Filistin (, Filasṭīn; ; , Palaistinē; ), Doğu Akdeniz'de ve Orta Doğu'da, İsrail topraklarının tamamı ile Gazze Şeridi ve Batı Şeria gibi Filistin Devleti topraklarını kapsayan coğrafi bölgedir. Bölgenin sınırları oldukça tartışmalıdır ve bazı kaynaklar Ürdün'ü de dahil ederler. Filistin (bazı kaynaklarda bir kısmı), Kutsal Topraklar olarak bilinir ve Yahudiler, Hristiyanlar ve Müslümanlar için kutsaldır. 20. yüzyıldan beri bölgede Arap ve Yahudi millî unsurlarının mücadelesi devam etmekte, zaman zaman uzun süreli şiddete ve hatta savaşa dönüşmektedir.

Köken bilimi
Filistin kelimesinin kökeni Yunanca Philistia sözcüğüdür ve Filistinlerin yurdu anlamına gelir. Antik Filistinliler (İng: Philistine) MÖ 12. yüzyılda güney sahilinde, Tel Aviv-Yafa ve Gazze arasındaki küçük bir bölgeyi ele geçirmişler ve ilk kez Antik Yunan yazarlar bu bölge için Philistia ismini kullanmışlardır. Filistin adı, 2. yüzyılda Romalılar tarafından Suriye Eyaleti'nin güneyini tarif etmek amacıyla Suriye Filistini şeklinde kullanılmış ve yeniden canlandırılmıştır. Buradan Arapçaya girmiş, en az İslam tarihinin başından beri kullanılagelmiştir.

Roma İmparatorluğu'ndan sonra Filistin adının resmi olarak kullanımı, Osmanlı İmparatorluğu yıkılıp bölge İngiliz mandası oluncaya kadar ortadan kalktı. İngiliz mandası olan Filistin, hemen hemen tüm modern İsrail'i, Batı Şeria'yı ve günümüz Ürdün'ü olan Şeria Nehri'nin doğusunu kaplıyordu. Birleşik Krallık daha sonra Şeria Nehri doğusundaki toprakları ayrı bir idari yönetim altına aldı.

Bu yazıda Antik Filistinlilerin bölgeye yerleştiği MÖ 12. yüzyıldan önceki halklar da tanımlama kolaylığı açısından zaman zaman Filistin halkı olarak adlandırılmıştır. Bu durum bir etnik köken belirtmemektedir.

Tarihçe

Taş ve Bakır Çağı

Arkeolojik bulgular, Yontma Taş Devri'nde Filistin bölgesinde yaşayan insanların aynı dönemde Avrupa'da yaşayan Neandertal'lar ile aynı gruptan olduğunu ve kültürlerinin de benzer olduğunu göstermektedir.

Orta Taş Devri'nde bölgede Natufi kültürü hakim oldu. Natufiler mağaralarda yaşıyor, muhtemelen ziraatle uğraşıyorlardı. Cilalı Taş Devri'nde hayvanları evcilleştirmeye, tahıl yetiştirmeye, kilden kap-kaçak yapmaya ve kasabalar kurmaya başladılar. Örneğin Jericho yöresinde MÖ 7000 yıllarına ait, bu durumu ispatlayan kalıntılar vardır.

Bölgede Taş Devri'nden Bakır Çağı'na geçiş MÖ 5. ila 4. binyıllarda gerçekleşti. Muhtemelen MÖ 4. binyılda Gassuliler bölgeye göç ettiler. Gassulilerin kökeni belirsizdir. Gassuli ismi günümüzde, Ürdün Vadisi'ndeki Tulaylāt al-Ghassūl kazı alanına atfen verilmiştir.

Gassulilere ait kalıntılar çoğunlukla güney Filistin'de bulunmaktadır. Muhtemelen MÖ 4. binyılın sonuna doğru kuzeyden güneye yeni halklar göç etti. MÖ 3. binyılda, Bronz Çağı'nın başlarında Filistin'de çok çeşitli halklar yaşıyordu ve bunlar zamanla kaynaşarak yerleşik bir şehir toplumunu oluşturdular.

Filistin halkı, bölgede İbrani krallıkları kurulana kadar Antik Mısır tarih sistemini kullandı.

Bronz Çağı

İlk Bronz Çağı

Filistin'de bilinen tarihi kasabaların çoğu Bronz Çağı'nda kuruldu. Bu kasabaların gelişimi, Antik Mısır'daki Eski Krallık dönemine denk gelir ve 1. hanedan döneminden kalma MÖ 2925 yılına ait kalıntılar bu çaprazlama tarih tespitinde kullanılmıştır. Filistin'deki Bronz Çağı'na ait kalıntılar ise Megiddo, Jericho, Tall al-Farah, Tel Bet She'an, Khirbat al-Karak ve Ai (Khribat 'Ayy)'da çıkarılmıştır. Bu sitelerin hepsi orta ya da kuzey Filistin'dedir ve Bronz Çağı'nın başlarına aittir. Güneyde Tel Lakhish, Kiriath-sepher ve Tel Hasi'de bulunan kalıntılar ise Üçüncü Bronz Çağı'na aittir. Bu dönemdeki Sami Filistin halkına günümüzde tanımlama kolaylığı açısından zaman zaman Kenanlılar denmekle birlikte "Kenan" terimi MÖ 2000 yıllarına kadar kullanılmamıştır.

MÖ 3. binyılda Filistin'de surlarla çevrilmiş kasabalar ortaya çıktı. Bu kasabaların Mısır ve Mezopotamya örneklerinde olduğu gibi tek bir bayrak altında toplandığına dair kanıt yoktur. Filistin'deki kasabalar muhtemelen bağımsız şehir devletleri olarak kaldılar ancak gevşek şekilde Antik Mısır'ın siyasi kontrolü altındaydılar.

MÖ 23. yüzyıl civarında Filistin'de şehir hayatı azaldı ve pastoral bir döneme girildi. Bunda muhtemelen Şeria Nehri'nin doğusundan gelen göçebelerin büyük etkisi oldu. Göçebelerin büyük bir kısmının Suriye Çölü'nden gelen Amoritler olduğu düşünülmektedir. Bu dönemde Suriye'deki Ebla ve Mezopotamya'daki Akadların Filistin üzerindeki hegemonyasına dair net bir bilgi yoktur. Ancak Filistin'e doğudan gelen göçebeler, Mısır'ın Asyalılar tarafından işgali ve MÖ 20. yüzyılda Eski Krallık döneminin tamamen sona erişi arasında bir ilişki olduğu düşünülmektedir.

Bu dönemde Filistin halkı hem benzer hem farklı yönleri olan müttefik kabilelerden oluşuyordu. Bu kabilelerin çoğu yarı-göçebe ve pastoral bir yapıya sahipti. Kabileler arasında şehir hayatına en az katkı sağlayanlar kuzeylilerdi. Bu konudaki arkeolojik bulgular Kitabı Mukadddes ile uyum içerisindedir. Zira Joshua'nın Kitabı'nda tepelerde yaşayan Amoritlerin aksine Kenanlıların  düzlüklerde ve tarıma elverişli sahillerde yaşadıkları anlatılır.

Orta Bronz Çağı
İsrailoğullarının Filistin'e girişi Orta Bronz Çağı'nda gerçekleşti. Orta Bronz Çağı (yaklaşık MÖ 2000 ila MÖ 1550) Eski Ahit ve Tanah'taki öykülerin arka planını oluşturur.

Bu çağda yeni kap-kacak türleri, yeni silahlar üretildi, ölü gömme adetlerinde değişiklikler meydana geldi. Filistin'de bir kez daha tarıma dayalı şehir hayatı ön plana çıktı. MÖ 20. yüzyıldan itibaren Filistin'de kurulmaya başlanan, Suriye ve Mezopotamya benzeri hanedanlıkların, yerleşik hayata alışan yerel halkların mı yoksa yeni göçmen akımlarının mı eseri olduğu net olarak bilinmemektedir.

Bu yeni medeniyet, Fenike-Kenan sahil şeridindeki kasabalarla çok sıkı ilişkiler içindeydi. Antik Mısır dokümanları 12. Hanedan dönemindeki (MÖ 1938 - MÖ 1756) Filistin'e dair önemli bilgiler içerir. Bu belgelerde Mısır'ın Filistin'e gösterdiği alaka ve bölgedeki etkisi görülmektedir. Bu dönemdeki Filistin kültürü ile MÖ 14 ve 13. yüzyıllarda bölgeye göçen İsrailoğullarının karşılaştığı kültür aynıdır.

MÖ 19. yüzyıldan itibaren Filistin'de şehir hayatı oldukça gelişti. Bazı kasabalar üzerinde yürünebilen taştan korkuluklu surlarla çevrildiler. Bu durum bölgede yabancı unsurların, muhtemelen Asyatik Hyksosların etkisinin görülmeye başladığının kanıtıdır. Hyksoslar muhtemelen Amoritler ile aynı soydandılar ve MÖ 1630 civarında kuzey Mısır'da hüküm sürdüler. Hyksoslar, Habiru (Mısırca: Apiru) denen Sami halktan unsurlar taşıyorlardı. Habiru sözcüğü "yabancı" anlamına geliyordu ve bu gruba göçebeler, kaçaklar, haydutlar ve alt tabakadan işçiler dahildi. Oldukça tartışmalı olmakla birlikte Habiru sözcüğü, İbrani (İngilizce: Hebrew) sözcüğü ile etimolojik olarak akrabadır.

Hyksoslar, MÖ yaklaşık 1550 yıllarında Mısırlılar tarafından Filistin'e sürüldüler. Megiddo, Jericho ve Kiriath-sepher şehirlerindeki yıkımdan kaçan Habirular da, Filistin'de askeri bir aristokrasi oluşturdular ve kasabaların savunmalarını güçlendirmenin yanı sıra yerel dokuyu bozmadan Filistin'e zenginlik ve Mısır kültüründen unsurlar getirdiler.

Son Bronz Çağı
Yeni Krallığın tek yerli firavunu olan I. Ahmose'nin MÖ 1514'teki ölümünden sonra Mısırlılar Filistin'i işgal etmeye başladılar. Kraliçe Hatshepsut döneminde (MÖ 1479-58) Filistinliler, Mısır hakimiyetine karşı başkaldırmaya başladılar. Bu isyan dalgası bir sonraki firavun III. Thutmose tarafından güç kullanarak bastırıldı. Thutmose istikrarlı bir yönetim kurdu ve bu durum ondan sonrakiler tarafından da uzun süre devam ettirildi. Amarna olarak bilinen bu döneme ait arkeolojik bulgular oldukça detaylıdır. Örneğin Retenu bölgesi (Suriye-Filistin), üç idari bölgeye bölünmüştü ve Mısırlı valiler tarafından yönetiliyordu. Bunlardan üçüncüsü (Kenan), Mısır sınırından Biblos'a kadar olan Filistin'i kapsıyordu. Mısır Firavunlarının Filistin'e özel bir ilgi göstermesinin nedeni MÖ 1375 kadar Mitanniler, daha sonra da Hititler tarafından rahatsız edilen Fenike ve Güney Suriye'nin güvenliğini sağlamaktı.

MÖ 1292'den sonra, 18. hanedanın sonlardaki güçsüz firavunlar gidip yerine 19. hanedanın I. Seti ve II. Ramses (MÖ 1279-13) gibi güçlü kralları geldi. Bu krallar Hititlerin güneye akınlarını körelttiler ve çatırdamakta olan Mısır İmparatorluğu'nu güçlendirdiler.

MÖ 13. yüzyılın sonlarında Filistin'deki Kenanlı vassal prenslikler, yabancı bürokratlara yapılan ödemeler ve yolsuzluklar nedeniyle oldukça zayıflamıştı. Bu dönemde İsrailoğulları, Şeria Nehri'nin doğusundaki dağlık bölgenin büyük kısmını ve Batı Filistin'i ele geçirdiler. Arkeolojik bulgular, Filistin'deki İsrailoğulları yerleşiminin, Kitabı Mukaddes'tekinden çok daha farklı ve karmaşık olduğunu göstermektedir. 19. hanedanın sonlarında Filistin'deki Mısır hakimiyeti son buldu. MÖ 12. yüzyılda Mısır, Filistin tarihini çok az etkiledi.

Filistin'in bundan sonraki tarihi incelenirken sıklıkla Kitabı Mukaddes'e başvurulur. Kitabı Mukaddes'teki bilgilerin doğruluğu oldukça tartışmalı olmakla birlikte arkeolojik bulguların ya da diğer belgelerin yetersiz olduğu durumlarda başlıca kaynaktır.

Demir Çağı

İsrailoğulları ve Antik Filistinliler

İsrailoğulları Filistin'e ilk kez Son Bronz Çağı'nda gelmeye başlamakla beraber MÖ 12. yüzyıla kadar bölgeye tam olarak yerleşmemişlerdir. Yarıgöçebe İbrani kavimlerin Kenan'a yerleşmesi ile bölgede İsrailoğullarının nüfusu büyük miktarda arttı. Gibeoniteler gibi yerleşik Kenanlılar da komşu yerleşik kabileler yerine işgalcilerin yanında yer aldılar. İsrailoğulları kısa zamanda yıkıntıların arasında yeni kentler kurdular.

Olayların akışı tarihin normal seyrini izleseydi, Esdraelon denen sahil boyundaki bölgede yaşayan  Kenanlılar, bölük pörçük durumdaki İsrailoğullarını muhtemelen hakimiyetleri altına alabilirlerdi. Ancak III. Ramses döneminde (MÖ 12. yy. başları) yaşanan Denizci Halklar istilası bu durumu engelledi. Bu Denizci Halklar arasında Ege (muhtemelen Girit) kökenli Filistinliler (İng: Philistines) güney sahiline yerleştiler ve yaklaşık bir buçuk asır zarfında Filistin'in çoğunu ele geçirdiler.

