Estonia steht für:

 Estland in der lateinischen, englischen und vielen weiteren Sprachen
 Estonia (Schiff, 1980), ein 1994 gesunkenes Fährschiff
 Estonia, ein Passagier- und Frachtschiff, das von der Kriegsmarine als Wohnschiff genutzt wurde, siehe Kong Gudrød
 (1541) Estonia, einen Asteroiden
 Estonia (Unternehmen), eine Klavierfabrik in Estland
 Estonia (Abchasien), ein Dorf in Abchasien
 Estonia (Rennwagen), sowjetische Formel-Rennwagen; Wikidata:
 estonia (Zeitschrift), eine in Deutschland erscheinende Zeitschrift zur estnischen Kultur und Literatur
 Nationaloper Estonia, das Opern- und Konzerthaus von Tallinn
 Baltische Corporation Estonia Dorpat, eine deutschbaltische Studentenverbindung
 Nord bei Nordwest – Estonia, deutscher TV-Krimi

Estonia


Korinokarpus (lat. Corynocarpus), biljni rod smješten u vlastitu porodicu Corynocarpaceae, dio reda tikvolike.

Rodu i porodici pripada pet vrsta grmova, koji rastu po pacifičkim otocima, Australiji (Queensland, New South Wales), Novoj Gvineji, Novom Zelandu, Novoj Kaledoniji i otocima Chatham i Kermadec. Poznatija vrsta je Corynocarpus laevigatus ljekoviti, vazdazeleni grm iz Novog Zelanda.

Vrste
 Corynocarpus cribbianus (F.M.Bailey) L.S.Sm.
 Corynocarpus dissimilis Hemsl.
 Corynocarpus laevigatus J.R.Forst. & G.Forst.
 Corynocarpus rupestris Guymer
 Corynocarpus similis Hemsl.

Izvori

Tikvolike

Korinokarpus


Grosgrain også  gros-grain og nogle gange, gros grain er en type tekstil, der er krakteriseret ved tværgående ribber. I grosgrain er islætten tungere end trenden, hvilket giver tydelige ribber i stoffet. Det er en almindelig vævning, som er tykkere end poplin men lettere end faille. Grosgrain har meget lidt glans og er uelastisk, men er meget stærkt. Det er en tæt-vævet og finmasket vævning. Grosgrain er typisk sort, men det kan også fremstilles i andre farver, og grosgrainbånd kan komme i en lang række farver og mønstre.

"Grosgrain" bruges normalt til at omtale tykt, stift bånd i silke eller nylon. Historisk har man brugt uld, silke eller en kombination af disse fibre, nogle gange iblandt mohair. Når man blandede fibrene fik det nogle gange navnet grogram, silkemohair, gros de Tours eller gros de Napels.

Grosgrain bruges bl.a. til hattebånd omkring klassiske hatte som homburg- og bowlerhatte.

Referencer

Vævede tekstiler

Grosgrain


La distillation destructive est un processus chimique dans lequel la décomposition du matériau non traité est obtenue en chauffant le matériel à une température élevée. Le terme s'applique généralement au traitement de matières organiques en l'absence d'air ou en présence de quantités limitées d'oxygène ou d'autres réactifs, catalyseurs ou solvants, tels que la vapeur ou les phénols. C'est une application de la pyrolyse. Le processus décompose ou « fissure » les grosses molécules. Le coke, le gaz de houille, carbone gazeux, le goudron de houille, la liqueur d'ammoniac et l'huile de houille sont des exemples de produits commerciaux historiquement produits par la distillation destructive du charbon.

La distillation destructive d'une matière première inorganique particulière ne produit généralement qu'une petite gamme de produits, mais la distillation destructive de nombreuses matières organiques produit généralement de très nombreux composés, souvent des centaines, bien que tous les produits d'un procédé particulier n'aient pas une importance commerciale. Les distillats ont généralement un poids moléculaire inférieur. Cependant, certaines fractions polymérisent ou condensent de petites molécules en molécules plus grosses, y compris des substances goudronneuses thermostables et des chars. Le craquage des charges d'alimentation en composés liquides et volatils, et la polymérisation, ou la formation de charbons et de solides, peuvent tous deux se produire dans le même procédé, et n'importe quelle classe de produits peut présenter un intérêt commercial.

Actuellement, la principale application industrielle de la distillation destructive est la formation de charbon.

Historiquement, le processus de distillation destructive et d'autres formes de pyrolyse ont conduit à la découverte de nombreux composés chimiques ou à la résolution de leurs structures, avant que les chimistes organiques contemporains n'aient développé les processus pour synthétiser ou étudier spécifiquement les molécules mères. C'est surtout dans les premiers jours que l'étude des produits de la distillation destructive, comme ceux d'autres processus destructeurs, a joué un rôle en permettant aux chimistes de déduire la nature chimique de nombreux matériaux naturels. Des exemples bien connus incluent la déduction des structures des pyranoses et des furanoses.

Processus
Le processus de pyrolyse peut être effectué dans un appareil de distillation ( cornue ) pour former les produits volatils à collecter. La masse du produit ne représentera qu'une partie de la masse de la matière première, car une grande partie de la matière reste sous forme de charbon, de cendres et de goudrons non volatils. En revanche, la combustion consomme la majeure partie de la matière organique, et le poids net des produits équivaut à peu près à la même masse que le combustible et le comburant consommés.

La distillation destructive et les processus associés sont en effet les descendants industriels modernes de l'artisanat traditionnel de la combustion du charbon de bois. En tant que tels, ils ont une importance industrielle dans de nombreuses régions, comme la Scandinavie. Les processus modernes sont sophistiqués et nécessitent une ingénierie minutieuse pour produire les produits les plus précieux possibles à partir des matières premières disponibles.

Applications
 La distillation destructive du bois produit des centaines de composés, dont du goudron, des terpènes, de la térébenthine et du méthanol, ainsi qu'un résidu solide de charbon de bois.
 La distillation destructive d'une tonne de charbon peut produire 700 kg de coke, 100 litres d ' ammoniaque, 50 litres de goudron de houille et 400 m 3 de gaz de houille.
 La distillation destructive est une méthode de plus en plus prometteuse pour recycler les monomères dérivés des déchets de polymères.
 La distillation destructive du caoutchouc naturel a abouti à la découverte de l'isoprène qui a conduit à la création de caoutchoucs synthétiques comme le néoprène.

Articles connexes
 Distillation sèche
 Pyrolyse
 Thermolyse
 Craquage (chimie)

Références

Liens externes
 Qu'est-ce que la distillation destructive ?

Distillation
Pyrolyse

Distillation destructive


Tepeköy aşağıdaki anlamlara gelebilir:

Yerleşim yerleri
 Tepeköy, Emirdağ - Afyonkarahisar ili Emirdağ ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Hamamözü - Amasya ili Hamamözü ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Bala - Ankara ili Balâ ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Haymana - Ankara ili Haymana ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Nallıhan - Ankara ili Nallıhan ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Manavgat - Antalya ili Manavgat ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Damal - Ardahan ili Damal ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Şavşat - Artvin ili Şavşat ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Çine - Aydın ili Çine ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Efeler - Aydın ili Efeler ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Dursunbey - Balıkesir ili Dursunbey ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Seben - Bolu ili Seben ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Çan - Çanakkale ili Çan ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Gökçeada - Çanakkale ili Gökçeada ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Sarayköy - Denizli ili Sarayköy ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Akçakoca - Düzce ili Akçakoca ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Çilimli - Düzce ili Çilimli ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Elâzığ - Elâzığ ili merkez ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Refahiye - Erzincan ili Refahiye ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Palandöken - Erzurum ili Palandöken ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Alucra - Giresun ili Alucra ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Görele - Giresun ili Görele ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Keşap - Giresun ili Keşap ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Piraziz - Giresun ili Piraziz ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Bergama - İzmir ili Bergama ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Torbalı - İzmir ili Torbalı ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Arpaçay - Kars ili Arpaçay ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Kaman - Kırşehir ili Kaman ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, İzmit - Kocaeli ili İzmit ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Karamürsel - Kocaeli ili Karamürsel ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Kütahya - Kütahya ili merkez ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Pazarlar - Kütahya ili Pazarlar ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Kale - Malatya ili Kale ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Yeşilyurt - Malatya ili Yeşilyurt ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Alaşehir - Manisa ili Alaşehir ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Gördes - Manisa ili Gördes ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Mezitli - Mersin ili Mezitli ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Tarsus - Mersin ili Tarsus ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Varto - Muş ili Varto ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Acıgöl - Nevşehir ili Acıgöl ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Bor - Niğde ili Bor ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Niğde - Niğde ili merkez ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Ulukışla - Niğde ili Ulukışla ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Gürgentepe - Ordu ili Gürgentepe ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Perşembe - Ordu ili Perşembe ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Ünye - Ordu ili Ünye ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Ondokuzmayıs - Samsun ili 19 Mayıs ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, Saraydüzü - Sinop ili Saraydüzü ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Zara - Sivas ili Zara ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Haliliye - Şanlıurfa ili Haliliye ilçesine bağlı mahalle
 Tepeköy, İdil - Şırnak ili İdil ilçesine bağlı köy
 Tepeköy, Şarköy - Tekirdağ ili Şarköy ilçesine bağlı mahalle

Diğer
 Tepeköy Tren İstasyonu, İzmir'de bir tren istasyonu

Tepeköy


An Epidendrum neogaliciensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eric Hágsater ngan Roberto González Tamayo. An Epidendrum neogaliciensis in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum neogaliciensis


බහු අවයවක යනු පුනරාවර්තී ව්‍යුහ ඒකක හෝ ඒක අවයවක වලින් සමන්විත හා විශාල අණුක ස්කන්ධවලින් යුත් අණුවලින් සැදුම්ලත් අණු මේනමින් හැඳින්වේ. මෙම ඒක අවයවක එකිනෙක සම්බන්ධ වී ඇත්තේ සහ සංයුජ රසායනික බන්ධන වලිනි. මෙම වදන ව්‍යුත්පන්න වී ඇත්තේ ග්‍රීක පොලු, πολυ,(බොහොමයක්) හා මෙරෝස් μέρος, ( කොටස් ) යන වදන් වලිනි. බහු අවයවික සඳහා උදාහරණ ලෙස ප්ලාස්ටික් , DNA හා ප්‍රෝටීන අයත් වේ. වඩා සරල උදාහරණයක් වන පොලිප්‍රොපිලීන් හි පුණරාවර්තී ඒකකය දකුණු පැත්තෙහි දක්වා ඇත.

කෘතීම බහුඅවයවික සෑම විටම ඒක අවයවිකවලින් සෑදී ඇත.

විශේෂයෙන් සඳහන් කර නොමැති නම් දත්ත දී ඇත්තේ ඒවායේ සම්මත තත්ත්වවල තිබෙන ද්‍රව්‍යය සඳහාය. ( සෙලසියස් අංශක 25 , 100 kPa )

බහු අවයවික, මෙම වදන විවිධ ගුණ හා කාර්ය භාරයයන්ගෙන් යුත් ස්වාභාවික හා කෘත්‍රීම ද්‍රව්‍යය විශාල ප්‍රමාණයක් හැඳින්වීම සඳහා යෙදේ. ස්වාභාවික බහු අවයවක ද්‍රව්‍යය අතරට ශතවර්ෂ ගණනක් තිස්සේ භාවිතා කළ ෂෙලැක් හා ඇම්බර්ද ඇතුළත් වේ. ප්‍රෝටීන් ( උදාහරණ ලෙස හිසකෙස්, සම හා අස්ථි ව්‍යුහයේ කොටසක් ) වැනි ජෛව බහු අවයවික හා න්‍යෂ්ටික අම්ල ජෛවීය ක්‍රියාවලිවල වැදගත් භූමිකාවක් රඟපායී. ලී හා කඩදාසිවල ප්‍රධාන සංඝටකය වූ සෙලියුලෝස් වැනි තවත් ස්වාභාවික බහු අවයවික රාශියක් පවතී. කෘත්‍රීමව සංශ්ලේෂණය කළ බහුඅවයවික වන්නේ බේක් ලයිට්, නියෝප්‍රීන්, නයිලෝන් ,PVC (පොලිවයනයිල් ක්ලෝරයිඩ් ) , පොලිස්ටරීන් , පොලි ඇක්රිලෝනයිට්‍රයිඩ් හා PVB ( පොලි වයනයිඩ් බියුටයිරල්) ය. බහු අවයවික රසායන විද්‍යාව හා බහුඅවයවක විද්‍යාව යන ක්ෂේත්‍රවලදී අධ්‍යයනය කරනු ලැබේ.

සටහන්

රසායනික විද්‍යාව

බහු අවයවික


عراق العرب أي الجزء العربي أو الطرف العربي هو مصطلح جغرافي أطلقه العرب بدايةً على المناطق الصحراوية الواقعة غرب نهر الفرات التي يسكنها العرب من البصرة إلى الحيرة والكوفة وتلك المناطق الصحراوية متصلة جغرافياً بصحاري الجزيرة العربية دون حدود فاصلة ويعتبره بعض الجغرافيين أحد اقاليم شمال الجزيرة العربية.

بينما أطلقوا تسمية عراق العجم في البداية على غرب فارس والمناطق الواقعة شرق نهر الفرات التي يسكنها النبط والفرس، ولكن تقلصت مساحة عراق العجم فيما بعد لحدود سلسلة جبال زاغروس.

وكانت يطلق تسميه (العراقان) على البصرة والكوفة أي الجزأين وهما المدينتان التي بناها العرب لتوطين أفراد الجيش وعائلاتهم، ولاحقا ومع توسع وبناء المستوطنات والمدن والبلدات العربيه شرق نهر الفرات، أصبح هذه المصطلح (عراق العرب) يشمل المناطق الواقعة بين دجله والفرات.

