Chicago Bulls, Chicago, Illinois'te bulunan NBA takımıdır. Doğu Konferansı'nın Merkez Grubu'nda oynamaktadır. Boğalar olarak da bilinen takım, 26 Ocak 1966 tarihinde kurulmuştur. İç saha maçlarını etkileyici atmosferi nedeniyle tımarhane lakabını almış United Center salonunda oynamaktadır. Takım 1990'lı yıllarda 1991-98 arasında NBA'de three-peat olarak adlandırılan 3 kez art arda şampiyonluk başarısını 2 kez göstermiş ve bu dönemde toplam 6 kez şampiyon olma başarısı göstermiştir. O dönemki kadroda NBA'in gelmiş geçmiş en önemli oyuncularından olan Hall Of Fame Michael Jordan, Scottie Pippen ve koç olarak Phil Jackson bulunuyordu. Ayrıca takım NBA tarihinde 10 yıl içinde 2 kez three-peat yapan ve 6 şampiyonluk birden kazanan tek takım unvanını taşımaktadır.

Bulls, 1995-96 normal sezonunda 72 galibiyet ve 10 mağlubiyet alarak NBA tarihinde tek bir sezonda 70 ve üzeri galibiyet alan ilk takım olmalarının yanında bir sezonda en çok galibiyet alan takım rekorlarını kırmıştır. 1996 yılında kurdukları kadro birçok uzman ve analist tarafından NBA tarihinin en iyi kadrolarından birisi olarak kabul görmektedir. 2013 yılı itibarıyla Forbes dergisinin yaptığı bir açıklamaya göre Bulls takımının 52.200.000 $ milyon dolarlık gelirinin yanında 1 milyar dolarlık tahmini değeriyle NBA'nin şu an en değerli 3. kulübüdür. 5'i Michael Jordan'ın 1'i Derrick Rose'un olmak üzere takım oyuncuları toplam 6 kez NBA En Değerli Oyuncu Ödülü'nü kazanma başarısı gösterdiler.

Bulls takımının tarihi boyunca büyük rekabet ve çekişme içerisinde bulunduğu takımlar Milwaukee Bucks, Detroit Pistons ve son zamanlarda Indiana Pacers ve Miami Heat'tir. Çok büyük bir çekişme yaşadıkları Bulls / Pistons rekabeti ise 1980'lerin sonlarında ve 1990'lı yılların başlarında yaşanmıştır. Ayrıca bu çekişme, NBA tarihinin en büyük rekabetlerinden birisi olarak kabul edilmektedir.

Kulüp tarihi

Takımın kuruluşu
Chicago Bulls, Chicago Packers ve Chicago Stags'ten sonra NBA'de mücadele eden 3. Chicago takımıdır. Bulls adını almadan önce takımın ismi olan Chicago Amerikan Gears'ın ilk kurucusu Dick Klein oldu. Daha sonra takım Bulls adını aldıktan sonra ilk yıllarda Klein takımın hem başkanlığını hem de genel menajerlik görevlerini yaptı.

Takım 1966/1967 sezonunda NBA'e giriş yaptı ve aldığı galibiyet yüzdesiyle NBA tarihindeki ilk sezonunda en iyi sonucu elde eden takım unvanını kazandı. Chicago eski NBA yıldızı Johnny Kerr'in koçluğunda ve oyuncular Bob Boozer ile Guy Rodgers'ın yardımıyla daha ilk sezonunda play-off'a kalma başarısı gösterdi ve Bulls ilk sezonunda play-off yapma başarısı gösteren tek takım oldu.

1966-1974: İlk yıllar
Kuruluşunun ilk iki yılında takım maçlarını Chicago Stadyumu'na geçmeden önce ev sahibi olduğu iç saha karşılaşmalarını Uluslararası Amfitiyatro'da oynadı.

Sonraki dönemde Bulls 1970'ler başlayana kadar sıra takımı olmaktan kurtulamadı. 1969 yılında takımın sahibi ve menajeri Klein genel menajerlik görevinden istifa ettiğini açıkladı. Daha sonra takımın menajerliğine Philadelphia 76ers'in menajeri Pat Williams getirildi. Menajer Williams ilk başta Jim Washington'ı eski takımı Philadelphia 76ers'e takaslayarak karşılığında Chet Walker'ı kadroya kattı. Daha sonra gelecek vadeden tecrübesiz Norm Van Lier Cincinnati Royals takımından kadroya katıldı. Ayrıca genel menajer takımın maskotu olmadığından maskot olarak Benny Bul'u yarattı. 1971-72 sezonuna +10.000 seyirci hedefi ile başlayan takım sezonu 57 galibiyet 25 mağlubiyet ile bitirerek tarihinin en iyi sezonunu geçirdi ve buna rağmen play-off'ta konferans ilk turunda Los Angeles Lakers'a elendi. 1970'lerde Jerry Sloan, Bob Love ve Chet Walker gibi defansif özelliği yüksek oyuncuların yanında oyun kurucu Norm Van Lier ve pivot Tom Boerwinkle ile sert defansı ile başarılı olabiliecek bir kadro kuran takım buna rağmen bir kez grup birinciliği hariç büyük bir başarı elde edemedi. 1975 yılında Bulls tarihinde ilk kez konferans finaline çıksa da Golden State Warriors'a 4-0 ile süpürüldü.

4 yıl sonra takımın genel menajeri Pat Williams Philadelphia ile anlaşarak geri döndü. Takımın koçu Motta ise takımının hem koçu hem de genel menajeri olmaya karar verdi. Bulls 1975-76 sezonund sadece 26 galibiyet alarak felaket bir sezon geçirdi. Daha sonra Motta kovularak yerine koçluk görevine Ed Badger getirildi.

1976-1984: Gilmore ve Theus
1976 yılında Bulls takımı ABA ligi dağıldıktan sonra Artis Gilmore, David Greenwood ve Orlando Woolridge kadroya katılarak güçlenmiş oldular. Takım 1978 yılında 1978 NBA Seçmeleri'nde ileride takımın en önemli oyuncularından birisi olucak Reggie Theus'u 9. sıradan draft etti.

1970'lerin sonunda takım 1979 NBA Seçmeleri'nde Los Angeles Lakers'ın 1. sıradan Magic Johnson'u seçmesiyle Bulls genel menajer Rod Thorn'un isteğiyle 2. sıradan David Greenwood'u seçti. Eğer önceki sezon biraz daha tanking yapabilselerdi Johnson'u bile draft etme şansları olabilirdi.

Artis Gilmore'nin 1982 yılında Dave Corzine karşılığında San Antonio Spurs'e takas edilmesinden sonra Bulls Reggie Theus etrafında bir takım oluşturmaya karar vermiş yardımcı olarak Quintin Dailey ve Ennis Whatley'den verim alarak yollarına devam etmişlerdir. Ancak 1983-84 sezonunda Bulls Theus'u Kansas City Kings'e takaslayarak sezonu çöpe atmış oldu.

1984-1998: Michael Jordan dönemi

1984 NBA Draftı'nda belki de NBA tarihinin en yanlış draft seçimini Portland yaparken bundan Chicago Bulls faydalanmış ve sonraki senelerde ligi domine etme şansına sahip olmuştur. Chicago Bulls o sene 3. sırada oyuncu seçme hakkına sahipti ve önünde Houston Rockets ve Portland Trail Blazers vardı. Rockets'in pivot ihtiyacı ve Hakeem Olajuwon gibi üstün yetenekli bir oyuncunun olması ile 1. sıradan Hakeem'in seçileceği kesin gibiydi. Ancak 2. sıra için Portland'ın önünde Michael Jordan ve Charles Barkley gibi alternatifler varken Sam Bowie'yi seçti ve Chicago 3. sıradan Jordan'ı seçti. Bowie çok yetenekli oyuncu olmasına rağmen kariyeri boyunca sakatlıklarla uğraştı ancak Jordan Bulls'un tarihini değiştirdi. Burada belki de Jordan'ın ve Bulls'un en büyük şansı iki tarafında en uygun tercihi yapması oldu. Jordan bir sene önce Clyde Drexler'ı seçen Portland yerine tamamen takımı kendisi üzerine kuracak bir takıma gelmiş ve bu sistem de başarıya ulaşmıştı.

Gerçekten de takımın yeni sahibi Jerry Reinsdorf ve Genel Menajeri Jerry Krause takımı Jordan üzerine kurmayı daha ilk sezonunda kararlaştırmışlardı. Michael Jordan NBA'deki ilk sezonunda sayı ortalamasında 3. top çalmada ise lig 4. oldu. Takım sezonda 38-44'lük derece elde ederek konferansı 7. sırada bitirme başarısı göstermiş ve böylece uzun yıllar sonra Bulls plaf-off'a çıkmıştır. Ancak ilk turda Milwaukee Bucks'a 4 maç sonucunda 3-1 ile elenmişlerdir. Jordan daha ilk sezonunda yılın çaylağı ödülünü kazandı ve bunun yanında en iyi çaylak beşi, NBA en iyi ikinci beşine seçilme başarısı gösterdi.

Bir sonraki sezon Bulls sezona oyun kurucu John Paxson ve forvet Charles Oakley takviyesi ile girdi. Sezonun başlarında Jordan talihsiz bir sakatlık geçirdi ve takım play-off'lara son sıradan girdi. Jordan play-off'lar öncesi sakatlığını atlatarak takıma geri döndü. Ancak karşılarında 67-15 galibiyet yüzdesi ile çok başarılı bir sezon geçiren Larry Bird'lü Boston Celtics ekibi vardı. Bulls takımı play-off'a giren NBA tarihindeki en kötü 5. dereceye sahip takım unvanını almıştı. Celtics karşılarında çok az şansları varken hiç maç kazanamadan seriyi 4-0 ile kaybederek süpürüldüler. Bu serideki ikinci maçta Michael Jordan 63 sayı atarak play-off'ta bir maçta en çok sayı atan oyuncu rekorunu kırdı. Bu seri sonrasında Bird Jordan'ın gösterdiği performans sonucu hakkında çok büyük övgülerde bulunmuştur.

Jordan her geçen gün ligi daha çok domine ediyordu. Nitekim 1986-1987 sezonunda maç başına 37.1 sayı ortalamasıyla tamamlayarak müthiş bir sezon geçirdi ve Chicago Bulls kulüp tarihinde NBA All Star maçı oynamaya hak kazanan ilk oyuncu oldu. Ayrıca sezonun sayı kralı olma unvanına erişti ve NBA yılın beşine seçilen kulüp tarihindeki ilk oyuncu oldu. Bulls sezonu 40-45'lik dereceyle bitirip konferansı 8. sırada tamamlayarak play-offa katılmaya hak kazandılar. Buna rağmen play-off'larda karşılarına yine Celtics çıktı ve yine maç kazanamadan 4-0'lık seri sonucu süpürüldüler.

1987-1988 sezonu oyuncu seçimlerinde Bulls yönetimi ve menajer Krause çok doğru bir karar daha aldı. Draft'ta seçtikleri Olden Polynice'i Seattle ile takasta kullandılar ve bu takımdan Scottie Pippen'ı aldılar. Yine bu sene 10. sırada Horace Grant'i seçerek takımı çok güçlü bir duruma getirdiler. Bu iki çaylak oyuncunun katkısının yanında Jordan önderdliğinde Bulls normal sezonda 50 maç kazanma başarısı gösterdi. Bu sezondaki performansı ile Jordan normal sezonda kariyerinin ilk MVP (En değerli oyuncu) ödülünü aldı. İlk turda Cleveland Cavaliers'i 5 maç sonunda 3-2 ile eledikten sonra konferans yarı finaline çıktılar ve beş maç sonunda 4-1 ile Detroit Pistons'a elenerek sezonu noktaladılar. Ayrıca bu sezonki Detroit ile yaşanan seri 1988-1991 yıllarında iki takım arasındaki yaşanacak Pistons-Bulls rekabetinin başlangıcı olmuştur.

Her sezon başarılarını bir adım öne taşıyan Bulls, bir sonraki sezon olan 1988/1989 sezonunda sezon öncesi yaz dönemini hareketli geçirdi. Sezona New York Knicks'ten Charles Oakley karşılığında Bill Cartwright takası ile başladı. Draftta ise pivot Will Perdue'yu seçtiler. Ayrıca Phoenix Suns'tan üç sayı uzmanı Craig Hodges'ı kadroya ekleyerek güçlendiler. Bu yenilenmiş kadro ile bir önceki sezonun normal sezon başarısını yakalayamasalar da tarihlerindeki ilk konferans finallerini oynadılar. Ancak karşılarına bir kez daha çıkan o sezon NBA şampiyonu olacak Pistons'a 6 maç sonunda 4-2 ile seriyi kaybederek elendiler.

