اختبار القدرات العامة هو اختبار القبول الموحد للكلية في الجامعات السعودية ويتقدم له الطلاب والطالبات السعوديون والوافدون في المرحلة الثانوية بجانب الاختبار التحصيلي للطلاب واختبار القبول للطالبات. وعدد اختباراته 5 واحد منها ورقي واربعة محوسب. وهو أحد اختبارات المركز الوطني للقياس والتقويم، الاختبار يقيس قدرات الطلاب في الرياضيات واللغة العربية وهو إجباري للقبول في الجامعات والكليات وكل جامعة تشترط درجة محدده من القدرات. اختبار قدرات مملوك ومقدم ومنشور من قبل مجلس التعليم العالي وهي منظمة ربحية -رسوم دخول الاختبار الواحد 100 ريال و 150 للتسجيل المتأخر- في السعودية التي وضعت وطورت المركز الوطني للقياس والتقويم المشرفه على الأختبار. طالب مجلس التعليم العالي بالاختبار لانه يقيم قدرات الطلاب ومهاراتهم واتجاتهم الدراسية وقد صدر بتاريخ 19/6/1421 هـ الأمر السامي ذو الرقم 471/8 بالموافقة على قرار مجلس التعليم العالي، المؤيد بقرار مجلس الوزراء السعودي وقد قدم أول اختبار في عام 1424 هـ وكان حصري للأولاد فقط وقدم أول اختبار للفتيات في عام 1430 هـ.

أقسام اختبار القدرات
- القسم الكمي:

يشتمل على أنواع الأسئلة الرياضية المناسبة لاختبار القدرات (وفقاً للتخصص في الثانوية العامة:علمي أو أدبي) ويركز على القياس والاستنتاج وحل المسائل، ويحتاج إلى معلومات أساسية بسيطة. ويتضمن هذا الجزء:

 52 سؤالا موضوعياً للتخصصات العلمية وتتوزع الأسئلة وفقاً للحقول وفقاً للآتي، على وجه التقريب.
 40% سؤالاً حسابياً24% سؤالاً هندسياً 23% سؤالاً جبرياً 13% سؤالاً تحليلياً وإحصائياً.
 أما اختبار التخصصات النظرية فيتضمن 30 سؤالاً تشمل الحساب والهندسة والتحليل.

 القسم اللغوي:

ويشتمل على أنواع الأسئلة الآتية:

 استيعاب المقروء: فهم نصوص القراءة وتحليلها، من خلال الإجابة عن أسئلة تتعلق بمضمون هذه النصوص.
 إكمال الجمل: فهم صيغ النصوص القصيرة الناقصة، واستنباط ما تحتاج إليه من تتمات لتكوّن جملاً مفيدة.
 التناظر اللفظي: إدراك العلاقة بين زوج من الكلمات في مطلع السؤال، وقياسها على نظائر تماثلها معطاة في الاختيارات.
 الخطأ السياقي: تمييز الكلمة الشاذة في جملة ما (وقد أُضيف كبديل لمعاني المفردات عام 2013).
 المفردة الشاذة: اختيار الكلمة الشاذة من بين أربع كلمات (تمت اضافته حديثا في الاختبار الورقي)
 ويتضمن هذا الجزء: 68 سؤالاً للتخصصات العلمية 91 سؤالاً للتخصصات النظرية

معلومات عن الاختبار

1- يضم الاختبار بجزأيه (اللفظي والكمي) عدداً من الأسئلة التجريبية، لكنها لا تحسب ضمن الدرجة التي يحصل عليها الطالب.

2- يُقدم الاختبار على نوعين، الاختبار الورقي والاختبار المحوسب. يتم الاختبار الورقي على فترتين فقط في السنة وتكون ضمن لجان داخل مدارس مختارة ويختبر فيه الطالب باستخدام القلم وكتيِّب الأسئلة، ويتم الاختبار المحوسب في مراكز الاختبار المعتمدة لدى قياس، حيث يتاح الاختبار طيلة العام للتسجيل، ويختبر فيه الطالب باستخدام جهاز الحاسب الآلي ولوحة مسودة.

3- تُقدَّم الأسئلة بشكل متناوب بين الجزء اللفظي والجزء الكمي في خمسة أقسام (للاختبار الورقي) وأربعة أقسام (للاختبار المحوسب)، يخصص لكل منها 25 دقيقة.

4- عدد الأسئلة ثابت في كل الاختبارات على مدى السنوات، وكذلك تقسيماتها والوقت المخصص لكل قسم. هناك مستوى موحداً للصعوبة محافظاً عليه بين هذه الاختبارات. ويقوم المركز بموازنة نتائج كل اختبار مع نتائج الاختبارات السابقة قبل رصد النتائج؛ وذلك بهدف توحيد المعايير وثبات الاختبار.

5- تُرتَّب الأسئلة، بحسب صعوبتها، من الأسهل إلى الأصعب في كل قسم من أقسام الاختبار الخمسة (أو الأربعة). ويجب على الطالب أن يُجيب عن الأسئلة بسرعة تضمن له الإجابة عن جميع الأسئلة في الوقت المحدد لكل قسم (25 دقيقة).

درجات الاختبار
لا يوجد في الاختبار نجاح أو رسوب. ولكن يحصل الطالب على درجة معينة (أقصاها 100درجة) لها وزن معين عند الجهة التي يتقدم إليها. ويجب عدم مقارنة درجة اختبار القدرات بنسبة الثانوية العامة، فالمهم هو نتيجة الطالب بين الطلبة الذين دخلوا الاختبار؛ وفقاً لمايلي:

انظر أيضاً
 المركز الوطني للقياس والتقويم.

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي للمركز الوطني للقياس والتقويم
 موقع وزارة التعليم العالي
 أسئلة شائعة حول اختبار القدرات العامة
 نماذج من ورقة إجابة اختبار القدرات
 تدريب اون لاين على اختبارات القدرات العامة

اختبارات لغوية
التعليم في السعودية

اختبار القدرات


Valdemar Tomaševski (bis 2010 Valdemaras Tomaševskis, poln. Waldemar Tomaszewski; * 3. März 1965 in Vilnius, Litauen) ist ein litauischer Politiker polnischer Nationalität.

Leben
Valdemar Tomaševski gehört der polnischen Minderheit in Litauen an. Nach dem Abitur 1983 an der 11. Mittelschule Vilnius studierte er bis 1990 an der Fakultät für Mechanik der Technischen Universität Vilnius. Von 1984 bis 1986 leistete er den Sowjetarmeedienst.

Von 1995 bis 1997, von 1997 bis 2000, von  2000 bis 2003 war Tomaševski Mitglied im Rat der Rajongemeinde Vilnius, 2000 stellvertretender Bürgermeister. Von 2000 bis 2004 und 2004 bis 2008 war er Mitglied im Seimas. Seit 2009 ist er Mitglied des EP. Tomaszewski ist Vorsitzender der Partei Lietuvos lenkų rinkimų akcija (LLRA), der Vertretung der polnischen Minderheit im Land. Er war zweimal   Kandidat zum litauischen Präsidenten (bei der Präsidentschaftswahl in Litauen 2014 und 2019).

EU-Parlamentarier
Tomaševski ist Mitglied des Vorstands in der Fraktion Europäische Konservative und Reformisten.

Tomaševski ist stellvertretender Vorsitzender der Delegation für die Beziehungen zu Belarus und Mitglied im Ausschuss für bürgerliche Freiheiten, Justiz und Inneres und in der Delegation in der Parlamentarischen Versammlung EURO-NEST. Als Stellvertreter ist er im Ausschuss für Landwirtschaft und ländliche Entwicklung und in der Delegation für die Beziehungen zu den Vereinigten Staaten.

Weblinks

Einzelnachweise

Seimas-Mitglied (20. Jahrhundert)
Seimas-Mitglied (21. Jahrhundert)
Mitglied des Europäischen Parlaments für Litauen
Mitglied des Ausschusses für nationale Sicherheit und Verteidigung (Litauen)
Stellvertretender Bürgermeister (Rajongemeinde Vilnius)
Parteivorsitzender (Litauen)
Kandidat für das Präsidentenamt (Litauen)
LLRA-Mitglied
Träger des Verdienstordens der Republik Polen (Komtur)
Geboren 1965
Mann

Valdemar Tomaševski


Steudach ist eine Vorstadt von Eisfeld im Landkreis Hildburghausen in Thüringen.

Lage

Steudach ist im Laufe der jüngsten Vergangenheit mit der Stadt Eisfeld zusammengewachsen. Steudach liegt nunmehr am östlichen Stadtrand an der Zufahrt der Kreisstraße 530. Nördlich befindet sich die Bundesstraße 89 und südlich die Bundesautobahn 73. Trotzdem hat Steudach noch ländlichen Glanz.

Geschichte
1317 wurde erstmals Steudach urkundlich erwähnt.

Einzelnachweise

Geographie (Eisfeld)
Ort im Landkreis Hildburghausen
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Hildburghausen)
Ersterwähnung 1317

Steudach


Leiosporoceros, biljni rod Antocerota (Anthocerotophyta) koji s jednom jedinom vrstom, L. dussii,  čini samostalnu porodicu, red i razred. Vrsta je raširena u Meksiku, Panami, Jamajki, Zavjetrinskim i Privjetrinskim otocima, Kolumbiji i Ekvadoru.

Vanjske poveznioce

Genome-wide organellar analyses from the hornwort Leiosporoceros dussii show low frequency of RNA editing

Izvori

Antocerote
Biljni redovi
Biljne porodice
Flora Meksika
Flora Kostarike
Flora Paname
Flora Jamajke
Flora Kolumbije
Flora Ekvadora
Flora Zavjetrinskih otoka (Antili)
Flora Privjetrinskih otoka (Antili)

Leiosporoceros


Earl of Verulam is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1815 for James Grimston, 4th Viscount Grimston. He was made Viscount Grimston (in the peerage of the United Kingdom) at the same time. Verulam had previously represented St Albans (Roman Verulamium) in the House of Commons. In 1808 he had also succeeded his maternal cousin as tenth Lord Forrester (in the Peerage of Scotland). He was succeeded by his son, the second Earl.

Grimston was a Tory politician and held minor office in the first two governments of the Earl of Derby. His son, the third Earl, represented St Albans in Parliament as a Conservative. His grandson, the sixth Earl (who succeeded his elder brother) was nominated to the traditionally safe seat of St Albans for the party.  the titles are held by his son, the seventh Earl, who succeeded in 1973.

The titles of Viscount Grimston and Baron Dunboyne had been created in 1719 in the Peerage of Ireland for William Grimston, Member of Parliament for St Albans. Born William Luckyn, he was the great-nephew of Sir Samuel Grimston, 3rd Baronet, of Bradfield (a title which became extinct upon his death in 1700), whose surname he assumed on succeeding to his estates. In 1737 he also succeeded his elder brother as fifth Baronet of Little Waltham (see below). He was succeeded by his son, the second Viscount. He also represented St Albans in the House of Commons. His son, the third Viscount, was Member of Parliament for St Albans and Hertfordshire. In 1790 he was created Baron Verulam, of Gorhambury in the County of Hertford, in the Peerage of Great Britain. He was succeeded by his son, the aforementioned fourth Viscount, who was created Earl of Verulam in 1815.

The Luckyn Baronetcy, of Little Waltham in the County of Essex, was created in the Baronetage of England in 1629 for William Luckyn. The second Baronet represented Harwich in Parliament. The fourth Baronet was succeeded by his younger brother, the aforementioned William Grimston, 1st Viscount Grimston.

Lord Verulam thus holds titles in England, Scotland, Ireland, Great Britain and the United Kingdom.

Another member of the Grimston family was Robert Grimston, 1st Baron Grimston of Westbury. He was the son of Reverend Canon the Hon. Robert Grimston, third son of the second Earl of Verulam.

The family seat is Gorhambury House, near St Michael, Hertfordshire.

Luckyn, later Grimston baronets, of Little Waltham (1629)
Sir William Luckyn, 1st Baronet (1594–1660)
Sir Capell Luckyn, 2nd Baronet (1622–1680)
Sir William Luckyn, 3rd Baronet  (died c. 1708)
Sir Harbottle Luckyn, 4th Baronet (1683–1737)
Sir William Grimston, 5th Baronet (c. 1684–1756) (had already been created Viscount Grimston in 1719, see below)

Viscounts Grimston (1719)
William Grimston, 1st Viscount Grimston (c. 1684–1756)
James Grimston, 2nd Viscount Grimston (1711–1773)
James Bucknall Grimston, 3rd Viscount Grimston (1747–1808)
James Walter Grimston, 4th Viscount Grimston (1775–1845) (created Earl of Verulam in 1815, see below)

Earls of Verulam (1815)
James Walter Grimston, 1st Earl of Verulam (1775–1845)
James Walter Grimston, 2nd Earl of Verulam (1809–1895)
James Walter Grimston, 3rd Earl of Verulam (1852–1924)
James Walter Grimston, 4th Earl of Verulam (1880–1949)
James Brabazon Grimston, 5th Earl of Verulam (1910–1960)
John Grimston, 6th Earl of Verulam (1912–1973)
John Duncan Grimston, 7th Earl of Verulam (b. 1951)

The heir apparent is the present holder's son James Walter Grimston, Viscount Grimston (b. 1978)
The heir apparent's heir apparent is his son, the Hon. John Innes Archie Grimston (b. 2010).

See also
Baron Grimston of Westbury
Lord Forrester
Baron Dunboyne
Baron Verulam
Grimston baronets of Bradfield

References

Sources
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

External links
Gorhambury Estate – Official Webpage

Earldoms in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1815
Noble titles created for UK MPs

Earl of Verulam


Monsterfest er en børnefilm fra 1995, instrueret af Per Fly.

Handling
Der er magi og fantasi i denne lille musikvideo for børn - og en lille smule sjov uhygge, når vi går med Dracula og Frankenstein til monsterfest.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1995
Film instrueret af Per Fly
Dansksprogede film
Børnefilm fra Danmark

Monsterfest


Olle Boström (* 19. November 1990 in Sollentuna) ist ein schwedischer Orientierungsläufer.

Boström wurde 2008 und 2009 Weltmeister der Junioren mit der schwedischen Staffel. 2011 startete Boström bei den Weltmeisterschaften in Frankreich und kam dort unter anderem auf den sechsten Platz auf der langen Strecke. Gemeinsam mit Anders Holmberg und David Andersson gewann er außerdem die Bronzemedaille im Staffellauf.