وحسب التقسيم الأموي والعباسي للأقاليم والولايات أحيانا عراق العرب إدارياً يشمل الجزيرة الفراتية ومنطقة الموصل وأحيانا تكون الجزيرة الفراتية والموصل جزء من ولاية الشام.

وهو يشمل السهل الممتد مع انخفاض نهري دجلة والفرات، وفي أقصى إتساعه يمتد من ساحل الخليج العربي قرب عبادان إلى الموصل ويقع اليوم ضمن دوله الكويت وجمهورية العراق حالياً. وبعكس عراق العجم فإن غالب أراضي عراق العرب ذات طبيعة سهلية وحسب القاموس المحيط (معجم عربي-عربي للفيروزآبادي)، العراق: بلاد من عبادان إلى الموصل طولاً، ومن القادسية إلى حُلْوان عرضاً. وأضاف ابن عبد الحق البغدادي أن حديثة الموصل هي حدّ العراق من جهة الموصل.

المراجع

الشرق الأوسط
جغرافيا العراق

عراق العرب


Fabiano Machado (* 28. Mai 1986) ist ein ehemaliger brasilianischer Automobilrennfahrer. Machado gewann 2011 die südamerikanische Formel-3-Meisterschaft. 2012 startete er in der GP3-Serie.

Karriere
Machado begann seine Motorsportkarriere 2003 im Alter von 17 Jahren im Kartsport. Bis 2010 blieb er in dieser Sportart aktiv. 2010 wechselte Machado in den Formelsport und stieg während der Saison bei Cesário Fórmula in die südamerikanische Formel-3-Meisterschaft ein. Machado gewann vier Rennen und schloss seine Debütsaison auf dem vierten Meisterschaftsplatz ab. 2011 blieb Machado bei Cesário Fórmula in der südamerikanischen Formel 3. Er dominierte die Saison und gewann 17 von 25 Rennen. Mit 536 Punkten gewann er den Meistertitel vor seinem Teamkollegen Ronaldo Freitas, der 331 Punkte erzielt hatte.

2012 wechselte Machado nach Europa zu Marussia Manor Racing in die GP3-Serie. Während sein Teamkollege Tio Ellinas ein Rennen gewann, blieb Machado ohne Punkte und schloss die Saison auf dem 21. Gesamtrang ab.

Statistik

Karrierestationen
 2003–2009: Kartsport
 2010: Südamerikanische Formel 3 (Platz 4)
 2011: Südamerikanische Formel 3 (Meister)
 2012: GP3-Serie (Platz 21)

Weblinks
 Offizielle Website von Fabiano Machado (portugiesisch)
 Karrierestatistik von Fabiano Machado (englisch)

Einzelnachweise

Rennfahrer (Brasilien)
Brasilianer
Geboren 1986
Mann

Fabiano Machado


Švicarska visoravan (njemački: Mittelland; francuski: Plateau suisse) predstavlja jednu od tri zemljopisne cjeline Švicarske Konfederacije zajedno s Jurskim gorjem i Alpama. Ukupno čini oko 30% površine Švicarske Konfederacije. Područje visoravni sastoji dijelom od ravnica i uglavnom od brežuljkastog reljefa čija je prosječna nadmorska visina između 400 i 600 metara. Švicarska visoravan najgušće je naseljen dio Švicarske i stoga najvažniji i najutjecajniji glede ekonomije i prijevoza.

Reljefni oblici u Švicarskoj
Visoravni u Europi

Švicarska visoravan


In Sikhism, the Five Ks ( ) are five items that Guru Gobind Singh, in 1699, commanded Khalsa Sikhs to wear at all times. They are: kesh (unshorn hair and beard since the Sikh decided to keep it), kangha (a comb for the kesh, usually wooden), kara (a bracelet, usually made of iron or steel), kachera (an undergarment), and kirpan (a small curved sword or knife made of iron or steel).

The Five Ks are not just symbols, but articles of faith that collectively form the external identity and the Khalsa devotee's commitment to the Sikh rehni, 'Sikh way of life'. A Sikh who has taken Amrit and keeps all five Ks is known as Khalsa ('pure') or Amritdhari Sikh ('Amrit Sanskar participant'), while a Sikh who has not taken Amrit but follows the teachings of the Sri Guru Granth Sahib is called a Sahajdhari Sikh.

Kesh

The kesh, also known as kesa, or uncut, long hair, is considered by Sikhs as an indispensable part of the human body. It also emulates the appearance of Guru Gobind Singh and is one of the primary signs by which a Sikh can be clearly and quickly identified. A Sikh never cuts or trims any hair as a symbol of respect for the perfection of God's creation. The uncut long hair and the beard, in the case of men, form the main kakār for Sikhs.

The turban is a spiritual crown, which is a constant reminder to the Sikh that they are sitting on the throne of consciousness and are committed to living according to Sikh principles. Guru Gobind Singh told his Sikhs:
"Khalsa mero roop hai khaas. Khalsa mai ho karo nivaas... The Khalsa is my image. Within the Khalsa I reside." Wearing a turban declares sovereignty, dedication, self-respect, courage and piety.

A noted figure in Sikh history is Bhai Taru Singh, who was martyred when he refused to get his kesh cut.

Kangha

A kangha is a small wooden comb that Sikhs use twice a day. It is supposed to be worn only in the hair and at all times. Combs help to clean and remove tangles from the hair, and is a symbol of cleanliness. Combing their hair reminds Sikhs that their lives should be tidy and organized.

The comb keeps the hair tidy, a symbol of not just accepting what God has given, but also an injunction to maintain it with grace. The Guru Granth Sahib said hair should be allowed to grow naturally; this precludes any shaving for both men and women. In the Guru's time, some holy men let their hair become tangled and dirty. The Guru said that this was not right; that hair should be allowed to grow but it should be kept clean and combed at least twice a day.

Kara

The Sikhs were commanded by Guru Gobind Singh at the Baisakhi Amrit Sanchar in 1699 to wear an iron bracelet called a Kara at all times. The kara is a constant reminder that whatever a person does with their hands has to be in keeping with the advice given by the Guru. The kara is an iron/steel circle to symbolise God as never-ending. It is a symbol of permanent bonding to the community, of being a link in the chain of Khalsa Sikhs (the word for link is kari).

Kachera

The kachera is a shalwar-underwear with a tie-knot worn by baptised Sikhs. Originally, the kachera was made part of the five Ks as a symbol of a Sikh soldier's willingness to be ready at a moment's notice for battle or for defence. The confirmed Sikh (one who has taken the Amrit) wears a kachera every day. Some go to the extent of wearing a kacheraye while bathing, to be ready to at a moment's notice, changing into the new one a single leg at a time, so as to have no moment where they are unprepared. Further, this garment allowed the Sikh soldier to operate in combat freely and without any hindrance or restriction, because it was easy to fabricate, maintain, wash and carry compared to other traditional under-garments of that era, like the dhoti. The kachera symbolises self-respect, and always reminds the wearer of mental control over lust, one of the Five Evils in Sikh philosophy.

Kachera follow a generally practical and roomy design.  It features an embedded string that circles the waist which can be tightened or loosened as desired, and then knotted securely.  The kachera can be classed between underwear and an outer garment, as in appearance it does not reveal private anatomy, and looks and wears like shorts.  As with all of the Five Ks, there is equality between men and women, and so women are also expected to wear it.  Considering the hot climate in India, the kachera is often worn by men as an outer garment, keeping the wearer cool and being practical in manual work such as farming, but it is generally not considered respectful for women to wear the kachera as an outer garment (on its own) as it is considered too revealing.

Kirpan

The kirpan is a dagger which symbolises a Sikh's duty to come to the defence of those in peril. All Sikhs should wear the kirpan on their body at all times as a defensive side-arm, just as a police officer is expected to wear a side-arm when on duty.  Its use is only allowed in the act of self-defense and the protection of others.  It stands for bravery and protecting the weak and innocent.

The kirpan is kept sharp and is actually used to defend others, such as those who are oppressed by harsh rulers, or a person who is being robbed, raped, or beaten. The true Sikh cannot turn a blind eye to such evils, thinking that they are "someone else's concern." It is the duty of the true Sikh to help those who suffer unjustly, by whatever means available, whether that means alerting the police, summoning help, or defending those who cannot defend themselves, even if that means putting oneself in harm's way.

Panj Kapde
The Five Ks are the bare minimum and are not the full extent of Khalsa uniform; the Panj Kapde is also part of Khalsa uniform. It is part of the tradition of panj kapare (five garments), comprising dastaar (turban), hazooria (long white scarf worn around the neck), long chola (dress), kamar-kasaa (material tied around the waist like a belt) and kacchera (under-garment). Reference to this has been made by Varan Bhai Gurdas as well. The dastaar and kachera are mandatory for Sikhs although more spiritual Sikhs also have the other kapde.

Dastaar
A dastār (Punjabi: , from Persian: ) which derives from dast-e-yār or 'the hand of God', is an item of headwear associated with Sikhism, and is an important part of Sikh culture. The word is loaned from Persian through Punjabi. In Persian, the word dastār can refer to any kind of turban and replaced the original word for turban, dolband (), from which the English word is derived.

Among the Sikhs, the dastār is an article of faith that represents equality, honour, self-respect, courage, spirituality, and piety. The Khalsa Sikh men and women, who keep the Five Ks, wear the turban to cover their long, uncut hair (kesh). The Sikhs regard the dastār as an important part of the unique Sikh identity. After the ninth Sikh Guru, Tegh Bahadur, was sentenced to death by the Mughal emperor Aurangzeb, Guru Gobind Singh, the tenth Sikh Guru created the Khalsa and gave five articles of faith, one of which is unshorn hair, which the dastār covers.

Sikh chola
Sikh chola is traditional dress worn by Sikhs. It is a martial attire which gives freedom of movement to a Sikh warrior. Sikh chola is also unisex attire, and may also be decorated with heavy embroidery all over it. It is meant to be either yellow, white or electric blue with many pockets to hold matchlocks and other weapons.

Kamar kasa
Kamar kasa is a sash bound around the waist to hold weapons an essential part of Nihang (Sikh warrior) dress. It is also called cumberband, belt, waist sash, or waistband. The Kamar kasa is meant to be yellow if wearing a blue chola or blue if wearing a white chola.

Hazooria

A hazooria (scarf) is a sign of humility which is grasped during the Ardās. It is a constant reminder of surrendering one's mind to the Guru, along with the five K's. A hazooria is practical: it helps one keep suchamta (cleanliness) during seva (service) or reading Gurbani (hymns). It can help keep the hands clean when touching the face or picking up objects. The hazooria was also worn by servants and symbolises the Sikh surrendering to Waheguruji as their master.

See also
 Sikhism
 Amrit Sanchar
 Vaisakhi
 Khalsa and Sir-Gums
 Gursikh
 Amritdhari

References

External links
 The Five Sikh Symbols – SikhismGuide.org
 The Sikh Symbols – eBook
 The Sikh Bangle (Kara) – eBook
 http://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/17448727.2014.882181

Sikh practices
Sikh religious clothing

The Five Ks


The Curiosity of Chance (en español La curiosidad de Chance) es una película del año 2006, escrita y dirigida por Russell P. Marleau y protagonizada por Tad Hilgenbrink y Brett Chukerman.

La película es una parodia de las películas de amor adolescente de los años 80'.
La historia se desarrolla en Europa en la década de 1980. Chance Marquis es un adolescente excéntrico y homosexual que llega a un nuevo colegio donde conoce, a través del periódico escolar, a un fotógrafo introvertido y, jugando al tenis, a una chica un tanto agresiva, al mismo tiempo que intenta huir del acoso escolar homofóbico que sufre debido a su orientación sexual.
Es una coproducción belga-estadounidense filmada en Amberes, Bélgica, cuya productora es Bigfoot Entertainment y cuenta con la participación de Tad Hilgenbrink, Brett Chukerman, Aldevina Da Silva y Pieter Van Nieuwenhuyze.