1989-90 sezonunda Bulls draftta Stacey King ve B.J. Armstrong'u seçti. Jordan dördüncü kez üst üste sayı ortalaması lideri olarak kapadı. Ayrıca Scottie Pippen kariyerinde ilk kez bu sezon All Star seçildi. Ancak takım için bu sezonun en önemli olayı baş antrenör Doug Collins'in yerine koçluk görevine Phil Jackson'ın geçmesi oldu. Bu sezon bir kez daha play-off'larda konferans finali oynadılar ve 7 maç sonunda yine o sezon üst üste 2. kez NBA şampyiyonu olucak Pistons'a 4-3 sonucu kaybederek elendiler.

1990-1993: İlk three-peat
1990/1991 sezonu Chicago Bulls için ilk şampiyonluğun geldiği sezon oldu. Normal sezonu 61 galibiyetle takım rekoru kırarak tamamladılar. Play-offlarda önceki senelerde çok çektikleri Pistons'u konferans finalinde süpürdüler ve NBA Finali'ne çıktılar. Finalde karşılarına Magic Johnson'lı Los Angeles Lakers geldi ve 5 maç sonunda Lakers'i eleyerek şampiyon oldular. Michael Jordan hem normal sezon hem de finallerin en değerli oyuncusu ödülünü kazandı ve beşinci kez üst üste en yüksek sayı ortalaması tutturan oyuncu oldu.

1991/1992 sezonunda bu kez sezon içi maç kazanma rekorlarını 67'ye çıkardılar ve ikinci kez şampiyon oldular. Bu kez finalde karşılarında Clyde Drexler'lı kadrosuyla Portland Trail Blazers vardı ve bu güçlü rakiplerini 6 maçta geçtiler. Jordan bir kez daha normal sezon ve finaller MVP ödülünü kazanırken, 6 kez üst üste sayı kralı oldu.

1992/1993 sezonunda da gelen 3. şampiyonluk ile Bulls 1960'lardaki Celtics'ten bu yana üç kez üst üste şampiyon olan ilk takım oldu. Bu 3 kez üst üste gelen şampiyonluk sonrası Lakers koçu Pat Riley three-peat terimini ortaya attı ve hatta bu terimin patentini bile aldı. Bu tarihten sonra üç kez şampiyon olan takımlar için bu terim kullanıldı. Finalde karşılarında kadrosunda Charles Barkley'i bulunduran Phoenix Suns çıktı ve 6 maç sonunda 3. şampiyonluk geldi. Jordan final serisinde maç başına sayı ortalaması rekoru kırarak MVP ödülünü kazandı. Aynı zamanda Wilt Chamberlain'den beri ilk kez 7 sezon üst üste sayı kralı olma rekorunu elde etti.

1993-1995: Jordan'ın ilk emekliliği

1993 yılının son bahar aylarında Michael Jordan'dan başta Bulls taraftarları olmak tüm basketbolseverleri şok eden bir haber geldi. Jordan, babasının cinayetle ölümü üzerine basketbolu bıraktığını açıkladı. Takım ligdeki en iyi oyunculardan biri olan Pippen önderliğinde ilk kez o yıl All Star seçilen Horace Grant ve B.J. Armstrong'le yine de başarılı bir sezon geçirdi. Takıma bu sezon Hırvat oyuncu Toni Kukoc'da katılmıştı. 1994 NBA All-Star maçında Scottie Pippen MVP seçilme onuruna erişti. Normal sezonda 55 galibiyet almalarına rağmen Bulls takımı New York Knicks'e play-off ikinci turunda 7 maç sonunda 4-3 ile elenerek sezonu noktaladı. Knicks o yıl sonunda finale ulaşsa da Houston Rockets'a yenildi. Sezon sonunda takım 27 yıl boyunca maçlarını oynadığı Chicago Stadyumundan ayrılıp yeni salonları olan United Center'a taşınarak yeni sezonu açtı.

1994 yılında Bulls, Horace Grant, Bill Cartwright ve Scott Williams'ı bedava kaybetmesinin yanında John Paxon emekli oldu. Bu kayıplarına rağmen takım free agent'tan Ron Harper gibi yıldız bir şutör gard'ı kadroya katarak önemli bir hamle yapmış oldu. Sezonu ortalama bir takım halinde sürdürken 17 Mart 1995'te gelen haberle birden takımın havası değişti. Jordan basketbola geri dönüyordu. Jordan'ın dönüşüyle takım toparlandı ve play-offlara 5. sıradan çıktı. Dönüşünün 5 maçında Jordan New York Knicks'e 55 sayı atma başarısı gösterdi. Play-off ilk turunda Charlotte Hornets'ı elemelerine rağmen Shaquille O'Neal ve Penny Hardaway'li kadrosuna Horace Grant'ı eklemiş olan son konferans şampiyonu Orlando Magic'e elenmekten kurtulamadılar.

1995-1998: Jordan'ın dönüşü ve ikinci three-peat

Bir sonraki sezon Bulls kadrosuna çok önemli bir oyuncu daha kattı. San Antonio Spurs'tan son dört sezonun rebound kralı Dennis Rodman'ı takasla kadroya eklediler. Rodman ayrıca Bulls'un en büyük düşmanı ve rakibi olan Detroit Pistons'un 1980'lerin sonundaki efsane Bad Boys kadrosunun önemli parçalarından birisiydi. Normal sezon maç kazanma oranını birden 72-10'a çıkaran Bulls'ta bireysel performanslarla da ligin liderliğini ele geçirdi. Kadrosunda Harper, Jordan, Pippen, Rodman ve Longley'in yanında ligin en iyi bench'i olan Kerr, Kukoc, Wennington, Buechler ve Randy Brown ile takım lig tarihinin en büyük galibiyet yüzdesi geri dönüşünü gerçekleştirdi. Jordan 8. kez sayı kralı oldu. Rodman 5. kez üst üste rebound ortalaması birincisi oldu. Takıma yedekten gelip büyük fayda sağlayan Steve Kerr üç sayı ortalamasında liderliği ele geçirdi. Michael Jordan hem normal sezonda, hem play-offlarda, hem de final serisinde MVP (En değerli oyuncu) seçildi. Krause yılın yöneticisi, Phil Jackson yılın koçu, Toni Kukoc ise yılın altıncı adamı ödüllerini aldılar. Jordan ve Pippen NBA'de yılın takımına seçildiler. Bunu yanında Jordan, Pippen ve Rodman yılın defans takımına seçildiler. 1995-96 sezonunda Bulls birçok rekoruda kırma başarısı gösterdi. 33-8 ile ilk 41 maçta lig tarihinin en iyi başlangıcı, kendi evleri United Center'da 41-3 ile bir sezonda kendi evinde çok galibiyet oranı ve ligin en iyi kendi ev başlangıcı 37-0 rekorlarını kırmıştır. Ayrıca kendi evlerindeki galibiyet oranları NBA tarihinde Celtics'in 1985-86'deki 40-1'lik, 1971-72'de ise Lakers'ın 39-2'lik derecelerinden sonra en iyi 3. derece olarak tarihe geçmiştir. 1995-96 Chicago Bulls kadrosu yaygın basketbol tarihinin en büyük takımlarından birisi olarak kabul edilmektedir. Bu kadar bireysel ödülü ve rekorları bir sezona sığdıran takım finalde Gary Payton ve Shawn Kemp gibi oyunculara sahip Seattle SuperSonics'i geçerek dördüncü şampiyonluğunu kazandı.

1996/1997 sezonunda Bulls bu kez 69-13 gibi yine son derece yüksek bir kazanma yüzdesiyle normal sezonu kapadı. Ayrıca son 2 maçlarını kaybederek üst üste 2 sezon normal sezonda +70 galibiyet kazanma şansını kaçırdılar. United Center'da 39-2 yüzdesi ile geçen sezonki hakimiyetlerini tekrarladılar. Finalde Bulls John Stockton ile Karl Malone önderliğindeki Utah Jazz'ı geçerek 5. şampiyonluğunu kazandı. Jordan kariyerinde dokuzuncu kez sayı kralı olurken, Rodman üst üste rebound kralı olma sayısını 6'ya çıkardı.

1997/1998 sezonu son NBA şampiyonu Bulls takımı için pek de iyi başlamamıştı. Birçok kişi ve medya kuruluşu tarafından Michael Jordan'ın bu basketboldaki son yılı olduğu ve basketbolu bırakacağı spekülasyonları yapılıp tahmin ediliyordu. Takımın koçu Phil Jackson ile takım arasında sorunlar vardı ve genel menajer Jerry Krause ile koç arasında da büyüyen bir gerginlik vardı. Scottie Pippen Hırvat 6. adam Kukoc'tan daha az para kazanıyordu ve daha fazlasını hakettiğini düşünüp yönetime sinirlenip sıkça şikayette bulunuyordu. Ayrıca Pippen sözleşmesinin takım tarafından uzatılmasını istiyordu ve yeni sözleşme teklifi almadığı için rahatsızdı. Bulls bunca soruna rağmen normal sezonda 62-20'lik dereceyle doğu konferansını 1. sırada bitirip olağanüstü bir sezon geçirdi. Jordan bu sezon kariyerinin 5. ve son kez MVP ödülünü kazanma başarısı gösterdi.

Bulls play-off ilk turunda Kendall Gill ve Sam Cassell önderliğindeki New Jersey Nets ile eşleşti. Bu turu 4-1 ile rahatça geçtikten sonra konferans yarı finalinde Charlotte Hornets ile eşleştiler. Bu turuda 4-1 ile geçtikten sonra konferans finalinde Reggie Miller'a sahip Indiana Pacers ile eşleştiler. Yorumcular Pacers'ın Bulls'u eleyebilecek tek takım olduğunu düşünüyordu. Ancak son maçı 88-83 kazanan Bulls seriyide 4-2 kazanarak konferans şampiyonu olarak NBA finaline yükselmiş oldu. Utah Jazz'a karşı oynanan finalde dramatik bir şekilde Jordan'ın son saniye basketi ile Bulls seriyi 4-2 ile kazanarak üst üste 3. kez NBA şampiyonu oldu. Böylece 1990'lı yıllar sonrasında 2. kez three peat yapma başarısı göstermiş oldular. Jordan gösterdiği performansla final serisinin MVP ödülünü üst üste 3. kez olmak üzere kariyerinde toplam 6. kez kazanmış oldu. Jordan 13 Ocak 1999 tarihinde kariyerinde 2. kez emekli olarak basketbolu bıraktı.

1998-2004: Zorlu geçen 6 yıl
1998 yılında şampiyon olunan sezondan sonra Jerry Krause takımı tamamen yenileme kararı aldı. Takımın yaşlanarak yavaş yavaş miladını doldurduğunu fark eden genel menajer büyük bir risk alarak takımı tamamen yeniden kurma yolunu seçti. Hatta bu planda takımın ligin dibine düşmesi ve draftta daha iyi sıralar almak da vardı. Krause planını uyguladı ve Scottie Pippen'ı Houston Rockets takımına takasta kullandı, koç Phil Jackson ile sözleşmeyi yenilemedi ve Jordan'ın bırakması için elinden geleni yaptı. Dennis Rodman, Luc Longley ve Steve Kerr gibi başarılarda önemli payı olan oyuncuları da gönderdi. Takımda kalan Toni Kukoc ve Ron Harper gibi bir iki oyuncu dışında tamamen yeni bir takım ve yeni koç Tim Floyd ile yeni bir oluşuma gitme yolunu seçti. Önceki sezonlarda yedekten gelerek katkı yapan Kukoc takımın skor yükünü taşımasına rağmen Bulls bir önceki sezona göre inanılmaz biz çöküş yaşadı ve lokavt nedeniyle geç başlayan sezonu 50 maçın sadece 13'ünü kazanarak tamamladı. 10 Nisan günü Miami Heat ile oynadıkları karşılaşmada 50 sayı atarak NBA tarihinde bir maçta en az sayı atan takım unvanını ele geçirdiler.

Önceki yılki başarısızlıkları takıma 1999 NBA Seçmeleri'nde ilk sırada oyuncu seçme olarak geri döndü ve 1. sıradan Elton Brand'ı draft ettiler. Harper, Wennington ve Barry'i bedava kaybettikten sonra takım çaylaklar Ron Artest ve Brand önderliğinde sezona başladı. Kukoc'un sakatlanmasından sonra Artest Kısa forvet pozisyonunda ilk beş çıkmaya başladı. Artest sezonda top çalma istatistiğinde tüm çaylaklar arasında 2. sırada yer aldı ve en iyi 2. çaylak beşine seçildi. Brand sayı, ribaund, blok, saha içi isabeti istatistiklerinde tüm çaylaklar arasında 1. sırada yer aldı ve sezonda gösterdiği performansla yılın çaylağı ödülünü kazanma başarısı gösterdi. Ayrıca Brand kulüp tarihinde 20-10 ortalamaları tutturan Artis Gilmore'den sonra 2. oyuncu oldu. Ancak Bulls 1999-20 sezonunu 15 galibiyet 67 mağlubiyet derecesi ile kulüp tarihinin en kötü sezonu olarak kapattı. Diğer sezonda da Jamal Crawford'u draft eden takım sezonu 17 galibiyet 65 mağlubiyet ile tamamladı.