Platzierungen

Weblinks
 Olle Boström World of O Runners
 Olle Boström orientering.se
 Homepage von Olle Boström

Orientierungsläufer (Schweden)
Schwede
Geboren 1990
Mann

Olle Boström (Orientierungsläufer)


Cette page concerne les évènements survenus en 2006 en Inde :

Évènement

  :
  :
  : Lancement du satellite .
  : Attentats de Bombay
  :
  :

Cinéma

  : 51 cérémonie des Filmfare Awards
  :  cérémonie des International Indian Film Academy Awards à Dubaï.

Sorties de films

 Alag
 Apaharan
 Apna Sapna Money Money
 Baabul
 Banaras - A Mystic Love Story
 Being Cyrus
 Darna Zaroori Hai
 Darwaza Bandh Rakho
 Dhoom 2
 Don : La Chasse à l'homme
 Dor
 E
 Fanaa
 Gangster: A Love Story
 I See You
 Jaan-E-Mann
 June R
 Kabhi Alvida Naa Kehna
 Kedi
 Krrish
 Lage Raho Munna Bhai
 La Vallée des fleurs
 Malamaal Weekly
 Mere Jeevan Saathi
 Omkara
 Rang De Basanti
 The Fall
 Tom, Dick, and Harry
 Umrao Jaan
 Varalaru
 Vivah
 Zinda

Littérature
 Loin de Chandigarh de Tarun Tejpal
  de

Sport
 Championnats du monde de boxe amateur femmes, à New Delhi
 Championnat d'Inde de football 2005-2006
 Championnat d'Inde de football 2006-2007
 Qatar Airways Challenge
 Tournoi de tennis d'Inde (WTA 2006)
 Tournoi de tennis de Bombay (ATP 2006)
 Tournoi de tennis de Madras (ATP 2006)
 Tournoi de tennis de Bangalore (WTA 2006)
 Trophée des champions de l'ICC
 Participation de l'Inde aux Jeux olympiques d'hiver de Turin.

Naissance
 , actrice.

Décès
 Nadira
 , physicien.
 , mannequin et actrice.

Articles connexes
 Chronologie de l'Inde
 Chronologie de l'Inde, de l'indépendance à nos jours

Chronologie de l'Inde au XXIe siècle
Histoire contemporaine de l'Inde

2006 en Inde


La saison 2021 du championnat de République dominicaine de football est la septième édition de la Liga Dominicana, le championnat de première division en République dominicaine.

Les dix meilleures équipes de l'île sont regroupées au sein d'une poule unique où elles s'affrontent à deux reprises. Les six meilleures se qualifient pour la Liguilla. De ce mini-championnat, les quatre premiers clubs se qualifient pour la phase finale, jouée avec deux demi-finales et une finale. Il n'y a ni promotion, ni relégation en fin de saison.

C'est le Cibao FC qui triomphe en finale face à l'Atlético Vega Real. Il s'agit du deuxième titre de champion de République dominicaine de l'histoire du club après un premier succès en 2018. Les deux équipes sont qualifiées pour le Championnat des clubs caribéens de la CONCACAF 2022.

Les équipes participantes
Après une saison 2020 jouée avec huit équipes, le retour du Moca FC et du Atlético de San Francisco ramène le nombre de participants à dix en 2021.

Légende des couleurs

Compétition
Le barème utilisé pour établir le classement est le suivant :
 Victoire : 3 points
 Match nul : 1 point
 Défaite : 0 point

Saison régulière

|width=50%|

|}

Liguilla

|width=50%|

|}

Phase finale
Les quatre équipes qualifiées sont réparties dans le tableau final d'après leur classement général. L'équipe la moins bien classée accueille lors du match aller et la meilleure lors du match retour au cours des demi-finales et de la finale.

En cas d'égalité sur la somme des deux matchs et en l'absence de la règle des buts marqués à l'extérieur, deux périodes de prolongations sont jouées et une séance de tirs au but a éventuellement lieu pour départager les deux équipes.

Tableau

Demi-finale

Finale

Statistiques

Meilleurs buteurs
Voici un tableau des meilleurs buteurs du championnat lors de l'édition 2021.

Bilan de la saison

Voir aussi

Références

Liens internes
 Championnat de République dominicaine de football

Liens externes
  Classements et résultats complets de la saison sur RSSSF

2021
République dominicaine
2021 en République dominicaine

Championnat de République dominicaine de football 2021


Ralph 124C 41+ este un roman științifico-fantastic al scriitorului american Hugo Gernsback. A apărut în aprilie 1911 într-un foileton format din doisprezece părți în revista sa Modern Electrics. A apărut ca o carte (Ralph 124C 41+: A Romance of the Year 2660 ) în 1925 la editura The Stratford Company.  Romanul a pus bazele mai multor idei care apar în lucrările ulterioare științifico-fantastice, dar a fost criticat pentru "scrisul său inept".  Titlul propriu-zis al romanului este un joc de cuvinte ( 1 2 4 C 4 1 + ), cu sensul (în engleză) "One to foresee for one another" ("Unul care să prevadă pentru un altul"). În introducerea primului volum al revistei Science-Fiction Plus, din martie 1953, Gernsback a solicitat reformarea brevetelor de invenție pentru a acorda autorilor de science fiction dreptul de a crea brevete pentru idei fără a avea modele de brevete deoarece multe dintre ideile lor preced progresul tehnic necesar dezvoltării specificațiilor pentru ideile lor. Introducerea menționează numeroasele tehnologii prescrise descrise în Ralph 124C 41+.

Prezentare

Protagonistul romanului (Ralph) salvează viața eroinei direcționând energia de la distanță într-o avalanșă care se apropie. În timp ce romanul continuă, el descrie minunile tehnologice ale lumii moderne, folosind frecvent expresia "După cum știți ..." În cele din urmă, eroul o salvează pe eroină călătorind în spațiul cosmic ca să o salveze din ghearele ticălosului.

Primire

Note

Legături externe

Vezi și
1911 în literatură
1925 în literatură
1911 în științifico-fantastic
1925 în științifico-fantastic

Romane din 1911
Romane din 1925
Romane americane
Romane științifico-fantastice
Romane de Hugo Gernsback
Hugo Gernsback
1911 în științifico-fantastic
1925 în științifico-fantastic

Ralph 124C 41+


A building code (also building control or building regulations) is a set of rules that specify the standards for constructed objects such as buildings and non-building structures. Buildings must conform to the code to obtain planning permission, usually from a local council. The main purpose of building codes is to protect public health, safety and general welfare as they relate to the construction and occupancy of buildings and for example, the building codes in many countries require engineers to consider the effects of soil liquefaction in the design of new buildings. The building code becomes law of a particular jurisdiction when formally enacted by the appropriate governmental or private authority.

Building codes are generally intended to be applied by architects, engineers, interior designers, constructors and regulators but are also used for various purposes by safety inspectors, environmental scientists, real estate developers, subcontractors, manufacturers of building products and materials, insurance companies, facility managers, tenants, and others. Codes regulate the design and construction of structures where adopted into law.

Examples of building codes began in ancient times. In the USA the main codes are the International Building Code or International Residential Code [IBC/IRC], electrical codes and plumbing, mechanical codes. Fifty states and the District of Columbia have adopted the I-Codes at the state or jurisdictional level. In Canada, national model codes are published by the National Research Council of Canada. In the United Kingdom, compliance with Building Regulations is monitored by building control bodies, either Approved Inspectors or Local Authority Building Control departments. Building Control regularisation charges apply in case work is undertaken which should have had been inspected at the time of the work if this was not done.

Types
The practice of developing, approving, and enforcing building codes varies considerably among nations. In some countries building codes are developed by the government agencies or quasi-governmental standards organizations and then enforced across the country by the central government. Such codes are known as the national building codes (in a sense they enjoy a mandatory nationwide application).

In other countries, where the power of regulating construction and fire safety is vested in local authorities, a system of model building codes is used. Model building codes have no legal status unless adopted or adapted by an authority having jurisdiction. The developers of model codes urge public authorities to reference model codes in their laws, ordinances, regulations, and administrative orders. When referenced in any of these legal instruments, a particular model code becomes law. This practice is known as 'adoption by reference'. When an adopting authority decides to delete, add, or revise any portions of the model code adopted, it is usually required by the model code developer to follow a formal adoption procedure in which those modifications can be documented for legal purposes.

There are instances when some local jurisdictions choose to develop their own building codes. At some point in time all major cities in the United States had their own building codes. However, due to ever increasing complexity and cost of developing building regulations, virtually all municipalities in the country have chosen to adopt model codes instead. For example, in 2008 New York City abandoned its proprietary 1968 New York City Building Code in favor of a customized version of the International Building Code. The City of Chicago remains the only municipality in America that continues to use a building code the city developed on its own as part of the Municipal Code of Chicago.

In Europe, the Eurocode: Basis of structural design, is a pan-European building code that has superseded the older national building codes. Each country now has National Annexes to localize the contents of the Eurocodes.

Similarly, in India, each municipality and urban development authority has its own building code, which is mandatory for all construction within their jurisdiction. All these local building codes are variants of a National Building Code, which serves as model code proving guidelines for regulating building construction activity.

History

Antiquity

Building codes have a long history. The earliest known written building code is included in the Code of Hammurabi, which dates from circa 1772 BC.

The book of Deuteronomy in the Hebrew Bible stipulated that parapets must be constructed on all houses to prevent people from falling off.

In the Chinese book of rites it mentions that ancestral temple's and house's should be a certain standard length in ancient China they measured land in the chu or well field system so it was important to be precise though most of the actual lengths are lost or obscure.

In ancient Japan a certain official destroyed a courtiers house because the size was above his rank.

Modern era

France
In Paris, under the reconstruction of much of the city under the Second Empire (1852–70), great blocks of apartments were erected and the height of buildings was limited by law to five or six stories at most.

United Kingdom
After the Great Fire of London in 1666, which had been able to spread so rapidly through the densely built timber housing of the city, the Rebuilding of London Act was passed in the same year as the first significant building regulation. Drawn up by Sir Matthew Hale, the Act regulated the rebuilding of the city, required housing to have some fire resistance capacity and authorised the City of London Corporation to reopen and widen roads. The Laws of the Indies were passed in the 1680s by the Spanish Crown to regulate the urban planning for colonies throughout Spain's worldwide imperial possessions.

The first systematic national building standard was established with the London Building Act of 1844. Among the provisions, builders were required to give the district surveyor two days' notice before building, regulations regarding the thickness of walls, height of rooms, the materials used in repairs, the dividing of existing buildings and the placing and design of chimneys, fireplaces and drains were to be enforced and streets had to be built to minimum requirements.

The Metropolitan Buildings Office was formed to regulate the construction and use of buildings throughout London. Surveyors were empowered to enforce building regulations, which sought to improve the standard of houses and business premises, and to regulate activities that might threaten public health. In 1855 the assets, powers and responsibilities of the office passed to the Metropolitan Board of Works.

United States
The City of Baltimore passed its first building code in 1891. The Great Baltimore Fire occurred in February 1904. Subsequent changes were made that matched other cities. In 1904, a Handbook of the Baltimore City Building Laws was published. It served as the building code for four years. Very soon, a formal building code was drafted and eventually adopted in 1908.

The structural failure of the tank that caused the Great Molasses Flood of 1919 prompted the Boston Building Department to require engineering and architectural calculations be filed and signed. U.S. cities and states soon began requiring sign-off by registered professional engineers for the plans of major buildings.

Scope

The purpose of building codes is to provide minimum standards for safety, health, and general welfare including structural integrity, mechanical integrity (including sanitation, water supply, light, and ventilation), means of egress, fire prevention and control, and energy conservation.
Building codes generally include:
 Standards for structure, placement, size, usage, wall assemblies, fenestration size/locations, egress rules, size/location of rooms, foundations, floor assemblies, roof structures/assemblies, energy efficiency, stairs and halls, mechanical, electrical, plumbing, site drainage & storage, appliance, lighting, fixtures standards, occupancy rules, and swimming pool regulations
 Rules regarding parking and traffic impact
 Fire code rules to minimize the risk of a fire and to ensure safe evacuation in the event of such an emergency
 Requirements for earthquake (seismic code), hurricane, flood, and tsunami resistance, especially in disaster prone areas or for very large buildings where a failure would be catastrophic
 Requirements for specific building uses (for example, storage of flammable substances, or housing a large number of people)
 Energy provisions and consumption
 Grandfather clauses: Unless the building is being renovated, the building code usually does not apply to existing buildings.
 Specifications on components
 Allowable installation methodologies
 Minimum and maximum room ceiling heights, exit sizes and location
 Qualification of individuals or corporations doing the work
 For high structures, anti-collision markers for the benefit of aircraft

Building codes are generally separate from zoning ordinances, but exterior restrictions (such as setbacks) may fall into either category.

Designers use building code standards out of substantial reference books during design. Building departments review plans submitted to them before construction, issue permits [or not] and inspectors verify compliance to these standards at the site during construction.

There are often additional codes or sections of the same building code that have more specific requirements that apply to dwellings or places of business and special construction objects such as canopies, signs, pedestrian walkways, parking lots, and radio and television antennas.

Energy codes

Current energy codes in the United States
The energy codes of the United States are adopted at the state and municipal levels and are based on the International Energy Conservation Code (IECC). Previously, they were based on the Model Energy Code (MEC).