Bu dönemde III. Ramses tarafından paralı asker ve kale muhafızı olarak kullanılan ve Mısır'da Peleset olarak bilinen kişilerin de Filistinli olduğu kabul edilir. Aynı esnada Şeria Nehri'nin doğusuna yeni halklar yerleşiyordu: Güneyde Edomitler, Ölü Deniz'in doğusunda Moabitler ve Suriye Çölü kıyısında, Gilead'ın hemen doğusunda Amonitler. İsrailoğulları tarafından kendileri gibi İbrani kabul edilen bu halklar, İsrailoğullarının işgalinden önce bölgeye yerleşmişlerdi. Edomitler, Moabitler ve Amonitler, Eski Ahit döneminin sonuna kadar çok tanrılı inançlarını muhafaza ettiler.

Tek tanrılı inançlarındaki güçlü merkeziyetçi yapı ve çok ciddi etik disiplini, İsrailoğulları'nı tüm komşularından farklı kılıyordu. Yehova ile İsrailoğulları arasındaki Musevi ahit geleneği, çok güçlü Mişkan ritüeli, farklı boyları sonraki dönem Yunan amfiktyonları gibi birbirine bağlıyordu. Boylar arasındaki bu dini bağı aşındıran yıkıcı kabilecilik geleneği ise gevşek bir ittifak bağı ile dizginlenebiliyordu ancak yine de sıklıkla iç savaşa dönüşüyordu. İsraioğulları, komşularının aralıksız saldırılarına maruz kalmasa, muhtemelen hiçbir zaman siyasi bir birliktelik oluşturmazdı. Karşıt girişimlere rağmen Şaul, yaklaşık olarak MÖ 1020'de tüm İsrail'in kralı oldu.

Davud ve Süleyman

Şaul, Amonitleri ve Filistinlileri yenilgiye uğrattı ancak Filistinlilerle yaptığı bir savaşta hayatını kaybetti. Şaul'un yerine geçen Davud Filistinlileri ağır bir yenilgiye uğrattı ve Şeria Nehri doğusundaki üç İbrani eyaletini fethetti. Suriye'den gelen Aram halkının akınları Davud'u Aram eyaletlerini kuzeyde Orontes Nehri üzerindeki Hamas sınırına kadar ele geçirmek zorunda bıraktı. Doğu'da Fırat Nehri'ne kadar olan Suriye Çölü'ndeki göçmen halklar üzerinde gevşek bir hakimiyet kurdu. Davud, krallığında Mısır benzeri bir idari yapı kurdu ve nüfus sayımı yaptırdı. Planlarını gerçekleştiremeden öldü ancak yerine geçen Süleyman bunları tamamladı.

Süleyman'ın iktidarı (MÖ 10. yüzyıl ortaları) İsrailoğulları'nın siyasi tarihinin zirvesini oluşturur. Süleyman, Davud tarafından fethedilmiş, ülkenin dışına taşan toprakların kontrolünü kaybetmesine rağmen ekonomik düzenlemeler açısından inanılmaz bir başarı gösterdi. Akdeniz ticaretinin can damarını kontrol eden Fenike'deki Hiram ve Sur şehirleri ile birlikte uzak diyarlara ekonomik seferler düzenledi. Muhtemelen bir doğu Afrika ya da Hindistan şehri olan Ophir'den altın, tavuskuşu, sandal ağacı gibi değerli malları Filistin'e getirdi.

Güney'de Saba'ya (Yemen) kadar ulaştı ve buradaki Araplarla ticaret yaptı. Bu ticari gelişmeler, gemi teknolojisindeki yenilikler ve Arap devesinin evcilleştirilerek  kervanlarda kullanılması ile mümkün oldu. Süleyman Akaba Körfezi yakınında büyük bir kale ya da depo inşa ettirdi. Bu dönemde zarif ve detaylı bir mimari örneği sergilenmiştir. Süleyman gösterişli bir kraliyet sarayı ve Kudüs Tapınağı'nı inşa ettirdi. Birçok kasabayı surlarla çevirdi. En çok bilinenleri Megiddo, Hazor ve Gezer'dir.

Süleyman dönemindeki mimari harcamalar ekonomiyi oldukça zorluyordu. Ticaret gelirleri ve vassal eyaletlerin haraçları masrafları karşılamıyordu. İsrailoğulları hem zorunlu işçi ordularında kullanılıyor hem de çeşitli vergilerin altında eziliyorlardı. Bu şartlar göz önüne alındığında, Büyük Kral'ın ölümünden sonra kuzeydeki İsrailoğulları'nın isyan etmesi ve Birleşik İsrail Krallığının parçalanması hiç de şaşırtıcı değildir.

İsrail Krallığı'nın kalıntıları iki yüzyıl daha ayakta kaldı. Bu arada yine İsrail Krallığı gibi Yehova'ya inanan ve Musevi geleneğinden gelen güneydeki küçük Yehuda Krallığı ile dönem dönem savaşlar gerçekleşti. Yehuda Kralı Asa, büyüyen Şam Krallığı ile ittifaka girdi. Bu durum Yehuda üzerindeki İsrail baskısını azalttı. Şam, İsrail'e saldırdı ve Şeria Nehri doğusu ile Yarmuk Nehri kuzeyindeki toprakları ele geçirdi. Şam ile İsrail arasındaki uzun süren savaşlar, Asurluların MÖ 732'de Şam'ı ele geçirmesine kadar devam etti.

İlyas ve Elyasa

İsrailoğulları hakkında en çok bilgiye sahip olunan dönem MÖ 9. yüzyılda, İlyas ve Elyesa peygamberlerin yaşadığı dönemdir. Bu dönemde İsrailoğulları Amrid hanedanı tarafından yönetiliyordu. Hanedanın kurucusu Kral Amri, Samaria'yı başkent ilan etti. Burada kraliyet binaları inşa etti ve şehri gösterişli surlarla çevirdi. Günümüzde bu döneme ait birçok arkeolojik kalıntıya ulaşılmıştır.

Amri'nin oğlu Ahab, dini hikâyelerde bazen kahraman, bazen kötü adam olarak resmedilir. Ahab çok karmaşık uluslararası ilişkiler kurdu ve bunun bedelini Ramoth-Gilead'da hayatıyla ödedi. Amrid hanedanı, MÖ 841 civarında kanlı bir şekilde sona erdi. Başa geçen Yehu hanedanı, yaklaşık bir asır hüküm sürdü.

MÖ 740 yılında Kuzey Suriye'deki Arpad, Asur kralı III. Tiglath-pileser tarafından ele geçirildi. MÖ 738'de İsrail ve Yehuda krallıkları Asurlulara tarihlerinde ilk defa haraç vermeye başladılar. MÖ 733'te Asurlular Gilead ve Celile'yi ele geçirdiler ve Manasseh ile Ephrahim kabileleri haricinde tüm bölgeyi Asur hakimiyetine aldılar. MÖ 732'de Şam'ı ele geçirdiler ve Aram Devleti'ne son verdiler. Son olarak MÖ 722'de Samaria'yı ele geçirdiler ve İsrail Krallığı'na son verdiler.

Asur ve Babil hakimiyeti
Asur ordularının salgın bir hastalık nedeniyle kırılması, Davud ve Süleyman geleneğinin son temsilcisi olan Yehuda Krallığı'nın sonunu geciktirdi. MÖ 612 yılında iyice zayıflamış olan Asurluların başkenti Nineveh Medler tarafından ele geçirildi. Yehuda kralı Josiah Mısırlı Necho ile yaptığı bir savaşta hayatını kaybetti.

Bu arada Babillilerin Kasdu (Chaldean) kralları oldukça güçlenmişlerdi. Babilli Nabopolassar ve Medialı Cyaxares Asur krallığını bölüştüler. Cyaxares'in oğlu II. Nebukadnezar Suriye ve Filistin'i ele geçirdi.

Mağlup Mısırlılar ise Filistin'le ilgilenmeye devam ettiler. Filistinliler de Babil karşıtı her türlü koalisyona dahil oldular. Bu koalisyonların hiçbiri başarılı olmadı ve çoğu Kasdu orduları tarafından bastırıldı. MÖ 587/586 yıllarında Kudüs yerle bir oldu. Halkını, ateşle oynadıklarını söyleyerek çok önceden uyaran İbrani peygamber Jeremiah Mısır'da öldü. Yehuda Krallığı yerle bir oldu ve toprakları neredeyse tamamen terkedildi.

Pers hakimiyeti
MÖ 539'da Pers Kralı II. Cyrus, Media'daki zaferinin ardından Lidya ve Babil'i de alarak o güne kadar görülen en büyük imparatorluğu kurdu. I. Darius döneminde (MÖ 522-486) uygulanan idari reformlarla Fenike, Filistin-Suriye ve Kıbrıs, Pers İmparatorluğunun 5. eyaleti (satraplık) oldular.

II. Cyrus'un ilk icraatlarından biri yayınladığı bir fermanla (yak. MÖ 538) Yehuda topraklarının ve yıkılan Kudüs Tapınağı'nın yeniden inşasını emretmek oldu. Babil'de sürgünde olan Yahudiler Kudüs'e geri döndüler ve İkinci Tapınağın inşası başladı.

Roma Filistini

Arap hakimiyeti

İslamiyet'in ortaya çıkışı
Mekke'de 571 yılında doğan Muhammed bin Abdullah, 610 yılında Allah'ın kendisine Kur'an isimli bir kitabı vahiyle göndermekte olduğunu, öncelikle kabilesi olmak üzere tüm insanlığın bu yeni kitaba ve kendisinin peygambeliğine iman etmesinin Allah'ın emri olduğunu duyurarak İslâm dinini vazetmeye başladı. İlk başta çok büyük bir direnişle karşılaşsa da 632'deki ölümüne yakın tüm Arap kabilelerini siyasî olarak İslâm devleti altında toplamayı başardı.

İslamın en önemli özelliklerinden birisi de bu dinin yayılıp yeryüzünde egemen olabilmesi için kutsal savaş -cihad- emrinin inananlar arasında daima diri tutulmasıdır. Bu sebeple İslamın Medine devrinde fetihler baslamış, müslümanlar Arap Yarımadasını hâkimiyet altına almışlardır.

Muhammed peygamber hayattayken Filistin bölgesi Bizans yönetimi altında bulunuyordu. Onun Arap yarımadasından çıkarak Suriye fethine başlaması Mute Muharebesi'yle olmuştur. 629 yılında İslam ordusuyla Bizans ordusunun bu ilk karşılaşmasında sayıca kendilerinden 30 kat fazla olan Bizans ordusu karşısında İslam ordusu bozulmaya başlayınca komutayı eline alan Halid bin Velid orduyu geri çekmeyi başarmıştır. Bundan bir yıl sonra 630 yılında bu defa Muhammed'in başında olduğu bir ordu Suriye sınırındaki Tebük'e kadar gelmiş ne varki seferde Bizans ordusuyla karşılasılmadan Medine'ye geri dönülmüştür. Muhammed peygamber hayattayken İslâm orduları Bizans'a ait bir toprağa hakim olamamışlardır.

Halifeler dönemi
Ana madde: Müslümanların Levant'ı fethi
Muhammed peygamber 632 yılında ölünce yerine halife ünvanıyla yakın dostu Ebû Bekir geçerek İslam devletinin emiri oldu. Ebu Bekir, fetih hareketlerine hemen başlayamadı, çünkü Muhammed'in ölümüyle Arap kabileleri bağlılıklarını geri çekerek zekat vermeyeceklerini bildirdiler. Ebu Bekir, Ridde Savaşları denilen savaşlarla tekrar bu kabileleri itaat altına aldı.

Halife 633 yılında Ebu Ubeyde bin Cerrâh komutasındaki orduyu Suriye üzerine gönderdi. Bu ordu günümüzdeki Filistin bölgesinin güneyinde bulunan Gazze şehrini alarak ilk olarak Filistin'e girmiş oldu. Aynı zamanda komutanlığını Halid bin Velid'in yaptıgı diğer bir ordu Şam üzerine yürüyor ve burada tarihi Busra şehrini alıyordu. Burada tüm müslüman güçleri birleşerek Filistin'de toplanmış olan 60.000 kişilik Bizans ordusu üzerine yürüdü. Günümüzde orta Filistin'de Ölüdeniz'in batısında yer alan mevkide yapılan Ecnadeyn Muharebesi'nde İslam ordusu Bizans ordusunu yenerek Bizans karsısındaki ilk zaferini kazandı ve Filistin'in fethi başlamış oldu.

Ecnadeyn Muharebesi'nin kazanılıp müslümanlarin Filistin fethine başladığı zamanlarda Ebu Bekir öldü. Yerine yine Muhammed'in yakın dostu Ömer bin Hattab halife oldu. Halife Ömer bu dönemde İrak üzerine ordular gönderirken Filistin'in fethini de tamamlamaya çalıştı. 638 yılında kutsal Kudüs kuşatıldı ve fazla bir direnişle karsşılasılmadan alındı. Kudüs patriği şehri sadece halife Ömer'e teslim edeceğini söyleyince Ömer Kudüs'e geldi. Alçakgönüllü bir şekilde şehre bir katır üstünde girdi. Ve şehri teslim aldı. Bu dönemdeki İslam fetihleri bölgedeki Yahudi ve Hristiyan halk aradında memnuniyetle karşılandı. Çünkü Bizans valileri buradaki halkla pek barışık bir yönetim göstermiyordu.

