A tawaif was a highly successful entertainer who catered to the nobility of the Indian subcontinent, particularly during the Mughal era. The tawaifs excelled in and contributed to music, dance (mujra), theatre, and the Urdu literary tradition, and were considered an authority on etiquette. Tawaifs were largely a North Indian institution central to Mughal court culture from the 16th century onwards and became even more prominent with the weakening of Mughal rule in the mid-18th century. They contributed significantly to the continuation of traditional dance and music forms.

History
Tawaifs have existed for centuries in the Indian Subcontinent, with one of the earliest references to the profession being the character Vasantasena from the 5th century BC Sanskrit drama Mṛcchakatika. The patronage of the Mughal court in the Doab region and the subsequent atmosphere of 16th century Awadh made arts-related careers a viable prospect. Many girls were taken at a young age and trained in both performing arts, including mujra, Kathak, and Hindustani classical music, as well as literature, poetry (particularly ghazal), thumri, and dadra. The training of young tawaifs also encompassed Urdu writing and enunciation, as well as social skills employed in cultivating patrons and retaining them, particularly the complex etiquette associated with their craft, in which they were seen as experts. Once a trainee had matured and possessed a sufficient command over dancing and singing, she became a tawaif, high-class dancers who served the rich and noble. Unsurprisingly then, their training in music and dance started at a very young age, under the guidance and tutelage of renowned ustaad s (masters). Young girls regularly spent hours in riyaz, learning songs and dance to the exacting standards set by their teachers. The term riyaz, from Arabic, connotes abstinence, devotion, discipline and hard labour. At a mundane level, regular riyaz is necessary for a flawless performance before an audience. Many well-known tawaifs practiced and learned music throughout their careers, seeking masters from different music traditions (gharanas) to add to their performance style.

The tawaif's introduction into her profession was marked by a celebration, the so-called missī ceremony, that customarily included the inaugural blackening of her teeth.

It is also believed that young nawabs-to-be were sent to these tawaifs to learn tameez and tehzeeb which included the ability to recognise and appreciate good music and literature, perhaps even practice it, especially the art of ghazal writing. They also became teachers for the sons of wealthy and elite families, who would often send their sons to  kothas so that they could learn Urdu speaking, poetry and etiquette from tawaifs. The boys would be told to sit and observe how a tawaif goes about her interactions. The Tawaif's contribution to society came from a tradition of families and enjoyed a hierarchy. The uppermost echelon of tawaifs was entrusted with the responsibility of teaching adab (etiquette) and kaayda (manners) to the kings and young princes. They would also familiarize the royalty with the  finer nuances of poetry, music, dance and literature. By the 18th century, they had become the central element of polite, refined culture in North India.

The kotha of a tawaif is a performance space and as a guardian of arts and culture, and is only open to the city's elite and wealthy patrons. In these rarified spaces, tawaifs would compose poetry, sing and dance with live musical composition, as well as performing at banquets, all of which reqquired years of rigorous training. Tawaif is a performer who thrives on sponsorship from the royal and aristocratic families, and the dancers are responsible for performing mujra dance with good manners. True mujra dance is elegant, complex, and artistic, presented in an elegant and elegant manner. At grand occasions such as a marriage or the birth of a male heir, the tawaif is also invited to perform. In such occasions, they usually perform a mythological or legendary story, like singing. The tawaifs would dance, sing (especially ghazals), recite poetry (shairi) and entertain their suitors at mehfils. Like the geisha tradition in Japan, their main purpose was to professionally entertain their guests, and while sex was often incidental, it was not assured contractually. High-class or the most popular tawaifs could often pick and choose among the best of their suitors. Tawaifs performed at temples during holidays and participated in temple celebrations, which had been passed down from generation to generation. They also had the tradition of performing at the Burhwa Mangal bazaar in the spring after Holi festival. Such events provided significant platform for tawaifs, not just for the patronage but also for the opportunity it offered for tawaifs to showcase their skills to general audiences and, thereby, retain societal acceptability for their trade.

There were hierarchies among the performing artists, and the tawaifs were at the top, a class distinct from street performers and prostitutes. (A Tawaif is a dancer, not a prostitute.) Tawaif kothas, where the tawaifs often lived and performed, would host meetings of local intelligentsia, presided mostly by the most senior tawaif of the kotha. Tawaifs enjoyed influence among writers, journalists and poets. The poets longed for a tawaif to sing their works and asked the famous tawaif if she could sing his poems. In those days, having tawaif perform his own work was a way to ensure that poetry would be remembered and passed down from generation to generation. A Tawaif had an unconventional approach to relationships, where female performers were expected to remain unmarried but were permitted to have relationships with patrons. Tawaifs traditionally served loyal mistresses to wealthy patrons. Only once a relationship was terminated, either due to the death of their patron or a mutual decision to part ways, would a tawaif look to enter into another relationship.

Some of the most prominent tawaifs in history were Anarkali, Mah Laqa Bai, Bhagmati, Mubarak Begum and Begum Samru (who rose to rule the principality of Sardhana in western Uttar Pradesh), Moran Sarkar (who became the wife of Maharaja Ranjit Singh), Wazeeran (patronised by Lucknow's last nawab Wajid Ali Shah), Begum Hazrat Mahal (Wajid Ali's first wife who played an important role in the Indian Rebellion), Gauhar Jaan (a notable classical singer who sang for India's first-ever record), and Zohrabai Agrewali. A number of television and film actresses from Pakistan were tawaifs, including Niggo, Nadira (Pakistani actress), and Naina. A number of singers from Pakistan also were tawaifs, including Zeenat Begum and Tamancha Jan.

Decline

The annexation of Oudh by the East India Company in 1856 sounded the first death-knell for this medieval-era institution. It was soon looked down upon with disfavour by the colonial government, and the tawaifs were eventually forced to go into prostitution due to a lack of employment opportunities. Social reformers in India opposed them as social decadence. The institutions survived until India's independence in 1947. Some of the famous tawaifs include:

 Malka Jaan, and daughter Gauhar Jaan (1873–1930) who created the very first Indian song recording in 1902.
 Jaddanbai (1892–1949) – a master music composer, singer, actress, and film maker.
 Binodini Dasi (1862–1941)
 Rasoolan Bai (1902 – 15 December 1974)
 Begum Akhtar (7 October 1914 – 30 October 1974)
 Malika Pukhraj (1912 – 2004)
 Roshan Ara Begum (1917 – 6 December 1982), Sitara-e-Imtiaz
 Zareena Begum of Lucknow (1947 – 12 May 2018)

They used to be the only source of popular music and dance and were often invited to perform on weddings and other occasions. Some of them became concubines and wives of maharajas and wealthy individuals. They were the first singers to record on gramophone with the emergence of that new technology. With the emergence of movies, however, they lost popularity. With their traditional spaces and modes of music rehearsal under attack, many tawaifs found space as performers in the newly emerging industries of mass entertainment, such as the gramophone, theatre and later films. The earliest singers to record for the gramophone, in the early 20th century, came from tawaif backgrounds, as did the first actresses of Parsi theatre and, later, the 'talkies', films with sound. A majority of tawaifs could not make this transition, however, and continued to perform within their kothas to a dwindling group of patrons.

Popular culture

In Films

The image of the tawaif has had an enduring appeal, immortalized in Bollywood movies and Pakistani dramas.
Films with a tawaif as a character include

Devdas (1935)
Devdas (1936)
Devdas (1937)
Anarkali (1953)
Chandni Chowk (1954)
Devdas (1955)
Anarkali (1955)
Pyaasa (1957)
Mehndi (1958)
Sadhna (1958)
Zindagi Ya Toofan (1958)
Jalsaghar (1958)
Mughal-E-Azam (1960)
Sahib Bibi Aur Ghulam (1962)
Uttar Falguni (1963)
Devdas (1965)
Mamta (1966)
Teesri Kasam (1966)
Anarkali (1966)
Kaviya Thalaivi (1970)
Sharafat (1970)
Anjuman (1970)
Insaan aur Aadmi(1970)
Khilona (1970)
Pakeezah (1972)
Umrao Jaan Ada (film) (1972)
Gomti Ke Kinare (1972)
Amar Prem (1972)
Shatranj Ke Khilari(1977)
Muqaddar Ka Sikandar (1978)
Karmayogi (1978)
Kasme Vaade (1978)
Suhaag (1979)
Umrao Jaan (1981)
Daasi (1981)
Prem Tapasya (1983)
Utsav (1984)
Maati Maangey Khoon (1984)
Tawaif (1985)
Angaaray (1986)
Maa Beti (1987 film) (1987)
Bazar-e-Husn(1988)
Pati Patni Aur Tawaif (1990)
Dil Aashna Hai (1992)
sardari begum (1996)
Devdas (2002)
Mahnoor (2004)
Mangal Pandey: The Rising (2005)
Kisna: The Warrior Poet (2005)
Umrao Jaan (2006)
Devdas (2010)
Bol (2011)
Bazaar E Husn (2014)
Jaanisaar (2015)
 Mah e Mir (2016)
 Thugs Of Hindostan (2018)
Kalank (2019)
Hamidabai Ki Kothi (2019)
The Black Woman (Depicts a tawaif in a supporting role, often in situations where a man in a loveless marriage goes to her.)

In Indian Drama Series

Lajwanti (TV series)

Dastaan-E-Mohabbat Salim Anarkali (2018)

A Suitable Boy (2020)

Jubilee (2023)

In Documentary films

The Courtesans of Bombay (1983)
The Other Song (2009)

In Pakistani dramas

Chand Grehan (1991), drama on STN
Red Card (1994), drama on STN
Samandar Hai Darmiyan (1998)
Ghulam Gardish
Adhoray Khawab
Chand Chehra
Mere Humnasheen, a television film
Saza Aur Jaza (2002), PTV drama
Umrao Jaan Ada (TV series) (2003)
Aatish (2004), PTV drama
Meharun Nisa (2004)
Kaantay (2004), PTV drama
Bheegi Palkain (2005)
Makan Aka Home a Heaven (2006)
Bhool, PTV drama
Sitam (2006), PTV drama
Bazar (2006), PTV telefilm based on story by Saadat Hasan Manto
Jhumka Jaan (2007)
Sanjha (2011)
Meri Behan Maya (2011)
Anjuman, a television film (2013)
Mein Sitara (2016)
Alif Allah Aur Insaan (2017)
Kahan Ho Tum(2018)
Alif (2019)
Deewar-e-Shab (2019)
Raqs e Bismil (2020)
Khuda Aur Mohabbat (season 3) (2021)
Badzaat (2022)
Dil Awaiz (2022)

In Literature

Tawaifnama by Saba Dewan
Mera Naam Gauhar Jaan Hai by Vikram Sampath
TABOO: The Hidden Culture of a Red Light District by Fouzia Saeed
Umrao Jaan Ada novel by Mirza Hadi Ruswa
Nashtar novel by Hasan Shah
Bazaar-e-Husn novel by Munshi Premchand
Bazar story by Saadat Hasan Manto
The Last Courtesan by Manish Gaekwad
Song Sung True by Malika Pukhraj
Akhtari : The Life and Music of Begum Akhtar by Yatindra Mishra, Maneesha Taneja

See also

 Similar professions in other cultures
 Almah, a similar profession in the Middle East
 Ca trù, a similar profession in Vietnam
 Geisha, a similar profession in Japan
 Kisaeng, a similar profession in Korea
 Qiyan, a similar profession in the pre-modern Islamic world
 Nagarvadhu, a similar profession in ancient India
 Shamakhi dancers, a similar profession in Azerbaijan
 Yiji, a similar profession in China
 Similar topics in India
 Bargirl
 Dance bar
 Mujra
 Nautch
 Devdasi
 Related topics
 Prostitution in colonial India
 Prostitution in India

References

Further reading
 Martha Feldman, Bonnie Gordon. The courtesan's arts: cross-cultural perspectives. pp. 312–352.
 Essay on Asia art, history, epigraphy and culture in Honour of Gouriswar Bhattacharya

External links
The Tawaif, The Anti – Nautch Movement, and the Development of North Indian Classical Music

Obsolete occupations
Sex industry in India
Courtesans by type
Culture of Lucknow
Culture of Uttar Pradesh

Tawaif


Constantin Dănulescu () a fost un  medic radiolog, specializat cu o bursă la Paris și om politic român, care a îndeplinit funcția de subsecretar de Stat pe lângă Departamentul Muncii, Sănătății și Ocrotirilor Sociale (9 iulie 1941 - 3 iulie 1943) în guvernul Ion Antonescu (3).

La 6 mai 1946, în așa-numitul Proces al Marii Trădări Naționale au fost "judecați" și condamnați: Ion Antonescu, Mihai Antonescu, Horia Sima, Constantin Pantazi, Constantin Piki Vasiliu, Titus Dragoș, Gheorghe Dobre, Ioan Marinescu, Traian Brăileanu, Dimitrie I. Popescu, Constantin Petrovicescu, Constantin Dănulescu, Constantin Bușilă, Nicolae Mareș, Petre Tomescu, Dimitriuc Vasile, Mihail Sturdza, Ion Protopopescu, Corneliu Georgescu, Constantin Papanace, Vasile Iasinschi, Gheorghe Alexianu, Radu Lecca și Eugen Cristescu.

Decorații
  Ordinul "Coroana României" în gradul de Mare Ofițer (7 noiembrie 1941)

Note

Nașteri în 1897
Decese în secolul al XX-lea
Politicieni români
Decorați cu Ordinul Coroana României
Medici români

Constantin Dănulescu


Agave nuusaviorum ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Agaven (Agave). Ein englischer Trivialname ist "Papalometi, Papalome Agave".

Beschreibung
Agave nussaviorum wächst solitär mit einer Wuchshöhe von 30 bis 50 cm und ist 40 bis 60 cm breit. Die lanzettförmigen, länglichen bis eiförmigen steifen, hellgrünen bis bläulichen gebogenen Blätter sind 12 bis 40 cm lang, 5 bis 11 cm breit. Die Blattränder sind unregelmäßig gezahnt. Der braune bis graue, variable nadelförmige Enddorn wird bis 3 cm lang.

Der rispige, gerade Blütenstand wird 1,5 bis 6 m hoch. Die gelbgefärbten, locker angeordneten glockenförmigen Blüten erscheinen in der oberen Hälfte des Blütenstandes und sind 50 bis 70 mm lang. Die Blütenröhre ist bis 4,5 cm lang.

Die länglichen dreikammerige Kapselfrüchte sind 45 bis 65 mm lang und 20 bis 25 mm breit. Die glänzenden, schwarzen mondförmigen Samen sind 5 bis 7 mm lang und 4 bis 6 mm breit.

Die Blütezeit reicht von August bis Dezember.

Systematik und Verbreitung
Agave nuusaviorum wächst in Mexiko in den Bundesstaaten Oaxaca in Wald- und Grasland in 1700 bis 2500 m Höhe. Sie ist vergesellschaftet mit Nolina spec. und anderen Arten.

Die Erstbeschreibung als "Agave nussaviorum" durch Abisai Josue García-Mendoza ist 2010 veröffentlicht worden.

Agave nuusaviorum ist im Bundesstaat Oaxaca in Mexiko verbreitet. Die im Großraum Oaxaca und Puebla vorkommenden Vertreter der Untergattung Agave der Himieflorae-Gruppe Agave potatorum und Agave seemanniana überlappen das Verbreitungsgebiet. Die von Garcia-Mendoza in 2010 neu beschriebene Agave nuusaviorum der Untergattung Littaea aus dem Großraum Oaxaca ist außergewöhnlich. Sie ist nahe verwandt mit Agave potatorum und Agave seemanniana die jedoch in Rosetten-Blatt- und Blütenstruktur deutlich abweichen. Es scheint möglich, dass Agave nuusaviorum eine Naturhybride zwischen Agave potatorum und Agave seemanniana ist. Es Bedarf weiterer Untersuchungen den Status der Art zu bestätigen.

