Efendi (1856-1919), Osmanlı devlet adamı.

Kaynakça

Fenerli Rumlar
Rumen boyar aileleri

Mavrokordat ailesi


Dejan Georgievski (; Skopje, 8 de maio de 1999) é um taekwondista macedônio, medalhista olímpico.

Carreira

Georgievski conquistou a medalha de prata nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, após confronto na final contra o russo Vladislav Larin na categoria acima de 80 kg. Em 2018, ganhou a medalha de prata na competição masculina nos Jogos do Mediterrâneo. Além destas, conseguiu várias medalhas em competições internacionais, incluindo o Torneio de Qualificação Olímpica da Europa, a Copa do Presidente, o Aberto de Sofia, o Aberto da Turquia, o Aberto da Grécia, o Troféu Galeb de Belgrado (Aberto da Sérvia), o Aberto da Eslovênia, dentre outros.

Taekwondistas olímpicos da Macedônia do Norte
Taekwondistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Dejan Georgievski


Capul Penck este un punct acoperit de gheață aflat la 35 de mile de Gaussberg separând Coasta Leopold și Astrid de Ținutul Wilhelm al II-lea.

A fost notat pe o hartă pentru prima dată de către o echipă de exploratori australieni. Este numit după geograful german Albrecht Penck.

În prezent, capul se află sub conducerea Australiei.

Geografia Antarcticii
Capuri
Ținutul Wilhelm al II-lea

Capul Penck


බීජමණ්ඩල් යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඛජුරාහෝව අසල ජට්කාරා ගම්මානයේ පිහිටි නටබුන් වූ දේවාලයකි. මෙය තවමත් සම්පූර්ණයෙන් කැනීම් කටයුතුවලට සහ ගවේෂණ කටයුතුවලට භාජනය කොට නැත. මෙහි දිග මීටර 34.60ක් වන අතර, එය ඛජුරාහෝවේ විශාලතම දේවාලය වන කන්දාරියා දේවාලයට (මීටර 30) ද වඩා දිගින් වැඩි බව පෙනේ.

බීජමණ්ඩල් යන්න විදිශාවේ වූ නටබුන් දේවාලයක් සඳහා ද භාවිතා වේ.

ඛජුරාහෝවේ බීජමණ්ඩල් දේවාලය චතුර්භූජ් දේවාලය ආසන්නයේ පිහිටා ඇත.1999දී මෙය සංචාරකයන්ට විවෘත කරන ලදී.

ඛජුරාහෝවේ දේවාල 85ක් පැවති බව සඳහන් වෙතත් ඉන් දක්නට ලැබෙන්නේ දේවාල 22ක් පමණි. බීජමණ්ඩල් ද එසේ අනාවරණය කරගැනීමට ඇති දේවාල ගණනාව අතුරින් එකකි. ප්‍රදේශයේ ගම්වාසීන්ට අනුව මෙම ව්‍යූහයේ විශාල ප්‍රදේශයක් පොළොවෙන් යට වී පවතින අතර, එහි ශිඛරය සුදු පාෂාණයෙන් දැක්වේ. ගම්වාසීන් අතීතයේ සිටම මෙම ශිඛරය මත තෙල් පහනක් දල්වා පූජා පවත්වන බැව් කියැවේ.

කනිංහැම් සහ ෆානිකාන්ත මිෂ්රා විසින් සලකන්නේ මෙම දේවාලය ග්‍රහපති කෝකල්ල අභිලේඛනයේ දැක්වෙන වෛද්‍යනාත් දේවාලය බවයි.

ඛජුරාහෝව අවට භූමි භාගයේ වූ ගවේෂණය නොකළ පස් ගොඩැලි 18 අතුරින් එකකි, මෙම දෙවොල. ඉන්දියාවේ පුරාවිද්‍යා සමීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට සෙසු ගොඩැලිවල කැනීම් කටයුතු සිදුකිරීමට අධිකාරිත්වයක් නොමැත.

මේවාත් බලන්න
 ඛජුරාහෝ
 ග්‍රහපති කෝකල්ල ශිලා ලේඛනය

ආශ්‍රේයයන්

මධ්‍ය ප්‍රදේශ්හි දේවාල
බුන්දෙල්ඛාන්ද්
ඡතර්පූර්
මධ්‍ය ප්‍රදේශ්හි ඉතිහාසය
ඛජුරාහෝ

බීජමණ්ඩල්


L'Angerlohe est une zone boisée de  située à Munich, dans le quartier Untermenzing.

Description
Après la forêt d'Allach voisine, l'Angerlohe est le vestige le plus important de l'ancienne ceinture de Lohwald en termes de superficie. C'est une forêt de chênes et de charmes, qui dans les temps historiques était utilisée comme forêt de taillis à intervalles réguliers pour le bois de chauffage. Le caractère léger créé par cette utilisation a été largement perdu, mais il existe de petites clairières avec une flore précieuse. La végétation au sol de l'Angerlohe est luxuriante. Plusieurs plantes menacées ou protégées et de nombreux types de champignons sont représentés. Le bois mort n'est pas enlevé et est donc abondant. Le crapaud vert protégé vit dans trois étangs.

Protection
L'Angerlohe fait partie de la ceinture verte de Munich et est désigné comme zone de protection du paysage. Avec les parties du paysage limitrophes au nord et l'Allacher Lohe, il a été signalé à l'Union européenne comme zone faune-flore-habitat (zone FFH ) pour le réseau européen de biotopes Natura 2000.

Références

Forêt en Allemagne
Aire protégée en Allemagne
Réserve naturelle en Europe
Parc ou jardin public à Munich

Angerlohe


Die Liste der deutschen Botschafter in Niger enthält alle Botschafter der Bundesrepublik Deutschland in Niger. Die Botschaft in Niamey wurde am 11. Januar 1963 errichtet. Sie wurde zwischenzeitlich geschlossen und erst 2002 wieder eröffnet.

Siehe auch
 Botschafter der DDR im Niger

Weblinks
 Website der Deutschen Botschaft Niamey

Einzelnachweise

!
Niger
Deutschland


La citania o castro de Santa Luzia (en portugués, Citânia de Santa Luzia) es un yacimiento arqueológico portugués, situado junto a la ciudad de Viana do Castelo, en la región norte de Portugal, y emplazado sobre el Monte de Santa Luzia, que alberga asimismo el Santuario de Santa Luzia. Constituye un notable ejemplo de poblado fortificado del noroeste peninsular.

Descripción
La citania de Santa Luzia es un poblado fortificado de tipo protourbano, habitado ininterrumpidamente entre la Edad del Hierro y la Romanización. Posición estratégica privilegiada, permitía dominar el estuario y la desembocadura del río Limia y, al mismo tiempo, la costa del Atlántico. Las ruinas, conocidas también por el nombre de "ciudad vieja de Santa Luzia" (en portugués, cidade velha de Santa Luzia), se conocen al menos desde el . Las primeras excavaciones datan de 1876, pero el conjunto arqueológico actualmente visible se debe a los trabajos realizados en 1902 por Albano Belino. Del área del castro se conserva solamente una tercera parte de la superficie original, habiendo desaparecido el resto como resultado de la construcción del contiguo Hotel de Santa Luzia y de las carreteras de acceso.

Las habitaciones se encuentran agrupadas en barrios o manzanas, delimitadas por muros y caminos de circulación definidos, algunos de ellos enlosados. Las construcciones son de planta circular o rectangular, orientadas generalmente hacia el suroeste-sureste, conforme a la inclinación del terreno. Las habitaciones por lo general tienen suelo natural. Se detectan chimeneas en algunas de ellas y hasta hornos de pan en distintos lugares. Al igual que en otros poblados fortificados de la Edad del Hierro como Citania de Briteiros o la Cividade de Âncora, el elemento defensivo goza de gran importancia. Santa Luzia poseía tres líneas de murallas con camino de ronda, torreones y dos fosos para defender la población. Actualmente se conserva únicamente una parte de la muralla interior, un tramo de ochenta metros en el lado norte. La distribución del poblado señala una intensa implantación tanto de las actividades agropecuarias como de la explotación de los recursos marítimos y fluviales.