Emeviler

Abbasiler

Fatımiler

Haçlı Seferleri

Bu bölgeye,özellikle Kudüs'ü geri almak için 8 tane Haçlı Seferi yapılmıştır. I.Haçlı Seferi'nde kurulan Kudüs Krallığı Memlük Devleti tarafından 1299 yılında yıkılmıştır.

Osmanlı hakimiyeti
Filistin bölgesi, Haçlı Seferlerinin ardından yaklaşık iki asır  boyunca Memlük hakimiyetinde kaldı. Yavuz Sultan Selim döneminde, Mercidabık Savaşı'ndaki Osmanlı galibiyeti sonucu 24 Ağustos 1516'da bir kısmı Osmanlı topraklarına katıldı. Bölgenin tamamı ise Kanuni Sultan Süleyman zamanında Osmanlı hakimiyetine geçti. Kanuni döneminde İbrahimi dinlerce önemli olan "Harem-i Şerif" kısmının bakımı yapılarak etrafındaki duvarlar yeniden inşa edildi. Osmanlı Devleti, Filistin'i Suriye sınırları içinde Şam'a bağlı Kudüs, Gazze, Nablus ve Safed olmak üzere dört sancağa ayırdı. Daha sonra bu sancaklar Kudüs'e bağlı birer eyalet oldu. Filistin emirlerinden Cezzar Ahmet Paşa döneminde Mısır'ı ele geçiren Fransız İmparatoru Napolyon Bonapart, Filistin'in Yafa şehrini aldı. Cezzar Ahmet Paşa yönetimindeki Osmanlı ordusu 1798'de Akka Kalesi civarında Napolyon'u geri çekilmek zorunda bıraktı.

Osmanlının gerileme döneminde, Mısır Valisi Mehmet Ali Paşa'nın oğlu İbrahim Paşa, Filistin'in tamamını ele geçirdi. Filistin 1840 yılına kadar Mısır'ın yönetimi altında kaldı. Ancak daha sonra tekrar Osmanlı idaresine geçti.

1877 tarihinde Kudüs Osmanlı merkezine bağlı bir Mutasarrıflık oldu. Bir yıl sonra ise Nablus ve Akka Kudüs Mutasarrıflığı'na bağlandı. Böylece Filistin'in kuzeyi Beyrut Valiliği'ne güneyi ise Kudüs Mutasarrıflığı idaresine bırakıldı.

I. Dünya Savaşı'ndan yenik çıkan Osmanlı İmparatorluğu Filistin'deki 402 yıllık hakimiyetini kaybederken çok değer verdiği Kudüs'e zarar gelmemesi için şehri askeri bakımdan boşaltarak tarihe ve kültüre olan saygısını göz önüne alarak şehir dışında savunma yaptı.

İngiliz mandası

Osmanlı İmparatorluğu savaşı kaybedince bugünkü Birleşmiş Milletler'in temelini oluşturan Milletler Cemiyeti (İng: League of Nations) Filistin'i İngiliz himayesine (manda) verdi.

İsrail'in kuruluşu

Ayrıca bakınız
 Filistin Devleti
 Filistinli Araplar
 Antik Filistinliler
 Filistinli Yahudiler
 Filistin Ulusal Yönetimi
 Filistin Kurtuluş Örgütü
 Filistin Halk Kurtuluş Cephesi
 İsrail
 Sykes-Picot Anlaşması
 Balfour Deklerasyonu, 1917
 Filistin adının zaman çizelgesi

Kaynakça

Arap milliyetçiliği

Filistin (bölge)


La rue de l'Ecorcherie ou rue du Curé de la Madeleine est une rue de la commune de Tournai.

Histoire

La rue doit son nom à la présence d'ateliers d'équarrissage, au , elle était également appelée rue du Curé de la Madeleine du fait de la présence du presbytère de l'église Sainte-Marie-Madeleine.

Jusqu'à la destruction de l'église du Grand béguinage en , la rue se termine devant la façade sud du transept de l'église.

Références

Écorcherie

Rue de l'Ecorcherie (Tournai)


නානායක්කාර අතුලුගමගේ ස්ටීවන් ද සිල්වා ජයසිංහ (එස්. ද එස්. ජයසිංහ), OBE (1911 ජනවාරි 6 - 1977) යනු ලංකා දේශපාලනඥයෙකි.

1952 මැයි 24 සහ 1952 මැයි 30 අතර පැවති 2 වැනි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී ඔහු එක්සත් ජාතික පක්ෂය නියෝජනය කරමින් වැල්ලවත්ත - ගල්කිස්ස අසුනට සාර්ථකව තරග කළේය. ඔහු 13,388 (මුළු ඡන්ද ප්‍රමාණයෙන් 57.5%) ලබා ගත් අතර ඔහුගේ ආසන්නතම ප්‍රතිවාදියා වූ ලංකා සමසමාජ පක්ෂයේ අපේක්ෂකයා වූ කොල්වින් ආර්. ද සිල්වාට වඩා ඡන්ද 4,500ක් ලබා ගත්තේය.  1956 අප්‍රේල් 5 සහ 1956 අප්‍රේල් 10 අතර පැවති 3 වැනි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයට ඔහු නැවත මැතිවරණයට ඉදිරිපත් වූ නමුත් ජයසිංහගේ ඡන්ද 11,806 ට ඡන්ද 16,782 ක් ලබා ගත් ද සිල්වා විසින් පරාජය කරන ලදී.

1960 මාර්තු මස පැවති 4 වැනි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී වැල්ලවත්ත-ගල්කිස්ස ආසනය වෙනුවට දෙහිවල-ගල්කිස්ස මැතිවරණ කොට්ඨාසය පිහිටුවන ලදී. නව ආසනය සඳහා ජයසිංහ සහ ද සිල්වා තරග කළ අතර ජයසිංහ ඡන්ද 4,372 කින් ජයග්‍රහණය කළේය. කෙසේ වෙතත්, මැතිවරණයෙන් රටේ ප්‍රධාන පක්ෂ දෙකෙන් එකකටවත් බහුතර බලයක් නොලැබුණු හෙයින් තවත් මැතිවරණයක් කැඳවන ලදී. පසුව එම වසරේ ජූලි මාසයේ පැවැති මැතිවරණයේදී කොල්වින් ආර්. ද සිල්වා මහතා වැඩි ඡන්ද 1110කින් ජයසිංහ පරාජයට පත් කළේය.

1965 මාර්තු 22 වැනි දින පැවති මීළඟ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී දෙහිවල-ගල්කිස්ස අසුනට නැවත තරග කළ ජයසිංහ මෙවර කොල්වින් ආර්. ද සිල්වා මහතා ඡන්ද 3289කින් පරාජයට පත් කළේය. ඔහු කම්කරු, රැකියා සහ නිවාස අමාත්‍යවරයාගේ පාර්ලිමේන්තු ලේකම්වරයා ලෙස පත් කරන ලදී.

1970 පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී ඔහුට ආසනය තබා ගැනීමට නොහැකි වූ අතර එහිදී ලංකා සමසමාජ අපේක්ෂක විවියන් ගුණවර්ධන විසින් ඡන්ද 29,430 ට ඡන්ද 27,463 කින් පරාජය කරන ලදී. ඔහුගේ දිගුකාලීන දේශපාලන ප්‍රතිවාදියා වූ ද කොල්වින් ආර්. ද සිල්වා 1967 අතුරු මැතිවරණයකින් අගලවත්ත ආසනයට තේරී පත් විය.

1977 ජූලි මාසයේදී ඔහු 8 වැනි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී ඡන්ද 18,279 (මුළු ඡන්ද ප්‍රමාණයෙන් 62.75%) ලබා ගනිමින් දෙහිලාව-ගල්කිස්ස ආසනය නැවත ලබා ගත්තේය. ජයසිංහ තේරී පත්වී මාස කිහිපයකට පසු මිය ගිය අතර පසුව පැවති අතුරු මැතිවරණයේදී ඔහු වෙනුවට ඔහුගේ දියණිය වන සුනේත්‍රා තේරී පත් විය.

1955 උපන්දින ගෞරව උළෙලේ දී ඔහු බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයේ නියෝගයේ නිලධාරියෙකු ලෙස පත් කරන ලදී.

යොමු කිරීම්

1977 මරණ
1911 උපත්

එස්. ද සිල්වා ජයසිංහ


බ‍්‍රැනිස්ලාව් මැලිනොවුස්කි
උපත 		: 1884 අපේ‍්‍රල් 7
         		බ්රාකවු, පෝලන්තය ඔස්ටි‍්‍රයන් හන්ගේරියානු අධිරාජ්‍යය

මරණය 	: 1942 මැයි 16

          		නිව් හෙවන්, ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය

අධ්‍යාපනය 	: දර්ශනය සඳහා දර්ශනසූරී උපාධිය, භෞතික රසායන විද්‍යාව පිලිබඳ දර්ශනසූරී උපාධිය

සමාජීය මානව විද්‍යාවේ පියා වශයෙන් හඳුන්වනු ලබයි

බ‍්‍රැනිස්ලොව් මැලිනොව්ස්කි දැනට පෝලන්තයේ කොටසක් ලෙස පවතින ඔස්ටි‍්‍රයානු හංගේරියාවේ උපත ලද පෝලන්ත ජාතික මනව විද්‍යාඥයකු වන අතර ඔහුගේ මානව වංශ ක්ෂේත‍්‍ර අධ්‍යනයන් හේතුකොටගෙන 20 වන සියවසේ බිහිවූ වඩාත්ම වැදගත් මානව විද්‍යාඥයා ලෙසින් සැලකෙයි. මෙලනීසියා පිලිබඳව අධ්‍යනයන් සහ පරස්පරතාවය පිලිබඳව ඔහුගේ අධ්‍යනයන්ද ඉතාමත් වැදගත් වේ.

මානව විද්‍යාව-බ‍්‍රැනිස්ලාව් මැලිනොවුස්කි


The Late Show is a popular Australian comedy sketch and satire show, which ran for two seasons on the ABC. It aired weekly on Saturday nights from 18 July 1992 to 30 October 1993.

Cast
The Late Show has its roots in the 1980s comedy group, The D-Generation. Consisting mostly of Melbourne University students, The D-Generation managed to gain a cult following with their radio and TV appearances.

After the breakup of the original The D-Generation, some of the members went on to perform on the commercial TV programme Fast Forward. The remaining members filmed several pilots for what was to be called The Late Late Show (no relation to the American show) at Channel Nine. These were rejected, and so the group accepted the ABC's offer of a one-hour timeslot on Saturday night. The cast members were:

 Santo Cilauro
 Tom Gleisner
 Jane Kennedy
 Judith Lucy (season two only)
 Tony Martin
 Mick Molloy
 Rob Sitch
 Jason Stephens

Segments

The Late Show featured a number of popular, recurring segments.

Introduction: Stand-up
The show opened with a stand-up routine, usually by Martin and/or Molloy, but was sometimes opened by another of the hosts instead. The stand-up was often topical, usually focusing on the week's news, or it was about a topic of the host's choosing; for example, in one show Santo talked about his family's highly ethnically styled home — which was eccentric even by their community's standards — with the sequence in question complete with video clips of the house's odd exterior and interior.

The Late Show News Headlines
The Late Show News Headlines, presented by Gleisner, would blend the week's real news headlines with fake information and footage.  For example, when covering the replacement of Japanese Prime Minister Kiichi Miyazawa, footage from an Asian bodybuilding competition was shown. The News Headlines would also feature interviews with newsmakers, most often played by Sitch in costume and prosthetics, and sometimes in blackface or brownface. Some of the better-known impersonations included H. Ross Perot, Jeff Kennett, John Hewson, Paul Keating, Imran Khan, Yasser Arafat, Gareth Evans and Desmond Tutu (Sitch also appeared in other segments as Elton John among others).

Mick's Serve

This would accompany the News Headlines, Molloy joining Gleisner at the News Desk as Gleisner would get Molloy to comment on a topical issue. This slowly escalated from discussing the issue with an ever calm Gleisner, to an irritated Molloy showing signs of annoyance with the issue, eventually Molloy would rant over the issue while becoming increasingly enraged. The skit would always end with Gleisner calling in Men in White Coats to douse Molloy and the News Desk with fire extinguishers.

Street Talk
In Street Talk, Martin and Molloy would take to the streets of Melbourne and interview passers-by on issues of the day. These vox-pop interviews often proved more of an opportunity for the pair to ridicule their interviewees, especially their dress sense.

The Oz Brothers
This segment saw Cilauro and Sitch as two siblings obsessed with the Australian cricketer David Boon. The segment featured catchphrases such as 'I've had a gut full', 'This country's stuffed', and 'I can't burrleevet' (believe it). Their worship of all things Boon included praying to a small golden statue of Boon, playing Scrabble (only the word 'Boon' was used by both brothers), posters of Boon adorning the walls of their home, and playing a Boon video-game in which the player could select the size of Boon's moustache and gut. David Boon himself appeared in one episode in which he read the brothers a bedtime story.

Celebrity Interviews

Martin went through hours to apply prosthetic make-up to be interviewed in-character as Paul Keating, Prince Charles, Arnold Schwarzenegger and Michael Jackson.