Literatur
 Abisaí Josué García-Mendoza: Revisión taxonómica del complejo Agave potatorum Zucc. (Agavaceae): nuevos taxa y neotipificación. In: Acta Botánica Mexicana. Band 91, 2010, S. 71–93 (online).

Agaven
Nuusaviorum

Agave nuusaviorum


Zagrebački plenarij, također i Zagrebački bjelokosni plenarij i Bjelokosni plenarij, čine četiri bjelokosne pločice s reljefima pričvršćene u barokni srebrni okvir, čiji se izvornik čuva u Riznici zagrebačke katedrale. Pretpostavlja se da je ga je Zagrebačkoj biskupiji, tj. biskupu Duhu darovao njezin utemeljitelj ugarsko-hrvatski kralj Ladislav Arpadović ili kralj Andrija II.

Plenarij se prvi put spominje u Imovniku iz 1394., kanonika Blaža. Od njega su preostale četiri bjelokosne pločice s reljefima pričvršćene u barokni srebrni okvir, koji 1630. daje izraditi zagrebački biskup Franjo Ergeljski.

Reljefi su podijeljeni vodoravnim utorom u dva ili više prizora nalazi se deset motiva: Navještenje, Rođenje, Krštenje, Preobraženje, Pranje nogu, Posljednja večera, Uhićenje, Raspeće, Uskrsnuće i Uzašašće. U križištu u sredini čuvao se relikvijar s česticom Svetoga Križa (Drvo Gospodnje). Na kutovima okvira četiri su kružna medaljona s pozlaćenim evanđelistima, dok je u sredini s lijeva Krist Svevladar (Pantokrator) sa zlatnom kuglom i križem, a njemu sučelice Marija Zagovornica ruku sklopljenih na molitvu. Na vrhu je Kristov monogram, a pri dnu Marijin, ovjenčani pletenim vijencem.

Prema zagrebačkom plenariju izrađena je inačica darovana papi Ivanu Pavlu II. za njegova apostolska pohoda Hrvatskoj 1998. u Mariju Bistricu. Taj plenarij korišten je kao omot-korice Evanđelistaru iz kojega je naviješteno evanđelje na sprovodnoj misi Ivana Pavla II. 8. travnja 2005. i pape Benedikta XVI. 5. siječnja 2023. Papa Franjo koristio ga je 5. listopada 2014. prigodom otvaranja Treće Opće skupštine izvanredne sinode biskupa.

Bibliografija
 Milinović, Dino: Bjelokosni plenarij iz Riznice zagrebačke katedrale u kontekstu otonske renesanse, doktorska disertacija, Sveučilište u Zagrebu: Filozofski fakultet, Zagreb, 2005.
 Milinović, Dino: "Tko je darovatelj bjelokosnog plenarija iz riznice Zagrebačke katedrale?". Peristil: zbornik radova za povijest umjetnosti, sv. 50, br. 1 (2007.), str. 229-236.
 Milinović, Dino: Umjetnost crkvenih riznica. Bjelokosni plenarij iz riznice zagrebačke katedrale. Hrvatska sveučilišna naklada, Filozofski fakultet Sveučilišta u Zagrebu, Zagrebačka nadbiskupija-Nadbiskupski duhovni stol: Zagreb, 2020.
 Pelc, Milan: "Zagrebački bjelokosni plenarij: interpretacija podrijetla, funkcije i značenja", Hrvatska revija, br. 2 (2020.)

Izvori

Povijest Zagreba
Zagrebačka nadbiskupija

Zagrebački plenarij


وهو القاريء أبو علي الحسن بن الحسين بن علي بن عبد الله بن جعفر الصواف، وكان ثقة وورجلاً فاضلاً ونبيلاً، ويسكن ناحية الرصافة من بغداد.

علمه

روى عن : موسى بن عبد الرحمن المسروقي، وأبي سعيد الأشج، ورباح بن الجراج الموصلي، وأحمد بن منصور،. وأخذ فنون القراءات على ابن حمدون اللؤلؤي، والطيب بن إسماعيل، ومحمد بن غالب، والقاسم بن يزيد. وروى عنه : بكار بن أحمد المقريء، وأبو طاهر ابن أبي هاشم المقريء، وأبو القاسم ابن النجار، وأحمد بن جعفر بن محمد الخلال، وعبد العزيز بن جعفر الحنبلي، وأبو بكر النقاش وآخرون.

الجرح والتعديل

 قال الدارقطني: «ما رأت عيناي مثل أبي علي بن الصواف، وفلان بمصر».
 قال ابن أبي الفوارس: «كان أبو علي ثقة مأمونا، ما رأيت مثله في التحرز».

وفاته
توفي أبو علي الصواف المقريء عشية يوم الأثنين أول أيام شهر رمضان عام 310هـ/922م، ودفن في مقبرة الخيزران.

المراجع

مصادر
 أعيان الزمان وجيران النعمان في مقبرة الخيزران - تأليف وليد الأعظمي - مكتبة الرقيم - بغداد - 2001م - صفحة 22.
 المنتظم في تاريخ الملوك والأمم - ابن الجوزي البغدادي - 6/186.

أشخاص من بغداد
علماء حديث من العراق
وفيات 922
علماء دين مسلمون
وفيات 310 هـ
مدفونون في مقبرة الخيزران

أبو علي الصواف


Le Dernier Jour d'école avant les vacances de Noël () est un film italien de Gian Vittorio Baldi sorti en 1975.

Le film a été sélectionné à la Quinzaine des réalisateurs au Festival de Cannes 1975.

Synopsis
Dans les Apennins émiliens, en 1944, trois fascistes de la République de Salò arrêtent un autocar en mauvais état transportant plusieurs femmes, deux hommes et un pauvre étudiant appelé Athos, ainsi que le chauffeur. Ils ont pour but de détourner le car afin de s'enfuir en Suisse. Ils sont de plus en plus agressifs et indiquent que quiconque n'est pas fasciste comme eux est un traître. À la fin, ils tuent cruellement tous les passagers, tandis qu'Athos est abandonné mourant au bord d'un ruisseau.

Fiche technique

 Titre français : Le Dernier Jour d'école avant les vacances de Noël
 Titre original italien :
 Réalisation : Gian Vittorio Baldi
 Scénario : Gian Vittorio Baldi
 Photographie :
 Montage : Gian Vittorio Baldi
 Musique : Jeti Grigioni
 Décors : Andrea Montuschi
 Costumes : Gian Vittorio Baldi
 Maquillage : Massimo Giustini
 Sociétés de production : IDI Cinematografica, Scale Film
 Pays de production :
 Langue originale : italien
 Format : Couleur
 Durée : 90 minutes ()
 Genre : Drame de guerre
 Dates de sortie :
 Italie :
 France :  (Festival de Cannes 1975)

Distribution
Lino Capolicchio : Erasmo
Laura Betti : une passagère
Macha Méril : Egle
Riccardo Cucciolla : Ambro
Delia Boccardo : Germana
John Steiner : le lieutenant
Luca Bonicalzi : Athos
Lidia Biondi : La prostituée
Giovanella Grifeo : La fille du souvenir
Lou Castel : Un partisan

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 1975
Film dramatique italien
Film de guerre italien
Film en italien
Film se déroulant en Émilie-Romagne
Film se déroulant dans les années 1940
Film sur le fascisme
Film sur la Seconde Guerre mondiale


බහුරූපීතාව යනු සමහර මූලද්‍රව්‍ය ව්‍යුහ 2ක් හෝ වැඩි ගණනක් ලෙස ස්වභාවයේ පැවතීමේ සංසිද්‍ධියයි. මෙම විවිධ ආකාරවල පරමාණු සැකැස්ම එකිනෙකට වෙනස් වනඅතර ඒ සඳහා බන්ධන ස්වභාවය බලපායි.මෙම වෙනස් ආකාර ඒවා තැනී ඇති මූලද්‍රව‍්‍යයේ බහුරූපී ආකාර සේ සැලකේ. බහුරූපීතාවය සඳහා උදාහරණයක් ලෙස කාබන්හි බහුරූපී ආකාර දෙකක් වන දියමන්ති හා මිනිරන් සැලකිය හැක. දියමන්තිවලදී කාබන් පරමාණු එකිනෙක වසුත්කලීය බැදී ත්‍රීමාණ දැලිසක් සාදන අතර මිනිරන්වලදී කාබන් පරමාණු ෂඩාස්‍රාකාරව තලීයම සකස් වී තිබේ.

බහුරූපීතාව සඳහා යොදාගන්නා ඉංග්‍රීසි වචනය "Allotropy" ග්‍රීක භාෂාවෙන් බිඳී ආ වචනයක් වන අතර එය "allos" හා "tropos" යන වචන යුගලෙහි එකතුවෙන් සෑදී ඇත. "allos" යන්නෙන් "අනෙක" යන්න හැ‍ඟෙන අතර "tropos" යන්නෙන් "ක්‍රමය" යන්න අදහස් වේ.

බහුරූපීතාව අදාල වන්නේ එකම මූලද්‍රව්‍යයේ එකම භෞතික ස්වභාවයේ පවතින වෙනස් ආකාර සඳහා පමණි. එබැවින් එකම මූලද්‍රව‍්‍යයේ ඝන , ද්‍රව හා වායු කලාප එකිනෙකෙහි බහුරූපී ආකාර ලෙස නොසැල‍ෙක්. සමහර මූලද්‍රව්‍යවල බහුරූපී ආකාර ඉහත අවසාන 3 හිම පැවතිය හැක. උදා - ඔක්සිජන් මූලද්‍රව්‍යයේ O2 ඩයිඔක්සිජන් හා O3  ට්‍රයිඔක්සිජන් / ඕසෝන් යන බහුරූපී ආකාර යුගල ඝන ද්‍රව හෝ වායු වන අවස්ථා 3න් ඕනෑම එකක පැවතිය හැක. අනෙකුත් මූලද්‍රව්‍යවල බහුරූපී ආකාර එක් කලාපයකට පමණක් සීමා වේ. උදාහරණයක් ලෙස ගතහොත් පොස්පරස්හි ඝන කලාපයේ බොහෝ බහුරූපී ආකාර පවතින නමුත් ද්‍රව තත්වයට පත් කළ විට ඒ සියල්ලෙන්ම එකම P4  ව්‍යුහ දරණ ද්‍රව පොස්පරස් ලැබේ.

ආශ්‍රිත
Isomer
Polymorphism (materials science)

සටහන්

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

Allotropes – Chemistry Encyclopedia

රසායන විද්‍යාව
Inorganic chemistry
භෞතික රසායන විද්‍යාව

බහුරූපීතාව


Președintele Republicii Orientale a Uruguayului (în ) este șeful statului și șeful guvernului din Uruguay. Drepturile sale sunt stabilite în constituția Uruguayului. Formează puterea executivă împreună cu Secretariatul Președinției, Consiliul de Miniștri și Directorul Biroului de Planificare și Buget. În caz de absență, funcția sa este exercitată de vicepreședinte. La rândul său, președintele republicii este comandantul șef al forțelor armate.

Caracteristicile mandatului
Potrivit actualei Constituții, președintele și vicepreședintele sunt aleși prin alegeri populare directe. Președintele are un mandat de 5 ani, poate fi ales pentru un număr indefinit de ori, dar nu poate fi reales imediat. Aceștia sunt aleși în cadrul aceleiași candidaturi prezentate de un partid. În cazul în care nici o candidatură nu obține majoritatea absolută a voturilor, se va desfășura un al doilea tur de scrutin, numit balotaj, între primele două candidaturi clasate în primul tur. În cadrul votului menționat, câștigă candidatul care obține majoritatea voturilor.

Președintele are puterea de a numi și de a demite miniștrii. Potrivit articolului 168 din Constituție, Președintele Republicii, acționând împreună cu ministrul sau miniștrii respectivi sau cu Consiliul de Miniștri, are printre atribuții:

Păstrarea ordinii și a liniștii în interiorul țării și a securității în afara ei.
Comandamentul tuturor forțelor armate.
Promulgarea tuturor legilor, emiterea unor reglementări speciale necesare pentru implementarea acesteia.
Prezentarea unui discurs în fața Adunării Generale a Uruguayului, la deschiderea sesiunilor regulate.
Dreptul la dreptul de veto asupra unor legi.
Dreptul de a propune proiecte de legi sau modificări ale legilor adoptate anterior.
Concedierea angajaților publici pentru abuzuri, omisiunea sau delict.
Gestionarea relațiilor diplomatice și, cu consimțământul legiuitorului, dreptul de a declara război.
Dreptul de a declara o stare de urgență atunci când este necesar.
Pregătirea bugetului de stat.
Negocierea tratatelor cu ratificarea legiuitorului.

Actualul președinte al Uruguayului este Luis Lacalle Pou.

Politica Uruguayului

Președintele Uruguayului


1907 වසරේ මැයි 17 යටිනුවර දෙහිගම වළව්වේ උපත ලැබූ මුන්වහන්සේගේ ගිහිනම වූයේ ඇල්ෆ්‍රඩ්  අමුණුගමය. අමුණුගම වළව්වේ රාජගුරු නායක බණ්ඩාරලාගේ කුඩාබණ්ඩාර නිළමේතුමා හා යටිනුවර දියකෙළිනවල වළව්වේ කිත්සිරිමෙවන් රාජගුරු බණ්ඩාරලාගේ ලොකු කුමාරිහාමි මුන්වහන්සේගේ මව්පියන් වූහ.

යටිනුවර  මුරුතලාව සිංහල පාසලින් ගිහි අධ්‍යාපනය ලැබූ උන්වහන්සේ සිය ගිහිකල ඥාතී මුත්තනුවන් වූ අමුණුගම සිරිනිවාස මහානාහිමියන් යටතේ 1919 පෙබරවාරි මසදී පැවිදි විය. ගංගොඩවිල සුභද්‍රාරාමය හා මාළිගාකන්ද විද්‍යොදය පිරිවෙන් වලින් අධ්‍යාපනය ලැබූ උන්වහන්සේ 1933 දී ශ්‍යාමරාජ ත්‍යාගය දිනාගත්තේය. පහමුනේ සුමංගල මහානාහිමි යටතේ උපසම්පදාව ලැබූ උන්වහන්සේ මහනුවර ධර්මරාජ විද්‍යාලයේ ආචාර්යවරයෙක් ලෙස සේවය කළ අතර, 1936 දී කර්මාචාර්‍ය ධුරයටත්, 1940 දී කාරක සභාවටත්, 1943 දී සංඝරාජ පිරිවෙනේ අධිපති ධුරයටත් පත්වූහ . 1946 දී දළඳා තේවාමුරයටද පත්වූ උන්වහන්සේ ඉන්පසු ලේකම් හා අනුනායක ධුරයන්ට පත්වූ අතර , ත්‍රිපිටක ධර්ම සභාවටත් , 1956 සම්බුද්ධ ජයන්ති උත්සවයට හා බුරුමයේ සංගායනාවටත් එක්වූහ.

පූරිජ්ජල ශ්‍රී සරණංකර මහානාහිමියන්ගේ අපවත්වීමෙන් පසු 1964 දී මහානාහිමි වූ අමුණුගම විපස්සී හිමියන් 1969 පෙබරවාරි 4 දා අපවත්වූහ.

අමුණුගම විපස්සි හිමි


Achterwasser (plattysk achtern bagved) er en lagune i den i Østersøen udmundende Peenestrom.

Den går så langt ind i øen Usedom, at der mellem Ückeritz og Zinnowitz kun er en smal odde ud til Østersøen. Achterwasser er mod nord afgrænset af halvøen Gnitz og mod syd Lieper Winkel. Mod syd ligger to små fjorde, Balmer See, og vest for den, Krienke See.

I forrige århundrede var stormflod over Usedom flere gange årsag til direkte kontakt mellem Achterwasser og Østersøen, når det smalle sted sted på den kun 300 meter brede landbro mellem Zempin og Koserow ved Rieckgraben blev overskyllet.

