Dorothea Flock (auch die Flockin genannt) (* 1608 in Nürnberg; † 17. Mai 1630 in Bamberg) war ein Opfer der Hexenverfolgung unter der Regierung von Fürstbischof Johann Georg II. Fuchs von Dornheim.

Leben

Dorothea Flock stammte aus dem Patriziergeschlecht Hofmann aus Nürnberg. Ihr Bruder war in kaiserlichen Diensten. Sie heiratete 1629 den wohlhabenden Bamberger Ratsherrn Georg Heinrich Flock, wohnhaft in der Langen Straße 32. Sie trat dabei vom protestantischen zum katholischen Glauben über. Sie besaß weiterhin das Nürnberger Bürgerrecht. Die erste Ehefrau des Georg Heinrich Flock, Apolonia, war bereits 1628 in einem Hexenprozess in Bamberg hingerichtet worden.

Dorothea Flock wurde Ende 1629 anonym als Ehebrecherin angeklagt, doch sie konnte aus der Haft entfliehen. Später stellte sie sich, weil sie im sechsten Monat schwanger war. Wieder inhaftiert wurde sie wegen Hexerei angeklagt, und sie wurde im Bamberger Drudenhaus in schwere Ketten gelegt. Ihr Mann versuchte mit Hilfe eines Nürnberger Notars gegen ihre Verhaftung vorzugehen. Trotz ihrer Schwangerschaft wurde sie gefoltert, entgegen den Bestimmungen der kaiserlichen Constitutio Criminalis Carolina. Das Gerücht ging, "der Flockin geschehe alles, weil sie konvertiert sei". Ein Bittschreiben des Rats der Stadt Nürnberg an den Bamberger Fürstbischof Johann Georg II. Fuchs von Dornheim war erfolglos.

Eine Supplikation (d. h. Bittgesuch) ihrer Familie an den kaiserlichen Reichshofrat in Wien bewirkte ein Mandat vom 18. März 1630, doch der Fürstbischof ließ es zunächst unbeantwortet. In der Haft wurde von der Flockin ein Kind, ein Mädchen, geboren. Nach fünf Wochen wurde es der Mutter weggenommen und in die Obhut des Ratsherren Pankras Lorenz gegeben. Die Mutter wurde zurück ins Drudenhaus gebracht und in schwere Fesseln gelegt. Am 11. Mai 1630 erließ der Reichshofrat ein zweites, verschärftes Mandat gegen Bischof Johann Georg II. – ohne Erfolg.

Unter der Folter legte die Flockin ein Geständnis der Hexerei ab: Teufelspakt, Teufelsbuhlschaft, Hostienfrevel u. a. Am 14. Mai wurde sie zum Tode verurteilt. Inzwischen hatte sich ihr Ehemann Flock beim Papst für sie eingesetzt. Papst Urban VIII. hatte in Rom am 20. April 1630 ein Dekret zu ihrer Rettung verfügt. Doch vor dem Eintreffen des päpstlichen Schreibens ließ der Bamberger Fürstbischof Dorothea Flock am 17. Mai 1630 hinrichten – gnadenhalber mit dem Schwert – und nicht wie üblich öffentlich, sondern geheim. Ihre Leiche wurde verbrannt.

Siehe auch
 Christina Morhaubt
 Johannes Junius
 Katharina Haan

Literatur
 Staatsbibl. BA Msc. 148/580 ff, 630 ff, 762; Sim 86

 Ralph Kloos und Thomas Göltl: Die Hexenbrenner von Franken. Erfurt 2012. ISBN 978-3-95400-109-5. S. 73–77.

Romane und Verfilmung
 Sabine Weigand: Die Seelen im Feuer. Roman. 2008, ISBN 978-3-8105-2663-2.
 Der ZDF-Spielfilm Die Seelen im Feuer von 2014 nach dem gleichnamigen Roman von Sabine Weigand greift die Zeit der Hexenverfolgungen im Bamberg auf.
 Heike Eva Schmidt: Purpurmond. Fantasy-Roman. PAN München 2012. ISBN 978-3-426-28366-0

Weblinks
 Dorothea Flock 1630 in Bamberg wegen angeblicher Hexerei hingerichtet Video
 Dokumente zum Fall Dorothea Flock im virtuellen Hexenbrennermuseum
 Hexenverhör des 14-jährigen Daniel Bittl aus Bamberg. auf: bamberga.de
 Katharina Haan – als Hexen im Hochstift Bamberg verfolgt wurden (17. Jhd.). auf: eo-bamberg.de
 Opfer der Hexenprozesse in Bamberg.

Einzelnachweise

Opfer der Hexenverfolgung
Hingerichtete Person (Heiliges Römisches Reich)
Hingerichtete Person (17. Jahrhundert)
Hingerichtete Person (Bayern)
Person (Bamberg)
Geboren 1608
Gestorben 1630
Frau
Folteropfer
Hexenverfolgung in Bamberg

Dorothea Flock


Super Formula je najviša klasa jednosjeda automobilizma u Japanu.

Tijekom šezdesetih godina, automobilističke utrke su bile jako popularne u Japanu. Prva Velika nagrada Japana održana je 1963. na stazi Suzuka, a 1976. VN Japana ulazi u kalendar Formule 1. Prvo prvenstvo Super Formule je održano 1973., a naslov je osvojio Japanac Motoharu Kurosawa. Prije svog dolaska u Formulu 1, mnogo vozača je nastupalo u Super Formuli; Ralf Schumacher, Heinz-Harald Frentzen, Eddie Irvine, Mika Salo, Pedro de la Rosa, Kazuki Nakajima i drugi. Od 1973. do danas, natjecanje je nekoliko puta mijenjalo službeni naziv.

Tehničke specifikacije

Svi bolidi Super Formule koriste Dallarinu šasiju i 2,0-litrene turbo motore s četiri cilindra i izravnim ubrizgavanjem goriva koje isporučuju Toyota (RI4A) i Honda (HR414E). Jedini dobavljač guma je japanski proizvođač Yokohama. U prošlosti su bolidi koristili i šasije Marcha i Lole, BMW i Cosworth motore, kao i Bridgestone i Dunlop gume. Bolidi moraju težiti 660 kg s vozačem, minimalna težina motora je 85 kg, a snaga je 550 KS koja je ograničena protokom goriva. Mjenjač isporučuje britanski specijalist Ricardo i ima šest brzina koje se biraju polugama iza upravljača, dok karbonske diskove i kliješta isporučuje Brembo. Bolidi imaju i sustav za pretjecanje Overtake system (OTS) koji se temelji na kratkotrajnom povećanju protoka goriva što povećava snagu motora za oko 5%, a vozači dodatnu snagu na raspolaganju imaju 20 sekundi. OTS vozači smiju koristiti pet puta u utrci. Sigurnosni standardi udovoljavaju propisima iz FIA-e iz 2010.

Prvenstvo

Staze

Prvenstvo se sastoji od sedam utrka, a započinje i završava na stazi Suzuka u travnju i listopadu. Vozi se još i na stazi Autopolis u Ōiti, stazi Sportsland Sugo u Miyagiju, stazi Fuji Speedway koja je ugostila utrke Formule 1 1976., 1977., 2007. i 2008., stazi Twin Ring Motegi na kojoj su se vozile i utrke IndyCara u prošlosti i na stazi Okayama International Circuit u Okayami.

Sistem bodovanja

 Ovaj sustav bodovanja vrijedi od prve do šeste utrke, dok na posljednjoj sedmoj utrci sve ostaje isto osim što pobjednik osvaja 13 bodova.

Naziv prvenstva

Prvaci

Izvori

Vanjske poveznice
Super Formula Championship

Međunarodna automobilistička natjecanja u Japanu

Super Formula


උස් අඩි පාවහන්

පාවහන් සංයුක්ත වන්නේ පරිස‍රයට එරෙහිව ආරක්ෂා වීමට සනීපාරක්ෂාවට හා අලංකරණයට පලඳින පාදයේ පළඳින පැලඳුමක් වශයෙනි. සෙරෙප්පු හා ෆ්ලිප් ෆොප් හැරුණු කොට අනෙක් පාවහන් හා පාදය අතර මේස් හා අනෙකුත් පැලඳුම් පළඳිනු ලැබේ. සාමාන්‍යයෙන් සපත්තු හා බූට්වල නව විලාසිතාවලදී පාවහන් සමහරක් විට ෆෙටිෂිෂම් (fetishism) සමඟ සම්බන්ධ වේ.

පාවහන් නිර්මාණය කිරීමේ වෘත්තිය පුහුණුවන පුද්ගලයින් සපත්තු මසන්නන් හෝ සපතේරුවන් නම් වේ.

දැනට දන්නා පැරණිම පාවහන් සොයාගෙන ඇත්තේ  එක්සත් ජනපදයේ ඔරිගන් ප්‍රාන්තයේ ෆෝට් රොක් ගුහාවේහි දීය. සැගේබ්‍රෂ් පොතු මඟින් වියන ලද මෙම සෙරෙප්පුවල විකිරණශීලී කාබන් දින ගණනය මඟින් පෙන්නුම් ක‍ෙල් ඒවා අඩුම තරමින් වසර 10000ක් වත් පැරණි බවයි.

සටහන්

{|

|-

|Footwear
|-
{|

විලාසිතා - පාවහන්


David John Malloy (Milwaukee, 3 de fevereiro de 1956) é um ministro americano e bispo católico romano de Rockford.

O Arcebispo de Milwaukee, Rembert George Weakland OSB, ordenou-o sacerdote em 1º de julho de 1983.

Papa Bento XVI nomeou-o bispo de Rockford em 20 de março de 2012. O Arcebispo de Chicago, cardeal Francis Eugene George OMI, deu-lhe a consagração episcopal em 14 de maio do mesmo ano; Os co-consagradores foram Jerome Edward Listecki, arcebispo de Milwaukee, e Thomas George Doran, ex-bispo de Rockford. Seu lema era Fides Spes Caritas (latim para fé, esperança e amor).

Ver também

Bispos católicos dos Estados Unidos

David John Malloy


Der var 20 medlemmer af Lagtinget på Færøerne i valgperioden mellem 1906 og 1908.

Medlemmer

I tillæg til de valgte medlemmer mødte også provst Fríðrikur Petersen og amtmand Christian Bærentsen i Lagtinget.

Eksterne henvisninger
Løgtingið 150 – Hátíðarrit, bind 2 (2002). (PDF )

Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Lister over personer fra Færøerne
Politik i 1906
Politik i 1907
Politik i 1908

Færøske lagtingsmedlemmer 1906-1908


Vojni rok je razdoblje tijekom kojega su unovačeni pripadnici oružanih snaga, odnosno vojni obveznici, zakonski dužni služiti u oružanim snagama radi vojne obuke, kao i redovne popune stajaće vojske. U Hrvatskoj vojsci se za te osobe koristi izraz ročnik.

Osobe koje nakon odsluženoga vojnoga roka prime poziv za vojnu službu nazivaju se rezervnim (priručnim) pripadnicima oružanih snaga ili rezervistima.

Oružane snage

Vojni rok


غوبسكايا  هي مدينة في مقاطعة كراسنودار كراي في روسيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 3119 نسمة.

مراجع

مدن كراسنودار كراي

غوبسكايا


Yusei Nakahara (født 15. juni 1993) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Kagoshima United FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yusei Nakahara


Jean Claude Pingeron (ca. 1730-1795) est un littérateur français du .

Biographie
Né vers 1730 à Lyon, Jean Claude Pingeron embrassa la profession des armes et avec l'agrément du roi passa au service de Pologne. Il y fut employé dans le grade de capitaine d'artillerie et comme ingénieur à Zamość. Ayant obtenu la permission de revenir en France, il fut attaché au bureau des bâtiments de la couronne à Versailles et consacra les loisirs que lui laissaient ses fonctions à la culture des lettres. Il voyagea aussi en Italie, demeura plusieurs années à Rome et à Naples, parcourut avec le marquis de Néelle les échelles du Levant, Malte et la Sicile. Il fit au mois de juin 1776 le voyage de Catane au mont Gibel avec l'abbé Domenico Sestini ; mais son embonpoint excessif ne lui permit pas de gravir jusqu'au sommet du volcan, ce qui lui attira quelques plaisanteries des autres voyageurs. Il revint ensuite à Syracuse ; mais il empêcha le marquis de Néelle de s'exposer en continuant de visiter dans cette saison la partie la plus malsaine de l'île.

En 1779 il devint l'un des coopérateurs du Journal de l'agriculture, du commerce, des arts et des finances, dans lequel il inséra un grand nombre de dissertations sur des objets d'utilité publique. Lors de l'établissement du Musée, il en fut le premier secrétaire. Resté étranger aux troubles de la révolution, qui la priva de ses emplois, il mourut presque inconnu à Versailles en 1795. Pingeron était membre de l'Académie de Barcelone.

Œuvres
Jean Claude Pingeron a traduit de l'italien :

 le Traité des vertus et des récompenses par le marquis Giacinto Dragonetti, Paris (Amsterdam), 1768, in-12. Cet ouvrage, qui a été traduit en polonais, fait pendant au Traité des délits et des peines de Beccaria, mais il n'a pas eu le même succès.
 Conseils d'une mère à son fils qui est sur le point d'entrer dans le monde, ibid., 1769, in-12. C'est un poème de madame Piccolomini-Gérardi.
 Essai sur la peinture par Algarotti, ibid., 1769, in-12 ;
 le Traité des violences publiques et particulières par Massimiliano Murena, ibid., 1769. Le traducteur y a joint une Dissertation sur les devoirs des magistrats.
 Les Abeilles, poème de Rucellai, ibid., 1770, in-8° ; Amsterdam, 1781, in-12. Pingeron l'a fait suivre d'un Traité complet sur l'éducation des abeilles, tiré des meilleurs auteurs.
 Les Vies des architectes anciens et modernes par Milizia, ibid., 1771, 2 vol. in-12. La préface contient des recherches curieuses sur l'origine et les progrès de l'architecture.
 Le Voyage dans la Grèce asiatique par l'abbé Sestini, 1789, in-8° ;
 les Lettres écrites par l'abbé Sestini à ses amis en Toscane pendant le cours de ses voyages, ibid., 1789, 3 vol. in-8° avec des notes du traducteur.

Jean Claude Pingeron a traduit de l'anglais :

 Voyage dans la partie septentrionale de l'Europe pendant les années 1768-1770 par Jos. Marshal, Paris, 1776, in-8° ;
 la Description de l'île de la Jamaïque, ibid., 1782, in-12 ;
 la Description d'une machine électrique construite et perfectionnée par Cuthberson, ibid., 1790, in-8° ;
 Expériences et recherches utiles à l'humanité, aux hospices, au commerce et aux beaux-arts, traduites de plusieurs langues et recueillies de divers voyages, trouvées dans les papiers de Pingeron, Paris, 1805, in-8°. On lui attribue encore : l'Art de faire soi-même des ballons aérostatiques, Paris, 1783, in-8°; et l'on trouve de lui divers articles dans la Bibliothèque physico-économique et dans d'autres recueils du même genre.

Bibliographie

 Konrad Niemira, Jean-Claude Pingeron and the false, deceitful and treacherous race of the Sarmatians. Polish misadventures of a French engineer, "The International Journal for the History of Engineering & Technology", 2023, vol. 93, s. 1-14.

Liens externes

Naissance en 1730
Naissance à Lyon
Traducteur français du XVIIIe siècle
Décès à Versailles
Décès en 1795

Jean Claude Pingeron


معبد السماء (بالصينية: 天坛؛ بالبينيين: Tiāntán) معبد طاوي لتقديم القرابين، يقع في جنوب شرقي العاصمة الصينية بكين.

تاريخ

بدأ بناؤه عام 1420م، والاسم الأصلي للمعبد هو «مذبح قرابين السماء والأرض»، وهو المكان الذي كان أباطرة الصين في فترة أسرة مينغ (1368 – 1644م) وأسرة تشينغ (1644 – 1911م) الملكيتين، يقدمون فيه القرابين لآلهة السماء والأرض.