Al igual que ocurre en muchos otros castros de la misma área geográfica, en Santa Luzia existen vestigios de la presencia romana, principalmente en la estructura de algunas viviendas de planta rectangular, el surgimiento de nuevos barrios y el trazado de calles perpendiculares que establecían una nueva ordenación espacial del poblado. Se han encontrado también objetos de cerámica y orfebrería, así como una moneda de plata con la efigie del emperador Augusto, que testimonian la influencia romana en la última etapa de ocupación del castro.

Véase también
 Castro
 Cultura castreña

Bibliografía
 Castro de Santa Luzia - folleto turístico editado por el Instituto Português do Património Arquitectónico (IPPAR), abril de 2001, Lisboa, Portugal, versiones en portugués, español, francés e inglés

Castros de Portugal
Yacimientos arqueológicos de Portugal
Viana do Castelo

Citania de Santa Luzia


الطريق الوطنية رقم 18 أو ط و18 طريق رئيسية تونسية تصل بين الطريق الوطنية رقم 5 جنوب غربي تبرسق والحدود التونسية الجزائرية شمال غربي مدينة تاجروين، وهي تمرّ بالمدن التالية على التوالي:
 قعفور،
 عين مصرية،
 الجريصة،
 برج حاج مهان.

الطرقات الوطنية - تونس

الطريق الوطنية رقم 18 (تونس)


Realitatea simulată este o temă comună în ficțiunea speculativă. Apropiată de conceptul "viața-este-un-vis", uneori fiind considerată ca urmând-o logic, realitatea simulată nu trebuie confundată cu tema realității virtuale. Realitatea simulată este un concept destul de diferit de actualul concept, realizabil tehnologic, al realității virtuale. Realitatea virtuală este, teoretic, ușor de identificat în raport cu realitatea "reală", iar participanții ei nu se îndoiesc de natura a ceea ce li se întâmplă. Prin contrast, în realitatea simulată participanții ei pot sau nu pot distinge cât de "reală" este realitatea în care se află.

Există numeroase lucrări despre realitatea simulată în literatură, cinematografie, televiziune, producții animate, teatru sau în industria jocurilor video. Alegoria peșterii din Republica lui Platon poate fi considerată o variantă timpurie de descriere a unei realități simulate (anii 380 î.Hr.). În Discurs asupra metodei René Descartes descrie o realitate simulată în 1637.

Literatură

Film

Filme documentare
 A Glitch in the Matrix (2021)

Televiziune
  Doctor Who
"The Deadly Assassin" (1976), scris de Robert Holmes.
   "Forest of the Dead" și "Extremis", scris de Steven Moffat
 "Amy's Choice", scris de Simon Nye.
 Episodul Farscape "John Quixote" (2002) plasează personajul principal într-un joc de realitate virtuală.
 Harsh Realm (1999) creat de Chris Carter (care a mai creat The X-Files și Millennium).
 Kiss Me First (2018)
 Episodul The Outer Limits "The Sentence" (1996)
 The Prisoner (1967-1968)

 Red Dwarf  - toate episoadele listate prezintă un fel de realitate artificială sau un "joc video imersiv total".
 "Better Than Life"
  "Back to Reality"
  "Gunmen of the Apocalypse"
  "Stoke Me a Clipper"
 "Blue"
  "Beyond a Joke"
  "Back in the Red"

 Star Trek: The Next Generation
   "Future Imperfect" (1990)
   "The Inner Light" (1992)
  "Ship in a Bottle" (1993) - Barclay îl trezește din greșeală pe Profesorul Moriarty pe holopunte. Acesta își folosește capacitățile pentru a-i forța pe membrii echipajului să găsească o soluție care să-i permită să părăsească holopuntea.

 Star Trek: The Original Series
 "Cușca "
 "The Menagerie"

 Star Trek: Voyager
 "Fair Haven"
"Spirit Folk" or
 "The Killing Game".

 Episodul Stargate SG-1: "The Gamekeeper"
 The Twilight Zone - numeroase episoade, de exemplu:  "Where Is Everybody?" sau "Dreams for Sale".
 The X-Files - numeroase episoade, de exemplu: "Kill Switch" sau  "First Person Shooter",  scrise de William Gibson și Tom Maddox.

  Life on Mars (2008-2009)

 Black Mirror "White Bear"
 "White Christmas"
 "Playtest"
 "San Junipero"
 "USS Callister"
 "Hang the DJ"

Al treilea arc al sezonului 4 al   Agents of S.H.I.E.L.D. se concentrează asupra personajelor capturate într-o realitate simulată.Arrowverse"Invasion!"
 "Duet"
 "Here I Go Again"

Teatru
 Possible Worlds (1990) și ecranizarea omonimă din 2000 regizată de Robert Lepage
 World of Wires (2012), regizat de Jay Scheib.

Animații
Animații, anime, romane grafice, romane raito noberu (ライトノベル), benzi desenate și manga:

Jocuri video

 Seria .hack
 Active Worlds Alternate Reality Seria Assassin's Creed Battleborn Chrono Trigger Creatures Custom Robo Cyberpunk 2077 Darwinia Destiny Deus Ex Digital Devil Saga Doki Doki Literature Club! Enter the Matrix Eternal Sonata Evil Within Fallout 3 Harvester Kingdom Hearts coded The Matrix: Path of Neo Max Payne Metal Gear Solid 2: Sons of Liberty No Man's Sky Omikron: The Nomad Soul Persona Planescape: Torment Prey Saints Row IV Second Life Shadowrun Shin Megami Tensei SOMA Star Ocean: Till the End of Time Star Wars: The Old Republic The Sims The World Ends with You Sonic Forces (Episodul Shadow)
 There.com Thimbleweed Park''
 Seria Ultima
 Seria Xenosaga

Note

Legături externe

Teme science fiction

Realitatea simulată în ficțiune


Zaborani su naseljeno mjesto u općini Konjicu, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Povijest
U vrijeme rimskog Carstva tuda je prolazila trasa ceste koja je išla od doline Neretve preko Nevesinja za Biograd i Zaborane prema Sarajevskom polju. Ulica je ostao u funkciji i u srednjem vijeku. Istim starim rimskim putem na Zaborane iz pravca Vrhbosne stigli su Osmanlije u nevesinjski kraj. Dvor hrvatske velikaške obitelji Sankovića nalazio se u Zaboranima.

Dionica starog puta od Zaborana do Glavatičeva zove se Vlaški put, što znači da je ovuda bila trasa periodičnih kretanja polunomadskih stočara, uglavnom Vlaha.

Poslije potpisivanja Daytonskog mirovnog sporazuma, veći dio općine Nevesinje ušao je u sastav Republike Srpske. Zaborani su se našli podijeljeni entitetskom crtom pa je dio Zaborana u Federaciji BiH, a dio u Republici Srpskoj.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 28

 Srbi - 28

Izvori

Naselja u Hercegovačko-neretvanskoj županiji
Konjic

Zaborani (Konjic, BiH)


Englefield House est une maison de campagne élisabéthaine entourée d'un domaine à Englefield dans le comté anglais de Berkshire.

Englefield House et sa cour d'entrée attenante sont classés Grade II * sur la liste du patrimoine national de l'Angleterre, et les jardins à la française et les parcs sont classés Grade II sur le registre des parcs et jardins historiques. Les pavillons, la porte d'entrée, les portes et les murs d'accompagnement sont également répertoriés en tant que groupe au grade II, tout comme les murs de la terrasse au sud-est de la maison principale.

Histoire
La maison actuelle est érigée avant 1558 . Il y a eu des modifications substantielles par Thomas Hopper dans les années 1820 .

Englefield House est la maison de la famille Englefield, soi-disant de l'époque du roi Edgar . Sir Thomas Englefield est le président de la Chambre des communes . En 1559, la maison est confisquée au petit-fils de Thomas Englefield, Sir Francis Englefield, un serviteur de la reine catholique Mary, pour "avoir fréquenté [les] ennemis" du nouveau monarque protestant, Élisabeth  .