As of March 2017, the following residential codes have been partially or fully adopted by states:

 2015 IECC or equivalent (California, Illinois, Maryland, Massachusetts, Michigan, Pennsylvania, New Jersey, New York, Vermont, Washington)
 2012 IECC or equivalent (Alabama, Connecticut, Delaware, District of Columbia, Florida, Iowa, Minnesota, Nevada, Rhode Island, Texas)
 2009 IECC or equivalent (Arkansas, Georgia, Idaho, Indiana, Kentucky, Louisiana, Montana, Nebraska, New Hampshire, New Mexico, North Carolina, Ohio, Oklahoma, Oregon, South Carolina, Tennessee, Virginia, West Virginia, Wisconsin)
 2006 IECC or equivalent (Utah)
 <2006 IECC or no statewide code (Alaska, Arizona, Colorado, Kansas, Maine, Mississippi, Missouri, North Dakota, South Dakota, Wyoming)

Historical energy codes in the United States

2005
As of September 2005, the following residential energy codes had been partially or fully adopted by states:

 2003-2004 IECC or equivalent (Alaska, Arkansas, California, Connecticut, Idaho, Kansas, Nebraska, Maryland, Montana, New Mexico, Ohio, Pennsylvania, South Carolina, Utah, Virginia, Washington)
 1998-2001 IECC or equivalent (Alabama, Delaware, District of Columbia, Florida, Georgia, Kentucky, Michigan, New Hampshire, New York, North Carolina, Oregon, Texas, Vermont, West Virginia, Wisconsin)
 <1998 IECC (Hawaii, Indiana, Iowa, Louisiana, Massachusetts, Minnesota, New Jersey, North Dakota, Tennessee)
 No statewide code / weaker (Arizona, Colorado, Illinois, Maine, Mississippi, Missouri, Nevada, Oklahoma, South Dakota, Wyoming)

2004
As of January 2004, the following residential energy codes had been partially or fully adopted by states:

 2003 IECC or IRC (Kansas, New Mexico, Utah)
 2000 IECC or IRC or equivalent (Alabama, California, Idaho, Florida, Georgia, Kentucky, Maryland, New Hampshire, New York, North Carolina, Ohio, Oregon, Pennsylvania, Rhode Island, South Carolina, Texas, Virginia, Washington, West Virginia, Wisconsin)
 1998 IECC (Oklahoma)
 1995 MEC or equivalent (Alaska, Connecticut, Hawaii, Massachusetts, Louisiana, Minnesota, New Jersey, Vermont)
 1993 MEC or equivalent (Delaware, Montana, North Dakota)
 1992 MEC or equivalent (Arkansas, Indiana, Iowa, Tennessee)
 No code or code not EPAct compliant (Arizona, Colorado, Illinois, Maine, Michigan, Mississippi, Missouri, Nebraska, Nevada, South Dakota, Wyoming)

2000
As of Fall 2000, the following residential energy codes had been partially or fully adopted by states:

 2000 IECC rule making (Maryland, New York, Pennsylvania, South Carolina)
 1995 MEC or equivalent (Alaska, California, Connecticut, Florida, Georgia, Hawaii, Louisiana, Massachusetts, Minnesota, New Hampshire, North Carolina, Ohio, Oklahoma, Oregon, Rhode Island, Utah, Vermont, Virginia, Washington, Wisconsin, Wyoming)
 1993 MEC or equivalent (Alabama, Delaware, Kansas, Montana, North Dakota)
 1992 MEC or equivalent (Arkansas, Indiana, Iowa, Kentucky, New Mexico, Tennessee)
 No code or code not EPAct compliant (Arizona, Colorado, Idaho, Illinois, Maine, Michigan, Mississippi, Missouri, Nebraska, Nevada, New Jersey, South Dakota, Texas, West Virginia)

1998
As of 1998, three states (Ohio, Michigan, and Virginia) had adopted the 1993 MEC residential energy code. The remaining states had adopted either: a state-written code; a regional code; a prior version of the MEC or American Society of Heating, Refrigerating and Air Conditioning Engineers standards; or no code at all.

See also
 Building officials
 Construction law
 Earthquake-resistant structures
 Energy Efficiency and Conservation Block Grants
 Outline of construction
 Seismic code
 Uniform Mechanical Code
 Variance (land use) – permission to vary zoning and sometimes building to code

References

External links

 IAPMO Website
 IAPMO Codes Website

Building code


An Iseilema trichopus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Bentham, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Edward Hubbard. An Iseilema trichopus in nahilalakip ha genus nga Iseilema, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Iseilema

Iseilema trichopus


was a town located in Hiba District, Hiroshima Prefecture, Japan.

As of November 2021, the town had a population of 1,864 and a density of 16.93 persons per km². The total area was 110.13 km².

On March 31, 2005, Kuchiwa, along with the towns of Hiwa, Saijō, Takano and Tōjō (all from Hiba District), and the town of Sōryō (from Kōnu District), was merged into the expanded city of Shōbara.

External links
 Shōbara official website

Dissolved municipalities of Hiroshima Prefecture
Shōbara, Hiroshima

Kuchiwa, Hiroshima


La Boissière () is a commune in the Calvados department in the Normandy region in northwestern France.

Population

Personalities
Pierre Lambert de la Motte

See also
Communes of the Calvados department

References

Communes of Calvados (department)
Calvados communes articles needing translation from French Wikipedia

La Boissière, Calvados


Pearl Harbor Saldırısı (Japonca: 真珠湾攻撃 Şinju-wan kougeki, dönemin Japonca adlandırması: ハワイ海戦 布哇海戦 Hawai kaisen; Hawaii Deniz Savaşı, Pearl Harbor Bombardımanı, Pearl Harbor Savaşı ve Pearl Harbor Baskını olarak da anılır), Japon İmparatorluk Deniz Kuvvetleri'nin 7 Aralık 1941 (Japonya saatiyle 8 Aralık 1941) sabahı Hawaii adalarının Oahu adasında bulunan Pasifik Filosu ve Pearl Harbor askerî üslerine karşı düzenlediği sürpriz saldırıdır.

Operasyonun amacı, Büyük Okyanus'ta kuvvetle muhtemel olan bir Amerikan askerî müdahalesini önlemektir. Saldırı sonucu 12 Amerikan savaş gemisini ciddi şekilde hasara uğratmış veya batırmış ve 188 savaş uçağını imha etmiş ve 2.403 Amerikan askeri ile 68 sivilin ölümüne neden olmuştur. Bununla beraber Pasifik Filosu'nun üç uçak gemisi, üssün önemli tankerleri, denizaltılar ve fabrika gemileri gibi unsurları saldırı sırasında limanda olmadıklarından zarar görmemişlerdir.

Saldırıya zemin hazırlayan gelişmeler

Japonya'nın yükselişi ve Çin-Japon Savaşı

Meiji Restorasyonu'ndan sonra, Japon İmparatorluğu Avrupa ve Kuzey Amerika güçlerine yetişmek için "Fukoku Kyōhei" (Zengin ülke ve güçlü asker) politikasını izlemiştir. Bu hızlı büyüme politikasını gerçekleştirmek için toprakları genişletmesi ve doğal kaynakları elde etmesi gerekmiştir.

Bunun için Japonya İmparatorluğu birkaç askerî harekâta başvurmuştur. 1894'te, Japonların Tayvan'ın kontrolünü ele geçirdiği Birinci Çin-Japon Savaşı ve 1904'te Japonların Çin Ve Kore Yarımadasında toprak kazanmasını sağlayan Rus-Japon Savaşı bu savaşlardan bazılarıdır. I. Dünya Savaşı'ndan sonra Milletler Cemiyeti kararıyla Alman İmparatorluğunun Uzak Doğu ve Pasifik sularındaki sömürgeleri ve kolonilerini Japonya mandasına geçti. Japonya 1931'de Mançuların anayurdu olan Mançurya'da Mançukuo'yu kurdurdu ancak Amerika başta olmak üzere Mançurya'da çıkarları olan ülkeler kukla devlet olduğu iddiasıyla resmen tanımaktan kaçındı.

Yaklaşık 1910'dan 1930'lara kadar ülke büyük ve modern bir donanma (zamanının en büyük üçüncü deniz gücü idi) ve ordu ile yaygın bir militarizasyona maruz kaldı. 7 Temmuz 1937'de Japonya'nın 1. Piyade Alayı ile Çin Milliyetçi Hükûmeti'nin 29. Ordusu arasında Marco Polo köprüsü civarında meydana gelen küçük bir çatışma, iki devletin barışı arama çabalarına rağmen Çin-Japon Savaşına yol açtı.

ABD-Japonya ilişkisi

Milletler Cemiyeti, ABD, İngiltere, Avustralya, ve Hollanda gibi devletler, Japonya'nın Çin'e saldırılarından rahatsız oldu ve uyarı ve diplomatik baskı ile karşılık verdiler.

24 Şubat 1933'te Japonya tepki olarak Milletler Cemiyetinden çekildi.

Japonya'da "ABCD kuşatması" (America, Britain, China ve Dutch'un baş harflerinden) terimi türetilmiş ve milliyetçilik duygusunu güçlendirmeye yardımcı olmuştur.

ABD, 1939 Temmuzunda Japonya üzerindeki baskıyı 1911 ABD-Japonya ticaret paktını iptal ederek arttırdı. Japonya Çin'deki askerî seferine devam etti ve Nazi Almanyası ile I. Dünya Savaşındaki düşmanlığı resmî olarak kaldıran "Anti-Komintern" Anlaşmasını imzaladı.

1940'ta Japonya Nazi Almanyası ve Faşist İtalya ile üçlü anlaşmayı imzalayarak "Mihver" devletlerini oluşturdu.

Japonya'nın bu hareketleri Birleşik Devletler'in bu ülkeye ihraç etmekte olduğu hurda metal ve akaryakıt üzerine de ambargo koymasına ve Panama Kanalını Japon gemilerine kapatmasına neden oldu. Birleşik Devletler'in tepkisi, ABD'deki Japon malvarlıklarını dondurmak ve tam bir akaryakıt amborgosu uygulamak şeklindeydi. Benzin Japonya için en önemli kaynaktı ve kendi kaynaklarının sınırlı olması bir yana, Japonya'nın akaryakıt ithalatının %80'i ABD'dendi. Açıkçası, donanması ithal akaryakıt stoklarına bağımlı idi.

Diplomatik görüşmeler 26 Kasım 1941'de Başbakan Hideki Tojo'nun kabinesine bir ültimatom olarak açıkladığı Hull Notası ile doruk noktasına ulaşarak düğümlendi. Japonya kendini, Amerika ve İngiltere'nin isteklerine -ki Çin'deki çatışmaları durdurmak ve Çin'den çekilmeyi içeriyordu- uymak ile genişleme politikasına devam etmek arasında karar vermek durumunda buldu. Japonya geri çekilirse zor'a dayanarak kazanılmış bulunduğu konumunu ve uluslararası ortamda prestijini kaybetmek durumundaydı. Üstelik, ulusal güvenliğine hissedilir bir tehdit olarak, Pasifik/veya Doğu Asya ve Japonya etrafında batılı güçlerin kontrolünde bir etki alanının bulunmasından endişelenmekteydi. İmparator Hirohito zaten bazı askerî önlemler almıştı ve bunları uygulamaya karar verdi, nitekim bu planların sonraki adımı Birleşik Devletler, İngiltere ve Hollanda'yla savaştı. Zaten Nazi Almanyası ve Faşist İtalya ile Mihver paktına imza atmak, Japonya'nın Mihver Devletleri ile beraber "Müttefik Güçler" ile savaşılacağı anlamındaydı. Bu saldırının olacağı muhtemeldi ve Amerikan komutanları bu konuda uyarılmıştı. Ancak Japonların böyle bir şeye kalkışmalarının imkânsız olduğu sanılıyordu.

4 Eylül 1941'de İmparator tarafından Pearl Harbor'a saldırının göz önüne alınıldığı İmparatorluk Konferansının ikincisinde, Japon Kabinesi İmparatorluk Genel Karargâhı'nda hazırlanan Pearl Harbor saldırı planları tartışıldı, ve şu karara bağlandı:
İmparatorluğumuz nefsini koruma ve savunma amacıyla savaş hazırlıklarını tamamlayacaktır [ve] gerekirse ABD, Britanya ve Hollanda ile savaşma yoluna gitmeye kararlıdır. İmparatorluğumuz aynı zamanda ABD ve Britanya'ya karşı mümkün olan bütün diplomatik önlemleri alacak ve hedeflerimize bu yolla ulaşma gayreti gösterecektir. Ekim ayının ilk on günü içinde taleplerimizin karşılanması ortamının oluşmaması halinde ABD, Britanya ve Hollanda ile hemen savaş başlatma kararı alacağız

Japon hazırlıkları

Japonya, Amiral Andrew Cunningham'ın İskenderiye'deki İngiliz üssündeki uçak gemisinden kalkan 20 kadar neredeyse demode olmuş çift kanatlı uçaklarla (Fairey Swordfish) İtalyan savaş filosunun yarısını ortadan kaldırdığı ve kalanının da Napoliye çekilmesini sağladığı hüküm operasyonundan (Taranto Savaşı) çok etkilenmişti. Amiral İsoroku Yamamoto Cunningham'ın muhteşem manevralarından daha büyük ve iyi desteklenmiş ve sonuçta daha iyisini yapıp Amerikan donanmasını Kaliforniya'ya geri gönderecek savaş filosununun kuruluşunu tamamlamak için İtalya'ya bir donanma delegesi gönderdi. Böylece "Genişletilmiş Doğu Asya Ön Destek Kalkanı" oluşturulacak ve savunulabilir bir tamponla Hollanda Doğu Hindistanı'nın petrol rezervleri ele geçirilecekti. En önemlisi, delegeler Japonya'ya gizli, Cunningham'ın "araştırmacılar (boffins)" olarak nitelendirdiği sığdan yüzen torpido ile geri dönmüştü.

Ek olarak, bazı Japon stratejistler, Birleşik Devletler Amirali Harry Yarnell'in 1932 yılındaki ordu donanma tatbikatlarındaki (Hawaii'nin istilası konu alınmıştı) harekâtlarından etkilenmişlerdi. Yarnell saldıran filo komutanı rolündeydi, uçak gemilerini Ohau'nun kuzey batısına sert denizde sürmüştü, ve 'saldırı' uçaklarını 7 Şubat 1932 sabahı havalandırmıştı. Tatbikatı izleyen denetçiler, Yarnell'in saldırı filosunun saldırıdan sonraki 24 saat içinde filosunu yerleştiremeyecek olan savunma birimleri üzerinde ciddi hasar vereceğini rapor etmişti. Zamanın konvansiyonel Birleşik Devletler donanma doktrini (ve diğer donanma fikirleri de) Yernell'in stratejisini gerçek dünyada uygulanamaz olarak buldu ve yapılabilecek herhangi bir saldırının Pearl Harbor'daki donanma tarafından bertaraf edileceğine inandı.

Yamamato 1941 yılının başlarında Hull Notası alınınca Birleşik Devletler ile büyük olasılıkla savaşılacağını düşünerek ve Deniz Kuvvetleri Karargâhına (istifa-kovulma tehdidi ile birlikte) yapılan baskıyla, önleyici savaş olarak erken bir saldırı üzerinde düşünmeye başladı ve resmî plan ve eğitimlere başlama izni aldı. Yukarıda da görüldüğü üzere yazın gelişen olaylar sonucunda ön onay (imparatorun da katıldığı) imparatorluk konferansında alındı ve sonraki saldırı onayı Kasım ayındaki İmparatorluk konferansındaydı.