في عام 1530 بُني «مذبح قرابين الأرض» في الضاحية الشمالية ببكين، لتقديم القرابين لآلهة الأرض، ولذا تحول اسم «مذبح قرابين السماء والأرض»، إلى «مذبح قرابين السماء» لتقديم القرابين لآلهة السماء فقط، والتضرع من أجل الحصاد الوافر، ومن هنا أخذ اسمه المعروف به «معبد السماء».

أدرجت منظمة الأمم المتحدة للتربية والعلوم والثقافة اليونسكو معبد السماء في قائمة التراث العالمي عام 1998. وقالت لجنة التراث العالمي عنه: «إنه مجموعة بنايات محفوظة في حالة جيدة، ويعكس في ترتيبه الشامل وفي تصميم كل بناية العلاقة بين السماء والأرض. هذه العلاقة كانت محور النظرة إلى الفضاء في عصور الصين القديمة. هذه البنايات تعبر عن الدور الخاص للأباطرة وكبار العسكريين والوزراء في هذه العلاقة.»

ويوجد في بكين إضافة إلى مذبح قرابين آلهة الأرض ومعبد السماء مذبح لقرابين آلهة الشمس في الشرق، ومذبح لقرابين آلهة القمر في الغرب، ولكن يبقى معبد السماء أكثرها فخامة.

المساحة والمهام

تبلغ مساحته حوالي 2.7 مليون متر مربع، وهذا ما يجعله أكبر مجموعة بنايات قديمة لتقديم القرابين قائمة حاليا في الصين. مساحته تعادل أربعة أضعاف مساحة القصر الإمبراطوري المشهور ببكين. كان إمبراطور الصين قديما يعتبر نفسه «ابن السماء»، وكان من الطبيعي أن تكون مساحة مقر إقامة ابن السماء، الذي هو القصر الإمبراطوري، أصغر من مساحة من مكان السماء (معبد السماء).

وتنتشر في معبد السماء أشجار الصنوبر والسرو الخضراء الداكنة، واللون الأخضر الداكن عند الصينيين رمز للاحترام والدعاء، لذلك تتواجد أشجار الصنوبر والسرو بكثرة في المذابح والمعابد والمقابر، وغيرها.

من ثلاثة آلاف وخمسمائة شجرة قديمة، لهذا يعتبر معبد السماء أكثر منطقة تشجيرا في مدينة بكين، فهو يعادل أربعة أضعاف مساحة التشجير في حديقة بيهاي (البحيرة الشمالية)، وأكثر من 12 ضعفا لمساحة الغطاء النباتي في حديقة تشونغشان.

عندما زاره وزير الخارجية الأمريكية الأسبق هنري كيسنجر قال: إن الولايات المتحدة قد تستطيع تشييد بناية مثل قاعة تشينيان وأمثالها، ولكنها لا تستطيع غرس هذه الأشجار القديمة."

المباني والتصميم
يشمل المعبد ثلاث مجموعات رئيسة من البنايات، وكلها بُنيت وفقًا لمتطلبات فلسفية صارمة:

 قاعة التضرع للحصاد الوافر (祈年殿) هي مبنى ضخم له ثلاثة أسقف جملون، بقطر 36 متر (118 قدم) وارتفاع 38 متر (125 قدم)، وبنيت على ثلاثة مستويات رخامية الأساس، وهناك دعا الإمبراطور من أجل الحصاد الوافر. المبنى مصنوع بالكامل من الخشب، وبدون أي مسامير. احترق المبنى الأصلي بسبب نار نتجت عن البرق في 1889. والمبنى الحالي تم إعادة بنائه بعد عدة سنوات من الحادثة.

 قبو السماء الإمبراطوري (皇穹宇) هو مبنى دائري ذو سقف جملون، وبُني فوق مستوى واحد رخامي الأساس. يقع جنوب قاعة التضرع للحصاد الوافر ويمثلها، لكنه أصغر منها. القبو محاط بحائط دائري أملس، هو حائط صدى الصوت، لديه القدرة على نقل الأصوات لمسافات بعيدة. يتصل قبو السماء الإمبراطورية بقاعة التضرع للحصاد الوافر عبر الجسر قرمزي الخُطى، وهو ممشى مرتفع طوله 360 متر (1,180 قدم) يصعد ببطء من القبو إلى قاعة التضرع. وقبة هذا المبنى أيضًا ليس لديها دعامات خشبية.
 مذبح التل الدائري (圜丘坛) هو المكان حيث تقدم القرابين، ويقع جنوب قبو السماء الإمبراطوري. هو عبارة عن منصة دائرية فارغة مبنية فوق ثلاث مستويات رخامية الأساس، كل منها مزينة بتنانين منحوتة ببذخ. أرقام العناصر المختلفة التي كونت المذبح -بما فيها الدرابزينات والدرجات- هي إما رقم تسعة المقدس أو مضاعفاته. مركز المذبح عبارة عن حجر سجيل دائري يسمى قلب السماء (天心石) أو اليانغ الفائق (太阳石)، وهناك تضرع الإمبراطور للطقس الملائم. بفضل تصميم المذبح، يعكس سياج الحماية صوت الدعوات صانعًا صدى هائل؛ إذ كانوا على اعتقاد بأن هذا يساعد في التواصل مع السماء. بنى المذبح الإمبراطور جيا جينغ في 1530 وأُعيد بناؤه في 1740.

المراسم

في الصين القديمة، كان يُنظر لإمبراطور الصين على أنه ابن السماء الذي يدير شؤون الأرض بالنيابة عن السلطة السماوية، وممثلًا لها. فكان تقديمه القرابين للسماء أمرًا بالغ الأهمية لأنه يعبر عن احترام الإمبراطور للمصدر الذي أعطاه قوته وسلطته. بنى المعبد من أجل إقامة الشعائر، والتي يكون هدفها فالغالب التضرع للحصاد الوافر.

كان الإمبراطور وحاشيته ينتقلون من المدينة المحرمة عبر بكين ليعسكروا داخل المعبد مرتين في السنة، مرتدين رداء مميزًا وممتنعين عن أكل اللحم. لم يكن من المسموح لأي صيني عادي أن يشاهد هذا الموكب أو المراسم التالية له. كان الإمبراطور بنفسه يتضرع من أجل الحصاد الوافر داخل المعبد. أهم نقطة في المراسم وقت الانقلاب الشتوي كان يؤديها الإمبراطور فوق الجبل الدنيوي. إتمام المراسم بشكل مثالي كان أمرًا بالغ الأهمية؛ إذ كانوا يعتقدون أن أصغر الأخطاء يُشكل نذير شؤم للأمة بأكملها في العام المقبل.

البيئة والمعبد
يلعب هذا المعبد دورا مهما في تحسين البيئة وتنظيف الهواء وتخفيف الضجيج في العاصمة. وتؤكد التحقيقات البيئية ان نوعية الهواء في منطقة معبد السماء أفضل كثيرا من المناطق الأخرى في بكين. ودرجة الحرارة به صيفا تقل خمس أو ست درجات عن وسط المدينة، وترتفع درجة رطوبة الهواء به أكثر من 10% عن وسط المدينة.

مراجع

انظر ايضاً
 قائمة مواقع التراث العالمي في الصين

تأسيسات القرن 15 في الصين
تأسيسات سنة 1406
تأسيسات سنة 1420 في آسيا
دونغتشنغ
مبان دينية اكتملت في 1420
معابد
معابد بوذية القرن 15
معابد بوذية في بكين
معابد طاوية في بكين
معالم صينية
مواقع التراث العالمي في الصين
متنزهات في بكين

معبد السماء


المانسا، كلمة بلغة الماندينكا وتعنى ملك الملوك، وكانت تستعمل بالتحديد لأسرة كيتا والتي كانت تحكم إمبراطورية مالي التي حكمت معظم اجزاء غرب أفريقيا من القرن الثالث عشر إلى القرن الخامس عشر الميلادي، وكانت قوة المانسا تكمن في حقهم في التحكم بتجارة الذهب في هذا الجزء من العالم
و كان مانسا سوندياتا هو أول اميراطور حصل على لقب المانسا، والذي استمر من بعده لحكام امبراطورية مالي منذ القرن الخامس عشر الميلادي، ومن أشهر من حمل لقب المانسا المانسا والى كيتا والحاكم القوى المانسا موسى والذي بعد أن قام بفريضة الحج أعطى لحكمه بعدا آخر، وتعد بوابة معرفة العالم على هذه الامبراطورية هي بوابه تونس حيث المؤرخ العظيم ابن خلدون وكتابه تاريخ البربر.

راجع أيضا

 كيتا (مالي)
 إمبراطورية مالي
 مانسا موسى
 أبو بكر الثاني

ألقاب قيادية قومية أو عرقية
سلالات حاكمة مسلمة

مملكة مالي

مانسا


لكزس آي إس إف  هي نسخة عالية الأداء من الطراز الرياضي الفاره لكزس آي إس.

تعتبر آي إس إف هي الطراز الأول لخط إنتاج علامة إف لسيارات الأداء العالي من لكزس. تم تقديم آي إس إف للمرة الأولى عام 2007م بمعرض أمريكا الشمالية الدولي للسيارات. تقدم السيارة حجماً أكبر ومحركاً أقوى من طرازات آي إس القياسية، كما تم تطوير نظام التعليق والفرامل وتدعيمات تصميم الجسم وبعض التعديلات الأخرى. بدأ بيع السيارة في أواخر عام 2007م باليابان وبأوائل 2008م بأمريكا الشمالية وبـ 2008م بأوروبا.

تاريخ
قامت عدة وسائل للنشر عام 2006م بالنشر عن شائعات عن اختبارات تقام على نسخة معدلة من طراز آي إس، تم نشر بعض الصور التجسسية للسيارة أثناء اختبارها بألمانيا وبكاليفورنيا بالولايات المتحدة بعدد من المجلات ومواقع الإنترنت. علاوة على هذه الصور، تم عرض صور لسيارة من طراز آي إس مموهه ومعدلة بشدة في مضمار اختبار بألمانيا بالإضافة لسيارات اختبار أخرى من لكزس. كانت النسخة الاختيارية من الجيل السابق آي إس 430 دلالة على سيارات مستقبلية من طراز آي إس وإمكانية تزويدها بمحرك (V8).

أكدت لكزس رسمياً وجود سيارة أطلقوا عليها آي إس إف بالبيان الصحفي. تم تقديم السيارة للعامة في 8 يناير عام 2007م بمعرض أمريكا الشمالية الدولي للسيارات. تم تسريب بعض الصور قبل ساعتين من الإعلان الرسمي عن السيارة وقد صرحت لكزس بأن فريق (سكنك وركس) المنفصل هو من صمم طراز آي إس إف بأسلوب متميز تبعاً لجهود هندسة لكزس. وكان رئيس مصممي آي إس إف يوكيهيكو ياجوتشيهو من صمم طراز تويوتا سوبرا السابق.

خصائص

تم تزويد السيارة بمحرك (V8) من 5 لترات ذو حقن مباشر منتجاً قوة تصل لـ 416 حصان عند 6600 ل/د وعزم 503 نم عند 5200ل/د.
تم تزويد آي إس إف بناقل حركة آلي من 8 سرعات مع النقل المتسلسل (النقل الرياضي المباشر)، كما تم تزويدها بإصدار لكزس الرياضي الجديد من نظام التحكم الإليكتروني في الثبات. تم استخدام فرامل من نوع بريمبو ملصقاً عليها شعار لكزس، مع جنوط 19 بوصة من الألومينيوم من نوع بي بي إس.

تكونت مقصورة الركاب من 4 مقاعد مع ألواح من ألياف الكربون، كما مجاذيف نقل الحركة بعجلة القيادة. تم خفض جسم السيارة بحوالي 1 سم عن الطراز القياسي. ومن أكثر التعديلات الملحوظة على طراز آي إس إف هو مخرج العادم الرباعي المزيف والذي يتكون من أنبوبين متداخلين عمودياً على كل جانب من السيارة والذين لا يتصلا مع مخارج العادم الحقيقية (جزء من المصد الخلفي).

الأداء

قامت مجلة رود آند تراك الأمريكية والمختصية بعالم السيارات باختبار آي إس إف في يناير 2008م فبلغ تسارعها من الصفر إلى 60 ميل/ساعة (97 كم/س) حوالي 4.4 ثانية وبسرعة قصوى محددة إليكترونياً بلغت 270كم/س.

الإنتاج
تم تقديمها باليابان في أكتوبر عام 2007م بهدف بيع 500 وحدة سنوياً وبهدف من 5000 إلى 6000 وحدة سنوياً بالولايات المتحدة الأمريكية و 150 بالمملكة المتحدة.

انظر أيضاً
 لكزس
 لكزس آي إس
 تويوتا سوبرا
 لكزس إس سي

سيارات لكزس

لكزس آي إس إف


Pablo Cristián Squella Serrano (Santiago, 14 de agosto de 1963) es un exatleta olímpico y periodista chileno. Fue ministro del Deporte de Chile entre marzo de 2016 y marzo de 2018, bajo la segunda administración de Michelle Bachelet.

Vida personal
Nació en Santiago de Chile el 14 de agosto de 1963, hijo de Juan Arturo Squella Avendaño, de profesión arquitecto y Juana María Serrano Lyon, atleta y periodista. Está casado con Paula Gajardo,  tiene 5 hijos; Tomás, Pablo , Micaela, Martina y Sofia.

Carrera deportiva
En su época estudiantil lograba registros sobresalientes, su marca en los 800 metros planos superior (1:52.98) se mantuvo vigente durante 24 años a nivel escolar. Fue seleccionado nacional de atletismo entre los años 1980 y 1996.

Representó a su país en los Juegos Olímpicos de 1988 en Seúl, Corea del Sur, y en los Juegos Olímpicos de 1992 en Barcelona, España. También fue parte de la delegación chilena en los Juegos Olímpicos de 1984, pero desavenencias con los directivos de la época le impidieron desempeñarse en la pista.

Actualmente ostenta los récords nacionales de 400 metros planos (46.20) y 400 metros con vallas (50.31) categoría juvenil y 800 metros planos (1:45.75) categoría adulto.

Carrera profesional y pública

Estudió periodismo en la Universidad de Chile, y posteriormente realizó un postgrado en Educación Física de la Universidad de Texas en Austin, Estados Unidos.

Tras su retiro del atletismo, trabajó como entrenador de atletas jóvenes, y fue director del Centro de Alto Rendimiento (CAR) entre 2001 y 2004. También se ha desempeñado como comentarista deportivo y redactor de deportes en medios como La Tercera, Radio Cooperativa, UCV TV, Canal 13 y TVN.

Desde 2008 ha ejercido diversos cargos en la administración pública relacionados al deporte; fue coordinador de la Comisión Técnica Nacional de Alto Rendimiento (2009-2010); coordinador del Plan Olímpico Chileno (2011-2012); y en diciembre de 2013 se integró como parte de la División de Actividad Física y Deportes del Ministerio del Deporte.

En el segundo gobierno de la presidenta Michelle Bachelet fue designado miembro del Consejo Superior de la Comisión Nacional de Control de Dopaje (CNCD), del que asumió como presidente. El 18 de noviembre de 2016 asumió como ministro del Deporte en reemplazo de Natalia Riffo, desempeñando el cargo hasta el final del gobierno en marzo de 2018.

Participaciones internacionales

1 No terminó en las semifinales.

Véase también
 Atletismo en Chile

Referencias

Enlaces externos

Atletas de Chile
Atletas en los Juegos Olímpicos de Seúl 1988
Ministros del Deporte de Chile
Ministros de Estado de Michelle Bachelet
Nacidos en Santiago de Chile

Pablo Squella


Arsenie Toderaș (d. 22 Temmuz 1983, Kişinev), Moldovalı şarkıcı, eski O-zone grubunun üyesidir.