Argumento
En algún lugar de Europa, en algún momento de la década de 1980, Chance Marquis (Tad Hilgenbrink), un joven excéntrico de 16 años, es transferido a la escuela secundaria Bricklan International, siendo ésta su cuarta escuela en cuatro años, y su primera vez en Europa. Aparece en dicha escuela vestido con un sombrero de copa alta y un frac, atrayendo inmediatamente la atención de los homófobos, entre ellos, Brad Harden (Maxim Maes), un deportista de su escuela al que le gusta intimidar. A través de su participación, involuntaria, en el periódico escolar, conoce a fotógrafo introvertido, llamado Hank Hudson (Pieter Van Nieuwenhuyze), quien carga siempre con él un misterioso maletín; durante la práctica de tenis, se hace amigo de una chica un tanto agresiva, llamada Twyla Tiller (Aldevina Da Silva). Ambos, Twyla y Hank, serán sus compañeros inseparables a lo largo de todo el año.
Cuando vuelve a su casa descubre al deportista de al lado, Levi Sparks (Brett Chukerman), con quien tendrá una fantasía erótica en la que Levi hace un striptease para él; además, entre ambos nacerá una relación de amistad, que termina debido al grupo de amigos de Levi, entre ellos Brad.
Su relación con su padre, Señor (Chris Mulkey), es más bien tensa y muy formal, debido a que, según palabras de Chance, no ve ese brillo en los ojos de orgullo en su padre cuando lo mira a él, a diferencia de cuanto este ve a su hermana, Siena Marquis (Colleen Cameron); además, el padre de ambos, Señor, maneja su casa como si fuera un campo militar.
La película sigue a Chance a través de un año en la escuela secundaria: con sus dramas, logros y travesuras, incluyendo las huidas a escondidas a un bar drag, en donde, debido más que todo al azar, comienza a explorar un nuevo mundo haciendo presentaciones como drag queen.
Los temas relevantes a lo largo de toda la película incluyen enfrentar sus miedos a medida que alcanza la vida adulta, las barreras que la gente pone y comenzar a afrontar la vida.
Chance pretende ser fuerte con una actitud despreocupada, pero cuando sus fotos vestido de mujer circulan por toda la escuela (debido a un error cometido por Hank, que se las muestra a Toni Durazo (Joyce Berx), la novia de Brad), Chance deberá enfrentarse con su propia filosofía de permanecer fiel a sí mismo.
Asimismo, luego de enfrentarse a las cosas, Chance se unirá al grupo de Levi, después de que éste acudiera a pedirle perdón, en donde será el vocalista. Juntos, y sin Brad (el antiguo baterista del grupo), se presentan en la 7th annual Batle of the High School Band (Séptima Batalla Anual de Bandas de Escuelas Secundarias).
Al día siguiente, se enteran de la expulsión de Brad debido a que consumía esteroides. Luego de una corta charla con Twyla (en donde le recuerda que están contratados para cantar en la boda de su prima) y con Hank (quien intenta mostrarle qué hay en su maletín, pero Chance lo convence de lo contrario diciéndole que la subdirectora Ophelia Smelker (Magali Uytterhaegen) lo haría decir todo. Según Chance, no tendría gracia si todo se supiera), Chance se encuentra con Levi frente a la puerta de la escuela, y se besan.
La película culmina con Chance asegurando que de la escuela secundaria se saca el mejor provecho.

Reparto

Curiosidades
 En el minuto 04:00, los casilleros del colegio son de color rojo; más tarde, en el minuto 40:00, los casilleros son de color amarillo y azul.
 Aproximadamente en el minuto 11:00, la subdirectora, Ophelia Smelker, dice que Chance había tenido episodios de supuesta comunicación con artistas muertos, como Rosemary Clooney, Dionne Warwick y Ethel Merman; sin embargo, la película tiene lugar en la década de 1980, por lo tanto el único cantante que podría estar muerto, debido a que no se especifica año, es Ethel Merman (m. 1984). Rosemary Clooney murió en el año 2002, y Dionne Warwick aún sigue con vida.
 Al conducir para llegar a la sesión de fotos, entre otros coches, pasa un Ford Focus y un Ford Ka en sentido contrario, vehículos que, antes de 1998 y 1996 respectivamente, no existían.
 La película comenzó como un experimento en forma de guion creado por Russell P. Marleau. Este experimento tenía el propósito de crear una comedia de adolescentes, hacer un homenaje a éstas y utilizar a un joven homosexual, pero que cuya historia no dependiera de las relaciones sexuales. La mezcla de estos temas debía convertirse en una historia sobre la salida del armario, pero sin la angustia de dicho proceso. Para esto, el personaje de Chance fue creado como un homosexual ya declarado, hacia su viaje de aceptación social.
 Poco antes de que la banda de Chance y Levi salga a tocar, Twyla comenta que un invento útil serían los teléfonos portátiles.

Premios

Enlaces externos
Página oficial: The Curiosity of Chance
The Curiosity of Chance en IMDb
The Curiosity of Chance en Filmaffinity

Véase también
Homosexualidad
Acoso escolar
Homofobia

Referencias

Películas con temática LGBT de Estados Unidos
Películas con temática LGBT de Bélgica
Películas con temática LGBT de 2006

The curiosity of Chance


Monstermania (engl. Rumble) je američka računalno animirana sportska komedija iz 2021. koju je režirao Hamish Grieve prema scenariju Grieva i Matta Liebermana. Na Paramount+-u je objavljen 15. prosinca 2021.

Radnja
U svijetu čudovišnog hrvanja, nikada nije postojao šampion poput njega.

Glasove posudili

Ostali glasovi:
 Lada Bonacci
 Marko Cindrić
 Martina Kapitan Bregović
 Vjekoslav Hudeček
 Lovro Ivanković
 Nikica Viličić
 Daniel Dizdar

Sinkronizacija
 Sinkronizacija: Duplicato Media d.o.o.
 Redatelj dijaloga: Luka Rukavina
 Prijevod i adaptacija: Davor Slamnig

Američki animirani filmovi 2020-ih

Monstermania


Horace Valentin Crocicchia, né le  à Tulle et mort le  à Nice, est un administrateur colonial français qui fut gouverneur des Établissements français dans l'Inde, de la Côte-d'Ivoire et de la Guinée française.

Biographie
Horace Crocicchia est corse d'origine. Son père est fonctionnaire des chemins de fer. Il passe sa licence en Droit et commence sa carrière dans l'administration coloniale. En 1913, il s'occupe des affaires indigènes et en 1923, il atteint le rang d'administrateur.

Crocicchia est, au milieu des années 1920, chef de cercle de Niamey au Niger. À Noël  1924, il participe à Niamey à la Mission Tranin-Duverne qui traverse l'Afrique. Il lutte contre le culte  surgissant parmi les Songhais dans l'ouest du Niger en raison de sa redoutable subversion et des phénomènes de transes qu'il implique. Dès lors, il reçoit le surnom de  ou de  (pour ses origines corses). En 1929, Crocicchia atteint le grade de capitaine d'infanterie des troupes coloniales en Afrique occidentale française.

Horace Crocicchia succède à Léon Solomiac en 1936 comme gouverneur des Établissements français dans l'Inde, fonction qu'il conserve jusqu'en 1938. Ensuite, il est nommé gouverneur de la Côte-d'Ivoire. Après l'armistice de Compiègne de juin 1940, il s'accommode du nouveau régime de Vichy. Il s'efforce de soutenir la culture du coton dans la colonie. Crocicchia, qui avait rencontré un major britannique de la Gold Coast, aurait donc manifesté de la sympathie pour les Britanniques et, en 1940, il perd son poste de gouverneur de la Côte d'Ivoire en conséquence. Finalement, il est nommé en 1942 gouverneur de Guinée française et il prend sa retraite en 1944.

Distinctions
 Chevalier (1926) et officier (1933) de la Légion d'honneur

Notes et références

Liens externes

Administrateur colonial français
Naissance en novembre 1888
Naissance à Tulle
Décès en octobre 1976
Décès à Nice
Décès à 87 ans

Horace Crocicchia


غامبا أوساكا ، هو نادي كرة قدم ياباني محترف يلعب في الدوري الياباني الممتاز الفئة الأولى. يأتي اسم الفريق من الكلمة الإيطالية «غامبا» والتي تعني «قدم» بالإضافة إلى الكلمة اليابانية (頑張る) تلفظ (غامبارو) وتعني «ابذل جهدك». يقع مركز النادي في مدينة سويتا، أوساكا وملعبه الرئيسي هو ستاد أوساكا إكسبو 70.

تاريخ
تأسس النادي في العام 1980 من قبل شركة ماتسوشيتا للصناعات الإلكترونية في محافظة نارا وكعضو في الدوري الياباني لكرة القدم.

دخل النادي إلى الدوري الممتاز للمرة الأولى عام 1993، وحصل على البطولة عام 2005 للمرة الأولى.

إنجازات الفريق

الدوري الياباني الممتاز

منافسات دولية
 دوري أبطال آسيا عام 2006
 كأس أبطال إي 3 عام 2006
 بطولة بان-باسيفيك عام 2008

اللاعبون

التشكيلة الحالية
في 11 أغسطس 2008:

لاعبين معارين

لاعبون في كأس عالم
كأس العالم 1998
 باتريك مبوما
كأس العالم 2002
 تسونيياسو مياموتو
كأس العالم 2006
 ياسوهيتو إندو
 أكيرا كاجي
 تسونيياسو مياموتو
 ماساشي أوغورو

أهم اللاعبين الذين لعبوا للعين خلال تاريخه
 ميركو هرجوفيتش
 سيرجي ألينيكوف
 مارسيلينهو ماريوكا
 ماغنو ألفيس
 رونييليتون دوس سانتوس
 كيريل مهتكوف
 باتريك مبوما
 ميلادين ميلادينوفيتش
 نينو بولي
 كلود دانبوري
 بوبان بابونسكي
 أنتو دروبنياك
 هانز غيلهاوس
 فرانسيسكو أرسي
 بيوتر شفيرتشفسكي
 أخريك تسفيبا
 أمير كاريتش
 أوليغ بروتاسوف

مدراء الفريق

مراجع

وصلات خارجية
 موقع النادي
 جدول مباريات فريق غامبا أوساكا

أندية الدوري الياباني
أندية كرة قدم أسست في 1991
أندية كرة قدم في أوساكا
أندية كرة قدم في اليابان
تأسيسات سنة 1980 في اليابان
تأسيسات سنة 1991 في اليابان
جامبا أوساكا
شركة باناسونيك
قوالب تشكيلات أندية كرة قدم يابانية

غامبا أوساكا


Iperu ou Tubarão foi uma liderança indígena tupinambá do século XVI na região onde hoje é a cidade brasileira de Salvador (Bahia).

Biografia
Na condição de cacique de uma das aldeias indígenas mais próximas da cidade que fora fundada em 1549, ele foi uma figura política importante nas primeiras décadas de implantação da Capitania da Baía de Todos os Santos, no século XVI, tendo sofrido tenaz perseguição por Tomé de Sousa, então designado governador-geral do Brasil.

Depois de vários conflitos com os soldados do governador-geral, o cacique Iperu negociou um acordo de paz com os colonizadores portugueses, restituindo vários dos reféns capturados na cidade-fortaleza do Salvador.

Com a conversão de Iperu ao cristianismo, a aldeia de Iperu ou Tubarão, que se encontrava localizada ao sul da cidade-fortaleza na área contemporaneamente compreendida como o bairro de São Bento, estabeleceu-se o aldeamento de São Sebastião, mas que continuaria a ser conhecida por alguns anos pelo nome de aldeia de Tubarão ou Ipiru.

Ver também
 Tupinambá

Brasileiros do século XVI
Chefes ameríndios
Indígenas do Brasil Colonial

Iperu


13658 Sylvester este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13658 Sylvester este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Prescott de Paul G. Comba. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,18 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 3,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

13658 Sylvester


سحر الموجي (ولدت عام 1963م) كاتبة مصرية. تعمل أستاذ مساعد للأدب الإنجليزي والدراسات الأمريكية في قسم اللغة الإنجليزية وآدابها في كلية الآداب في جامعة القاهرة.

تعريف

 ولدت سحر الموجي سنة 1963، وتخرجت في قسم اللغة الإنجليزية بكلية الآداب جامعة القاهرة، حيث تعمل حاليا أستاذا للشعر الإنجليزي والأمريكي.
 تتوزع أعمالها بين القصة والرواية والمقالة، وتقدم برنامجا إذاعيا علي البرنامج الأوروبي المحلي موجة FM كل ثلاثاء منتصف الليل تحت عنوان «البحث عن الذهب» معني بكتابات الشباب وعلم النفس.
 أسست سنة 2009 مع مجموعة من الكاتبات والأكاديميات والفنانات ورشة كتابة نسوية اسمها مجموعة أنا الحكاية تهتم بقضايا الجندر وتغيير صورة المرأة السائدة في الحكاية والإعلام، ولها مقال أسبوعي في جريدة المصري اليوم.
 حازت سحر الموجي العام 2007 علي الجائزة العالمية للشاعر اليوناني الشهير كفافيس.

أعمال إبداعية

 سيدة المنام، مجموعة قصصية، دار شرقيات، القاهرة، 1998.
 آلهة صغيرة، مجموعة قصصية، ميريت للنشر والمعلومات، القاهرة، 2003.
 دارية، رواية، دار الشروق، القاهرة، 2008.
 نون، رواية، دار الشروق، القاهرة، 2008.

جوائز

 جائزة "أندية الفتيات بالشارقة" عن رواية دارية، 1999.
 جائزة كفافيس للنبوغ عن رواية نون، 2007.

مصادر

وصلات خارجية
 امرأة في الأضواء دكتوراه في الشعر الأمريكي، جريدة الأخبار
 رواية نون.. الحوار المتمدن
 «نون» سحر الموجي، المصري اليوم
 حوار مع سحر الموجي
 سحر الموجي: الكتابة الجيدة تنبع من الشك وليتني أُصنـَّف كاتبة نسوية
 عن الأم التي بالداخل

إعلاميات مصريات
روائيون مصريون
كاتبات مصريات
كاتبات قصة قصيرة
كاتبات قصة قصيرة مصريات
روائيات مصريات
مواليد 1963

سحر الموجي


Dendrobaena octaedra, le Lombric à queue octogonale,  est une espèce de vers de terre de la famille des Lumbricidae appartenant au groupe des épigés des sols forestiers et  des terres humides et acides. Il est présent sur une grande partie de la planète, notamment en climat tempéré et continental.

Le Lombric à queue octogonale est un petit ver de terre de 3 à 6 cm de long pour 1 à 2,5 mm de diamètre et pèse de 0,8 à 1 g. Il est coloré d'un rouge violacé avec un dégradé à l'avant. Ses segments génitaux présentent une tache ventrale claire.

Cette espèce appartient au groupe des épigés qui vivent à la surface du sol dans la matière organique végétale et animale en décomposition où elle est saprophage et coprophage. Contrairement à de nombreuses espèces de vers de terre, elle affectionne les sols acides et supporte des températures très basses (jusqu'à -14°C). Son métabolisme est actif mais elle ne supporte pas les sols faiblement oxygénés. Elle se reproduit par parthénogenèse

Dendrobaena octaedra apprécie la litière des sols forestiers, la tourbe, les landes humides, les prairies acides ainsi que les sols mouillés à proximité des rivières. Son rôle dans la décomposition des sols forestiers est particulièrement notable.