La tradition locale populaire veut que la reine ait accordé Englefield à son maître-espion, Sir Francis Walsingham, bien qu'il n'y ait aucune preuve de cela. Après une succession de résidents de courte durée, le domaine est finalement acheté par John Paulet (5e marquis de Winchester), célèbre pour sa défense de la guerre civile de  dans le Hampshire. Il se retire à Englefield à la Restauration et est enterré dans l'église paroissiale. De ses descendants Paulet, la maison passe, par mariage, à la famille Benyon .

De nombreux membres de la famille Benyon sont également parlementaires, notamment: Lord Francis Paulet (décédé en 1696); Francis Paulet (décédé en 1712) ; Anne Paulet (décédée en 1729); Powlett Wright l'aîné (décédé en 1741); Powlett Wrighte le jeune (décédé en 1779) ; Nathan Wrighte (décédé en 1789) (descendants de Sir Nathan Wright (1654–1721), Lord gardien du grand sceau); Richard Benyon le jeune (décédé en 1796) ;  (décédé en 1854); Richard Fellowes Benyon (décédé en 1897); James Herbert Benyon (décédé en 1935); Sir Henry Benyon, baronnet. (décédé en 1959); Vice-amiral Richard Benyon (décédé en 1967) et Sir William Richard Benyon (décédé en 2014).

En 1781, le domaine manque d'argent et Nathaniel Wrighte décide de louer la maison. Le loyer est fixé à 400 guinées par an mais il loue finalement Englefield à Lady Margaret Clive pour 300 car il tient à trouver le bon locataire qui n'interférerait pas trop avec le caractère de la maison. La maison est louée avec une bibliothèque d'une valeur de plusieurs milliers de livres .

Le 20 mai 2017, la sœur de la duchesse de Cambridge, Pippa Middleton, épouse le financier James Matthews à l'église St Mark sur le domaine d'Englefield. Une réception a lieu à Englefield House peu de temps après le service .

Film et télévision
Englefield House est le lieu de tournage d'un certain nombre de films, dont X-Men: First Class, Match Point, Le Discours d'un roi, Great Expectations, Un mariage de rêve  et The Go-Between, ainsi comme pour les séries télévisées telles que Black Mirror, (épisode " Playtest "), Agatha Christie's Marple, Agatha Christie's Poirot épisode " Taken at the Flood " , Hex  et la série de télé-réalité I Wanna Marry " Harry" . Il est également utilisé comme Auradon Prep dans les téléfilms Disney Descendants, Descendants 2 et Descendants 3, et plus récemment, certaines parties de la maison sont utilisées comme domaine de Sandringham dans The Crown de Netflix. Il est également utilisé comme maison de la baronne Von Hellman dans le film Cruella (film) de 2021. Il a également servi comme Manoir des Queen dans la série de la chaîne américaine The CW nommée Arrow.

Domaine
Le domaine d'Englefield couvre quelque 20,000 acres (8,100 ha) et comprend la majeure partie de la paroisse . Il appartient à Lord Richard Benyon, un ancien député siégeant pour le parti conservateur à la Chambre des lords .

Références

Liens externes

Monument classé de Grade II dans le Berkshire

Englefield House


90288 Dalleave este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
90288 Dalleave este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Cima Ekar în cadrul programului Asiago-DLR Asteroid Survey. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,09 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 9,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 90001-91000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2003
Centura de asteroizi

90288 Dalleave


Le château de Bouzot  est un ancien château fort du  situé à Boux-sous-Salmaise, en Bourgogne-Franche-Comté.

Localisation
Le château est situé dans la vallée encaissée de l'Oze, au pied du talus, à 500 mètres au sud de Boux et à 100 mètres au nord du hameau de Bouzot.

Historique

Le château est construit au  sur le site d'un ancien camp préhistorique. En 1331, Étienne de Mont-Saint-Jean vend l'ensemble des terres entourant Salmaise et leurs châteaux au duc Eudes IV pour 17000 livres. En 1365 Agnès, veuve d'Étienne de Grosbois, tient du duc maisonnement, grange, étable et autre maison que tenait son mari à Boux. En 1567, Antoine d'Orge est seigneur de Bouzot. En 1587, Claude Valon de Barain secrétaire du roi, contrôleur en la chancellerie du parlement de Bourgogne, est seigneur de Bouzot. En 1617, Pierre Venot, maître des comptes en 1617 et trésorier des chartes en 1619 épouse sa fille Anne et devient seigneur de Bouzot. En 1672, un de ses descendants, Charles Venot, est seigneur de Bouzot et Hauteroche. En 1739, le domaine est tenu par Jean Desomes-Duplessy, écuyer. Après 1763, les informations font défaut.

Architecture

Le château est un vaste bâtiment rectangulaire flanqué de pavillons dont les tours carrées accolées aux toits en pierre semblent servir de contreforts. Face au village, une tour-porche monumentale de style baroque datant probablement du  ferme la cour à l'ouest. On note également un imposant pigeonnier porche carré.

Les façades et toitures de l'ancien pavillon d'entrée y compris le portail sont inscrits aux monuments historiques par arrêté du 25 juin 1970.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or
 Liste des monuments historiques de la Côte-d'Or

Liens externes

Bouzot
Bouzot
Monument historique dans la Côte-d'Or
Monument historique inscrit en 1970

Château de Bouzot


بلدية مارتيهيريرو (بالإسبانية: Martiherrero) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية مارتيهيريرو 296 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية مارتيهيريرو

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

مارتيهيريرو


New Party was the interim name used by the new political party being established in Canada from 1958 to 1961 by the Co-operative Commonwealth Federation (CCF) and the Canadian Labour Congress (CLC), which eventually defined itself as a social democratic party. In 1958 a joint CCF-CLC committee, the National Committee for the New Party (NCNP), was formed and spent the next three years laying down the foundations of the "New Party". During the process of founding the party, the New Party name was used in the October 1960 Peterborough,  Canadian federal by-election; which was won by its candidate, Walter Pitman. In August 1961, at the end of a five-day-long convention, the New Democratic Party (NDP) was born and Tommy Douglas was elected its first leader. Once the NDP was formed, the New Party clubs, and affiliates automatically ceased, and became part of the newly-formed party.

See also

 Co-operative Commonwealth Federation (Ontario Section)
 Major James Coldwell
 Claude Jodoin
 Stanley Knowles
 David Lewis (Canadian politician)
 Donald MacDonald (Nova Scotia politician)
 Donald C. MacDonald

Notes

Bibliography

Further reading

History of the New Democratic Party (Canada)
Political history of Canada
Social democratic parties in Canada
Socialist International

New Party (Canada)


Sessøyfjorden er en fjord på Kvaløya i Tromsø kommune i Troms og Finnmark fylke  i Norge. Fjorden har i nord  indløb mellem Oterneset i vest og Madsengodden i øst og går 6 kilometer mod syd til Ersfjorden, som fortsætter mod øst. Fjorden ligger på østsiden af Sessøya, som den er opkaldt efter.

Bygden Rekvik ligger på Kvaløya på østsiden af fjorden, mens bygden Sessøy ligger på den modsatte side af fjorden. Sydvest for Sessøya ligger Håjafjorden. Nordøst for Madsengodden går Vengsøyfjorden mod øst.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Troms og Finnmark
Tromsø

Sessøyfjorden


San Salvador del Valledor ist eine Parroquia und ein Ort in der Gemeinde Allande, in der autonomen Gemeinschaft Asturien im Norden Spaniens.Die 69 Einwohner (2011) leben auf einer Fläche von 39,46 km². Pola de Allande, der Verwaltungssitz der Gemeinde liegt 43,60 km entfernt.Die 18, teils unbewohnten Häuser von San Salvador sowie die 2009 wiederhergestellte Kirche, werden durch eine Nachbarschaftsinitiative die "Asociación de Vecinos de San Salvador del Valledor" gepflegt und laufend restauriert.