Takım menajeri Krause 2001 NBA Seçmeleri'nde Los Angeles Clippers'ın 2. sırada draft ettiği Tyson Chandler'ı kendi oyuncusu Elton Brand'ın karşılığında takas ederek tüm Bulls taraftarını şoke etti. Ayrıca takım draft günü 4. sıradan Eddy Curry'i draft etti. Sezon ortasında menajer Ron Artest, Ron Mercer, Brad Miller ve Kevin Ollie'yi Jalen Rose, Travis Best, Norman Richardson ve 2. tur draft hakkı karşılığında Indiana Pacers'a takas etti. Boşalan koçluk görevine ise Bill Cartwright getirildi. Bulls 2001-02 sezonunu yine konferans sonuncusu olarak tamamlasa da bu kez 6 galibiyet daha fazla alarak 21 galibiyetle sezonu noktaladı.

Bulls takımı 2002-03 sezonuna fazla iyimser girerek başladı. 2002 NBA Seçmeleri'nde geçen sezonki başarısızlıklarının ödülü olarak 2. sıradan Jay Williams'ı draft ettiler. Takım Bill Cartwright'ın koçluğunda genç ve ellerinde bulundurdukları potansiyelli kadroyla Jalen Rose, Crawford, Fizer  yeni gelen Donyell Marshall, Curry, Chandler ve gard Trenton Hassell ile 30-52 galibiyet yüzdesiyle önceki sezonlara göre başarılı bir sezon geçirdiler. Sezon sonunda takımı üstüne kurmayı planladıkları Jay Williams en iyi ikinci çaylak beşine seçildi.

2003 yazında takımın uzun süredir genel menajeri olan Jerry Krause sağlık sorunları nedeniyle görevinden istifa ettiğini açıkladı. Onun yerine GM görevine eski yorumcu, koç ve oyuncu olan John Paxon getirildi. Takım yaz aylarında büyük bir darbe aldı, takımın tüm planlarını ona göre yaptığı Jay Williams ağır bir motosiklet kazası geçirerek basketbolu bırakmak zorunda kaldı. Onun sözleşmesi 2004 yılında feshedilmiştir. Takım ayrıca 2003 NBA Seçmeleri'nde 7. sıradan Kirk Hinrich'i seçerek önemli bir hamle yaptı. Ayrıca takımın three peat döneminden efsane oyuncusu Scottie Pippen takıma bu sezon geri döndü. Bu hamlelerden sonra birçok kişi takımın yeniden şampiyonluk günlerine döneceğine inanıyordu. Ancak 2003-04 sezonu Bulls için koskocaman bir hayal kırıklığı oldu. Eddy Curry sakatlıklar ve kişisel sorunlarla uğraştığı için çok maç kaçırdı. Tyson Chandler kronik sırt sakatlığı nedeniyle 30 maç bile oynayamadı. Çok şey bekledikleri eski oyuncuları Pippen'da sezon boyunca diz sakatlığıyla uğraştı. 6. adam Jamal Crawford beklentileri veremeyerek hayal kırıklığı yarattı. Sezon boyunca verilen mücadeleden sonra sezonu 23 galibiyet 59 mağlubiyet ile yılın en kötü 2. takım derecesini elde ederek noktaladılar.

2004-2007: Play-off'lara geri dönüş

Bulls menajeri Paxson draft günü Phoenix Suns'ın 2004 NBA Seçmeleri'nde 7. sıradan seçtiği Luol Deng'i takasla kadroya kattı. Daha sonra draftta 3. sıradan Ben Gordon'u seçerek önemli bir hamle yaptı. 2. tur 38. sıradan ise Duke koleji gardı Chris Duhon'u draft ettiler. Free agent'tanda kadroya Arjantinli forvet Andrés Nocioni eklendi. Sezonun ilk 9 maçını kaybettikten sonra Bulls takım savunmalarını toparlayıp Ben Gordon'un tamamen devreye girmesiyle toparlanma belirtileri göstermeye başladı. 0-9'la başladıkları 2004-05 sezonunu doğu konferansının en iyi 3. galibiyet yüzdesiyle 47 galibiyet 35 mağlubiyet alarak sezonu tamamladılar ve böylece Michael Jordan'dan sonra ilk defa play-off yapmış oldular. Konferans ilk turundaki rakipleri Washington Wizards takımı idi. Evlerindeki ilk 2 maçı kazanıp 2-0 seride öne geçseler de sonraki 4 maçı kaybederek 4-2 seriyi de kaybedip elenmiş oldular. Sezon sonunda Ben Gordon yılın altıncı adamı ödülünü kazanma başarısı göstererek bu ödülü kazanan NBA tarihindeki ilk çaylak oldu. Ayrıca Toni Kukoc'tan sonra bu ödülü alan ikinci Bulls'lu oyuncu olma unvanına erişti.

2005 yazında takım ilk olarak bu sezon serbest kalacak Tyson Chandler'ı kadroda tutarak yeni sözleşme imzaladı. Eddy Curry'nin kalbinde bir problem olduğu ortaya çıktı ve Bulls yönetimi onun oynamaya devam etmesi için testlere girmesini şart koştu. Ancak Curry bu testlere girmeyi reddedince Michael Sweetney, Tim Thomas için New York Knicks'e Antonio Davis ile birlikte takas edildi. Ayrıca Bulls bu takas sonucu Knicks'ten 2006, 2007 draftlarından 2. tur seçim haklarını da aldı. Bulls 2005-06 sezonunda 41 galibiyet 41 mağlubiyet alarak play-off'lara 7. sıradan katılmaya hak kazandı. Play-off ilk turundaki rakipleri sezon sonunda şampiyon olucak Dwayne Wade ve Shaquille O'Neal'lı Miami Heat takımı oldu. Seriyi 6 maç sonunda 4-2 kaybeden Bulls play-off'lara ilk turdan veda ederek sezonu noktalamış oldu. Bulls için birkaç genç oyuncunun tecrübe kazanması ve Nocioni'nin Miami'ye karşı oynadığı mükemmel oyun teselli oldu.

2006 NBA Seçmeleri'nde Bulls LaMarcus Aldridge'yi 2. sıradan draft etse de Tyrus Thomas ve Viktor Khryapa karşılığında Portland Trail Blazers'a takas etti. Ayrıca draftta 16. sıradan seçtikleri Rodney Carney'i Thabo Sefolosha karşılığında Philadelphia 76ers'e takas ettiler. Daha sonra free agent'tan 4 kez yılın savunmacısı seçilmiş Ben Wallace ile dört yıllığına 60 milyon dolarlık sözleşme imzaladılar. Daha sonra Tyson Chandler'ı da Oklahoma City Hornets'e takas ettiler. 2006-07 sezonunda Bulls 3-9 ile başladıkları sezonda 49-33'lük sonucu ile konferansı 3. sırada bitirdiler.

Play-off ilk turundaki rakipleri ise geçen sene karşılaştıkları son şampiyon Miami Heat oldu. Seriyi 4-0 kazanan Bulls Miami'yi süpürerek tüm NBA izleyicilerini şaşkına uğratmıştı. Çünkü Bulls'un Heat'i elese bile 4-0 eleyeceğini kimse tahmin etmiyordu ve bu yüzden herkes şoke olmuştu. Ayrıca aldıkları bu play-off serisi zaferi onların Michael Jordan'dan sonraki kazandıkları ilk play-off serisi zaferiydi. Konferans yarı finalindeki rakipleri ise ezeli rakipleri Detroit Pistons oldu. Serideki ilk 3 maçı kazanan Pistons seride 3-0 öne geçerek büyük bir avantaj yakaladı. NBA tarihinde hiçbir takım 3-0 geriye düştüğü seriden geri gelip kazanamamıştı. Sonraki 2 maçı kazanan Bulls iyi oyunuyla bunun sinyalini vermeye başlayıp ellerine şans geçse de 17 Mayıs günü kendi evlerinde 10 sayıyla yenilerek seriyi 4-2 kaybedip elenmiş oldular.

2007-2008: Play-off'suz sezon

Takım 2007 yazında kadroya Joe Smith'i kattı ve ayrıca eski oyuncu Adrian Dantley kadroya eklendi. Luol Deng ve Ben Gordon'un sözleşmeleri uzatıldılar. Ayrıca 2007 NBA Seçmeleri'nde 1. tur 9. sıradan Joakim Noah'ı draft ettiler. Yaz döneminde takımın Kevin Garnett, Pau Gasol ve en önemlisi, Kobe Bryant'ın peşinde olduğu ortaya çıktı ancak hiçbirinde başarılı olunamadı ve John Paxon'da bunlardan biriyle anlaşma sağladıklarını yalanladı.

Bulls sezona 9-16 ile başladıktan sonra koç Scott Skiles görevinden kovuldu. Ayrıca oynadıkları ilk 12 maçın 10'unu kaybetmişlerdi sonradan biraz toparlandılar. Jim Boylan 27 Aralık 2007 tarihinde takımın geçici baş antrenörü olarak göreve getirildi.

21 Şubat 2008 tarihinde Bulls takımı Cavaliers ve Seattle SuperSonics takımları ile çok büyük bir üçlü takas yaptı. Bulls yapılan takasta Ben Wallace, Joe Smith, Adrian Griffin ve 2009 2. tur draft hakkına karşılık Drew Gooden, Cedric Simmons, Larry Hughes ve Shannon Brown'u kadroya takasla katmış oldu. Bulls 2007-08 sezonunu 33 galibiyet 49 mağlubiyet ile 3 sezon play-off yaptıktan sonra play-off yapamayarak noktalamış oldu.

Jim Boylan'ın geçici koçluk süresi doldu ve takım koç aramaya başladı. Onlar eski Phoenix baş antrenörü Mike D'Antoni ile görüşmelere vardı, ama Mayıs 10, 2008 tarihinde o New York Knicks ile anlaştı. Diğer olası seçenekler eski Dallas koçu Avery Johnson ve eski Bulls koçu Doug Collins idi. Collins 4 Haziran 2008 tarihinde takımın koçluğu için Bulls yönetimiyle anlaşamadığını açıkladı. 10 Haziran 2008, Chicago Bulls G.M.'si John Paxson Bulls çalıştırıcısı için, hiçbir koçluk deneyimi olmayan Vinny Del Negroyla biraz da mecburi şekilde kısa süreli olarak anlaştı.

3 Haziran 2008 tarihinde Chicago Tribune gazetesi takımın yardımcı antrenörlük görevine eski Charlotte Bobcats baş anrenörü Bernie Bickerstaff asistan koçluğa ise uzun süredir NBA'de görevli Bob Ociepka'nın teklifleri kabul ettiğini açıkladı.

2008-2016: Derrick Rose dönemi
Takım, uzun bir süre başarısız sonuçlar aldı. Play-offlara ucu ucuna katılan ya da kaçıran ortalama bir takım görüntüsü çizen Chicago'nun kaderi, 2008'de değişti. %1.7 gibi düşük bir şansı olmasına rağmen 2008 draft çekilişi'ni kazandı ve 2008 NBA Seçmeleri'nde 1. sıradan seçim hakkını elde etti. Ayrıca bu kazandıkları draft hakkıyla birlikte 1994 yılından bu yana NBA tarihinde 1. seçim hakkını elde eden en düşük şanslı takım unvanını kazandılar. Bulls 26 Haziran 2008 tarihinde düzenlenen 2008 NBA Seçmeleri'nde Memphis Üniversitesi'nden mezun Chicago doğumlu Derrick Rose'u 1. sıradan seçti. Ayrıca takım drafttan 2. tur 39. sıradan swingman Sonny Weems'i draft etse de onu Portland Trail Blazers'ın 36. sıradan seçtiği Ömer Aşık ve 2. tur draft hakkı karşılığında takas etti. Bulls iç transferde ise 30 Temmuz 2008 tarihinde Luol Deng ile 71.000.000 $ değerinde 6 yıllık yeni sözleşme imzalandı. 2 Ekim günü Ben Gordon ile de 1 yıllık yeni sözleşme imzaladılar.