Il s'agit d'une espèce d'origine paléarctique distribuée dans le monde entier et considérée comme invasive en Amérique du Nord. Elle est présente sur l'ensemble des pays européens.

Références

Liens externes

Annélide (nom scientifique)
Lumbricidae

Dendrobaena octaedra


Akdoğan, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Ankara iline 72 km, Kızılcahamam ilçesine 11 km uzaklıktadır.

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Akdoğan, Kızılcahamam


Eric Stein (* 8. Juli 1913 in Holice; † 28. Juli 2011 in Ann Arbor, Michigan) war ein amerikanischer Jurist. Er fungierte von 1955 bis 1983 als Professor an der University of Michigan und wirkte insbesondere in den Bereichen Völker- und Europarecht sowie Verfassungsrecht und Rechtsvergleichung. In Anerkennung seiner Leistungen wurde er unter anderem mit der Manley-O.-Hudson-Medaille der Amerikanischen Gesellschaft für internationales Recht und der tschechischen Verdienstmedaille geehrt.

Leben

Eric Stein, der jüdischer Abstammung war, wurde 1913 in der böhmischen Stadt Holice geboren, die zur damaligen Zeit zu Österreich-Ungarn gehörte. Seine rechtswissenschaftliche Ausbildung erhielt er an der Karls-Universität Prag, an der er 1937 die Promotion erlangte. Zwei Jahre später emigrierte er über Italien in die Vereinigten Staaten, wo er in der Folgezeit an der University of Michigan Studien des amerikanischen Rechts im Jahr 1942 als Juris Doctor abschloss.

Nach Militärdienst in der United States Army während des Zweiten Weltkrieges war er ab 1946 zunächst in der UN-Abteilung des Außenministeriums der Vereinigten Staaten beschäftigt, bevor er 1955 an die University of Michigan zurückkehrte und dort eine Professur für internationales Recht und Organisation übernahm. Er fungierte außerdem als Rechtsberater der amerikanischen Delegationen zur UN-Generalversammlung, der amerikanischen Vertreter im UN-Sicherheitsrat sowie der USA in Verfahren vor dem Internationalen Gerichtshof in Den Haag. Darüber hinaus unterrichtete er 1971 als Dozent an der Haager Akademie für Völkerrecht. Ab 1976 war er Inhaber des Hessel-E.-Yntema-Lehrstuhls an der University of Michigan, an der er sieben Jahre später emeritiert wurde.

Eric Stein war ab 1955 verheiratet. Er starb 2011 im Alter von 98 Jahren in Ann Arbor.

Wirken

Schwerpunkte des rechtswissenschaftlichen Wirkens von Eric Stein waren das Völkerrecht, insbesondere in den Bereichen Abrüstungs- und Rüstungskontrollrecht, internationales Wirtschaftsrecht und Recht internationaler Organisationen wie den Vereinten Nationen und den Europäischen Gemeinschaften, sowie das Europarecht, das Verfassungsrecht und die vergleichende Rechtswissenschaft. Nach 1990 unterstützte er die Tschechoslowakei beziehungsweise nach deren Auflösung die Tschechische Republik bei der Ausarbeitung einer neuen Verfassung. Zu seinen akademischen Schülern zählten unter anderem Jochen Abraham Frowein, Joseph H. H. Weiler und Bruno Simma.

Auszeichnungen

Eric Stein wurde in Anerkennung seines Wirkens unter anderem zum Ehrenherausgeber des American Journal of International Law und zum Ehrenvizepräsidenten der Amerikanischen Gesellschaft für internationales Recht ernannt, die ihm darüber hinaus 2011 mit der Manley-O.-Hudson-Medaille ihre höchste Ehrung verlieh. Darüber hinaus erhielt er Lifetime Achievement Award der American Society of Comparative Law (2004) und der European Union Studies Association (2005) sowie Ehrendoktortitel sowohl der niederländischsprachigen Vrije Universiteit Brussel als auch der französischsprachigen Université Libre de Bruxelles und der Westböhmischen Universität in Pilsen. Im Jahr 2001 wurde er von Václav Havel mit der tschechische Verdienstmedaille in der I. Stufe ausgezeichnet. Seine Heimatstadt Holice ernannte ihn zum Ehrenbürger. An der University of Michigan ist mit der Eric Stein Distinguished University Professorship of Law and Sociology ein Lehrstuhl nach ihm benannt.

Werke (Auswahl)

 American Enterprise in the European Common Market. A Legal Profile. Reihe: Michigan Legal Studies. Zwei Bände. Ann Arbor 1960 (als Mitherausgeber), (Online), (Online)
 Diplomats, Scientists, and Politicians: The United States and the Nuclear Test Ban Negotiations. Ann Arbor: The University of Michigan Press, 1966 (als Mitautor), (Online)
 Cases and Materials on the Law and Institutions of the Atlantic Area. Zwei Bände. Ann Arbor 1963; weitere Auflagen in der Reihe Contemporary Legal Education Series unter den Titeln Law and Institutions in the Atlantic Area. Readings, Cases and Problems, Indianapolis 1967, und European Community Law and Institutions in Perspective, Indianapolis 1976 (als Mitautor) (Online)
 Harmonization of European Company Laws: National Reform and Co-ordination. Indianapolis 1971 (Online)
 Post-communist Constitution-making: Confessions of a Comparatist. San Domenico 1992
 Czecho/Slovakia: Ethnic Conflict, Constitutional Fissure, Negotiated Breakup. Ann Arbor 1997, ISBN 0-472-08628-6, (Online)
 Thoughts from a Bridge: A Retrospective of Writings on new Europe and American Federalism. Ann Arbor 2000 (Online)

Literatur

 Mathias Reimann: The End of an Era: A Tribute to Eric Stein (1913–2011). In: American Journal of Comparative Law. 89(4)/2011. American Society of Comparative Law, S. 855–858,
 Eric Stein Vita. In: Festschrift in Honor of Eric Stein. Erschienen als: Michigan Law Review. 82/1984. Michigan Law Review Association, S. 1149–1156,  (mit Bibliographie)
 Biographical Data. Eric Stein, born in Czechoslovakia, 8 July 1913. In: Recueil des cours (Académie de droit international). Band 133. Martinus Nijhoff Publishers, Den Haag 1972, ISBN 9-02-860092-2, S. 229–232
 Alexandra Kemmerer: Europa ließ ihn nicht los. Zum Tod des großen Rechtsgelehrten Eric Stein. In: Frankfurter Allgemeine Zeitung. Im Feuilleton der Ausgabe vom 3. August 2011
 Stein, Eric. In: Who's Who in America 2006. Marquis Who's Who, New Providence, NJ, 2005, Band 2 (M-Z) S. 4525, (online)

Weblinks

 University of Michigan Law School - History and Traditions: Eric Stein (englisch, mit Bild)

Rechtswissenschaftler (20. Jahrhundert)
Rechtswissenschaftler (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (University of Michigan)
Hochschullehrer (Haager Akademie für Völkerrecht)
Ehrendoktor einer Universität in Tschechien
Ehrendoktor der Vrije Universiteit Brussel
Ehrendoktor der Université libre de Bruxelles
Träger der Manley-O.-Hudson-Medaille
Träger der tschechischen Verdienstmedaille
Ehrenbürger in Tschechien
US-Amerikaner
Geboren 1913
Gestorben 2011
Mann

Eric Stein


Das Amtsgericht Quedlinburg ist ein Gericht der ordentlichen Gerichtsbarkeit in Deutschland. Es gehört zum Bezirk des Landgerichts Magdeburg und des Oberlandesgerichts Naumburg.

Lage
Sitz des Gerichts ist Quedlinburg. Das Amtsgebäude befindet sich an der Adresse Adelheidstraße 2, östlich der historischen Quedlinburger Innenstadt.

Gerichtsbezirk
Zum Gerichtsbezirk gehört die Stadt Ballenstedt mit den Ortsteilen Asmusstedt, Badeborn, Opperode, Radisleben und Rieder, die Stadt Falkenstein/Harz mit den Ortsteilen Endorf, Ermsleben, Meisdorf, Neuplatendorf, Reinstedt, Pansfelde und Wieserode, die Stadt Harzgerode mit den Ortsteilen Alexisbad, Bärenrode, Dankerode, Friedrichshöhe, Güntersberge, Königerode, Neudorf, Rinkemühle, Schielo, Silberhütte, Siptenfelde, Straßberg, die Stadt Quedlinburg mit den Ortsteilen Bad Suderode, Stadt Gernrode, Gersdorfer Burg, Morgenrot, Münchenhof und Quarmbeck, die Stadt Thale mit den Ortsteilen Allrode, Altenbrak, Friedrichsbrunn, Neinstedt, Treseburg, Warnstedt, Weddersleben und Westerhausen sowie die Verbandsgemeinde Vorharz mit den Ortsteilen Ditfurt, Hausneindorf, Hedersleben, Heteborn und Wedderstedt.

Geschichte
In Preußen bestand seit 1849 das Appellationsgericht Halberstadt und diesem nachgelagert das Kreisgericht Quedlinburg. Im Rahmen der Reichsjustizgesetze wurden diese aufgehoben und durch Land- und Amtsgerichte ersetzt. Das königlich-preußische Amtsgericht Quedlinburg wurde mit Wirkung zum 1. Oktober 1879 als eines von 8 Amtsgerichten im Bezirk des Landgerichtes Halberstadt gebildet. Der Sitz des Gerichts war Quedlinburg. Der Amtsgerichtsbezirk bestand aus folgenden Teilen des Kreises Aschersleben: der Stadtbezirk Quedlinburg und die Amtsbezirke Ditfurt, Suderode, Thale und Westerhausen.

1888 waren am Gericht 3 Richter tätig, es war damit ein mittelgroßes Gericht im Landgerichtsbezirk.

Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde das Landgerichts Halberstadt 1945 in der SBZ aufgehoben und das Amtsgericht Quedlinburg wurde dem Landgericht Magdeburg zugeordnet. 1952 wurde das Amtsgericht Quedlinburg aufgehoben und an seiner Stelle das Kreisgericht Quedlinburg geschaffen. Dieses war für den Kreis Quedlinburg zuständig und dem Bezirksgericht Halle nachgeordnet. Nach der Wende wurde das Amtsgericht Quedlinburg 1992 neu eingerichtet.

Im Jahr 2001 wurde auf den damaligen Dienstsitz des Amtsgerichts Quedlinburg ein Brandanschlag verübt. Das Feuer brach in den Kellerräumen aus. Neben alten Verwaltungsunterlagen des Gerichts wurden etwa 120 Akten, insbesondere von Zivilverfahren aus der Zeit vor 1977 vernichtet.

Gerichtsgebäude
Ab 1815 hatte das Gericht seinen Sitz im Salfeldschen Palais. Später, bis zum Jahr 2010, befand sich der Sitz in der Halberstädter Straße 45, nördlich der Altstadt. Der jetzige Dienstsitz diente zuvor als Finanzamt, stand jedoch vor dem Einzug des Amtsgerichts leer. In der Zeit nach 1998 wurde das Gebäude unter Denkmalschutz gestellt und wird im örtlichen Denkmalverzeichnis als Verwaltungsgebäude geführt.

Persönlichkeiten
Zwischen 1874 und 1879 war der spätere Präsident eines Strafsenats am Reichsgericht Gustav Kaufmann als Kreisrichter in Quedlinburg tätig. 1902 wurde der spätere Reichsgerichtsrat Heinrich Fickler Amtsrichter in Quedlinburg.

Siehe auch
 Liste deutscher Gerichte
 Liste der Gerichte des Landes Sachsen-Anhalt

Weblinks
 Homepage des Amtsgerichts Quedlinburg
 Übersicht über die Rechtsprechung des Amtsgerichts Quedlinburg

Einzelnachweise

Bauwerk in Quedlinburg
Kulturdenkmal in Quedlinburg
Quedlinburg
Adelheidstraße (Quedlinburg)
Quedlinburg
Gegründet 1879
Aufgelöst 1952
Gegründet 1992

Amtsgericht Quedlinburg


සේන් ජවාද් මලික් (උපත 1993 ජනවාරි මස 12),  වැඩිදෙනෙක් දන්නේ සෙයින් ලෙස යි. මොහු ප්‍රසිද්ධ ඉංග්රීසි ගායෙකු හා ගීත රචකයෙක් වේ. බටහිර යෝක්ෂයර් හි බ්‍රැඩ්ෆර්ඩ් හි උපත ලැබූ මලික් 2010 දී බ්‍රිතාන්‍ය සංගීත තරගයක් වන එක්ස් ෆැක්ටර් සඳහා ඒකල තරඟකරුවෙකු ලෙස සහභාගී විය. ඒකල වාදකයෙකු ලෙස ඉදිරිපත් වුවත් තරගයෙන් ඉවත් කිරීමෙන් පසුව, මලික් සහ තවත් තරඟකරුවන් සිව්දෙනෙකු සමඟ නැවත තරඟයට සහභාගී වන ලද අතර, පසුව වන් ඩිරෙක්ෂන් ලෙස හැඳින්වෙන සංගීත කණ්ඩායම නිර්මාණය කරන ලදි . මලික් 2015 මාර්තු මාසයේදී කණ්ඩායමෙන් ඉවත් වූ අතර පසුව RCA රෙකෝර්ඩ්ස් සමඟ ඒකල පටිගත කිරීමේ ගිවිසුමක් අත්සන් කළේය.