Achterwasser er lavvandet, og bruges som windsurfing og sejlsportsområde. Strandene ved ved halvøen Gnitz er ikke så finkornet som på østersøkysten af Usedom, og bunden af Achterwasser er flere steder stenet.

Galeri

Byer og landskaber ved Achterwasser
 Balmer See
 Halvøen Gnitz med hovedbyen Lütow og øen Görmitz
 Koserow- sydsiden
 Krienke See med det tidligere Rittergut Dewichow på dens østbred
 Krumminer Wiek
 Lassaner Winkel med hovedbyen Lassan
 Lieper Winkel med hovedbyen Liepe
 Loddin med Loddiner Höft
 Ückeritz - sydsiden
 Zempin - sydsiden

Eksterne kilder og henvisninger

Søer i Mecklenburg-Vorpommern
Østersøen

Achterwasser


Jagten på kæledyret er en dansk børnefilm fra 2003 med instruktion og manuskript af Helle Melander. I hovedrollerne er to børneskuespillere: Mathaeus Bech (8 år, Svendborg) og Clara Krogh Hesselbjerg (8 år, Rudkøbing). Kortfilmen (16 minutter) er udgivet af Zentropa.

Handling
Filmen handler om en børnefødselsdag og jagten på en gave. Den er optaget i naturen på Sydlangeland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2004

Børnefilm fra Danmark

Jagten på kæledyret


"Drumul regelui" este cel de-al doilea episod al serialului Urzeala tronurilor. Acesta a fost scris de David Benioff, D.B. Weiss, regizat de Tim Van Patten și difuzat pe 24 aprilie 2011.

Acțiune
După ce a acceptat să devină Mâna Regelui, Ned pleacă din Westeros cu fiicele sale, Sansa și Arya, iar Catelyn rămâne să aibă grijă de Bran. Jon Snow pleacă spre nord să intre în frăția Paznicilor Nopții. Tyrion decide să plece cu el spre nord, și nu cu familia sa. Daenerys Targaryen pune la cale recuperarea tronului, iar Dany învață cum să-i facă pe plac noului ei soț, Drogo.

Referințe

Legături externe
 Drumul regelui la Urzeala tronurilor Wiki
 "The Kingsroad"  at HBO

Vezi și
Urzeala tronurilor (sezonul 1)

Episoade din Urzeala tronurilor

Drumul regelui


Aniceto Molina Aguirre, né le  à El Campano et décédé le  à San Antonio, au Texas, est un auteur-compositeur-interprète et accordéoniste colombien. Il est considéré comme l'un des grands interprètes de la cumbia et du vallenato colombiens, sa carrière s'est étendue sur plus de quatre décennies. Il était populaire dans les pays d'Amérique latine, notamment au Salvador. Il était également connu sous le nom de El Tigre Sabanero.

Biographie
Molina est né à El Campano, en Colombie, et a appris à jouer de l'accordéon à l'âge de douze ans. Molina commence sa carrière musicale à l'âge de douze ans, avec son frère Anastasio, en rejoignant un groupe dans son pays natal. À l'âge de dix-huit ans, il s'installe à Carthagène, en Colombie, pour tenter sa chance.

En 1969, Aniceto Molina publie sa première chanson, intitulée , un succès national. À partir de 1973, il vit à Mexico pendant dix ans. À cette époque, il pouvait triompher avec des chansons telles que , , ,  et , entre autres. parmi d'autres. En 1984, il s'installe à San Antonio, Texas, aux États-Unis. Au cours de sa carrière musicale, il a reçu plusieurs récompenses, dont quatre distinctions différentes des El Premio de la Gente Latina Music Fan Awards, qui se tiennent à Los Angeles, en Californie, et un prix Gloria de la Música.

Discographie

Notes et références

Liens externes

Chanteur colombien
Musicien de cumbia
Accordéoniste colombien
Naissance en avril 1939
Naissance dans le département de Córdoba
Décès en mars 2015
Décès à San Antonio
Décès à 75 ans

Aniceto Molina


Brian Ikast Sørensen (født 2. januar 1981), bedre kendt som  BrianFromDenmark er en dansk Youtuber/Twitch-streamer, der underholder i form af gameplay og Let's play. Han var Danmarks største youtuber fra den 3. juni 2010 indtil den 5. december 2012 hvor han blev overhalet af Gex.

Brian er sammen med Gex, Benny_1, Pjavn, Dildimoose og Coolagebrothers anerkendt som grundlægger af dansk Youtube.

Han stoppede sin YouTube-/Twitch-karriere i 2023.

Karriere

Tidlig karriere
I 2006 oprettede han sin første kanal. som han dog først lagde videoer ud på i 2009 i form af daily vlogs. Han kunne dog pga. private forhold ikke fortsætte.

Senere karriere
Den 3. juni 2010 oprettede han BrianFromDenmark-kanalen, hvor han i begyndelsen lavede engelske videoer. Han startede ud med serien 'Let's build', men besluttede kort tid efter at skifte til dansk Youtube.

Efter hans skift til dansk Youtube startede han ud med let's plays af primært spillende Minecraft og Spore. Disse Let's plays gjorde ham hurtigt populær.  Han blev kendt for hans måde at bande og kommentere sarkastisk, mens han spillede, men måtte stoppe med at bande I hans videoer grundet Youtubes stramning af regler om sprogbrug.

Youtube har i de senere år været lidt på hold for Brian, dog  med enkelte uploads. Han har i stedet arbejdet og brugt sin tid på streaming på Twitch.tv. under "BrianFromDenmark". Her har han rundet 100.000 følgere og er en af de større danske twitch-streamere.

I 2023 fik han et fuldtidsjob og stoppede derfor med at streame og uploade på YouTube. Han er stadig aktiv på diverse sociale medier.

Han havde hans sidste stream nytårsdag 31. december 2022.

Økonomi
Om hans indtægt fra gaming udtalte han i 2014, at Jeg arbejder det, der svarer til to fuldtidsjob og får lige lidt under en kontanthjælp udbetalt.

Referencer

Kilder

 BrianFromDenmark på Twitch.tv
 BrianFromDenmark på Eurogamer.dk
 BrianFromDenmark på B.dk
 Interview med BrianFromDenmark på Gaming.dk

YouTubere fra Danmark
Personer fra Struer

BrianFromDenmark


ඇලන් මැතිසන් ටියුරින් (1912 ජුනි 23 – 1954 ජුනි 7) යනු ඉංග්‍රීසි ජාතික පරිගණක විද්‍යාඥයෙක් සහ ගණිතඥයෙකි. පරිගණක විද්‍යාවේ සිද්ධාන්ත වර්ධනය කෙරෙහි ඔහුගේ දායකත්වය අතිමහත් ය. ඇල්ගොරිතමය (algorithm) සහ පරිගණනය (computation) වැනි පරිගණක විද්‍යාවේ මූලික සංකල්ප හදුන්වා දීමට මුල් වූ හෙතෙම පොදු අවශ්‍යතා පරිගණකයක (general purpose computer) මුල් කාලීන ආකෘතියක් වන ටියුරින් යන්ත්‍රය (Turin machine) පිළිබද අදහස ද ඉදිරිපත් කළේ ය. පරිගණක විද්‍යාව සහ කෘත්‍රිම බුද්ධිය යන විෂයයන්හි පියා වශයෙන් ද සැලකෙන්නේ ඇලන් ටියුරින් ය.

දෙවෙනි ලෝක යුධ සමයේ දී ජර්මානු යුධ හමුදාවන් භාවිත කළ රහස් සංඥා පද්ධති කියවීම (cryptanalysis) සදහා බ්‍රිතාන්‍ය රජය පිහිට වූ රජයේ කේත සහ රහස් සංඥා ක්‍රම අධ්‍යයන ආයතනය (Government Code and Cypher School) වෙනුවෙන් සේවය සැපයූ හෙතෙම ජර්මානු රහස් සංඥා ක්‍රම (ciphers) ඉක්මනින් හදුනාගැනීම සදහා උපක්‍රම රැසක් හදුන්වා දුන්නේ ය. ජර්මානු යුධ හමුදා භාවිත කළ රහස් සංඥා ක්‍රම ජනන යන්ත්‍රයක් වූ  Enigma machine හි කේත බිදීම සදහා කලින් භාවිත වූ විද්‍යුත් යාන්ත්‍රික ක්‍රමයක් වූ bomba නම් පෝලන්ත ක්‍රමවේදය ද ඔහු විසින් වැඩිදියුණු කෙරිණි. රදවාගත්  ගුප්තකේතනය (encripted) කරන ලද පණිවිඩ බිදහෙලීම සදහා ටියුරින්ගෙන් ලැබුණු දායකත්වය මිත්‍ර පාර්ශ්වීය හමුදාවන්ට දෙවන ලෝක යුද්ධය කෙටිකලකින් ම නිමා කිරීමට ශක්තියක් වූ බව කියැවේ. අත්ලන්තික් සටන වැනි සටන්වල ජයග්‍රහණයන් මීට නිදසුන් ය. මෙම කාර්යභාරය යුරෝපයේ යුද්ධය වසර දෙකකින් කෙටිකිරීමට සහ මිලියන 14කට අධික ජීවිත ගණනක් සුරක්ෂිත කිරීමටත් හේතු වූ බවට ගණන් බලා ඇත.

දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු හෙතෙම National Physical Laboratory හි සේවය කළ අතර එහි දී ඔහු ස්වයංක්‍රීය පරිගණන යන්ත්‍රය (Automatic Computing Engine) හෙවත් ACF යන්ත්‍රය සැලසුම් කළේ ය. ක්‍රමලේඛස්ථාපිත පරිගණකයක (stored-program computer) මුල් ම සැලසුම් ද ඔහු විසින් එකල පිළියෙළ කෙරිණ. 1948 දී ඔහු මැන්චෙස්ටර්හි වික්ටෝරියා විශ්වවිද්‍යාලයේ පිහිටි මැක්ස් නිවුමන්ගේ පරිගණන යන්ත්‍ර විද්‍යාගාරයට (Computing Machine Laboratory) එක් වූ අතර ගණිතමය ජීවවිද්‍යාව (mathematical biology) විෂය කෙරෙහි නැඹුරු විය. ජීවීන්ගේ රූප ජනනයේ (morphogenesis) රසායනික පදනම පිළිබද ව ඔහු ලියූ පත්‍රිකාව විසින් දෝලන රසායනික ප්‍රතික්‍රියා (oscillating chemical reactions) පිළිබද ව 1960 දී එය මුල්වරට සොයාගැනීමට පෙර අනාවැකි පළකර තිබුණි.

1952 දී සමලිංගික චෝදනා යටතේ ටියුරින් ව අත්අඩංගුවට ගැනිණ. ඒ වනවිටත් එක්සත් රාජධානියේ සමලිංගිකත්වය සම්බන්ධයෙන් තිබූ නීතිමය බාධක ඉවත් නොවී තිබුණි. ඔහු ජීවිතාන්තය දක්වා සිරදඩුවම වෙනුවට රසායනික පුමගහරණයක් (chemical castration) සිදුකරගැනීමට එකග විය. සිය 42 වැනි උපන්දිනයට දින 16ක් තිබිය දී 1954 වසරේ දී ඔහු සයනයිඩ් විෂ වීමකින් මරණයට පත් විය. පශ්චාත් මරණ පරික්ෂයකින් එය දිවිනසාගැනීමක් බව තීරණය කරන ලදී. නමුත් පැවති සාධක අනුව එය අත්වැරැද්දකින් සිදු වූවක් ලෙස ද සැලකිය හැකි ව තිබූ බව සදහන් කර තිබේ.  2009 වසරේ දී අන්තර්ජාලය හරහා ගෙනගිය ව්‍යාපාරයකින් පසුව බ්‍රිතාන්‍ය අගමැති ගෝර්ඩන් බ්‍රවුන් ඔහු සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කළ අන්දම පිළිබද බ්‍රිතාන්‍ය රජය වෙනුවෙන් නිල වශයෙන් මහජනයාගෙන් සමාව ඉල්ලා සිටියේ ය. 2013 දී දෙවැනි එළිසබෙත් මහරැජින ඔහුට මරණාපර සමාව ප්‍රදානය කර සිටියා ය.

පවුල් පසුබිම සහ අධ්‍යාපනය

පවුල් පසුබිම
ටියුරින් ලන්ඩනයේ මායිඩා වේල්හි උපත ලැබුවේ ය. ඔහුගේ පියා ජුලියස් මැතිසන් ටියුරින් (1873-1947) බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත ඉන්දියාවේ එවක මැද්‍රාස් ප්‍රදේශය වූ අද ඔඩිස්සා ප්‍රාන්තයේ සිවිල් සේවකයකු ලෙස කටයුතු කළේ ය. ටියුරින්ගේ පිය පාර්ශ්වයේ සීයා වූ ජෝන් රොබර්ට් ටියුරින් පූජකවරයකු වූ අතර නෙදර්ලන්තයේ පදිංචි ව සිටි ස්කොට් වෙළද පවුලකින් පැවත ආවේ ය. ටියුරින්ගේ මව ඊතල් සාරා ටියුරින් (විවාහයට පෙර - නී ස්ටෝනි 1881-1976) මද්‍රාස් රේල්වේස් හි ප්‍රධාන ඉංජිනේරුවරයා වූ එඩ්වර්ඩ් වොලර් ස්ටෝනිගේ දියණිය විය. ස්ටෝනිවරු ප්‍රොතෙස්තන්තු භක්තික සහ ඇංග්ලෝ අයිරිෂ් සම්භවයක් තිබූ සාමාන්‍ය පංතියේ මිනිසුන් විය.

ඉන්දියානු සිවිල් සේවයේ රැකියාව හේතුවෙන් ජුලියස් ටියුරින්ට සිය පවුල සමග ඉන්දියාවේ පදිංචි වීමට සිදු  විය. ඔහුගේ සීයා ද යටත් විජිත ඉන්දියාවේ බෙන්ගාල හමුදාවේ ජෙනරල්වරයකු ව සිට තිබුණි. කෙසේනමුත් ටියුරින්ගේ මවට මෙන් ම පියාට ද ඔහු ව ඉන්දියාවේ නොව බ්‍රිතාන්‍යයේ හැදී වැඩෙනු දකින්නට වුවමනා විය.  එනිසා ඔවුහු ඔහුට උපත දීමට ලන්ඩන්හි මයිඩා වේල් වෙත පැමිණියහ. 1912 ජුනි 23 දින එහි වූ ඔවුන්ගේ නිවසේ දී ඔහු උපත ලැබුවේ ය. එම නිවසේ පිටත ඇති නිල් ඵලකයක මේ බව සටහන් කර ඇත. later the
Colonnade Hotel. ටියුරින්ට ජෝන් නමින් වැඩිමල් සොයුරකු ද වූ අතර ඔහු ටියුරින් බැරන් පෙළපතේ 12වැනියා වූ සර් ජෝන් ඩර්මොට් ටියුරින්ගේ පියා විය.
ටියුරින්ගේ පියාගේ රාජකාරී ජීවිතය හේතුවෙන් ඔහුට නිතර නිතර දුර බැහැර ගමන් කරන්නට සිදු වූ අතර ටියුරින්ගේ මාපියන් ළමාවියේ සිටි සිය  දරුවන් දෙදෙනා ව විශ්‍රාමික හමුදා යුවළකගේ රැකවරණයේ තබා එක්සත් රාජධානියේ හේස්ටිංග්ස් සහ ඉන්දියාව අතර සංචාරයන්හි යෙදුණි.
ටියුරින් පසුකලෙක ප්‍රාඥයකු වන ලකුණු  සිය ළමාවියේ දී ම දක්වන්නට විය.

His parents purchased a house in Guildford in 1927, and Turing lived there during school holidays. The location is also marked with a blue plaque.