Pearl Harbor Saldırısı'nın asıl amacı Pasifik'teki Amerikan deniz gücünü etkisiz hale getirmekti, sadece geçici olaraksa, meydanı genişletmek, eş zamanlıya yakın koordinasyonlarla farklı ülkelere saldırının bir parçasıydı. Yamamato, başarılı bir saldırının bir yıla yakın bir zaman kazandıracağını ve böylece Birleşik Devletler filosunun toparlanmasına kadar Japonya'ya rahatça hareket etme avantajını kazandıracağını düşünüyordu. Pearl Harbor'a saldırının askeri destek için başlangıç planları 1941 Haziran'ında başladı ve İmparatorluk Deniz Kuvvetleri'ndeki muhalifleri ile yoğun tartışmalar sonunda bu zahmete değecek şekilde onaylandı. Harekât için eğitim ve tatbikatlar yıl ortasını buldu. Planlanmış saldırı ağırlıklı olarak torpidolarlaydı, fakat dönemin silahları havadan atılmak için derin suya gerek duyuyordu. Bu kritik bir problemdi çünkü Pearl Harbor sığ taraklı olmayan kanallara hakimdi. 1941 yazı sonrasında, Japonya gizlice sığ sulara atılabilen torpidoların modifiye ve testleri yaptı. Bu çalışmalar, saldırı sırasında Birleşik Devletler gemilerinin hasarlarının en büyük nedeni olacak olan Tip 95 Torpido ile sonuçlandı. Japon silah teknisyenleri ayrıca özel zırh delici 356 ve 381 mm donanma topu kovanları ürettiler. Bunlar 10.000 feet'ten (3000 m) atıldığı zaman eğer tam isabet ederlerse zırhlı gemi güvertelerinin içine nüfuz ediyorardı.

"Nii Taka Yama Nobore"

26 Kasım 1941'de, Oramiral Çuiçi Nagumo komutasındaki altı uçak gemisi içeren filo Çişima Adaları'ndaki Hitokappu Körfezi'ni Hawaii sınırına çok sıkı bir telsiz sessizliği emri ile terk etti. 2 Aralık 17:30'da Birleşik Filosu amiral gemisi Nagato zırhlısından 676-10 numaralı acil ve gizli şifreli emir gönderildi: "Nii Taka Yama Nobore Hito Futa Maru Haçi" (ニイタカヤマノボレ 1 2 0 8; anlamı: Niitaka-yama'ya tırman 1208). Bu '8 Aralık 0:00'de savaş başlayacaktır' anlamına geliyordu.

Saldırıda bulunan uçak gemileri: Akagi, Kaga, Sōryū, Hiryū, Şōkaku ve Zuikaku idi. İki hızlı savaş gemisi, iki ağır kruvazör, bir hafif kruvazör, 9 Muhrip, ve üç denizaltı görev gücünün eskortluğunu yapıyordu. Uçak gemileri toplam 423 Mitsubişi Tip 0 "Zero" avcı uçağı, Nakajima Tip 97 "Kate" torpido bombardıman uçağı ve Aiçi Tip 99 "Val" pike bombardıman uçakları taşıyordu. Japonya'nın görev gücü uçak gemisi bazında vurucu hava gücü açısından önceki bütün güçlerden daha büyüktü. Filoya yakıt ikmali için 8 Tanker gemisi eşlik ediyordu. Ek olarak "ileri sefer gücü" 20 denizaltı ve 5 adet iki kişilik Ko-hyoteki sınıfı cep denizaltısı ile istihbarat toplamak ve saldırı sırasında kaçabilecek herhangi bir Birleşik Devletler gemisini batırmak için görevdeydi.

Hawaii Harekâtı'na katılan Mobilize Birliği:
 1. Havacı Donanması: (Genel Komutan: Koramiral Çūiçi Nagumo, Kurmay Başkanı: Tümamiral Ryūnosuke Kusaka) Zero x 78, Tip 97 x 129 ve Tip 99 x 143
 1. Havacı Filosu: Uçak Gemisi Akagi, Uçak Gemisi Kaga (Genel Komutan: Koramiral Chūichi Nagumo'nun direkt komutasında)
 2. Havacı Filosu: (Tümamiral Tamon Yamaguçi): Uçak Gemisi Sōryū Uçak Gemisi Hiryū
 5. Havacı Filosu: (Tümamiral Çūiçi Hara): Uçak Gemisi Zuikaku, Uçak Gemisi Şōkaku
 3. Filo (Koramiral Guniçi Mikawa): Savaş Gemisi Hiei, Savaş Gemisi Kirişima
 8. Filo (Tümamiral Hiroki Abe): Ağır Kruvazör Tone, Ağır Kruvazör Çikuma
 1. Torpido Filosu: (Tümamiral Sentarō Ōmori) Hafif Kruvazör Abukuma
 17. Muhrip Filosu (Dz. Albay Kajū Sugiura): Muhripler Tanikaze, Urakaze, Hamakaze ve İsokaze
 18. Muhrip Filosu (Dz. Albay Yoşito Miyasaka): Muhripler Kagerō, Şiranui, Akigumo, Kasumi ve Arare
 2. Denizaltı Filosu (Dz. Albay Yoşijirō İmaizumi): Denizaltılar I-19, I-21 ve I-23
 1. Lojistik Filosu (Dz. Albay Naomasa Ôfuji): Tanker Kyokutô-Maru, Kenyô-Maru Kokuyô-Maru Şinyô-Maru
 2. Lojistik Filosu: Tankerler Tōhō-Maru, Tōei-Maru ve Nihon-Maru
 Özel Amaçlı Cep Denizaltı = 'Tokuşu-Senkōtei 'Kōhyōteki' x 5

Birinci Hava Saldırı Birlikleri
 Paralel Bombardıman Birliği Uçak: Tip 97 ('80 no.lu 5' 800 kilo bombası) x 49
Komutan: Yrb. Mitsuo Fuçida: 4 takım (Akagi'den Yrb. Mitsuo Fuçida x 15, Kaga'dan Bnb. Takaşi Haşiguçi x 14, Sōryū'dan Yzb. Heijirō Abe x 10, Hiryū'dan Bnb. Tadaşi Kusumi x 10)
Hedef: Savaş Gemileri, Uçak Gemileri ve Ağır Kruvazörler
 Torpido Bombardıman Birliği Uçak: Tip 97 (91 tip Hava Torpidosu) x 40
Komutan: Bnb. Şigeji Murata: 4 takım (Akagi'den Şigeji Murata x 12, Kaga'dan Yzb. Ryôichi Kitajima x 12, Sōryū'dan Yzb. Tsuyoşi Nagai x 8, Hiryū'dan Heita Muramatsu x 8)
Hedef: Sevaş Gemileri, Uçak Gemileri ve Ağır Kruvazörler
 Pike Bombardıman Birliği Uçak: Tip 99 (25 no.lu Kara 250 kilo bombası) x 51
Komutan: Bnb. Kakuiçi Takahaşi: 2 takım (Şōkaku'dan Bnb. Kakuiçi Takahaşi x 26, Zuikaku'dan Yzb. Akira Sakamoto x 25)
Hedef: Ford Adası, Hickam Hava üssü (Takahaşi)
Hailer Hava üssü hangarı ve parkedilen uçaklar (Sakamoto)
 Hava üstünlüğünü koruma birliği Uçak: Zero x 43
Komutan: Bnb. Şigeru İtaya: 6 takım (Akagi'den Bnb. Şigeru İtaya x 9, Kaga'dan Yzb. Toşio Şiga x9, Sōryū'dan Yzb. Masaharu Kanba x 8, Hiryū'dan Kiyokuma Okajima x 6, Zuikaku'dan Masao Satō x 5, Şōkaku'dan Yzb. Tadaşi Kaneko x 6)
Hedef: Hickam Hava üssü (İtaya ve Şiga), Wheeler Hava üssü (Kanba ve Okajima), Kaneohe Hava üssü (Satō ve Kaneko x 11)

Galeri

Birleşik Devletler Hazırlıkları

1924'te General Billy Mitchell 324 sayfalık Pearl Harbor'a muhtemel hava saldırısını da içeren bir Japon savaşının uyarısını üslerine sundu, bu rapor reddedildi ve hava kuvvetlerinin öneminin donanma tarafından göz ardı edildiği yönündeki şiddetli eleştirileri nedeniyle bir sonraki yıl askeri mahkemede yargılanacaktı.

Birleşik Devletler sivil ve askeri istihbarat güçleri kendi aralarında yaz boyunca Japon saldırısı hakkında geleneksel şekilde bilgi telkininde bulundu ve saldırı öncesi bu iletişim kopuktu. Hiçbiri özellikle Pearl Harbor'a saldırıyı tanımlamadı. Hawaii gazetelerini de içeren yerel basın bunu yaz ve sonbahar boyunca derin içerikler ile tansiyonu düşürerek ve Pasifik'te dağıtarak yayınladı. Kasım boyunca, Hawaii'deki ordu ve donanma için bütün Pasifik emirleri, açıkça çok yakın zamanda Japonlarla bir savaş hakkında uyarıyordu. Ve saldırı günü, General Marshall özellikle Pearl Harbor'a çok yakında bir saldırıdan korkulduğuna dair bir mesaj gönderdi. Hawaii de yaklaşan saldırının bazı belirtileri vardı, ama hiçbiri savunmaya yönelik yerel hazırlıklara neden olmadı. Herhangi biri bir alarm durumu oluştursaydı, saldırı çok daha büyük direnç görür ve belki de daha az ölüm ve hasara yol açardı. Aslında saldırı Pearl Harbor'ı gerçekten hazırlıksız yakaladı: uçaksavar silahları doldurulmamıştı, cephane kilit altındaydı, anti denizaltı mekanizmaları (örneğin denizaltı ağları) yerleştirilmemişti, devriye savaş uçakları uçmuyordu, gözlem uçakları ilk ateşte havada değildi.

Birleşik Devletler'in ordu telsiz istihbarat ve donanma istihbarat ofislerinden OP-20-G telsiz istihbarat bölümü, Japon diplomatik trafiğine sızdı ve stratejik ve taktik askeri olmayan bilgileri içeren birçok Japon şifreli mesajını çözdü. Bu istihbaratın dağılımı oldukça dağınık ve karışıktı ve herhangi bir japon askeri trafiği hakkında bilgi içermiyordu. Mükemmel olarak, bilgi parça parça, çelişkili veya yetersiz derecede dağınıktı ("Rüzgâr Kodu" parçası olarak). Pasifik'teki Amerikan komutanlıklarına uyarılar gönderildi, uyarılar Kasım 1941 sonlarında bir savaş beklentisi içeriyordu. Yeni Japon saldırılarına işaret eden bilgilerin çoğalmasına rağmen, özellikle Pearl Harbor'a yönelik herhangi bir bilgi yoktu.

Amerikalı komutanlar havadan sığ suya atılabilen torpido üzerine yapılan test ve çalışmalar hakkında uyarılmıştı, fakat sorumlu kişilerden hiçbiri yeni olasılıkların getirebileceği tehlikeleri fark edememişti. Pearl Harbor'ın torpido saldırısına karşı sığ su gibi doğal savunmaları olduğunu düşünerek, Donanma sıradan operasyonlarla ve düşük öncelikle işe girişti ve torpido ağları, engelleri döşemedi. Gerekli olan, eksik olan uzun menzilli uçakların talep edilmesi, uzun keşif devriyeleri (donanmanın deniz uçakları öncülüğünde ve ordu hava bombardıman uçakları) uygun savunma için gerektiği sayıda görevlendirilmedi ve daha sonra görüldü ki bu mümkündü (saldırının hemen ardından ve daha az uçakla yapıldı). Saldırı zamanında Pearl Harbor'ı korumakla görevli ordu, herhangi bir alarm durumundan daha çok eğitim modundaydı, portatif uçaksavar silahları depolarda istiflenmişti, cephaneleri farklı cephaneliklerde kilitliydi. Özel arazi sahiplerinin rahatsızlığından çekinen subaylar, silahları Pearl Harbor üssü etrafındaki özel alanların içine dağıtmamıştı.

Müzakerelerin Kesilmesi

Japonların saldırı planı, Birleşik Devletler ile müzakerelerin kesilmesinden 30 dakika sonra başlaması şeklindeydi. Yaz boyunca Japon Büyükelçisi Amiral Nomura Kiçisaburo ve özel temsilci Saburo Kurusu'nin oluşturduğu Washington'daki Japon büyükelçiliği diplomatları Hükûmet birimleri ile Japonya'nın Hindiçin'e harekâtına Birleşik Devletler'inin tepkileri konusundaki görüşmeleri idare ediyorlardı.

19 Kasım 1941'de Japonya'nın diplomatik iletişiminin tehlikeye girip iletişimin sağlanmadığı takdirde yurt dışındaki temsilcilerine kısa dalgalı radyo yayınlarının günlük meteoloji haberlerine "Wind Message; Rüzgâr Kodu"nun sokulması kararlaştırılmıştı. Üç çeşit "Rüzgâr Kodu" mevcut olup Birleşik Krallık ve Hollanda'ya karşı bir savaşın kaçnılmaz durumunda "Nishi no kaze hare" (West wind clear; Batı rüzgâr açık), Amerika Birleşik Devletleri'ne karşı ise "Higaşi no kaze ame" (East wind rain; Doğu rüzgâr yağmur) ve Sovyetler Birliği'ne karşı ise "North wind cloudy" ("Kitano kaze kumori" Kuzey rüzgâr bulutlu). 28 Kasım 1941'de şifreyi çözen Amerika bundan haberdar olmuştur. 7 Aralık 1941'de yayınlanan Rüzgâr Kodu ise nedense "Batı rüzgâr açık" idi.

Saldırıdan önceki günlerde Tokyo'daki Dışişleri Ofisinden elçiliğe planlandığı gibi Washington saati ile öğleden sonra saat birde Hükûmet Sekreteri Cordell Hulla verilmek üzere çok yoğun mesajlar (PURPLE şifreleme makinesi ile) gönderildi. Mesajın son kısmı saldırıdan kısa bir zaman önce geldi fakat deşifre ve yazma gecikmeleri yüzünde elçilik personeli mesajı belirlenen zamanda (saldırının başlaması esnasında) iletme konusunda başarısız oldu. Son kısım, görüşmelerin kesilmesi ("Açıkça Birleşik Devletler'in Büyük Britanya ve diğer devletlerle anlaşarak, Japonya'nın Doğu Asya'da barış yaratma çalışmalarını engelleme niyetindedir... Bu suretle, Japonya'nın, Birleşik Devletler ile işbirliği yaparak Pasifik'teki barışı geliştirmek için ciddi umutları sonunda yok olmuştur."). Mesaj Sekreter Hull'a saldırıdan birkaç saat sonra iletildi.