ඔහුගේ පළමු චිත්‍රාගාර ඇල්බමය වන මයින්ඩ් ඔෆ් මයින් (2016) සහ එහි ප්‍රධාන ගීතය වන " පිල්ලෝටෝක් " සමඟ වඩාත් විකල්ප ආර් ඇන්ඩ් බී සංගීත ශෛලියක් අනුගමනය කරමින් මලික් එක්සත් රාජධානියේ සහ එක්සත් ජනපදයේ අංක එකේ ස්ථානයට පත්වූ පළමු බ්‍රිතාන්‍ය පිරිමි කලාකරුවා බවට පත්විය සහ පළමු ඇල්බමය බවට ද පත්‍විය. ටේලර් ස්විෆ්ට් සමඟ " Wanna Live Forever " සහ සියා රඟපෑ "Dusk Till Dawn  " ඇතුළු ඔහුගේ පසුකාලීන ගීත ද ජනප්‍රිය විය. 2018 දෙසැම්බරයේදී ඔහු සිය දෙවන චිත්‍රාගාර ඇල්බමය වන Icarus Falls නිකුත් කළේය.

මලික් ඇමරිකානු සංගීත සම්මානය, බිල්බෝඩ් සංගීත සම්මානය සහ එම්ටීවී වීඩියෝ සංගීත සම්මානය ඇතුළු සම්මාන කිහිපයක් ලබා ගෙන ඇත.
ජීවමාන ජනයා
1993 උපත්
Articles with hCards

සේන් මලික්


ෂියා (, ෂියා) නිරූපණය කරන්නේ  ඉස්ලාම් ආගමෙහි දෙවන විශාලතම නිකාය වන අතර, ෂියා ඉස්ලාම් ආගමෙහි භක්තිකයන් හැඳින්වෙන්නේ,  සමූහයක් වශයෙන් සැලකූ කල ෂියාවරුන් හෝ ෂියා ලෙසින් වන අතර තනි වශයෙන් සැලකූ කල ෂියි ලෙසිනි.  ෂියා යන්න,  කලීෆ් රාජ්‍යය වෙත මුහමද් තුමාගේ අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙසින් ෂීයා විශ්වාස කරන  මුහමද් තුමාගේ බෑනා සහ ඥාති සොහොයුරා වන අලිගේ  "අනුගාමිකයෝ", "පිල", හෝ  "පක්ෂය" යන අර්ථය දෙන, ෂියාතු අලි  () යන ඓතිහාසික පදයෙහි කෙටි අයුර වෙයි. ද්වාදශ ෂියා හෝ  ඉත්නා අෂරියා  යනු ෂියා ඉස්ලාම් ආගමෙහි විශාලතම ශාඛාව වන අතර, ෂියා මුස්ලිම්වරුන් විසින් මෙම පදය,  ද්වාදශවරුන් ලෙසින්ද පෙරනිමියෙන් හඳුන්වති.

ෂියා ඉස්ලාම් ආගම පදනම්වී ඇත්තේ,  කුරානය සහ  හදීත් කෘතියෙහි සාක්ෂ්‍යවත් කොට ෂියාවරුන් විසින් සටහන් කොට ඇති ඉස්ලාමීය අනාගතවක්තෘ මහමුද් තුමාගේ  පණිඩුඩය සහ, ෂියාවරුන්ට ශුද්ධවන්තයැයි සැලකෙන වෙනත් ග්‍රන්ථ (නෙහැජ් අල්-බලේව්හා) මතය.  අනෙකුත් මුස්ලිම්වරුන්ට හාත්පසින්ම වෙනස් වෙමින්, ෂීයාවරුන් විශ්වාස කරන්නේ, ඉස්ලාම් ආගම, කුරානය සහ   ෂරීයා ආරක්ෂාකිරීමට නියෝජිතයෙක් තෝරාගැනීමේ අයිතිවාසිකම ඇත්තේ දෙවියන්වහන්සේට පමණක් බවයි. මේ අනුව ෂියාවරුන්, මුහමද් තුමාගේ බෑනා වන අලි වෙත බලාපොරොත්තු තබන්නේ, එතුමා වෙත ගෞරව දක්වමින් හා මුහමද් තුමාගේ නිත්‍යානුකූල අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙසින් හා පළමු ඉමාමා ලෙසින් එතුමා දිව්‍යමය ලෙසින් පත්කරනු ලැබූ බව විශ්වාස කරමිනි. මුහමද් තුමාගේ මරණයෙන් පසු සියවස් ගණනාවක් පුරා, ෂියා විසින්  මුහමද් තුමාගේ පවුල, the අහ්ල් අල්-බයිට් ("වංශයේ ජනතාව"), හා,  ප්‍රජාව කෙරෙහි  විශේෂ අධ්‍යාත්මික සහ දේශපාලනමය අධිකාරියක්, නොවරදින සුළු බව සහ අනෙකුත් අර්ධ-පූජනීය ඌරුවන්  සහිත,  ,  ඉමාමා වරුන් ලෙසින් හැඳින්වෙන,  එතුමාගේ පැවතෙන්නන් අතර සමහර පුද්ගලයන් තුලින්  මෙම "ඉමාමි" මතවාදය  පවත්වාගෙන ගියේය.

ශත සහස්‍ර සංඛ්‍යාක ප්‍රමාණයකි ෂියි උප නිකාය තිබුණද, නූතන ෂියි ඉස්ලාම් ආගම ප්‍රධාන කෘන්ඩ තුනකට බෙදා ඇත: ද්වාදශයෝ, ඉස්මයිලියන් සහ සයිඩිවරුන් යනුවෙනි.

සටහන්

ෂියා ඉස්ලාම් ආගම


Zgrada osnovne škole je obrazovna zgrada u naselju Donja Lomnica koje je u sastavu grada Velika Gorica, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Zgrada je sagrađena 1900. g., u naselju, uz jednu od glavnih ulica. Građevina je slobodnostojeća jednokatnica pravokutnog tlocrta. Tlocrtni raspored je jednostavan i funkcionalan s poprečno položenim ulaznim hodnikom koji dijeli zgradu na dva dijela, a s obje strane su prostorije orijentirane na ulicu i dvorište. Glavno pročelje naglašeno je i razvedeno oblicima pojednostavljenog kasnog historicizma s prijelaza 19. u 20. st. Središnji rizalit s glavnim, danas zazidanim ulazom, posebno je naglašen trokutasto završenom atikom iznad krovnog vijenca.

Zaštita
Pod oznakom Z-3530 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Zagrebačkoj županiji
Građevine u Velikoj Gorici
Donja Lomnica

Zgrada osnovne škole u Donjoj Lomnici


Renault Captur peut désigner trois modèles d'automobiles :
 la Renault Captur I (2013-2019) ;
 la Renault Kaptur (ou Captur au Brésil et en Inde, 2016-), basé sur le Dacia Duster et destiné aux marchés émergents ;
 la Renault Captur II (2019-).

Captur
Homonymie d'automobile

Renault Captur


Dirt Forge er et Københavnsk engelsksproget Heavy Metal-band fra 2013.

Dirt Forges første udspil var EP'en Ratcatchers udkom den 1. oktober 2015. I 2017 udgav de deres debutalbum Soothsayer.

Historie
Bandet mødte hinanden i 2013 til Helhorses releaseparty for Oh Death. Bandet fik deres festivaldebut på Roskilde Festival 2018. I 2019 spillede Dirt Forge sammen med Bersærk et udsolgt show i Pumpehuset.

Diskografi
 2015: Ratcatchers (EP)
 2017: Soothsayer (Album)
 2022: Interspheral (Album)

Referencer

Musikgrupper fra Danmark
Musikgrupper fra 2013
Heavy metal-grupper

Dirt Forge


دوري أبطال أوروبا 1998–99 فاز فريق مانشستر يونايتد باللقب للمرة الثانية بعد أن تغلب على فريق بايرن ميونخ بنتيجة 2-1. أقيمت المبارة النهائية بين الفريقين في مدينة برشلونة بتاريخ 26 مايو من عام 1999.

مراجع

دوري أبطال أوروبا 1998–99
كرة القدم الأوروبية في 1998–99
مواسم دوري أبطال أوروبا

دوري أبطال أوروبا 1998–99


Goetz Bergander (Pseudonym: Gottfried Paulsen) (* 12. Februar 1927 in Dresden; † 16. Mai 2013 in Berlin) war ein deutscher Journalist.

Leben
Bergander wohnte mit seinen Eltern und zwei jüngeren Geschwistern in Langebrück und ab 1936 in Dresden, wo sein Vater Betriebsleiter der Hefefabrik Bramsch war. Ab 1937 besuchte er die Kreuzschule und wurde im Februar 1943 als Luftwaffenhelfer eingezogen.

Er studierte zunächst an der Dresdner Kunstakademie. Nach seiner Umsiedelung nach West-Berlin 1949 studierte er an der Freien Universität Berlin Kunstgeschichte und Publizistik.

Als freier Mitarbeiter für verschiedene Zeitungen und Rundfunksender war Bergander journalistisch tätig. Von 1961 bis 1991 war er beim Sender Freies Berlin in der Hauptabteilung Politik unter dem Namen Gottfried Paulsen als Redakteur und Kommentator verantwortlich für Ost-West-Fragen, später für Zeitgeschichte und Sicherheitspolitik.

Veröffentlichungen

 mit Hermann Hartung: Was liest die Jugend der Sowjetzone?; 1957
 Berlin, Symphonie in Farben; Staneck, 1964
 Dresden im Luftkrieg; 1977, 2. überarb. und erw. Aufl. 1994, ISBN 3-412-10193-1
 Dresden im Luftkrieg. Vorgeschichte – Zerstörung – Folgen; Flechsig, Würzburg 1998.  ISBN 3-88189-239-7
 Kalkül und Routine: Dresdens Rolle in der britisch-amerikanischen Luftkriegsplanung (der Vortrag wurde am 6. Februar 1995 anlässlich des 50. Jahrestages der Zerstörung Dresdens im Landesamt für Denkmalpflege gehalten).
 Wahrnehmung der Luftangriffe aus der Perspektive der Bevölkerung;  In: Alliierter Bombenkrieg (2005), S. 97–108.

Einzelnachweise

Weblinks

 https://www.zeit.de/1960/52/im-spessart-und-in-der-taiga/seite-1
 https://www.zeit.de/1956/14/nach-russland-ists-noch-etwas-weiter
 https://www.deutschlandfunk.de/der-bombenangriff-auf-dresden.1148.de.html?dram:article_id=180305
 https://www.theguardian.com/world/2005/feb/13/secondworldwar.germany

Journalist (Deutschland)
Person (Dresden)
Deutscher
Geboren 1927
Gestorben 2013
Mann

Goetz Bergander


15 février -  - 17 février

Le mercredi 16 février aux Jeux olympiques d'hiver de 2022 est le quinzième jour de compétition.

Faits marquants

Programme

|}

Tableau des médailles provisoire

Médailles du jour

Tableau des médailles au 16 février

Notes et références

Liens externes
  Page des Jeux olympiques d'hiver de 2022 sur le site du Comité international olympique

16 février


Pistolul Bergmann–Bayard, Model 1910 a fost o armă portativă de infanterie de calibrul 11 mm, din categoria pistoalelor, aflată în înzestrarea Armatei Belgiei și a altor armate, în perioada Primului Război Mondial și în perioada interbelică. Pistolul a fost utilizat și de Armata României, începând cu campania din anul 1916, fiind achiziționate din Belgia, un număr total de 75.088 de bucăți, produse de fabrica Anciens Etablissements Pieper din Herstal.

Principii constructive
Pistolul Bergmann–Bayard  era o armă portativă neautomată, destinată tragerii la distanțe mici, pentru autoapărare. Avea țeavă ghintuită, sistemul de alimentare era automat cu un încărcător cu 6 sau 10 cartușe.

Dezvoltarea

Primul Război Mondial

Note

Bibliografie
 Las pistolas Bergmann y campo-giro

Vezi și

 Armamentul Armatei României în Primul Război Mondial

Legături externe
  The Bergmann-Bayard M1910 Pistol

Armata României
Armamentul de infanterie al Armatei României din Primul Război Mondial
 Arme din Primul Război Mondial
 Pistoale
Cioturi din proiectul România în Primul Război Mondial

Pistol Bergmann–Bayard, model 1910


Debeli žednjak  (lat. Hylotelephium telephium, sin. Sedum telephium) višegodišnja je biljka iz roda  Hylotelephium, porodice Crassulaceae, nekada uključivana u rod žednjaka, pa joj otuda i ime.

Vrsta je raširena po Europi, od Velike Britanije, Francuske i Španjolske na istok sve do Ruskog Dalekog istoka i sjeverne Kine.

Stanište
Nalazimo je u Europi i Aziji. Kod nas raste većinom po svijetlim listopadnim šumama na kamenitom tlu. Raširila  se  i po svijetu, u SAD-u se smatra invazivnom biljkom.

Ljekovitost
U službenoj medicini se ne koristi. U narodnoj medicini korijenje i nadzemni dijelovi biljke koriste se kao vanjski lijek za zacjeljivanje rana, uključujući i za liječenje opeklina, bradavica i žuljeva. Voda "destilirana kroz lišće" (to jest, natopljena sirovim zgnječenim lišćem) nazivala se "živa voda" i koristila se za liječenje kroničnih čireva i karbunkula. Kao lijek za epilepsiju korišten je sok nadzemnog dijela biljke. Mlada se  biljka smatra jestivom. Koristi se i u hortikulturi.