18 Şubat 2008 tarihinde takım Sacramento Kings ile yaptığı takasta  Andrés Nocioni, Drew Gooden, Cedric Simmons ve Michael Ruffin'i vererek karşılığında Brad Miller ve John Salmons'u aldı. Daha sonra devre arasında 19 Şubat 2009 tarihinde Tim Thomas, Jerome James ve Anthony Roberson'ı New York Knicks'e vererek karşılığında Larry Hughes'i takasla kadroya kattı. Daha sonra 2006 draftında kadroya kattıkları swingman Thabo Sefolosha'yı Oklahoma City Thunder'a 2009 1. tur draft hakkına karşılık takas ederek son 24 saatteki üçüncü takasını gerçekleştirmiş oldu. 2008-2009 sezonunda Derrick Rose'un önderliğinde 7. sıradan play-offlara kalan Bulls sezonu 44-44'lük bir derece ile tamamladı. İlk turda o yıl şampiyon olucak Boston Celtics ile eşleşti. Rose, serideki ilk maçta 36 sayı 11 asist ile ilk play-off maçında en yüksek sayı atan çaylak oyuncu olarak Kareem Abdul-Jabbar'ın rekorunu kırdı. Çok çok çekişmeli giden seride oynanan 7 maç da uzatmaya kaldı. Son maçı kaybederek Chicago bu seriden 4-3 ile mağlup ayrılsa da gelecek için herkese olumlu sinyaller verdi.

Sonraki sezon 2009 NBA Seçmeleri'nde 1. tur 16. sıradan müthiş atlet forvet James Johnson'u draft ettiler. Ayrıca 2. tur 29. sıradan Taj Gibson draft edildi. Sezona iyi başladılar fakat takımın en önemli oyuncularından Ben Gordon'ın Detroit Pistons'e bedava gitmesiyle skor yükünü üstlenecek adam sıkıntısı yaşadılar. 18 Şubat 2010 tarihinde John Salmons'ı Milwaukee Bucks'a Joe Alexander ve Hakim Warrick karşılığında takas etti. 2009-10 normal sezonunda 41 galibiyet 41 mağlubiyet alarak sezonu 8. bitirebildiler. Play-off ilk turunda LeBron James'li Cleveland Cavaliers ile eşleştiler ve seriyi 4-1 kaybederek 2009-10 sezonunu erken noktalamış oldular. 4 Mayıs 2010 tarihinde Bulls baş antrenörü Vinny Del Negro'yu görevinden kovduğunu açıkladı.

2010-2011: Yeni koç ve normal sezon 1. liği

2010-2011 sezonunda takım adeta küllerinden doğdu. 2010 yılının Haziran ayında takım boşalan koçluk görevine Boston Celtics'in asistan koçu Tom Thibodeau getirildi ve onunla 3 yıllık sözleşme imzalandı. 7 Temmuz tarihinde Utah Jazz'ın forveti Carlos Boozer ile 80 milyon dolar değerinde 5 yıllık sözleşme imzalandı. Daha sonra Washington Wizards'tan eski oyuncuları Kirk Hinrich'i kadroya eklediler. Bulls ayrıca NBA'in en iyi en keskin şutörlerinden Kyle Korver ile 3 yıllığına 15 milyon dolardan anlaşmaya vardı. Aynı gün Türk All-Star Ömer Aşık ile de sözleşme imzalandı. Bench oyuncuları olarak kadroya Ronnie Brewer ve C. J. Watson, Kurt Thomas, Keith Bogans ve Brian Scalabrine transfer edildi.

Derrick Rose 2010-11 normal sezonunda harika bir sezon geçirerek NBA MVP ödülünü kazanma başarısı gösterdi ve lig tarihinde bu ödülü kazanan en genç oyuncu olma unvanına erişti. Rose ayrıca o ödülü kazanmayı başaran Michael Jordan'dan beri ilk Bulls oyuncusu oldu. Takım olarak Chicago normal sezonu 62 galibiyet 20 mağlubiyet ile normal sezonu 1. sırada tamamladı ve 1998 yılında Jordan'lı kadrodan bu yana ilk kez normal sezonu ilk sırada tamamladılar. Bulls play-off'ta ilk turda Atlanta Hawks ile eşleşti ve bu seriyi fazla zorlanmadan 4-1 ile geçtikten sonra konferans yarı finalinde Indiana Pacers ile eşleştiler. Bu seriyi de 6 maç sonucu 4-2 ile geçtikten sonra konferans finaline çıkmayı başararak Miami Heat'in rakibi oldular. 1998 yılından beri Michael Jordan'dan sonra Chicago Bulls ilk defa konferans finaline çıktı. Serinin ilk maçını kazanıp iyi sinyaller verselerde sonraki üst üste 4 maçı kaybederek seriyide 4-1 kaybetmiş play-off'lara veda etmiş oldular.

Logo ve Forma

Forma

Logo

Maskotlar

Benny Bull Chicago Bulls takımının resmi bilinen ana maskotudur. Maskot ilk kez kamuoyuna ve seyirciye 1969 yılında gösterilmiş tanıtılmıştır. Benny profesyonel spor tarihinin bilinen en eski maskotu unvanını taşımaktadır. Benny Bull'un bilinen ve destek verilen sponsoru Red Bull'dur ve maçlarda 1 numaralı forma giymektedir. Ayrıca Benny'nin 1995 yılında seyirciye tanıtılan Da Bull adında bir kuzeni vardır ve o da Chicago Bulls'un 2. maskotluğunu yapmaktaydı. Da Bull özellikle smaç yapma konusunda başarılı birisi olarak tanınır. Ancak 2004 yılında o arabada uyuşturucu ve esrar bulunduğu gerekçesiyle tutuklandı. Bu olaydan sonra Chicago Bulls onu maskotluktan kovdu. Benny kırmızı renkliyken kuzeni Da Bull aksine kahverengi rengine sahipti. Ortalama bir yüz ifadesi vardı ve 95 numaralı forma giyerdi.

Salonlar
 International Amphitheatre (1966-1967)
 Chicago Stadyumu (1967-1994)
 United Center (1994-günümüz)

Tüm zamanların kadrosu

Mevcut kadro

Ellerinde bulunan draft hakları

Koçlar

 1966 - 1968: Johnny "Red" Kerr.
 1968 - 1976: Dick Motta.
 1976 - 1978: Ed Badger.
 1978 - 1979: Larry Costello .
 1979 - 1981: Jerry Sloan.
 1981 - 1982: Jerry Sloan .
 1982 - 1983: Paul Westhead.
 1983 - 1985: Kevin Loughery.
 1985 - 1986: Stan Albeck.
 1986 - 1989: Doug Collins.
 1989 - 1998: Phil Jackson.
 1998 - 2001: Tim Floyd.
 2001 - 2002: Tim Floyd, Bill Cartwright.
 2002 - 2003: Bill Cartwright.
 2003 - 2004: Bill Cartwright, Scott Skiles.
 2004 - 2007: Scott Skiles.
 2007 - 2008: Scott Skiles, Jim Boylan.
 2008 - 2010: Vinny Del Negro.
 2010 - 2015: Tom Thibodeau.
 2015 - 2018: Fred Hoiberg
 2018 - 2020: Jim Boylen
2020 - Günümüz: Billy Donovan

Kulüp tarihinin en çok sayı atan oyuncuları

Hall of Famerlar ve Emekli formalar

Oyuncular

Koçlar

Katkıda bulunanlar

Emekli formalar ve onurlandırılanlar

İstatistik liderleri ve ödüller

İstatistik liderleri

Kişisel ödüller

NBA En Değerli Oyuncu
 Michael Jordan - 1988, 1991, 1992, 1996, 1998
 Derrick Rose - 2011

NBA Yılın Savunma Oyuncusu
 Michael Jordan - 1988
 Joakim Noah - 2014

NBA All-Star Hafta Sonu Üç Sayı Yarışması
 Craig Hodges - 1990, 1991, 1992
 Steve Kerr - 1996

NBA All-Star Hafta Sonu Smaç Yarışması
 Michael Jordan - 1987, 1988

NBA Yılın Çaylağı
 Michael Jordan - 1985
 Elton Brand - 2000
 Derrick Rose - 2009

NBA Yılın Altıncı Adamı
 Toni Kukoč - 1996
 Ben Gordon - 2005

NBA Finalleri MVP
 Michael Jordan - 1991, 1992, 1993, 1996, 1997, 1998

NBA All-Star Maçı MVP
 Michael Jordan - 1988, 1996, 1998
 Scottie Pippen - 1994

NBA All-Star Skil Yarışması Şampiyonu
 Derrick Rose - 2009

ESPY Ödülleri: Yılın En İyi NBA Oyuncusu
 Michael Jordan - 1993, 1997, 1998, 1999

NBA Sportmenlik Ödülü
 Luol Deng - 2007

NBA Yılın Koçu
 Johnny "Red" Kerr - 1967
 Dick Motta - 1971
 Phil Jackson - 1996
 Tom Thibodeau - 2011

NBA Yılın Yöneticisi
 Jerry Krause - 1988, 1996
 Gar Forman - 2011

NBA Sayı Kralı
 Michael Jordan - 1987, 1988, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1996, 1997, 1998

NBA Yılın Birinci Beşi
 Michael Jordan - 1987, 1988, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1996, 1997, 1998
 Scottie Pippen - 1994, 1995, 1996
 Derrick Rose - 2011

NBA Yılın İkinci Beşi
 Bob Love - 1971, 1972
 Norm Van Lier - 1974
 Michael Jordan - 1985
 Scottie Pippen - 1992, 1997

NBA Yılın Üçüncü Beşi
 Scottie Pippen - 1993, 1998

NBA Yılın Birinci Savunma Beşi
 Jerry Sloan - 1969, 1972, 1974, 1975
 Norm Van Lier - 1974, 1976, 1977
 Michael Jordan - 1988, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1996, 1997, 1998
 Scottie Pippen - 1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998
 Dennis Rodman - 1996
 Joakim Noah - 2013

NBA Yılın İkinci Savunma Beşi
 Jerry Sloan - 1970, 1971
 Norm Van Lier - 1972, 1973, 1975, 1978
 Bob Love - 1972, 1974, 1975
 Artis Gilmore - 1978
 Scottie Pippen - 1991
 Horace Grant - 1993, 1994
 Kirk Hinrich - 2007
 Ben Wallace - 2007
 Joakim Noah - 2011
 Luol Deng - 2012

NBA Yılın Birinci Çaylak Beşi
 Erwin Mueller - 1967
 Clifford Ray - 1972
 Scott May - 1977
 Reggie Theus - 1979
 David Greenwood - 1980
 Quintin Dailey - 1983
 Michael Jordan - 1985
 Charles Oakley - 1986
 Elton Brand - 2000
 Kirk Hinrich - 2004
 Luol Deng - 2005
 Ben Gordon - 2005
 Derrick Rose - 2009
 Taj Gibson - 2010

NBA Yılın İkinci Çaylak Beşi
 Stacey King - 1990
 Toni Kukoč - 1994
 Ron Artest - 2000
 Marcus Fizer - 2001
 Jay Williams - 2003
 Tyrus Thomas - 2007

NBA All-Star seçilenler
 Guy Rodgers - 1967
 Jerry Sloan - 1967, 1969
 Bob Boozer - 1968
 Chet Walker - 1970, 1971, 1973, 1974
 Bob Love - 1971, 1972, 1973
 Norm Van Lier - 1974, 1976, 1977
 Artis Gilmore - 1978, 1979, 1981, 1982
 Reggie Theus - 1981, 1983
 Michael Jordan - 1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1996, 1997, 1998
 Scottie Pippen - 1990, 1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 1997
 B. J. Armstrong - 1994
 Horace Grant - 1994
 Derrick Rose - 2010, 2011, 2012
 Luol Deng - 2012, 2013
 Joakim Noah - 2013, 2014

NBA All-Star konferans koçluğu
 Phil Jackson - 1992, 1996
 Tom Thibodeau - 2012

Kaynakça

Dış bağlantılar

  Chicago Bulls Resmi Ağ Adresi
  Chicago Bulls ABC profili
  Takım logosu
  Basketball reference profili

NBA takımları
Bulls
1966'da Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar
1960'larda Illinois'da kurulan oluşumlar
1966'da kurulan spor kulüpleri

Chicago Bulls


كيكوكو إينوي (井上喜久子 إينوي كيكوكو, الكتابة الحقيقية لاسمها:井之上喜久子) هي مؤدية أصوات يابانية ولدت في 25 سبتمبر 1964 في يوكوسكا، مقاطعة كاناغاوا.