Birleşik Devletler ise son mesajı Japon Büyükelçiliğinden önce çözdü ancak temize çekmesi zaman aldı. General George Marshall'a, Hawaii'ye yaptığı o meşhur uyarıda kullandığı, yazılı olarak deşifre edilmiş kısımdı. Açıkçası uyarı, saldırı bittikten birkaç saat sonra, genç bir Japon-Amerikalı tarafından Pearl Harbor'daki General Walter Short'a iletildi. Gecikmenin gerçekleşmesinin nedeni deşifre ve çeviriden sonra General Marshall'a iletilmesinin (o sırada dışarıdaydı), ordunun uzun mesafede komünikasyon sorunları ve donanma olanaklarının iletişimde kullanılmaması kararının feci sonucuydu. Her nasılsa "Acil" ibaresi mesajın yolculuğu sırasında kaybolmuştu ve bu birkaç saat kaybettirmiştir.

Saldırı üzerine kongredeki konuşmaları delil kabul eden Japon kayıtlarından Japon hükûmetinin Pearl Harbor'a düzenlenen saldırının başarısını duymadan bir savaş ilan etmediğini anlaşılmaktadır. İki taraflı savaş bildirgesi saldırıdan 10 saat sonra Tokyo'daki Birleşik Devletler büyükelçisi Joseph Grew'e ulaştırıldı. Bu bildirgeyi Birleşik Devletler'e iletmesine ise Pazartesi öğleden sonrası geç saatlerde izin verildi.

Japonya saatiyle 8 Aralık 1941 sabah 7.00'de Japon NHK radyosundan savaşın başlamış olduğunu bildirmiştir:

Acil haberi sunarım. Acil haberi sunarım. Genelkurmay Kara ve Deniz şubelerinin öğlenden önce saat 6.00 açıklaması: İmparatorluk Kara ve Deniz birlikleri ayın 8.günü gece yarısı Batı Pasifik'te Amerika ve İngiltere ordularıyla savaşa girmiştir.

Saldırı

Saldırı için Japon taktiği

Koramiral Chuichi Nagumo saldırıyı iki dalga şeklinde uygulamaya karar verdi. Üçüncü dalga pilotlar tarafından önerildiyse de Nagumo bu öneriyi kabul etmedi. İlk dalga, 49 bombardıman, 51 pike bombardıman, 40 torpido, 43 Avcı uçağından (toplam 183 uçak) oluşuyordu ve Oahu'nun kuzeyinden başlıyordu, komuta ise Yarbay Mitsuo Fuçida'daydı. İkinci dalga 54 bombardıman, 78 pike bombardıman ve 35 avcı uçağından (toplam 167 uçak) oluşuyordu ve neredeyse aynı bölgeden başlıyordu. Ayrıca limandan kaçmaya çalışacak gemileri vuracak denizaltı ve cep denizaltıları tarafından desteklenmekteydi. Saldırı gücünün yeri Doğu Pasifik'e geri dönmek üzere hareket edene kadar Amerikalılar tarafından bilinmemekteydi ve Oahu'nun güneyine birkaç araştırma yapılmıştı. Hava saldırısı için toplam 350 uçak ayarlanmıştı ve kalan 91 uçak, saldırı sırasında uçak gemilerinin korunması için ayrılmıştı. Saldırıyı gerçekleştiren uçaklar hedeflerine eş zamanlı olmak üzere farklı konumlardan ulaşmaktaydı. En kolay zarar görebilecek torpido bombacıları ilk saldırıda yer alırken takip eden saldırı pike ve alan bombardıman uçakları tarafından yapıldı.

Çarpışma

Cep denizaltısı saldırısı

II. Dünya Savaşındaki ilk Amerikan ateşi ve ilk ölümler, aslında Amerikan muhribi USS Ward (DD-139) liman girişindeki devriye sırasında bir cep denizaltısına saldırdığı ve batırdığı zaman, Hawaai saati ile 06:37 de gerçekleşti. Beş Ko-hyoteki Sınıfı cep denizaltısı saldırı başladıktan sonra Amerikan gemilerini torpidolamakla görevlendirilmişti, ve daha sonra bulunabilen dört tanesi de dahil hiçbiri geri dönemedi. Denizaltılarını terk edebilen 10 denizciden dokuzu öldü ve sadece bir tanesi,Kazuo Sakamaki II. Dünya Savaşındaki ilk Japon savaş esiri olarak yakalandı. 1999'da II. Birleşik Devletler Donanma Enstitüsü fotoğrafik analizlerinde cep denizaltılarından birinin limana başarıyla girdiği ve USS West Virginia (BB-48) ya bir torpido ateşlemeyi başardığı gösterildi. Bu denizaltının en son nerede olduğu bilinmemekte.

Hava saldırısı

İlk saldırı dalgası İmparatorluk Donanması Hava Gücünden Yarbay Mitsuo Fuchida tarafından kumanda edildi.

Saldırı sabahı, henüz resmî hizmete girmemiş ve uzun zamandır denemede olan Ordu Opana Noktası radar istasyonu (Oahu'nun hemen kuzey ucunda konuşlanmıştı), Japon uçaklarını tespit etti, fakat uyarı, sadece kısmen aktif olan istihbarat merkezindeki deneyimsiz ve yeni bir subay tarafından karıştırıldı. -Daha sonra Cheyenne Dağındaki NORAD merkezinden Hava Kuvvetleri Albayı olarak emekli oldu. Operatörlerin daha önce görmedikleri kadar büyük bir sinyal aldıklarını iletmelerine rağmen, gözlem subayı muallakta kalmış altı B-17'nin üsse geldiğini düşündü. Ek olarak bazı ticaret gemileri, önceki günlerde alışılmadık telsiz trafiğini rapor etmiş olabilirdi.

Hava saldırısı adaya yaklaştığında birkaç Birleşik Devletler uçağı vurulmuştu ve en sonunda bir tanesi telsizle anlamsız bir uyarı gönderdi. Ateş başladığında, diğer uyarılar hala işlemdeydi veya onay bekliyordu. Bu erken uyarılar zamanında mükemmel algılansa bile etkili olacağı kesin değildir. Ordu Hava gücünün Japonların Pearl'e saldırdığı uyarısından sonra 10 saati olmasına rağmen, Japonların Filipinler'de ulaştığı sonuçlar Pearl Harbor ile neredeyse aynıydı.

Tora! Tora! Tora!

Japon uçakları iki kol halinde saldırdı ve 353 uçak Oahu'ya ulaştı. Hawaii saatiyle 7:19'da (Japonya saatiyle 3:49) Yarbay Mitsuo Fuchida bütün uçaklara mors ile "Genel saldırı" anlamına gelen "To To To" emrini verdi ve 7:53'te (Japonya saatiyle 3:23) "ワレ奇襲ニ成功セリ Biz sürpriz saldırı yapmaya başarladık." anlamına gelen "Tora Tora Tora" şifresini bildirdi.

7:55'te (Japonya saatiyle 3:25)'te Binbaşı Kakuiçi Takahaşi komutasındaki pike bombardıman uçağının Wheeler Hava üssüne 250 Kg. bombasını atmasıyla saldırı başladı. En geniş ve başlıca avcı uçağı üssü olan Hickam üssüne pike bombardıman uçakları saldırırken, korumasız torpido uçakları (uçak gemileri umuduyla) gemilere saldıran 183 uçaklık ilk kola liderlik ediyorlardı. 170 uçaklık ikinci kol Bellows üssü ve Ford Adasına (Pearl Harbor'ın ortasındaki Donanma ve Donanma Hava gücü üssü) saldırmaktaydı. Kayda geçen tek direniş birkaç P-36 Hawk ile P-40 Warhawk'ın 25 sortisi ve donanmanın uçaksavar ateşiydi.

Savaş Gemisi Dizisi

Amerikan gemilerindeki askerler bombaların patlama sesleriyle ve "Yangın, kaçın", "herkes güverteye, saldırı altındayız" bağrışmalarıyla uyandı. Hazırlıkların yetersizliği ile beraber, kilitli cephanelikler, sabotaja karşı kanat kanata park edilmiş uçaklar, yükseltilmiş alarm durumunun olmamasına rağmen, birçok Amerikan askeri savaşın farkındalığı ile hizmet ediyordu. Tuğamiral Isaac C. Kidd ve yüzbaşı Franklin Van Valkenburgh Arizonanın köprüsüne fırladılar ve geminin savunmasını yönetiyorlardı ki, zırh delici bombalardan birinin ön taraftaki ana top taretlerinden birinin cephaneliğini patlatınca her ikisi de bu patlama sonucu öldü. Daha sonra her ikisine de Onur Madalyası verilecekti. Asteğmen Joe Taussig, gemisi USS Nevada (BB-36) ile saldırı sırasında ölüm soğukluğu ile ilerlemekteydi. Muhriplerden biri, güvertesinde sadece 4 subayla (hepsi asteğmendi ve bir yıldan fazla deniz deneyimleri yoktu) ilerlemekteydi. Bu gemi komuta subayı tarafından yakalanmadan, dört gün boyunca denizde hareket etti. Yüzbaşı Mervyn Bennion, West Virginia'nın komuta subayı, Tennessee'nin güvertesindeki bir patlamadan gelen parçalar tarafından kesilene kadar adamlarına komuta ediyordu. İlk uçak düşürme hakkını USS Tautog (SS-199) denizaltısı ilk saldıran uçağı düşürerek kazandı. Muhtemelen en ünlü savunma Doris "Dorie" Millerin, West Virginiadaki Afro-Amerikalı aşçının hiç eğitimini almadan, gemisi bombalanırken bile o anda kullanılmayan bir uçaksavar topuna geçip saldıran Japon uçaklarına ateş ederek en azından bir tanesini düşürmesidir. Donanma Haçı ile ödüllendirilmiştir. Toplamda 14 denizci Onur Madalyası ile ödüllendirilmiş, daha sonra ise saldırı sırasında bölgede olan diğer askerler özel bir askeri madalya olan Pearl Harbor Hatıra Madalyası ile ödüllendirildi.

Saldırı başladıktan 90 dakika sonra bitti. 2403 Amerikalı ölmüş (Bunlardan altmış sekizi sivildi, birçoğu Amerikan uçaksavarlarının şarapnel ve kovanlarının sivil alana düşmesi ile ölmüştü-Honolu'lu dahil) ve 1.178 kişi yaralanmıştı. Beşi Zırhlı olmak üzere on sekiz gemi batmıştı.

Amerikan kayıplarının neredeyse yarısı — 1,102 kişi — Arizona'daki patlaması ve batmasından dolayı olmuştu. Bir bombardıman uçağının bıraktığı güçlendirilmiş 40 cm.lik bir donanma topunun,Arizonanın iki zırhlı güvertesini geçip, ön taraftaki ana topun cephaneliğinde patlamış ve onun batmasına neden olmuştu. Geminin omurgası gemiden ne kaldıysa, bir anıt haline getirilmiştir. Saldırıdan 70 yıl sonra bile, hala limana hafifçe yakıt, yağ sızdırmaya devam etmektedir.

Nevada limandan çıkmaya çalışmış, ama liman girişini kapatması olasılığı ile kıyıya yönlendirildi. Zaten bir torpido tarafından hasar görmüştü ve yolda iken birçok Japon bombacısının hedefi olmuştu. Kıyıya yanaştığında, baştan sona 250 lb (113 kg)'lık bombaların hedefi oldu.

California iki bomba ve iki torpidonun hedefi olmuştu, mürettebat onu yüzdürmeyi başarmaktaydı ama pompaların gücünü arttırırken gemiyi terk etme emri aldılar. Arizona ve West Virginia'dan sızan yanan yakıt yavaş yavaş ona ilerliyordu ve muhtemelen her şeyi daha kötü bir hale getirecekti. Silahsızlandırılmış hedef Utah iki torpido ile delinmişti. West Virginia yedi torpido ile vurulmuştu ve yedincisi dümeni parçalamıştı. Oklahoma dört torpido ile vurulmuştu, son ikisi yan zırhın altına isabet ederek alabora olmasına neden olmuştu. Maryland iki 40 cm mermi ile vurulmuştu, ama ciddi bir hasara neden olmamıştı.

Her ne kadar Japonlar zırhlılara (oradaki en büyük teknelerdi) odaklanmış olsa da diğer hedefleri göz ardı etmediler. Hafif kruvazör Helena torpidolandı ve patlamanın şiddeti yanındaki mayın gemisi Oglala'yı alabora etti. Kuru havuzlardaki iki muhrip yakıt depolarına isabet eden bombalar tarafından yok edildi. Sızan yakıt alev adlı ve kuru havuzlar suyla karışık yakıtla dolarak içindeki gemileri yandı. Hafif kruvazör Honolulu hasar aldı ama görevine devam etti. USS Cassin muhribi alabora oldu ve muhrip Downes ciddi hasar gördü. Tamir teknesi Vestal Arizona patladığı zaman onu çekiyordu ve ağır hasar aldı ve kıyıya çekildi. Deniz uçağı platformu Curtiss de ayrıca zarar görmüştü.

Neredeyse 188 Amerikan uçağının tamamı yok edilmişti ve 155'i yerdeyken vurulmuştu, sabotaja karşı kolay korumak için kanat kanata park edilmişlerdi ve bu durum yok edilmelerini hızlandırdı. Barakalara yapılan saldırılar pilotların ve diğer personelin ölümünü ekledi. Bazı uçaklar ise dost ateşi ile vuruldu.

Elli beş Japon havacısı ve dokuz denizaltıcı saldırı sırasında öldü. Japonların 441 uçağının (350'si saldırıda yer aldı) 29'u kaybedilmiş (dokuzu ilk dalgada, yirmisi ikinci dalgada) ve diğer yetmiş dört tanesi makineli tüfek ve top atışı ile hasar görmüştü ve yirmiden fazlası uçak gemilerine sorunsuz inmişti.

Galeri

Nagumo'nun iki dalgadan sonra geri çekilme kararı

Bazı üst subaylar ve pilotlar Nagumoyu yakıt tankerlerine, makine binalarına, ve kuru havuzlara saldırması konusunda kışkırttı. Birleşik Devletler yakıt tanklarının savunmasızlığını savaştan önce dikkate almıştı ve gizlice bomba dayanıklı Red Hill yakıt tankı inşasına Japon saldırısından önce başlamıştı. Bu binaların yıkımı Birleşik Devletler Donanmasını çok büyük zorluklar içinde bırakacaktı ki kullanılabilir en yakın filo tesisi Hawaii'nin doğusunda birkaç bin mil uzaktaki Amerika'nın Batı kıyılarındaydı. Bazı askeri tarihçiler bu yakıt tanklarının ve tamir atölyelerinin yıkılmasının Birleşik Devletler Donanmasına birkaç zırhlının batmasından çok çok daha büyük zarar vereceğini düşünmektedir. Nagumo bazı nedenlerden dolayı üçüncü dalgadan vazgeçti:

 Uçaksavar performansı, ikinci dalgada birinci dalgadakinden daha etkiliydi, ve iki-üç Japonun ikinci dalgada kaybı, Amerikalıların tamamen alarm durumuna geçmiş olması üçüncü dalganın şu andakinden daha etkili karşılanacağını gösteriyordu.
 İlk iki saldırı daha önce hazırlanmış uçaklarla yapılmıştı bu yüzden üçüncü saldırı uçakların tekrar hazırlanması yüklenmesi gibi nedenlerden dolayı biraz zaman alacak ve Amerikalıların Nagumo'nun kuvvetlerini bulup saldırmasına fırsat tanıyacaktı- Amerikan uçak gemilerinin yerleri hala bilinmiyordu.
 Japon pilotlar Pearl Harbor'daki destek ve sahil birimlerine saldırmak için eğitilmemişlerdi ve bunun gibi bir saldırı birkaç grup lideri pilotun baskısına rağmen zaman alacaktı.