Izvori

Vanjske poveznice

 Sedum_telephium - L., Plants for a Future

Sempervivoideae
Ljekovito bilje
Samoniklo jestivo bilje

Debeli žednjak


Bombini er ættflokkur stórra og loðinna býa sem nærast á blómasafa eða frjóum. Margar tegundir eru félagsdýr, með bý með allt að nokkur hundruð einstaklinga; aðrar tegundir, áður taldar til sjálfstæðrar ættkvíslar (Psithyrus), sníkja á búum félagsdýranna. Einungis ein ættkvísl er núlifandi í flokkinum, Bombus, humlurnar. Steingerfingar nokkurra útdauðra ættkvísla svo sem Calyptapis og Oligobombus hafa fundist. Ættflokkinum var lýst af Pierre André Latreille 1802.

Tilvísanir

Heimildir
C. D. Michener (2000) The Bees of the World, Johns Hopkins University Press.

Bombini


Kollektif şirket, Türk Ticaret Kanununa göre Kolektif Şirket "Ticari bir işletmeyi, bir ticaret unvanı altında işletmek amacıyla gercek kişiler arasında kurulan ve ortakların hiçbirinin sorumluluğu şirket alacaklarına karşı sınırlanmamış olan şirkettir. Pek yaygın olmayan bir şirket türüdür. Ortakların kişisel emek ve gayretlerinin önem kazandığı ticari işletmeler bakımından düşünülebilecek bir türdür. Bununla birlikte şirkete ortak olan kişilerin, şirketin borçlarından ötürü tüm mal varlıkları ile sorumlu olmaları, sınırlı sorumluluğun hakim olduğu limited ve anonim şirketlere karşı kolektif şirketlerin en zayıf noktasını teşkil etmektedir. Benzer ihtiyaçlara cevap veren kolektif ve limited şirketlerin kurulma oranlarına bakıldığında, kolektif şirketin ticaret hayatında tercih edilmeyen bir tür olduğu sonucuna varılmaktadır. Gerçekten de, Türkiye İstatistik Kurumu'nun 2007 yılı Ekim ayı verilerine bakıldığında kurulan 4126 şirketin sadece 1 tanesinin kolektif, buna karşın 3666 tanesinin limited şirket olduğu görülmektedir.

Kolektif şirket, özellikle küçük ve orta çapta perakende, yarı toptancı ticaret işletmeleri ile, orta çapta işletmeler için uygundur. Asgari bir sermaye koyma zorunluluğu da yoktur. Kolektif şirket ortakları birbirine güveni olan kimseler arasında kurulur. İşletme masrafı sermaye şirketlerine kıyasla oldukça düşüktür. Vergi açısından da kurumlar vergisine değil, gelir vergisine tabidir.

Yapıları komandit şirketlere benzemekle birlikte, kolektif şirketlerde yalnız gerçek kişiler hissedar olabilir. Asgari sermaye gereksinimi olmayıp hissedarların sorumluluğu hisseleri oranında sınırlıdır. Hissedarların sorumluluk ve yükümlülükleri Şirket Kuruluş Sözleşmesi ile belirlenir.

Kaynakça

Kollektif şirket


Mahafalytenus fohy est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Viridasiidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de la région d'Androy à Madagascar. Elle se rencontre vers Marovato.

Description
La femelle holotype mesure  et le mâle paratype .

Étymologie
"Fohy" est le mot malgache pour "petit" en référence à la forme de son épigyne.

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Silva-Dávila en 2007.

Publication originale
 Silva-Dávila, 2007 : « Mahafalytenus, a new spider genus from Madagascar (Araneae, Ctenidae). » Proceedings of the California Academy of Sciences, , ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Espèce d'araignées (nom scientifique)
Viridasiidae
Faune endémique de Madagascar

Mahafalytenus fohy


Gavarra es un barrio de Cornellá de Llobregat, municipio del área metropolitana de Barcelona. El barrio se corresponde con el Distrito IV de la ciudad. Limita con los barrios Cornellá Centro, Fontsanta-Fatjó, Almeda, Padró y San Ildefonso, sitos en la misma localidad, y Montesa, barrio de Esplugas de Llobregat.

La fiesta del vecindario es la segunda quincena de septiembre.

Población
Gavarra cuenta con una población de 22.616 distribuida en 0,59 km², lo que da una densidad absoluta de 38.332 hab./km². El 15,38% de los vecinos es de nacionalidad extranjera (datos de Idescat 2010).

Historia

El nacimiento de Gavarra se remonta a los años 30, si bien la consolidación del mismo no llegó hasta las décadas de los 50 y 60 con las oleadas de inmigrantes venidos desde diferentes puntos de España.

Transportes

Metro

 Gavarra (L5)

Tranvía

Trambaix - Líneas T1 y T2
 El Pedró
 Ignasi Iglésias

Cornellá de Llobregat

La Gavarra


As Eleições parlamentares na Hungria em 2022 foram realizada em 3 de abril de 2022 para elegere a Assembleia Nacional de 199 membros, que por sua vez elegerá o primeiro-ministro da Hungria para o mandato de 2022-2026.

O atual primeiro-ministro da Hungria, Viktor Orbán , declarou vitória na noite de domingo, com resultados parciais mostrando seu partido Fidesz liderando a votação por uma ampla margem. Dirigindo-se aos seus apoiantes após os resultados parciais, Orbán disse: "Ganhamos uma vitória tão grande que você pode vê-la da lua e certamente pode vê-la de Bruxelas".  O líder da oposição Péter Márki-Zay admitiu a derrota logo após o discurso de Orbán. A Reuters descreveu isso como uma "vitória esmagadora".

Resultados Oficiais

Método Preferencial (Lista)

Método Uninominal (Distrito)

Total

Referências

Eleições na Hungria
2022 na Hungria
Hungria
Hungria


Medardo Rosso (n. 21 iunie 1858, Torino – d. 31 martie 1928, Milano) a fost un sculptor italiano-francez.

Biografie
Medardo Rosso a fost fiul unui șef de gară. Familia s-a mutat în 1870 la Milano. Între 1879 și 1881 a terminat stagiul militar în Pavia. În acest timp, de asemenea, a început să ia lecții de pictură. Din 1882 a studiat la Accademia di Brera din Milano, dar a fost exclus după unsprezece luni de studiu. În 1885 s-a căsătorit cu Giuditta Pozzi, de la care a avut un fiu în același an. Patru ani mai târziu s-a mutat la Paris, unde în 1896 a instituit o turnătorie. În 1900 a cunoscut pe artista olandeză Etha Fleș. În 1902 el a dobândit cetățenia franceză. În timpul unui sejur la Viena, în 1903 a fost lovit de un tramvai și a suferit un traumatism cranian. În 1922 s-a întors la Milano. Din 1927, a început să apară primele probleme de sănătate vizibile. A murit în timpul unei intervenții chirurgicale.

În prezent, lucrările lui Rosso sunt expuse în expoziții alături de cele ale lui Constantin Brâncuși.

Galerie

Note

Legături externe

Sculptori italieni
Sculptori francezi
Nașteri în 1858
Decese în 1928

Medardo Rosso


Bilbo Baggins, J. R. R. Tolkien'ın 1937'te yayımlanan Hobbit romanının baş karakteri, Yüzüklerin Efendisi'nin yardımcı karakterlerinden birisi ve Tolkien'ın tüm Orta Dünya eserlerinin anlatıcısıdır. Bilbo Baggins bir hobbittir. Üçüncü Çağ'ın 2890. yılının 22 Eylül'ünde Çıkın Çıkmazı'nda doğdu.

Ataları
Tüm Shire'ın en konforlu yeri olan Çıkın Çıkmazı'nı inşa eden ve soylu biri olan Bungo Baggins'in oğludur. Bungo Baggins, Yaşlı Took diye de anılan Gerontius Took'un kızı Güzeller Güzeli Took ile evlenmişti. Gerontius Took, o zamanlar bütün Shire'ın en tanınan hobbiti ve en maceracı kişisiydi. Gandalf adlı bir büyücü ile sürekli maceralara atılıyordu. Yaşlı Took; hobbitlere ilk maceracılığı getiren kişi olan ve Shire'ı ünlü Goblin lideri Golfimbul istila ettiğinde, Golfimbul`un kafasını tahta bir sopayla uçuran Bandobras Took'un soyundan gelmektedir. Bandobras Took tek başına -silahsız olarak- bir boğayı bile yenebildiği için, ona "boğa kükreten" lakabı takılmıştır.

Hayatı
Bilbo Baggins elli yaşına kadar hiç macera yaşamamıştır ve çok sakin bir hayat geçirmiştir. Babasının yaptırdığı Çıkın Çıkmazı'ndaki evinde huzurlu ve zengin bir şekilde yaşamıştır. Bilbo güneşli ve güzel bir günde piposunu tüttürürken bir büyücü (Gandalf) gelerek onu Yaşlı Took'un torunu diye cücelerle birlikte bir maceraya sürüklemiştir. Bu maceraya atılırken anne tarafından gelen maceracı ruhu tutmuş ama daha sonra çoğu kez pişman olmuş ve genelde baba tarafından gelen rahatcılık tarafı tutmuştur.

Maceranın amacı; cüce kralı Thorin'in yıllar önce çalınmış olan hazinesini Ejderha Smaug'tan geri almaktır. Bu kafilede tüm cücelerin en soyluları ve en önemlileri vardır. Kafilede Kral soyundan olan; Thorin'in yeğenleri ve tahtın vârisleri genç Fili ve Kili, Thorin'in kuzenleri Balin, Dwalin, Glóin ve Óin, ayrıca seçilmiş ama soylu olmayan Ori, Dori, Nori adlı üç Erebor cücesi ve Bifur, Bofur, Bombur adlı üç Moria cücesi vardı.

Ayrıkvadi'ye yolculuk
Kafile ilk olarak Trollbükü'nde üç troll ile karşılaştılar. Tom, Bert ve William adlı bu üç tane troll, çok obur oldukları ve bu yüzden bir türlü yemek yiyerek doymadıkları için dağdan inmişler ve halklarının arasından ayrılarak yeni avlar peşine düşmüşlerdir. Ve kafileyle karşı karşıya gelen bu troller sırayla Tüm kafileyi yakalarlar. Kafile savaşamaz çünkü silahları yoktur. Bu troller çok ünlü ve çoğu kişiyi öldüren aranan trollerdir. Buradan geçen herkese pusu kurmaktadırlar. Tüm kafile tam pişirilip yenecekken Gandalf tarafından troll'ler taşa dönüştürülmüştür.

Kafile burada troll hazinesine konmuş ve herkes bir silah edinmiştir. Bilbo, bir elf bıçağı olan sting'i almıştır. Gandalf ve Thorin ise çok ünlü elf kılıçları olan Glamdring ve Orcrist'i almıştır. Bu kılıçlar orklar yaklaştığında mavi-mavi parlamaktadır.

Kafile, Ayrıkvadi'ye gelmiş ve Elrond'a konuk olmuşlardır. Burada iyice dinlendikten sonra ve erzaklarını aldıktan sonra Puslu Dağlar'a giderler. Puslu Dağlar'ın kralı Ulu Goblin'e uykularında esir düşerler. Ulu Goblin onları öldürecekken, Gandalf yine yardıma gelir ve bir büyü patlaması ile etrafı karıştırır. Ulu Goblin'le kısa bir süre savaşırlar ve kısa süre sonra Ulu Goblin'in karnını Galamdring keser ve kalbini çıkarır. Bilbo ve cüceler de kılıçlarını alır ve cesurca savaşırlar. Ama bir orduyla savaşamayacakları için kaçmak zorunda kalırlar. Herkes kaçar ama Bilbo aşağı yuvarlanır ve bayılır.

Gollum'la karşılaşması
Kendine geldiğinde çıkış yolunu bilmediği için ve her yer karanlık olduğundan kör kör ilerler ve yeraltında bir göle gelir. Burada Gollum adındaki yaratık yaşamaktadır, bu tehlikeli yaratıkla bir anlaşma yapar. Bilmece yarışması yaparlar. Eğer Gollum kazanırsa Bilbo'yu yiyecektir. Ama Bilbo kazanırsa çıkış yoluna gidecektir. Bu canavar eski bir hobbittir. Ama sihirli ve görünmez yapan bir yüzükle ölümsüz hale gelmiş ve çirkinleşip yaratıklaşmıştır. Yarışmayı Bilbo kazanır. Gollum şartlara uymak istemez ve yüzüğünü takarak görünmez olup onu yemek ister ama yüzüğünü bulamaz. Çünkü Bilbo Gollum'un yüzüğünü önceden karanlıkta bulmuştur... Gollum bunu anlayınca Bilbo'ya saldırır. Yüzüğü takar ve gözden kaybolur. Gollum da Bilbo'nun çıkışa gittiğini düşünür ve çıkışa doğru ilerler. Bilbo da onun gitiği yere gider. Çıkışa geldiğinde onu öldürmesi gerektiğini düşünür ama bu adil bir savaş olmadığı için öldüremez. Merhameti ağır basmıştır. Buradan kaçarak cücelerle buluşur. Ama orklar vahşi kurtlara cüceleri haber vermişlerdir bile. Bu yüzden dışarıda kurtların saldırısına uğrarlar. Ağaçlara tırmanırlar ve kurtarılmayı beklerler. Kurtlar birleşip ağaçlara saldırırlar. Bu sırada Warglar Gandalf tarafından öldürülmekte ve bu yüzden giderek yılmaktadırlar ama yine de cüceleri karantinada bırakmaya devam ederler. En sonunda Kartalların Efendisi Gwahir, olanları görür ve kartallarıyla gelerek onları son anda kurtarır.