පාසල් සමය
ඔහුගේ මව්පියන් ඔහු ව වයස 6 දී චාල්ස් මාවතේ අංක 20 හි පිහිටි St Michael's නමැති දිවා පාසලකට ඇතුළත් කළේ ය. එහි විදුහල්පතිනිය ඔහුගේ දක්ෂතාවය ළමාවියේ දී ම හදුනාගත් අතර පසුව ඔහුට උගැන් වූ සෑම ගුරුවරයෙක් ම ඔහු පිළිබද පැමිණි නිගමනය එය විය.

1922 ජනවාරි සිට 1926 දක්වා ටියුරින් Hazelhurst ආරම්භක පාසල (සසෙක්ස් ෆ්‍රාරන්ට් ගම්මානයේ වූ ස්වාධීන පාසලක්) හි අධ්‍යාපනය ලැබූ අතර 1926 දී ඔහුට වයස අවුරුදු 13ක් වූ විට ඩෝර්සෙට් හි ෂර්බෝන් වෙළද නගරයේ වූ ස්වාධීන පාසලක් වන ෂර්බෝන් පාසලට ඇතුළත් විය. නව පාසල් වාරය ඇරඹුණේ හරියට ම බ්‍රිතාන්‍යයේ 1926 මහා වර්ජනය කාලයේ වූ අතර නමුත් එදින ම ඇතුළත් වීමට දැඩි අධිෂ්ඨානයකින් යුතු ව ඔහු සවුත්හැම්ප්ටන් සිට ෂර්බෝන් දක්වා කිලෝමීටර් 97ක් දුර සිය පාපැදිය පැද ගියේ රාත්‍රියේ තානායමක නතර ද වෙමිනි.

ගණිතය හා විද්‍යාව කෙරෙහි වූ ටියුරින්ගේ සහජ නැඹුරුව අධ්‍යාපනය යන්න සම්භාව්‍ය විෂයයන් හැදෑරීම ලෙස වටහා ගත් ෂර්බෝන්හි ඇතැම් ගුරුවරුන්ගේ ප්‍රසාදයට හේතු නොවී ය. විදුහල්පතිවරයා ඔහුගේ මව්පියන්ට මෙසේ ලියා යැව්වේ ය. "ඔහු මාවත් දෙකක් අතර අතරමං නොවන්නේ නම් ඔහුට හොද ය. ඔහු පොදු පාසලක උගෙනුම ලබන්නේ නම් ඔහුගේ අරමුණ විය යුත්තේ සාමාන්‍ය ලෝකයට අත්‍යවශ්‍ය වන අධ්‍යාපනය ලැබූ පුද්ගලයකු බවට පත් වීම ය. ඔහුගේ අරමුණ විද්‍යා කරුණු පිළිබද විශේෂඥයකු වීම නම් ඔහු පාසලේ උගෙනුම ලැබීම ඔහුගේ කාලය අපතේ යැවීමකි." කෙසේනමුත් ටියුරින් සිය සිත්ගත් විෂයයන් පිළිබද සිය සුවිශේෂී දක්ෂතාවය දිගින් දිගට ම පෙන්නුම් කළේ ය. 1927 දී (වයස 14 දී) ආරම්භක කලනයවත් උගෙන නොසිටි ඔහු දුෂ්කර ගැටලු විසදීමට සිය සිත යොමු කළේ ය. 1928 දී වයස 16ක් ව සිටි ඔහු ඇල්බට් අයින්ස්ටයින්ගේ කෘති කියවූ අතර එය ග්‍රහණය කරගැනීමෙන් නොනැවතුණු ඔහු අයින්ස්ටයින්ගේ න්‍යායන් තුළින් නිව්ටන්ගේ චලිත නියම ප්‍රශ්න කෙරෙන බව (එය ප්‍රකාශිතව) සදහන් නොකෙරුණු ලියවිල්ල කියවීමෙන් නිගමනය කිරීමට ද සමත් වූ බව කිව හැකි ය.

වෘත්තීය ජීවිතය සහ පර්යේෂණ

ගුප්තකේත විශ්ලේෂණය

Bombe

Hut 8 සහ නාවික Enigma

Turingery

Delilah

විශ්වවිද්‍යාල ජීවිතය සහ පරිගණනය සම්බන්ධ අධ්‍යයන
ෂර්බෝන්හි අධ්‍යාපනයෙන් පසුව ටියුරින් 1931 සිට 1934 දක්වා  King's College, Cambridge හි උපාධි අපේක්ෂකයකු ලෙස කටයුතු කළේ ය. ඔහු ප්‍රථම පංති සාමාර්ථයක් සහිතව සිය ගණිත උපාධිය ලබාගත්තේ එහි දී ය. 1935 දී වයස 22ක් වූ ඔහු රාජකීය සාමාජිකයකු වශයෙන් පත්විය. ඒ මධ්‍යය අගය කරා නැඹුරුව පිළිබද ප්‍රමේය (central limit theorem) තහවුරු කරමින් ඔහු ඉදිරිපත් කළ නිබන්ධයක් හේතුවෙනි. 1922 දී එම න්‍යාය ඒ වනවිටත් Jarl Waldemar Lindeberg විසින් තහවුරු කර තිබූ බව එය පිරික්සා බැලූ කමිටුව නොදැන සිටියේ ය.

1936 දී ටියුරින් "On Computable Numbers, with an Application to the Entscheidungsproblem"  නම් පත්‍රිකාව පළ කළේ ය. එය Proceedings of the London Mathematical Society ජර්නලයේ කොටස් දෙකක් ලෙස පළ විය. පළමු කොටස නොවැම්බර් 30ත් දෙවැනි කොටස දෙසැම්බර් 23ත් ලෙස ය. මෙහි දී ටියුරින් කර්ට් ගර්ඩ්ල් විසින් 1931 දී ඉදිරිපත් කරන ලද සාධනයේ සහ ගණනයේ සීමාවන් පිළිබද ප්‍රතිඵලය (කිසියම් සංගත ගණිතමය පද්ධතියක් තුළ සත්‍ය එහෙත් එම පද්ධතිය තුළ සාධනය කළ නොහැකි අංක ගණිතමය ප්‍රකාශ තිබෙන බවත්, ඒ අනුව ගණිතමය පද්ධතියක් සංගත සහ සම්පූර්ණ විය නොහැකි බවත්, පද්ධතියට තමන්ගේ ම සංගතබව සාධනය කළ නොහැකි බවත් මෙයින් කියවෙයි.) යළි හැඩගන්වන ලදී. ඒ ගර්ඩ්ල්ගේ අංක-ගණිතය පදනම් වූ  සාර්වත්‍රික රූපික භාෂාව රූපික (formal) සහ සරල උපකල්පිත යන්ත්‍ර විශේෂයකින් ප්‍රතිස්ථාපනය කරමිනි. මෙම යන්ත්‍ර ටියුරින් යන්ත්‍ර ලෙස පසුකලෙක ව්‍යවහාරයට පත්විය. Entscheidungsproblem හෙවත් තීරණ ගැටලුව (decision problem) යනු ජර්මන් ගණිතඥ ඩේවිඩ් හිල්බර්ට් විසින් 1928 දී ඉදිරිපත් කරන ලද ගැටලුවකි. "කිසියම් ස්වසාධ්‍යයන් (axioms) සමූහයක් තුළ කිසියම් ගණිතමය ප්‍රකාශයක් සාධනය කළ හැකි ද නොහැකි ද යන්න පරිමිත කාලයක් තුළ පැවසිය හැකි සාර්ථක ක්‍රමවේදයක් සැකසිය හැකි ද?" යනුවෙන් හිල්බට් ඉදිරිපත් කළ පැනය මෙ නමින් හැදින්වේ. සිය  "සාර්වත්‍රික පරිගණක යන්ත්‍රය"  (universal computing machine) ගොඩනැංවිය හැකි ඕනෑම ගණිතමය විසදුම් ක්‍රියාවක් සිදුකිරීමට එය ඇල්ගොරිතමයක් ලෙසින් ඉදිරිපත් කරන තාක් කල් සමත් වන බව සාධනය කළ ටියුරින්, තීරණ ගැටලුවට කිසිදු විසදුමක් නොමැති බව දෙවනුව සාධනය කළේ ය. ඒ නැවතීමේ ගැටලුව (halting problem) ටියුරින් යන්ත්‍ර සම්බන්ධයෙන් තීරණය කළ නොහැකි බව  (undecidable) පෙන්වාදෙමිනි. එනම් ටියුරින් යන්ත්‍රයක් කොයි අවස්ථාවක දී හෝ නතර වනු ඇති දැයි ඇල්ගොරිතමයක් ආධාරයෙන් තීරණය කළ නොහැක.

ටියුරින්ගේ සාධනය ඇලොන්සෝ චර්ච් විසින් සිය ලැම්ඩා කලනය (lambda calculus) ආධාරයෙන් කරන ලද මේ හා සමාන ම සාධනයෙන් ටික කලකට පසු ප්‍රකාශයට පත්වුවත් ටියුරින්ගේ ප්‍රවේශය සැලකිය යුතු තරම් සමීප සහ අවබෝධයට පහසු වූවකි. ඒ තුළ 'සාර්වත්‍රික යන්ත්‍රයක් ' (අද මෙය සාර්වත්‍රික ටියුරින් යන්ත්‍රයක් නමින් හැදින් වේ.) පිළිබද අදහසක් එම යන්ත්‍රය (චර්ච්ගේ  ලැම්ඩා කලනය විසින් ද සිදු කළ හැකි පරිදි) මගින් වෙනත් ඕනෑම පරිගණන යන්ත්‍රයක් විසින් කළ හැකි කාර්යයන් කළ හැකි ය යන අදහසත් සමග අන්තර්ගත විය. චර්ච්-ටියුරින් ප්‍රවාදයට අනුව ටියුරින් යන්ත්‍ර සහ ලැම්ඩා කලනය ගණනය කළ හැකි ඕනෑම දෙයක් පිළිබද ව ගණනයන් සිදුකිරීමට සමත් ය. නූතන පරිගණකය පිළිබද සංකල්පයේ කේන්ද්‍රීය අදහස ටියුරින්ගේ පත්‍රිකාවට ස්තූතිවන්නට ඇති වූ බව ජෝන් වොන් නියුමන් පිළිගනියි. අද දක්වා ම ටියුරින් යන්ත්‍ර වූ කලී පරිගණනය පිළිබද න්‍යාය තුළ නිරන්තර ව අධ්‍යයනයට ලක්වන දෙයකි.

1936 සැප්තැම්බර් සිට 1938 ජූලි දක්වා කාලය ටියුරින් වැඩි වශයෙන් ම ගත කළේ  ප්‍රින්ස්ටන් විශ්වවිද්‍යාලයෙහි ය. ඒ චර්ච් යටතේ වැඩිදුර හැදෑරීම් කරමිනි.  ශුද්ධ ගණිතය පිළිබද සිය සොයාගැනීම්වලට අමතර ව හෙතෙම ගුප්තකේතවේදය ද හැදෑරූ අතර විද්‍යුත්-යාන්ත්‍රික ද්විමය ගුණකිරීමේ යන්ත්‍රයේ අවධි හතරෙන් තුනක් ම ද නිර්මාණය කළේ ය. 1938 ජුනි මස ඔහු ප්‍රින්ස්ටන් විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ගණිතය පිළිබද සිය ආචාර්ය උපාධිය ලබා ගත්තේ ය. ඔහුගේ නිබන්ධය වූයේ  Systems of Logic Based on Ordinals යන්නයි. එමගින් ක්‍රමසූචක තර්කය (ordinal logic) නමැති සංකල්පය හදුන්වා දුන් අතර සාපේක්ෂ පරිගණනය පිළිබද අදහස ද හදුන්වා දුන්නේ ය. සාපේක්ෂ පරිගණනයේ අදහස ඉදිරිපත් කිරීම පිණිස ඔහු ටියුරින් යන්ත්‍ර ඔරැකල් යන්ත්‍ර මගින් වැඩිදියුණු කර ටියුරින් යන්ත්‍ර මගින් විසදිය නොහැකි ගැටලු විසදීමට හැකි පරිදි සංවර්ධනය කර තිබුණි. ජෝන් වොන් නියුමන්ට ටියුරින් ව සිය පශ්චාත් ආචාර්ය උපාධි සහායකයා වශයෙන් යොදාගැනීමට අවශ්‍ය වූ නමුත් ඔහු නැවත එංගලන්තය බලා ආවේ ය.

මුල් පරිගණක සහ ටියුරින් පරීක්ෂාව
1945 සිට 1947 දක්වා ටියුරින් ලන්ඩන්හි හැම්ප්ටන් හි වාසය කළ අතර ස්වයක්‍රීය පරිගණන යන්ත්‍රය හෙවත් ACE යන්ත්‍රය සැලසුම් කිරීම සම්බන්ධයෙන්  National Physical Laboratory (NPL)  හි කටයුතු කළේ ය. 1946 පෙබරවාරි 19 ඔහු පත්‍රිකාවක් ඉදිරිපත් කළ අතර එය ක්‍රමලේඛ-ස්ථාපිත පරිගණකයක් පිළිබද ප්‍රථම සවිස්තර පත්‍රිකාව විය. වොන් නියුමන්ගේ අසම්පූර්ණ  First Draft of a Report on the EDVAC ටියුරින්ගේ පත්‍රිකාවට පෙර පළ වී තිබුණ නමුත් එය එතරම් සවිස්තර නොවූ අතර NPL Mathematics Division හි සුපිරින්ටැන්ඩන්ට්වරයා වූ ජෝන් ආර්. වුමර්ස්ලි පවසන පරිදි "ආචාර්ය ටියුරින්ගේ ම අදහස් විශාල ප්‍රමාණයක් එහි ඇතුළත් ව තිබුණි." ACE යන්ත්‍රය ගොඩනැගීමේ ශක්‍යතාවය පැවතුණ ද යුධ සමයේ බ්ලෙච්ලි පාක් හි කටයුතු අරබයා පැවති රහසිගතභාවය ව්‍යාපෘතිය ඇරඹීම පමා කළ අතර ටියුරින් ඉන් ඉවත් වීමට හේතු විය. 1947 අග දී ඔහු කේම්බ්‍රිජ් වෙත සප්තවාර්ෂික නිවාඩුවක් සදහා පැමිණි අතර ඒ කාලය තුළ ඔහු සිය  Intelligent Machinery පිළිබද කෙරුණු ප්‍රභවාත්මක කෘතිය ඉදිරිපත් කළේ ය. මෙය ඔහුගේ ජීවිත කාලය තුළ ප්‍රකාශයට පත් නො වී ය. ඔහු කේම්බ්‍රිජ්හි සිටි අතරතුර අන් අය විසින් ඔහුගේ සැලසුම අනුව නියමු ACE යන්ත්‍රය නිර්මාණය කෙරිණි. 1950 මැයි 10 දින පළමුවරට එහි පරිගණක වැඩසටහනක් ධාවනය කෙරුණු අතර  English Electric DEUCE සහ ඇමරිකානු Bendix G-HYPERLINK "https://en.wikipedia.org/wiki/Bendix_G-15"15 වැනි ලෝකයේ බිහි වූ පසුකාලීන පරිගණක ගණනාවක් එයට ණයගැති ය. ටියුරින්ගේ ACE යන්ත්‍රයේ සම්පූර්ණ ආකෘතිය ඔහුගේ මරණය තෙක් ම බිහි නොවිණි.