Geschichte
Erste Erwähnungen finden sich in Urkunden aus dem Jahr 912 im Erzbistum Oviedo, aus denen die Stiftung der Klöster San Martin und San Salvador durch König Fruela II. an das Erzbistum hervorgeht.Aus dem Jahr 972 stammt eine weitere Schenkungsurkunde  des Tructinus Veremudiz und seiner Frau Fakilo,  die dem Erzbistum einige Gebiete im Valledor stiften.

Sehenswürdigkeiten
 Pfarrkirche (Iglesia) de San Salvador

Dörfer und Weiler

Quellen

 Bevölkerungszahlen siehe
 Koordinaten und Höhenangaben siehe Google Earth

Weblinks
 Webseite von San Salvador es
 Infoseite im Tourismusportal vivirasturias en, es
 Karte von Asturien (PDF; 12,52 MB)

Ort in Asturien
Allande
Ersterwähnung 912

San Salvador del Valledor


وليم إيوارت غلادستون ، زميل الجمعية الملكية والجمعية الإحصائية الملكية، (29 ديسمبر 1809 - 19 مايو 1898) هو رجل دولة وسياسي ليبرالي بريطاني. امتدت مهنته أكثر من 60 عامًا، شغل خلالها منصب رئيس وزراء المملكة المتحدة لمدة 12 عامًا، موزعة على أربع فترات، تبدأ في عام 1868 وتنتهي في عام 1894. وقد شغل منصب وزير الخزانة أربع مرات، وخدم أكثر من 12 عامًا.

ولد غلادستون في ليفربول لأبوين إسكتلنديين. دخل مجلس العموم لأول مرة في عام 1832، وفيه بدأ حياته السياسية كواحد من المحافظين القدامى، وهي مجموعة شكلت حزب المحافظين تحت قيادة روبرت بيل في عام 1834. خدم غلادستون كوزير في كل من حكومتي بيل، وفي عام 1846 انضم إلى حزب البيليين المنشق، الذي اندمج في النهاية في الحزب الليبرالي الجديد عام 1859. كان مستشارًا في عهد اللورد أبردين (1852-1855)، واللورد بالمرستون (1859-1865) واللورد رسل (1865-1866). أصبحت عقيدة غلادستون السياسية الخاصة - التي أكدت على تكافؤ الفرص ومعارضة الحمائية التجارية - تُعرف باسم الليبرالية الغلادستونية. وقد أكسبته شعبيته بين الطبقة العاملة لقب «وليم الشعب».

في عام 1868، أصبح غلادستون رئيسًا للوزراء لأول مرة. وخلال وزارته الأولى مررت العديد من الإصلاحات، بما في ذلك إلغاء كنيسة أيرلندا وإدخال التصويت السري. وبعد الهزيمة الانتخابية عام 1874، استقال غلادستون من منصب زعيم الحزب الليبرالي. ومنذ عام 1876 بدأ عودته على أساس معارضة رد فعل الإمبراطورية العثمانية على انتفاضة أبريل البلغارية. كانت حملته في ميدلوثيان 1879-1880 مثالًا مبكرًا على العديد من تقنيات الحملات السياسية الحديثة. وبعد الانتخابات العامة لعام 1880، شكل غلادستون وزارته الثانية (1880-1885)، والتي شهدت تمرير قانون الإصلاح الثالث وكذلك الأزمات في مصر (التي بلغت ذروتها في سقوط الخرطوم) وأيرلندا، حيث اتخذت حكومته إجراءات قمعية لكن حسنت أيضًا الحقوق القانونية للمزارعين الأيرلنديين المستأجرين.

بعد عودته إلى منصبه في أوائل عام 1886، اقترح غلادستون الحكم الذاتي لأيرلندا لكنه هُزم في مجلس العموم. ساعد الانقسام الناتج في الحزب الليبرالي على إبقائهم خارج المناصب الرسمية - مع استراحة قصيرة واحدة - لمدة 20 عامًا. شكل غلادستون حكومته الأخيرة في عام 1892، عن عمر يناهز 82 عامًا. أقرت الحكومة الأيرلندية مشروع قانون 1893 من خلال مجلس العموم لكنه هُزم في مجلس اللوردات في عام 1893. غادر غلادستون منصبه في مارس عام 1894، عن عمر يناهز 84 عامًا، باعتباره أكبر شخص يتولى هذا المنصب، ورئيس الوزراء الوحيد الذي خدم أربع فترات. ترك البرلمان عام 1895 وتوفي بعد ذلك بثلاث سنوات.

كان غلادستون معروفًا بمودة من قبل مؤيديه باسم «وليم الشعب» أو («العجوز الكبير»، أو «خطأ الله الوحيد» من قبل المنافسين السياسيين). غالبًا ما يطلق عليه المؤرخون لقب واحد من أعظم قادة بريطانيا. انتخب عضوًا في الجمعية الأمريكية للفلسفة عام 1881.

حياته المبكرة

ولد وليم إيوارت غلادستون عام 1809 في ليفربول، في 62 شارع رودني، وهو الابن الرابع لمالك العبيد الثري جون غلادستون، وزوجته الثانية آن ماكنزي روبرتسون. في عام 1835، تغير اسم العائلة من غلادستونز إلى غلادستون بترخيص ملكي. وأصبح والده بارونيتًا لفاسك وبلفور عام 1846.

على الرغم من ولادته ونشأته في ليفربول، كان وليم غلادستون من أصل إسكتلندي صافٍ. كان جده توماس غلادستونز (1732-1809) تاجرًا بارزًا من ليث، وكان جده لأمه، أندرو روبرتسون، رئيس مجلس دينغوول ونائب الشريف في روس شاير. ووصفه كاتب سيرته الذاتية، جون مورلي، بأنه «أحد سكان المرتفعات في عهدة أحد سكان الأراضي المنخفضة»، ووصفه أحد خصومه بأنه «إيطالي متحمس في عهدة إسكتلندي». كانت إحدى ذكريات طفولته الأولى هي الوقوف على طاولة وقول «سيداتي وسادتي» للجمهور المجتمع، ربما في اجتماع للترويج لانتخاب جورج كانينغ نائبًا عن ليفربول في عام 1812. وفي عام 1814، زار الشاب «ويلي» إسكتلندا للمرة الأولى، حيث سافر هو وشقيقه جون مع والدهم إلى إدنبرة وبيغار ودينغوول لزيارة أقاربهم. كان ويلي وشقيقه كلاهما مكرمين بالحرية من نظام القنانة في بلدة دينغوول. وفي عام 1815، سافر غلادستون أيضًا إلى لندن وكامبريدج للمرة الأولى مع والديه. وأثناء وجوده في لندن، حضر صلاة الشكر مع عائلته في كاتدرائية القديس بولس بعد معركة واترلو، حيث رأى الأمير الوصي على العرش.

تلقى وليم غلادستون تعليمه من عام 1816 حتى عام 1821 في مدرسة إعدادية في مقر كنيسة سانت توماس في سيفورث، بالقرب من منزل عائلته، سيفورث هاوس. في عام 1821، سار وليم على خطى إخوته الأكبر سنًا، والتحق بكلية إيتون قبل التسجيل في الجامعة عام 1828 في كنيسة المسيح، أكسفورد، حيث قرأ الأدب الكلاسيكي والرياضيات، على الرغم من أنه لم يكن لديه اهتمام كبير بالموضوع الأخير. وفي ديسمبر عام 1831، حصل على الدرجة الأولى المزدوجة التي كان يرغب بها منذ فترة طويلة. شغل غلادستون منصب رئيس اتحاد أكسفورد، حيث طور سمعته كمتحدث، والتي تبعه في مجلس العموم. في الجامعة، كان غلادستون من حزب المحافظين واستنكر مقترحات الأحرار للإصلاح البرلماني.

بعد نجاحه المزدوج الأول، سافر وليم مع شقيقه جون في جولة كبرى في أوروبا الغربية.