أدوارها في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 الماسة الزرقاء - الأنسة لمى
 إينوياشا - والدة إينوياشا
 هواء - أوراها
 كلاند - ساناي فوروكاوا
 كلاند بعد القصة - ساناي فوروكاوا
 رانما ½ - كاسومي تيندو
 إنجليك لاير - شوكو سوزوهارا
 كلايمور - ميريا
 خيميائي الفولاذ: فل ميتال ألكيميست - لاست
 كود غياس: لولوش الثائر - سيسيل كرومي، إينوي
 كود غياس: لولوش الثائر R2 - سيسيل كرومي، إينوي, دوروتيا إيرنيست
 تشوبيتس - تشيتوسي هيبيا
 سباق التحدي - جودي سمر
 طوكيو ماغنيتود 8.0 - ماسامي أونوزاوا
 نادي مضيفي ثانوية أوران - فويومي أوتوري
 فاينل فانتسي: أنليميتد - كروكس، فابرا
 غانكوتسوؤو - مرسيدس دو مورسير
 بلاك كات - سيفيريا آركس، أدام
 جانجريف - ماريا أساغي
 غاد غارد - كاثرين فلوبر
 خادم الصفر: فارس القمرين - إيلينور
 خادم الصفر: رقصة الأميرات - إيلينور
 خادم الصفر F - إيلينور
 المعلم الساحر نيغيما! - شيزونا ميناموتو
 زوكو سايونارا زِتسبو سينسيه - مانامي أوكوسا، كيكوكو إينوي
 زان سايونارا زِتسبو سينسيه - مانامي أوكوسا
 هاجيمي نو إيبو New Challenger - كيوكا تاكامورا
 روزاريو + فامباير - شيزوكا نيكونومي
 روزاريو + فامباير CAPU2 - شيزوكا نيكونومي
 تينبو إيبون أياكاشي أياشي - أوشينو
 Please Teacher! - ميزوهو كازامي
 ماكروس فرونتير - غريس أوكونور
 جان x سورد - كارمن 99
 عندما تبكي حشرة الليل - أكاني سونوزاكي
 عندما تبكي النوارس - فيرجيليا
 كيدي غريد - آلف
 كيشين تايسن جيجانتيك فورميولا - ليلي لونا
 جنود السايبورغ - هيسوي، هيميكو
 البدلة المتنقلة جاندام سيد - كيليدا ياماتو
 البدلة المتنقلة جاندام: أيتام الدم الحديدي - كارتا إيشو
 النجم المحظوظ - ميكي هيراغي
 سوتين كورو - آمان
 الغبي و الاختبار و الوحش المستدعى - أكيرا يوشي
 إيكي توسن - غوي
 إيكي توسن Dragon Destiny - غوي
 إيكي توسن Great Guardians - غوي
 إيكي توسن XTREME XECUTOR - غوي
 إندكس معينة خاصة بالسحر - شينا كاميجو
 إندكس معينة خاصة بالسحر II - شينا كاميجو
 حفيد نوراريهيون - هاناكو
 باكومان - ميوكي أزوكي
 الأرجوحة الطائرة - هيساكو تسودا
 بنغويندرام - تشييمي تاكاكورا
 يوميات المستقبل - سايكا غاساي
 ديفل سرفايفر 2 ذي أنيميشن - تيكو (الأنثى)
 غايست كراشر - هينوكو شيروغاني
 ماغي: The Kingdom of Magic - مايرز
 فايري تايل - مينيرفا
 خليلة (مؤقتة) - كاناتا أماتسو
 آيكاتسو! - أسوكا أماهاني
 سأتحول إلى فتاة تسريحة الذيلين! - إيمو شيندو
 يوريكوما أراشي - يوريكا هاكوناكا
 ماريا العذراء - ميكايل
 كايتو جوكر - توموي أونياما
 قصة حبي!! - آي سوناكاوا
 دورارارا!! ×2 المنتصف - دودة الأرض
 فانتوم وورلد متعدد الألوان - أليس هيمينو
 بوبوكي بورانكي - موموكا تانيومي
 أورينج - والدة ناهو تاكاميا
 Rewrite - والدة شيزورو ناكاتسو
 فانتسي ستار أونلاين 2 ذي أنيميشن - يوميكو
 عروس الساحر - تشيكا هاتوري
 فتيان سانريو - والدة كوتا هاسيغاوا
 الخلايا تعمل! - الخلية البلعمية
 الفرسان والسحر - كيرهيلد هييتاكاناس
 هابي شوغر لايف - عمة ساتو ماتسوزاكا
 كابتن ماجد: الطريق إلى 2002 - ماجد (أيام الصبا)
 الحب متلازمة الصف الثامن وأوهام أخرى - ناناسي تسوكومو
 مونتو - نوزومي هيداكا
 كوتورا-سان - كوميكو كوتورا
 نهضة بطل الدرع - ميريليا كيو ميلرومارك
 ميكس - مايومي تاتشيبانا
 بوبتيبيبيك - بيبيمي (الحلقة 14A التنين)
 سنكي زيشّو سيمفوجير G - بروفيسورة ناستازيا
 سنكي زيشّو سيمفوجير GX - بروفيسورة ناستازيا
 سنكي زيشّو سيمفوجير AXZ - بروفيسورة ناستازيا
 وديع بائع الحليب - الآنسة لينا
 لاف لايف! - والدة ماكي نيشيكينو
 هنتر x هنتر (2011) - بالم سيبيريا
 كومي لا تستطيع التواصل - شوكو كومي (الأم)

أنمي الإنترنت
 بوكيمون جينيريشنز - الأم (الخلاص)

أوفا أنمي
 البدلة المتنقلة جاندام: فريق م.س. رقم 08 - آينا ساهالين
 فانتوم: ريكوييم فور ذا فانتوم - كلوديا ماكانين
 المعلم الساحر نيغيما!: الجناح الأبيض ALA ALBA - شيزونا ميناموتو
 ساكورا تايسن: إكول دو باريس - لوبيليا كارليني
 ساكورا تايسن: لو نوفو باريس - لوبيليا كارليني

أفلام أنمي
 رانما ½: معركة مخالفة القوانين - كاسومي تيندو
 رانما ½: مهمة استعادة العروس - كاسومي تيندو
 رانما ½: فريق رانما ضد الفنيق الأسطوري - كاسومي تيندو
 إينوياشا: سيف الحكم المطلق - والدة إينوياشا
 ترايجان Badlands Rumble - والدة أميليا
 سلسلة أفلام بريك بليد
 بريك بليد: الفصل السادس «حصن الحزن» - غريتا
 AIR - أوراها
 CLANNAD - ساناي فوروكاوا
 سلسلة أفلام بوكيمون
 فيلم بوكيمون: نهوض داركراي - الممرضة جوي
 فيلم بوكيمون: زوروارك سيد الأوهام - توغيكيس، ميسماغيوس
 الحب متلازمة الصف الثامن وأوهام أخرى! تيك أون مي - ناناسي تسوكومو

أدوارها في ألعاب الفيديو
 سلسلة ألعاب غيلتي جير
 غيلتي جير XX - إينو
 غيلتي جير Xrd - إينو
 سلسلة ألعاب ساكورا تايسن
 ساكورا تايسن 3: هل باريس تحترق - لوبيليا كارليني
 ساكورا تايسن 4: فلتقعن في الحب يا أيتها الفتيات - لوبيليا كارليني
 سلسلة ألعاب سوبر روبوت وورز - تيتي نورباك، آينا ساهالين
 تيلز أوف ديستني - فيليا فيليس
 تيلز أوف فرسس - فيليا فيليس
 خليلة (مؤقتة) - كاناتا أماتسو
 أسوراز راث - دورغا
 بروجكت X زون 2 - فالكيري
 دانغانرونبا V3: كيلينغ هارموني - كيرومي توجو
 شين ميغامي تينسي: سترينج جيرني ريداكس - المرأة الغامضة
 فاير إمبلم: ثري هاوسيس - ريا
 دراغون كويست هيروز II - ملكة إنجينيا

أدوارها في الدبلجة اليابانية
 باتمان - سمر غليسن
 الصخرة - كارلا بستلوزى
 ماي ليتل بوني: فرندشيب إز ماجيك - الأميرة سيليستيا
 روبي - الراوية، سيلم
 شيرا و أميرات القوة - حائكة الظلال

وصلات خارجية

 صفحة IMDb

مراجع

 ويكيبيديا اليابانية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من يوكوسوكا (كاناغاوا)
مغنون يابانيون في القرن 20
مغنون يابانيون في القرن 21
مغنيات يابانيات في القرن 20
مغنيات يابانيات في القرن 21
ممثلات أداء صوتي يابانيات
ممثلات ألعاب فيديو يابانيات
ممثلات يابانيات في القرن 20
ممثلات يابانيات في القرن 21
ممثلو الأداء الصوتي لشخصيات المحقق كونان
مواليد 1964
مواليد في يوكوسوكا (كاناغاوا)
موسيقيون من كاناغاوا

كيكوكو إينوي


Tini Tini Tini (estilizado em letras maiúsculas ) é o terceiro álbum de estúdio da cantora argentina TINI, lançado em 3 de dezembro de 2020, pela Hollywood Records e Universal Music Latin. Após seu lançamento, o álbum alcançou o segundo lugar na Argentina e recebeu a certificação de duplo diamante por ter vendido mais de 500.000 cópias digitais.

Do álbum, nove músicas foram lançadas como singles: "22" com Greeicy, "Fresa" com Lalo Ebratt, "Suéltate el Pelo", "Oye" com Sebastián Yatra, "Recuerdo" com Mau y Ricky, " Ella Dice" com Khea, "Duele" com John C., "Un Beso en Madrid" com Alejandro Sanz e "Te Olvidaré".

Processo

Após lançar seu segundo álbum de estúdio, Quiero Volver, em outubro de 2018, Tini iniciou a "Quiero Volver Tour" pela América Latina e Europa em dezembro de 2018, até março de 2020, quando a turnê foi interrompida devido à pandemia de COVID-19. Enquanto ainda estava em turnê, Tini afirmou que havia começado a escrever e trabalhar em seu terceiro álbum de estúdio. Assim, deu início à sua terceira era musical ao lançar o single principal "22" em 3 de maio de 2019, com a cantora colombiana Greeicy .

Tini contribuiu na composição das canções do álbum juntamente com Andrés Torres, Mauricio Rengifo e outros compositores. Tini Tini Tini é o resultado de dois anos de trabalho, e, de acordo com a artista, o álbum foi uma das melhores coisas que aconteceram em sua carreira e acrescentou que "cresceu como artista" graças a cada uma das músicas que foram feitas para o álbum. Nele, experimentou novos estilos musicais, expandindo principalmente os sons pop latino de seu antecessor Quiero Volver (2018), e aproximando-se de novos gêneros latinos como trap, urban, reggaeton e cumbia. Tini também disse não ser capaz de escolher uma música favorita, porque depende do seu humor, algo que também dita como ela faz suas canções, o que a permite experimentar diferentes gêneros.

Com muitos lançamentos planejados para 2020, o terceiro álbum de Tini foi adiado quando os bloqueios mundiais relacionados à pandemia do COVID-19 afetaram o lançamento do álbum. Em 16 de novembro de 2020, ela revelou o título, a capa e a data de lançamento de Tini Tini Tini por meio de suas contas oficiais nas redes sociais. Em 3 de dezembro de 2020, o álbum foi lançado após seu último single "Te Olvidare".

Divulgação
Durante sua turnê, Tini interpretou canções do álbum "Quiero Volver", mas também os singles que ela começou a lançar de Tini Tini Tini.  Estava programado que a cantora embarcasse em uma nova turnê de divulgação do álbum, mas ela não pôde fazê-lo devido à pandemia de COVID-19. Em vez disso, Tini realizou um show virtual ao vivo intitulado "Tini Tini Tini Live", que foi transmitido pela plataforma de vídeo Claro. Em novembro de 2022, finalmente ela pode voltar aos palcos para realizar sua terceira turnê de shows, a Tini Tour 2022, onde continuou com a promoção do seu novo álbum mas também começou a promoveu seus novos singles. Tini percorreu vários festivais na América do Sul e deu shows na Argentina, Chile e Bolívia.

Música
Nesse álbum, Tini diz que existem dois gêneros muito representativos da Argentina. O primeiro deles é o estilo cumbia, muito famoso no país, onde em "22" Tini faz uma fusão com o, também popular, reggaeton. O segundo estilo se vê na canção "Duele". Trata-se da música e da estética do tango, algo que representa muito a Argentina e todos os argentinos. A música é uma fusão de tango e trap, algo que Tini não havia feito antes. Essas duas canções representam a herança argentina e enfatizam o patriotismo da cantora, do qual ela se orgulha muito.

Tini também disse em uma entrevista para a ET magazine que: "O álbum tem muita variedade e todos os tipos de sons. Sabe, eu não acordo todos os dias me sentindo de uma maneira. Não quero fazer a mesma coisa todos os dias. Não ouço o mesmo tipo de música, nem mesmo o mesmo gênero, todos os dias. Então, quando se trata de gravar música, faço coisas diferentes também. Estou sempre mudando, evoluindo. Alguns dias quero escrever uma balada, outros quero trabalhar em uma música de reggaeton. Eu queria quebrar essas ideias de que se você escreve e canta baladas, não pode fazer muito mais".