 Yakıt istasyonları Pearl Harbor'ın kuzeyinde ve ulaşılması güç bir yerdeydi, Japon uçakları halihazırda lojistik olarak sınırda çalışıyorlardı ve buraya ulaşan uçaklar saldırıdan sonra kritik sınırda yakıtla kaçacak veya gemiye geri döneceklerdi.
 Üçüncü dalganın saldırı zamanı muhtemelen saldıran uçakların hava karardıktan sonra geri geleceğini gösteriyordu ve 1941 deki olanaklarla uçak gemilerinde gece harekâtları sadece Japonlar değil hiç kimse için mümkün olmamakla beraber böyle bir doktrin de geliştirilmemişti.
 İkinci dalga aslında görevini tamamlamıştı: Amerikan Pasifik Filosunun saf dışı edilmesi.
 Basit bir tehlike de bir yerlere bu kadar uzak olunmasıydı. Japonlar, İç deniz'den Hawaii'ye yolculuklarında fark edilmeden gelmeleri açısından çok şanslıydılar. Zira Birleşik Devletler denizaltılarının tehlikesi sürüyordu ve Amerikan uçak gemilerinin yeri hala belli değildi.
 Uçak gemilerine petrol ve diğer kaynakların kontrolü için saldırılan "Güney Kaynak Bölgesindeki" (Filipinler, Doğu Hindistan, Malaya ve Burma gibi) Japon saldırılarını desteklemek için gerek vardı. Japon liderler (özellikle ordu) güneyde, uçak desteğinden mahrum bırakıldığı böylesi bir operasyon için isteksizdi ve Nagumo gerekmedikçe komutasını riske atmayacağına dair kesin bir emir altındaydı. Saldırının denendiği tatbikatlarda iki ya da dört uçak gemisinin kaybı söz konusuydu ve Nagumo hiçbir gemiyi kaybetmeden geri döneceğine çok mutlu olmalıydı ki büyük olasılıkla bunu şansa bırakmak istemedi.

7 Aralık 1941 itibarı ile Amerikan kayıplarına ilaveler
Japon denizaltısı I-26 San Francisco açıklarında Amerika Birleşik Devletleri Kara Kuvvetleri'nin kiraladığı Cynthia Olson nakliye gemisini, batırdı.

Sonraki saldırılar

Saldırı sonrasında Pearl Harbor'a küçük ölçekli birkaç farklı saldırı daha yapıldı.

Nişino Kozo kumandasındaki I-17 denizaltı 24 Şubat 1942'de Kaliforniya eyaleti Santa Barbara yakınındaki Ellwood rafinerini topa tutmuştur.

Mart 1942'de "Operasyon K", Midway akını hazırlığı olarak, Marshall Adaları'nda Wotje'de üslenmiş iki Japon Kawanishi Tip 2 "Emily" deniz uçağı, tamiratın nasıl gittiğine dair keşif ve "Ten-ten" tamir güvertelerini bombalamak için görevlendirildi. Uzaklık yakıt ikmalini gerektiriyordu ve bu işlem Fransız Fırkateyn Kumullarında Pearl Harbor'un 500 mil (800 km) kuzeybatısında denizaltılar aracılığıyla yapıldı. Kötü görüş koşulları görevi kötü etkiledi ve bombalar birkaç mil saparak hedefi vuramadı.

Operasyonu destekleyen beş Japon denizaltısı: I-9 telsiz işaretçisi olarak, I-19, I-15 ve I-26 yakıt ikmalcisi olarak görevdeydi.

İlk sonuçları

Amerika'nın tepkisi

Saldırı başlamadan 90 dakika önce (8 Aralık 1941 Japonya saati ile) Japonya İngiliz Malayası'nı işgal etti. Bunu sabahın erken saatlerinde Hong Kong'un yeni bölgelerine saldırı ve Filipinler'e, Wake Adasına, Tayland'a saatler hatta günler süren saldırılar ve 10 Aralık'ta Prince of Wales ve Repulse gemilerinin hava saldırısıyla batırılması takip etti.

8 Aralık 1941'de Birleşik Devletler Kongresi, sadece Montanalı Cumhuriyetçi Jeannette Rankin'in muhalif oyuna rağmen Japonya'ya savaş ilan etti. "Birleşik Devletler'e, saldırı ve ilişkilerin kesildiğine dair notanın geç verilmesi ile hakaret edilmiş, vuku bulan olaylar haince düzenlenmişti". Roosevelt savaş ilanını aynı gün imzalayarak onayladı ve önceki günün "rezalet içinde yaşanılacak bir gün" olduğunu söyleyerek kongrenin duygularına gönderme yaptı. Devamlı askeri seferberlik üzerine yoğunlaşmak oldu, Amerikan hükûmeti bir savaş ekonomisi oluşturmaya başladı.

Pearl Harbor saldırısı bölünmüş ulusu birleştirdi. Kamuoyu 1941 boyunca savaşa girmeyi desteklerken önemli derecede savaşa karşı kişi vardı ama saldırı Müttefik güçlerin daha sonra Casablanca Konferansı'nda, savaşın Mihver Devletleri'nin koşulsuz teslimiyetine kadar sürdürülmesi kararı almaları sonucuna temel atacak şekilde, bütün Amerikalıları Japonlara karşı birleştirdi. Bazı tarihçiler yakıt depolarının ve tersanelerin yok edilmesine karşın ve hatta uçak gemileri limanda yakalanıp batırılmış olsaydı bile saldırının, Japonların yenilgisine hüküm kesmiş olduğuna inanmaktadır, zira "uyuyan Birleşik Devletler devi" uyandırılmıştı. Birleşik Devletler ekonomisi ve askeri olanakları öncelik silah olmak üzere hem Pasifik hem de Atlantik cephelerine sevk edilmekteydi.

Savaş deklarasyonu olmadan saldırının vahşet olarak algılanmış olması, Birleşik Devletler'deki Japon asıllı Amerikalılar da dahil olmak üzere sonradan Amerika'nın batısına göç eden Japonlar ile Japon sempatizanlarının sabotaj ve casusluk yaptığı yönündeki korkuları da alevlendirdi. Diğer faktörler ise Pasifik Kıyısı Sahil Güvenlik Komutanı General John DeWitt tarafından kişisel önyargı ile belirtilen sabotajı öne sürmeyen yanlış istihbarat bilgilerini içeriyordu. Şubat 1942'de Roosevelt, bütün Amerikalı Japonların tutuklanması ve gözaltına alınmasını içeren Birleşik Devletler 9066 numaralı idari kararı imzaladı.

Nazi Almanyası ve Faşist İtalya, 11 Aralık'ta, Japon saldırısından 4 gün sonra Birleşik Devletler'e savaş ilan etti. Aslında Hitler ve Mussolini'nin Üçlü İtilaf Paktı ortak savunma koşulları gereği Amerika'ya savaş ilan etme yükümlülüğü yoktu. Aynı zamanda Avrupa İtilaf Güçleri ile Amerikan liderleri ilişkileri 1937'den beri aşamalı olarak kötüleşmekteydi. 1941 başlarında, Almanlar Birleşik Devletler'in Kıta Avrupa'ya asker çıkartma planlarını öğrendiler, bu plan Rainbow (Gökkuşağı Beş) planıydı ve Roosevelt'in New Deal (Yeni Anlaşma) düşüncelerine sempatik olmayan kaynaklar tarafından halka sızdırılmıştı ve Chicago Tribune tarafından yayınlanmıştı.

Hitler, Birleşik Devletler ile savaşın kaçınılmaz olduğunu düşünüyor gibi görünüyordu ve Pearl Harbor saldırısı, Gökkuşağı Beş'in yayınlanması, Roosevelt'in saldırı sonrası Avrupa ilişkileri üzerine açıklamaları bunu muhtemelen etkilemiştir. Hitler ayrıca Lend-lease (Ödünç ver-Kirala)'nın ötesinde Amerikan askeri üretim kapasitesini, ulusun iki cephede savaşabilme yeteneğini değerlendirdi ve zaman Barbarossa Operasyonu'nu gerektirecekti. Benzer şekilde Almanlar savaş ilan ederek Avrasya'da Japonlarla yakın işbirliği için, Japonlarla dayanışma göstermesini de umut etmiş olabilirlerdi. Bununla beraber bu karar büyük bir stratejik hataydı ve Amerikan halkını kızdırmıştı. Bu durum Birleşik Krallık ve Müttefik güçleri desteklemek için, kamuoyu Japonlara karşı misilleme eksikliğini tartışmadan, hemen Avrupa cephesine girmesini sağladı. Tersine Japonya'nın dikkati Pasifik cephesine odaklandı; Amerikanları ezerek ve sonrasında onlara karşı savunarak ve İngilizlere karşı Güneydoğu Asya'dan Orta Doğu'ya kadar yardımcı kuvvetlerini zayıflatarak Sovyetler Birliği'ne (asla sonuca ulaşamayacak) ikinci bir cephe açmak ayrıca İtilaf Kuvvetlerinin kombine savaş çabasının bir sonucu olacaktı.

Başkan Roosevelt, saldırı hakkındaki bulguları ve doğruların raporlanması için başkanlığını Birleşik Devletler Üst Adalet Mahkemesi yargıcı Owen Roberts'in yaptığı Roberts Komisyonu görevlendirdi. Hem Tuğamiral Husband E. Kimmel hem de ordu komutanı Korgeneral Walter Short (Ordu hava kuvvetleri Peral Harbor'ın da dahil olduğu ve genel olarak adanın korunması ile beraber hava savunmasını da yürütmekteydi) saldırı sonrası görevlerinden alınmışlardı ve Roberts Komisyonu tarafından makul savunma önlemlerini almadıkları için görevi suistimal etmekten dolayı suçlanmışlardı. Bu değerlendirme hala süren bir tartışmaya da yol açmıştır. 25 Mayıs 1999'da Senato her iki komutanın da tüm görevi suistimal suçlamalarından temize çıkmaları için bir öneri oyladı.

Kendi amaçlarının koşullarına göre, Pearl Harbor saldırısı, taktiksel olarak planlayanların ümit ettiğinden fazlasıyla başarılıydı. Yürüyüş olarak, herhangi bir çağdaki askeri tarih açısından birkaç kıyaslanabilir benzeri vardı. İngilizlerin 1940'ta İtalyan Taranto donanma üssüne yaptıkları sürpriz uçak gemisi saldırısı bile daha büyük strateji içermesine ve İtalyan donanmasının etkisizleştirilmesine rağmen Pearl Harbor saldırısından daha büyük yıkıcı ve zarar verici şekilde etkili değildi. Kayıplardan dolayı, Birleşik Devletler Donanması ve Ordu hava kuvvetleri, Filipinler'in Japonlar tarafından istilası sırasında ve/veya Pasifik Savaşında, saldırıdan sonraki altı ay boyunca herhangi bir etkili rol oynayamayacaktı. Birleşik Devletler Pasifik Donanması aslında o an için oyundan çıkmıştı ve Japonya, Pasifik'teki "donanma rekabetinde" şu an için endişeden uzaktaydı. Bunu Güneydoğu Asya'nın, Güneybatı Pasifik'in işgali ve savaşın Hint Okyanusunun uzaklarına kadar taşınması takip etti.

Pearl Harbor, Amerikan toprakları olarak en önemli saldırıya maruz kalmış olmasına rağmen, Filipinler ve Wake Adasını da içeren II. Dünya Savaşı sırasında Kuzey Amerika'daki ABD topraklarına birkaç saldırı daha vardır.

Japon görüşleri
İmparatorluk hükûmetinin Japon toplumunu Amerika ile savaşa hazırlamak için yaptığı propagandalara rağmen birçok Japon'un takdir ettiği Amerika ve Müttefik Güçler ile savaşa girmiş olma haberi, Japon Kamuoyunda sürpriz ve korku etkisi bıraktı. Yine de Japon halkı Japonya ve yöresinde yaşıyordu ve hükûmetlerinin bu saldırı kararını 1945 yılında teslim olana kadar kabul ettiler ve desteklediler. Yamamato, üçüncü bir saldırı dalgası başlatıp uçak gemileri ve yakıt depolarını yok etmediği için Nagumoya kızgındı.

Zamanın Japon ulusal liderleri Japon-Amerikan ilişkilerinin Japonya'nın Çini işgali ile bozulduğuna, ABD ile bir savaşın kaçınılmaz olduğuna inanıyor gibi görünüyorlardı. 1942 tarihinde Saburo Kurusu, Birleşik Devletler'deki resmî büyükelçi "Büyük Doğu Asya'daki savaşın kaçınılmaz tarihi"nde bir adres vermişti." O savaşın sorumluluğunun Washington'un Japonya'ya uzun süren düşmanlık ifade eden davranışında olduğunu söylüyordu. Kurusu'ya göre, provokasyonlar San Francisco Okul kazası ve Japon göçmenler üzerindeki Amerikan ırkçı tutumu ile başlamış, Birleşik Devletler ile müttefiklerinin ham madde ve petrol boykotu ile zirveye ulaşmış ve Japon İmparatorluğu'nun davranışları ve ilgisi tamamen Asya üzerinde iken tersine çevirmişti. Pearl Harbor'ın kendisi Birleşik Devletler'in verdiği ültimatom, Hull Notası yüzünden gerçekleşmişti ve sürpriz saldırı haince değildi, çünkü böyle bir şey Japon Amerikan ilişkileri çöktüğünden ve ilgileri tamamen çeliştiğinden beri beklenilmeliydi.