على الرغم من أن غلادستون دخل جمعية لنكولن عام 1833، بنية أن يصبح محاميًا بالقضاء العالي، إلا أنه بحلول عام 1839 طلب إزالة اسمه من القائمة لأنه لم يعد ينوي البقاء في نقابة المحامين.

مجلس العموم

الفترة الأولى
عندما كان غلادستون في الثانية والعشرين من عمره، زوده دوق نيوكاسل، وهو ناشط في حزب المحافظين، بواحد من مقعدين في دائرة نيوآرك الانتخابية حيث كان يسيطر على ربع الناخبين الصغار جدًا. أنفق الدوق آلاف الجنيهات لتسلية الناخبين. أظهر غلادستون تقنية قوية بشكل ملحوظ كمناضل ومتحدث. فاز بمقعده في الانتخابات العامة في المملكة المتحدة عام 1832 بأغلبية 887 صوتًا. في البداية كان تلميذًا لحزب المحافظين القديم، وكان خطاب غلادستون الأول عندما كان شابًا من المحافظين بمثابة دفاع عن حقوق أقطاب مزارع قصب السكر في غرب الهند - أصحاب العبيد - الذي كان والده بارزًا بينهم. وتعرض على الفور للهجوم من قبل العناصر المناهضة للعبودية. مثلما فاجأ الدوق بالحث على الحاجة إلى زيادة الأجور لعمال المصانع غير المهرة. وبعد اقتراح مشاريع قوانين جديدة لحماية الأطفال العاملين بعد نشر تقرير سادلر، صوّت ضد قوانين المصانع لعام 1833 التي من شأنها تنظيم ساعات العمل ومصالح القاصرين العاملين في مصانع القطن.

وزير الخزانة: 1852–1855

عمل في مجالس وزراء حزب الأحرار ولأحزاب مختلطة وزيرًا للخزانة، وأصبح مشهورًا بميزانياته التي خفّض فيها ضريبة الدخل وألغى فيها العديد من ضرائب الاستيراد.

رئيس الوزراء: 1868–1874

بحلول عام 1865م اشتهر بكونه خطيبًا وخبيرًا ماليًا وليبراليًا مخلصًا. في نفس العام تم تعينه زعيمًا للحزب الليبرالي في مجلس العموم. ساعد جلادستون في تعديل لائحة الإصلاح لحكومة المحافظين في عام 1867م بحيث يتضاعف عدد من يحق لهم التصويت في الانتخابات العامة. وفي عام 1868م بدأ جلادستون فترته الأولى رئيسًا للوزراء.
رئيس وزراء. (1868 – 1874م). خلال فترة رئاسة جلادستون للوزارة التي امتدت ست سنوات تم إجازة العديد من القوانين، وكان مصممًا على تصحيح مظالم الإدارة في أيرلندا. جعل من كنيسة إنجلترا تنظيمًا طوعيًا في أيرلندا وسحب منها أكثر من نصف ثروتها الضخمة. كما ناضل من أجل التشريعات التي تجعل من الصعب طرد المستأجرين الأيرلنديين من الأراضي التي استأجروها. ومن أعماله المهمة الأخرى، نظام فتح التعليم الابتدائي في إنجلترا، للمرة الأولى، لكل الأطفال (1870م).

وعندما عاد المحافظون بزعامة بنجامين دزرائيلي للسلطة في عام 1874م استقال جلادستون من قيادة حزب الأحرار، لكنه عاد للعمل السياسي عندما أثارت سياسة المحافظين في المستعمرات وسياستهم الخارجية مبادئه الأخلاقية. كان جلادستون يفضل حل النزاعات العالمية بالتسوية السلمية وليس الحرب.

رئيس الوزراء: 1880–1885

احتلال مصر
طلبت الملكة فيكتوريا من اللورد هارنجتون تشكيل الوزارة، إلا أنه أقنعها بأن تعهد بالتشكيل إلى گلادستون. وقد استمرت وزارة جلادستون الثانية —كرئيس للوزراء ومرة أخرى كوزير للخزانة حتى 1882—من يونيو 1880 إلى يونيو 1885. وقد عارض جلادستون مواقفه هو نفسه السابقة واتـَّبع «اللوبي الاستعماري» الدافع إلى الهروع إلى أفريقيا. ولذلك فقد شهد إنهاء الحرب الإنگليزية الأفغانية الثانية، حرب البوير الأولى والحرب ضد المهدي في السودان.

إلا أنه لم يحترم وعده الانتخابي بالانسحاب من مصر. فقد شهد شهر يونيو 1882 اضطرابات في مدينة الإسكندرية بمصر، راح ضحيتها نحو 300 قتيل كجزء من ثورة عرابي. وفي البرلمان برز مزاج اتهام وغضب ضد مصر، وأقرت الوزارة قصف مدفعية أحمد عرابي من قِبل الأدميرال بوشامپ سيمور والإنزال اللاحق للقوات البريطانية لاستعادة النظام في المدينة. وقد دافع جلادستون عن قراره في مجلس العموم بإعلانه أن مصر كانت «في حالة عنف عسكري، بدون أي قانون على الإطلاق».

النزاع حول الحكم الذاتي لأيرلندا
كانت فترة جلادستون الثانية لرئاسة الوزارة، من 1880 إلى 1885م أقل إنتاجًا للتشريعات المهمة من فترته الأولى. ففي عام 1884م أجاز البرلمان قانون إصلاح آخر، مقربًا بريطانيا من حق التصويت للرجال المتبع في بقية العالم.

رئيس الوزراء: 1886

وفي 1886م انتهت سريعًا فترة جلادستون الثالثة لرئاسة الوزراء عندما حاول أن يعطي الأيرلنديين قدرًا أكبر من الحكم الوطني الذاتي، حيث أسقط له قانون الحكم الذاتي في مجلس العموم مما تسبّب في انشقاق دائم في الحزب الليبرالي.

وفي عام 1892م، عندما بلغ سنّه 83 سنة، أصبح جلادستون رئيسًا للوزراء مرة أخرى. وقام بمحاولة أخيرة لتحقيق الحكم الذاتي لأيرلندا، وهذه المرة أُجيز قانون الحكم الذاتي في مجلس العموم ليمنى بهزيمة ساحقة في مجلس اللوردات. أصيب جلادستون بالإرهاق والإنهاك من الخدمة الطويلة، واستقال من منصبه في عام 1894م.

أعوامه الأولى

ولد غلادستون في ليفربول، بإنجلترا، ودرس في كلية إيتون وجامعة أكسفورد.

إنجازاته
بعد سقوط حكومة ديزرائيلي الأولى سنة 1868، تقلد غلادستون رئاسة الوزارة أربع مرات، فيما بين 1868 و 1894، حقق لبريطانيا فيها كثيراً من المنجزات، يأتي في مقدمتها استقرار الأوضاع في إيرلندا، التي كانت تسودها أعمال عنف ضد الحكم البريطاني. وأصدر مجموعة من القوانين كان يعدها سبباً لإزالة سخط الإيرلنديين، كقانون الأراضي الزراعية الإيرلندية الذي حدد بموجبه علاقة المزارع المستأجر بصاحب الأرض. وأقرّ إنشاء محكمة للتوسط بين المستأجرين والمالكين لتحديد الأجور العادلة بين الفريقين، وقانون فصل الكنيسة عن الدولة الذي لم يعد بموجبه يُفْرَضُ على الكاثوليك الإيرلنديين أن ينفقوا من أموالهم على كنيسة رسمية ليسوا أعضاء فيها. وكان غلادستون من مؤيدي الحكم الذاتي لإيرلندا، وهو ما وافق عليه البرلمان في ظل وزارته الرابعة. ومن جملة إصلاحاته تطوير نظام الوظائف المدنية وإلغاء نظام شراء وظائف الجيش ورتبه، وسنّ قانون الاقتراع السري، وتوحيد حق الانتخاب في جميع أرجاء المملكة المتحدة لجميع الرجال باستثناء خدم المنازل والعزاب، ومن ليس له سكن ثابت. ومن إصلاحاته أيضاً دمج المحاكم المتعددة في محكمة واحدة وإعادة تنظيم المؤسسات القضائية بما ينسجم وطبيعة المرحلة.