 In the interview with "Schwarzenegger" hosted by Molloy, the two discuss "Arnie"'s films. "Schwarzenegger" talks happily about his latest project, and despite Molloy's warnings to the crowd before "Arnold" came out on stage to not mention Last Action Hero (a film which at the time was a bomb and a sore spot for the real Arnold), a crowd member mentions he didn't like it, and "Schwarzenegger" shoots him dead on the spot, quipping "Opinion noted.". "Arnie" proceeds to show off his latest movie trailer, a remake of Citizen Kane, updated and "improved on", directed by Twins Director Ivan Reitman.
 The interview with Prince Charles was a to-camera interview as he tours his home, talking about the features interspersed with jabs about how much he loathes things like sex with his wife Diana.
 The interview with Paul Keating was a satire of both journalism and politics during the era of Prime Minister Paul Keating going head to head with Opposition Leader Dr. John Hewson (seen in another episode as played by Sitch in prosthetic makeup).

The Toilet Break
The Toilet Break, as the name suggests, was designed to allow viewers time to use the toilet during the commercial-free show (the ABC, being a public broadcaster, has no adverts during shows and minimal amounts of commercials between them, usually only for the ABC Shop).

The 2-minute-long segment was played in the middle of every show, featuring old music clips, with a countdown displayed on the top left-hand corner of the screen. During the first season, the toilet break consisted mostly of clips from The Natural 7 from The Saturday Show. The second season exclusively used clips from Pot Luck, which were judged by Bernard King.

Shitscared
Shitscared starred Rob Sitch as a stuntman combining Evel Knievel and Ed Wood (in that he was similarly unable to grasp his own sheer incompetence and lack of aptitude in his chosen field) compounded by the 'spanner in the works', Mick Molloy as his half-witted assistant and Tom Gleisner as the interviewer.  Sitch played the arrogant expert, who loved to pontificate about "the stunt game".  He would fashion detailed plans for each stunt, with an emphasis on "safety". He would boast about his own significance, mumbling and glossing over any questions relating to poorly funded, rundown buildings and stunt apparatus variously referred to as 'Stunt HQ'. Mick would always manage to ruin Rob's planning, inevitably resulting in physical injury for Rob, which would get him a slap on the back of his head from Rob (although Mick was always wearing a crash helmet). The first two Shitscared sketches were shot at Channel Nine for the unaired pilots of The Late, Late Show.

Pissweak World
Several-minute advertisements for mediocre theme parks with the 'Pissweak' brand name.
These included :
 Pissweak World
 Ye Olde Pissweeke Worlde (a parody of Renaissance Fairs)
 Pissweak Movie World (a parody of WB Movie World)
 Pissweak Aero World
 Pissweak Marine World
 Pissweak World Fun Park

Each would feature a guided tour with examples of the many low-quality attractions. Featuring The Pissweak Kids and Tom Gleisner as the Park Guide, with narration by Tony Martin.

Park highlight narration examples (from Pissweak Town):
 "Ride a bucking bronco!" – clip showing a child sitting on a golden retriever (a.k.a. Charlie The Wonderdog).
 "See a bush printing press!" – clip of a man holding a child's head on top of a photocopier printing out a copy.
 "Ride a stage coach!" – clip shows dejected children inside a trailer being driven down a road.

Graham and the Colonel
Similar to Roy and HG, Graham and the Colonel were two satirical sports commentators, played respectively by Sitch and Cilauro dressed in green ABC sports jackets. Whilst the characters often forgot lines and used many corny and humourless jokes, the segment was much loved. This segment aired just before the end of each episode.

The intro music for the segment was "Light and Tuneful" by Keith Mansfield, the same music used by the BBC to introduce its Wimbledon coverage.

The Olden Days
The Olden Days was a segment where the cast overdubbed Rush, a black-and-white historical drama series produced by the ABC in the 1970s. It was aired during the first series of the show.

Martin did the voice of the star of the show, Governor Frontbottom (as well as Judge Muttonchops). Molloy supplied the voice for the John Waters' character Sergeant Olden. Other characters were used intermittently.

The Olden Days was released by the ABC as a VHS video containing all the segments in order, although it has been out of publication for a number of years. On 15 August 2007, it was released on DVD in The Late Show Presents Bargearse and The Olden Days collection.

Actors Brendon Lunney and John Waters appeared as surprise guests on The Late Show after the last episode of The Olden Days.

Bargearse

Replacing The Olden Days in the second series of the show, Bargearse was an overdubbed version of Bluey, a 70s police drama set in Melbourne, Australia.  The segment was originally to be an overdubbing of an Australian soap opera, The Young Doctors, titled "Medical Hospital", but the rights to the footage were pulled at the last minute.  The ABC series Truckies was considered for overdubbing in a segment intended to be titled "Truck Wits", before the writers settled on Bluey.  This change left the writers with very little time, and as a result the planned 20 short episodes was cut down to 10, which aired in the second half of series two.

Bargearse was named after its protagonist, Detective Sergeant Bargearse, an overweight, moustache-sporting "rough-and-tumble" cop. The sketches exploited Bluey's weight with plentiful fat jokes, as well as many fart noises.

Bargearse was voiced by Martin, while his sidekicks, Ann Bourke and Detective Glen Twenty ("Glen 20" is a household disinfectant spray in Australia), were voiced by Lucy and Sitch respectively. Other minor characters were revoiced by Cilauro, Molloy and Kennedy.

Lucky Grills, who played Bluey, appeared on The Late Show two times: as a guest in the mock press conference for the Biodome participants, and in the musical appearance as noted above.

On 15 August 2007 a Bargearse and The Olden Days double-feature DVD was released.

The music used for the Bargearse theme music is the 1970 Jazz track "Brass in Action" by Keith Mansfield.

Shirty: The Slightly Aggressive Bear

Shirty: The Slightly Aggressive Bear was a parody of children's TV shows.  The twist was that the main character, Shirty, would react harshly to even the smallest insult.  Many episodes ended with a destroyed set, a firearm being shot, or injury to the other characters.  In the last episode of the first series, a sketch revealed that Shirty was played by the "Hando" character from Romper Stomper as played by Russell Crowe. Although in a "best-of" episode two weeks prior, it was suggested that Shirty was routinely played by Mick. It was stated on The Best Bits of The Late Show DVD commentary by Jane (who played the segment's other recurring character, Miss Tammy) that Rob Sitch was in the suit. The Shirty costume was actually that of Percy Panda, a character played by Jack Manuel in the ABC children's show Adventure Island.

Charlie the Wonderdog
Charlie the Wonderdog was a series of (7) short episodes which first aired during The Late Show's second series. The segment was created after last-minute changes led to Bargearses planned twenty episodes being cut down to ten. Starring Charles 'Bud' Tingwell and the "Pissweak Kids" (a group of children who also starred in the Pissweak World sketches), Charlie was a parody of fictional animal shows, such as Lassie and Skippy the Bush Kangaroo in which the animal regularly ends up saving the day. Charlie was a Golden Retriever owned in real-life by Gleisner.

The sketch featured purposely bad overacting from the children and usually involved an unimposing villain or disaster (such as a "smuggler" stealing "native fauna"—sticks and twigs—from the bush) that had to be prevented. The actors would constantly praise Charlie as a highly intelligent "wonder dog", in contradiction of the behaviour of Charlie himself, who regularly had to be dragged around by a visible rope to perform stunts. When the dog was required to bark to alert the others of danger, obvious overdubbing was used over footage of Charlie with his mouth closed or looking distracted.

As the series went on, the problems and situations that Charlie faced became more and more over the top. Charlie was eventually assassinated in one of the sketches, only to come back in the Charlie the Wonderdog Christmas Episode.

Geoff and Terry
Geoff and Terry (Sitch and Cilauro, respectively) were two conman entrepreneurs, who would appear regularly with a "new exciting product" or scheme. Sitch and Cilauro primarily used the segment to make Kennedy, who played the interviewer, laugh and forget her lines. Kennedy also admitted in the Best of the Late Show DVD commentary that she was in fact drunk during one of the live sketches.

After a particularly bad performance Sitch and Cilauro vowed never to do "Geoff and Terry" again and the pair were reborn as "The Oz Brothers".

Music Video Parodies

Parodies of real songs, complete with highly accurate recreations of music video sets, costumes and wigs.

The parodies included:

 "Frente! - Accidentally Kelly Street" (redone as "Accidentally Was Released")
 "The Sharp - Scratch My Back" (redone as "Skivvies Are Back")
 "Things Of Stone And Wood - Happy Birthday Helen" (redone as "(Got No More) Melbourne Cliches")

Other segments
 Muckraking, a kind of celebrity gossip segment hosted by Molloy and Stephens, which often degenerated into irrelevant ranting.
 Commercial Crimestoppers, where amateurish commercials from regional Australia were mocked.
 Countdown Classics, a segment where footage from the Australian TV series Countdown was presented by Gleisner and Kennedy, who were dressed in '70s-era clothing, sitting on beanbags (one episode included a live performance of "My Little Angel" by William Shakespeare).
 Masterpieces of Modern Cinema, where Martin would criticise substandard cinema, for example Jaws: The Revenge, Armour of God and Houseboat Horror.
 Sink the Slipper, a segment where Martin and Molloy would identify and criticise a noted personality who had done or said something outrageous during the preceding week, and would then proceed, with each complaint they vocalised, to kick a fake pair of buttocks poking through part of the set which represented the personality.
 Original comedic musical numbers were also on the show, which included:
 A completely original number, Martin and Molloy performing "What's All That About?", the title reused in Molloy's future work.
 Another included a stand up piece asking the audience what the baffling lyrics to "Stand" by R.E.M. meant before Martin performed his own live version of the song, showing that you could substitute any collection of bizarre statements for the actual lyrics.

The Late Show was also able to get many well loved Australian TV personalities on as guests. Charles "Bud" Tingwell played the grandfather in Charlie the Wonder Dog, and popular TV and radio voice-over man Pete Smith was also a regular. Many guests had cameos of only a few seconds, brought in for throwaway gags. One memorable joke had John Farnham offering wine, producing a bottle of water and smiling to himself.

Musical finale
All episodes in the second series ended with a musical performance. Martin would announce that Molloy had organised for a major celebrity to perform, only for Molloy to sheepishly admit he had booked a minor celebrity of a similar name usually possessing no musical ability. The humour in Molloy's recurring "errors" in booking the performers may have run dry if not for the hilarity of having well-known Australian non-musical celebrities and politicians performing.

The performances included:
 Pete Smith performing Aerosmith's "Dude (Looks Like a Lady)"
 Norman Yemm singing R.E.M.'s "Losing My Religion"
 Mike Whitney as Whitney Houston performing "I Will Always Love You"
 Former Australian Test cricketer Max Walker performing Cyndi Lauper's "Girls Just Wanna Have Fun"
 Former Australian swimmer Hayley Lewis with "Hip to Be Square" by Huey Lewis
 French-Australian chef Gabriel Gaté performing " Kelly Street" by Frente!
 Ron Barassi as Shirley Bassey singing the theme from the James Bond film Thunderball (actually a Tom Jones song)
 Game show host "Baby" John Burgess performing "One Word" by Baby Animals
 Former children's television host Simon Townsend performing "Who Are You" by The Who (instead of The Who's lead guitarist  Pete Townshend)
 TV fisherman and football commentator Rex Hunt in a spangly costume covering T. Rex's "Get It On"
 Actor Syd Heylen covering the Van Halen tune "Jump"
 Actor Donnie Sutherland as Dame Joan Sutherland
 TV weatherman Brian Bury singing Ian Dury's "Hit Me With Your Rhythm Stick"
 Television vet Dr. Harry Cooper as Alice Cooper performing "Department of Youth"
 Grassby, Grills, Nudge & Plumb as Crosby, Stills, Nash & Young. The "group" was composed of Al Grassby (former Australian Immigration Minister); Lucky Grills (from '70s cop show Bluey); Christopher Truswell (who played the character of "Nudge" in the Australian sitcom Hey Dad); and veteran Australian actress Gwen Plumb
 Australian cricketer David Boon performing "Once in a Lifetime" as Talking Heads frontman David Byrne
 Former Premier of Victoria Joan Kirner covering Joan Jett's "I Love Rock 'n' Roll", accompanied on guitar by her former Health Minister David White who actually did play the guitar for the segment
 Australian variety show host, singer and entertainer Jimmy Hannan standing in for Jimmy Barnes, singing "Working Class Man"
 Boxing champion Lester Ellis as Vangelis playing the theme from Chariots of Fire on piano (not included on the DVD)

The Late Show finale in 1993 had a 'real' guest on to sing at the finale: Don Lane, who was notably appearing on a competing network during the show's Saturday night timeslot.

Famous non-guests were Robert Gottliebsen ("Addicted to Love" by Robert Palmer) and Tony Bonner ("This Used to Be My Playground" by Madonna).

Specials
Backchat Highlights Special (26 September 1992).
The Late Show by Request (28 November 1992).
The Best Bits of The Late Show (1 May 1993).
The Olden Days Special (14 August 1993).
The Best of the D-Generation (21 August 1993).
The Devil at Your Heels Special (16 October 1993).

Video/DVD releases

 Three volumes of The Best Bits of the Late Show were released on VHS, along with standalone compilations of Bargearse and The Olden Days.
 In 2001, the ABC released a DVD entitled The Best Bits of the Late Show: Champagne Edition, a double-disc set collecting all three "Best Bits" volumes, as well as an additional hour of footage and a number of easter eggs. The DVD also featured a commentary track hosted by Tony Martin, but involving the entire cast and several special guests.
 The Olden Days and Bargearse were released together on a double-feature DVD on 15 August 2007. The DVD also contains several excerpts and sketches from The Late Show in the form of special features as well as commentary tracks by Tony Martin & Santo Cilauro. Additionally, there are another 17 excerpts hidden in the DVD menus.

After The Late Show

Citing the enormous effort involved in producing each week's show, and the desire to explore other formats, the cast decided that the second season of The Late Show would be their last.  Most of the performers have remained prominent in the Australian comedy scene.