Birçok Japon hâlâ kendilerinin Birleşik Devletler ve müttefiklerinin kendi ulusal güvenliklerine ve ulusal ilgilerine tehdidinden dolayı ve ambargolar ile Birleşik devletler, İngiltere, Hollanda gibi batı güçleri ile işbirliği yapmadıkları için bir savaşın içine "itildiğini" düşünmekte ve inanmaktadır. Ambargo tüm Japon İmparatorluğun askerî operasyonlarını besleyen petrol için yapılmıştı. Örnek olarak Japan Times, Asahi Shimbunun sahibi olduğu ve İngilizce yayınlana basın organı, 2000'lerin başında Kurusu'nun Pearl Harbor hakkında yorumlarını yayınladı. Japon yazarlar binlerce Amerikan askerinin öldürülmesine karşı binlerce Japon sivilin hava saldırılarında öldürüldüğü zıtlığını tekrar ettiler.. Hiroşima ve Nagazaki'ye atom bombasının atılmasıdan bahsetmeden.

Savaşın kaçınılmaz farkına rağmen, birçok Japon Pearl Harbor saldırısının taktiksel başarısına rağmen Birleşik Devletler'i engellemek için çatlak bir strateji olduğuna inanmaktadır. Bir köşe yazarının saldırıya övgüsü olarak:
 Pearl Harbor saldırısı parlak bir taktikti, fakat stratejinin bir parçası çelik kadar sert ve kiraz çiçekleri kadar güzel bir ruhun maddi olarak zengin Birleşik Devletler'i yeneceği inanışı üzerine kuruluydu. Bu strateji çöktü, ve bunu Japonya'nın "Nihai" yenilgisi takip etti.

1991 yılında, Japon Dışişleri bakanlığı, "1941'de Japonya, Washington saati ile 13:00 de, saldırının planlanan başlangıcından 25 dakika önce resmî bir savaş deklarasyonunu yayınlamayı planladı" açıklamasını yaptı. Görülüyordu ki Japon hükûmeti resmî olarak görüşmeleri kesmeyen, yalnızca savaş deklarasyonu yapan "14 parçalı mesajı" ima ediyordu. Ancak çeşitli gecikmelerden dolayı Japon büyükelçisi savaş deklarasyonunu saldırı başlamadan önce sunamadı. Japon hükûmeti bu gecikmeden dolayı özür diledi. Japon İmparatorluğu askeri liderleri saldırı hakkında karışık duygulara sahipti. Yamamoto görüşmelerin beceriksizce kesilmesinden dolayı mutsuzdu. Ve bunu "Korkarım uyuyan devi uyandırdık ve korkunç kararla onu doldurduk." şeklinde dile getirdi. Belki bu sözlerle bile tam olarak ifade edememiş olabilir, cümlesi saldırı hakkındaki duyguları tarafından ele geçirilmiş gibi durmaktaydı. bir önceki yılda yaptığı konuşmasında şunu ifade etmiştir " Altı ay boyunca çılgınlar gibi koşabilirim... sonrasında başarı için hiçbir ümidim yok".

II. Dünya Savaşı sırasındaki ilk başbakan Hideki Tojo sonra şunları yazdı:
 Bugüne yansıttığımız zaman, Pearl Harbor saldırısı cennetten gelen kutsama gibi görünen bir sürpriz başarısında olmalıydı.

Deniz Kuvvetleri Komutanı Isoroku Yamamoto savaş olasılıkları sırasında şuna dikkat çekti,
 Japonya ile Birleşik Devletler arasında düşmanlıklar bir kez ortaya çıktığında Guam ve Filipinler'i almamız yetmez, Hawaii ve San Francisco da alınmalıdır. Washington'a kadar ilerlemeli ve anlaşmayı Beyaz Sarayda imzalamalıyız. Politikacılarımızın (Japon-Amerikan savaşı hakkında hafif konuşanlar) sonuca güvenleri varsa, gerekli özveriyi sağlamak için hazırlandıklarını merak ediyorum?

Uzun dönemde etkileri

Genel görüş, ilk zaferlerinin kolaylığından dolayı Japonların zafer sarhoşluğunun kurbanı olduğu yönündedir. Hala bu savaşın "Amerika'ya yıkıcı nefes" olarak algılanmasına rağmen sadece üç gemi açık olarak yokedilmişti. Arizona, Oklahoma ve eski Utah (daha sonra tatbikatlarda hedef gemi olarak kullanıldı) zırhlılarıydı ev yine de kullanılabilir birçok malzeme kurtarılabilmişti ki bunların içinde Arizonanın iki ana tareti de dahildi. Arizonanın ana taretinin cephaneliğinin patlaması ve Oklahomanın alabora oluşu çok ağır hasar vermişti. Saldırı sırasında batan dört gemi California, West Virginia ve Nevada daha sonra kurtarılarak göreve geri dönmüştü. California ve West Virginia etkili dikkat çekecek şekilde desteklenmiş torpido savunma sistemine sahipti ki aldığı büyük derecede patalayıcı darbelere rağmen mürettebatının çoğunu saldırıdan koruyabilmişti. Sağlam kurtulan gemilerden çoğu, eskimiş 5"lik toplarının Japon tehdidine daha iyi cevap verebilecek DP topları ile değiştirilmesi de dahil olmak üzere ağır tamiratlardan geçirildi. Cassin ve Downes muhripleri yapı olarak tamamen zarar görmüşlerdi ama makine kısımları çalışıyordu ve sökülüp yeni teknelere takıldı, isimlerini kaybettiler ama Shaw ortaya çıktı ve hizmete girdi.

Saldırıya katılan 22 Japon gemisinden savaş sonunda sadece bir tanesi kurtulabildi. 2006 yılında ise saldırı sırasında Pearl Harbor da olan, sadece bir Amerikan gemisi yüzer durumdaydı: USCGC Taney (WHEC-37)|Sahil Güvenlik Kotrası Taney.

Uzun dönemde, Pearl Harbor saldırısı Japonya için stratejik bir hataydı. Aslında saldırıyı tasarlayan Amiral Yamamoto, başarılı bir saldırının bile savaşı kazanmaya yetmeyeceğini tahmin etmişti, çünkü Amerikan üretim kapasitesi çok büyüktü. Japonların asıl hedeflerinden bir tanesi pasifikte üstlenmiş üç Amerikan uçak gemisini yok etmekti, ama orada değillerdi: Enterprise Wake Adasından dönüyordu, Lexington Midway Adası açıklarındaydı ve Saratoga San Diegoda Puget Sound Donanma Tersanesinde tamirat için bekliyordu. Birçok Birleşik Devletler zırhlısının görev dışı kalması Japonlar açısından muazzam bir başarı Her iki donanma ve dünya çapındaki diğer araştırmacılar tarafından olarak kabul edilmiştir.

Saldırı her ne kadar geniş ölçülü bir yıkım için kayda değerse de, uzun dönem için kayda değer bir şey ifade etmemektedir. Japonya, Amerikan Uçakgemilerini yok etmiş olsaydı, Birleşik Devletler, Pasifik Filosu açısından önemli bir darbe yemiş olacak ve bir yıl belki daha fazla bir süre toparlanamayacaktı. Böyle olunca Zırhlıların elenmesi, Birleşik Devletler'e zırhlıların yerine uçakgemileri ve denizlatılar koymaktan ve bütün inancını bunlara yüklemekten başka bir seçenek bırakmadı ki bu araçlar Amerikan Donanması Japon saldırısını bu araçlarla durduracak ve nihayetinde geri sürecekti. Japon stratejisinin en büyük yanılgısı ise son Pasifik savaşı her iki donanmanın zırhlıları arasında olacaktı ve sonuç olarak Yamamoto zırhlılarını hiçbir zaman olmayacak kesin bir zırhlı savaşı için biriktirecekti.

Sonuç olarak, listelenmeyen hedefler, denizaltı üssü ve eski Karargâh binası, diğerlerinden çok daha önemliydi. Japonyanın ekonomisini durduran ve petrol transferini aksatan, büyük gemileri hareketsiz bırakan denizaltılardı. Ve eski karargâh binasının bodrumunda kriptoanalitik birimi Hypo İstasyonu bulunuyordu.

Galeri
Japon asıllı ABD vatandaşları ve ABD'de ikamet eden Japonlar toplama kamplarına sevk edilmişlerdir.

Tarihsel önemi

Bu savaşın tarihi değiştiren etkileri olmuştur. Japon Deniz Kuvvetleri'nin ABD donanmasındaki uçak gemilerini batırmakta başarısız olması etkinin askeri boyutunu önemsiz kılmıştır. Kaldı ki, uçak gemileri batmış olsaydı dahi bu Japonya'ya uzun dönemde yardımcı olamayacaktı. Saldırı ABD'yi ve onun dev endüstriyel ekonomisini İkinci Dünya Savaşı'na yöneltmiştir ve Birleşik Devletler müttefiklerine Almanya, İtalya ve Japonya'yı yenmeleri için büyük miktarda silah ve cephane yardımı yaparak 1945'teki kesin yenilgiyi etkilemiştir.

Birleşik Krallık'ın başbakanı Winston Churchill Pearl Harbor Saldırısı'nın ABD'yi sonunda savaşa çektiğini duyduktan sonra şunları yazdı:
"Yoğun duygular ve heyecanla dolduktan sonra yatağıma giderek kurtulmuş ve müteşekkürlerin uykusunu uyudum." Müttefiklerin savaşı kazanması ve ABD'nin dünyada baskın bir güç haline gelmesi uluslararası politikayı değiştirdi ve günümüzde hala etkilemektedir.

Askeri tarih açısından, Pearl Harbor Baskını uçak gemisinin deniz savaşındaki önemini gözler önüne serdi ve bu gemiler savaş gemisinin filoda sahip olduğu en önemli yere geçti. Ancak bu gelişme daha ilerideki savaşlardan sonra (Mercan Denizi Savaşı ve Midway Savaşı) dünya deniz kuvvetlerince aşikar olmuştur.

Kyūgunşin

"Kō-hyōteki" ile saldırıya katılıp ölenler 8 Nisan 1943'te "Kyūgunşin" (九軍神: Dokuz Askerî Tanrı) ilan edilmişlerdir.

Onur Madalyası

Mervyn S. Bennion *, John William Finn, Francis C. Flaherty *, Samuel G. Fuqua, Edwin J. Hill *, Herbert C. Jones *, Isaac C. Kidd *, Jackson C. Pharris, Thomas J. Reeves *, Donald K. Ross, Robert R. Scott *, Peter Tomich *, Franklin van Valkenburgh *, James R. Ward *, Cassin Young Onur Madalyası ile ödüllendirilenler.

Mitolojik durumu

Pearl Harbor Amerikan tarihinde 1812 Savaşından sonra ilk kez ana toprakların başka bir devlet tarafından saldırıya uğraması açısından önemli bir yere sahiptir. Olay efsanevi bir durum varsayılır ve durumun önemi 60 yıl sonra Dünya Ticaret Merkezi ve Pentagon'a gerçekleşen 11 Eylül saldırılarının anında Pearl Harbor saldırısı ile karşılaştırılması ile sivrilmiştir.

Kültürel etkisi

Pearl Harbor saldırısı ve ardından gelen Pasifik savaşı, Japonlara, Japon-Amerikanlara ve benzer fiziksel özellikteki Asyalılalara karşı şüpheyi, düşmanlığı ve nefreti besledi. Saldırı elaltından yapılmış gibi görünmekle beraber "haince" ve "sinsi bir saldırı" olarak algılandı. Gerek Amerikalı Japonlara gerekse Kanadalı Japonlara karşı etnik bir düşmanlığı oluşturdu.

Saldırı aynı zamanda Amerikan-Japon filmi Tora! Tora! Tora! (1970), ve Amerikan filmi Pearl Harbor (2001) ve çeşitli Japon yapımları ile sinemaya da taşındı.

Dipnotlar

Kaynakça
 Kiroku Hanai "Birleşik Devletler Savaş İdaresi:Orantılılık duygusu yok ," Japan Times, 28 Eylül, 2004 (accessed June 10, 2005);
 Gregory Clark, "İşlenmiş savaş suçlarının dökümü ," Japan Times, 15 Nisan, 2005 (accessed June 10, 2005).
 McCollum Muhtırası Roosevelt Yönetiminin 1940 yılına ait yönetimin Japonya ile savaş için provokasyon planlarını içeren bir iç dokümanı (1994 yılında açıklandı) </div>

Kitaplar
 Gordon W. Prange, At Dawn We Slept (McGraw-Hill, 1981), Pearl Harbor: The Verdict of History (McGraw-Hill, 1986), and December 7, 1941: The Day the Japanese Attacked Pearl Harbor (McGraw-Hill, 1988). This monumental trilogy, written with collaborators Donald M. Goldstein and Katherine V. Dillon, is considered the authoritative work on the subject.
 Walter Lord, Day of Infamy (Henry Holt, 1957) is a very readable, and entirely anecdotal, re-telling of the day's events.
 W. J. Holmes, Double-Edged Secrets: U.S. Naval Intelligence Operations in the Pacific During World War II (Naval Institute, 1979) contains some important material, such as Holmes' argument that, had the U. S. Navy been warned of the attack and put to sea, it would have likely resulted in an even greater disaster.
 Michael V. Gannon, Pearl Harbor Betrayed (Henry Holt, 2001) is a recent examination of the issues surrounding the surprise of the attack.
 Frederick D. Parker, Pearl Harbor Revisited: United States Navy Communications Intelligence 1924–1941  (Center for Cryptologic History, 1994) contains a detailed description of what the Navy knew from intercepted and decrypted Japan's communications prior to Pearl.
 Henry C. Clausen and Bruce Lee, Pearl Harbor: Final Judgement, (HarperCollins, 2001), an account of the secret "Clausen Inquiry" undertaken late in the war by order of Congress to Secretary of War Stimson.
 Robert A. Theobald, Final Secret of Pearl Harbor (Devin-Adair Pub, 1954) ISBN 0-8159-5503-0 ISBN 0-317-65928-6 Foreword by Fleet Admiral William F. Halsey, Jr.
 Albert C. Wedemeyer, Wedemeyer Reports! (Henry Holt Co, 1958) ISBN 0-89275-011-1 ISBN 0-8159-7216-4
 Hamilton Fish, Tragic Deception: FDR and America's Involvement in World War II (Devin-Adair Pub, 1983) ISBN 0-8159-6917-1
 John Toland, Infamy: Pearl Harbor and Its Aftermath (Berkley Reissue edition, 1986 ISBN 0-425-09040-X) is an excellent account by a Pulitzer Prize winning author, though thought by some not to back up his claims as thoroughly as expected by academic conventions.
 Robert Stinnett, Day of Deceit : The Truth About FDR and Pearl Harbor (Free Press, 1999) A study of the Freedom of Information Act documents that led Congress to direct clearance of Kimmel and Short. ISBN 0-7432-0129-9
 Edward L. Beach, Scapegoats: A Defense of Kimmel and Short at Pearl HarborISBN 1-55750-059-2
 Andrew Krepinevich, https://web.archive.org/web/20090926005957/http://www.csbaonline.org/4Publications/Archive/R.20020225.Lighting_the_Path_/R.20020225.Lighting_the_Path_.pdf (Center for Strategic and Budgetary Assessments) contains a passage regarding the Yarnell attack, as well as reference citations.
 Roberta Wohlstetter, Pearl Harbor: Warning and Decision, (Stanford University Press: 1962). Regarded by many as the most important work in the attempt to understand the intelligence failure at Pearl Harbor. Her introduction and analysis of the concept of "noise" persists in understanding intelligence failures.
 John Hughes-Wilson, Military Intelligence Blunders and Cover-Ups. Robinson, 1999 (revised 2004). Contains a brief but insightful chapter on the particular intelligence failures, and broader overview of what causes them.