Diskografi

Single
 Love Me, Love Me (2005)
 Loca (2006)

Albüm
 The 33rd Element (2006)

Dış bağlantılar

 Discogs'ta Arsenie Toderaș

Yaşayan insanlar
1983 doğumlular
Kişinev doğumlular
Moldovalı erkek şarkıcılar
Moldovalı pop şarkıcıları
2006 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Moldova'nın Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları

Arsenie Todiraș


Red Bank may refer to:

Places
Belize
Red Bank, Belize, a village in Stann Creek District, Belize

Canada
Red Bank, New Brunswick, a rural community in Northumberland County

United States
Red Bank, California
Red Bank, Indiana
Red Bank, Missouri
Red Bank, New Jersey, in Monmouth County
Red Bank, Gloucester County, New Jersey
Battle of Red Bank, in the above community
Red Bank, South Carolina
Red Bank, Tennessee

See also

Redbank (disambiguation)
Red Banks (disambiguation)

Red Bank


ماروك توبسات أو زرقاء اليمامة  هو قمر صناعي للاستشعار عن بعد مدني-عسكري مغربي أطلق في 10 ديسمبر 2001 من قاعدة بايكونور الفضائية بكازاخستان على متن الصاروخ الروسي زينيت-2. بعد إطلاق القمر الصناعي الذي هو من صنع مغربي بمساعدة وإشراف من جامعة برلين التقنية دخل مداره على علو 1000 كلم وأصبح المغرب بذلك رابع دولة عربية بعد مصر والسعودية والإمارات وثالث دولة إفريقية بعد مصر وجنوب أفريقيا تطلق بنجاح قمرا صناعيا.

خلفية المشروع
كان مشروع إنجاز قمر صناعي مغربي مجرد فكرة لدى الملك الراحل الحسن الثاني في سنة 1993 وذلك بعد إنشاء المركز الملكي للاستكشاف الفضائي البعدي سنة 1989 إلى أن تقدم كريم طه بالمشروع سنة 1995 مدعوما من أستاذه الألماني البروفيسور رينير وظل المشروع حبيس الأذهان والأوراق إلى أن تولى الملك محمد السادس الحكم وتابع برنامج تطويره شخصيا. ولقد تولدت الرغبة في امتلاك قمر صناعي مغربي من محاولات فرض وجود المغرب في الساحة العالمية وبعثات التكوين التي أوفدتها القيادة العامة للقوات المسلحة الملكية منذ 1995 والتي شملت ستة ضباط مغاربة إلى الإدارة الوطنية للملاحة الفضائية والفضاء  وعدة خبراء في 1992 إلى قاعدة بايكونور الفضائية الكازاخستاية ومحاولات بعض العلماء المغاربة الفلكيين خلق برنامج أبحاث فضائية مغربي مستقل.

المغرب يعتبر أول دولة عربية وأفريقية أطلقت قمر صناعي وذلك سنة 1989 وكان اسمه أطلس 1

المشروع
زرقاء اليمامة هو مشروع تعاون بين جامعة برلين التقنية بألمانيا و المركز الملكي للاستشعار البعدي الفضائي بالمغرب. بدأ التعاون بتحفيز من كريم طه القادم من المغرب وهو أحد تلاميذ البروفسور رينير السابقين، العامل في جامعة برلين التقنية، في سنة 1995. زرقاء اليمامة هو قمر صناعي مصغر لمراقبة الأرض ومصمم ليستعمل كأداة للدراسة بالنسبة لتلاميذ التكنولوجيا الفضائية. يقوم المبدأ الأساسي للقمر الصناعي على نظام لامركزي يسهل استخدامه. بفضل إستراتيجية تصميمه واستخدامه وخصوصا سهولة فهم زخم نظام التحكم في الأداء يستطيع شخص واحد أن يشغله لوحده. يسمح القمر بمراقبة أي مكان في العالم خلال 24 ساعة ويستطيع رصد الأحداث بأوقات مختلفة ما بين 12 ساعة وأسبوعين. أما الكاميرا التي يحملها فتملك طولا بؤريا ب 72 ملمتر ومجال رؤية بثماني درجات.

التصميم والإنجاز

الرحلة والمدار
أطلق «زرقاء اليمامة» في العاشر من دجنبر سنة 2001 عبر قاعدة «بايكونور» في كازاخستان بواسطة الصاروخ الفضائي الروسي «زينيت 2» وبعد إتمام عملية الإطلاق، وُضع «زرقاء اليمامة» على مدار فضائي بعلو يناهز 1000 كلم ويتوفر «زرقاء اليمامة» على أربع لوحات شمسية وأربع بطاريات وجهاز للتحكم في الطاقة بينما يبلغ وزنه 45 كليوغراما، ويقوم بإتمام 14 لفة حول العالم يوميا منها 4 لفات فوق المغرب

الصيانة
بلغت كلفة صيانة القمر الصناعي في 2010 21 مليون و 320 ألف درهم كلها من تمويل حكومي من جهة إدارة الدفاع الوطني وبهذه الميزانية اُقْتُنِيَت معدات للبحث العلمي من مركز فضائي روسي أيضا وكذا تكوين خبراء مغاربة في مراكز فضائية أمريكية وفرنسية.

المهام العسكرية
يستخدم زرقاء اليمامة أيضا منذ 2007 في المراقبة الأرضية للحدود المغربية وجمع البيانات والمعلومات وإرسالها إلى الجهات المختصة وهي إدارة الدفاع الوطني بتنسيق مع المركز الملكي للاستكشاف الفضائي البعدي والقيادة العامة للقوات المسلحة الملكية وقيادة الدرك الملكي ومديرية الدراسات وحفظ المستندات المعروفة بلادجيد. وتبقى بعض مهام القمر الصناعي العسكرية محاطة بالسرية رغم تقديم إدارة الدفاع الوطني جزء من أبحاثه تحت تصرف الباحثين المغاربة المتخصصين في مجال الفضاء.

المهام المدنية
تتمثل مهام زرقاء اليمامة المدنية والاعتيادية في رصد تحركات الجليد ورسم الخرائط وتطوير الغطاء النباتي وجمع معلومات حول حالات الطقس والتقاط صور فضائية لمواقع جغرافية واختبار بعض التكنولوجيات مثل نجمة إي سي إس للاستشعار وتقنية التصوير المنخفض التكلفة.

الملاحظات

انظر أيضا
 محمد السادس أ (قمر صناعي)
 محمد السادس ب (قمر صناعي)

أقمار اصطناعية
أقمار اصطناعية لمراقبة الأرض

زرقاء اليمامة (قمر صناعي)


أخوية كاثوليكية أسست في مدينة إيكون السويسرية في الفاتح من نونبر سنة 1970 بمباركة من العرش المقدس الفاتيكان لكن هذه المباركة سرعان ما تأول إلى ابتدا من 6 ماي سنة 1975 وبعدها إلى حرم كنسي يوم ما قام المونسنيور مارسيل لوفيبر برسامة أساقفة جدد دون اذن مسبق من بابا الفاتيكان سنة 1988 الشيء الذي سيخلق شرخا جديدا في الكنيسة الكاثوليكية.
يرفض جميع أعضاء هذا التنظيم قدسية بابا الفاتيكان ويعتبرونه بابا دجال وينكرون جميع ما ورد في مجمع الفاتيكان الثاني
قام البابا بيندكتس السادس عشر برفع هذا الحرم الكنسي في شهر يناير 2009 كخطوة منه لجمع شمل الكنيسة الام.

مراجع

المجمع الفاتيكاني الثاني
كاثوليك تقليديون
كاثوليكية تقليدية
منظمات مسيحية تأسست في 1970

أخوية القديس بيوس العاشر الكهنوتية


Ella Elisabet Lemhagen (født 29. august 1965 i Uppsala) er en svensk filminstruktør og manuskriptforfatter.

Udvalgt filmografi
 Drömprinsen - Filmen om Em (1996)
 Välkommen till festen (1997)
 Tsatsiki, moren og politimanden (1999)
 Tur & retur (2003)
 Patrik 1,5 (2008)
 Kronjuvelerna (2011)
 Drengen med guldbukserne (2014)

Hædersbevisninger
 2000: Vandt Guldbagge-prisen for bedste instruktør for Tsatsiki, moren og politimanden
 1997: Nomineret til Guldbagge-prisen for bedste instruktør for Drömprinsen - Filmen om Em

Referencer

Eksterne henvisninger

Filminstruktører fra Sverige
Manuskriptforfattere fra Sverige
Personer fra Uppsala

Ella Lemhagen


Jesús María Cizaurre Berdonces OAR (* 6. Januar 1952 in Valtierra, Spanien) ist ein spanischer Ordensgeistlicher und römisch-katholischer Bischof von Bragança do Pará.

Leben
Jesús María Cizaurre Berdonces trat der Ordensgemeinschaft der Augustiner-Rekollekten bei, legte am 10. September 1972 die ewige Profess ab und empfing am 26. Juni 1976 die Priesterweihe.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 23. Februar 2000 zum Prälaten der Territorialprälatur Cametá. Der Prälat von Marajó, José Luís Azcona Hermoso OAR, spendete ihm am 7. Mai desselben Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Jesús Moraza Ruiz de Azúa OAR, Prälat von Lábrea, und José Elias Chaves Júnior CM, emeritierter Prälat von Cametá. Als Wahlspruch wählte er Pax et fides.

Mit der Erhebung der Prälatur Cametá zum Bistum am 6. Februar 2013 ernannte Papst Benedikt XVI. Jesús María Cizaurre Berdonces zu dessen erstem Bischof.

Am 17. August 2016 ernannte ihn Papst Franziskus zum Bischof von Bragança do Pará.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Augustiner-Rekollekt
Spanier
Geboren 1952
Mann

Jesús María Cizaurre Berdonces


Esta é uma lista de telenovelas exibidas pela TV Aparecida, uma rede de televisão brasileira de conteúdo religioso e de entretenimento, que transmitiu algumas telenovelas entre 2017 a 2019, sempre em dois horários, 19h e 22h30/22h.

Telenovelas exibidas na TV Aparecida
Para uma programação especial dos 300 anos de Nossa Senhora Aparecida, através de um contrato inédito assinado com a TV Globo em outubro de 2016, a TV Aparecida anunciou, em novembro, a exibição na íntegra da telenovela A Padroeira , que foi exibida entre 17 de abril de 2017 em dois horários: 19h e 22h30, e seu último capítulo sendo exibido em 22 de dezembro de 2017, com reprise no dia 23, um dia antes da vespéra de natal. Sua substituta, O Direito de Nascer, com co-produção original da produtora JPO com o SBT, em 1997, com exibição original em 2001, começou a ser exibida em 14 fevereiro de 2018 e encerrou em 8 de agosto de 2018. Entre a novela O Direito de Nascer e a novela venezuelana Coração Esmeralda, foi exibida, de 9 de agosto a 15 de setembro, a série italiana Mistérios no Convento.

Telenovelas Brasileiras

19h com reprise às 22h30/22h

Telenovela Estrangeira

19h com reprise às 22h

Listas de telenovelas
Telenovelas
TV Aparecida

Lista de telenovelas exibidas pela TV Aparecida


Juan Ramírez ist der Name folgender Personen:

* Juan Ramírez (Schauspieler), Schauspieler
 Juan Ramírez (Boxer), kubanischer Boxer
 Juan Alberto Ayala Ramírez (* 1973), venezolanischer Geistlicher, Weihbischof in San Cristóbal de Venezuela
 Juan Andrés Ramírez (* 1946), uruguayischer Rechtsanwalt und Politiker

 Juan Diego Ramírez (* 1971), kolumbianischer Radrennfahrer
 Juan de Dios Ramírez Perales (* 1969), mexikanischer Fußballspieler
 Juan Edgardo Ramírez (* 1993), argentinischer Fußballspieler
 Juan Hernández Ramírez (* 1965), mexikanischer Fußballspieler
 Juan Ignacio Ramírez (* 1997), uruguayischer Fußballspieler
 Juan Navarro Ramírez (1912–1970), mexikanischer Geistlicher, Bischof von Ciudad Altamirano
 Juan Zacarías Ramírez (* 1961/1965), paraguayischer Fußballspieler

Juan Ramírez


"Maybellene i Hofteholder" er den sjette single fra det danske heavy metalband Volbeat. Den blev udgivet i 2008 som førstesinglen fra albummet Guitar Gangsters & Cadillac Blood, der blev udgivet i september samme år.

"Maybellene i Hofteholder" var den første af gruppens singler som nåede top ti på tracklisten, og den vandt "P3 Lytterhittet" til P3 Guld. Den toppede som #5 på Tjeklisten. Den tilhørende musikvideo blev nomineret til "Årets Musikvideo" til Danish Metal Awards, og singlen solgte guld i Danmark.

Baggrund
Sangen handler om en ældre mand, som stalker en kvindelig stripper, kaldet Maybellene, som han er besat af. Hun danser hver lørdag aften på en fiktiv bar kaldet "10 House City", hvor han har sit eget bord, No. 45. Han ved hun bor på Barbara Hotel, og hun åbner aldrig døren, når han prøver at besøge hende. En mandag forsøger han er ryge hende ud af værelset på hotellet, men hun omkommer i branden, selv om hendes lig aldrig bliver fundet.

Produktion
Sangen blev indspillet i marts og april 2008 i Hansen Studios i Ribe med Jacob Hansen som producer. Tekst og musik er skrevet af forsangeren Michael Poulsen. Nummeret har Anders Pedersen på hawaiiguitar, Kristian Pedersen på akustisk guitar og Jacob Hansen (produceren) på baggrundsvokal som gæstemusikere.

Der blev fremstillet en musikvideo til "Maybellene i Hofteholder", hvor bandet spiller sangen. Til start og slut er en lille tegnefilm. Hovedparten af videoen er dog med virkelige mennesker, hvor handlingen fra sangen udspiller sig. Videoen er instrueret af Claus Vedel.

Modtagelse
De danske anmeldere nævnte "Maybellene i Hofteholder" var et godt eksempel på en mere 50'er-inspireret sang, der gjorde albummet mere "melodiøst og dansabelt, samtidigt med at det metalliske input bevares", hvorved at der var "noget for enhver smag". Frank Albrecht fra det tyske metalmagasin Rock Hard nævnte "Maybellene i Hofteholder" i sin anmeldelse af Guitar Gangsters & Cadillac Blood som et "vidunderligt kompliment til ørerne". Metal.de's anmelder Andrea Friedrich skrev derimod, at sangen ved første gennemlytning lød som tre sange der var smidt i en blender.

"Maybellene i Hofteholder" blev Ugens Uundgåelige på P3 kort efter at nummeret blev udgivet. Nummeret debuterede som #9 på Tracklisten d. 15. august 2008, og toppede den følgende uge som #5. Samlet tilbragte den 12 uger på hitlisten, heraf fire i top ti. Det var bandets første top ti-hit på Tracklisten. Den toppede i tre uger som #5 på Tjeklisten og var i alt 9 uger på denne hitliste.

"Maybellene i Hofteholder" vandt "Årets Lytterhit 2008" ved P3 Guld, der blev afholdt i januar 2009. Musikvideoen blev nomineret til "Årets Musikvideo" til Danish Metal Awards dette år. Prisen gik dog til Pilgrimz' "Shake-A-Feather". Den 17. november 2010 modtog bandet en guldplade for "Maybellene i Hofteholder".

Spor
 "The Garden's Tale" (Radio Edited Version) - 3:40
 "The Garden's Tale" (Album Version) - 4:50

Referencer

Eksterne henvisninger

Sange fra 2008
Volbeat sange

Maybellene i Hofteholder


LED (light-emitting diode, Işık Yayan Diyot), yarı-iletken, diyot temelli, ışık yayan bir elektronik devre elemanıdır. 1920'lerde Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti'nde icat edildi ve 1962 yılında Amerika'da pratik olarak uygulanabilen elektronik bir bileşen haline getirildi. Oleg Vladimirovich Losev adlı bir radyo teknisyeni radyo alıcılarında kullanılan diyotların ışık yaydığını fark etti ve 1927 yılında bir Sovyet gazetesinde LED hakkında buluşlarını yayımladı.

Başlangıçta yalnızca zayıf kırmızı ışık verebiliyorlardı ama çağdaş ledler görünür ışık, morötesi, kızılötesi gibi çeşitli dalga boylarında, yüksek parlaklıkta ışık verebilir.

Az enerji tüketimi, uzun ömür, sağlamlık, küçük boyutu ve hızlı açılıp kapanabilme gibi geleneksel ışık kaynaklarına göre birçok avantajı vardır. Ancak biraz daha pahalıdır.

LED lamba ve dijital tabela gibi çeşitli alanlarda uygulanabilmektedir.