Smaug serüveni
Cüceler, Dumanlı Dağlar'ı aşmayı başarmıştır. Önce Kocaoğlan adlı bir deri değiştiricinin yani aynı zamanda kuyutorman oduncuların efendisinin evine konuk olurlar. Gandalf burada onlardan ayrılır ve kafileyi yalnız bırakır. Buradan, Elf yurdu olan Kuyutorman'a giderler. Kuyutormanın içinden geçen yol karanlık ve tehlikelidir . Bu yüzden burada sefil duruma düşerler ve Burada Thorin'i kaybederler ve dev örümceklerin saldırısına uğrarlar. Cüceler bir bir yakalanır ve örümceklerin akşam yemeği olarak beklemeye koyulurlar. Ama Bilbo yüzüğü takıp yok olur ve sesler çıkararak örümcekleri kendine çeker. O sırada cüceler de grubun en yaşlı ve sözü geçen üyesi Balin'in önderliğinde örümceklerin saflarını delip geçerler ve kurtulurlar. Ama Thorin'in olmadığını fark edip onu aramaya koyulurlar. Onu elfler yakalamış ve tutsak etmiştir. Elfler, normalde çok iyi yüreklidir. Ama cücelerle bir anlaşmazlıkları vardır. Onun için Thorin'i esir almışlardır. Bu anlaşmazlık çok eskilere dayanır. Thorin'i elflerden kurtarmak için oraya giderler ama herkes yine bir bir yakalanır. Bilbo dışında... Bilbo yüzüğü takıp kurtulmuştur, Elf kralı Thranduil'in en iyi ve en güvenilir adamı olan kilercibaşı Galion'u kandırır ve cüceleri fıçılara koyarak nehir yoluyla kaçırır. Kafile, nehir yoluyla Ejderha Smaug'un hapsettiği dağ şehrine gelirler. Burada eskiden beri yaşayan insanlara sığınırlar. Oranın Efendisi bir düzenbazdır ve tek önem verdiği ticarettir ama yine de cüceleri ağırlarlar ve barındırırlar. Sonra Thorin Meşekalkan bir konuşma yapar ve kralı ikna eder. Sonra göl halkının (bard hariç) onayını alır ve yalnız dağa doğru yola çıkarlar ama dağa gizli girmeleri için tek şansları olan kapıyı bulmaları için acele etmeleri gerekti.Bu yüzden Durin gününün ilk ışıklarında yola çıktılar.Ama Bofur uyanamamış Kili ağır yaralanmıştı. Thorin Meşekalkan Kili'yi götürmek istemez ama kardeşi Fili buna karşı çıkar bu yüzden Fili Kili ve Bofur'dan yoksun Yalnız Dağ (Erebor)`a doğru yola devam ederler ve kapıdan içeri sızarlar sonra Bilbo'yu içeri gönderirler. Bilbo ejderle konuşur ve onu kızdırır. Ejder bütün insan şehrini yıkar ama oranın kahramanı ve dağı smaug almadan önceki eski yurtları olan dağın dibindeki şehrin kralı olan Girion'un soyundan gelen Ozan (Bard)`ın attığı ok ile öldürülür.

Beş Ordu Savaşı
Cüceler buradaki dağın soyluları olurlar ve dağı yeniden inşa ederler. Buranın kralı Thorin, İnsanların kralı ise Ozan olur. Kuyutorman'daki elflerin kralı Thranduil, Ozan ve Thorin bu dağdaki altınlar üzerinde hak iddia ederler. Demir Tepeler'deki cücelerin kralı Dain ise Thorin'e yardıma gelir. Herkes birbirine girer ama o sırada Gandalf gelir ve Azog'un oğlu Bolg'un bir orduyla intikam için buraya geldiği haberini getirir. Çünkü Bolg hazineyi istiyordur ve babasını Dain öldürmüştür. Ayrıca Ulu Goblin ve nice orkla vahşi kurtun ölümünün ardından iyice öfkelenmiştir. Bu yüzden warglar olan vahşi kurtları da yardıma getirmiştir.

İnsanlar, cüceler ve elfler birlik olurlar. Bilbo, elflerin yanında savaşır ve Kocaoğlanın yardımını ister. Kocaoğlan, deri değiştirici olduğu için ayıya dönüşebiliyordu. İlk olarak Kartallar yardıma gelir ve Kocaoğlan ayıya dönüşür ve Bolg'u öldürür. Savaş bu sayede kazanılır. Ama Thorin, Fili, Kili öldürülmüştür. Kral Dain tüm cücelerin ortak kralı olur.

Eve dönüş
Bilbo evine döner ve macerada kazandığı cüce zırhı, kılıcı sting ve yüzüğü altmış yıl boyunca Shire'da saklar. Akrabası olan Frodo Baggins'i evlatlık edinir. 111. yaş gününde Gandalf Bilbo'yu ziyarete gelir. Bilbo'ya yüzüğünün tek yüzük olduğunu söyler. Bilbo yüzüğü ve tüm her şeyini Frodo'ya bırakır. Kendisi ise Ayrıkvadi'ye gider ve orada kendi hayatını anlatan kitabını tamamlar ve yüzük savaşı sonunda denizin ötesine açılır. Bilbo denizin ötesine açıldığında tam 131 yaşındaydı ve denize açılmadan önce yazdığı kitapları'nı yani; "Elfçe'den Çeviriler" ve "Oradaydık ve Şimdi Buradayız" adlı kitaplarını evlatlığı Frodo'ya bırakır oradan da Frodo'nun yüzük serüveninde yanından hiç ayrılmayan Samwise Gamgee'ye bırakmıştır.

Kaynakça

Orta Dünya hobbitleri
Hobbit karakterleri
1937'de tanıtılan kurgusal karakterler
Kurgusal erkek karakterler
Edebiyat karakterleri
J.R.R.Tolkien karakterleri
Yüzüklerin Efendisi karakterleri

Bilbo Baggins


{{Ficha de deportista
| imagen=Daouda Karaboué (Montpellier HB) - Handball player of France (1).jpg
| Subtítulo =
| nombre = Daouda Karaboué
| nombrecompleto = Daouda Karaboué
| fecha nacimiento = 11 de diciembre de 1975
| lugar nacimiento = Abiyán, Costa de Marfil
| fecha fallecimiento =
| lugar fallecimiento =
| nacionalidad =
| altura =
| peso =
| selección = Francia
| veces internacional=
| lateralidad = Diestro
| club = Retirado
| numero =
| posición = Portero
|medallas         =

}}Daouda Karaboué''' (Abiyán, Costa de Marfil; 11 de diciembre de 1975) es un exjugador de balonmano franco-marfileño, aunque es con la nacionalidad francesa con la que juega internacionalmente. Su posición es la de portero, puesto que compartió durante casi una década con Thierry Omeyer, de quien era su sustituto. Debutó con la selección de Francia un 5 de junio de 2004 contra la selección de Bielorrusia. En total disputaría 151 partidos con la selección francesa.

Aunque nació en Costa de Marfil, sus padres son naturales de Burkina Faso. Sus padres se divorciaron cuando Karaboué tenía sólo 2 años, emigrando su madre a Estados Unidos, quedándose él con su padre en Abiyán. En 1984 su padre se trasladaría a Francia, llevándose con él a Karabouré que contaba entonces con apenas 9 años.

Ganó la medalla de oro en los Juegos Olímpicos de 2008 en Pekín, con la selección francesa, derrotando en la final a Islandia.

Tras la finalización de la temporada 2012-13 se retiró a los 37 años de la práctica activa del balonmano.

Equipos
  Mandelieu HB (1984-1993)
  Montpellier HB (1993-2000)
  VfL Hameln (2000-2002)
  Grashoppers Zürich (2002-2004)
  Montpellier HB (2004-2010)
  Toulouse Handball (2010-2013)

Palmarés

Montpellier
 Liga Francesa (2005, 2006, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012)
 Copa de Francia (2005, 2006, 2008)
 Copa de la Liga (2005, 2007, 2008)

Selección nacional

Campeonato del Mundo
  Medalla de bronce en el Campeonato del Mundo de 2005
  Medalla de oro en el Campeonato del Mundo de 2009
  Medalla de oro en el Campeonato del Mundo de 2011

Campeonato de Europa
  Medalla de oro en el Campeonato de Europa de 2006
  Medalla de bronce en el Campeonato de Europa de 2008
  Medalla de oro en el Campeonato de Europa de 2010

Juegos Olímpicos
  Medalla de oro en los Juegos Olímpicos de 2008
  Medalla de oro en los Juegos Olímpicos de 2012

Enlaces externos

 Perfil en Kempa

Nacidos en Abiyán
Balonmanistas de Francia
Balonmanistas de Francia en los Juegos Olímpicos de Pekín 2008
Balonmanistas de Francia en los Juegos Olímpicos de Londres 2012
Medallistas olímpicos de balonmano
Medallistas olímpicos de oro de Francia
Medallistas olímpicos de oro de Pekín 2008
Medallistas olímpicos de oro de Londres 2012
Balonmanistas del Montpellier Agglomération Handball
Balonmanistas del Toulouse Handball
Caballeros de la Legión de Honor

Daouda Karaboué


Ernst Albert Max Wentzler (* 3. September 1891 in Hann. Münden; † 9. August 1973 ebenda) war ein deutscher Kinderarzt, der als T4-Gutachter an der "Kinder-Euthanasie" in der Zeit des Nationalsozialismus beteiligt war.

Karrierebeginn
Ernst Wentzler, dessen Vater Lederfabrikant war, begann nach dem Abschluss seiner Schullaufbahn ein Studium der Medizin. Als Teilnehmer am Ersten Weltkrieg musste er sein Studium kriegsbedingt unterbrechen und war während des Krieges als Feldunterarzt an einem Reservelazarett in Hannover eingesetzt. Nach Kriegsende beendete er sein Medizinstudium 1918 an der Universität Göttingen und wurde 1919 approbiert. Im selben Jahr wurde er in Göttingen mit der Dissertation "Die Entwicklung der Pneumothoraxtherapie in den letzten Jahren" zum Dr. med. promoviert. Anschließend war er Assistenzarzt unter Erich Peiper an der Universitätskinderklinik Greifswald. Wentzler wurde schließlich als Kinderarzt in Berlin tätig und wandelte ab 1923 an seinem neuen Wohnort an der Veltheimpromenade (heute Zeltinger Straße 44) in Berlin-Frohnau ein Haus in eine private Kinderklinik um, die er schließlich leitete. Innerhalb der Kinderklinik befand sich auch Wentzlers Privatpraxis. Das Gebäude der Kinderklinik erwarb er im Mai 1934. Seine schließlich aus etwa 30 Betten umfassende Einrichtung führte den Namen Kinderklinik Frohnau. Er entwickelte in den 1920er Jahren die sogenannte Wentzlersche Wärmewanne, eine Art Brutkasten.

Zeit des Nationalsozialismus
Nach der Machtübergabe an die Nationalsozialisten wurde er am 1. April 1936 trotz Aufnahmesperre in die NSDAP (Mitgliedsnummer 3.756.952)  aufgenommen. Er gehörte zudem zahlreichen NS-Organisationen an: der SA, dem NS-Ärztebund, der Deutschen Arbeitsfront, der NSV, dem Reichsluftschutzbund, dem Reichskriegerbund sowie dem NS-Altherrenbund der Deutschen Studenten. Ab 1938 saß er dem Verein Deutscher Kinderkrankenhäuser vor.

Während der NS-Zeit wurde Wentzlers Einrichtung als Deutsches Kinderkrankenhaus e. V. bezeichnet. In dieser renommierten Kinderklinik wurden auch die Kinder von nationalsozialistischen Prominenten behandelt, so z. B. die Kinder von Viktor Brack, Hans Hefelmann, Werner Blankenburg, Walther Darré und Hermann Göring. Infolge eines Impfschadens starb dort der Sohn von Kurt Blome.

Beteiligung an der Kinder-"Euthanasie"
Durch Karl Brandt wurde Wentzler im Verlauf des Jahres 1939 zur Planung der "Kinder-Euthanasie" angeworben und war neben Hans Heinze und Werner Catel von Herbst 1939 bis Anfang 1945 einer der drei Hauptgutachter des "Reichsausschusses zur wissenschaftlichen Erforschung von erb- und anlagebedingten schweren Leiden". Dieses Dreiergremium entschied anhand von zugesandten Meldebögen mit Patientendaten im Umlaufverfahren über Leben oder Tod der auf den Bögen erfassten Kinder und war somit für tausende Morde im Rahmen der "Kinder-Euthanasie" maßgeblich verantwortlich. Wentzler arbeitete auch an dem Entwurf zum nicht in Kraft getretenen Euthanasiegesetz mit.

Das Vorhandensein einer "Kinderfachabteilung", einer gesonderten Einrichtung zur Durchführung der "Kinder-Euthanasie", in Wentzlers Klinik gilt heute als unwahrscheinlich. Gleichwohl ergeben sich aus den Dokumenten der Klinik Anhaltspunkte für die Tötung behinderter Kinder vor Ort. Zudem wurden Patienten in die Landesanstalt Görden und in die Städtische Nervenklinik für Kinder und Jugendliche Wiesengrund in Berlin-Wittenau verlegt, wo sie starben.

Nachkriegszeit
Nach Kriegsende zog Wentzler im August 1945 nach Hann. Münden, wo er sich als Kinderarzt niederließ und praktizierte. Von seiner Heimatstadt aus führte er bis zum Ende des Bestehens seiner Kinderklinik 1964 die Einrichtung wirtschaftlich. Im Zuge eines vor dem Landgericht Hamburgs durchgeführten Ermittlungsverfahrens gegen fast 20 Beschuldigte zu den Verbrechen im Rahmen der Kinder-Euthanasie setzte die I. Strafkammer am 19. April 1949 die Beschuldigten außer Verfolgung, unter ihnen auch Wentzler. Trotz nachgewiesener Tötungen der sogenannten "Reichsausschusskinder" konnte den Beschuldigten eine Rechtswidrigkeit ihrer Taten nicht nachgewiesen werden. (Die Richter des Hamburger Landgerichts, zum Teil ehemalige aktive Nationalsozialisten, führten aus, dass "die Verkürzung lebensunwerten Lebens" keinesfalls "dem allgemeinen Sittengesetz widerstreitet"). Wentzler sagte noch mehrfach in Prozessen mit dem Themenkomplex Euthanasieverbrechen aus, wurde aber selbst juristisch nicht belangt.