Kennedy, Gleisner, Cilauro and Sitch formed Working Dog Productions, and made the successful TV programmes Frontline (1994–1997), Funky Squad (1995), A River Somewhere (1997–1998), The Panel (1998–2004), All Aussie Adventures (2001–2004) and Thank God You're Here (2006–2009, 2023–), and the successful movies The Castle (1997), The Dish (2000) and Any Questions for Ben? (2012).

Martin and Molloy had a top-rating radio show Martin/Molloy (1995–1998) with co-star Pete Smith joining them often, before moving into film with Tackle Happy (2000), Crackerjack (2002), Bad Eggs (2003) and BoyTown (2006). Martin hosted a radio show on the national Triple M network called Get This (2006–2007), has written two books of humour—Lolly Scramble (2005) and A Nest of Occasionals (2009), has directed episodes of the ABC-TV comedy series The Librarians and in September 2011, began co-hosting The Joy of Sets on Ch-9. Molloy hosted Tough Love from 2004 to 2006 and was then dropped from the radio station.

Lucy appeared in both Crackerjack and Bad Eggs, and continues to tour with a series of successful one-woman shows and in 2011, appeared in the ABC-TV series Judith Lucy's Spiritual Journey.

Stephens is now the Director of Development for Fremantlemedia Australia, one of Australia's leading independent television production companies.
He was the creator behind The Choir of Hard Knocks. He also produced and co-executive produced the 2007 film The King, the telemovie based on the life of Graham Kennedy.
Stephens also developed the comedy Newstopia (2007) starring Shaun Micallef. Molloy and Kennedy host the Triple M drive radio show Kennedy/Molloy.

20th Anniversary
The Late Show celebrated its 20th anniversary on 18 July 2012. Martin tweeted: "Thanks to all for Late Show anniv wishes. 20 years ago tonight I was preparing to tell the nation I'd just removed a hatstand from my arse."

See also

 List of Australian television series

References

External links

 The Late Show at the National Film and Sound Archive
 Champagne Comedy: The Late Show fan page
 The Complete Unofficial Reference Site of The Late Show: Episode & Sketch Guide

1992 Australian television series debuts
1993 Australian television series endings
Australian Broadcasting Corporation original programming
1990s Australian comedy television series
English-language television shows
Television shows set in Melbourne
Australian television sketch shows

The Late Show (1992 TV series)


El Banco de Tolosa fue un banco español, fundado en 1911 en Tolosa (Guipúzcoa). En 1969 fue adquirido por el Banco Central.

Historia

El 10 de abril de 1911 abrió sus puertas el Banco de Tolosa, impulsado por los empresarios locales, que hasta entonces debían contratar intermediarios para que operaran con los bancos, principalmente de la capital. Hasta la fundación de este banco, solo el Banco Guipuzcoano contaba con una sucursal en la localidad (abierta cinco años antes), y las empresas tolosarras se servían de algunos agentes como Vicente Ansola, Floro Izagirre, Emilio Santos o Manuel Zendoia para relacionarse con bancos de San Sebastián, Bayona o Vitoria.

El capital inicial del banco fue de 9069,69€, repartidos en 6000 acciones de 1,5€. Algunas de las familias que promovieron el proyecto fueron los Mendia, Limousin, Aramburu, Urquiola y Elósegui, que requerían de financiación para dirigir sus empresas, principalmente relacionadas con la industria papelera (en aquella época Tolosa contaba con una importante concentración de papaleras) y la fabricación de boinas, además del abogado Ladislao Zavala (llegó a ser presidente de la Diputación Foral de Guipúzcoa) y Francisco Zubeldia.

La primera sede del banco se ubicó en el edificio conocido como Bidaurre o Aranzabe (su propietario, Luis Zabala, se lo vendió al banco), en la calle San Francisco, para pasar poco después a un local de la misma vía. Asimismo, en San Sebastián contó con una sucursal en la esquina de la avenida de la Libertad con la calle Oquendo. En la actualidad, una sucursal del Banco Santander se ubica en el local de la calle San Francisco que en su día ocupó el Banco en Tolosa.

La competencia entre entidades bancarias, que comenzaron a instalarse en la localidad, y el pequeño tamaño del Banco de Tolosa, facilitaron que en 1969 fuera absorbido por el Banco Central, que de ese modo abría su primera sucursal en la localidad papelera. Tras varias fusiones, en 1999 el Banco Santander tomó las riendas del Banco Central. En el momento de la compra, el Banco de Tolosa contaba con un capital de 243409,90€ y unos depósitos de 4297236,54€.

Referencias

Enlaces externos

 "El Banco de Tolosa, 1911-1969" (Enciclopedia Auñamendi)
 Fotos de la inauguración de la sucursal del Banco de Tolosa en San Sebastián

Bancos desaparecidos de España
Tolosa (Guipúzcoa)

Banco de Tolosa


La tour d'enceinte est une ancienne tour faisant partie des fortifications du  dans la ville d'Amboise, dans le département français d'Indre-et-Loire.

Partiellement arasée au , ses maçonneries préservées sont inscrites comme monuments historiques en 1948.

Localisation
La tour est l'une de celles qui renforçaient la face nord de l'enceinte médiévale d'Amboise, tournée vers la Loire.

Histoire
La Guerre de Cent Ans est l'occasion pour Amboise, comme pour d'autres villes, de se doter d'une enceinte défensive. Ici, la muraille et ses tours sont renforcées dans un second temps à la demande de Louis XI. La tour d'enceinte préservée date du  mais, au début du , sa partie supérieure est arasée et remplacée par une terrasse et un mur en béton.

Ses structures préservées (maçonneries en élévation et salle intérieure voûtée) sont inscrites comme monuments historiques par arrêté du .

Description
La tour de section cylindrique, en pierres de taille, est arasée au-dessus des corbeaux qui supportaient le chemin de ronde. Une salle voûtée en berceau, sur plan rectangulaire, correspond probablement à l'étage médian de la tour.

Notes et références

Pour en savoir plus

Bibliographie
 .
 .
 .

Articles connexes
 Liste des monuments historiques d'Amboise

Liens externes

Monument historique inscrit en 1948
Monument historique à Amboise
Patrimoine du XVe siècle
Enceinte monument historique en France

Tour d'enceinte (Amboise)


Der Ford Transit Custom ist ein Kleintransporter des Autoherstellers Ford, der seit der zweiten Jahreshälfte 2012 angeboten wird. Als Kleinbus ist er unter dem Namen Ford Tourneo Custom erhältlich.

Es handelt sich dabei um den Nachfolger der leichten und kurzen Modelle des Ford Transit der sechsten Generation mit Frontantrieb. 2013 wurde der Transit Custom zum Van of the Year gewählt. Der Wagen ist mit Radständen von 2933 mm bis 3300 mm erhältlich. Die Fahrzeuglänge variiert von 4972 mm bis 5340 mm; die Breite beträgt 1986 mm. Fahrzeughöhen von 1972 mm bis 2342 mm sind verfügbar. In den Klimaanlagen der Modelle Transit Custom und Tourneo Custom kommt das umstrittene Kältemittel 2,3,3,3-Tetrafluorpropen oder HFO-1234yf zum Einsatz.

2018 gab es ein optisches Facelift, bei dem Innenraum und Front komplett neu entwickelt wurden. Es gibt seitdem gegen Aufpreis auch Xenon-Scheinwerfer.

Modellhistorie
Das Ziel von Ford ist es, mit dem Modell zukünftig mehr Marktanteile gegenüber Wettbewerbern wie dem VW T5 zu erlangen. Dazu wurde das Fahrzeug vom Design und dem Fahrkomfort her einem Pkw angeglichen, womit der Nutzwert in den Hintergrund rückt. Speziell als Nutzfahrzeug wird der Ford Transit der 7. Generation angeboten, welcher sich sowohl technisch als auch im Design unterscheidet. Der Transit Custom verfügt grundsätzlich über Frontantrieb mit serienmäßigem 6-Gang Schaltgetriebe. Als Motor kommt ein 2,2-Liter-Dieselmotor aus dem PSA-Konzern mit Common-Rail-Einspritzung mit 74 kW (100 PS), 92 kW (125 PS) oder 114 kW (155 PS) zum Einsatz. Seit 2016 wird der hauseigene 2,0-Liter-Dieselmotor verbaut. Alle Modelle verfügen serienmäßig über ein Start-Stopp-System. Mit einer Außenhöhe von weniger als zwei Metern ist mit dem Fahrzeug auch das Einfahren in die meisten öffentlichen Parkhäuser möglich. Der Innenraum der Transit Custom-Modelle wurde an die Pkw-Modelle von Ford angelehnt. Das Armaturenbrett ähnelt dem des Ford C-MAX. Unter anderem gibt es für den Transit Custom ein Entertainment- und Kommunikationssystem, genannt Sync mit integriertem Notfall-Assistenten, der bei einem Unfall automatisch Rettungskräfte verständigt und die Fahrzeugposition übermittelt. Neben ESP, Fahrer- und Beifahrer-Airbag gibt es auch Seiten- und Kopfairbags. Spezielles Ford-Gimmick ist eine beheizbare Frontscheibe ebenso wie ein Fehlbetankungs-Schutz. Neben einer Rückfahrkamera sind auch ein Fahrspur-Assistent und ein Müdigkeitswarner als technische Innovationen in dieser Fahrzeugklasse enthalten. Der Transit / Tourneo Custom wird seit Sommer 2012 im türkischen Werk Kocaeli gebaut.

Der Transit Custom erhielt 2018 ein Facelift. Der Innenraum wurde komplett neu entwickelt und die Front an die aktuelle Design-Richtlinie von Ford angepasst. Die Seiten und das Heck wurden nicht verändert.

Ab Ende 2019 wird das Fahrzeug auch als Plug-in-Hybrid-Version angeboten. Die elektrische Reichweite gibt Ford mit bis zu 50 km an.

Ford Transit Custom
Den Transit Custom gibt es als Kastenwagen mit Einzel- oder Doppelkabine. Er wurde erstmals auf der Birmingham Commercial Vehicle Show im April 2012 vorgestellt.

Der Kastenwagen ist auch in der kleinsten Version mit drei Europaletten beladbar. Eine flexible Trennwand hinter den Sitzen ermöglicht eine Durchlademöglichkeit für lange Gegenstände unter den Sitzen. Eine Neuheit ist der im Dach versenkbare Dachgepäckträger.

Das Standardmodell des Kastenwagen ist mit einer Trennwand aus Stahl ausgestattet. Es ist erhältlich mit einer oder zwei Schiebetüren und einer Heckklappe, alternativ zwei seitlich angeschlagenen Hecktüren. Optional ist der Kastenwagen auch mit einer Doppelkabine erhältlich.

Der Transit Custom hat eine Nutzlast von 600 kg bis 1400 kg und ein Ladevolumen von 5,95 m³ bis 6,83 m³.

Ab Herbst 2013 wird auch ein Modell mit Hochdach angeboten, wodurch sich das Ladevolumen auf bis zu 8,3 m³ erweitert.

Im Frühjahr 2018 gab es ein optisches Facelift.

Ford Transit Custom Kombi/Bus
Der Transit Custom Kombi ist für den Fahrgasttransport von fünf oder sechs Passagieren plus Ladegut erhältlich. Im Transit Custom Bus finden acht oder neun Passagiere Platz. Wie beim Tourneo Custom lassen sich die Sitze umklappen oder ausbauen. Im Gegensatz zum Tourneo ist die Serienausstattung geringer, da es sich bei diesen Modellen um ein Angebot speziell für kommerzielle Kunden handelt.

Westfalia Nugget, Bürstner Copa, Southvan und seit 2022 Panama, eine Marke der Trigano Gruppe
In Zusammenarbeit mit Westfalia Mobil und ab 2021 auch Bürstner und Southvan und seit 2022 der Marke Panama aus der französischen Trigano Gruppe
werden Wohnmobilvarianten des Transit Custom angeboten. Unter dem Namen "Nugget" wurden bereits die Westfalia-Wohnmobile auf Basis des Ford Transit der 4., 5. und 6. Generation angeboten.

Ford Tourneo Custom

Unter dem Namen Tourneo Custom ist das Fahrzeug als Kleinbus wahlweise mit bis zu acht oder neun Sitzplätzen erhältlich, wobei 30 verschiedene Sitzkonfigurationen möglich sind. Erstmals der Öffentlichkeit vorgestellt wurde der Tourneo Custom auf dem Genfer Auto-Salon im März 2012. Die Sitze in der zweiten und dritten Reihe lassen sich zusammenfalten oder einzeln ausbauen. Jeweils eine seitliche Schiebetür gehört, ebenso wie Trittbretter, zum Serienumfang des Tourneo Custom. Optional sind unter anderem eine Lederausstattung, Sonnenschutzrollos für die Seitenfenster und ein Klimatisierungssystem mit Mehrzonen-Ausführung für die zweite und dritte Sitzreihe erhältlich.

Technische Daten

2012 bis 2016

Seit Juni 2016

2. Generation

Ford hat im Mai 2022 den E-Transit Custom vorgestellt, der 2023 in Produktion gehen soll.

Weblinks

 Transit Custom Herstellerwebseite
 Die Geschichte/Fotos und mehr über den Ford Transit bei transit-stammtisch.de
 Ford Transit und Tourneo Custom Vorstellung

Einzelnachweise

Lkw-Modell
Transit Custom
Kleintransporter
Kastenwagen
Pritschenwagen
Kleinbus
Hybridelektroautomodell
Ford-Nutzfahrzeug

Ford Transit Custom


64. Altın Küre Ödülleri adayları ve ödülü kazananların listesi aşağıda sıralanmaktadır. Ödüller 2006 yılının en iyi televizyon dizileri ile en iyi filmlerini belirlemek amacıyla verildi. Bu ödüle aday gösterilen kişiler ve filmler genelde bu senenin Akademi ve Emmy Ödülleri'nin favorileri sayılır.