1948 දී ටියුරින් මැන්චෙස්ටර්හි වික්ටෝරියා විශ්වවිද්‍යාලයේ ගණිත අධ්‍යයනාංශයේ ජ්‍යෙෂ්ඨත ම කථිකාචාර්ය ධූරයට පත්කෙරිණි. 1949 දී ඔහු එහි පරිගණක යන්ත්‍ර විද්‍යාගාරයේ නියෝජ්‍ය අධ්‍යක්ෂක බවට පත් වූ අතර මුල් ම ක්‍රමලේඛ-ස්ථාපිත පරිගණකවලින් එකක් වූ මැන්චෙස්ටර් මාක් 1 පිණිස මෘදුකාංගයක් නිර්මාණය කිරීමට කටයුතු කරන්නට විය. යන්ත්‍රය සදහා වූ ක්‍රමලේඛක අත්පොතේ පළමු අනුවාදය ටියුරින් විසින් ලියන ලද අතර ෆෙරන්ටි විසින් ඔවුන්ගේ වාණිජමය ව්‍යාපෘතිය වූ ෆෙරන්ටි මාර්ක් 1 ගොඩනැගීම සදහා උපදේශකයකු ලෙස ටියුරින් ව බදවා ගන්නා ලදී. ටියුරින් ඔහුගේ මරණය දක්වා ම ෆෙරන්ටි විසින් උපදේශක ගාස්තු ගෙවනු ලැබීය.මේ කාලය තුළ ඔහු තවදුරටත් අමූර්ත ගණිතමය සොයාගැනීම් සම්බන්ධ කටයුතු කළේ ය. එ මෙන් ම සිය "Computing Machinery and Intelligence" (Mind, October 1950) හි කෘත්‍රිම බුද්ධිය පිළිබද ගැටලුව ආමන්ත්‍රණය කළ අතර කිසියම් යන්ත්‍රයක් සතු ව කෘත්‍රිම බුද්ධියක් පවතී ද යන්න සම්බන්ධයෙන් මිනුම් දඩුවක් වශයෙන් පරීක්ෂාවක් ද යෝජනා කළේ ය. මේ පරීක්ෂාව අද ටියුරින් පරීක්ෂාව නමින් හැදින්වේ. මෙයට අනුව කිසියම් යන්ත්‍රයක් සමග සල්ලාපයේ යෙදෙන, එහෙත් තමන් සංවාදයේ යෙදෙන්නේ යන්ත්‍රයක් සමග ය යන්න ගැන කලින් දැනුවත් නොවූ මානව විචාරකයෙකුට එම සංවාදයේ දී යන්ත්‍රය පිළිතුරු දෙන විලාසය මගින් පමණක් තමන් සංවාදයේ යෙදෙන්නේ සැබෑ මිනිසකු සමග නොව යන්ත්‍රයක් සමග ය යන්න හදුනාගත නොහැකි නම් (එ තරම් නිරවද්‍ය අයුරින් එම යන්ත්‍රයට මානව හැසිරීම ලිඛිත-වාචික ප්‍රතිචාර තුළින් අනුකරණය කළ හැකි නම්) එම යන්ත්‍රය සිතීමේ හැකියාව සහිත යන්ත්‍රයක් බව පැවසීම යුතු ය. මෙම පත්‍රිකාවේ දී ටියුරින් පෙන්වා දුන් තවත් කරුණක් වූයේ එක්වර වැඩිහිටි මනසක් නිර්මාණය කිරීම වෙනුවට ළමා මනසක තර්කනය හා උගෙනීමේ හැකියාව ක්‍රමලේඛයකට ගනිමින් වඩා සරල පරිගණක වැඩසටහනක් නිර්මාණය කර පසුව එය ඉගෙනුම් ක්‍රියාවලියට භාජනය කිරීම කෘත්‍රිම බුද්ධිය නිර්මාණය කිරීමේ දී අනුගමනය කළ යුතු (වඩා පහසු) ක්‍රමය බව යි. පරිශීලකයා මිනිසකු ද නැතිනම් ක්‍රමලේඛයක් ද යන්න හදුනාගැනීම සදහා අද අනතර්ජාලයේ නිතර භාවිත වන  CAPTCHA පරීක්ෂාව ටියුරින් පරීක්ෂාවේ ප්‍රතිලෝම (reverse) කරනයකි.

1948 දී ටියුරින් සිය උපාධි අපේකෂක සගයකු වූ ඩී. ජී. චැම්පර්නොව්න් සමග එක්ව පරිගණකයක් සදහා චෙස් ක්‍රීඩා වැඩසටහනක් කිර්මාණය කිරීම පිණිස කටයුතු කරන්නට සිදු විය. 1950 දී අවසන් කෙරුණු එය Turochamp ලෙම නම්කෙරුණි. 1952 දී ඔහු එය මාක් ෆෙරන්ටි 1 පරිගණකයක ස්ථාපනට කිරීමට තැත් කළත් අවශ්‍ය තරම් ශක්තියක් නොමැති වීම නිසා එය ක්‍රියාත්මක කිරීමට පරිගණකය අසමත් විය. ඉන්පසු ඒ වෙනුවට ටියුරින් තමා පරිගණකය ලෙසින් ඇල්ගොරිතමයේ පිටු පෙරලමින් එහි උපදෙස් අනුව කටයුතු කරමින් (එක් ඉත්තකු ඇදීමට අඩ පැයක් පමණ ගනිමින්) චැම්පර්නොව්න්ගේ බිරිද සමග චෙස් සටනක් සිදු කළ අතර එය පටිගත කරන ලදී.  චැම්පර්නොව්න්ගේ බිරිද සමග කළ චෙස් සටනේ දී පරිගණක වැඩසටහන අනුව කටයුතු කළ ටියුරින් ජයගහණය වූ බව පැවසුණත් ටියුරින්ගේ වෘත්තීය සගයකු වූ ඇලික් ග්ලෙනී සමග සටනේ දී වැඩසටහන පරාජය විය.

ඔහුගේ ටියුරින් පරීක්ෂාව එම සොයාගැනීමෙන් අඩ සියවසකටත් වැඩි කලක් ගත වන තුරු පැවතුණ කෘත්‍රිම බුද්ධිය පිළිබද විවාදයට කළ කැපී පෙනෙන, අභියෝගාත්මක සහ සදා නොමැකෙන සම්මාදමක් විය.

ඔහු 1948  දී matrix සමීකරණ විසදීම සදහා අද දක්වා භාවිතා කෙරෙන LU විසංයෝජන ක්‍රමය (LU decomposition method)හදුන්වා දෙන ලදී.

ආශ්‍රිත නාමාවලිය

පරිගණකවේදය
පරිගණක තාක්ෂණය
පරිගණක වැඩසටහන්කරණය
පරිගණක විද්‍යාව

ඇලන් ටියුරින්


Giovacchino Carradori (Prato, 7 de junio de 1758-Florencia, 10 de abril de 1818) fue un profesor, médico, y naturalista italiano. Practicó en su localidad la profesión médica y también fue profesor honorario de la Universidad de Pisa.

Algunas publicaciones

Libros
 . 1989. Scritti sull'elettricità animale. Editor Società pratese di storia patria, 264 pp.
 ----------------------------. 1817. Istoria del galvanismo in Italia, o, Sia della contesa fra Volta e Galvani e decisione ricavata dai fatti: esposti dai due partiti. Editor All'Insegna dell'Ancora, x + 72 pp. en línea
 ----------------------------. 1809. Della Fertilita della terra: memoria... 4ª edición de G. Pagani, 136 pp.
 ----------------------------, . 1808. Viaggio fatto intorno alla terra, con la mira d'estendere la pratica della vacciniazione: per ordine del Governo Spagnolo. (Comunicato dal d. Thornton Philos. mag. n. 103). Estratto dalla Biblioth. Britannique tom. 35 pp. 239 an. 1807. Traducido por Giovanni Francioni. Edición reimpresa. 16 pp.
 ----------------------------. 1805. Riflessioni sopra l'opera postuma dello Spallanzani, Mémoires sur la respiration etc. traduits par Jean Senebier A. 1783. 14 pp.
 ----------------------------. 1801. Istoria dell 'epizotia bovina che regno nel MDCCC nella campagna del vicariato di Prato. Editor Stamperia del Giglio, 36 pp.
 ----------------------------. 1800. Degli organi assorbenti delle Radici delle Piante: Osservazioni presentate alla R. Societa Economica de' Georgafili de Firenze. 16 pp.
 ----------------------------. 1797. Della Trasformazione del Nostoc in Tremella Verrucosa, in Lychen fascicularis, ed in Lychen rupestris Memoria del dott. Giovacchino Carradori. Editor V. Vestri e P. Guasti, 39 pp.
 ----------------------------. 1793a. Lettera sopra la virtù anti-odontalgica di più insetti: scritta ad un amico (Carta sobre las virtudes de la lucha contra el dolor de muelas con insectos: escribiendo a un amigo). Editor por Vincenzio Vestri, & Pellegrino Guasti, 17 pp.
 ----------------------------. 1793b. Lettere sopra l'elettricità animale: scritte al sig. cav. Felice Fontana... Editor Nella stamperia di Luigi Carlieri, 59 pp.
 ----------------------------. 1789. Saggio dell'opera di Crawford intitolata Experiments, and observations on animal heat &c. &c. Editor Jacopo Grazioli, 79 pp.
 ----------------------------. 1784. Dissertazione sopra la teoria di Crawford intorno al calore animale e alla combustione. Editor Nella stamperìa di G. Tofani, 255 pp.

Honores
 Miembro de
 Academia nacional de las Ciencias

Eponimia
 (Globulariaceae) Carradoria A.DC.

Referencias

Botánicos de Italia del siglo XVIII
Botánicos de Italia del siglo XIX
Escritores en italiano del siglo XIX
Escritores en latín del siglo XIX
Médicos de Italia del siglo XVIII
Naturalistas de Italia del siglo XVIII
Profesores de Italia
Miembros nacionales de la Academia Nacional de Ciencias de Italia
Nacidos en Prato
Fallecidos en Florencia

Giovacchino Carradori


Die Mobilitätsakademie AG des TCS mit Sitz in Bern wurde im Jahr 2008 vom Touring Club Schweiz gegründet. Sie bezeichnet sich selber als Think- und Do-Tank und beschäftigt sich mit zukunftsweisenden, nachhaltigen Mobilitätsformen und schafft über Verbandsgrenzen hinweg einen Raum für kreatives Verkehrsdenken und -handeln. Direktor und Geschäftsführer ist seit 2008 Jörg Beckmann.

Programme und Projekte
Das Unternehmen verfolgt mit drei Trends im Verkehrssektor – von der Dekarbonisierung des motorisierten Individualverkehrs dank seiner Elektrifizierung, über die Deprivatisierung individueller Mobilitätswerkzeuge im Kontext der Sharing Economy und des kollaborativen Konsums, bis hin zur Demotorisierung urbaner Verkehre und einer Renaissance des Fahrrads. Das Ziel all dieser Programme ist es, den nachhaltigen Strukturwandel im Mobilitätssektor weiter voranzutreiben und den gesellschaftlichen Dialog zum Thema öffentlichkeitswirksam zu fördern. Die Akademie beteiligt sich an nationalen und internationalen Forschungsprogrammen zum Thema und Mobilitätsentwicklung.

Geschichte
Das Unternehmen gründete 2010 das "Schweizer Forum Elektromobilität" (Abschluss Ende 2016). Die Arbeiten des Forums wurden in die Aktivitäten des Branchenverbands Swiss eMobility integriert und seit 2012 hat die Mobilitätsakademie die Geschäftsstelle des Branchenverbands Swiss eMobility inne.

Seit 2013 realisierte das Unternehmen mit der Unterstützung zahlreicher internationaler Partner den World Collaborative Mobility Congress wocomoco.

Seit 2014 engagiert sich das Unternehmen auch im Fahrradverkehr und lancierte in Zusammenarbeit mit dem Förderfonds Engagement Migros "carvelo" – die Schweizer Lastenrad-Initiative. carvelo2go entstand ursprünglich als Pilotprojekt im Rahmen dieser Initiative. Im Rahmen der Lastenrad-Initiative carvelo werden verschiedene Projekte realisiert, u. a. seit 2015 das E-Cargobike-Sharing "carvelo2go". Während es bei carvelo primär darum ging, E-Cargobikes in der Schweiz bekannter zu machen und ein Kompetenzzentrum aufzubauen, verfolgt carvelo2go das Ziel, ein alltagstaugliches Fahrradverleihsystem anzubieten.

Im Herbst 2015 wurde die weltweit erste Sharing-Plattform für E-Cargobikes, carvelo2go lanciert. Seitdem hat sich das Angebot kontinuierlich entwickelt. Mittlerweile gibt es über 300 E-Cargobike in 70 Städten und Gemeinden in der ganzen Schweiz – weitere kommen in regelmässigen Abständen hinzu (Stand Oktober 2019). carvelo2go ist damit die grösste Sharing-Plattform für elektrische Cargo-Bikes. Gründer sind die Mobilitätsakademie des TCS und der Förderfonds Engagement Migros, unterstützt durch EnergieSchweiz. Die Zusammenarbeit mit Engagement Migros lief im Dezember 2019 vertragsgemäss aus.

Seit Oktober 2016 bewirtschaftet die Tochtergesellschaft des TCS auch das Portal auto-mat.ch, die auf einer Initiative des Bundesamtes für Strassen (ASTRA) und des Touring Club Schweiz beruht. Ziel dieses Webportals ist es, nationales und internationales Wissen über automatisiertes Fahren zu sammeln und zu vermitteln. Im Rahmen dieses Portals fand "Automaticar" statt, eine Veranstaltung, die sich den regulatorischen, sozialen, technischen und wirtschaftlichen Fragen zur Markteinführung selbstfahrender Fahrzeuge in der Schweiz widmet.

Im Oktober 2018 schaffte die Mobilitätsakademie die Schweizer Mobilitätsarena, eine fünftägige Veranstaltung, die unter ihrem Dach die drei Kongresse "Elektromobilität", "AUTOMATICAR" und wocomoco vereint.

Im Dezember 2021 wurde auf Initiative der Mobilitätsakademie der Branchenverband Swiss Alliance for Collaborative Mobility, kurz CHACOMO, gegründet. Zu den 14 Gründungsmitgliedern gehören neben dem TCS und carvelo2go u. a. die Shared-Mobility-Dienste Mobility Carsharing, Uber, AMAG, Lime, Tier, Voi, PostAuto und Publibike.

Weblinks
 Website der Mobilitätsakademie
 Website der Schweizer Mobilitätsarena
 Website des Verbands Swiss eMobility
 Buchungsplattform zur Miete von eCargo-Bikes

Einzelnachweise

Unternehmen (Bern)
Radverkehr (Schweiz)
Verkehrspolitik (Schweiz)
Elektromobilität
Gegründet 2008
Denkfabrik in der Schweiz
Öffentlicher Personennahverkehr (Schweiz)

Mobilitätsakademie


بلدية بني دُرم أو (نقحرة: بينيدورم) ، هي بلدية تقع في مقاطعة لقنت. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 67,627 نسمة.

مدينة بني دُرم (بالإسبانية : Benidorm)، هي مدينة تقع في مقاطعة اليكانتي. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 67,627 نسمة. بني دُرم هي مدينة خاصة للسياح الهولنديين البريطانيين، حيث يأتون السكَان لها من كل مكان. بالإضافة إلى ذلك وجود منتجعات. بني دُرم يوجد فيه صف طويل من ناطحات السحاب حيث يشبه الساحل البلجيكي. وفي الحقيقة هذا يعزز من أعداد السائحين والمتاجر، بني دُرم غالباً ما تسمى "11th Belgian province" (المقاطعة البلجيكية 11th). بني دُرم المدينة الأولى في نمو السكَان ويكمن السبب في تواصل السكَان من داخل وخارج المدينة في وجود ناطحات السحاب حيث الفنادق الفخمة والنوادي الليلية، وهناك عدد كبير من السكَان يعملون في الأعمال الحرة.