أما على الصعيد السياسي؛ فقد كان غلادستون مناهضاً للنهج الاستعماري الذي كان يتبناه خصومه السياسيون ديزرائيلي وسالزبري Salisbury. وكانت سياساته قائمة على بعض المبادئ الإنسانية، والدليل على ذلك قوله: «رسالتي هي نشر السلام في ربوع إيرلندا» في إطار التسويق لبرنامجه السياسي عند توليه الوزارة للمرة الأولى. ولكن مثل هذه السياسات لم يُقدَّر لها النجاح في عصر كان مطبوعاً بالتوسع الاستعماري، فكانت لغلادستون بعض الأدوار في هذا الاتجاه، ولكن على نطاق محدود. وكثيراً ما اختلف والملكة فيكتوريا الأولى في عديدٍ من القضايا التي يعدّها غلادستون من صلاحيات رئيس الوزراء، وفي أثناء فترته الرابعة، واجهته معارضة واسعة في مجلس اللوردات تجاه مشروعه الذي تبناه حول قضية الحكم في إيرلندا، مما دعاه إلى الانسحاب من الحكومة سنة 1894 واعتزاله العمل السياسي حتى وفاته.

تماثيل له

معرض صور

الهامش

السير
 Walter Bagehot, 'Mr. Gladstone', Biographical Studies (1881).
 D. W. Bebbington, William Ewart Gladstone (1993).
 D. W. Bebbington, The Mind of Gladstone: Religion, Homer and Politics (2004)
 Eugenio F. Biagini, Gladstone (2000)
 F. Birrell, Gladstone (1933).
 Eric Brand, William Gladstone (1986) ISBN 0-87754-528-6.
 Osbert Burdett, W. E. Gladstone (1928).
 E. G. Collieu, Gladstone (1968).
 E. Eyck, Gladstone (1938).
 Viscount Gladstone, After Thirty Years (1928).
 Edward Hamilton, Mr. Gladstone. A Monograph (1898).
 F. W. Hirst, Gladstone as Financier and Economist (1931).
 روي جنكينز، Gladstone (1995), ISBN 0-333-66209-1.
 Philip Magnus, Gladstone: A Biography (1954)
 H. C. G. Matthew, Gladstone: 1809-98 (1995), ISBN 0-19-820696-8.
 جون مورلي, The Life of William Ewart Gladstone (Three volumes, 1903)
 Sir Wemyss Reid (ed.), The Life of William Ewart Gladstone (1899).
 Richard Shannon, Gladstone: Peel's Inheritor, 1809-1865 (1985), ISBN 0-8078-1591-8.
 Richard Shannon, Gladstone: Heroic Minister, 1865-1898 (1999), ISBN 0-8078-2486-0.

مراجع

وصلات خارجية

 Mr. Gladstone (character sketch by وليام توماس ستيد، in the Review of Reviews, 1892)
 William Ewart Gladstone Chronology World History Database

 More about William Ewart Gladstone on the Downing Street website.
 William Ewart Gladstone 1809-98 biography from the Liberal Democrat History Group
 BBC Radio - Programme Two contains a recording of Gladstone's voice

الفصل بين الكنيسة والدولة
أساتذة دار السك
أشخاص تلقوا تعليمهم في كلية إيتون
أشخاص متعلمون في كلية إيتون
أشخاص من العصر الفيكتوري
أعضاء الجمعية الأثرية الأمريكية
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1832–35
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1835–37
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1837–41
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1841–47
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1847–52
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1852–57
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1857–59
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1859–65
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1865–68
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1868–74
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1874–80
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1880–85
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1885–86
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1886–92
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1892–95
أعضاء برلمان المملكة المتحدة في جامعة أكسفورد
أعضاء مجلس الشورى البريطاني
أعضاء نادي ليلي
أنجليكانيون إنجليز
إنجليز من أصل إسكتلندي
خريجو كنيسة المسيح (أوكسفورد)
رؤساء الجمعية الإحصائية الملكية
رؤساء لجنة في تجارة
رؤساء وزراء المملكة المتحدة
رؤساء وزراء المملكة المتحدة القرن 19
زملاء الجمعية الملكية
سياسيون من ليفربول
عمدات جامعة إدنبرة
عمدات جامعة غلاسكو
قادة مجلس العموم البريطاني
كتاب بريطانيون في القرن 19
لاهوتيون إنجليز
ليبراليون كلاسيكيون بريطانيون
مدفونون في دير وستمنستر
مواليد 1809
مواليد في ليفربول
مؤسسو مدارس وكليات إسكتلندية
نواب حزب المحافظين عن الدوائر الانتخابية الإنجليزية
وفيات 1898

وليم غلادستون


Biserica "Sfânta Maria" din Timișoara este o biserică parohială romano-catolică situată în cartierul Mehala.

Istoric
Credincioșii catolici din Mehala au fost arondați inițial la Parohia Timișoara-Cetate. În septembrie 1887 a fost ridicată actuala biserică, pe latura de vest a Pieței Avram Iancu. În anul 1896 parohia romano-catolică din Mehala a fost condusă de călugări salvatorieni.

Constructorul bisericii a fost Eduard Reiter. Lăcașul a fost consacrat în data de 12 september 1887 și pus sub patronajul Fecioarei Maria. Ferdinand Stuflesser, meșter din Tirolul de Sud, a realizat altarul principal și cele două altare laterale.

Cele două vitralii din dreptul altarului principal înfățișează Încoronarea Fecioarei Maria și Buna Vestire. Acestea au fost realizate în 1928 în atelierul din München al firmei Mayer. În 1937 au fost donate de Firma Müller alte două ferestre din sticlă, realizate tot la München. Din cauza daunelor severe, pictura a fost restaurată în 1975 de la zero de către pictorul Georg Boicean din Elisabetin, un elev al pictorului Julius Podlipny. Imaginile celor doisprezece apostoli din naos au fost create de Géza Ulrich din Aradul Nou.

În anii 1923, 1983 și 1987 au avut loc lucrări de renovare a bisericii. La renovarea interiorului a contribuit și pictorul Jakob Hahn Junior.

Cele patru clopote au fost realizate în anul 1921 la Turnătoria König din Arad.

În anul 1991 episcopul Sebastian Kräuter a numit paroh din nou un călugăr salvatorian, în persoana lui Berno Rupp, care a revigorat viața religioasă și a inițiat mai multe proiecte social-caritative.

Note

Legături externe

Biserici romano-catolice din România
Edificii religioase din Timișoara
Fondări în 1887
Biserici cu hramul Sfânta Maria

Biserica romano-catolică din Mehala


Almutaster, monotipski rod sjevernoameričkog višegodišnjeg bilja iz porodice glavočika. Jedina vrsta je A. pauciflorus, raširena od sjeverne Kanade preko zapadnih dijelova SAD-a na jug do Tlaxcale u Meksiku.

Raste po vlažnim alkalnim i slanim tlima, a kako je nekada uključivana u rod zvjezdana, narodno joj je ime »alkalni močvarni zvjezdan«.

Stabljika je uspravna, visine od 30 do 120 cm. Uski listovi su linearnog oblika i dugi do 10 centimetara, naizmjenični. Cvate od svibnja do rujna

Sinonimi
 Aster caricifolius Kunth
 Aster hydrophilus Greem ex Wooton & Standl.
 Aster pauciflorus Nutt.
 Tripolium caricifolium (Kunth) S.Schauer
 Tripolium pauciflorum Nees
 Venatris pauciflorus Raf.