Adaylar 14 Aralık 2006 tarihinde anons edildi ve ödül töreni 15 Ocak 2007 tarihinde Beverly Hills, California'da bulunan Beverly Hilton'da düzenlendi.

64. Altın Küre Ödülleri, Türkiye'de CNBC-e kanalında simultane çeviri, E2 kanalında ise orijinal dille canlı olarak yaınlandı.

Sinema filmi ödülleri

En İyi Sinema Filmi - Dram
 Babil
 Bobby
 Köstebek
 Tutku Oyunları
 Kraliçe

En İyi Sinema Filmi - Müzikal veya Komedi
 Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan
 Şeytan Marka Giyer
 Rüya Kızlar
 Little Miss Sunshine
 Thank You for Smoking

En İyi Erkek Oyuncu - Dram Sinema Filmi
 Leonardo DiCaprio, Kanlı Elmas filminde canlandırdığı Danny Archer rolüyle
 Leonardo DiCaprio, Köstebek filminde canlandırdığı Billly Costigan rolüyle
 Peter O'Toole, Venus filminde canlandırdığı Maurice rolüyle
 Will Smith, Umudunu Kaybetme filminde canlandırdığı Christopher Gardner rolüyle
 Forest Whitaker, Last King of Scotland  filminde canlandırdığı Idi Amin rolüyle

En İyi Erkek Oyuncu - Müzikal veya Komedi Sinema Filmi
 Sacha Baron Cohen, Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan filminde canlandırdığı Borat Sagdiyev rolüyle
 Johnny Depp, Karayip Korsanları: Ölü Adamın Sandığı filminde canlandırdığı Jack Sparrow rolüyle
 Aaron Eckhart, Thank You for Smoking filminde canlandırdığı Nick Naylor rolüyle
 Chiwetel Ejiofor, Kinky Boots filminde canlandırdığı Lola/Simon rolüyle
 Will Ferrell, Stranger than Fiction filminde canlandırdığı Harold Crick rolüyle

En İyi Kadın Oyuncu - Dram Sinema Filmi
 Penelope Cruz, Dönüş filminde canlandırdığı Raimunda rolüyle
 Judi Dench, Notes on a Scandal filminde canlandırdığı Barbara Covett rolüyle
 Maggie Gyllenhaal, Sherrybaby filminde canlandırdığı Sherry rolüyle
 Helen Mirren, Kraliçe filminde canlandırdığı II. Elizabeth rolüyle
 Kate Winslet, Tutku Oyunları filminde canlandırdığı Sarah Pierce rolüyle

En İyi Kadın Oyuncu - Müzikal veya Komedi Sinema Filmi
 Annette Bening, Running With Scissors filminde canlandırdığı Deirdre Burroughs rolüyle
 Toni Collette, Little Miss Sunshine filminde canlandırdığı Sheryl Hoover rolüyle
 Beyoncé, Rüya Kızlar filminde canlandırdığı Deena Jones rolüyle
 Meryl Streep, Şeytan Marka Giyer filminde canlandırdığı Miranda Priestly rolüyle
 Renée Zellweger, Miss Potter filminde canlandırdığı Beatrix Potter rolüyle

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu - Sinema Filmi
 Ben Affleck, Hollywoodland filminde canlandırdığı George Reeves rolüyle
 Eddie Murphy, Rüya Kızlar filminde canlandırdığı James "Thunder" Early rolüyle
 Jack Nicholson, Köstebek filminde canlandırdığı Frank Costello rolüyle
 Brad Pitt, Babil filminde canlandırdığı Richard rolüyle
 Mark Wahlberg, Köstebek filminde canlandırdığı Sergeant Dignam rolüyle

 En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu - Sinema Filmi
 Adriana Barraza, Babil filminde canlandırdığı Amelia rolüyle
 Cate Blanchett, Notes on a Scandal filminde canlandırdığı Sheba Hart rolüyle
 Emily Blunt, Şeytan Marka Giyer filminde canlandırdığı Emily Charlton rolüyle
 Jennifer Hudson, Rüya Kızlar filminde canlandırdığı Effie White rolüyle
 Rinko Kikuchi, Babil filminde canlandırdığı Chieko rolüyle

 En İyi Yönetmen - Sinema Filmi
 Clint Eastwood, Flags of Our Fathers Clint Eastwood, Iwo Jima'dan Mektuplar Stephen Frears, Kraliçe Alejandro González Iñárritu, Babil Martin Scorsese, Köstebek

 En İyi Senaryo
 Babil Guillermo Arriaga, Yazar
 Köstebek William Monahan, Yazar
 Tutku Oyunları Todd Field ve Tom Perrotta, Yazar
 Notes on a Scandal Patrick Garber, Yazar
 Kraliçe Peter Morgan, Yazar En İyi Özgün Müzik
 The Painted Veil, Alexandre Desplat The Fountain, Clint Mansell
 Babil, Gustavo Santaolalla
 Nomad, Carlo Siliotto
 Da Vinci Şifresi, Hans Zimmer

 En İyi Özgün Şarkı
 "A Father's Way", Umudunu Kaybetme
 "Listen", Rüya Kızlar
 "Never Gonna Break My Faith", Bobby
 "The Song of the Heart", Neşeli Ayaklar "Try Not to Remember", Home of the Brave En İyi Yabancı Dilde Film
 Apocalypto (Meksika)
 Iwo Jima'dan Mektuplar (Japonya)
 The Lives Of Others (Almanya)
 Pan'ın Labirenti (Meksika)
 Dönüş (İspanya)

 En İyi Animasyon Film
 Arabalar Neşeli Ayaklar
 Monster House

 Televizyon ödülleri
 En İyi Dizi - Dram
 24 FOX, Imagine Television, 20th Century Fox Television ve Real Time Prods.
 Big Love HBO, Anima Sola, Playtone Prods. ve HBO Entertainment
 Grey's Anatomy ABC, Touchstone Television' Heroes NBC, NBC Universal Television Studios ve Tailwind Prods.
 Lost ABC, Touchstone Television

 En İyi Kadın Oyuncu - Dram Dizisi
 Patricia Arquette, Medium dizisinde canlandırdığı Allison DuBois rolüyle
 Edie Falco, The Sopranos dizisinde canlandırdığı Carmela Soprano rolüyle
 Evangeline Lilly, Lost dizisinde canlandırdığı Kate Austen rolüyle
 Ellen Pompeo, Grey's Anatomy dizisinde Meredith Grey canlandırdığı rolüyle
 Kyra Sedgwick The Closer dizisinde canlandırdığı Brenda Leigh Johnson rolüyle

 En İyi Erkek Oyuncu - Dram Dizisi
 Patrick Dempsey, Grey's Anatomy dizisinde canlandırdığı Dr. Derek Shepherd rolüyle
 Michael C. Hall, Dexter dizisinde canlandırdığı Dexter Morgan rolüyle
 Hugh Laurie, House dizisinde canlandırdığı Gregory House rolüyle
 Bill Paxton, Big Love dizisinde canlandırdığı Bill Henrickson rolüyle
 Kiefer Sutherland, 24 dizisinde canlandırdığı Jack Bauer rolüyle

 En İyi Dizi - Komedi veya Müzikal Dizisi
 Desperate Housewives ABC, Touchstone Television
 Entourage HBO, Leverage, Closest to the Hole Prods., HBO Entertainment
 The Office NBC, Deedle Dee Prods., Reveille ve NBC Universal Television Studio
 Ugly Betty ABC, Touchstone Television
 Weeds Showtime, Showtime, Lionsgate Television ve Tilted Prods., Inc.

En İyi Kadın Oyuncu - Komedi veya Müzikal Dizisi
 Marcia Cross, Desperate Housewives dizisinde canlandırdığı Bree Hodge rolüyle
 America Ferrera, Ugly Betty dizisinde canlandırdığı Betty Suarez rolüyle
 Felicity Huffman, Desperate Housewives dizisinde canlandırdığı Lynette Scavo rolüyle
 Julia Louis-Dreyfus, The New Adventures Of Old Christine dizisinde canlandırdığı Christine Campbell rolüyle
 Mary-Louise Parker, Weeds dizisinde canlandırdığı Nancy Botwin rolüyle

En İyi Erkek Oyuncu - Komedi veya Müzikal Dizisi
  Alec Baldwin, 30 Rock dizisinde canlandırdığı Jack Donaghy rolüyle
 Zach Braff, Scrubs dizisinde canlandırdığı John "J.D." Dorian rolüyle
 Steve Carell, The Office dizisinde canlandırdığı Michael Scott rolüyle
 Jason Lee, Benim Adım Earl dizisinde canlandırdığı Earl Hickey rolüyle
 Tony Shalhoub, Monk dizisinde canlandırdığı Adrian Monk rolüyle

En İyi Mini-dizi veya Televizyon İçin Tasarlanmış Sinema Filmi
 Bleak House PBS, BBC, WGBH Boston Prod. ve Deep Indigo
 Broken House AMC, Butchers Run Films, Once Upon a Time Films ve Sony Pictures Television
 Elizabeth I HBO, Company Pictures, Channel 4 ve HBO Films
 Mrs. Harris HBO, Killer Films, Number 9 Films, John Wells Prod. ve HBO Films
 Prime Suspect: The Final Act PBS, Granada, WGBH-Boston Prod.

 En İyi Erkek Oyuncu - Dizi, Mini-dizi veya Televizyon İçin Tasarlanmış Sinema Filmi
 André Braugher, Thief dizisinde canlandırdığı Nick Atwater rolüyle
 Robert Duvall, Broken Trail dizisinde canlandırdığı Print Ritter rolüyle
 Michael Ealy, Sleeper Cell: American Terror dizisinde canlandırdığı Darwyn Al-Sayeed rolüyle
 Chiwetel Ejiofor, Tsunami, The Aftermath dizisinde canlandırdığı Ian Carter rolüyle
 Ben Kingsley, Mrs. Harris dizisinde canlandırdığı Herman Tarnower rolüyle
 Bill Nighy, Gideon's Daughter dizisinde canlandırdığı Gideon Warner rolüyle
 Matthew Perry, The Ron Clark Story dizisinde canlandırdığı Ron Clark rolüyle

En İyi Kadın Oyuncu - Dizi, Mini-dizi veya Televizyon İçin Tasarlanmış Sinema Filmi
 Gillian Anderson, Bleak House dizisinde canlandırdığı Lady Dedlock rolüyle
 Annette Bening, Mrs. Harris dizisinde canlandırdığı Jean Harris rolüyle
 Helen Mirren, Elizabeth I dizisinde canlandırdığı I. Elizabeth rolüyle
 Helen Mirren, Prime Suspect: The Final Act dizisinde canlandırdığı Jane Tennison rolüyle
 Sophie Okonedo, Tsunami, The Aftermath dizisinde canlandırdığı Susie Carter rolüyle

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu - Dizi, Mini-dizi veya Televizyon İçin Tasarlanmış Sinema Filmi
 Thomas Haden Church, Broken Trail dizisinde canlandırdığı Tom Harte rolüyle
 Jeremy Irons, Elizabeth I dizisinde canlandırdığı Leicster Kontu Robert Dudley rolüyle
 Justin Kirk, Weeds dizisinde canlandırdığı Andy Botwin rolüyle
 Masi Oka, Heroes dizisinde canlandırdığı Hiro Nakamura rolüyle
 Jeremy Piven, Entourage dizisinde canlandırdığı Ari Gold rolüyle

 En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu - Dizi, Mini-dizi veya Televizyon İçin Tasarlanmış Sinema Filmi
 Emily Blunt, Gideon's Daughter dizisinde canlandırdığı Natasha rolüyle
 Toni Collette, Tsunami: The Aftermath dizisinde canlandırdığı Kathy Graham rolüyle
 Katherine Heigl, Grey's Anatomy dizisinde canlandırdığı Izzie Stevens rolüyle
 Sarah Paulson, Studio 60 On The Sunset Strip dizisinde canlandırdığı Harriet Hayes rolüyle
 Elizabeth Perkins, ''Weeds dizisinde canlandırdığı Celia Hodes rolüyle

Ayrıca bakınız
 Altın Küre Ödülleri
 Akademi Ödülleri

Dış bağlantılar
 Altın Küre Ödülleri'nin resmi websitesi (Hollywood Yabancı Basın Derneği)

Yıllarına göre Altın Küre Ödülleri
Altın Küre Ödülleri
Altın Küre

64. Altın Küre Ödülleri


Halysidota este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Specii

 Halysidota anapheoides
 Halysidota antiphola
 Halysidota antipholella
 Halysidota ata
 Halysidota atra
 Halysidota baritioides
 Halysidota brasiliensis
 Halysidota bricenoi
 Halysidota carinator
 Halysidota caripator
 Halysidota cinctipes
 Halysidota conflua
 Halysidota cyclozonata
 Halysidota davisii
 Halysidota donahuei
 Halysidota elota
 Halysidota enricoi
 Halysidota fuliginosa
 Halysidota fumosa
 Halysidota grandis
 Halysidota grata
 Halysidota harrisii
 Halysidota humosa
 Halysidota instabilis
 Halysidota insularis
 Halysidota intensa
 Halysidota interlineata
 Halysidota interstriata
 Halysidota jucunda
 Halysidota leda
 Halysidota lucia
 Halysidota masoni
 Halysidota melaleuca
 Halysidota meridensis
 Halysidota meridionalis
 Halysidota meta
 Halysidota mexiconis
 Halysidota modalis
 Halysidota nigrilinea
 Halysidota orientalis
 Halysidota oslari
 Halysidota pallida
 Halysidota pearsoni
 Halysidota pectenella
 Halysidota rhoda
 Halysidota rindgei
 Halysidota roseofasciata
 Halysidota rusca
 Halysidota ruscheweyhi
 Halysidota sannionis
 Halysidota schausi
 Halysidota semibrunnea
 Halysidota steinbachi
 Halysidota striata
 Halysidota subterminalis
 Halysidota tesselaroides
 Halysidota tessellaris
 Halysidota torniplaga
 Halysidota triphylia
 Halysidota tucumana
 Halysidota tucumanicola
 Halysidota underwoodi
 Halysidota yapacaniae

Referințe

Legături externe

Galerie

Halysidota

Halysidota


العقيلة هي بلدة ساحلية متوسطية في أقصى جنوب خليج السدرة في ليبيا، وكانت سابقا المركز الإداري لإحدى البلديات السابقة في ليبيا حاملة ذات الاسم، ثم صارت لاحقا تابعة لشعبية اجدابيا السابقة، وهي حاليا جزء من بلدية الواحات. وتشتهر العقيلة عالميا كونها أحد المواقع الشهيرة في الحرب العالمية الثانية في حملة شمال أفريقيا.