Schriften
 Die Entwicklung der Pneumothoraxtherapie in den letzten Jahren: Aus der Medizinischen Universitätsklinik Göttingen, Anklam, Göttingen 1920, Med. Dissertation 1919.
 Rachitis-Verhütung: Gemeinverständl. Darst. d. Wesens, d. Verbreitung, Erkenng u. Verhütg d. "Englischen Krankheit" zum Verständnis d. v. d. Reichsgesundheitsführg angeordneten Maßnahmen, In: Schriftenreihe der Reichsgesundheitsführung. H. 1, Berlin, Wien 1942.
 Besser Vorbeugen - als Heilen!: Über Krankheitsverhütung im Säuglings- u. Kindesalter f. Eltern u. Erzieher. Von 1933 bis 1947 in vier Auflagen erschienen.
 Richtige Ernährung, gesunde Kinder. Von 1929 bis 1966 in neun Auflagen erschienen und mehrfach überarbeitet; zuletzt mit Hanns Löhr: Richtige Ernährung für Kinder vom Neugeborenen bis zum Schulkind: Mit Kochvorschriften u. krankheitsverhütenden Vorschlägen, Goldmann, München 1968.

Literatur
 Thomas Beddies, Heinz-Peter Schmiedebach: Der Pädiater Dr. Ernst Wentzler und die Kinderklinik Frohnau. In: Berlin in Geschichte und Gegenwart, Jahrbuch des Landesarchivs Berlin, Berlin 2002, S. 137–157.
 Klaus Pegler: Es geschah in Frohnau. Band 2, Alektor Verlag, Berlin 2006, ISBN 978-3-88425-085-3.
 Götz Aly: Die Belasteten. "Euthanasie" 1939-1945. Eine Gesellschaftsgeschichte. Fischer, Frankfurt/Main 2013 ISBN 978-3-10-000429-1

Weblinks

Einzelnachweise

T4-Gutachter
Pädiater
SA-Mitglied
NSDAP-Mitglied
Autor
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Person (Hann. Münden)
Deutscher
Geboren 1891
Gestorben 1973
Mann

Ernst Wentzler


Johannes Cocceius, Coccejus, Cocceio, Cock o Koch (Bremen, 9 de agosto de 1603 - 4 de noviembre de 1669), fue un teólogo calvinista germano-holandés.

Su hermano mayor, Gerhard Cocceius (1601-1660), fue jurista y diplomático, e intervino en el Tratado de Westfalia (1648).

No debe confundirse con el también teólogo José Coccio, de Biefdl (sic ¿Bielefeld?), inicialmente protestante y converso al catolicismo en Colonia, que fue canónigo de Juliers (Thesoro Catholico, 1599).

Tras estudiar en Hamburgo y en la Universidad de Franeker, donde Sixtinus Amama fue uno de sus profesores, Johannes Cocceius llegó a ser profesor de lenguas bíblicas en el ilustre gymnasium de Bremen (1630). En 1636 se trasladó a Franeker, donde ejerció la cátedra de hebreo, a la que añadió desde 1643 la de teología. en 1650 sucedió a Friedrich Spanheim como profesor de teología en la Universidad de Leiden.

Destacó en la exégesis bíblica y en la filología hebrea. Fue uno de los principales defensores de la llamada teología federal o teología de la alianza (covenant), espiritualizando las Escrituras hasta tal punto que llegó a decirse que Cocceius encontraba a Cristo en todo el Antiguo Testamento, de la misma forma que Hugo Grotius no lo encontraba por ninguna parte.

Su doctrina, que se ha calificado de milenarista, se basaba en considerar que tras el pecado original (lapsus de Adán), la relación de Dios con el hombre era un pacto o alianza; un pacto de obras, que posteriormente se sustituyó por un nuevo pacto de gracia. Este último pacto o alianza necesitaba la encarnación de Cristo para cumplirse. Su teología se funda completamente en la Biblia, cuyo estudio en los textos originales promovió. En uno de sus ensayos defiende que los cristianos no tienen por qué observar el sabbath, que sería puramente una institución judía.

Sus seguidores se denominaron cocceianos, siendo el más destacado de ellos Campeius Vitringa.

Obras

Su obra principal fue Lexicon et commentarius sermonis hebraici et chaldaici (Leiden, 1669), muy reeditada. Previamente había expuesto lo esencial de su teología en Summa Doctrinae de Foedere et Testamento Dei (1648).

Sus obras completas se publicaron en 12 volúmenes in folio (Ámsterdam, 1673-1675).

Véase también
 Oráculos sibilinos

Referencias

Bibliografía
 Heiner Faulenbach: Coccejus, Johannes. In: Theologische Realenzyklopädie 8 (1981), pp. 132-140.
 Reinhard Breymayer: Auktionskataloge deutscher Pietistenbibliotheken. Die beiden neuentdeckten Auktionskataloge für die Privatbibliothek des Vorpietisten Johannes Coccejus, des bedeutendsten reformierten Theologen des 17. Jahrhunderts. [...] In: Bücherkataloge als buchgeschichtliche Quellen in der frühen Neuzeit. Ed. by Reinhard Wittmann. Harrassowitz, Wiesbaden 1985 (Wolfenbütteler Schriften zur Geschichte des Buchwesens, vol. 10), pp. 113-208.

Notas

Teólogos de los Países Bajos del siglo XVII
Calvinistas de los Países Bajos
Hebraístas de los Países Bajos
Nacidos en Bremen
Teólogos protestantes

Johannes Coccejus


La Estación de Braço de Prata se encuentra en la parte nordeste de la ciudad de Lisboa, Portugal, integrando las líneas de Cintura y Norte de la REFER, y servida por Fertagus y por CP Urbanos de Lisboa ("líneas" de Azambuja y Sintra).

Historia

En 1902, entró en funcionamiento, en esta estación, un sistema de señalización basado en los discos eléctricos Barbosa. En 1926, fue abierto el concurso para la electrificación de la vía, entre esta estación y la de Rossio; esta obra, cuya duración se preveía en 4 o 5 años, buscaba reducir el incómodo inconveniente del paso de locomotoras a vapor por el Túnel de Rossio.

Movimiento de mercancías
En 1926, esta estación enviaba, en régimen de alta velocidad, remesas de pescado.

Transportes urbanos en Braço de Prata
 Autobús y Eléctricos de Carriles:
 718 Al. Afonso Henriques ⇄ I.S.Y.L., vía Xabregas
 755 Siete Ríos ⇄ Pozo del Obispo, vía Chelas
 782 Expresso Muelle del Sodré ⇄ Moscavide, vía Cabo Ruivo

 La red de convoyes Urbanos CP Lisboa sirve a las siguientes estaciones en su recorrido dentro de Lisboa:
 Alcântara-Terra
 Campolide
 Sete Ríos
 Entrecampos
 Roma Areeiro
 Chelas
 Marvila
 Oriente
 Lisboa - Santa Apolónia
 Benfica

Galería

Referencias

Enlaces externos

Braço de Prata
Braço de Prata
Estaciones de la línea del Norte
Braco de Prata
Línea de Sintra

Estación de Braço de Prata


Međupodsavezna liga – Istok, također i kao   Međupodsavezna liga Zagreb – Istočna skupina  je bila liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1964./65.
Sudjelovalo je 11 klubova, a prvak je bio "Slaven" iz Koprivnice.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutarnje poveznice
 Međupodsavezna nogometna liga – Zapad 1964./65.
 Zagrebačka zona 1964./65.
 Podsavezna liga Bjelovar 1964./65.
 Podsavezna liga Koprivnica 1964./65.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, "Bjelovarski list"
 library.foi.hr, "Glas Podravine"
 library.foi.hr, "Bjelovarski list", br. 24, god. XIX, izdano 10. lipnja 1965., str. 8, preuzeto 25. srpnja 2019.
 library.foi.hr, "Glas Podravine", br. 22., god. XVII, izdano 12. lipnja 1965., str.5, preuzeto 25. srpnja 2019.

1964-65 MP Zagreb Istok
MP Zagreb
1964-65 MP Istok

Međupodsavezna nogometna liga – Istok 1964./65.


Uma ditadura civil é uma forma de governo diferente das ditaduras militares em que o ditador no poder não deriva seu poder dos militares. Entre as ditaduras civis, as ditaduras de partido dominante tendem a durar mais que as ditaduras personalistas.

Conceito
Um ditador é um líder político que governa um país com poder absoluto e ilimitado ou aquele que burla regras, regulamentos e leis existentes, contra o bem comum. Os países governados por ditadores são chamados de ditaduras. O termo foi aplicado pela primeira vez aos magistrados da antiga República Romana que receberam poderes extraordinários temporariamente para lidar com emergências, os ditadores modernos, de Adolf Hitler a Kim Jong-un. Um ditador civil, por outro lado, é aquele que ascendeu ao poder por meio de ardis ou fraudes, detendo total e absoluto poder sobre as forças armadas, sobre os legisladores, não respeita as decisões do poder judiciário, amordaça a mídia e não tolera qualquer forma de oposição.

Caracterização e exemplos
Ditadores normalmente usam força militar ou fraude política para ganhar poder, que eles mantêm por meio do terror, coerção e a eliminação das liberdades civis básicas. Muitas vezes carismáticos por natureza, os ditadores tendem a empregar técnicas de propaganda de massa bombástica para estimular sentimentos de apoio e nacionalismo entre o povo. Embora os ditadores possam ter opiniões políticas fortes e serem apoiados por movimentos políticos organizados, eles são motivados apenas pela ambição pessoal ou ganância para manter o poder, por todos os meios e a todo custo. Eles geralmente empregam um slogan comum, para ganhar apelo de massa, criando uma falsa sensação de revolução, como anticorrupção ou similares. Eles anseiam pelo poder absoluto por um tempo limitado, supostamente para lidar com emergências sociais ou políticas.

À medida que a prevalência das monarquias declinou durante os séculos 19 e 20, ditaduras e democracias constitucionais tornaram-se as formas predominantes de governo em todo o mundo. Da mesma forma, o papel e os métodos dos ditadores mudaram ao longo do tempo. Durante o século 19, vários ditadores chegaram ao poder nos países latino-americanos quando se tornaram independentes da Espanha. Esses ditadores, como Antonio López de Santa Anna, no México, e Juan Manuel de Rosas, na Argentina, normalmente formavam exércitos privados para tomar o poder de novos governos nacionais fracos.

Caracterizados por Adolf Hitler na Alemanha nazista e Josef Stalin na União Soviética, os ditadores totalitários e fascistas que chegaram ao poder durante a primeira metade do século 20 eram significativamente diferentes dos governantes autoritários da América Latina pós-colonial. Esses ditadores modernos tendiam a ser indivíduos carismáticos que reuniam o povo para apoiar a ideologia de um único partido político como os partidos nazistas ou comunistas. Usando o medo e a propaganda para reprimir a dissidência pública, eles aproveitaram a tecnologia moderna para direcionar a economia de seu país para construir forças militares cada vez mais poderosas.

Após a Segunda Guerra Mundial, os governos enfraquecidos de vários países da Europa Oriental, Ásia e África caíram para ditadores comunistas de estilo soviético. Alguns desses ditadores posaram como presidentes ou primeiros-ministros "eleitos" às pressas que estabeleceram um regime autocrático de partido único anulando toda a oposição. Outros simplesmente usaram a força bruta para estabelecer ditaduras militares. Marcada pelo colapso da própria União Soviética em 1991, a maioria dessas ditaduras comunistas havia caído no final do século XX.

Ao longo da história, mesmo alguns governos totalmente constitucionais concederam temporariamente a seus líderes poderes extraordinários de ditador em tempos de crise. As ditaduras de Adolf Hitler na Alemanha e Benito Mussolini na Itália começaram sob proclamações de estado de emergência. Durante a Segunda Guerra Mundial, tanto os Estados Unidos quanto a Grã-Bretanha concederam a seus executivos amplos poderes de emergência extraconstitucionais que foram encerrados com a declaração de paz. A África, em particular, tornou-se hoje notória por criar ditadores civis que se mantêm no poder por décadas, alguns até em condições de saúde muito debilitantes, convocando o povo a suspender ou alterar suas constituições a fim de se perpetuar no poder, mesmo em antigas idades e senilidade aparente.

Ver também

 Ditadura
 Política comparativa

Referências

Ditaduras
Governo
Política

Ditadura civil


Centralia er en by i Lewis County i den amerikanske delstat Washington med et areal på 19,3 km² og en befolkning på 14.742 indbyggere (2000). Centralia hed oprindeligt Centerville. Navnet ændredes til Centralia år 1891.

Blodbadet i Centralia var en voldsom konflikt den 11. november 1919 mellem veteranorganisationen American Legion og arbejdere i industrifagforeningen Industrial Workers of the World. Seks personer døde.

Kendte personer fra Centralia
 Merce Cunningham, koreograf

Referencer

Byer i Washington

Centralia (Washington)


Köstendil ili ( trl: Oblast Kjustendil), Bulgaristan'ın en batısındaki ildir. Makedonya ve Sırbistan ile komşudur. Merkezi Köstendil'dir.

İlçeleri ve ilçe merkezieri

Köstendil (il)