Izvori

Astereae
Flora Meksika
Flora SAD-a
Flora Alberte
Flora Manitobe
Flora Sjeverozapadnog teritorija
Flora Saskatchewana

Almutaster


Mali šef (engleski: The Boss Baby) američka je 3D računalno animirana komedija iz 2017. godine. Film se temelji na istoimenoj slikovnici koju je napisala Marla Frazee. Film je producirao DreamWorks Animation, a distribuirali širem svijeta 20th Century Studios, a u Japanu Universal Pictures. Film je režirao Tom McGrath, producirao Ramsey Ann Naito, scenarij napisao Michael McCullers, a glasove glavnim ulogama dali su: Alec Baldwin, Steve Buscemi, Jimmy Kimmel, Lisa Kudrow i Miles Bakshi. Tobey Maguire je pripovjedač. Fabula prati bebu koja je tajni agent u ratu za ljubav odraslih između beba i štenaca.

Mali šef je premijerno prikazan na Međunarodnome filmskome festivalu u Miamiju 12. ožujka 2017. godine, a objavio ga je 20th Century Studios 31. ožujka iste godine. Nakon objavljivanja, film je primio mješovite recenzije kritičara, a širom svijeta zaradio je 528 milijuna američkih dolara, u odnosu na njegov budžet od 125 milijuna američkih dolara. Bio je nominiran za najbolji animirani film za Oskara, Annie Awards i Zlatni globus, no sve je izgubio od Disneyevoga/Pixarovoga filma Koko i velika tajna.

Nastavak je objavljen 2. srpnja 2021., dok je Netflixova TV serija "Mali šef: Nazad na posao" premijerno prikazana 6. travnja 2018. godine.

Glasove posudili

Ostali glasovi:
 Hrvoje Klobučar - Elvis Presley imitator
 Mima Karaula - Stellina mama i sporedne uloge
 Dario Ćurić
 Ivan Šatalić
 Božidar Peričić
 Sara Spinčić
 Petra Vukelić - TV kuharica i stjuardesa
 Dragan Peka - aerodromski stražar
 Boris Barberić - kapetan Ross i sporedne uloge
 Maja Vučić

 Sinkronizacija: Duplicato Media d.o.o.
 Prijevod i prilagodba dijaloga: Davor Slamnig
 Redatelj dijaloga: Tomislav Rukavina
 Studio za miks zvuka: Deluxe Media

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena web stranica
 Mali šef na Fox Movies
 Mali šef na IMDb-u
 Mali šef na The Big Cartoon DataBase-u

Američki animirani filmovi 2010-ih

Mali šef


Harry Mason (ハリー・メイソン Harī Meison) je glavni lik u serijalima survival horror videoigara Silent Hill. Harry i njegova žena Jodie pronašli su bebu pored ceste te ju je Jodie nazvala Cheryl, sedam godine prije početka igre. Jodie je kasnije poginula i prometnoj nesreći, ostavivši Harryja i Cheryl same. Pri početku same igre Harry vozi prečicom kroz Silent Hill, gdje Cheryl i on dožive prometnu nesreću. Nakon što je izgubio svijest, Cheryl je nestala. Nakon što se Harry probudio, shvatio je kako je Cheryl nestala te kreće u potragu za njom kroz Silent Hill. Kasnije mu se priključuje policajka Cybil Bennett. Kroz igru, Harry se susreće s mnogobrojnim čudovištima i sličnim, kako bi kasnije shvatio kako je grad mjesto rituala oživljavanja Goda, glavnog čudovišta grada.

Harry se ponovno pojavljuje u trećem Silent Hillu, no na jako kratko vrijeme, jer ga Claudia Wolf, novi vođa prizivanja Goda, ubija.

Harry je također protagonist u igri Silent Hill: Shattered Memories, koja veoma nalikuje prvoj igri. Ionako, kasnije se otkrije da je Harry poginuo osamnaest godina prije radnje, nakon čega saznajemo da je Harry samo u glavi njegove kćeri Cheryl, koja pada u depresiju nakon rastave roditelja i smrti Harryja. Doduše, Harry se u igri pojavljuje dosta drugačije nego u prvoj. Za početak, nosi naočale i poginuo je u automobilskoj nesreći, dok je Harry iz prve igre ubijen te mu je osobnost agresivnija. Također, žena mu je Dahlia Mason umjesto Jodie Mason.

U ptvoj igri, Harryju glas posuđuje Michael G., dok mu u Shattered Memories glas posuđuje Kirk Thornton.

Vidi još
Silent Hill: Shattered Memories

Izvori

Izmišljeni likovi

Harry Mason


This Is Hardcore is the sixth album by English band Pulp. Released in March 1998, it came three years after their breakthrough album, Different Class, and was eagerly anticipated.

Background and release
Friction grew in the band in the years following the massive success of Different Class, "culminating in the notable departure of guitarist and violinist Russell Senior; Cocker left for New York alone to decompress and write in isolation from the rest of the band."

As with the band's previous album,This is Hardcore reached No. 1 in the UK Albums Chart, but with far fewer sales, and was well received critically, earning Pulp a third successive nomination for the 1998 Mercury Prize.

The cover photo was art directed by Peter Saville and the American painter John Currin who is known for his figurative paintings of exaggerated female forms. The model photographed is Ksenia Zlobina and the images were further digitally manipulated by Howard Wakefield, who also designed the album. Currin was also the art director for the "Help the Aged" video, based on his painting "The Never Ending Story". Advertising posters showing the album's cover that appeared on the London Underground system were defaced by graffiti artists with slogans like "This Offends Women" and "This is Sexist" or "This is Demeaning".

The music video for the title track was directed by Doug Nichol and was listed as the No. 47 best video of all time by NME. A bonus live CD entitled "This Is Glastonbury" was added to the album later in 1998. A deluxe edition of This Is Hardcore was released on 11 September 2006. It contained a second disc of B-sides, demos and rarities.

Commercial performance
The album had first-week sales of just over 50,000, 62% fewer than Different Class first-week sales of 133,000. The album was certified gold by the BPI April 1998 for sales of 100,000. As of 2008, sales in the United States have exceeded 86,000 copies, according to Nielsen SoundScan.

Reception and legacy

Nick Hornby, writing in Spin, proclaimed that on the album "England's unofficial poet laureate Jarvis Cocker perfects his poetry of the prosaic". Rolling Stone noted that This is Hardcore was "less bright and bouncy" than its era-defining predecessor, but praised it as being "even more daring and fully realized", noting that "it plays like a movie, a series of scenes from a life", and declared that it "is arguably the first pop album devoted entirely to the subject of the long, slow fade", which it heralded as "a bold move because it breaks one of rock's oldest songwriting taboos". The review concluded, "In midlife oblivion, Pulp have found a strange kind of liberation. Desperation never sounded quite so entertaining." Other reviews in the States adopted a similar tone, with the Chicago Tribune, Los Angeles Times, and the Pittsburgh Post-Gazette all awarding three and a half stars out of four. The Tribune hailed it as "a smashing album about midlife crisis" and found that "[the] music is sumptuous lounge-lizard rock augmented by strings and noisy disruptions - a clever, catchy '90s take on the Bowie/Mott/Roxy glam rock of the '70s."

In a retrospective assessment of the album's impact, Matthew Horton wrote in NME that "in its sense of surrender, regret and flashes of panic, it captured the time to a tee." In an article entitled, "How Pulp's This Is Hardcore Brought Britpop To A Halt", Horton maintained that it was "a sloughing-off of fame's skin, a rejection of the Britpop monster". He concluded, "It's an end, a hard-wrought epitaph to a band's jaunt in the limelight and a suitable jump-off point for what had been a rare old few years – for us, at least." Another review found the song "A Little Soul" to be "Cocker's most disconsolately beautiful", drawing "from the musical blueprint of Smokey Robinson's 'Tracks of My Tears.'"

This is Hardcore was included in the book 1001 Albums You Must Hear Before You Die. In 2013, NME ranked it at number 166 in its list of the 500 Greatest Albums of All Time. In 2014, US LGBT magazine Metro Weekly placed the album at number 46 in its list of the "50 Best Alternative Albums of the '90s". In 2017, Pitchfork ranked it seventh in "The 50 Best Britpop Albums".