Singles
O primeiro single do álbum, "22", junto com seu videoclipe foi lançado em 3 de maio de 2019. Foi uma colaboração com a cantora colombiana Greeicy . O single foi um grande sucesso. Ele estreou em 8º lugar no AR Billboard Hot 100, tornando-se o primeiro single de TINI no top 10 do AR Hot 100. Também foi disco de platina na Argentina pela CAPIF .

O segundo single, "Suéltate El Pelo", foi lançado em 18 de julho de 2019. Também foi usado em um comercial e para promover os produtos capilares da Pantene para a América Latina, na qual TINI era embaixadora da marca.

O terceiro single, "Fresa", com os vocais de Lalo Ebratt, foi lançado em 6 de setembro de 2019. Ele alcançou a posição número 3 no AR Hot 100, tornando-se o segundo single top 5 de TINI. A canção também foi certificado como dupla platina na Argentina pela CAPIF.

O quarto single, "Oye", com Sebastián Yatra, foi lançado em 11 de outubro de 2019. A música estreou em 3º lugar na parada AR Hot 100, tornando-se a terceira música na história da parada a estrear nessa posição, e fazendo de TINI a única mulher a estrear duas músicas no top 5 do AR. hot charts. Também foi disco de platina na Argentina pela CAPIF.

O quinto single, "Recuerdo", com participação de Mau y Ricky, foi lançado em 10 de janeiro de 2020. Ele alcançou a posição 12 no AR Hot 200, tornando-se o terceiro top 20 de TINI.

O sexto single, "Ella Dice", com participação de Khea, foi lançado em 15 de julho de 2020. A música estreou em 4º lugar no AR Hot 100, tornando-se o terceiro top 5 de TINI. acelga. A canção foi certificada com ouro na Argentina pela CAPIF.

O sétimo single, "Duele", com participação do rapper John C, foi lançado em 24 de setembro de 2020. A canção estreou no AR Billboard Hot 100 no número 10.

O oitavo single, "Un Beso en Madrid", com Alejandro Sanz, foi lançado em 29 de outubro de 2020. Ele estreou no número 19 no AR Hot 100. Também estreou no número quarenta e nove na PROMUSICAE, sendo a segunda música de TINI a aparecer nas paradas.

O nono single, "Te Olvidaré", foi lançado em 3 de dezembro de 2020. O single foi lançado no mesmo dia do álbum. Ele alcançou a posição 70 na Billboard Argentina Hot 100.

Por fim a música "Playa", foi lançada como single em janeiro de 2021 de forma limitada, para as rádios argentinas. Como o single anterior, também alcançou a posição 70 na Billboard Argentina Hot 100.

Single Promocional
"Diciembre", foi lançado em 19 de dezembro de 2019, como single promocional após Tini apresentar a música pela primeira vez em sua turnê Quiero Volver.

Recepção
Em críticas positivas, o site do Idolator nomeou o álbum como um dos "70 melhores álbuns pop de 2020", listando-o em 25º lugar.

Desempenho Comercial
O álbum Tini Tini Tini estreou em segundo lugar na Argentina, com mais de 500.000 unidades de álbuns digitais, e no top 40 da PROMUSICAE .

O álbum entrou no ranking dos dez álbuns mais ouvidos mundialmente no Spotify apenas três dias após seu lançamento, segundo o perfil oficial do Spotify Charts, conquistando a quarta posição.

Lista de músicas

Charts

Certificações

Álbuns impactados pela pandemia de COVID-19
Álbuns em língua castelhana
Álbuns de Martina Stoessel
Álbuns lançados pela Hollywood Records
Álbuns de 2020

Tini Tini Tini


Nathan Ribeiro (født 2. juni 1990) er en brasiliansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Nathan Ribeiro


الورد البلدي فيلم سينمائي سوري من إنتاج التلفزيون السوري. من تأليف فؤاد الشربجي وإخراج هيثم زرزوري.

بطولة وتمثيل
 سلوم حداد
 سلمى المصري
 نذير سرحان
 عبد الفتاح المزين
 عدنان بركات

ومجموعة أخرى من الممثلات والممثليين السوريين .

أفلام دريد لحام

الورد البلدي (فيلم)


The Battle of Mount Tumbledown was an engagement during the Falklands War.  The engagement was an attack by the British Army and the Royal Marines on the heights overlooking Stanley, the Falkland Islands capital. Mount Tumbledown, Mount William and Sapper Hill lie west of the capital. Due to their proximity to the capital, they were of strategic importance during the 1982 War. They were held by the Argentine 5th Naval Infantry Battalion (BIM 5), a reinforced, cold weather trained and equipped Marine battalion.

The assaulting British forces were the 2nd Battalion, Scots Guards, 42 Commando, Royal Marines Mortar platoon and four light tanks of the Blues and Royals.  The 1st Battalion, 7th Duke of Edinburgh's Own Gurkha Rifles were held in reserve.

One of a number of night battles that took place during the British advance towards Stanley, the battle led to British troops capturing all the heights above the town, allowing the town's capture and the surrender of the Argentine forces on the islands.

Overview
On the night of 13–14 June 1982 the British launched an assault on Mount Tumbledown, one of the highest points near the town of Stanley, the capital, and succeeded in driving Argentinian forces from the mountain. This close-quarters night battle was later dramatized in the BBC drama Tumbledown.

The attacking British forces consisted of the 2nd Battalion, Scots Guards (2SG), mortar detachments from 42 Commando, Royal Marines and the 1st Battalion, 7th Duke of Edinburgh's Own Gurkha Rifles (1/7 GR), as well as support from a troop of the Blues and Royals equipped with two Scorpion and two Scimitar armoured vehicles.

The Argentinian forces defending the mountains were Commander Carlos Robacio's 5th Marine Infantry Battalion (BIM 5).  In Argentine shelling directed by Marine Second Lieutenant Marcelo De Marco of the 5th Marines from his observation post on Tumbledown Mountain, four members of the 3rd Battalion, Parachute Regiment and one REME craftsman had been killed on Mount Longdon and another seven paratroopers wounded.

Prior to the British landings, the Argentinian marine battalion had been brought up to brigade strength by a company of the Amphibious Engineers Company (CKIA), a heavy machine-gun company of the Headquarters Battalion (BICO), a battery of the 1st Marine Field Artillery Battalion (BIAC), and three Tigercat SAM/Hispano-Suiza 30mm anti-aircraft gun batteries of the 1st Marine Anti-Aircraft Regiment, as well as a 2nd Marine Infantry Battalion platoon, a 3rd Marine Infantry Battalion platoon, a military police platoon and a canine platoon.

As part of the British plan, 1/7 GR was given the task of capturing the sub-hill of Mount William held by O Company, the 5th Marine Battalion's reserve, and then allowing the Welsh Guards through to seize Sapper Hill, the final obstacle before Stanley. The attack was supported by naval gunfire from HMS Active's 4.5 inch gun.

At the time of the battle, Marine Teniente de Navio (Ship-of-the-Line Lieutenant) Eduardo Villarraza's N Company held Mount Tumbledown. Mount William was just south of Tumbledown and the Marine battalion's O Company under Marine Captain Ricardo Quiroga was on its lower slopes. Major Oscar Ramon Jaimet's B (Bravo) Company, 6th Army Regiment was in reserve behind N Company. Marine Captain Rodolfo Oscar Cionchi's M Company occupied Sapper Hill. The Argentinian defenders held firm under the British 'softening up' bombardment, which began at 7:30 local time. Major Jaimet later recalled:

I heard the cries of the wounded calling for their comrades, twelve men wounded before nightfall. We thought we had suffered before, but what luxury and comfort compared to this.

During the battle, the 5th Marines Command Post took five direct hits, but Commander Robacio emerged unscathed.

Tumbledown defenders

Captain Eduardo Villarraza's N Company from the 5th Marine Battalion, would defend Mounts Tumbledown and William.
 The 1st Platoon, under by Marine Second Lieutenant (Guardiamarina or Midshipman) Carlos Bianchi, was dug in on Mount William.
 The 2nd Platoon, led by Marine Second Lieutenant Marcelo Oruezabala, was dug in between Tumbledown and William.
 The 3rd Platoon, under Marine Sergeant (Suboficial or Chief Petty Officer) Jorge Lucero, was dug in on the northern slopes of Tumbledown, overlooking Moody Brook.
 The 4th Platoon, led by Sub-Lieutenant Carlos Daniel Vázquez, was dug in near the summit of Tumbledown, covering the western approaches to the peak.
 The 5th Platoon, led by Lieutenant Héctor Omar Miño, was positioned behind the 4th Platoon, facing north in support of Lucero's men.
 Browning 12.7mm heavy machine gun teams and German Shepherd Dog squads (from the Puerto Belgrano-based Headquarters Battalion) were also present on Mount Tumbledown and Sapper Hill.
 Marine Tigercat Surface-to-Air Missile (SAM) launchers and Anti-Tank gun and missile teams were also part of the defences, with one anti-tank team located on Mount William in support of Bianchi's men and another anti-tank team supporting Lucero's men. The Marine SAM Platoon equipped with British Blowpipe and Russian SA-7 shoulder-launched missiles were positioned on Sapper Hill.
 The 60mm Mortar Platoon was split in two parts on Tumbledown, with the mortar men positioned near the summit (under Marine Sergeants David Ramos and Lucio Monzón) in support of Vázquez's 4th Platoon.

Early moves
On the morning of 13 June, the Scots Guards were moved by helicopter from their position at Bluff Cove to an assembly area near Goat Ridge, west of Mount Tumbledown. The British plan called for a diversionary attack south of Mount Tumbledown by a small number of the Scots Guards, assisted by the four light tanks of the Blues and Royals, whilst the main attack came as a three-phase silent advance from the west of Mount Tumbledown.

In the first phase, G company would take the western end of the mountain. In the second phase, Left Flank (company) would pass through the area taken by G company to capture the centre of the summit. In the third phase, Right Flank would pass through Left Flank to secure the eastern end of Tumbledown.

A daytime assault was initially planned, but was postponed at the British battalion commander's request. In a meeting with his company commanders the consensus was that the long uphill assault across the harsh ground of Tumbledown would be suicidal in daylight.

Diversion
At 8:30 p.m. on 13 June the diversionary attack began. The 2nd Bn Scots Guards' Reconnaissance Platoon, commanded by Major Richard Bethell (a former SAS officer), and supported by four light tanks of the 'Blues & Royals', clashed with the Argentine Marine O Company under Marine Captain Quiroga in a blocking position on the lower slopes of Mount William. On William's southern slopes, one of the tanks was taken out of action by a booby trap.

The initial advance was unopposed, but a heavy firefight broke out when British troops made contact with Argentinian defences. The Argentinians opened fire, killing two British soldiers and wounding four others. After two hours of hard fighting, the Argentinian company withdrew to its main defences on William and the British secured the position. Marine First Class Private José Luis Fazio fought against Bethell's force:

At about 2230 hours our battalion had its first intensive gun battle with British companies which appeared out of nowhere. I heard Private Roberto Barboza yell "The English are here!" ... I remember our Operations Officer requested the artillery to assist at 23.00 with star shells. The close quarter battle was such that the Argentine artillery was unable to drop shells on to the British attackers. I was shooting, doing my work. I don't know if I killed anyone. We just fired our rifles, that's all. Contact was maintained for over an hour before battalion headquarters ordered Obra Company to fall back ... What we did not realise at the time was that at least a wounded Marine made his way to the amphibious engineer platoon position and hurled a grenade wounding a Major. Simultaneously the Major opened fire, killing him.

Fearing a counter-attack, the British platoon withdrew into an undetected minefield, and were forced to abandon their dead. Two men were wounded covering the withdrawal and four more were wounded by mines. The explosions prompted the Argentine Marine Major Antonio Pernías to order the 81 mm mortar platoon on Mount William and the longer-ranged 120 mm mortars attached to 'C' Company, 3rd Infantry Regiment on Sapper Hill to open fire on the minefield and the likely withdrawal route of anyone attacking Mount William. The barrage lasted for about forty minutes and more British casualties would have been inflicted if the mortar bombs had not landed on soft peat, which absorbed most of the power of the explosions.

In 2007, Guardsmen Steven William Duffy and Peter Alexander MacInnes from the Pipes & Drums Platoon recounted their experiences, claiming that some Argentinian Marines were in hot pursuit during the British withdrawal, with Bethell's force suffering a total of 2 killed and 16 wounded.