Tarihçe

Keşifler ve ilk cihazlar

Elektrolüminesans bir doğa olayı olarak 1907'de Marconi Labs'tan İngiliz deneyci H. J. Round tarafından Silisyum karbür kristali ve kedi bıyığı dedektörü kullanarak keşfedildi. Rus mucit Oleg Vladimirovich Losev, 1927'de ilk LED'in buluşunu raporladı. Araştırması Sovyet, Alman ve İngiliz bilim dergilerinde dağıtıldı, ancak birkaç on yıl boyunca keşfin hiçbir pratik kullanımı yapılmadı.

1936'da Georges Destriau, çinko sülfür (ZnS) tozu bir yalıtkanda askıya alınıp üzerine alternatif elektrik alanı uygulandığında elektrolüminesansın oluşturulabileceğini gözlemledi. Destriau, yayınlarında genellikle lüminesanstan Losev-Işığı olarak bahseder. Destriau, aynı zamanda radyum üzerine araştırma yaparak lüminesans alanında ilk öncülerden biri olan Madam Marie Curie'nin laboratuvarlarında çalıştı.

Macar Zoltán Lajos Bay, György Szigeti ile birlikte 1939'da Macaristan'da mevcut safsızlıklara bağlı olarak beyaz, sarımsı beyaz veya yeşilimsi beyaz ışık veren, bor karbür seçeneğiyle silikon karbür temelli bir aydınlatma cihazının patentini alarak LED aydınlatma'nın önünü açtı.

Kurt Lehovec, Carl Accardo ve Edward Jamgochian bu ilk LED'leri 1951'de bir pil veya darbe üreteçli akım kaynaklı SiC kristalleri kullanan bir aparatı ve 1953'te bir çeşit, saf, kristalle karşılaştırmayı kullanarak açıkladı.

1955'te Radio Corporation of America'ndan Rubin Braunstein, galyum arsenit (GaAs) ve diğer yarı iletken alaşımlardan gelen kızılötesi emisyonu raporladı. Braunstein oda sıcaklığında ve 77 Kelvin sıcaklıktaki galyum antimonit (GaSb), GaAs, indiyum fosfit (InP) ve silikon-germanyum (SiGe) kullanan basit diyot yapılarının verdiği kızılötesi emisyonu gözlemledi.

1957'de Braunstein, ilkel cihazların kısa mesafelerde telsiz olmayan iletişim için kullanılabileceğini de gösterdi.

Kroemer tarafından belirtildiği gibi  Braunstein  "...basit bir optik iletişim bağlantısı kurmuştu: Plakçalardan çıkan müzik, GaAs diyodunun ileri akımını modüle etmek için uygun elektronik devreler aracılığıyla kullanılmıştı. Çıkan ışık, biraz uzaktaki PbS diyodu tarafından tespit edildi. Bu sinyal ses yükselticiye beslendi ve hoparlör tarafından çalındı. Işının kesilmesi müziği durdurdu. Bu kurulumla oynarken çok eğlendik." Bu kurulum optik iletişim uygulamaları için LED'lerin kullanımının habercisiydi.

Eylül 1961'de James R. Biard ve Gary Pittman Dallas, Teksas'ta Texas Instruments'da çalışırken GaAs altlık üzerine yaptıkları tünel diyodundan çıkan yakın-kızılötesi (900 nm) ışığını keşfettiler. Ekim 1961'de, GaAs p-n bağlantılı ışık yayıcısı ile elektriksel olarak yalıtımlı bir yarı iletken fotodetektör arasında verimli ışık yayılımı ve sinyal eşleşmesini göstermişlerdi.

8 Ağustos 1962'de Biard ve Pittman bulgularına dayanarak, ileri doğru bias altında kızılötesi ışığın verimli şekilde yayılmasını sağlamak için aralıklı katot kontaklı bir çinko-difüzyonlu p–n bağlantılı LED'i tanımlayan "Yarı İletken Radyant Diyot" başlıklı bir patent başvurusunda bulundular.

General Electric Laboratuarları, RCA Araştırma Laboratuarları, IBM Araştırma Laboratuarları, Bell Laboratuarları ve Massachusetts Teknoloji Enstitüsü'ndeki Lincoln Laboratuarı'ndan önceki mühendislik not defterlerine dayanan çalışmalarının önceliğini belirledikten sonra Birleşik Devletler Patent ve Ticari Marka Ofisi iki mucite ilk pratik LED olan GaAs kızılötesi ışık veren diyodun patentini (A.B.D. Patenti US3293513 )  verdi. Texas Instruments (TI), patent başvurusunun hemen ardından kızılötesi diyot üretimi için proje başlattı. Ekim 1962'de TI, 890nm ışık çıkışı yayan saf GaAs kristalini kullanan ilk ticari LED ürününü (SNX-100) duyurdu. Ekim 1963'te TI, ilk ticari yarı küresel LED olan SNX-110'u duyurdu.

İlk görünür spektrumlu (kırmızı) LED, J. W. Allen ve R. J. Cherry tarafından 1961'in sonlarında Baldock, İngiltere'deki SERL'de gösterildi. Bu çalışma Journal of Physics and Chemistry of Solids, Cilt 23, Sayı 5, Mayıs 1962, sayfa no 509–511'de bildirilmiştir. İlk cihazlardan bir başkası Nick Holonyak tarafından 9 Ekim 1962'de General Electric için Syracuse, New York çalışırken gösterildi. Holonyak ve Bevacqua bu LED'i 1 Aralık 1962'de Applied Physics Letters dergisinde raporladı. Holonyak'ın eski bir yüksek lisans öğrencisi olan M. George Craford,  ilk sarı LED'i icat etti ve 1972'de kırmızı ve kırmızı-turuncu LED'lerin parlaklığını on kat artırdı. 1976'da T. P. Pearsall, optik fiber iletim dalga boylarına özel uyarlanmış yeni yarı iletken malzemeleri icat ederek fiber optik telekomünikasyon için ilk yüksek parlaklıkta, çok verimli LED'leri tasarladı.

İlk ticari geliştirme
İlk ticari görünür dalga boylu LED'ler, akkor ve neon gösterge lambaları yerine yedi-segment göstergelerde, ilk önce laboratuvar ve elektronik test cihazları gibi pahalı ekipmanlarda daha sonra hesap makineleri, TV'ler, radyolar, telefonlar ve saatler gibi cihazlarda (sinyal kullanımları listesine bakın) kullanıldı. 1968 yılına kadar görünür ve kızılötesi LED'ler tanesi US$200 mertebeleri gibi çok pahalıydı ve bu nedenle pratikte  çok az kullanıldı.

1962 ve 1968 yılları arasında Hewlett-Packard (HP), Howard C. Borden, Gerald P. Pighini yönetimindeki bir araştırma ekibi ile HP Associates ve HP Labs'te pratik LED'ler üzerinde araştırma ve geliştirme (Ar-Ge) yaptı. Bu süre zarfında HP, ilk kullanılabilir LED ürünlerini geliştirmek için Monsanto Şirketi ile işbirliği yaptı. Kullanılabilir ilk LED ürünleri, her ikisi de 1968'de piyasaya sürülen HP'nin LED ekran ve Monsanto'nun LED gösterge lambası idi. Monsanto, göstergelere uygun kırmızı LED'ler üretmek için 1968'de GaAsP kullanarak görünür LED'leri seri üreten ilk kuruluştu. Monsanto daha önce HP'ye GaAsP sağlamayı teklif etmişti, ancak HP kendi GaAsP'sini geliştirmeye karar verdi. Şubat 1969'da Hewlett-Packard, entegre devre (tümleşik LED devresi) teknolojisini kullanan ilk LED aygıtı olan HP Model 5082-7000 Sayısal Göstergeyi piyasaya sürdü. Bu, ilk akıllı LED ekrandı ve Nixie tüpü'nün yerini alarak dijital ekran teknolojisinde devrim yapıp sonraki LED ekranların temeli oldu.

Özellikleri
 Ledler yarı iletken malzemelerdir.
 Ana maddeleri silisyumdur.
 Üzerinden akım geçtiğinde foton açığa çıkararak ışık verirler.
 Farklı açılarda ışık verecek şekilde üretilmektedirler.
 Ledlerin gerilim-akım grafikleri üsteldir. Uygun çalışma noktasındayken ledin üzerindeki küçük bir gerilim değişimi büyük bir akım değişimine neden olur. Yüksek akım nedeniyle bozulmaması için ledlere seri bir akım sınırlama direnci bağlanır. Böylece hassas olmayan gerilim aralıklarında ledin bozulması engellenir.
 Ledler tıpkı bir Zener diyot gibi üzerinde sabit bir gerilim düşürür.

Ayrıca
 Kırmızı LED 2,20 Volt
 Yeşil LED 3,30 Volt
 Mavi ve Beyaz LED 3,40 Volt gerilimle çalışır.

Bağlantı şekilleri

Bağlantıların her birinde karışık led çeşitleri kullanılabilir. Her çeşidin kendine göre ileri ön-gerilimi vardır. Dolayısıyla böyle bir kullanımda tüm hesaplar ayrı ayrı yapılmalıdır.

Seri bağlantıda 20 mA altında ledin ileri ön gerilimi bilinmelidir. N tane ledi birbirine seri bağlıyorsak ledlerin üzerinde toplamda
U_ledT = X * U_led (ya da U_ledT = U_led1 + U_led2 + ... + U_ledN) Voltluk bir gerilim oluşur. Elimizde muhtemelen bir gerilim kaynağı olacaktır. Devreye seri olarak bağladığımız dirençte de geri kalan gerilim düşmelidir. Yani
U_direnç = U_kaynak - U_ledT
Led sisteminden 20 mA geçtiği bilinmektedir. Buna göre direnç hesaplanabilir:
R (K ohm)= U_direnç (V) / 20 (mA)

Türler

LED'ler farklı uygulamalar için farklı paketlerde yapılır. Gösterge veya pilot lamba olarak kullanılmak üzere tek minyatür cihazda tek veya birkaç LED bağlantısıyla paketlenebilir. LED dizisi, aynı pakette bir direnç, yanıp sönen veya renk değiştiren kontrol veya RGB cihazları için adreslenebilir kontrolör gibi kumanda devrelerini içerebilir. Daha yüksek güçlü beyaz ışık veren cihazlar, soğutuculara takılarak aydınlatmada kullanılır. Nokta matrisli veya çubuk biçimli alfanümerik göstergelerin kullanımı yaygındır. Özel paketler, yüksek hızlı veri iletişim bağlantıları için LED'lerin optik fiberlere bağlanmasına imkan verir.

Minyatür LED

Bunlar çoğunlukla gösterge olarak kullanılan tek kalıplı LED'lerdir ve 2 mm'den 8 mm'ye kadar çeşitli boyutlarda, deliğe montajlı ve yüzeye montajlı paketlerde satılır. Tipik akım derecelendirmeleri yaklaşık 1  mA ile 20  mA arasındadır. Esnek bir destek bandına bağlı çoklu LED kalıpları bir LED şerit ışığı oluşturur.

Yaygın ambalaj şekilleri arasında yuvarlak, kubbeli veya düz tepeli, üstü düz dikdörtgen (çubuk grafik ekranlarda kullanıldığı gibi) ve üstü düz üçgen veya kare vardır. Kapsülleme ayrıca zıtlığı ve görüş açısını iyileştirmek için şeffaf veya renkli olabilir. Kızılötesi cihazların, kızılötesi radyasyonu geçerken görünür ışığı engellemek için siyah bir tonu olabilir.

Ultra yüksek çıkışlı LED'ler doğrudan güneş ışığında görüntülemek için tasarlanmıştır.

5 V ve 12 V LED'ler, 5V veya 12V kaynağa doğrudan bağlantı için seri direnci olan sıradan minyatür LED'lerdir.

Yüksek güçlü LED'ler

Diğer LED'ler için onlarca mA ile karşılaştırıldığında, yüksek güçlü LED'ler (HP-LED'ler) veya yüksek çıkışlı LED'ler (HO-LED'ler), yüzlerce mA'den bir amper ve daha fazla akımlara kadar sürülebilir. Bazıları bin lümenin üzerinde ışık verebilir. 300 W/cm2 değerine kadar LED güç yoğunlukları elde edildi. Aşırı ısınma cihazı bozduğundan, ısı dağılımına izin vermek için HP-LED'ler bir ısı emici üzerine monte edilmelidir. HP-LED'den gelen ısı giderilmezse, cihaz saniyeler içinde arızalanır. HP-LED, genellikle el feneri içindeki akkor ampulün yerini alabilir veya güçlü bir LED lamba oluşturacak şekilde bir diziye yerleştirilebilir.

Bu kategorideki bazı iyi bilinen HP-LED'ler, Nichia 19 serisi, Lumileds Rebel Led, Osram Opto Semiconductors Golden Dragon ve Cree X-lamp'dır. Eylül 2009 itibarıyla, Cree tarafından üretilen bazı HP-LED'ler artık 105lm/W'yi aşmaktadır.

LED'lerin zaman içinde ışık çıkışında ve verimliliğinde üstel bir artış öngören Haitz yasası örnekleri, 2009'da 105lm/W değerine ulaşan CREE XP-G serisi LED ve 2010'da piyasaya sürülen 140lm/W tipik verimli Nichia 19 serisi'dir.

AC beslemeli
Seoul Semiconductor tarafından geliştirilen LED'ler, DC dönüştürücü olmadan AC gücüyle çalışabilir. Her yarım döngü için, LED'in bir kısmı ışık yayar ve bir kısmı karanlıktır ve bu, sonraki yarım döngü sırasında tersine çevrilir. Bu tür HP-LED'in verimliliği tipik olarak 40lm/W'dir. Seri bağlı çok sayıda LED elemanı doğrudan hat voltajından çalışabilir. 2009'da Seoul Semiconductor, basit bir kontrol devresi ile AC gücünden çalıştırılabilen, 'Acrich MJT' adlı yüksek DC voltajlı bir LED piyasaya sürdü. Bu LED'lerin düşük güç dağılımı, onlara orijinal AC LED tasarımından daha fazla esneklik sağlar.

Uygulamaya özel LED çeşitleri

Yanıp sönen LED
Yanıp sönen LED'ler, harici elektronik aksam gerektirmeden dikkat çekme göstergeleri olarak kullanılır. Yanıp sönen LED'ler standart LED'lere benzer, ancak entegre bir voltaj regülatörü ve LED'in tipik bir saniyelik bir süre ile yanıp sönmesine neden olan multivibratör devresi içerirler. Dağınık lensli LED'lerde bu devre küçük siyah bir nokta olarak görünür. Yanıp sönen LED'lerin çoğu tek renkli ışık yayar, ancak daha gelişmiş cihazlar birden çok renk arasında yanıp sönebilir ve hatta RGB renk karışımını kullanarak bir renk dizisinde solabilir.
0805 ve diğer boyutlardaki yanıp sönen SMD LED'leri 2019'un başından beri mevcuttur.

İki renkli
Çift renkli LED'ler bir kasada iki farklı LED emiter içerir. Bunların iki türü vardır. Bir tipi, birbirine aynı iki uca antiparalel bağlı iki kalıptan oluşur. Bir yöndeki akım bir renk yayar ve ters yöndeki akım diğer rengi çıkarır. Diğer tip ise her iki kalıp için ayrı uçlara sahip iki kalıptan ve bağımsız olarak kontrol edilebilmeleri için ortak anot veya katot için başka bir uçtan oluşur. En yaygını iki renkli kombinasyon kırmızı/geleneksel yeşil'dir. Diğerleri kehribar/geleneksel yeşil, kırmızı/saf yeşil, kırmızı/mavi ve mavi/saf yeşildir.

RGB üç renkli
Üç renkli LED'ler, bir kasada üç farklı LED yayıcı içerir. Her bir yayıcı, bağımsız olarak kontrol edilebilmeleri için ayrı bir kabloya bağlanır. Bir ortak uç (anot veya katot) ve her renk için ek bir uç ile dört uçlu bir düzenleme tipiktir. Diğerlerinin yalnızca iki ucu (pozitif ve negatif) vardır ve yerleşik bir elektronik denetleyiciye sahiptir.