Track listing

Personnel

Pulp
Jarvis Cocker
Nick Banks
Candida Doyle
Steve Mackey
Mark Webber

Production
Chris Thomas – production
Pete Lewis – engineering
Lorraine Francis – assistant engineering
Jay Reynolds – assistant engineering
Olle Romo – programming
Matthew Vaughan – programming
Magnus Fiennes – programming
Mark Haley – programming
Anne Dudley – string arrangement
Pulp – string arrangement
Nicholas Dodd – orchestration

Additional musicians
Anne Dudley – piano
Chris Thomas – piano
Neneh Cherry – featured vocals
Mandy Bell – backing vocals
Carol Kenyon – backing vocals
Jackie Rawe – backing vocals

Artwork
John Currin – direction
Peter Saville – direction
Horst Diekgerdes – photography
Howard Wakefield – design
Paul Hetherington – design

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications

References

External links

This Is Hardcore at YouTube (streamed copy where licensed)

Pulp (band) albums
1998 albums
Albums produced by Chris Thomas (record producer)
Obscenity controversies in music
Island Records albums
Albums recorded at Olympic Sound Studios
Glam rock albums by English artists

This Is Hardcore


Ritualization refers to the process by which a sequence of non-communicating actions or an event is invested with cultural, social or religious significance. This definition emphasizes the transformation of everyday actions into rituals that carry deeper meaning within a cultural or religious context. Rituals are symbolic, repetitive, and often prescribed activities that hold religious or cultural significance for a certain group of people. They serve various purposes: promoting social solidarity by expressing shared values, facilitating the transmission of cultural knowledge and regulating emotions.

History of ritualization
The concept of ritualization was first described by Edmund Selous in 1901 and later named by Julian Huxley in 1914 as ritualization (Dissanayake 2006; Lorenz 1966).

It has been studied in various fields, including animal behavior, anthropology, psychology, sociology and even cognitive sciences.

In the field of animal behavior, ritualization refers to the evolutionary process by which non-communicative behaviors are transformed into communicative behaviors. Niko Tinbergen expanded the concept of ritualization in his 1951 paper "The Study of Instinct," in which he described how certain animal behaviors, such as courtship and aggression, become more effective forms of communication through a gradual process of selection and refinement.

In the social sciences, the study of ritualization can be dated back to the 19th century. Émile Durkheim argued that rituals serve as a means of reinforcing social solidarity(otherwise known as social cohesion) and promoting a shared sense of identity among members of a community. Max Weber focused on the role of ritual in religion and suggested that it played a crucial role in shaping beliefs and values.

In the 20th century, the study of ritual became increasingly interdisciplinary, with scholars from anthropology, psychology, and other fields exploring its various dimensions. Victor Turner emphasized the symbolic and cultural aspects of ritual, while Randall Collins explored its psychological and emotional dimensions.

In recent years, scholars have continued to study rituals from a variety of perspectives, including the cognitive, evolutionary, and neuroscientific. These studies have resolved the origins, functions, and effects of ritual behavior and opened up new ways for understanding its role in human society and culture.

In non-human animals

Ritualization  is a behavior that occurs typically in a member of a given species in a highly stereotyped fashion and independent of any direct physiological significance. It is found, in differing forms, both in non-human animals and in humans.

Konrad Lorenz, working with greylag geese and other animals such as water shrews, showed that ritualization was an important process in their development. He showed that the geese obsessively displayed a reflexive motor pattern of egg retrieval when stimulated by the sight of an egg outside their nest. Similarly, in the shrews, Lorenz showed that once they had become used to jumping over a stone in their path, they went on jumping at that place after the stone was taken away. This sort of behaviour is analogous to obsessive-compulsive disorder in humans.

Oskar Heinroth in 1910 and Lorenz from 1935 onwards studied the triumph ceremony in geese; Lorenz described it as becoming a fixed ritual. It involves a rolling behaviour (of the head and neck) and cackling with the head stretched forward, and occurs only among geese that know each other, meaning within a family or between mates. The triumph ceremony appears in varied situations, such as when mates meet after having been separated, when disturbed, or after an attack. The behaviour is now known also in other species, such as Canada goose.

In humans

Functions of ritualization
Previous studies mentioned several main functions of ritualization:

Social Solidarity
Ritualization fosters social solidarity by bringing people together and strengthening social bonds. They create a sense of belonging, shared identity, and unity among participants, contributing to the overall stability of a society.

Cultural Transmission
Ritualization facilitates the transmission of cultural knowledge, values, and traditions across generations. They help preserve cultural heritage and maintain continuity with the past. By participating in rituals, individuals learn about their culture, internalize its norms, and pass it on to future generations.

Emotional Expression and Regulation
Rituals provide a structured way for individuals to express and regulate their emotions. They offer a context for processing complex emotions, such as grief, joy, or gratitude, and can help people cope with significant life events, transitions, or loss.

Connecting the function to previous literature

Émile Durkheim's social solidarity theory

In Durkheim's famous writing "The Elementary Forms of the Religious Life (1912)", he theorized the distinction between traditional and modern societies in terms of social solidarity. He stated social solidarity is the ensemble of beliefs, which acts as the glue that holds society together. Traditional societies and modern societies differ fundamentally in terms of their structure and function and this is where the significance of ritualization becomes apparent.

Traditional societies are bound by mechanical solidarity, characterized by a collective conscience. This collective conscience is a shared mindset among all members of the society, forming a moral community. The core of this type of society is a sacred collective ideal that embodies the group's virtues and serves as a source of identity. Consequently, individuals in these societies are united by shared values, norms, and beliefs, which are reinforced through ritualization. In traditional societies, there is a belief in a single, correct way of living, and any deviations are deemed sinful.

Ritualization is crucial for maintaining mechanical solidarity. Rituals allow group members to experience the power of the group over the self. Additionally, ritualization in the form of punishment for deviance serves as a potent method for curbing deviant behavior in traditional societies. By enforcing moral boundaries, ritual punishment helps to preserve social cohesion and unity within the group.

Later, his supporters, Victor Turner and Randall Collins expanded the theory of ritualization in different directions through their own research papers.

Turner expands on Durkheim's ideas by focusing on the roles rituals play in social structure and transition. He emphasizes the importance of "communitas," a state of social unity and cohesion that emerges during rituals or other shared experiences, transcending the ordinary divisions and hierarchies within society. On this basis, individuals participating in rituals temporarily set aside their social roles and come together as equals.

In Collins' paper, he builds upon Durkheim's ideas and proposes that rituals generate emotional energy, which in turn fosters social solidarity. Through a series of "interaction ritual chains," individuals feel connected to one another and experience a sense of belonging.

Structural ritualization theory

Ritualization is associated with the work of Catherine Bell. Bell, drawing on the Practice Theory of Pierre Bourdieu, has taken a less functional view of ritual with her elaboration of ritualization.

Recent studies
More recently scholars interested in the cognitive science of religion such as Pascal Boyer, Pierre Liénard, and William W. McCorkle, Jr. have been involved in experimental, ethnographic, and archival research on how ritualized actions might inform the study of ritualization and ritual forms of action. Boyer, Liénard, and McCorkle argue that ritualized compulsions are in relation to an evolved cognitive architecture where social, cultural, and environmental selection pressures stimulate "hazard-precaution" systems such as predation, contagion, and disgust in human minds. McCorkle argued that these ritualized compulsions (especially in regard to dead bodies vis-à-vis, mortuary behavior) were turned into ritual scripts by professional guilds only several thousand years ago with advancement in technology such as the domestication of plants and animals, literacy, and writing.

Future insights
Ritualization is a crucial process that transforms ordinary actions, behaviors, and events into rituals imbued with cultural, social or religious significance. Understanding the concept of ritualization and its various functions provides valuable insights into human societies and cultural practices. Future research can take a closer look at the psychological and physiological responses involved in the process and their interactions, thereby broadening the scope of ritualization studies.

References

Behavioral ecology
Ritual

Ritualization