كانت بني دُرم مدينة صناعية صغيرة. واليوم بين أرجاء المدينة وترى الفنادق والشواطئ وناطحات السحاب، التي بنيت نتيجة دور السياحة في الاقتصاد. مدينة بني دُرم لديها ثلاثة شواطئ سياحية رئيسية: بونينت، ولافانت ومال باس، كلهم يوجد لديهم معايير الجودة المعترف بها من قبل الاتحاد الأوروبي. فندق غران بالي، هو فندق 4 نجوم يقع في المدينة منذ 2002، طوله يصل إلى 186 متر الذي كان أطول من سكاي سكؤابير في إسبانيا لمدة حتى أنه تجاوز ابراج CTBA في مدريد.

توأمة
لبنيدورم اتفاقيات توأمة مع كل من:
 إيلات
 مانيزاليس
 لي كانيت

أعلام
 أنتونيو لوبيز
 مانولو اسكوبار
 راؤول ميسا
 سالفادور أرتيغاس
 ماريانو سانز
 غويليرمو أمور
 أليخاندرو بلانكو سانشيز
 إيسيدورو مارتينيز فيلا

معرض صور

مراجع

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية
أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
بلديات لقنت
بلديات مقاطعة بلنسية
مدن ساحلية في إسبانيا
منتجعات ساحلية إسبانية

بنيدورم


Louise Peltzer é uma política polinésia francesa, ex-ministra de governo e linguista.

Biografia
Foi Ministra da Cultura, Ensino Superior e Pesquisa da Polinésia Francesa por seis anos. Em 2005, Peltzer foi eleita presidente da Universidade da Polinésia Francesa, e foi reeleita para um segundo mandato em 2009.

Em 2011, Peltzer foi acusada de plágio; especificamente, ela foi acusada de ter publicado material em 2000 que foi retirado de um livro escrito por Umberto Eco. Ela renunciou ao cargo na universidade em junho do mesmo ano.

Publicações
 Peltzer, L., & Conseil international de la langue française. (1985). Légendes tahitiennes. Paris: Conseil international de la langue française.

Mulheres da França na política
Linguistas da França
Pessoas vivas
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Louise Peltzer


An Eremurus suworowii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard August von Regel. An Eremurus suworowii in nahilalakip ha genus nga Eremurus, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eremurus

Eremurus suworowii


كريفي ريه (بالأوكرانية: Кривий Ріг تلفظ: Kryvyi Rih) مدينة وسط أوكرانيا، في مقاطعة دنيبروبتروفسك أوبلاست جنوبي غربي مدينة دنبروبتروفسك، بلغ عدد سكانها 690,622 نسمة (عام 2007). تعتبر مركزا رئيسيا لصناعة الصلب في أوروبا الشرقية. يعود تاريخ إنشاء المدينة للقرن السابع عشر، فقد أنشأها  الذين قطنوا وسط أوكرانيا. بدأ تطورها عام 1880 حيث أنشئ مركز صناعي للصلب وتوسعت في فترة الحكم السوفيتي، في الحرب العالمية الثانية دمرت من قبل الجيش الأحمر وبعد الحرب أعيد بناؤها.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لكريفي ريه:

توأمة
لكريفي ريه اتفاقيات توأمة مع كل من:
 نيجني تاجيل
 هاندان
 جودزينا
 روستاوي

أعلام

 يوري بتروف
 فولوديمير زيلينسكي
 ناتاليا بارهومينكو
 كاترينا بوندارينكو
 بكانوف ايفان هينادييوفيتش

وصلات خارجية

 موقع المدينة الرسمي (بالأوكرانية، الروسية والإنجليزية)

مراجع

أماكن مأهولة أسست في القرن 18
تأسيسات القرن 18 في أوكرانيا
تأسيسات سنة 1775 في أوروبا
مدن أوكرانيا
مدن مقاطعة دنيبروبتروفسك
مدن ذات أهمية إقليمية في أوكرانيا
مدن وبلدات بنيت في حقبة الإمبراطورية الروسية
مدن وبلدات في أوكرانيا شيدت إبان الإمبراطورية الروسية

كريفي ريه


The spotted owl (Strix occidentalis) is a species of true owl. It is a resident species of old-growth forests in western North America, where it nests in tree hollows, old bird of prey nests, or rock crevices. Nests can be between  high and usually contain two eggs (though some contain as many as four). It is a nocturnal owl which feeds on small mammals and birds. Three subspecies are recognized, ranging in distribution from British Columbia to Mexico. The spotted owl is under pressure from habitat destruction throughout its range, and is currently classified as a near-threatened species.

Description
The spotted owl has an average length of , wingspan of , and weight of . Its eggs are a little over  long, and are white and smooth with a slightly grainy texture. The spotted owl is similar in appearance to the barred owl, but has cross-shaped markings on the underparts, whereas the barred owl is alternately barred on the breast and streaked on the belly. Barred owls are larger and grayer than spotted owls. In recent years, the California and northern subspecies of spotted owl have been displaced by barred owls (S. varia), which are more aggressive, have a broader diet, and occur in more varied habitats. Though the two species are genetically quite distinct, they may hybridize in areas where displacement is occurring, resulting in an interspecific hybrid owl referred to as a "sparred owl".

Subspecies
S. o. caurina – northern spotted owl
S. o. lucida – Mexican spotted owl
S. o. occidentalis – California spotted owl

The Gila Wilderness is home to the largest population of the Mexican subspecies.

Distribution
The northern spotted owl has a nearly contiguous range from southwestern British Columbia south through western Washington and Oregon to Marin County, California. The California spotted owl's range overlaps this range in the southern Cascade Range, and extends south through the western Sierra Nevada to Tulare County, with discrete populations in mountainous areas of coastal and southern California from Monterey County to northern Baja California. The Mexican spotted owl occurs in disjunct populations in mountain ranges and canyons of the Southwestern US (including Utah, Colorado, Arizona, New Mexico, and extreme western Texas), as well as in western Mexico (Sonora, Chihuahua, Nuevo León, and eastern Coahuila) through the Sierra Madre Occidental and the Sierra Madre Oriental.

Habitat
Spotted owls occur in a variety of hardwood and coniferous forest habitats, although the species prefers closed-canopy, uneven-aged, late-successional, and old-growth forests. The Mexican subspecies may also make use of chaparral and pinyon woodlands, including areas in deep, steep-walled canyons with little canopy cover. The California subspecies uses unlogged, complex early seral forests created by wildfire for foraging, and more high-severity fire in a territory increases reproduction.

Large trees seem to constitute preferred nesting and roosting habitat for all three subspecies, and canopy cover greater than 40% (often greater than 70%) is generally sought out. Substantial tall shrub cover is a common characteristic of spotted owl habitat. Spotted owls can be found at elevations of  for the northern subspecies, at  for the California subspecies, and rather higher () for the Mexican spotted owl. All subspecies appear to value the proximity of water sources.

Ecology

Home range and density
Spotted owl home ranges are generally large but of variable size, with extents of , depending on subspecies, habitat, and prey availability. Home ranges are smaller in the breeding season than in the nonbreeding season, and females have larger home ranges than males.

Density of spotted owl pairs within suitable habitat also depends on specific habitat quality and location, varying between 0.022 owls/km2 in pinyon-juniper woodlands of the Sacramento Mountains and 1.049 owls/km2.

Nesting
Spotted owls do not build their own nests, instead making use of cavities found in trees, deadwood, and snags, and the sites of abandoned raptor or squirrel nests. Some nest sites are used repeatedly. High-quality (consistently occupied and reproductive) breeding sites remain occupied after wildfire and post-fire salvage logging, while lower quality sites that are inconsistently occupied and reproductive are more likely to be abandoned after fire and salvage logging. Spotted owls most often choose the same type of cover selected for nesting sites for daytime roosting.

Breeding
The spotted owl's breeding season occurs from early spring to late summer or fall, with prelaying behaviors such as preening and roosting together starting in February or March.

Spotted owl pairs are monogamous and rarely re-nest after failed breeding attempts. The species does not normally breed every year, with average breeding probability being 62%. Young owls may start breeding at an age of one year but two years or older is more common. Normal clutch size is two eggs but may reach four on rare occasions. The female sits on the eggs and cares for the young, while the male provides food for them. Egg incubation times of about a month have been reported from western Oregon; time from fledging to independence of chicks is between three and four months. Once independent, juveniles disperse in late summer to fall, in the northern range often settling into a wintering range before seeking out breeding territories in the spring. Dispersal range is often less than .

Lifespan and mortality
Spotted owls are long-lived and maximum ages of 16 or 17 years have been documented in the northern subspecies. The average annual survival rate is usually in excess of 80% for adults, although it is considerably lower for juveniles, which have an average annual survival rate of 21–29%. In New Mexico, the survival rate for fledgling Mexican spotted owls can be as low as 11%. The most common causes of mortality are predation, starvation, and possibly disease.

Various birds and mammals such as the fisher (Pekania pennanti) are among the predators of eggs and young spotted owls, Northern goshawks (Accipiter gentilis) crows may prey on juvenile spotted owls, while great horned owls (Bubo virginianus), red-tailed hawks (Buteo jamaicensis), and golden eagles (Aquila chrysaetos) are likely predators of both juveniles and adults. Great horned and barred owls compete with spotted owls for food and space in some areas. Barred owls have a negative effect on northern spotted owl survival and fecundity.

Diet
Spotted owls are nocturnal, sit-and-wait predators. They often hunt from a perch and swoop or pounce on prey, or may take arboreal prey from tree boles and limbs. They do occasionally hunt during the day. Although diet varies with location, the majority consists of a few mammalian species. Species taken most often are northern flying squirrels (which may comprise more than 30% of total prey) and woodrats (the most common prey overall), including dusky-footed (Neotoma fuscipes), bushy-tailed, (N. cinerea), and Mexican woodrats (N. mexicana). In some portions of its range, much of the spotted owl's diet is composed of several other mammals such as deer mice (Peromyscus maniculatus), pocket gophers (Thomomys spp.), voles (Microtus, Clethrionomys, and Phenocomys spp.), snowshoe hares (Lepus americanus), rabbits, and several species of squirrels. Bats and non-mammalian prey species are taken to a lesser extent, including birds (smaller owls, jays, woodpeckers, and passerines, including various songbirds), amphibians, reptiles, and insects.

Conservation
The IUCN Red List status for the spotted owl is near threatened with a decreasing population trend. NatureServe considers the species Vulnerable. All studies assessing the species' population trend have found populations to be in decline. Habitat loss due to timber harvesting is generally recognized as the main threat. One study reported that competition with the barred owl is also a major contributor to the decline of the spotted owl. Forest and spotted owl management documents often state that severe wildfire is a cause of recent declines in populations of spotted owls, and that mixed-severity fires (5–70% of burned area in high-severity patches, with >75% mortality of dominant vegetation) pose a primary threat to spotted owl population viability, but a systematic review and meta-analysis found fires created more benefits than costs for spotted owls.

The northern spotted owl and Mexican spotted owl subspecies are listed as threatened in the United States under the Endangered Species Act (ESA). On February 23, 2023, The California spotted owl was finally listed under the Endangered Species Act by the U.S. Fish and Wildlife Service (USFWS) after 20 years of attempts by environmental groups to get it listed. The coastal and Southern California populations received endangered status, while the Sierra Nevada received threatened status with a 4D rule exception. The northern spotted owl was one of a few cases where the "God committee", a provision of the Endangered Species Act, has been invoked to decide whether or not to open up more federal forest for commercial logging. In a battle between two federal agencies, the Bureau of Land Management, and the Fish and Wildlife Service, the committee ruled for the exemption of 1,700 acres from the ESA. The legal battle went on at different levels, creating a complex case study in environmental law.

Each subspecies of the spotted owl is a frequent subject of disagreement between conservationists and loggers, cattle grazers, developers, and other organizations whose activities can affect forest conservation. In February 2008, a federal judge reinforced a USFWS decision to designate  in Arizona, Utah, Colorado, and New Mexico as critical habitat for the Mexican spotted owl. The decision was challenged by the Arizona Cattle Growers' Association, but the decision was upheld on appeal.

By 2006, the northern spotted owl was reported to be in rapid decline in the northernmost part of its range, with a 7.2% annual decline across northern Washington and southwestern British Columbia. Fewer than 30 breeding pairs were thought to exist in Canada in 2006, and some experts have predicted the imminent extirpation of the species from Canada.

An experiment sanctioned by the USFWS investigated the suitability of protecting the spotted owl by controlling its competitor, the barred owl. Work began in 2009 by removing populations of barred owls in designated areas. The studies found that in the absence of barred owls, the population of spotted owls did not decline, and were able to bounce back.

References

External links
Read Congressional Research Service (CRS) Reports regarding the spotted owl
CBS News: Blasting Some Owls To Save Others? Government Proposes Selectively Killing Cousins Of Threatened Spotted Owls To Protect The Species
B.C.'s spotted owl near extinction: Science advisory team recommends capturing and breeding remaining owls in British Columbia
Spotted Owl videos on the Internet Bird Collection
Spotted Owl photo gallery on VIREO
 Spotted owl Species Account – Cornell Lab of Ornithology

spotted owl
Native birds of Western Canada
Native birds of the Western United States
Birds of the Sierra Nevada (United States)
Birds of Mexico
spotted owl
Fauna of the California chaparral and woodlands
Birds of the Sierra Madre Occidental
Birds of the Sierra Madre Oriental
Fauna of the Sonoran Desert
spotted owl
spotted owl

Spotted owl


The Expediency Discernment Council of the System ( Majma'-e Taškhīs-e Maslahat-e Nezām) is an administrative assembly of Iran appointed by the Supreme Leader and was created upon the revision to the Constitution on 6 February 1988. It was originally set up to resolve differences or conflicts between the Majlis and the Guardian Council, but "its true power lies more in its advisory role to the Supreme Leader." According to Hooman Majd, the Leader "delegated some of his own authority to the council—granting it supervisory powers over all branches of the government" following President Mahmoud Ahmadinejad's election in 2005.

Members of the council are chosen by the Supreme Leader every five years.

History and role
By 1987, the legislative process as well as the country's long-term policy formation had come to a standstill due to the doctrinal conflict between radical factions of the Islamic Consultative Assembly and the Guardian Council, which officials described as coercive at the time. Consultations in February the following year led to Ayatollah Khomeini ordering the appointment of a 13-member council that was given legislative authority: it could pass temporary laws (effective for three-year periods). Article 112 of Iran's Constitution states the EDC will be convened by the Supreme Leader to determine expedience cases where the Guardian Council finds an Islamic Consultative Assembly decision against the principles of religious law or the constitution, and where the Consultative Assembly is unable to satisfy the Guardian Council in view of the expedience of the Islamic Republic of Iran. Formally, the Expediency Discernment Council of the System (or Regime) is primarily a constitutional advisory body for the Supreme Leader (at the latter's behest), as described in article 112 of the Islamic Republic's Constitution. It is meant to "discern the interests of the Islamic Republic" by resolving internal regime conflicts. The Council consisted of thirteen members when originally convened, and included six clergy members (appointed by the Supreme Leader), six public officials (President, Prime Minister, Majles Speaker, Supreme Court Chief Justice, Prosecutor General, and a Supreme Leader representative), as well as the Majles member whose legislation was overturned. The EDC Chairman is appointed every five years by the Supreme Leader. Even though the Supreme Leader is a member of the Council itself (and it being his advisory council), he can deputize the Council. Nine years later, in 1997, Khamenei expanded its membership to thirty-four, twenty-five of whom were thence appointed for five-year terms. During February 2007, a new Council was formed, with twenty-seven members being directly chosen by the Supreme Leader this time.