RGB LED'ler bir kırmızı, bir yeşil ve bir mavi LED'den oluşur. Üçünün her birini bağımsız olarak ayarlama yaparak, RGB LED'ler geniş bir renk gamı üretebilir. Özel renkli LED'lerin aksine, bunlar saf dalga boyları üretmez. Modüller, pürüzsüz renk karışımı için optimize edilmemiş olabilir.

Dekoratif-çok renkli
Dekoratif-çok renkli LED'ler, yalnızca iki çıkış kablosuyla sağlanan farklı renklerde birkaç yayıcı içerir. Renkler, besleme voltajı değiştirilerek dahili olarak değiştirilir.

Alfanümerik

Alfanümerik LED'ler yedi segmentli, yıldız patlaması ve nokta matrisi biçiminde mevcuttur. Yedi bölümlü ekranlar, tüm sayıları ve sınırlı sayıda harfi işler. Yıldız patlaması ekranları tüm harfleri görüntüleyebilir. Nokta matrisli ekranlar tipik olarak karakter başına 5×7 piksel kullanır. Yedi segmentli LED ekranlar 1970'lerde ve 1980'lerde yaygın olarak kullanılıyordu, ancak sıvı kristal ekranların artan kullanımı, daha düşük güç ihtiyaçları ve daha fazla ekran esnekliği ile sayısal ve alfanümerik LED ekranların popülaritesini azalttı.

Kullanım alanları
Ledlerde mavi ışığın kullanılabilmesi ile RGB (Kırmızı Yeşil Mavi) aydınlatma mümkün olmuş ve
birçok sektörde uygulama alanı bulmuştur. Özellikle Aydınlatma, sinyalizasyon ve mimari aydınlatma alanlarında diğer ışık kaynaklarının yerini hızla almaya başlamışlardır. Ledlerin enerji sarfiyatlarındaki düşüklüğünün en önemli sebebi kayıplarının az olmasıdır.

Ayrıca ömürleri oldukça uzun olan bu diyotlar diğer ampuller gibi flaman taşımadıklarından dolayı hemen her koşulda sorunsuz kullanılabilirler.

Bugün ulaşılan aydınlatma değerleri beyaz renk için 140 Lümen/Watt gibi oldukça yüksek bir değerle floresant lambaları geçmiş bulunmaktadır, Bazı prototiplerde 180 lümen/watt oranına ulaşılmıştır. Boğaz Köprüsü'nde 2008 yılında yapılan ışıklandırmada da LED teknolojisi kullanılmıştır.

LEDler üzerlerine, yaydıkları ışığın frekansı ile aynı veya daha yüksek bir frekansta ışık düşürüldüğünde fotodiyot özelliği gösterirler. Bu özelliklerinden yararlanılarak elektronik cihazlarda tuş olarak da kullanılmaktadırlar.Makineler, TV ve monitörlerde de kullanılmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Güneş lambası

Kaynakça

LED


Asur İmparatorluğu, Asur Devleti veya Asurya, MÖ 2025 ile MÖ 612 yılları arasında var olmuş ve Sami halklardan oluşmuş bir Antik Çağ Mezopotamya imparatorluğuydu. Devlet ilk başta Kuzey Irak'ta, Dicle kıyısında bulunan Asur (Aššur) şehrinden oluşmuşken, Güney Mezopotamya ve Doğu ile olan ticari ilişkilerden yararlanarak gelişmiş ve toprakları genişleyerek bir imparatorluğa dönüşmüştür. Anadolu'daki en büyük ticaret kolonileri Kültepe'de (Kayseri) bulunmaktaydı. Başkentleri Ninova'ydı.

Antik Asur tarihi erken Tunç Çağı'ndan geç Demir Çağı'na kadar uzanır ve modern tarihçiler tarafından tipik olarak birkaç farklı döneme ayrılır. Bu dönemler Erken Asur dönemi (yaklaşık MÖ 2600-2025), Eski Asur dönemi (yaklaşık MÖ 2025-1364), Orta Asur dönemi (yaklaşık MÖ 1363-912), Yeni Asur dönemi (MÖ 911-609) ve imparatorluk sonrası dönemdir (MÖ 609- MS 240). Bu bölünmeler siyasi olaylara ve zaman içinde dilde meydana gelen kademeli değişikliklere dayanmaktadır.

Asur'un ilk başkenti Assur, MÖ 2600 civarında kurulmuştur. Ancak Assur'un bağımsız bir şehir haline gelmesi MÖ 21. yüzyılda Üçüncü Ur Hanedanlığı'nın çöküşüne kadar sürmüştür. Bu noktada, I. Puzur-Aşur ile başlayan bir dizi bağımsız kral şehri yönetmeye başladı. Asur'un gücü Mezopotamya'nın kuzey bölgesinde yoğunlaşmış ve etkisi tarih boyunca çeşitlilik göstermiştir.

Antik çağ boyunca Assur şehri, MÖ 14. yüzyılın başlarında I. Aşur-uballit yönetiminde Orta Assur İmparatorluğu'nu kurarak baskın bir güç olarak ortaya çıkmadan önce yabancı yönetim ve hâkimiyet dönemleri yaşamıştır. Hem Orta hem de Yeni Asur dönemlerinde Asur, güneydeki Babil ile birlikte Mezopotamya'daki en büyük krallıklardan biri olmuştur. Hatta zaman zaman Asur, antik Yakın Doğu'nun lider gücü haline gelmiştir.

Asur gücünün zirvesine, ordusunun dünya çapında en güçlü askeri kuvvet olarak kabul edildiği Yeni Asur döneminde ulaşmıştır. Özellikle Asurlular o dönemde doğuda günümüz İran'ından batıda Mısır'a kadar uzanan dünya tarihinin en büyük imparatorluklarından birini kurmuşlardır.

Yeni Asur İmparatorluğu MÖ 7. yüzyılın sonlarında, yaklaşık bir yüzyıl boyunca Asur egemenliği altında yaşamış olan Babilliler ve Medler koalisyonu tarafından fethedilerek yıkıldı. Asur'un çekirdek kentsel bölgesi Med-Babil'in Asur İmparatorluğu'nu fethi sırasında büyük ölçüde tahrip edilmiş ve ardından gelen Yeni Babil İmparatorluğu burayı yeniden inşa etmek için çok az kaynak harcamış olsa da, eski Asur kültürü ve gelenekleri imparatorluk sonrası dönem boyunca yüzyıllarca ayakta kalmaya devam etmiştir. Asur, Seleukos ve Parthian imparatorlukları döneminde bir toparlanma yaşadı, ancak Assur'un kendisi de dahil olmak üzere bölgedeki birçok şehri ve yarı bağımsız Asur bölgelerini yağmalayan Sasani İmparatorluğu döneminde tekrar geriledi. Kuzey Mezopotamya'da modern zamanlara kadar hayatta kalan Asur halkı, MS 1. yüzyıldan itibaren yavaş yavaş Hıristiyanlaştırıldı. Eski Mezopotamya dini Assur'da MS 3. yüzyıldaki son yağmaya kadar ve ondan sonraki yüzyıllar boyunca diğer bazı kalelerde varlığını sürdürmüştür.

Eski Asur'un başarısı yalnızca mücadeleci savaşçı krallarından değil, aynı zamanda yenilikçi ve sofistike idari sistemler aracılığıyla fethedilen toprakları verimli bir şekilde birleştirme ve yönetme becerisinden kaynaklanıyordu. Eski Asur'da öncülük edilen savaş ve yönetim alanındaki yenilikler daha sonraki imparatorluk ve devletlerde binlerce yıl boyunca kullanılmıştır. Antik Asur aynı zamanda büyük kültürel öneme sahip bir miras bırakmıştır, özellikle Yeni Asur İmparatorluğu aracılığıyla daha sonraki Asur, Greko-Romen ve İbranice edebi ve dini geleneğinde önemli bir etki yaratmıştır.

İsimlendirme
Eski Asur döneminde Asur, başlangıçta ālu Aššur ("Aşur şehri") olarak bilinen Assur merkezli bir şehir devletiydi. MÖ 14. yüzyılda bölgesel bir devlete dönüştüğünde, bölgesel bir yönetime geçişini ifade etmek üzere resmi olarak māt Aššur ("Aşur ülkesi") olarak anılmaya başlandı. Her iki terim de, ālu Aššur ve māt Aššur, muhtemelen Assur'un tanrılaştırılmış bir kişileştirmesi olarak başlayan Asur ulusal tanrısı Aşur'dan kaynaklanmaktadır.

Eski Asur döneminde Aşur, Assur'un resmi kralı olarak kabul edilirken, gerçek yöneticiler Išši'ak ("vali") unvanını kullanırlardı. Ancak Asur'un bölgesel bir devlet olarak yükselişiyle birlikte Aşur, Asur kralları tarafından yönetilen tüm toprakları sembolize etmeye başladı.

İngilizcede ki" Assyria" ismi Yunanca kökenlidir ve Ασσυρία'dan (Assuría) türetilmiştir. Yunanlılar Levant bölgesi için "Suriye" ve Mezopotamya için " Asur" terimlerini kullanmışlardır, ancak yerel halk ve daha sonra Hıristiyanlar her iki terimi de tüm bölge için birbirinin yerine kullanmışlardır. Yunanlıların Mezopotamya'yı "Asur" olarak adlandırmalarının nedeninin uzun süre önce yıkılan Asur İmparatorluğu'yla mı yoksa orada yaşayan Asurlularla mı ilişkilendirdikleri belirsizdir.

"Asur" ve "Suriye" isimlerinin her ikisi de Akadca Aššur'dan türetilmiştir. Yeni Asur İmparatorluğu'nun çöküşünden sonra Asur'a hükmeden sonraki imparatorluklar bölge için kendi isimlerini kullanmışlardır ve bunların çoğu da Aššur'dan türetilmiştir. Örneğin Ahameniş İmparatorluğu bölgeye Aθūrā ("Athura"), Sasani İmparatorluğu ise Aşağı Mezopotamya'ya Asoristan ("Asurluların ülkesi") demiştir. Süryanice'de Asur, ʾĀthor olarak anılmıştır ve anılmaktadır.

Tarih

Eski Asur İmparatorluğu (MÖ 2025-1522)

Asur'un yükselişinin kral İluşuma ve oğlu Erişum (MÖ 1939 – 1900) zamanlarında bu iki kralın ticaret konusundaki politikaları büyük rol oynamıştır. İluşuma Güney Mezopotamya'dan gelen tüccarlara bir takım imtiyazlar tanımış, onları bu şekilde Asur'a çekmeyi başarmıştır. Aynı zamanda doğu ile yapılan kalay ticaretini de kontrol altına almayı başarmıştır. Böylece Güney Mezopotamyalı tüccarlar Asur'a gelip daha ucuz fiyattan kalay alabilmekte, çoğunluğu Basra Körfezi üzerinden gelen bakırı satabilmekteydi. Güneyden gelen üç kervan yolu olduğu anlaşılmaktadır, Ur – Nippur – Asur, Dicle üzerinden ve Elam – Dicle doğusundaki Der – Asur yolları. İluşuma'nın oğlu Erişum ise gümüş, altın, bakır, kalay, arpa ve yün ticaretini vergiden muaf tutarak bu ticareti büyük ölçüde Asur üzerine çekmiştir.

İlkçağda Eski Asur İmparatorluğu, Ortadoğu'nun en büyük imparatorluklarından biri olmuştur. MÖ 2. binyılın başından itibaren özellikle Anadolu'da koloniler kurmuş, Anadolu'ya yazıyı taşımışlardır.

Asur ülkesi, 1450 ila 1393 yılları arasında Mitannilere bağlı kalmıştır. Hanedan ve ülke bu periyotta resmi olarak feshedilmemiş olmamasına rağmen Mitanniler ülkenin dış ve iç işlerinde önemli ölçüde söz sahibi olmuşlardır. I. Eriba-Adad'ın tahta çıkması ve ülkedeki Mitanni etkisini kırması sonucunda devlet yeniden bağımsızlığına kavuşmuş ve Orta Asur İmparatorluğu dönemi başlamıştır.

Orta Asur İmparatorluğu (MÖ 1397-1056)

MÖ 14. yüzyılda yeniden bağımsızlıklarını kazanan ve Fırat'a kadar topraklarını genişleten Asurlar, daha sonra Mezopotamya'da, Anadolu'nun güneydoğusunda, zaman zaman da Suriye'nin kuzeyinde büyük güç kazandı. Fakat I. Tukulti-Ninurta'nın ölümünden (MÖ 1208) sonra ülke gerileme dönemine girdi. MÖ 11. yüzyılda I. Tiglat-Pileser zamanında kısa süre yeniden eski gücüne kavuştuysa da, bunu izleyen dönemde hem Asur Krallığı, hem de düşmanları, yarı göçebe Aramiler'in akınlarıyla yıprandı.

Bronz Çağı Çöküşü (MÖ  1055-936)

Asur, kuzeybatıdaki topraklarını Muşki'lere kaptırdı. Daha sonra I. Tiglat-Pileser hükümdarlığında bölge geri alındı. Babil ve Asur bölgelerinde, Arami yayılmasıyla kontrol kentlerin dışında hemen hemen sağlanamıyordu. Babil zaten Şutruk-Nahunte yönetimindeki Elamlılar tarafından yağmalanmıştı ve Dicle'nin bir kolu olan Diyala Vadisi kaybedilmiştir. Bu kayıplara rağmen Asur kralları büyük kentleri ve ülkeyi yıkımdan korumayı başardılar.

Yeni Asur İmparatorluğu (MÖ 911-619)

MÖ 9. yüzyılda Asur kralları sınırlarını yeniden genişletmeye başladılar; MÖ 8. yüzyılın ortasından, MÖ 7. yüzyılın sonuna değin III. Tukultī-Apil-Ešarra (III. Tiglat Pileser), II. Šarru-Kinu (II. Sargon) ve Sin-Ahhe-Eriba (Sinahherib) gibi güçlü kralların önderliğinde Basra Körfezinden Mısır'a kadar uzanan toprakları egemenlikleri altında birleştirerek günümüzde Yeni Asur İmparatorluğu olarak adlandırılan bir imparatorluk kurdular.

Son büyük Asur kralı Aššur-Bāni-Apli idi. Aššur-Bāni-Apli (Asurbanipal), Elam'ı ele geçirerek bu ülkenin halkını yok etmiştir. Bu dönemde sanatta büyük bir gelişme olduğu bilinmekteyse de, hükümdarlığın son yılları ve MÖ 627'deki ölümünü izleyen dönemin olayları karanlıkta kalmıştır. Asur Krallığı, Babil-Keldaniler, Medler, İskitler ve Kimmerlerin ülkeye yaptığı akınlar sonucunda iyice zayıflayarak MÖ 612-605 yılları arasında yıkılmıştır.

İmparatorluğun çökmesiyle birlikte Asur halkı da tarihi kayıtlardan silindi. Son olarak Harran ve çevresinde yaşadıkları bilinmekle birlikte kayıtlarda yeralmasa da eski imparatorluk topraklarında daha sonraki yüzyıllarda da yaşamlarını sürdürdükleri ve zamanla bölgenin diğer halkları içinde asimile oldukları düşünülmektedir.

Yönetim ve ordu

Krallık
Eski Asur döneminde Assur şehir devletinde hükümet bir oligarşi olarak işliyordu ve kral mutlak bir hükümdar olmasa da daimi ve etkili bir figür olarak hizmet veriyordu. Bunun yerine kral, tanrı Aşur adına bir temsilci olarak hareket eder ve o dönemde ana idari organ olan şehir meclisine başkanlık ederdi. Bu meclis muhtemelen güçlü ailelerden gelen ve çoğu tüccar olan nüfuzlu üyelerden oluşuyordu. Kralların sınırlı yürütme gücüne rağmen, yine de halk tarafından büyük saygı görüyor ve " yüce kişiler " olarak anılıyor, şehrin önde gelen kişileri arasında kraliyet statüsüne sahip oluyorlardı.