تاريخ
العقيلة هي موقع بلدة أنابوكيس "Anabucis "  الرومانية ومن قبلها أوتومالا "Automala"  الإغريقية، وخلال فترة الاحتلال الإيطالي، كان قرب البلدة موقع لأحد المعتقلات الجماعية التي أنشأها المحتل في ليبيا والتي ضمت 10,000 معتقل قتل منهم الآلاف.

الحرب العالمية الثانية

في 9 فبراير 1941 احتلت ما عرفت باسم «قوات الصحراء الغربية» البريطانية العقيلة وذلك بعد قضائها على الجيش العاشر الإيطالي وذلك في عملة عرفت باسم معركة بيضافم، حيث توقف الجيش البريطاني هناك فيما انتقلت معظم تلك القوات البريطانية لتتعامل مع غزو قوات دول المحور لليونان.

 هذا أعطى الفرصة لفيلق أفريقيا الألماني بقيادة إرفين رومل للانقضاض على الجيش البريطاني وهزيمته وارغامه على التراجع حتى طبرق والحدود المصرية.
 قام روميل بتحصين العقيلة واستخدامها كقاعدة من أجل عملياته.
في ديسمبر 1941 تراجع الفيلق الأفريقي الألماني مجددا عقب «عملية كروسايدر» ليتقدم البريطانيون ويسيطروا على المدينة. وفي يناير 1942 أطلق رومل هجوما جديدا على المدينة في محاولة لاسترجاعها لينسحب البريطانيون مجددا حتى طبرق، وفي هذه المرة تمكن الألمان والإيطاليون من احتلال طبرق في معركة عين الغزالة وواصلوا تقدمهم باتجاه مصر وصولا حتى العلمين في يوليو 1942 حيث هزموا هناك في معركة العلمين الثانية في نوفمبر لينهار الفيلق الأفريقي ويتراجع وليتسلم الجيش البريطاني الثامن العقيلة للمرة الأخيرة في أواخر ديسمبر 1942 بعد انتصاره في معركة العقيلة.

مراجع

أماكن مأهولة في شعبية الواحات
عقيلة
عقيلة
مدن وبلدات ساحلية في ليبيا

العقيلة (ليبيا)


Clara Coltrin Tomlinson McAdow (1838 – 19 de janeiro de 1896) foi uma sufragista americana e proprietária de mina em Montana.

Biografia
McAdow nasceu como Clara Coltrin em Ohio, a mais velha de oito filhos de Joseph e Annie Coltrin. Ela cresceu em Jackson, Michigan.

McAdow mudou-se para Coulson, Montana, com seu primeiro marido Dr. C. E. Tomlinson. Ela arrumou emprego na Northern Pacific Railroad e realizava trabalhos extras, incluindo um negócio de troca de cheques, porque ainda não havia um banco em Billings, Montana.

Quando Tomlinson faleceu, ela pegou suas economias e investiu em imóveis em Billings. Ela conheceu Perry W. McAdow por meio de seus empreendimentos imobiliários e comprou dele a mina Spotted Horse, que ele havia recebido como pagamento de uma dívida. Clara assumiu todas as atividades da mina, coordenando todas as suas operações e frequentemente morando no local. A mina, que ela comprou por $11.000, foi vendida em 1890 por $500.000. Trabalhar na mina tornou McAdow uma especialista em metalurgia; ela foi a única mulher convidada para o Congresso de Mineração na Exposição Universal Colombiana de 1893. Sua mina forneceu o ouro base para a exposição Justice for the Treasure State, moldada à semelhança de Ada Rehan. Ela foi membro do Conselho de Gerentes Femininos da Exposição.

Clara e Perry se casaram em 1884, e construíram uma mansão, a Perry McAdow House, em Detroit em 1891. Clara faleceu em Detroit em 19 de janeiro de 1896, de "problemas de estômago." Ela deixou uma herança estimada em dois milhões de dólares.

Em 2 de outubro de 1897, Perry se casou com Marian A. Tyrrell-Wyles em Milwaukee, Wisconsin. O casal se mudou para Punta Gorda, Flórida, onde residiram até a morte de Perry.

McAdow tinha um interesse intenso no movimento sufragista feminino, hospedando Carrie Chapman Catt e Susan B. Anthony em sua casa para promover o direito de voto das mulheres. Ela fundou uma filial da sociedade literária feminina Twentieth Century Club. Ela era membro da Society for Psychical Research; no entanto, também era cética, sendo uma das pessoas que expôs Henry Slade como um fraudador.

Ligações externas

Nascidos em 1838
Mortos em 1896
Céticos dos Estados Unidos
Sufragistas dos Estados Unidos

Clara McAdow


Ivan Alerić (Drinovci, Hercegovina, 1963.), hrvatski pjesnik i liječnik

Životopis
Rođen je 25. rujna 1963. godine u Drinovcima. Godine 1981. dobio je Šimićevu nagradu za poeziju. Studij medicine završio je u Zagrebu, potom doktorirao, završio specijalizaciju iz interne medicine i profesor je na Medicinskom fakultetu i Fakultetu za dentalnu medicinu. Živi u Zagrebu, gdje radi u KBC-u Zagreb. Ciklusi pjesama objavljivani su mu u Kolu, Republici, Mostu - The Bridge i prevođene su na engleski jezik. Godine 2021. pozvan je u Rijeku otvoriti "Jeseni na Brajdi". Svojom poezijom i promocijom svoje tri zbirke otvorio je 49. Šimićeve susrete u Drinovcima, na kojima je o njegovoj poeziji govorio Branko Bošnjak.

Djela
 Maskenbal pod tuđom maskom, 2009.
 Dani od pijeska, 2011.
 Krevet od kamena, 2012
 Dan maka, 2014.
 Jesam iako, 2017.
 Nebo boje Badnjaka, 2019.
 Recept je u mojoj glavi, 2022.

Izvori

Životopisi, Drinovci
Hrvatski liječnici
Hrvatski pjesnici iz Bosne i Hercegovine

Ivan Alerić (liječnik i književnik)


Bundi (en hindi: बूँदी जिला) es un distrito de la India en el estado de Rajastán. Código ISO: IN.RJ.BU.

Comprende una superficie de 5550 km².

El centro administrativo es la ciudad de Bundi.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 1113725 habitantes, de los cuales 534 340 eran mujeres y 579 385 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Bundi

Distrito de Bundi


Thepchaiya Un-Nooh (; * 18. April 1985 in der Provinz Nakhon Nayok, Zentral-Thailand) ist ein thailändischer Snookerspieler. Seinen größten sportlichen Erfolg feierte er mit dem Gewinn des Snooker Shoot-Out 2019 in Watford.

Karriere

Qualifikation für die Main Tour
Mit dem Gewinn der IBSF-Snookerweltmeisterschaft 2008 konnte sich Thepchaiya erstmals für die Main Tour qualifizieren. Zuvor nahm er noch an den letzten beiden Turnieren der PIOS (eine Turnierserie für Amateure) teil. Eines der beiden Turniere konnte er sogar gewinnen (u. a. mit Siegen über Ben Woollaston und Alfie Burden), sodass er am Ende der PIOS-Saison sogar den 24. von 127. Plätzen belegte, obwohl er nur an zwei von acht Turnieren teilnahm.

Während seiner Debütsaison auf der Main Tour konnte er nicht genug Punkte sammeln, um seinen Profistatus zu halten. Sein bestes Ergebnis war das Erreichen der Runde der Letzten 48 bei der UK Championship 2009.

In der Saison 2010/11 nahm er – nun wieder als Amateur – lediglich an den World Open 2010 und an einem der zwölf PTC-Turniere teil. Zum Ende versuchte er sich über die neu eingeführten Q-School-Turniere für die kommende Profisaison zu qualifizieren. Er scheiterte jedoch in allen drei Anläufen spätestens im Viertelfinale (gegen Zhang Anda, David Gilbert bzw. Michael Leslie).

Zur Saison 2012/13 erhielt Thepchaiya dank einer der vier asiatischen Wildcards für die Main Tour erneut den Status eines Profispielers. Im September 2012 nahm die WPBSA Ermittlungen auf, weil es bei der Partie beim dritten UK-PTC Event zwischen ihm und Steve Davis zu auffälligen Wettmustern kam. Es wurden jedoch keine Anhaltspunkte gefunden, dass einer der Spieler in irgendeiner Weise dafür verantwortlich war.

Spielzeiten 2013/14 und 2014/15
Für eine Überraschung sorgte Thepchaiya beim Paul Hunter Classic 2013, als er Neil Robertson dort mit 4:0 besiegte. Bei der Qualifikation zum German Masters 2014 bezwang er Ronnie O'Sullivan mit 5:4, schied in der nächsten Runde jedoch mit 0:5 gegen Jack Lisowski aus. Beim Haikou World Open 2014 zog Thepchaiya erstmals ins Achtelfinale eines Weltranglistenturniers ein. In der Partie gegen Graeme Dott verpasste er die Chance auf ein Maximum Break, als er beim Spiel auf die Farben Pink verschoss; er verlor das Match mit 2:5.

Bei den Xuzhou Open 2015 erreichte Thepchaiya durch einen 4:1-Sieg über Mark Williams erstmals das Finale eines Profiturniers. Dort musste er sich Joe Perry mit 1:4 geschlagen geben. Kurz darauf gelang ihm bei den Indian Open erneut der Sprung ins Halbfinale, wo er Ricky Walden nach einer 3:0-Führung mit 3:4 unterlag. Zuvor hatte er sich unter anderem gegen Titelverteidiger Ding Junhui, Luca Brecel und Mark Davis durchgesetzt.

Saison 2015/16

Im September 2015 gewann Thepchaiya durch einen 8:2-Sieg im Finale gegen Liang Wenbo als erster nicht-britischer Spieler die 6-Red World Championship. Er bezwang dabei die Topspieler Judd Trump, Marco Fu und den damaligen Weltmeister Stuart Bingham.

Bei den Haining Open erreichte er das Viertelfinale, wo er Jimmy Robertson knapp mit 3:4 unterlag. Eine Woche später zog er bei der International Championship sogar ins Halbfinale ein, nachdem er fünf Decider in Folge gewonnen hatte, unter anderem gegen Mark Williams und Mark Allen. Im Halbfinale musste er sich David Gilbert mit 5:9 geschlagen geben.

Bei der UK Championship gelang ihm eine Serie von 140 Punkten; er verschoss die letzte Schwarze auf dem Weg zu seinem ersten Maximum Break. Anschließend unterlag er Neil Robertson mit 2:6. Beim World Grand Prix gelang ihm nach Siegen über Mark Allen und Marco Fu erneut der Einzug ins Viertelfinale, wo er Ding Junhui im Decider unterlag (3:4). Bei der Qualifikation zur Weltmeisterschaft gegen Anthony McGill verschoss er erneut die letzte Schwarze für ein Maximum und schied mit 7:10 aus. Thepchaiya beendete die Saison mit seiner bislang besten Platzierung in der Weltrangliste auf Platz 33.

Saison 2016/17
Thepchaiya verpasste knapp die Qualifikation zum Riga Masters, wo er John Higgins mit 3:4 unterlag. Beim World Open sorgte er mit Siegen über den amtierenden Weltmeister Mark Selby wie auch über Alan McManus und Indian-Open-Sieger Anthony McGill für die größte Überraschung des Turniers. Am 27. August 2016 gelang ihm, nachdem er in der Vorsaison zweimal knapp gescheitert war, beim Paul Hunter Classic sein erstes Maximum Break.

Saison 2018/19
Thepchaiya, der dafür bekannt ist, einer der schnellsten Spieler im Profisnooker zu sein, gewann 2019 das Snooker Shoot-Out in Watford. Bei dem Sonderformat haben die Spieler nur 15 bzw. 10 Sekunden pro Stoß und der Thailänder war in der Saison der einzige, der eine durchschnittliche Stoßzeit von unter 17 Sekunden bei den Profiturnieren hatte. Im Finale besiegte er Michael Holt durch ein Break von 74 Punkten. Bereits im Halbfinale hatte er mit einem 139er-Break einen Rekord bei den Profi-Shoot-Out-Turnieren aufgestellt. Der Titelgewinn bedeutete mit 33 Jahren seinen ersten Sieg bei einem Weltranglistenturnier.