As stated by article 111, if the position of Supreme Leader is undeclared for whatever reason, a council composed of President, head of the Judiciary, and one of the jurisconsults of the Guardian Council chosen by the EDC shall discharge his functions collectively and temporarily. If any of them is unable to discharge his duties, another person shall be appointed by the EDC in his place. The Council also resolves disputes that concern the Guardian Council and the Majles. Domestic and foreign policies of the regime are determined only after consultation with the Expediency Council, according to article 110 of the Constitution (with oversight of the Supreme Leader). The Expediency Council is only meant to act on behalf of the legislative branch, although in reality it intercedes as a mediator between all bureaucratic branches, including the executive. If ratification of the Consultative Assembly is not confirmed by the Guardian Council (and deputies insist on implementing the ratification), the EDC can intervene to make a decision. The Expediency Discernment Council can advise the faghih on policy and strategy (in accordance to article 111 of the Constitution), and despite not being part of the legislative branch, it can remove parliamentary powers. As an example of this, in April 2000 it removed from parliamentary capacity the faculty to investigate institutions under the control of the Supreme Leader, such as the Pasdaran and the Council of the Guardians. In practice, its composition almost guarantees its rulings mirror the legal opinion the Guardian Council, and more importantly, the Supreme Leader's. Being dominated by conservative ulama, this has furthered the faction's grip over Iran.

During August 2001, the Council was convened by the Supreme Leader to resolve the dispute between the Judiciary and the Assembly. The latter was dominated by reformers, while the former was dominated by conservatives, so the Supreme Leader Ali Khamenei wanted the EDC to settle this political confrontation. The confrontation referred to the parliament's rejection to approve conservative candidates' appointments to the Guardian Council. Conservatives did not want to lose control of the Guardian Council, dreading president Mohammad Khatami and reformist allies would push through political and social reforms. Members of the Council are generally ayatollahs and hojatoleslams (a step before ayatollah). In 2005, the capacity of the Council to act as a government supervisory body was supplemented to its powers. The EDC's influence grew when cleric Hashemi Rafsanjani joined it.

Members

Current members (2022–Present)

Historic membership
Eighth council (2017–2022)

Seventh council (2012–2017)
On 14 March 2012, a new council was appointed for a five-year period. Eight months before the end of the council, chairman Akbar Hashemi Rafsanjani dies and Ali Movahedi-Kermani became interim chairman until the end of the council period.

 Akbar Hashemi Rafsanjani (Chairman until January 2017)
 Ali Movahedi-Kermani (Chairman from February 2017)
 Mohsen Rezaei (Secretary)
 Ahmad Jannati
 Mahmoud Hashemi Shahroudi
 Ebrahim Amini
 Hassan Rouhani
 Ali Akbar Nategh Nouri
 Ali Larijani
 Hassan Sane'i
 Gholam-Hossein Mohseni-Eje'i
 Ghorbanali Dorri-Najafabadi
 Mahmoud Mohammadi Araghi
 Majid Ansari
 Gholamreza Mesbahi-Moghadam
 Gholam Reza Aghazadeh
 Ali Agha-Mohammadi
 Abbas Vaez-Tabasi, followed by Mahmoud Ahmadinejad
 Mohammad Javad Irvani
 Mohammad Reza Bahonar
 Habibollah Asgaroladi
 Saeed Jalili
 Gholam Ali Haddad-Adel
 Hassan Habibi
 Davoud Danesh Jafari
 Parviz Davoudi
 Hossein Saffar Harandi
 Mohammad Reza Aref
 Mohammad Forouzandeh
 Lt. General Hassan Firouzabadi
 Hossein Mohammadi
 Hossein Mozaffar
 Mostafa Mir-Salim
 Morteza Nabavi
 Ali Akbar Velayati
 Lt. General Ahmad Vahidi
 Sadegh Vaez-Zadeh

Ex officio members:

 President: Mahmoud Ahmadinejad, followed by Hassan Rouhani
 Parliament Speaker: Ali Larijani
 Judiciary Chief: Sadeq Larijani
 SNSC Secretary: Saeed Jalili, followed by Rear Admiral Ali Shamkhani
 Clergy members of Guardians Council at one point:
Ahmad Jannati
Mohammad Momen
Mohammad-Reza Modarresi Yazdi
Mehdi Shabzendedar
Mohammad Yazdi
Mahmoud Hashemi Shahroudi
 The minister concerned depending on the subject under discussion
 The parliament commission head concerned depending on the subject under discussion

Sixth council (2007–2012)
The following is a list of its members of the years (2007-2012):

 Hashemi Rafsanjani, Akbar, Ayatollah (Chairman of the Council) *
 Mohsen Rezaee, PhD* (Secretary General)
 Jannati, Ahmad, Ayatollah *
 Vaez Tabasi, Abbas, Ayatollah *
 Amini Najafabadi, Ebrahim, Ayatollah *
 Haddad-Adel, Gholam Ali, PhD *
 Emami Kashani, Mohammad, Ayatollah *
 Movahedi-Kermani, Ali, Ayatollah *
 Habibi, Hassan Ebrahim, PhD *
 Mousavi, Mir Hossein MSc *
 Velayati, Ali Akbar, MD *
 Dorri Najafabadi, Ghorbanali, Ayatollah *
 Mohammadi Reyshahri, Mohammad, Hojatoleslam *
 Sane'i, Hassan, Hojatoleslam *
 Rouhani, Hassan, Hojatoleslam, PhD *
 Asgar Owladi, Habibollah *
 Larijani, Ali, PhD *
 Bahonar, Mohammad Reza
 Tavassoli Mahallati, Mohammad Reza, Ayatollah *
 Mirsalim, Mostafa *
 Nabavi, Morteza *
 Ali Akbar Nategh-Nouri, Hojatoleslam *
 Firouzabadi, Hassan, Major General *
 Aghazadeh, Gholam Reza *
 Namdar Zanganeh, Bijan *
 Ali Agha-Mohammadi
 Mohammad Forouzandeh
 Davoud Danesh-Jafari
 Majid Ansari
 Hossein Mozaffar
 Mohammad Javad Irvani
 Mohammad Reza Aref
 Gholam-Hossein Mohseni-Eje'i
 Mohammad Hashemi Rafsanjani
 Parviz Davoodi

Ex officio members:
 President
 Speaker of Majles
 Chief of the Judiciary
 The minister concerned depending on the subject under discussion
 The representative of Majlis commission concerning the subject discussed
 If mediating between Majlis and Guardian Council, the council will also include the six clerics of the Guardian Council.

Fifth council (2002–2007)
The following is a list of its members of the years 2002-2007.
 Hashemi Rafsanjani, Akbar, Ayatollah (Chairman) *
 Amini Najafabadi, Ibrahim, Ayatollah *
 Vaez Tabasi, Abbas, Hojatoleslam *
 Emami Kashani, Mohammad, Ayatollah *
 Mousavi, Mir Hussein *
 Velayati, Ali Akbar *
 Mohammadi Reyshahri, Mohammad, Hojatoleslam *
 Sane'i, Hassan, Hojatoleslam *
 Rouhani, Hassan, Hojatoleslam, PhD *
 Asgar Owladi, Habibollah *
 Dorri Najafabadi, Qorbanali, Hojatoleslam *
 Larijani, Ali *
 Mirsalim, Mostafa *
 Tavassoli Mahallati, Mohammadreza, Ayatollah *
 Nabavi, Morteza *
 Firouzabadi, Hassan, Major General *
 Aqazadeh, Gholamreza *
 Namdar Zanganeh, Bijan *
 Rafsanjani, Mohammad Hashemi *
 Habibi, Hassan Ibrahim *
 Mohsen Rezaee * (Secretary General of the Council)
 Ahmad Jannati
 Ali Movahedi-Kermani
 Ali Akbar Nategh-Nouri
 Mohammad Reza Aref
 Gholam Ali Haddad-Adel
 Majid Ansari
 Mohammad Reza Bahonar
 Hossein Mozaffar
 Mohammad Javad Irvani
 Mehdi Karroubi (appointed at 2004)

(*) Re-appointed

Ex officio members:
 President
 Speaker of Majles
 Chief of the Judiciary
 The minister concerned depending on the subject under discussion
 The representative of Majlis commission concerning the subject discussed
 If mediating between Majlis and Guardian Council, the council will also include the six clerics of the Guardian Council.

Fourth council (1997–2002)
The following is a list of its members of the year 1997-2002.

 Hashemi Rafsanjani, Akbar, Hojatoleslam (Chairman)
 Mohsen Rezaee (Secretary General from Sept. 1997)
 Mahdavi Kani, Mohammad-Reza, Hojatoleslam
 Amini, Ebrahim , Ayatollah
 Jannati, Ahmad , Ayatollah
 Movahedi-Kermani, Ali, Ayatollah
 Tabasi, Abbas, Hojatoleslam
 Emami Kashani, Mohammad, Ayatollah
 Mousavi, Mir Hussein
 Velayati, Ali Akbar
 Mohammadi Reyshahri, Mohammad, Hojatoleslam
 Sane'i, Hassan, Hojatoleslam
 Rouhani, Hassan, Hojatoleslam, PhD *
 Mousavi Khoeiniha, Mohammad, Hojatoleslam
 Asgar Owladi, Habibollah
 Dorri Najafabadi, Qorbanali, Hojatoleslam
 Larijani, Ali
 Mirsalim, Mostafa
 Tavassoli Mahallati, Mohammadreza, Ayatollah
 Nouri, Abdullah, Hojatoleslam
 Nabavi, Morteza
 Firouzabadi, Hassan, Lt. General
 Aqazadeh, Gholamreza
 Namdar Zanganeh, Bijan
 Rafsanjani, Mohammad Hashemi
 Nourbakhsh, Mohsen
 Habibi, Hassan Ibrahim

Ex officio members:

 President: Khatami, Mohammad, Hojatoleslam
 Majlis Speaker: Ali Akbar Nateq-Nouri, Hojatoleslam followed by Karroubi, Mehdi, Hojatoleslam
 Judiciary Chief: Yazdi, Mohammad, Ayatollah followed by Hashemi Shahroudi, Mahmoud, Ayatollah
 The minister or head office of administration concerned depending on the subject under discussion
 The representative of Majlis commission concerning the subject which is being discussed
 Clergy members of Guardians Council at one point: (Only in case of mediating between Majlis and Guardian Council)
 Jannati, Ahmad, Ayatollah
 Ostadi, Reza, Ayatollah
 Rezvani, Gholamreza, Ayatollah
 Mo'men, Mohammad, Ayatollah
 Yazdi, Mohammad, Ayatollah
 Taheri Khoram-Abadi, Hasan, Ayatollah

Third council (1992–1997)
The following is a list of its members of the year 1992–1997.

Akbar Hashemi Rafsanjani (chairman)
 Mohammad-Reza Mahdavi Kani
 Hassan Sane'i
 Ahmad Khomeini
 Mohammad Mousavi Khoeiniha
 Ali Movahedi-Kermani
 Mohammadreza Tavassoli Mahallati
 Abdullah Nouri
 Hassan Rouhani
 Hassan Ibrahim Habibi
 Mir Hussein Mousavi

Ex officio members:

 President: Akbar Hashemi Rafsanjani
 Majlis Speaker: Ali Akbar Nateq-Nouri
 Judiciary Chief: Mohammad Yazdi
 The minister or head office of administration concerned depending on the subject under discussion
 The representative of Majlis commission concerning the subject which is being discussed
 Clergy members of Guardians Council at that time.

Second council (1989–1992)
The following is a list of its members of the year 1989-1992.

 Akbar Hashemi Rafsanjani (chairman)
 Mohammad-Reza Mahdavi Kani
 Yousef Saanei
 Hassan Sane'i
 Ahmad Khomeini
 Mohammad Mousavi Khoeiniha
 Ali Movahedi-Kermani
 Mohammadreza Tavassoli Mahallati
 Abdullah Nouri
 Mir Hussein Mousavi

Ex officio members:

 President: Akbar Hashemi Rafsanjani
 Majlis Speaker: Mehdi Karroubi followed by Ali Akbar Nateq-Nouri
 Judiciary Chief: Mohammad Yazdi
 The minister or head office of administration concerned depending on the subject under discussion
 The representative of Majlis commission concerning the subject which is being discussed
 Clergy members of Guardians Council at that time.

First council (February 6, 1988–1989)
The following is a list of its members of the year 1988-1989.

 Ali Khamenei (chairman)
 Mohammadreza Tavassoli Mahallati
 Mohammad Mousavi Khoeiniha
 Mir Hussein Mousavi
 Ahmad Khomeini (Reporting the decision outcomes of Council to Ruhollah Khomeini)

Ex officio members:

 President: Ali Khamenei
 Majlis Speaker: Akbar Hashemi Rafsanjani
 Judiciary Chief: Abdul-Karim Mousavi Ardebili
 Clergy members of Guardians Council at that time.

Chairmen
Colour key:

See also
 Center for Strategic Research

References and notes

External links

 Radio Free Europe/Radio Liberty(RFE/RL) 13 September 2004, mentions Expediency Council
 A Caliphate disguised as a republic

Advisory councils for heads of state
Government of Iran

Expediency Discernment Council


Parohijska crkva sv. Petke u Salniku, pravoslavna crkva u mjestu Salnik, općini Sveti Ivan Zelina, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Parohijska crkva sv. Petke nalazi se na blagoj uzvisini u središtu naselja Salnik koji se smatra sjedištem najsjeverozapadnije pravoslavne parohije u Hrvatskoj još od 1570. godine. Sagrađena je 1932. godine u historicističkim stilskim oblicima na mjestu starije građevine. Povišen teren na kojem je građevina smještena možda ukazuje na postojanje srednjovjekovnog arheološkog lokaliteta. To je jednobrodna zidana građevina zaključena užim trostranim svetištem. Pravokutni zvonik završen bakrenom neobaroknom lukovicom uzdiše se iznad glavnoga zapadnog pročelja. Unutrašnjost je svođena oslikanim bačvastim svodom. Svetište je od lađe odijeljeno ikonostasom novije datacije. Parohijska crkva sv. Petke u Salniku građena je u tradiciji sakralne arhitekture devetnaestog stoljeća i jedna je od najzapadnijih pravoslavnih građevina na području Hrvatske te ima kulturno-povijesnu i ambijentalnu vrijednost.

Zaštita
Pod oznakom Z-xxxx zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Pravoslavne crkve u Hrvatskoj
Građevine u Svetom Ivanu Zelini
Zaštićena kulturna dobra u Zagrebačkoj županiji

Parohijska crkva sv. Petke u Salniku


El casco de Hades era, según la mitología griega, un casco que tenía el poder de hacer invisible a todo aquel que lo llevara puesto.

Obtuvo el casco en la Titanomaquia: el enfrentamiento duraba diez años, pero por fin Gea (la Madre Tierra), profetizó la victoria para Zeus si este tomaba por aliados a los que Crono había confinado al Tártaro. Así pues, Zeus mató a Campe, la carcelera del Tártaro, y después de haber liberado a los Cíclopes y a los Hecatonquiros, los fortaleció con comida y bebida divinas. Como consecuencia de este acto, los Cíclopes le entregaron a Zeus el rayo; a Hades le dieron el casco que le hacía invisible; y a Poseidón un tridente. Con estas armas, lograron vencer a los titanes.

En otro evento de mitología griega, el casco de Hades estaba en posesión de las ninfas que ayudaron a Perseo a matar a Medusa. Estas prestaron el casco a Perseo quien lo utilizó para poder acercarse a las Gorgonas y para poder escapar de ellas gracias al poder de invisibilidad que le confería. La versión más conocida del mito, no obstante, menciona que el propio Hades prestó a Perseo su casco, a petición de Hermes, para completar su misión.

Se sabe que Hades también prestó a Hermes su casco de invisibilidad durante la Gigantomaquia.

Referencias

Objetos de la mitología griega
Símbolos de Hades
Gorras
Atenea
Objetos mágicos

Casco de Hades


Francesco Cavina (Faenza, 17 de fevereiro de 1955) - padre católico italiano, bispo de Carpi nos anos 2012-2019.

Foi ordenado sacerdote em 15 de maio de 1980 e incardinado na diocese de Imola. Ele trabalhou principalmente no tribunal da igreja em Bolonha, primeiro como defensor, e de 1993 a 2011 como juiz. A partir de 1996 foi também funcionário da Secretaria de Estado do Vaticano.