"Kral" ve "Evrenin Kralı" gibi unvanları benimseyen Amorlu fatih I. Şamşi-Adad döneminde daha otokratik bir krallık biçimine doğru bir kayma meydana geldi. Mutlak yönetimini Eski Babil İmparatorluğu'nun yöneticilerine dayandırdı. Zaman geçtikçe şehir meclisinin etkisi azaldı ve Orta Asur döneminde krallar öncekilerden çok daha fazla güce sahip otokratlar haline geldi. Asur İmparatorluğu'nun genişlemesiyle birlikte krallar, siyasi gelişimlerini ve başarılarını yansıtan, giderek daha sofistike kraliyet unvanları benimsediler. Gerileme dönemlerinde bu unvanlar daha basit hale gelmiş, ancak yeniden canlanma dönemlerinde tekrar görkemli bir hal almıştır.

Orta ve Yeni Asur dönemleri boyunca krallar, Aşur (tanrı) ile insanlık arasındaki aracı konumlarını korudular. Bu inanç, imparatorluklarını Aşur tarafından insan temsilciler aracılığıyla denetlenen bir diyar olarak gördükleri için imparatorluklarının genişlemesini haklı çıkarıyordu. Asur'un ötesindeki topraklar medeniyetsiz ve kaotik olarak görülüyor, kozmik düzene tehdit oluşturuyordu. Dolayısıyla, Aşur'un krallığını genişletmek ve bu bölgelere uygarlık getirmek kralın ahlaki göreviydi. Asur yönetimine karşı direniş, cezalandırılmayı hak eden ilahi iradeye karşı bir meydan okuma olarak görülüyordu. Asur krallarının dini ve adli sorumlulukları da vardı; Aşur kültünü desteklemek için ritüeller gerçekleştiriyor ve imparatorluktaki en yüksek adli otorite olarak hareket ediyorlardı. Yazıtlarda sık sık "çoban" olarak anılan krallardan Asur'un ve halkının refah ve mutluluğunu sağlamaları beklenirdi.

Genel olarak, Assur kralları oligarşik temsilcilerden daha otokratik yöneticilere evrilmiş, şehrin tanrısı Aşur'un temsilcileri olarak ilahi bir bağı sürdürmüş ve yayılmacı politikalarını ilahi yetkileriyle meşrulaştırmışlardır.

Yönetim
Asur'un başarısı sadece sınırlarını genişleten hırslı krallarına değil, daha da önemlisi fethedilen toprakları etkin bir şekilde yönetmesine bağlanabilir. Asur, Orta Asur döneminde bölgesel bir devlete dönüşürken, toprakları "pāḫutu" olarak bilinen eyaletlere veya bölgelere ayrılmıştır. Bu eyaletlerin sayısı ve büyüklüğü imparatorluk büyüdükçe ya da küçüldükçe değişiyordu.

Her eyalet "bel pāḫete", "bēl pīhāti" veya "šaknu" olarak anılan bir eyalet valisi tarafından denetlenirdi. Bu valiler düzenin korunmasından, kamu güvenliğinin sağlanmasından ve yerel ekonominin yönetilmesinden sorumluydu. Ayrıca kendi eyaletlerindeki mal üretimini de denetliyorlardı ve bu mallar daha sonra her yıl kraliyet temsilcileri tarafından denetlenip toplanıyordu. Bu sistem merkezi hükümetin ülkenin kaynaklarını ve üretimini izlemesine olanak tanıyordu.

Valiler vergi ödemek ve tanrı Aşur'a sembolik hediyeler sunmak zorundaydı, bu sadece bir gelir toplama aracı olarak değil, aynı zamanda imparatorluğun seçkinlerini Asur'un kalbine bağlamanın bir yolu olarak da hizmet ediyordu. Yeni Asur döneminde eyalet yönetimi daha hiyerarşik bir hal almıştır. Köy yöneticileri ve angarya memurları gibi daha alt düzeydeki görevliler, vergi ve işgücü toplamada ve yerleşimlerinin durumu hakkında rapor vermede önemli roller oynamışlardır.

Şehirlerin, yerel ekonomilerden ve üretimden sorumlu olan belediye başkanları tarafından yönetilen kendi idareleri vardı. Asur İmparatorluğu'ndaki bazı bölgeler eyalet sistemine dahil edilmemiş olsa da, yine de Asur krallarının yönetimi altındaydı. Bu vasal devletler, ya haraç ödeyen yerleşik yerel yöneticiler aracılığıyla ya da Asurlu vasal yöneticilerin atanmasıyla dolaylı olarak yönetiliyordu.

Yeni Asur İmparatorluğu, geniş bir imparatorluğu yönetmenin zorluklarını aşmak için gelişmiş bir devlet iletişim sistemi uyguladı. Bu sistem yenilikçi teknikler ve nakil istasyonları içeriyor, mesajların uzak mesafelere hızla ulaşmasını sağlıyordu. Örneğin, batı sınır vilayetinden Asur'un merkezine, nehirlerin bulunduğu ancak köprülerin olmadığı bölgelerden geçen 700 kilometreden fazla bir mesafeyi kapsayan resmi bir mesaj beş günden kısa bir sürede ulaşabiliyordu. Bu olağanüstü iletişim hızı, Yeni Asur İmparatorluğu'nun çöküşünden yaklaşık 2.500 yıl sonra, 1865 yılında Osmanlı İmparatorluğu telgrafı kullanmaya başlayana kadar benzersizdi.

Ordu
Tarihi boyunca Asur ordusu, özellikle seferler sırasında ihtiyaç duyulduğunda seferber edilen askeri birliklere dayanmıştır. Erken Orta Asur döneminde bile çok sayıda askeri askere almak ve seferber etmek için sofistike hükümet sistemleri ve düzenlemeleri vardı.

Yeni Asur İmparatorluğu'nda "kiṣir šarri" ya da "kral birliği" olarak bilinen küçük bir daimi ordu birimi kurmuşlardır. Ayrıca, Orta Asur döneminde "ḫurādu" veya "ṣābū ḫurādātu" adı verilen bazı profesyonel birlikler mevcuttu, ancak sınırlı kaynaklar nedeniyle tam rolleri belirsizliğini korumaktadır. Bu grubun, normal piyade askerlerinden daha kapsamlı eğitim gerektiren okçuları ve savaş arabacılarını içermesi muhtemeldir.

Asur ordusu zaman içinde gelişim ve değişim geçirmiştir. Orta Asur döneminde yaya askerler "sạ bū ša kakkē" (silahlı birlikler) ve "sạ bū ša arâtē" (kalkan taşıyan birlikler) olarak ikiye ayrılmıştı, ancak günümüze ulaşan kayıtlar bunların özel rollerini ayırt etmek için yeterli ayrıntıya sahip değildir. "Sạ bū ša kakkē", sapancılar ve okçular gibi menzilli birlikleri de içeriyor olabilir. Savaş arabaları ordunun önemli bir parçasıydı ve her birinde iki asker bulunurdu: arabaya komuta eden bir okçu ve bir sürücü.

MÖ 12-11. yüzyıllarda I. Tiglath-Pileser döneminde savaş arabaları orduda yaygın olarak kullanılmıştır. Ancak daha sonraki Yeni Asur döneminde süvariler yavaş yavaş savaş arabalarının yerini almış ve savaş arabaları kullanımdan kaldırılmıştır. Orta Asur döneminde süvariler öncelikle eskortluk ve mesaj iletme görevi üstlenmiştir.

Yeni Asur İmparatorluğu döneminde, askeri alandaki önemli gelişmeler arasında süvarilerin geniş çapta benimsenmesi, zırh ve silahlarda demir kullanımı ve yenilikçi kuşatma savaşı tekniklerinin uygulanması yer almaktadır. Yeni Asur ordusu zirveye ulaştığında, muhtemelen birkaç yüz bin askerden oluşan dünya tarihindeki en güçlü kuvvet haline gelmiştir.

Yeni Asur ordusu, çoğu piyade olmak üzere her biri yaklaşık 1.000 askerden oluşan "kiṣru "lara bölünmüştü. Piyadeler ayrıca her biri farklı silahlara, zırh seviyelerine ve sorumluluklara sahip olan hafif, orta ve ağır birlikler olarak kategorize edilirdi.

Asur ordusu seferdeyken, genellikle Asur'a yerleştirilen yabancılardan seçilen tercümanlar ve rehberler kullanıyordu.

Toplum ve kültür

Ticaret
Asur şehri stratejik konumuyla önemli bir ticaret merkezi haline gelmiştir. Asurlular, Anadolu şehir devletlerine kumaş ve kalay gibi çeşitli şeyler satarak karşılığında altın veya gümüş almış ve koloni faaliyetlerinde bulunmuşlardır.

Mimarisi
Savaştaki atılganlıklarıyla tanınan Asurlular, anıtsal yapılar da bıraktılar. Ninova, Asur, Kalah (Nimrud), Dur Şarrukin (Horsâbad) ve başka yerlerde bulunan kalıntılar, Asur mimarîsinin örneklerini oluşturmaktadır.

Miras

Günümüzde Asur topraklarının Süryani, Keldani ve Nasturi kiliselerinde Hristiyanlık'ın bu bölgede yayılması ile bağlantılı olarak önemli bir rolü vardır. Süryaniler ayrıca eski Asurlular ile kökensel açıdan akraba olduklarını iddia ederler ve bazen kendilerini etnik olarak "Arap" yerine "Arami" olarak tanımlarlar.

Galeri

Kaynakça
Özel

Genel
 Sırrı Tiryaki, "Asur-Urartu İlişkilerinde Yerel Beylikler ve Onların Rolü"
Amelie Kuhrt, "Eski Çağ'da Yakındoğu" Cilt 1 Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları – Şubat 2017
 Hakan Erol, "Eski Asur Şehir Devletlerinde Ticari Tekelleşme Politikası"

Dış bağlantılar

 Assyria on Ancient History Encyclopedia
 "Assyria", LookLex Encyclopedia
 Theophilus G. Pinches, The Religion of Babylonia and Assyria in "btm" format
 Morris Jastrow, Jr., The Civilization of Babylonia and Assyria: its remains, language, history, religion, commerce, law, art, and literature, London: Lippincott (1915) – a searchable facsimile at the University of Georgia Libraries; also available in layered PDF format

VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler
Antik Mezopotamya
Antik Yakın Doğu
Antik Levant
MÖ 3. binyılda kurulan bölgeler ve ülkeler
MÖ 7. yüzyılda varlığı sona eren bölgeler ve ülkeler
Asya'daki eski imparatorluklar

Asurlular


Alfonso d'Este (n. 21 iulie 1476 – d. 31 octombrie 1534) a fost Duce de Ferrara în timpul Războiului Ligii din Cambrai.

Biografie

A fost fiul cel mare al lui Ercole I d'Este și Eleanor de Napole și a devenit duce după decesul tatălui său, în iunie 1505.

În primul an de domnie el a descoperit un complot al fratelui său Ferrante și al fratelui său vitreg  Giulio d'Este, împotriva sa și a altui frate, Ippolito. În septembrie 1506 a avut loc un proces pentru lèse majesté și înaltă trădare și, după cum era de așteptat, s-a acordat pedeapsa cu moartea, dar când Ferrante și Giulio erau pe punctul de a fi spânzurați, ei au fost informați că ducele le-a schimbat pedeapsa cu închisoare pe viață. Ei fost duși în două celule din Torre dei Leoni. Ferrante a murit în celulă după 34 de ani de închisoare, în timp ce Giulio a rămas închis până când a fost iertat în 1559, după 53 de ani de închisoare. După eliberare, Giulio a fost ridiculizat pe străzile din Ferrara pentru hainele lui demodate și a murit în 1561.

În Războaiele Italiene, Alfonso a reușit să-și păstreze poziția printre celelalte puterile prin flexibilitate și vigilență și prin fortificațiile de neegalat ale Ferrarei. El a intrat în Liga din Cambrai împotriva Veneției și a rămas aliat al regelui Ludovic al XII-lea al Franței chiar după ce Papa Iulius al II-lea a făcut pace cu Veneția. Când bolognesii  s-au răzvrătit împotriva lui Iulius și au răsturnat statuia din bronz a Papei, Alfonso a primit bucățile și le-a transformat într-un tun numit La Giulia, pe care l-a așezat pe meterezele castelului. În 1510 Iulius l-a excomunicat și a adăugat Ferrara Statelor Papale. Alfonso a luptat cu succes împotriva armatelor venețiene și papale, câștigând bătălia de la Polesella, capturând Bologna și jucând un rol major în victoria franceză din Bătălia de la Ravenna (1512). Aceste succese s-au bazat pe artileria din Ferrara, produsă în propria sa turnătorie, care era cea mai bună din vremea lui.

În 1526–1527 Alfonso a participat în expediția împăratului Carol Quintul împotriva Papei Clement VII, și în 1530 împăratul îi confirmă drepturile asupra orașelor pe care papa încă i le contestă.

Familie
Alfonso s-a căsătorit în 1491 cu Anna Sforza, ambii având 15 ani. Anna a murut la vârsta de 21 de ani și decesul ei a marcat sfârșitul legăturii dintre familiile Sforza și d'Este. Patru ani mai târziu, Alfonso d'Este s-a recăsătorit cu Lucreția Borgia, fiica Papei Alexandru al VI-lea.

Note

Legături externe

 Dosso Dossi: Court Painter in Renaissance Ferrara, a full text exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art
 "Alfonso d'Este, Duke of Ferrara"
 "Reconstructing the Duke's private gallery"

Nașteri în 1476
Decese în 1534
Alfonso 1
Alfonso 1
Alfonso 1
Alfonso 1
Persoane excomunicate de Biserica Romano-Catolică

Alfonso d'Este


Sapköy, Tunceli ilinin Nazımiye ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
1894 yılı kayıtlarında "Sab" adıyla o dönemki Kalınkilise (Nazımiye) kazasına bağlı bir köy olarak görülmektedir. 1935 yılı nüfus sayımında günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almıştır.

Coğrafya
Köy; Tunceli il merkezine 38 km, Nazımiye ilçe merkezine 3 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Nazımiye belde ve köyleri

Sapköy, Nazımiye


Inden for sociologien benyttes strukturationsteori, formuleret af sociologen Anthony Giddens, som en teoretisk ramme. Giddens har udviklet begrebet i et forsøg på at overvinde den klassiske dualitet i sociologien, dvs. spørgsmålet om forholdet mellem system og aktør.

Formulering
I The Constitution of Society sammentænker Giddens forholdet mellem det handlende individ og de samfundsmæssige institutioner og strukturer. Strukturationsteorien påpeger, at samfundsstrukturer både skal ses som midlet til og resultatet af individers handlinger. Selvom Anthony Giddens ikke selv skriver det i sine arbejder, er hans strukturationsteori præget af en struktur-agens dialektik, der søger at opløse essens-eksistens-dikotomien.

Giddens formulerer flg. definition af begrebet i The Constitution of Society: "Ifølge strukturationsteorien er samfundsvidenskabens grundlæggende forskningsfelt hverken den individuelle aktørs erfaring eller eksistensen af enhver form for samfundsmæssig totalitet, men derimod sociale praksiser ordnet på tværs af tid og rum."

Definitionen af den sociale praksis som et felt, hvor det bevidst, handlende og kyndige individ realiserer de strukturelle træk ved de sociale systemer, samtidig med, at systemet vedligeholdes gennem ekspertsystemers relativt uafhængige udvikling er yderst kompleks og ifølge kritikere vanskelig at påvise empirisk. Giddens anden pointe, at strukturationen bygger på aktørernes fundamentale tillid til ekspertsystemers virkemåde er tilsvarende omstridt.

Referencer

Filosofi
Sociologiske teoriskoler
Anthony Giddens

Strukturationsteori


Le casque de Ribchester est un casque romain de la fin du  ou du début du  découvert en 1796 par le fils d'un sabotier de Ribchester, dans le Nord-Ouest de l'Angleterre. Il est exposé au British Museum, à Londres.

Il s'agit d'un casque de parade en bronze avec un masque facial complet. Il était vraisemblablement coiffé d'une figurine de sphinx découverte en même temps, mais perdue par la suite. Sa conception élaborée suggère qu'il n'était pas conçu pour être porté au combat, mais lors des hippika gymnasia, des tournois de cavalerie décrits par Arrien.