Night attack

At 9 p.m., half an hour after the start of the diversionary attack, Major Iain Dalzel-Job's G Company started its advance of nearly two miles. Reaching its objective undetected, the company found the western end of the mountain undefended and occupied it easily, but later came under heavy shellfire that wounded Major Dalzel-Job in the head. Major John Kiszely's Left Flank passed through them and reached the central region of the peak unopposed, but then came under heavy fire.

The Argentinians, later learned to be of company strength, directed mortar, grenade, machine gun and small arms fire from very close range at the British company, killing three British soldiers. Marine Sub-Lieutenant Héctor Mino's 5th Platoon (1st Amphibious Engineer Company), held the rocks behind Sub-Lieutenant Carlos Vázquez's 4th Platoon, N Company. In the centre of the 4th Marine Platoon position were the remnants of Second Lieutenants Óscar Silva's and Marcelo Llambías-Pravaz's RI 4 platoons as well as the remnants of Second Lieutenants Celestino Mosteirín's and Marcelo Dorigón's RI 12 platoons, which had recently fought on Two Sisters, Goat Ridge and Mount Harriet.

For four or five hours, a mixed bag of Marine/Army defenders representing six platoons of Argentinian infantry, engineers and one platoon of mortar men on Tumbledown pinned the British down. To help identify the bunkers, the Guardsmen fired flares at the summit. The Guardsmen traded 66 mm rockets and 84 mm anti-tank rounds with the Argentinians, who were armed with anti-tank rifle grenades and protected in their rock bunkers. The Argentinians refused to budge; the Guardsmen could hear some of them shouting obscene phrases in English and even singing the March of the Malvinas as they fought.

Meanwhile two Royal Navy frigates, HMS Yarmouth and Active, were pounding Tumbledown with their 4.5 inch guns. At one stage Lieutenant Colonel Michael Scott, Commanding Officer of 2 SG, thought the battalion might have to withdraw and attack again the next night, "The old nails were being bitten a bit, if we had been held on Tumbledown it might have encouraged them to keep on fighting".

Left flank
The fighting was hard going for Left Flank. The Argentinians had well dug-in machine guns and snipers. At 2:30 a.m., however, a second British assault overwhelmed the men of the 4th and 12th Regiments but the survivors of Vazquez's 4th Platoon would continue fighting till about 7:00 am. The British troops swarmed over the mountaintop and killed, wounded or captured several of the RI 4 and RI 12 defenders, at times fighting with fixed bayonets. Marine Private Jorge Sanchez recalled:

The fighting was sporadic, but at times fierce, as we tried to maintain our position. By this time we had ten or twelve dead including one officer [Second Lieutenant Oscar Silva, Argentine Army]. I hadn't fired directly at a British soldier, as they had been too hard to get a clear shot at. I can remember lying there with all this firing going over my head. They were everywhere. The platoon commander [Marine Sub-Lieutenant Carlos Daniel Vazquez] then called Private Ramon Rotela manning the 60 millimetre mortar and Rotela fired it straight up into the air so that the bombs landed on ourselves. At this point I had been up and in actual combat for over six hours. It was snowing and we were tired. Some of the guys had surrendered, but I didn't want to do this. I had only twenty rounds left and I decided to continue the fight from Mount William. I popped up, fired a rifle grenade in the direction of 8 to 10 British soldiers to keep their heads down, and then ran for the 2nd Platoon. I can remember saying some type of prayer hoping the British wouldn't shoot me in the back.

Major Kiszely, who was to become a senior general after the war, was the first man into the 4th Platoon position, personally shooting two Argentinian conscripts and bayoneting a third, his bayonet breaking in two. Seeing their company commander among the Argentinians inspired 14 and 15 Platoons to make the final dash across open ground to get within bayoneting distance of the remaining 4th Platoon Marines. Kiszely and six other Guardsmen suddenly found themselves standing on top of the mountain, looking down on Stanley which was under street lighting and vehicles could be seen moving along the roads. The Argentinians, in the form of Second Lieutenant Augusto La Madrid's platoon from Major Jaimet's B Company and Marine Lieutenant Hector Miño's amphibious engineer platoon (rallied by Marine Lieutenant Waldemar Aquino and Marine Second Lieutenant De Marco), now counter-attacked and a burst of machine gun fire from La Madrid's men wounded three Guardsmen, including Lieutenant Alasdair Mitchell (commander of 15 Platoon). A bullet also passed through the compass secured on the belt of the Left Flank Company commander, injuring Major Kiszely. For his bayonet charge Kiszely was awarded the Military Cross. According to Guardsman Mark Cape, another three Guardsmen defending the summit were also wounded in this action, when Miño, De Marco and Privates Oscar Poltronieri and Carlos Muela attacked their position with hand grenades.

Counterattack
By 6 a.m., Left Flank's attack had clearly stalled and had cost the British company seven men killed and 18 wounded. On the eastern half of the mountain the platoons of conscripts of La Madrid and Miño platoon, were attempting to renew their advance, having already wounded six Guardsmen, so Colonel Scott ordered Right Flank to push on to clear the final positions. Second Lieutenant La Madrid later described the fighting:

I went forward to make a reconnaissance and could see that the British had two machineguns and a missile launcher in action. I went through another gap in the rocks and was surprised by three men speaking in English behind and above me and firing over the top of me. I could see them with my night binoculars ... I took a rifle grenade and fired at where I had seen the first three men. I heard it explode and some shouts and cries of pain ... I ran back to my position and ordered my men to open fire. We stopped them, but they thinned out and came round our flanks ... They also engaged us with light mortars and missile launchers. This went on for a long time, and we suffered heavy casualties ... We started to run short of ammunition ... Also, I could see that we were outflanked, with the British behind us, so we were cut off from my company ... I reorganized and found that I was down to sixteen men. I started to retire ... I left six men in a line with one machinegun to cover our retreat, but really we were fighting all the time; we could not break contact. They came on us fast, and we fell back ... We eventually got through to Stanley, through what I would like to say was a perfect barrage fired by the Royal Artillery. We had to wait for breaks in the firing, but I still lost a man killed there.

Major Simon Price sent 2 and 3 Platoons forward, preceded by a barrage of 66 mm rockets to clear the Argentine reinforcements. Major Price placed 1 Platoon high up in the rocks to provide fire support for the assault troops.

Lieutenant Robert Lawrence led 3 Platoon around to the right of the Argentinian platoons, hoping to take the Argentinians by surprise. They were detected, however, and the British were briefly pinned down by gunfire before a bayonet charge overwhelmed the Argentinian defenders. Lance-Corporal Graham Rennie of 3 Platoon later described the British attack:

Our assault was initiated by a Guardsman killing a sniper, which was followed by a volley of 66 mm anti-tank rounds. We ran forward in extended line, machine-gunners and riflemen firing from the hip to keep the enemy heads down, enabling us to cover the open ground in the shortest possible time. Halfway across the open ground 2 Platoon went to ground to give covering fire support, enabling us to gain a foothold on the enemy position. From then on we fought from crag to crag, rock to rock, taking out pockets of enemy and lone riflemen, all of whom resisted fiercely.

As La Madrid and Miño withdrew after reportedly suffering five killed in the Argentine counterattack, the platoons under Second Lieutenant Aldo Franco and Guillermo Robredo moved in from the eastern edge of the mountain to try to help La Madrid and Miño. Advancing out of the central region of Tumbledown Mountain, the British again came under heavy fire from the Argentinians, but by advancing in pairs under covering fire, they succeeded in clearing those Bravo Company platoons as well, gaining firm control of the mountain's eastern side.

Right Flank had achieved this at the cost of five wounded, including Lieutenant Lawrence. However, Left Flank had lost two men killed and several wounded during the Argentine counterattack, when mortar fire controllers on Mount William targeted British wounded and stretcher bearers in error. In his moment of victory on the eastern slopes, Lawrence was almost killed when a bullet fired by an Argentine stay-behind sniper tore off the side of his head. He was awarded the Military Cross for bravery, but he spent a year in a wheelchair and was almost totally paralyzed. The Argentinian sniper (in fact Private Luis Jorge Bordón or Walter Ignacio Becerra, according to La Madrid), armed with a FAL rifle, had helped cover the Argentinean retreat, firing shots at a Scout helicopter evacuating wounded off Tumbledown and wounding two men (including Guardsman Kenny Mains). The Scots Guards eventually mortally wounded him in a hail of gunfire, but not before the Argentine soldier generated more confusion, resulting in the wounding of the Forward Observation Officer (FOO, Captain Swinton) attached to the Gurkhas, while clearing the positions of Marine Sergeant Jorge Lucero's 3rd Platoon before advancing on to take Mount William.

Fall of Tumbledown
By 9:00 a.m., the Scots Guards had gained the high ground east of Tumbledown Mountain and the Gurkhas commenced deploying across the heavily shelled saddle from Tumbledown south to Mount William, which they took with the loss of 8 wounded. The 2nd Battalion Scots Guards had lost eight dead and 43 wounded. The Welsh Guards had lost one dead, the Royal Engineers had also lost one dead, and the Gurkhas had sustained altogether 13 wounded, including the artillery observation officer, Captain Keith Swinton. According to Dhanbahadur Rai, a Gurkha:

The Scots Guards were to attack Tumbledown, with the Gurkhas following behind. We were supposed to finish the attack and they would give us covering fire from Tumbledown ... During the night we followed the Scots Guards and then our CO told us to stop. The ground was like a valley when we stopped and afterwards the shelling started ... The headquarters and A Company had twelve wounded ... The next morning we started to move. The CO sahib and the anti-tank Milan Platoon commander and the FOO were just going up and they got a rifle shot. Our commanding sahib was shouting. He said, "Look, Goli Ayo!" "Get down! Someone fired!" Then the FOO was standing and looking and the second shot hit him in the chest.

The Guards took 30 prisoners, several of them RI 6 soldiers from Bravo Company. The bodies of 30 Argentine Army and Marine soldiers were found in and around the 5th Marine Battalion perimeter. Reaching the rear positions of N Marine Company, Second Lieutenant Franco took the time to set free several German Shepherds left behind in the Argentine retreat from Tumbledown.

During the battle, Guardsman Philip Williams was knocked unconscious by an explosion, and left for dead. When he came to, the rest of the British soldiers had gone. Williams' parents were informed that he had died and a memorial service was held for him. When he returned to civilization after seven weeks, he was accused of desertion by the media and fellow soldiers.

Last stand on Sapper Hill

Relevant deployments
While the bulk of the 5th Marine Battalion was deployed on Mounts Tumbledown and William, M Company were stationed along the Sapper Hill slopes, along with supporting Tigercat SAM launchers and Hispano Suiza 30 mm guns from the 1st Marine Anti-Aircraft Battalion, plus extra security in the form of 5 canines (Ñaro, Nego, Vogel, Warner and Xuavia, their handlers, and accompanying riflemen) of the Marine Dog Platoon (Puerto Belgrano-based, under Sub-Lieutenant Miguel Paz). (In all, 18 German Shepherds under Sub-Lieutenant Paz were deployed in and around Stanley.)

Also present on Sapper Hill were 155mm guns from the 101st Artillery Group, the 120mm Heavy Mortar Platoon from Captain Ramón Alberto Varela's C Company, and the Reconnaissance Platoon (under Lieutenant Norman Osvaldo Reynoso) from the 3rd General Manuel Belgrano Mechanized Infantry Regiment. An Air Force mobile Westinghouse AN/TPS-43 long-range radar had been positioned on Sapper Hill in April.

On 1 May, a Royal Navy bombardment of Sapper Hill killed Private Daniel Cabiglioli (from M Company). The Westinghouse radar was also damaged, and would remain out of service for several days. That night, patrolling near Sapper Hill, a five-man squad (under Sergeant Miguel Angel Martinez) from the 3rd Regiment Recce Platoon discovered an abandoned rubber boat. The next day, the 1st Assault Section (under First Lieutenant José Martiniano Duarte) from the 601st Commando Company checked the boat for hidden explosives, then brought it back to Port Stanley for closer examination.

In June, Lieutenant Reynoso's Recce Platoon reportedly exchanged small arms fire with a British patrol (possibly G Squadron from the SAS, who had commandeered a yacht at Bluff Cove Settlement to operate behind Tumbledown and had also sent men forward in a helicopter) infiltrated near Sapper Hill, prior to the final land battles.

On 7 June, the Westinghouse radar reportedly detected the British landings at Fitzroy; the next day, Skyhawk fighter-bombers attacked the British troopships Sir Galahad and Sir Tristram with bombs.

A British Harrier was claimed to be hit by concentrated fire from M Company, on 7 June. According to Private José Luis Fazio:

No Harriers were shot down on 7 June.