Em 14 de novembro de 2011, o Papa Bento XVI o nomeou Ordinário da diocese de Carpi. Foi ordenado bispo em 22 de janeiro de 2012 pelo Secretário de Estado - Cardeal Tarcisio Bertone. Ingres foi realizada em 5 de fevereiro de 2012. Em 26 de junho de 2019, o Papa Francisco aceitou sua renúncia de seu cargo.

Ver também

Bispos católicos da Itália

Francesco Cavina


Marie Antoine (Antonin) Carême (francuski: [maʁi ɑ̃twan kaʁɛm]; Pariz, 8. lipnja 1784. – Pariz, 12. siječnja 1833.) bio je francuski kuhar, rani praktičar i eksponent složenoga stila kuhanja poznatog kao visoka kuhinja, omiljenoga među kraljevskim obiteljima i bogatim Parižanima. Carêmea se često smatra jednim od prvih međunarodno poznatih slavnih kuhara.

Roditelji su ga napustili u Parizu 1794. godine, na vrhuncu Francuske revolucije pa je radio kao kuhar u jeftinom pariškom restoranu u zamjenu za sobu i hranu. Godine 1798. službeno je bio pomoćnik Sylvana Baileya, poznatog slastičara s trgovinom u blizini kraljevske palače. Postrevolucionarno područje kraljevske palače bilo je moderna četvrt visokog profila, puna živopisnog života i užurbane gužve. Bailey je prepoznao njegov talent i ambiciju. Nakon što je napustio Baileya, otvorio je svoju trgovinu "Pâtisserie de la rue de la Paix", koju je držao do 1813.

Marie-Antoine Carême stekao je slavu u Parizu zbog svojih "pièces montées", složenih konstrukcija, koje je Bailey izložio u svom izlogu. Ove poslastice, koje su ponekad bile visoke i preko jednog metra, radio je isključivo od sastojaka poput šećera, marcipana i peciva. Modelirao ih je u hramove, piramide i drevne ruševine, uzimajući ideje iz knjiga o povijesti arhitekture koje je proučavao u obližnjoj Nacionalnoj knjižnici, zahvaljujući prosvijećenom stavu svog prvog poslodavca Baileya. Pripisuje mu se izum velikog nugata i velikog melangea, krokanata, napravljenih od badema i meda, i solilema.

Marie-Antoine Carême napisao je nekoliko knjiga o kuhanju, od kojih je najznačajnije enciklopedijsko djelo "L'Art de la Cuisine Française" (5 tomova, 1833.–'34., od kojih su tri dovršena prije njegove smrti), koje uključuje, uz stotine recepata, i planove za jelovnike i raskošne postavke stolova, povijest francuskog kuhanja i upute za organiziranje kuhinja.

Carêmeov utjecaj na kulinarstvo kretao se od trivijalnog do teorijskog. Zaslužan je za nastanak standardne kuharske kape, nastanak novih umaka i jela te klasifikaciju svih umaka u skupine na temelju četiri matična umaka. Kuhao je na Bečkom kongresu 1814. - 1815., čime je utjecao na kulinarski ukus više klase.

Izvori

Francuski glavni kuhari
Ugostiteljstvo
Gastronomi

Marie-Antoine Carême


الفلم من إنتاج 2009 وهو من أفلام الرعب ومن إخراج سام رايمي

القصة
تتحدث قصة الفلم عن فتاة تدعى «كريستين براون» تعمل في بنك وتريد دائما إرضاء مدير عملها لتحصل على منصب المدير المساعد، تدخل عليها في إحدى الأيام امرأة عجوز تطلب مد فترة تسديد قرضه لتسديد أجر بيتها، لكن ترفض «كريستين» إعطاء السيدة العجوز مهلة أخرى وذلك لتثير إعجاب مدير عملها، لكن هذه العجوز تكون مشعوذة لذا عقاباً لكريستين لعدم تعاطفها مع وضع العجوز تسلط المشعوذة لعنة على كريستين تستمر لمدة ثلاث أيام حتى تسيطر على روحها.
في محاولتها للتخلص من اللعنة تقوم كريستين بزيارة مرشد روحاني الذي يحاول مساعدتها على التخلص من اللعنة عن طريق التخلص من روح اللاميا في جسد اضحية لكن بعد فشل هذه الطريقة يقترح المرشد على كريستين إهداء اللعنة لشخص آخر لكنها تفشل مرة أخرى فتتمكن منها روح اللاميا التي تاخدها إلى الجحيم.

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي للفلم
 صفحة الفيلم على موقع قاعدة بيانات الأفلام على الإنترنت

الجحيم في الثقافة الشعبية
السحر في السينما
العفاريت في الأفلام
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية عن الأشباح
أفلام أمريكية عن انتقام
أفلام أمريكية في عقد 2000
أفلام إنتاج 2009
أفلام باللغة الإسبانية
أفلام باللغة الإسبانية في عقد 2000
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام تقع أحداثها في 1969
أفلام تقع أحداثها في باسادينا (كاليفورنيا)
أفلام تقع أحداثها في سنة 2009
أفلام تقع أحداثها في لوس أنجلوس
أفلام خارقة للطبيعة إنتاج عقد 2000
أفلام رعب إنتاج 2009
أفلام رعب خارق أمريكية
أفلام رعب كوميدية أمريكية
أفلام سجلها كريستوفر يونغ
أفلام عن استحواذ روحي
أفلام عن الانتقام
أفلام عن المرأة
أفلام عن لعنة
أفلام كتب نصها السينمائي سام رايمي
أفلام كوميدية رعب 2009
أفلام مصورة في لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
أفلام من إخراج سام رايمي
أفلام يونيفرسال بيكتشرز

اسحبني إلى الجحيم (فيلم)


O Aeroporto de Notohadinegoro  é um aeroporto que serviu a regência de Jember, uma área urbana na província de Java Oriental, na Indonésia. Este aeroporto foi operado pelo Departamento de Transporte de Jember Regency (indonésio: Dinas Perhubungan Kabupaten Jember). Este aeroporto ficou fechado por muitos anos, voltou a operar em julho de 2014, e foi novamente fechado em abril de 2020.

História
O Aeroporto de Notohadinegoro foi iniciado pelo ex-regente de Jember, Samsul Hadi Siswoyo. A construção começou em 2003 com financiamento do Orçamento do Distrito de Jember (APBD Kabupaten Jember) de 30 bilhões de rúpias. Este aeroporto foi inaugurado em 2005 com uma extensão de pista de 1.200 metros. O Aeroporto tinha uma extensão de 120 hectares e esperava-se que sirvesse outras cidades da Indonésia até Jember.

Em 2008, o então regente de Jember, MZA Djalal, pediu ao aeroporto para expandir as rotas civis comerciais para outras cidades da Indonésia. O governo da Jember Regency estendeu a pista de 1.200 metros para 1.560 metros. Uma expansão do Aeroporto Notohadinegoro inativo foi verificada para reutilização/operação em junho de 2014. O aeroporto conta agora com 1.705 metros de pista e pronto para atender até um avião ATR 72/600.

O governo de Jember planejou em 2015 estender a pista para 2.500 metros para atender aeronaves de grande porte neste aeroporto. A National Pilot School de Banyuwangi também planejou construir uma base de apoio neste aeroporto em 2015.

A partir de agosto de 2019, havia um voo direto duas vezes ao dia do Aeroporto de Notohadinegoro para o Aeroporto Internacional de Juanda (na Grande Surabaya).

Em abril de 2020, foi novamente fechado, sem planos de reabertura. Os altos preços do combustível de aviação e a falta de demanda tornaram o Aeroporto de Notohadinegoro não lucrativo para as companhias aéreas domésticas.

Instalação

 Edifício do terminal
 Táxi

Companhias aéreas e destinos
A companhia aérea Wings Air oferecia serviço regular de passageiros para o Aeroporto Internacional de Juanda (na Grande Surabaya).

Ver também

 Jember
 Área metropolitana de Surabaia

!Artigos com coordenadas no Wikidata
Aeroportos
Indonésia
Java Oriental

Aeroporto de Notohadinegoro


EHF Champions League 2017-18 er den 25. udgave af EHF Champions League for kvinder, som er en turnering for de bedste håndboldklubber i Europa for kvinder og arrangeres af European Handball Federation.

Györi Audi ETO KC fra Ungarn vandt turneringen over ŽRK Vardar i finalen med 27-26.

Turneringsformat
16 hold vil deltage i turneringen, delt i fire grupper, hvor der spilles alle mod alle, hjemme og ude. De tre øverstplacerede hold i hver gruppe vil avancere til mellemrunden.
 Mellemrunden
De 12 hold som har kvalificeret sig til mellemrunden vil blive delt op i to grupper, hvor de igen spilles alle mod alle, ude og hjemme. De point, man har samlet mod de andre kvalificerede hold fra sin indledende gruppe, vil blive taget med over. De fire øverstplacerede hold vil avancere til kvartfinalerne.
 Kvartfinaler
I kvartfinalerne vil det fjerdebedste hold fra Gruppe 1 spille mod det bedste hold fra Gruppe 2 og det tredje bedste hold fra Gruppe 1 vil spille mod det andet bedste hold fra Gruppe 2 osv. Kvartfinalekampene spilles ude og hjemme og her gælder reglen om udebanemål.

Final 4
I Final 4-turneringen er de fire vindere fra kvartfinalerne kvalificeret. Der bliver trukket lod om, hvem der møder hinanden i semifinalerne, og efter semifinalerne spilles der bronzekamp og finale.

Hold tildeling
14 hold er direkte kvalificerede til gruppekampene, og otte hold skal kæmpe for de to resterende pladser.

Lodtrækningsdatoer
Lodtrækningen til kvalifikationsturneringen fandt sted i Wien, Østrig, og lodtrækningen til gruppekampene forgik i Ljubljana, Slovenien.

Kvalifikationsturnering
Lodtrækningen fandt sted 29. juni 2017.

Kvalifikationsturnering 1
Vipers Kristiansand er værter for denne turnerng.

Kvalifikationsturnering 2
Thüringer HC er værter for denne turnerng.

Gruppespil

Gruppe A

Gruppe B

Gruppe C

Gruppe D

Mellemrunde

Gruppe 1

Gruppe 2

Knockout-runden

Kvartfinaler

Final 4

All-Star Team
All-Star holdet blev annonceret d. 11. maj 2018.

Målvogter:
Højre fløj:
Højre back:
Playmaker:
Venstre back:
Venstre fløj:
Stregspiller:

Andre priser
MVP:
Bedste Træner:
Bedste Ungdomspiller:
Bedste Forsvarspiller

Referencer

Håndbold i 2016
Håndbold i 2017
Sæsoner i EHF Champions League

EHF Champions League 2017-18 (kvinder)


Scleroderma verrucosum (Christian Hendrik Persoon, 1801), sin. Lycoperdon verrucosum (Pierre Bulliard, 1791), din încrengătura Basidiomycota în familia Sclerodermataceae și de genul Scleroderma este o ciupercă otrăvitoare, numită în popor buretele cerbilor fals sau ou râios care coabitează, fiind un simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor). Specia este mult răspândită. Ea crește în România, Basarabia și Bucovina de Nord solitară și în grupuri, preferând soluri acide și ierboase, la margine de drum, pe câmpii povârnite și prin parcuri, dar de asemenea prin luminișuri în păduri de foioase sau mixte. Perioada favorită de dezvoltare o are din iunie până în octombrie.

Descriere

 Corpul fructifer: are un diametru de 3-7 (9) cm, având o formă globulară, ceva turtită. Cuticula cu o grosime de 1-1,5 mm este pieloasă, dură, tigrată și verucoasă de colorit maro deschis la galben-brun, deseori cu nuanțe roșiatice până roșu-violete, arătând pe suprafața ei solzișori fini maronii. La bătrânețe, ea se rupe în mod neregulat pentru eliberarea sporilor.
 Piciorul: aparența înșală. Vorbind strict, el nu este o tijă obișnuită, ci o pseudoriză (formată din cordoane ale miceliului). Forma ei este în consecință rigidă precum străbătută de șanțuri și zbârcituri. Peduncul este alb-gălbui, puternic lipit de pământ, ajungând la o înălțime de 3-6 cm și o lățime de până la 1,5 cm.
 Carnea (gleba): este la exemplarele tinere compactă și albicioasă, înroșind la tăiere. Gleba însă schimbă repede culoarea, începând în centru, devenind din ce în ce mai brun-măslinie, brăzdată mai deschis de filoane subțiri ale hifelor și în sfârșit aproape neagră precum foarte prăfoasă. Mirosul este dezgustător, în tinerețe de gaz metan, la maturitate înțepător metalic. Un gust specific lipsește.
 Caracteristici microscopice: are spori rotunjori, ruginiu închiși cu țepi izolați cu o lungime de 1 până 1,4 (până la 2 microni), având o mărime de 8-11,6 microni (fără țepi). Pulberea lor este brună-negricioasă.

Toxicitate
Buretele cerbului fals este asemenea de otrăvitor ca Scleroderma citrinum (buretele cerbilor). Mâncat în doze mai mari, arată deja 30-45 minute după ingerare prime simptome, presiune și durere ușoară în stomac, mai târziu urmate de vărsături, transpirații, dureri abdominale în combinație cu balonări, slăbiciune, scăderea tensiunii arteriale, amețeli și chiar colaps. Consumat cu alcool, buretele provoacă o reacție de incompatibilitate, așa numitul sindrom coprinian (în plus la simptomele descrise mai sus, presiune intracraniană, senzație de căldură, vasodilatație, puls scăzut, respirație greoaie).

În cazul unei suspiciuni premature, se dă 20-40 g de cărbune medicinal (la copii 1 g per kg de greutate corporală) și se cheamă un medic. El va administra o perfuzie cu soluție isotronică de NaCl de 2-3 litri precum un stimulent tip Pentetrazol. Este nevoie de repaus absolut.

Confuzii
Scleroderma verrucosum poate fi confundat cu alte specii de tip Bovista, cum ar fi: Bovista plumbea, (tânăr comestibil, mai deschis, cu peridiu foarte fragil și glebă care trece din alb în măsliniu apoi maro), Lycoperdon perlatum (tânăr comestibil, mai deschis, în formă de pară, acoperit de solzi mărunți și ascuțiți, picior rudimentar, moale), Lycoperdon pyriforme (tânăr comestibil, mai deschis, în formă de pară, crește în grupuri cu multe exemplare, solzi mai mici, gleba rămâne lung timp albă, picioruș), Scleroderma areolatum (otrăvitor, cuticula rupe repede în câmpuri mici, galben-maronie la roșu-brună, glebă neagră nuanțată prin nervuri fini și roz-albicioși, miros înțepător metalic, gust neplăcut), Scleroderma bovista (otrăvitor, cuticulă aproape netedă, gălbui portocalie, glebă de violet închis, picioruș), Scleroderma cepa (tânăr comestibil, cuticulă mai netedă, are picior deseori acoperit de frunziș), Scleroderma citrinum (otrăvitore, mai deschisă, mai deschis, nu are picior, miros de usturoi), Scleroderma meridionale (tânăr comestibil, mai deschis, are picior deseori acoperit de frunziș), sau Tuber aestivum (foarte gustos, cuticulă negricioasă, acoperită de negi negrii, piramidali, crește subteran).

Specii asemănătoare

Note

Bibiliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto: "Der große Pilzführer", vol. 1, 2, 5, 7, vezi sub "Note"
 H. Clémençon: "Pilze im Wandel der Jahreszeiten", vol. 1 și 2, Editura Éditions Piantanida, Lausanne 1981
 Rose Marie sia Sabine Maria Dähncke: "Pilze", Editura Silva, Zürich 1986
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas" ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

 Buretele cerbilor fals, film

 Boletales
Ciuperci otrăvitoare

Scleroderma verrucosum


Object 907 peut désigner :
 Object 907, un projet de char léger soviétique;
 Object 907, un projet de char moyen soviétique.

Object 907