Articles connexes

Autres casques romains découverts en Grande-Bretagne :
 le  ;
 le casque de Guisborough ;
 le  ;
 le  ;
 le .

Liens externes

Ribchester
Bretagne romaine
Objet conservé au British Museum

Casque de Ribchester


A Finljandskaja gazeta foi um jornal de língua russa publicado em Helsinque entre os anos de 1900 e 1917, tendo sido o jornal russo de mais longa duração do Grão-Ducado da Finlândia.

Foi fundado pelo governador-geral Nikolai Bobrikov para promover a integração administrativa russa no país e desempenhou uma função semelhante aos diários oficiais em língua finlandesa e sueca. Foi publicado pelo gabinete do próprio governador-geral e financiado por doações do estado russo, do governador-geral e anúncios oficiais.

Nos primeiros anos, era um jornal de grande circulação, mas seu número de assinantes e sua importância caíram significativamente após a Revolução Russa de 1905. Sua circulação restringiu-se a alguns russos que moravam na Finlândia até a data de sua extinção durante a Revolução de Fevereiro.

Bibliografia

Diários oficiais
Jornais da Finlândia
Jornais em língua russa
Publicações fundadas em 1900
Publicações extintas na década de 1910

Finljandskaja gazeta


Jerome David Salinger () ya da J. D. Salinger (1 Ocak 1919, New York - 27 Ocak 2010, Cornish, New Hampshire), 1951 tarihli Gönülçelen romanıyla ve münzevi yaşam tarzıyla tanınan Amerikalı yazar. Yayımlanmış son özgün eseri 1965 tarihlidir ve son röportajını 1980'de vermiştir.

Manhattan'da büyüyen Salinger, lise yıllarında hikâye yazmaya başladı ve II. Dünya Savaşı'nda görev almadan önce 1940'larda bu öykülerin birçoğunu yayımlattı. İlk öyküleri, Whit Burnett'ın çıkarttığı Story isimli dergide yer aldı. Derginin Mart/Nisan 1940 sayısında yer alan Gençler öyküsü yazarın yayımlanan ilk eseri oldu. 1948'de eleştirmenler tarafından övgüyle karşılanan Muz Balığı İçin Mükemmel Bir Gün isimli öyküsü, daha sonraki birçok eserinin de yer alacağı The New Yorker dergisinde yayımlandı. 1951 tarihli ilk romanı Gönülçelen popüler başarıyı hemen yakaladı. Romanın protagonisti Holden Caulfield'de, bir ergenin yabancılaşmasını ve masumiyetini kaybedişini anlatması, özellikle ergen okurlar arasında ilham kaynağı oldu. Hâlen okunan ve tartışılan roman yılda yaklaşık 250.000 adet satılmayı sürdürmektedir.

Gönülçelen'in yakaladığı başarı dikkatlerin ve ilginin yazarın üzerinde toplanmasına sebep oldu. İnsanlardan uzaklaşan Salinger münzevi bir hayat sürmeye başladı ve gittikçe daha az yeni eser yayımladı. İkinci kitabı olarak Dokuz Öykü isimli hikâye derlemesi (1953), ardından ise bir novella ve bir kısa öykü içeren Franny ve Zooey (1961) yayımlandı. Son kitabı iki novella içeren Yükseltin Tavan Kirişini, Ustalar ve Seymour: Bir Giriş (1963) oldu. Yazarın yayımlanmış son eseri ise, The New Yorker'da 19 Haziran 1965'te yer alan Hapworth 16, 1924 isimli öyküydü.

Sonraki dönemde Salinger, ilgiden uzak yaşamanın mücadelesini verdi. 1980'lerde biyografi yazarı Ian Hamilton'a dava açtı. 1990'larda, anılarını yazan eski sevgilisi Joyce Maynard ve kızı Margaret Salinger ile sorunlar yaşadı. 1996'da ufak bir yayınevi, Hapworth 16, 1924 öyküsünü kitap olarak yayımlamak konusunda yazar ile anlaşmaya vardığını açıkladı, ancak duyurunun ardından gelen yoğun ilgi sebebiyle bu tasarı süresiz olarak ertelendi. Haziran 2009'da başka bir yazarın, Gönülçelen'deki karakterlerden birini kendi eserinde kullanması sebebiyle açılan telif hakkı ihlali davası uzun süre gündemde kaldı. Salinger, 27 Ocak 2010'da Cornish, New Hampshire'daki evinde doğal sebeplerden öldü.

Hayatı

Çocukluğu ve gençliği

Jerome David Salinger 1919'nun yılbaşı günü Manhattan, New York'ta doğdu. Atlantic, Iowa doğumlu annesi Marie (evlenmeden önce Jillich), İskoç, Alman ve İrlanda kökenliydi. Baba tarafından dedesi olan Litvanya doğumlu Simon, Louisville, Kentucky'deki Adath Jeshurun cemaatinde hahamlık yapmıştı. Yazarın babası Sol Salinger, koşer peynir satıcısıydı. Salinger'ın annesi ismini Miriam olarak değiştirmiş ve Musevilik'e geçmişti. Yazar, annesinin Musevi asıllı olmadığını, Bar Mitsva töreninden hemen sonra öğrendi. Salinger'ın tek kardeşi ablası Dorris'ti (1911–2001).

Küçük Salinger, Manhattan'ın Batı Yakası'nda devlet okullarına devam etti. Ailesi 1932'de Park Avenue'ya taşınınca, Manhattan'daki bir özel okul olan McBurney School'a yazıldı. Bir Musevi olarak bu yeni okulunda uyum sorunları yaşayan Salinger, David yerine dinî kökenini daha az vurgulayan Jerry ismini kullanmaya başladı. Aile içinde ise Sonny ismi kullanılıyordu.

McBurney'de Salinger okçuluk takımının yöneticiliğini yaptı, okul gazetesinde yazılar yazdı ve bazı tiyatro oyunlarında rol aldı. Oynadığı birçok oyunda "doğuştan drama yeteneğini gösterdi", ancak babası J. D.'nin aktör olması fikrine karşı çıktı. Salinger iyi bir öğrenci değildi, derslerinden kaldığı için sonunda okuldan atıldı. Ailesi tarafından Wayne, Pensilvanya'daki Valley Forge Military Academy and College'a yazdırıldı ve buradan 1936'da mezun oldu. McBurney'de okul gazetesinde yazılar yazmıştı ancak Valley Forge'da, "[geceleri] örtülerin altında bir fener yardımıyla" öyküler yazmaya başladı. Ayrıca sınıfının yıllığı olan Cross Sabres'ın edebî editörlüğünü yaptı. Okulda, şarkı kulübü, havacılık kulübü, Fransızca kulübü ve astsubaylar kulübüne katıldı. 1936'da New York Üniversitesi'nde ilk yılına başladı. Burada engelli eğitimi konusunda öğrenim görmeyi düşünüyordu ancak ertesi ilkbaharda okuldan ayrıldı. Takip eden sonbaharda babası Salinger'ın et ithalatı işini öğrenmesini istedi ve yazar Viyana'da bir şirkette çalışmak üzere Avusturya'ya gitti.

Yazar Avusturya'yı, 12 Mart 1938'deki Nazi ilhakından bir ay önce terk ederek ABD'ye döndü. 1938 sonbaharında Collegeville, Pensilvanya'daki Ursinus College'a kayıt oldu ancak bir dönem sonra okulu bıraktı. 1939'da Salinger, uzun süredir
Story dergisinin editörlüğü yapmakta olan Whit Burnett'ın Columbia Üniversitesi'nde yazarlık dersleri verdiği akşam kursuna devam etti. Burnett'a göre Salinger, kursun ikinci döneminin son birkaç haftasına kadar kendini göstermedi ama o sıralar "birden canlandı" ve üç öykü birden tamamladı. Burnett Salinger'a öykülerinin maharetli ve başarılı olduğunu söyleyerek amaçsız gençler hakkındaki Gençler öyküsünü Story'de yayımlamayı kabul etti. Salinger'ın ilk eseri olan bu öykü derginin Mart-Nisan 1940 sayısında yayımlandı. Burnett Salinger'ın mentoru oldu ve ikili yıllarca yazıştılar.

II. Dünya Savaşı
1941'de Salinger, oyun yazarı Eugene O'Neill'in kızı Oona O'Neill ile çıkmaya başladı. Genç kız çok kendiyle ilgiliydi ve Salinger'a göre "Küçük Oona çaresizce küçük Oona'ya aşık" idi, ancak yazar kızı sık sık aradı ve ona uzun mektuplar yazdı. İlişkileri Oona'nın Charlie Chaplin ile görüşmeye başlamasına kadar sürdü ve genç kadın daha sonra ünlü aktörle evlendi.  1941'in sonlarında Salinger kısa bir süre, Karayiplere giden bir yolcu gemisinde aktivite yönetmeni ve oyuncu olarak çalıştı.

Aynı sene Salinger The New Yorker'a kısa öyküler göndermeye başladı. O yıl içinde yazarın içlerinde Lunch for Three, Monologue for a Watery Highball ve I Went to School with Adolf Hitler'in de bulunduğu yedi öyküsü dergi tarafından reddedildi. Ancak dergi Aralık 1941'de, hükûmetten şikayet eden ve "savaş öncesi asabiyete" sahip  Holden Caulfield isimli gencin Manhattan'da geçen öyküsü olan Slight Rebellion off Madison'ı kabul etti. Aynı ay içinde Japonya'nın Pearl Harbor Saldırısı'nı gerçekleştirmesinin ardından öykü "yayımlanamaz" olarak değerlendirildi ve 1946'ya kadar dergide yer almadı.

Salinger 1942 ilkbaharında, ABD 2. Dünya Savaşı'na girdikten aylar sonra askere alındı ve 4. Piyade Bölüğü 12. Piyade Alayı ile muharebelere katıldı. Normandiya Çıkarması sırasında Utah Plajı'nda çarpıştı, ayrıca Bulge Muharebesi'ne ve Hürtgen Ormanı Muharebesi'ne katıldı. Normandiya'dan Almanya'ya doğru ilerlerken, kendisini etkilemiş bir yazar olan ve savaş muhabiri olarak Paris'te bulunan Ernest Hemingway ile bir buluşma ayarladı. Salinger bu görüşme sırasında Hemingway'in arkadaşça ve alçakgönüllü davranışlarından etkilendi ve onu genelde bilenen huysuz karakterine göre daha "yumuşak" buldu. Heminway ise Salinger'ın yazdıklarından etkilendi ve onu büyük bir yetenek olarak tanımladı. İki yazar mektuplaşmaya başladılar. Temmuz 1946'da Salinger Heminway'e, sohbetlerinin savaşla ilgili birkaç iyi hatırasından biri olduğunu yazdı. Aynı mektupta, Slight Rebellion off Madison öyküsünün protagonisti Holden Caulfield ile ilgili bir tiyatro oyunu yazmakta olduğunu ve oyunda bu rolü kendisinin oynamayı düşündüğünü de belirtti.

Daha sonra karşı istihbarat biriminde görevlendirilen Salinger, burada Fransızca ve Almancadaki yetkinliğini savaş tutsaklarını sorgulamakta kullandı. Ayrıca, ele geçirilip tutsakların kurtarıldığı bir toplama kampına giren ilk askerler arasında yer aldı. Salinger'ın savaşta yaşadıkları, duygusal açıdan yazarı etkiledi. Almanya'nın çekilmesinin ardından birkaç hafta hastanede kalarak savaş stres reaksiyonu tedavisi gördü. Sonrasında kızına bu döneme ilişkin olarak şunları söyledi:

Yazarın hayatını yazan her iki biyografi yazarına göre, Salinger birçok öyküsünde savaş dönemindeki deneyimlerinden yararlandı. Örneğin Esmé İçin - Sevgi ve Yoksunlukla öyküsü sarsıntı geçiren bir asker tarafından anlatılmaktaydı. Salinger ordudayken de yazmaya devam etti ve Collier's ile The Saturday Evening Post gibi dergilerde birçok öyküsü yayımlandı. Ayrıca The New Yorker'a da öyküler göndermeye devam etti ancak yayımlatmayı başaramadı. Dergi 1944 ile 1946 arasında yazarın gönderdiği tüm öyküleri, 1945'te ise 15 şiirden oluşan bir dosyayı reddetti.

Savaş sonrası
Almanya'nın yenilgisi sonrasında Salinger, Almanya'da denazifikasyon görevinde yer almak için altı aylığına ABD Karşı İstihbarat Birliği'ne yazıldı. Bu dönemde Weissenburg'da yaşadı ve Sylvia Welter isimli bir kadınla evlendi. Nisan 1946'da birlikte ABD'ye döndüler ancak evlilikleri sürmedi ve Sylvia sekiz ay sonra Almanya'ya geri döndü. Yıllar sonra 1972'de Salinger Sylvia'dan bir mektup aldı ama zarfı bile açmadan yırtıp attı. O sırada yanında olan kızı Margaret daha sonra yazdığı biyografide babası için "birisiyle işi bitmişse, onu silip atar" dedi.

1946'da Whit Burnett, yazarın öykülerinden bir derlemeyi Story Press'in Lippincott Imprint yayınevinde basmak için Salinger ile anlaştı. 20 öyküden oluşacak bu derlemenin adı The Young Folks olacaktı. Kitaba adını veren Gençler ve Slight Rebellion off Madison ile birlikte on yayımlanmış öykünün yanı sıra henüz yayımlanmamış on öykü de kitapta yer alacaktı. Burnett kitabın yayımlanacağını söylemişti ve hatta Salinger ile 1.000 dolarlık bir avans ödemesi için pazarlık da yapmıştı, ancak Lippincott Burnett'in kararını yok sayarak kitabı reddetti. Salinger kitabın yayımlanmamasından Burnett'ı sorumlu tuttu ve ikili birbirlerinden uzaklaştı.

1940'ların sonlarında Salinger Zen Budizmi'nin tutkulu bir izleyicisi olmuştu; hatta flörtlerine bu konuda okuma listeleri veriyordu  ve Budist bilgin D. T. Suzuki ile bir görüşme ayarlamıştı. 1948'de Muz Balığı İçin Mükemmel Bir Gün isimli bir kısa öyküyü The New Yorker'a gönderdi. "Öykünün özgün kalitesinden" çok etkilenen dergi editörleri öyküyü derhal yayımladı ve gelecekteki öyküleri için Salinger ile ilk reddetme hakkını da içeren bir sözleşme imzaladı. Öykünün aldığı olumlu eleştirilerin yanı sıra, diğer yayınlarda öykülerinin değiştiriliyor olmasına kızan Salinger neredeyse sadece The New Yorker için yazmaya başladı. Öykü aynı zamanda, yazarın öykülerinde defalarca görünen, iki emekli vodvil oyuncusu ve onların erken olgunlaşmış yedi çocuğundan oluşan hayalî Glass Ailesi'nin yer aldığı ilk öyküydü. Salinger Glass Ailesi ile ilgili toplamda yedi öykü yayımladı ve bunlarda özellikle parlak ama sorunlu en büyük çocuk olan Seymour'a odaklandı.

1940'ların başında Salinger Whit Burnett'a yazdığı bir mektupta, finansal açıdan güvende olmak için bazı öykülerinin sinema uyarlaması haklarını satmak istediğini açıklamıştı. Ian Hamilton'a göre yazar 1943 tarihli kısa öyküsü The Varioni Brothers hakkındaki "Hollywood söylentilerinin" sonuçsuz kalmasıyla hayal kırıklığına uğradı. Bu yüzden, 1948'in ortalarında bağımsız film yapımcısı Samuel Goldwyn'in Sarsak Dayı Connecticut'ta isimli öyküsünün film haklarını satın alma teklifini derhal kabul etti. Menajeri Dorothy Olding'e göre Salinger öyküyü satarken "iyi bir filme dönüşeceği" umudunu taşıyordu ancak film 1949'da gösterime girdiğinde çok ağır eleştiriler aldı. My Foolish Heart ismi verilen ve Dana Andrews ile Susan Hayward'ın başrol oynadığı bu filmin senaryosu da Salinger'ın öyküsünden oldukça farklıydı. Bu kötü deneyim sonrasında Salinger hiçbir eserinin film uyarlamasına izin vermedi. Brigitte Bardot Muz Balığı İçin Mükemmel Bir Gün'ün haklarını satın almak istediğinde Salinger olumsuz yanıt verdi.