WM 2020
Bei der Snookerweltmeisterschaft verlor er sein Erstrundenmatch gegen Ronnie O'Sullivan mit 10:1. Es war das schnellste WM-Spiel aller Zeiten (108 Minuten). Der bisherigen Rekord hielt Shaun Murphy mit 149 Minuten.

Am 14. August 2021 gelang ihm in einer Trainings-Session ein 155-Break, das höchste mögliche Break im Snooker. Da dieser Frame von einer Überwachungskamera aufgezeichnet wurde, ist Un-Nooh der erste Spieler, dessen 155-Break auf Video festgehalten wurde. Wenige Wochen später spielte er in der Qualifikation des German Masters 2022 sein drittes Maximum Break.

Erfolge

Einzelnachweise

Weblinks

 Spielerprofil (prosnookerblog.com)
 Artikel über Thepchaiya Un-Nooh (Thepchaiya Un-nooh: A star in the making? prosnookerblog.com, 13. November 2008)

Snookerspieler (Thailand)
Teilnehmer an den Asienspielen (Thailand)
Thailänder
Geboren 1985
Mann
Teilnehmer an den Südostasienspielen (Thailand)
Südostasienspielesieger (Billard)
Teilnehmer an den World Games (Thailand)

Thepchaiya Un-Nooh


Agaricus bisporus, Türkçede kültür mantarı yaygın adıyla bilinen bir mantar türü. Portabello mantarı olarak bilinen büyük mantarlar aslında Agaricus bisporus'un erginleşmiş halidir. Ticari olarak pastörizasyon işleminden geçirilmiş kompost üzerinde yetiştirilir. Kompost içerisinde sap-saman artıkları, at gübresi, buğday sapı bulunmaktadır. Diğer adı da şapkalı mantarlardır. Bu mantarlar eşeyli veya eşeysiz "sporlar" oluşturarak ürerler.

Galeri

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar

Asgari endişe altındaki türler
bisporus
Yenilebilen mantarlar
Genomu dizilenmiş mantarlar
1926'da tanımlanan türler
1920'lerde tanımlanan mantarlar
1926'da tanımlanan taksonlar

Agaricus bisporus


Uluslararası Türkçe Olimpiyatları veya eski adıyla Yabancılar İçin Türkçe Yarışması, ilki 2003 yılında yapılan ve tüm dünyadan öğrenci ve öğretmen alanlarında katılımcıları bulunan yarışma. Olimpiyatlar çerçevesinde Türkiye'ye getirilen öğrenciler Türkçe şarkı ve şiir okuyor, halk oyunları gösterisi yapıyordu. Bu çerçevede yurt dışında bulunan Gülen okullarında Türkçe eğitim verildiği ve Türkçenin öğretildiği katılımcılara gösteriliyordu. Ana dili Türkçe olan ve olmayanlar için farklı yarışma kategorileri bulunmaktadır.

Genel bakış

Uluslararası Türkçe Olimpiyatları bir final niteliğindedir. Finale kadar birçok aşamadan geçilmektedir. Öğrenciler, sınıf ve okul seçmelerinden sonra ülkelerindeki veya bölgelerindeki "Türkçe Olimpiyatları" seçmelerinden geçerek bu olimpiyatlara katılmaya hak kazanmaktadırlar. Bir eğitim yılı boyunca olimpiyatlara yaklaşık 10.000 öğrencinin hazırlandığı düşünülmektedir.

Finallere katılmaya hak kazanan öğrenciler, ülkelerini Türkçe olarak tanıtan stantlar hazırlayıp ülkesini tanıtmakta ve kültürlerin kaynaşmasına katkıda bulunmaktadırlar. Geleneksel bir keyfiyet kazanan olimpiyatların ödül töreninde her yıl, Türk diline ve kültürüne hizmet eden devlet büyüklerine, siyaset adamlarına, basın yayın, eğitim ve sanat camiası mensuplarına özel hizmet ödülleri verilmektedir.

Katılım
Katılımcı öğrenci ve ülke sayısı her geçen yıl artmıştır. Yıllara göre katılımcı ülke sayısı;

 2003 yılında düzenlenen 1. Uluslararası Türkçe Olimpiyatları'na 17 ülke katılmıştır.
 2004 yılında düzenlenen 2. Uluslararası Türkçe Olimpiyatları'na 24 ülke katılmıştır.
 2005 yılında düzenlenen 3. Uluslararası Türkçe Olimpiyatları'na 41 ülke katılmıştır.
 2006 yılında düzenlenen 4. Uluslararası Türkçe Olimpiyatları'na 83 ülke katılmıştır.
 2007 yılında düzenlenen 5. Uluslararası Türkçe Olimpiyatları'na 100 ülke katılmıştır.
 2008 yılında düzenlenen 6. Uluslararası Türkçe Olimpiyatları'na 110 ülke katılmıştır.
 2009 yılında düzenlenen 7. Uluslararası Türkçe Olimpiyatları'na 115 ülke katılmıştır.
 2010 yılında düzenlenen 8. Uluslararası Türkçe Olimpiyatları'na 120 ülke katılmıştır.
 2011 yılında düzenlenen 9. Uluslararası Türkçe Olimpiyatları'na 130 ülke katılmıştır.
 2012 yılında düzenlenen 10. Uluslararası Türkçe Olimpiyatları'na 135 ülke katılmıştır.
 2013 yılında düzenlenen 11. Uluslararası Türkçe Olimpiyatları'na 140 ülke katılmıştır.

Olimpiyat kapsamında yapılan yarışmalar
 Yabancı dil Türkçe yarışmaları
 Konuşma
 Yazma
 Dil bilgisi
 Şarkı
 Şiir
 Ses
 Okuma
 Genel kültür
 Sunum
 Özel beceriler
 Resim
 Halk oyunları
 Deneme
 Ülke tanıtım stantları
 Ana dil Türkçe yarışmaları
 Kompozisyon
 Şiir
 Genel kültür
 Öğretmen yarışmaları
 Bilgi
 Ders anlatımı

Daha önce yarışmaların ön elemeleri Ankara Kızılcahamam'da finalleri ise Ankara ve İstanbul'da düzenlenmekteydi. İlk defa eski TBMM Başkanı ve Devlet Bakanı Bülent Arınç'ın himayesinde düzenlenen olimpiyatlar TBMM adına TBMM Başkanı Köksal Toptan'ın manevi desteği ile devam etmiştir.

Avrupa Dil Ödülü
Avrupa Birliği Eğitim ve Gençlik Programları Merkezi Başkanlığı tarafından Uluslararası Dil Öğretimi Derneği'ne, Uluslararası Türkçe Olimpiyatları projesinden dolayı 2007 Avrupa Dil Ödülü verilmiştir.

Basında

Olimpiyatların Fethullah Gülen ve hareketi tarafından desteklenmesi ve devlet erkanı tarafından sahiplenilmesi eleştirilere yol açmıştır.

Tartışmalar nedeniyle yarışmaların yapıldığı Mydonose Showland ismini Türkçeleştirme gereği duymuştur.

Fethullah Gülen ile yapılan çatışma sırasında dönemin başbakanı Recep Tayyip Erdoğan, 21 Mart 2014 tarihinde yaptığı Erzurum mitinginde "Onların malum olimpiyatları vardı, artık bitti bizim için tabii bunlar. Artık bundan sonra bunların olimpiyatları molimpiyatları diye bir şey bizim dünyamızda yok. Bitti onlar, o defterler kapandı, geçti" dedi. Böylece sonraki Türkçe Olimpiyatları, Almanya'da düzenlendi.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türkçe Olimpiyatları
 Olimpiyat Şarkısı
 Türkçe Olimpiyatları videoları

2003'te kurulan yinelenen olaylar
2003'te Türkiye'de kurulan oluşumlar

Uluslararası Türkçe Olimpiyatları


අප‍්‍රිකානු නීතිය වනාහී පොදු නීතිය, සිවිල් නීතිය හා ආගමික නීතිය යන විවිධ නීති පද්ධතීන්ගේ එකතුවකින් සකස් වුවකි.

ඉතිහාසය

අප‍්‍රිකානු නීතිය මූලිකව ම හැඩගැන්වී ඇත්තේ, 19 වන සියවස පුරා විවිධ යුරෝපීය රටවල නීති පද්ධතීන්ගේ ආභාසය ලැබීමෙනි. නිදසුනක් ලෙස, ලන්දේසීන්ගේ පැමිණිමෙන් හා බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදයේ බලපෑමෙන්, අප‍්‍රිකානු නීතියේ ප‍්‍රාථමික මූලාශ‍්‍රයන් එසේ වීමට රෝම, ලන්දේසි  හා ඉංග‍්‍රීසි පොදු නීතිය බලපෑවේය. එහෙයින් සමහර විටකදී එය ඇන්ග්ලෝ - ලන්දේසි නීතිය ලෙසද හඳුන්වයි. කාලයක් යන විට අප‍්‍රිකාවේ විවිධ නීති සම්පාදන ආයතන බිහි වී ඇත. එහෙත්, ඇත්තෙන්ම සමහර පැරණිතම නීති පද්ධති මුලින්ම බිහිව ඇත්තේ අප‍්‍රිකාවේ ය.

නිදසුනක් ලෙස සිවිල් සංග‍්‍රහය :ජසඩසක ජදාැ* භාවිතයට ගත් ඉපැරණි ඊජිප්තු නීතිය පදනම් වන්නේ 'මාට්' :ඵ්'්එ* සංකල්පය මතය. ප‍්‍රධාන මූලධර්මයන් වනාහී සම්ප‍්‍රදායන්, උත්ප‍්‍රාසාත්මක දේශන, සමාජ සමානාත්මතාවය හා අපක්ෂපාතීත්වයයි. නීති පද්ධතිය වර්ධනය වූයේ ඉතා මන්දගාමීව වුවත්, පිළිවෙතක් ලෙස පසුව අනුගමනය කිරීම සඳහා විනිසුරුවරු ද වාර්තා ලියා තබති.

සටහන්

|Law_of_Africa
|-
{|

අප්‍රිකානු නීතිය


Keuka Lake State Park is a  state park located in Yates County, New York. The park is located on the north end of the west branch of Keuka Lake, one of the Finger Lakes. The park is in the southeast part of the town of Jerusalem, southeast of Branchport.

Description
Keuka Lake State Park offers picnic tables with pavilions, a playground, hiking, hunting and fishing, cross-country skiing and snowmobiling, a boat launch, and a campground with tent and trailer sites.

Located within the park is the Beddoe–Rose Family Cemetery, listed on the National Register of Historic Places in 2014. Road access to the park are closed during peak season in the summer, but re-opened during the off-season to limit car traffic.

See also
 List of New York state parks

References

External links
 New York State Parks: Keuka Lake State Park

State parks of New York (state)
Parks in Yates County, New York

Keuka Lake State Park


IGG Inc. (I Got Games, também conhecido anteriormente como Internet Gaming Gate) é um desenvolvedor e editor de videogames chinês. A empresa foi fundada em 2006 em Fuzhou, Fujian, China. A IGG agora está sediada em Cingapura, ou seja, "IGG Singapore Pte. Ltd." (anteriormente "Sky Union Pte. Ltd."), desde 2009 e possui filiais na China, Estados Unidos, Canadá, Japão, Coréia do Sul, Bielo-Rússia, Tailândia, Filipinas e Hong Kong.

A IGG é mais conhecida pelo desenvolvimento de jogos para celular, como Lords Mobile, Castle Clash, Clash of Lords e por publicar vários jogos on-line massivamente multiplayer na América do Norte. IGG foi listado pela App Annie como um dos "Top 52 Publishers" por sete anos consecutivos.

"Lords Mobile", lançado em 2016, é o primeiro jogo multiplataforma, multilíngue e em tempo real da IGG projetado para jogadores globais. Em 30 de junho de 2020, tinha aproximadamente 320 milhões de usuários registrados em todo o mundo. De acordo com App Annie, "Lords Mobile" dominou o ranking mundial como o jogo de estratégia de guerra móvel de maior bilheteria por dois anos consecutivos desde seu lançamento.

Empresa
A IGG se concentra principalmente na pesquisa e desenvolvimento de videogames e software, mas também não se limita a outras funções de negócios, como operações, promoções de produtos e comércio eletrônico. Os jogos para celular são de longe os maiores produtos da IGG, que incluem o Lords Mobile. MMORPGs incluem GodsWar Online, Voyage Century Online, Wonderland Online, Tales of Pirates, Myth War Online. A IGG também desenvolveu várias plataformas de streaming, como WeGamers e Pocketlive.

Em 18 de outubro de 2013, a IGG foi listada na Bolsa de Valores de Hong Kong, seguida por uma transferência oficial em 7 de julho de 2015 de estar no conselho GEM para o conselho principal com o número de estoque atual de 799.HK.

Em janeiro de 2016, a IGG foi votada como a "Empresas listadas na HKEx mais promissoras" no 13º Prêmio de Campeão Financeiro Anual da China. Na seleção das 50 melhores empresas globais de jogos para dispositivos móveis realizada pela Pocket Gamer, a IGG ficou em 17º lugar. Em maio, lançou o novo jogo Lords Mobile na América do Norte, classificado como TOP 2 na lista americana IOS F2P.

Lords Mobile também ganhou o "Melhor Jogo Competitivo" seguido por um prêmio Android Excellence em 2017. Em 2013, a IGG se transformou em uma operadora "mid-core" de um fabricante de jogos "hard-core". A IGG também estabeleceu centros de desenvolvimento em 10 países e contratou desenvolvedores de diferentes países em 2019.

Ligações externas

Empresas de jogos para aparelhos móveis

IGG Inc.