İlgili şarkılar
 "Savaş Gemisi Marşı" (軍艦行進曲 "Gunkan Kōshinkyoku", Tōkichi Setoguchi, 1900) Dinle
 "Denizde giderse" (海行かば "Umi Yukaba", beste: Kiyoshi Nobutoki, 1937) Dinle
 "Pazartesi, Pazartesi, Salı, Çarşamba, Perşembe, Cuma, Cuma (Filo hizmeti)" (月月火水木金金 - 艦隊勤務 "Getsu Getsu Ka Sui Moku Kin Kin - Kantai Kinmu" beste: Shiyo Eguchi, 1940) Dinle
 "Hawaii Büyük Deniz Savaşı" (ハワイ大海戦 "Hawai Dai Kaisen") Dinle Dinle
 "Büyük Asya Savaşı Deniz Kuvvetlerinin Şarkısı" (大東亜戦争海軍の歌 "Daitōa Sensō Kaigun no uta", 1942) Dinle

Dış bağlantılar

 Pearl Harbor Saldırısı'nın sinema haberi videosu
 Roosevelt'in "rezalet günü" konuşması Başkan Roosevelt'in saldırıdan kısa bir süre sonra verdiği demeç
 II. Dünya Savaşı - ABD'nin Japonya'ya Savaş İlanı.
 Kongre kütüphanesi: Sonraki gün
 Pearl Harbor günü anma komitesi
 Birleşik Devletler Donanması Tarih Merkezi  "Pearl Harbor baskını: Genel görünüş ve özel resim arşivi"
 Donanma Enstitüsü Özel Arşivi: Pearl Harbor — Makaleler, kitaplar ve resimler
 Birleşik Devletler ve ileri karakolları savunma  — Birleşik Devletler resmî Pearl Harbor askerî tarihi
 "Uçak Gemileri Neredeydi, 7 Aralık 1941?"
 "Pearl Harbor'a saldırıldı" Mesaj tahtası — Kişisel hatıraları içeren bir internet sayfası
 Pearl Harbor Saldırı haberleri  çeşitli soruşturmaları da içeren orijinal 7,000 doküman
 II. Dünya Savaşı Bilgi bankası: Pearl Harbor Saldırısı  - 7 Aralık 1941
 Pearl Harbor'dan çıkarılan dersler:  Kimmel ve Short'un Senatoda temize çıkması (6 Temmuz 1999)
 https://web.archive.org/web/20061114090206/http://www.thenewamerican.com/departments/feature/1999/070499.htm
 Japon İmparatorluk Deniz Kuvvetleri Denizaltısı I-9:
 https://web.archive.org/web/20070101090210/http://www-rohan.sdsu.edu/%7Emweiner/sem2005.htm
 PearlHarbor.org
 Başlangıçtan itibaren hazırlık  Robert B. Stinnett ile röportaj, Day of Deceit, the Truth About FDR and Pearl Harbor yazarı
 Roosevelt biliyor muydu?
 Savaş emri
 Pearl Harbor Saldırısı
 II. Dünya Savaşı tarih bilgisi – Pearl Harbor
 Pearl Harbor: Tartışma devam ediyor
 Savaş Hawaiide  Honolulu Star-Gazetesi, Pazartesi, 13. Eylül, 1999
 Savaş Hawaiide
 Zaman çizgisi:  ''Yaşam, Özgürlük, Sadakat", Honolulu Star Gazetesi
 Pearl Harbor Gazete Makaleleri Arşivi 40,000 Gazete makalesi

1941'de Amerika Birleşik Devletleri
1941'de çatışmalar

Pearl Harbor Saldırısı


The United Holy Church of America, Inc. (UHCA) is the oldest African-American Holiness-Pentecostal body in the world. It was established in 1886. It is a predominantly black Holiness Pentecostal Christian denomination, and the International Headquarters is located at 5104 Dunstan Road in Greensboro, North Carolina. The UHCA consists of an estimated 516 churches, 17 districts, and 8 territories. The largest and the oldest district of the connectional body is the Southern District Convocation (Goldsboro, NC).

History
This church was organized as the outgrowth of what was called a "holiness revival", sparked by the meetings held by Isaac Cheshier at Method, North Carolina a suburb of Raleigh, North Carolina), in 1886. It began as a regional body. On October 13, 1894, in the city of Durham, North Carolina, the first convocation was organized. Those present were G.A. Mials, H.C. Snipes and S.S. Freeman, all of Raleigh, North Carolina; present also was G.W. Roberts of Durham, North Carolina, and L.M. Mason of Method, North Carolina. On October 15, 1900, a convention was called by the Rev. C.C. Craig to meet at Durham, North Carolina, to prepare a discipline for the government of the churches. Those present were H.C. Pettiford, H.C. Snipes, L.M. Mason, G.W. Roberts, Mrs. Emma E. Craig, and Mrs. L.J. Roberts. In the early 1900s, the church added a Pentecostal understanding. In 1900 this body called itself Holy Church of North Carolina, and later, as it grew, the Holy Church of North Carolina and Virginia. In 1916 the name United Holy Church of America was adopted, and the church was incorporated on September 15, 1918.

Church Anthem
The Right Reverend Thomas E. Talley wrote the lyrics to the United Holy Church Anthem, which is sung to the tune of "We're Marching To Zion".

Beliefs
The beliefs of the United Holy Church of America are written in its Affirmation of Faith. It is structured in a call and response format (the leader of the reading is bolded). It is often recited in various churches as part of the order of worship and all national and international gatherings.

 We believe in the Father, who is God Almighty.
 The Creator of all things and the preserver of light and life.

 We believe in the Son, who is Jesus Christ, God's only begotten Son.
 He was human and divine, truly lived, suffered and died, rose again from the dead, ascended on high, and is coming again.

 We believe that Jesus was sent by God to reveal God to man.
 That whosoever believeth in Him shall not perish but have everlasting life.

 We believe in the Holy Ghost, who was sent from God the Father and the Son.
 That the Holy Spirit convicts and converts sinners, dwells in the believer, keeps the believer from the power of sin and leads him to the Father through His son, Jesus Christ.

 We believe the Bible is the Word of God, given by inspiration through holy men.
 That in the Bible, God seeks to reveal His will to man and man seeks to respond to God's revelation.

 We believe that the union of the Father, Son, and Holy Ghost is revealed through His Church.
 That all believers are united into one body, the Church.

 We believe that Christ is coming back for His Holy Church with out spot or wrinkle.
 That without Holiness in spirit, soul and body, no man shall see the Lord.

Annual gatherings
There are many gatherings that occur annually in the United Holy Church of America. Majority of the national gatherings are called "General" gatherings, and are typically hosted at the headquarters in Greensboro, North Carolina.
 General Holy Convocation
 General Youth Convention
 General Home & Foreign Missions Convention
 General Ushers Convention
 General Education Department Conference

Every district and sub-district also have their own annual gatherings. These gatherings consist of local convocations, local conventions, unions, etc.

Districts
Africa-Ghana District
Barbados District
Bermuda District
Central Western District*
Central Pacific District
Kentucky District
New England District
Northern District
Northwestern District
South Carolina District
Southeastern District
Southern District Goldsboro
Southern District Henderson
Virginia District
Western District
Western North Carolina District
Central Western District
West Virginia District
St. Lucia-West Indies District

The Southern District of the United Holy Church of America came into being in the year 1894 in the city of Durham, North Carolina. This was the first and the largest of all the districts in the connection. It was organized by Elders C.C. Craig, L.M. Mason, George W. Roberts, H.C. Snipes, and H.C. Pettiford, along with Mother E.E. Craig, and Mrs. L.J. Roberts. Elder L.M. Mason was chosen as its first president. The Virginia District was organized by Bishop W.N. Strobhar. Bishop Thomas E. Talley was appointed the first president, and Bishop S. G. McCoy served as vice president. The first convocation was held in August 1969 in Portsmouth, Virginia, and Mrs. Elsie Harris served as its first secretary. The Southeastern District, originally known as the Florida-Georgia District, was organized in 1948 by Bishop G.J. Branch. On December 10, 1969, at Fisher Memorial United Holy Church in Durham, North Carolina, the Western North Carolina District was organized by Bishop W.N. Strobhar and other General officers. Bishop A.W. Lawson was appointed the first president, and Bishop N.M. Midgett was chosen to serve as vice president.

In June 1920, in Philadelphia, Pennsylvania, bishops H.L. Fisher and G.J. Branch and other general officers met at a call-meeting of the independent group of Holy Churches in this city and nearby towns, and organized the churches into a district known as the Northern District Convocation of the United Holy Church of America, Inc. Bishop G.J. Branch of Goldsboro, North Carolina was chosen as the president of the district embracing the states of New York, New Jersey, Pennsylvania, Delaware, Maryland and the District of Columbia. Following this, in 1924, in the city of Columbus, Ohio, at the Gospel Tabernacle Church, whose pastor was Elder John E. Harris, the Northwestern District was organized into a District Convocation by Bishop G.J. Branch, Bishop H.L. Fisher, and Bishop J.D. Diggs, along with other General officers of the Church. Bishop J.D. Diggs of Winston-Salem, North Carolina was chosen as its first president. Other officers were Bishop H.H. Hairston and Bishop S.G. McCoy. The states comprising this district were Ohio, Indiana, Michigan, West Virginia, Western Pennsylvania, Kentucky and Eastern Illinois. The West Virginia District was organized in 1935 through the work of Bishop J.D. Diggs after being separated  from the Northwestern District the previous year. The New England District, embracing the states of the New England area, was organized in August 1925. Bishop J.W. Houston was chosen as the first president of this district. The Central Western District was organized in 1930. The organizers were Bishop J.W. Houston, Elder Otis E. Evans, Mother Addie Houston, and Mother Susie Evans.

The United Holy Church district on the Pacific Coast was originally known, in 1924, as the Union of California United Holy Churches. In 1936 this district was named the Pacific Coast District, and later the Western District. The first headquarters for the district was in Los Angeles, and later in San Francisco. Bishop Henry Lee Fisher was the chief organizer of this district. The Central Pacific District was founded in March 2005 with Bishop Rafael Fortier, Jr., as its first president. The district began with its headquarters in San Francisco, California.

Internationally, the Bermuda District, covering the entire island of Bermuda, was organized in 1921 by Bishop Henry Lee Fisher. Associated with him in this effort were Elders Thomas Trott, C. H. Caisey and Patrick Mills, and Miss Majorie Trott. In the early history of the Barbados District, Evangelist Rosa B. Hawkins of San Francisco, California, organized five churches on the island of Barbados; however, these churches later joined with another Pentecostal body. The churches in Barbados that are presently a part of The United Holy Church of America were organized by the late Bishop Harry Townsend Gentles. He founded Mt. Olive United Holy Church in 1949, and it later became the headquarters church for the District. Bishop Gentles brought together some independent churches and organized new ones as well. These churches grew into the present-day Barbados District.

United Holy Church of America Governance
Presiding Prelate (also known as the General President), General Vice President, and General 2nd Vice President,
Bishops' Council, General Board of Bishops, Board of Elders (district and general church levels), District Board of Presbytery, District Presidents, District Elders, District & General Departments of Evangelism & Extension, Home & Foreign Missions, Ushers, Music, YPHA (Young Peoples' Holy Association), BCS (Bible Church School), Publications, and the Holiness Union. The United Holy Church is broken down into districts, sub-districts and then local churches.

Divisions and Reunion
From January 1927 to March 1975, the Church experienced a breach in its Certificate of Incorporation. Through a Certificate of Rescission and a resolution passed at a General meeting, the Certificate of Incorporation was amended to allow the Church to exist as a perpetual institution. The Church's corporate status as a non-profit religious organization now exists in perpetuity. The Tenth Article of the 1918 Certificate of Incorporation was amended to reflect this change.

In 1977, the Church divided when the Southern District Convocation, located in Goldsboro, North Carolina, withdrew from fellowship with the parent body. However, in May 2000 in the city of Greensboro, North Carolina, the Southern District Convocation was reunited with the connectional body.

Mount Calvary Holy Church of America split from the United Holy Church in 1929 to form their own holiness Pentecostal body. Mount Sinai Holy Church of America separated from the mother church in 1924 to form an organization to create gender equality in episcopal ordination.

Former general presidents and presiding prelates
 Rt. Rev. L.M. Mason 1894-1901
 Rt. Rev. W.H. Fulford 1901-1916
 Rt. Rev. Henry L. Fisher 1916-1947
 Rt. Rev. G.J. Branch 1947-1949
 Rt. Rev. Henry H. Hairiston 1949-1963
 Rt. Rev. Walter N. Strobahr 1963-1980
 Rt. Rev. Joseph T. Bowens 1980-1992
 Rt. Rev. Thomas E. Talley 1992-1996
 Rt. Rev. Odell McCollum 1996-2005
 Rt. Rev. Elijah Williams 2005–2016
 Rt. Rev. Harry L Cohen 2016–Present

References
Handbook of Denominations in the United States, by Frank S. Mead, Samuel S. Hill, and Craig D. Atwood
The History of the United Holy Church of America, Inc., by Chester W. Gregory, Sr.

External links
The Official Web Site of the United Holy Church Of America
The Southern District Convocation
The Northern District Convocation
The Virginia District Convocation
The Bermuda District Convocation
The Central Western District Convocation
The Western District Convocation
True Glory Ministries UHC
Littles Memorial Temple UHC
Gospel Tabernacle UHC
Jerusalem UHC, Reidsville, NC
New Stoney Hill UHC, Goldsboro, NC

Pentecostal denominations
Historically African-American Christian denominations
Holiness Pentecostals

United Holy Church of America