Gönülçelen/Çavdar Tarlasında Çocuklar

[[Dosya:Catcher-in-the-rye-red-cover.jpg|küçükresim|sağ|Gönülçelenin özgün dildeki 1985 baskısı.]]

(Özgün adıyla: The Catcher in the Rye), 1967'deki Adnan Benk'in İngilizce aslından değil de Fransızca versiyonu olan "L'Attrape-cœurs"den yaptığı dolaylı çevirisinden ötürü kitap Türkiye'de "Gönülçelen" olarak tanınır. Kitabın Yapı Kredi Yayınları basımı çevirisi Coşkun Yerli'ye aittir ve bu kez Türkçe adı özgün adına daha yakındır: "Çavdar Tarlasında Çocuklar".

1940'larda Salinger birçok kişiye, kısa öyküsü Slight Rebellion off Madison'ın genç protagonisti Holden Caulfield'ın yer aldığı bir roman üzerinde çalıştığını açıklamıştı ve Gönülçelen isimli bu roman 16 Temmuz 1951'de Little, Brown and Company tarafından yayımlandı. Romanın basit bir konusu vardı; elit bir kolejin hazırlık sınıfından kovulan ve burayı terk eden on altı yaşındaki Holden'ın New York'taki deneyimleri anlatılıyordu. Holden daha önceki üç okulundan da atılmış olan bir öğrenciydi. Roman özellikle birinci şahıs anlatıcı olan Holden'ın başından geçenleri kendinden farklı biriymiş ve olaylara tanıklık ediyormuş gibi anlatması sebebiyle kayda değerdir. Olup bitenler hakkında bilgili ancak güvenilmez bir anlatıcı olan Holden, tekrar tekrar sadakatten, yetişkinliğin sahteliğinden ve kendi ikiyüzlülüğünden bahseder. 1953'te bir lise gazetesine verdiği röportajda Salinger romanın "bir nevi" otobiyografik olduğunu söylemiş ve şöyle demiştir:

Kitaba karşı ilk tepkiler karışıktı. The New York Times romanı "alışılmadık derecede parlak bir ilk roman" sözleriyle yüceltirken, eleştiriler kitabın monoton diline ve dini kötüleyen, rastgele cinsel ilişki ile fahişelikten açıkça bahseden Holden'ın "sapkınlığına" odaklanıyordu. Roman popüler başarı yakaladı; yayımlanışının ikinci ayında sekiz baskıya ulaştı. The New York Times Best Seller listesinde otuz hafta boyunca kaldı.

Kitabın ilk başarısının ardından popülerliğinin azaldığı bir dönem geldi. Ancak Ian Hamilton'a göre kitap 1950'lerin sonunda "kabuğunu kırmaya çalışan tüm ergenlerin alması gereken bir kitaptı, asiliğin havalı tarzlarının öğrenilebileceği vazgeçilmez bir el kitabıydı." Kitap Mark Twain'in Huckleberry Finn'in Maceraları romanıyla karşılaştırılıyordu. Gazeteler, romanın özgün adına atfen "Catcher Cult" olarak adlandırılan olguya ilişkin makaleler yayımlamaya başladı. Konusu ve Catholic World gibi dergilerde de bahsi geçen küfürlü anlatım biçimi sebebiyle roman birçok ülkede ve bazı ABD okullarında yasaklandı. Hatta azimli bir veli romandaki küfürlerin listesini oluşturdu: roman boyunca 237 defa "goddam", 58 defa "bastard", 31 defa "Chrissake" ve 6 defa "fuck" geçiyordu.

1970'lerde birçok lise öğretmeni, kitabı okuttukları için istifa etmek zorunda bırakıldı ya da kovuldu. 1979 tarihli bir sansür incelemesine göre Gönülçelen bir dönemde "şüpheli bir şekilde hem tüm ülkede en fazla yasaklanan hem de kamu okullarında ikinci en fazla okutulan kitaptı" (ilk sıradaki kitap ise John Steinbeck'in Fareler ve İnsanlar'ıydı). Kitap hâlen çok okunmaktadır; 2004 itibarıyla yılda 250.000 kopya satan kitabın tüm dünyadaki toplam satışı 10 milyondan fazlaydı.

Romanın 1950'lerdeki başarısının ardından Salinger, Samuel Goldwyn de dahil olmak üzere birçok kişiden film adaptasyonu için teklif aldı ve hepsini reddetti. Yayımlanışından bu yana romana film yapımcılarını ilgisi büyük oldu; Billy Wilder, Harvey Weinstein ve Steven Spielberg gibi isimler kitabın haklarını satın almaya çalıştı. Salinger'ın 1970'lerdeki bir açıklamasına göre Jerry Lewis, Holden rolünü oynamak için yıllarca uğraştı. Salinger tüm bu teklifleri geri çevirdi.

 Saklanma Çavdar Tarlasında Çocuklar'''la ünlü olan Salinger, toplumun ilgisinden kaçmaya başladı. New York'tan taşınarak New Hampshire'a yerleşti. Kaçtıkça daha çok ilgi görmeye başlayan Salinger samimi davranmamaya, fotoğraf çektirmemeye, röportaj vermemeye çalıştı.

Salinger, Çavdar Tarlasında Çocuklara gösterilen ilgiye herkesten kaçarak, sosyal hayattan uzaklaşıp inzivaya çekilerek cevap vermiştir. Buna paralel olarak da popülaritesi genişleyerek yayıldı.

1965'ten bu yana, herhangi bir şey yayımlamayan, meraklı gözlerden giderek kaçan yazar, kendisi hakkındaki yayınları hukukî yollarla engelemeye çalıştı.

Ortak anılarını kamuoyu ile paylaştığı için eski sevgilisi Joyce Maynard ile öz kızı Margaret Salinger'i hayatından çıkardı.

Kapalı ve gizli kalmaya önem veren Salinger, hayatı boyunca samimiyetsizlik ve ikiyüzlülük içine düşmemeye çalıştı. Çavdar Tarlasında Çocuklar'da toplumdan kaçışına dair ipuçları bulunur:Ortalık oldukça sessizdi, çünkü bizim Ernie piyano çalıyordu. Herifin piyanoya oturması bile, Tanrı aşkına, kutsal bir şeydi sanki. Yani, hiç kimse onun kadar iyi çalamazdı. Piyanonun önünde kocaman lanet bir ayna vardı, Ernie'nin suratına da iri bir spot lamba çevirmişlerdi, böylece o piyano çalarken suratını seyredebiliyordunuz, parmaklarını değil ama; o kocaman moruk suratını yalnızca. Yemin ederim, ben bir piyanist ya da aktör filan olsaydım ve bu sersemler de benim olağanüstü biri olduğumu düşünselerdi, bu durumdan nefret ederdim. Beni alkışlamalarını bile istemezdim. Ben piyanist olsaydım, gider bir kenefe kapanır, öyle çalardımörneğinde olduğu gibi.

Jerome David Salinger da "Ernie" olmaktan hep kaçmıştır. Kendisini bir bakıma kenefe kapamıştır.

Yapılan bir biyografi çalışmasına açtığı dava sırasında, yayımlamadığı en az iki romanı ve birçok hikâyesi olduğu ortaya çıktı. Davayı, sözü geçen biyografide, tanıdıklarına yazdığı mektuplar da yer aldığı için açmıştır.

2000'de ikinci karısı Claire Douglas'dan olan kızı Margaret Salinger "Dream Catcher: A Memoir" adında bir otobiyografi yayımladı. Kitapta babasının kendi idrarını içtiği, annesiyle çok az seviştiği gibi iddialar yer aldı.

 Eserleri

 Kitaplar
 Gönülçelen/Çavdar Tarlasında Çocuklar (1951)
 Dokuz Öykü (1953)
 Muz Balığı İçin Mükemmel Bir Gün (1948)
 Sarsak Dayı Connecticut'ta (1948)
 Eskimolarla Savaştan Hemen Önce (1948)
 Gülen Adam (1949)
 Teknede (1949)
 Esmé İçin - Sevgi ve Yoksunlukla (1950)
 Yeşil Gözlüm, Al Dudaklım (1951)
 De Daumier-Smith'in Mavi Dönemi (1952)
 Teddy (1953)
 Franny ve Zooey (1961)
 Franny (1955)
 Zooey (1957)
 Yükseltin Tavan Kirişini, Ustalar ve Seymour: Bir Giriş (1963)
 Yükseltin Tavan Kirişini, Ustalar (1955)
 Seymour: Bir Giriş (1959)

 Yayımlanmış ve derlenmiş öyküler
 Git Eddie'yi Gör (1940, derleme: Fiction: Form & Experience, ed. William M. Jones, 1969)
 Alışmak (1941, derleme: The Kit Book for Soldiers, Sailors and Marines, 1943)
 Lois Taggett'ın Uzun Takdimi (1942, derleme: Stories: The Fiction of the Forties, ed. Whit Burnett, 1949)
 Fransa'da Bir Çocuk (1945, derleme: Post Stories 1942–45, ed. Ben Hibbs, 1946)
 Bu Sandviçte Mayonez Yok (1945, derleme: The Armchair Esquire, ed. L. Rust Hills, 1959)
 Madison Dışındaki Küçük Ayaklanma (1946, derleme: Wonderful Town: New York Stories from The New Yorker, ed. David Remnick, 2000)
 Tanıdığım Bir Kız (1948, derleme: Best American Short Stories 1949, ed. Martha Foley, 1949)

 Yayımlanmış ve derlenmemiş öyküler
 Gençler (1940)
 Kırık Öykünün Kalbi (1941)
 Piyadenin Özel Notları (1942)
 Varioni Kardeşler (1943)
 İlgili Taraflar (1944)
 Az Haşlanmış Çavuş (1944)
 Son İznin Son Günü (1944)
 Haftada Bir Kez Seni Öldürmez (1944)
 Elaine (1945)
 Yabancı (1945)
 Ben Deliyim (1945)
 1941'de Hiç Beli Olmayan Bir Genç Kız (1947)
 Ters Orman (1947)
 Mavi Melodi (1948)
 Hapworth 16, 1924 (1965)

 Yayımlanmamış öyküler Mrs. Hincher (1942)Peter Pan'ların En İyisi ve En Sonuncusu (1942)Çocuklar Taburu (1944)İki Yalnız Adam (1944)Sihirli Siper (1944)Bovling Toplarıyla Dolu Okyanus (1945)Doğumgünü Çocuğu (1946)

 Ayrıca bakınız

 Kaynakça

 Lutz, Norma Jean.  "Biography of J.D. Salinger".  s. 3–44.

 Slawenski, Kenneth (2010). J. D. Salinger: A Life Raised High, London, Pomona Books. ISBN 9781904590231
 Whitfield, Stephen J.  "Cherished and Cursed: Toward a Cultural History of The Catcher in the Rye,''" The New England Quarterly 70.4, Aralık 1997. s. 567–600.  Yeniden basım:  s. 77–105.

Kaynak notları

Dış bağlantılar

 Salinger'ın yaşamı ve ilk çalışmaları
 Salinger hayran sitesi

1919 doğumlular
New York doğumlular
2010 yılında ölenler

20. yüzyıl Amerikalı roman yazarları
21. yüzyıl Amerikalı roman yazarları
20. yüzyıl Amerikalı hikâye yazarları
21. yüzyıl Amerikalı hikâye yazarları
Amerikalı Hristiyanlar
Amerikalı vejetaryenler
Litvanya Yahudisi asıllı Amerikalılar
İrlanda asıllı Amerikalılar
II. Dünya Savaşı'nda Amerikalı askerler

J. D. Salinger


Padre Paraíso es un municipio brasileño del estado de Minas Gerais. Fundado en 1962, su población estimada en 2010 es de 19 mil habitantes, tiene una densidad demográfica de 31,28 hab/km² y su área de 545,7 km².

Localizada en la región nordeste del estado de Minas Gerais, en medio del valle del río Jequitinhonha, a 930 metros de altitud, dista 560km de la capital del estado, Belo Horizonte.

Clima
Tiene un clima tropical con temperaturas medias de 24 °C y la precipitación media ronda los 900 mm.
Bioma: Mata Atlántica.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Minas Gerais

Padre Paraíso


Surya (Devanagari: सूर्य, sūrya), Hinduizm'de güneş tanrısı. Dyaus Pitar'ın oğlu. Altından kolları ve saçı vardır. Savaş arabası yedi at tarafından çekilmektedir; bu yedi çakrayı temsil eder. Oğlu Tvaştar.

Hint tanrıları

Surya


Eduardo Frei Ruiz-Tagle (født 24. juni 1942 i Santiago, Chile) er en chilensk civilingeniør og politiker. Han var præsident for Chile mellem 1994–2000. Han tilhører Partido Demócrata Cristiano, et chilensk kristendemokratisk parti. Fra 2006 til 2008 var han senatspræsident.

Han er søn af Eduardo Frei Montalva, præsident i Chile fra 1964 til 1970.

Chiles præsidenter
Personer fra Santiago de Chile

Eduardo Frei Ruiz-Tagle


علا بدر ممثلة سورية من مواليد دمشق.

أعمالها

المسلسلات

  عطر الشام الجزء الأول والثاني بدور فكرية
 باب الحارة الجزء الثالث بدور نوال.
 أهل الراية الجزء الأول والثاني·
 المقاريد مسلسل خليجي·
 عقاب مسلسل خليجي·
 خيبر مسلسل تاريخي.
 خان (مسلسل) بدور ياسمين.
صدر الباز مرت إبراهيم القبضاي.

صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
ممثلات سوريات

علا بدر


Fílabroddmýs (fræðiheiti: Macroscelidea), einnig kallaðar fílanefjur, eru ættbálkur spendýra. Til ættbálkarins telst aðeins ein ætt undir sama nafni á íslensku, Macrosceldidae.

Heimildaskrá

Spendýr

Fílabroddmýs


An Aechmea pectinata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Gilbert Baker. An Aechmea pectinata in nahilalakip ha genus nga Aechmea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aechmea

Aechmea pectinata


جيسي متكالف  (ولد في 9 ديسمبر، 1978) هو ممثل أمريكي. نال شهرة عالمية من خلال تأديته لدور البستاني الوسيم جون رولاند في مسلسل زوجات يائسات. أيضا من خلال مشاركته في مسلسل عواطف.

حياته الخاصة

ولد جيسي في كاليفورنيا، والدته تدعى نانسي وهي من أصل برتغالي إيطالي، بينما والده ويدعى سكوت متكالف هو من أصل إنجليزي أرلندي. جيسي كان من أبرز لاعبي كرة السلة في المدرسة الثانوية. لم يكمل تعليمه الجامعي فانطلق لبدء عمله الفني كمخرج وكاتب.

واعد جيسي المغنية البريطانية نادين كويل من فرقة غيرلز الاود وإنفصلا في أبريل عام 2007.

من أفلامه
 44 Minutes: The North Hollywood Shoot-Out
 John Tucker Must Die
 Loaded
 Insanitarium
 The Other End of the Line
 Beyond a Reasonable Doubt
 The Tortured
 جون تاكر يجب أن يموت
 الله ليس ميت 2

مسلسلاته
 Passions
 سمولفيل
 زوجات يائسات

مصادر خارجية
 جيسي متكالف في قاعدة الأفلام
 موقع للمعجبين

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أمريكيون من أصل أيرلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
أمريكيون من أصل إيطالي
أمريكيون من أصل برتغالي
أمريكيون من أصل فرنسي
خريجو جامعة نيويورك
مسيحيون أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلو سوب أوبرا أمريكيون
ممثلون أمريكيون ظهروا في مسلسلات تلفازية طويلة
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون ذكور من أصل أيرلندي
ممثلون من أصل إيطالي
ممثلون من أصل برتغالي
ممثلون من ولاية كاليفورنيا
ممثلون من ولاية كونيتيكت
مواليد 1978

جيسي متكالف


Harlem Heights ist der Name folgender Orte in den Vereinigten Staaten:

 Harlem Heights (Alabama)
 Harlem Heights (Florida)
 Harlem Heights (West Virginia)

Harlem Heights