On 12 June, Harrier XW919 was hit by shrapnel, possibly from a Tigercat missile, and seriously damaged while dropping CBUs on an artillery position near Sapper Hill. During the recovery, the aircraft caught fire on Hermes flight deck, owing to a fractured reaction pipe. Argentine sources claim that the aircraft was hit by AAA immediately after the attack. A 155 mm howitzer was lightly damaged and six soldiers injured. (The Harrier had extensive repairs and, though still operational, it was ultimately transferred to the School of Flight Deck Operations at Culdrose, and was eventually donated to the Polish Aviation Museum of Kraków.)

On 13 June, a Welsh Guards messenger, bringing forward food supplies to Major Christopher Drewrywe's Number 2 Company (1WG), was killed when his motorbike ran over a mine.

Last Stand
After first light on 14 June, Major Phillip Neame's D Company of 2 PARA in the final stages of the Battle of Wireless Ridge reported seeing hundreds of Argentinians regrouping on Sapper Hill. Argentine artillery and Second Lieutenant La Madrid 6th Regiment platoon was still in action, firing on Neame's company and losing another two killed (Privates Horacio Echave and Horacio Balvidares) on Sapper Hill. While taking up new positions on Sapper Hill, Sergeant Víctor Hugo Juárez from 5th Marine Battalion HQs, Private Vicente Antonio Díaz from the 1st Amphibious Engineers Company and Private Ricardo Ramírez from the 81mm Mortar Platoon on Mount William are also killed in the fierce British bombardment and long-range retaliatory machinegun and small-arms fire from Neame's company on Wireless Ridge.

On the night of the 13/14 June, the Welsh Guards/Royal Marine Battalion were on standby to help in the British attacks on Mounts Tumbledown and William. Their orders were to move towards Sapper Hill only after these objectives were taken. During the advance, they became bogged down in a minefield, which took them a very long and frustrating time to extract themselves from, after coming under fire from heavy mortars on Sapper Hill. Meanwhile, the men of the 1st Battalion 7th Gurkha Rifles had been spotted and shelled from Argentine mortar fire controllers and artillery officers on Sapper Hill, suffering eight wounded. Earlier on, a Mountain and Arctic Warfare Cadre patrol under Sergeant David Lazenby had penetrated the frozen minefield to secure a landing zone for the British helicopters. Major Drewrywe's Welsh Guards eventually reached the base of Sapper Hill, only to discover that the Argentine M Company was still in position. The Guardsmen were forced to withdraw, protected by the early morning fog, this time avoiding the minefield. Due to this delay, it was decided that 45 Commando should move forward from Two Sisters to occupy Sapper Hill. While 45 Commando were marching towards Sapper Hill, Alpha and Charlie Companies from 40 Commando had escaped from the attention of the Argentine defenders on Sapper Hill and they were picked up by helicopters. They were eventually landed on the slopes of Sapper Hill just as 45 Commando were approaching, so both units attacked and captured the hill.

Argentine Retreat
Unwilling to abandon Tumbledown, Commander Carlos Robacio on Sapper Hill was planning to counter-attack and drive back the Guardsmen. Only the personal intervention of Colonel Félix Aguiar, the 10th Brigade Chief of Staff, brought the fighting to an end. The 5th Marines worked their way back into Stanley, leaving the 2nd Platoon of Marine Second Lieutenant Marcelo Davis and 3rd Platoon of Marine Second Lieutenant Alejandro Koch of M Company to cover the retreat. The Argentine Marine companies withdrew safely, although pursued by artillery fire and hit by a laser-guided bomb dropped by Flight Lieutenant Mark Hare in XZ133 killing two of the Marine canines, Negro and Ñaro.  Argentine Panhard armoured cars were moved forward to the edge of Stanley to cover the retreating troops.

Marine Privates Roberto Leyes, Eleodoro Monzón and Sergio Ariel from M Company were killed protecting the Argentine retreat. Six Royal Marines were wounded by mines and small-arms fire securing Sapper Hill, including four Marines from 40 Commando, one Sapper from Condor Troop and a forward officer (Major Brian Armitage) from 3 Commando Brigade HQs.

The Royal Marines in Second Lieutenant Carl Bushby's 9 Troop protecting the landing zone successfully defended their position when the Argentine Marines under Davis launched a counter-attack, the last one of the ground campaign. Two parked British Sea Kings within range from Koch's Marines sustained minor damage from Sergeant Miguel Angel Vaca's machine-gun and rifle-grenades fired by Corporal Carlos Jorge Sini, but both remained operational.

At the foot of the hill, there was an enormous minefield. Lieutenant Paul Allen and Marine Wayne McGregor of 7 Troop were both wounded activating anti-personnel mines. A group of Sappers from Condor Troop went ahead to clear a path through the mines, losing Sergeant Peter Thorpe badly wounded in the process. Tanks of the Blues & Royals moved forward, to provide covering fire if necessary. During the helicopter evacuations of the wounded, Captain Sam Drennan of No. 656 Squadron would win the Distinguished Flying Cross for rescuing a wounded Gurkha and Guardsman from the middle of a minefield. However, when the Royal Marines and Welsh Guardsmen advanced they found Sapper Hill abandoned. The delay caused by the mines probably saved many lives. The Argentine Marine companies had been deeply entrenched and were well equipped with heavy machine guns. To Guardsman Tracy Evens, the Sapper Hill positions looked impregnable:

We were led to an area that the company would rest at for the night, I still took in the fact the Argies had prepared Sapper Hill well, they had depth positions that would have made the task of taking it very hard.

As the Guardsmen and Royal Marines consolidated their positions, the British lost a Volvo Bv 202 tracked vehicle to an anti-tank mine planted in the Sapper Hill sector.

We ran over a mine. I went up through the roof and the vehicle went up and was turned right round by the explosion, recalled Major Brian Armitage who was shortly evacuated to receive medical treatment.

Military recognition
For the courage displayed in the attack, men from 2 SG were awarded one Distinguished Service Order, two Military Crosses, two Distinguished Conduct Medals (one posthumously) and two Military Medals. Men from 9 Para Squadron, Royal Engineers, were awarded two Military Medals and Captain Sam Drennan, the Army Air Corps Scout pilot who had picked up the injured soldiers under fire and a former Scots Guards NCO, received the Distinguished Flying Cross.

Carlos Robacio, BIM5 commander, was awarded the Argentine Nation to the Valour in Combat Medal and the battalion itself was decorated by the Argentine Congress in 2002.

Due to his actions on both Two Sisters and Tumbledown, Private Oscar Ismael Poltronieri of La Madrid's platoon was awarded the Argentine Nation to the Heroic Valour in Combat Cross, Argentina's highest military decoration. He is the only conscript soldier in his nation's recent history who has received this honour.

After the battle, Pipe Major James Riddell of 2 SG stood near the top of the mountain and played his bagpipes. He played a quick march he had composed "on the back of a fag packet" [cigarette pack] during the battle, following a long tradition in which Pipe Majors were encouraged "to write tunes to commemorate any actions in which their regiments have been engaged". He named the tune The Crags of Tumbledown Mountain. It was released as a single by the Pipes and Drums of 2SG a year later.

Tumbledown after the war
The film Tumbledown, directed by Richard Eyre, premiered on 30 May 1988. It is based on the experiences of Lieutenant Robert Lawrence, who was severely wounded during the battle. The film won several awards including the RTS Television Award 1989 for best male actor for Colin Firth's performance in the role of Lieutenant Lawrence.

In 2012, Argentine journalist Nicolas Kasanzew wrote a tango called "Carlos Daniel Vazquez's Thermopylae", which is sung by Carlos Longoni.

A cross has been erected at the summit of the mountain as a memorial to the soldiers who died in the battle.

Two British artists have depicted the battle in painting, Mark Churms and Terence Cuneo, the latter commissioned by the Scots Guards.

In the UK a Tumbledown Veterans And Families Association was created.

There is a pipe march written by James Riddell of the 2nd Battalion Scots Guards  It is called The Crags Of Tumbledown Mountain.

An ode was written in honour of the fallen:

References

General
 Sky News: Return to the Falklands
 In his first interview in 20 years, Robert Lawrence tells Mark Townsend how the trauma of battle reshaped his life
  As part of his journey of reconciliation Mike Seers travels to Argentina to interview Marine artillery fire controllers and gunners whom he fought against
 Reassessing the Fighting Performance of the Argentine 5th Marines
 Taken from the diary of Guardsman Tracy Evens

Mount Tumbledown
Household Cavalry
Scots Guards
British Army in the Falklands War
Tumbledown
June 1982 events in South America

Battle of Mount Tumbledown


Estrella kan henvise til:

 Estrella (øl) − et mexicansk ølmærke
 Estrella (chips) − et svensk chipsmærke

Estrella


نادي المريخ الرياضي المعروف أيضا باسم المريخ نيالا فرسان دارفور، هو نادي كرة قدم سوداني وهو نادي أساسي في نيالا، السودان.

المراجع

أندية كرة قدم في السودان

نادي المريخ (نيالا)


Gerosis es un género de lepidópteros ditrisios de la subfamilia Pyrginae  dentro de la familia Hesperiidae. Es de distribución indomalaya.

Las larvas se alimentan de Leguminosae incluyendo Abrus, Amphicarpaea y Dalbergia

Especies
Gerosis bhagava
Gerosis celebica
Gerosis corona
Gerosis limax
Gerosis phisara
Gerosis sinica
Gerosis tristis
Gerosis yuani

Referencias

Natural History Museum Lepidoptera genus database

Enlaces externos

 http://www.tolweb.org/Gerosis/95339

Tagiadini

Gerosis


Henry "Harry" Hay Jr. (Worthing, Sussex, Engleska, 7. travnja 1912. – San Francisco, Kalifornija, SAD, 24. listopada 2002.) bio je istaknuti američki aktivist za prava homoseksualaca, komunist i sindikalist. Bio je suosnivač Mattachine Society, prve grupe za prava homoseksualaca u SAD-u, kao i Radical Faeries, slabo povezanog homoseksualnog duhovnog pokreta.

Rođen u obitelji više srednje klase u Engleskoj, Hay je odrastao u Čileu i Kaliforniji. Od malih nogu priznao je svoju istospolnu seksualnu privlačnost i došao pod utjecaj marksizma. Kratko studirajući na Sveučilištu Stanford, kasnije je postao profesionalni glumac u Los Angelesu, gdje se pridružio Komunističkoj partiji SAD-a, postajući angažirani aktivist u lijevoj radničkoj i antirasističkoj kampanji. Kao rezultat društvenog pritiska, pokušao je postati heteroseksualac oženivši se ženskom aktivistkinjom stranke iz 1938. godine, s kojom je usvojio dvoje djece. Shvatio je da je ostao homoseksualac, pa je njegov brak završio i 1950., nakon čega osniva Mattachine Society. Iako je bio uključen u kampanje za prava homoseksualaca, dao je ostavku na članstvo u Društvu 1953. godine.

Hay je vjerovao u status kulturne manjine homoseksualaca, što ga je navelo da zauzme stav protiv asimilacionizma koji je zagovarala većina boraca za prava homoseksualaca. Nakon toga je postao suosnivač podružnice Gay Liberation Fronta u Los Angelesu 1969. godine, iako se 1970. preselio u Novi Meksiko sa svojim dugogodišnjim partnerom Johnom Burnsideom. Stalno zanimanje Haya za religiju američkih Indijanaca dovelo je do toga da je par 1979. godine zajedno s Donom Kilhefnerom i Mitchellom L. Walkerom osnovao Radical Faeries. Vraćajući se u Los Angeles, Hay je tijekom cijelog života ostao uključen u niz aktivističkih razloga i postao je poznati, iako kontroverzni, jedan od vođa unutar homoseksualne zajednice u zemlji. Hay je opisan kao "osnivač modernog gay pokreta" i "otac gay oslobođenja".

Kontroverzni detalj iz njegovog života je aktivno podupiranje Sjevernoameričko udruženje ljubavi muškaraca/dječaka (NAMBLA), organizaciju zagovaranja pedofilije. Prosvjedovao je protiv skupine kojoj je zabranjena povorka ponosa, noseći znak koji prosvjeduje protiv zabrane tijekom Los Angeles Pridea 1986. i bojkotirajući New York Pride 1994. zbog odbijanja da uključi NAMBLA-u. Podržao je odnose između odraslih muškaraca i dječaka s trinaest godina. i govorio je na nekoliko sastanaka NAMBLA, uključujući panele 1984. i 1986., te na drugom 1994. o pomaganju grupi u strategiji promjene imena da bi im pomogao oko njihovog imidža.

Rani život

Mladost: 1912. do 1929. godine
Hay je rođen 7. travnja 1912. u obalnom gradu Worthing u Sussexu, na jugoistoku Engleske (na 1 Bath Roadu, tada poznatom kao "Colwell") Odgojen u američkoj obitelji više srednje klase, bio je nazvan po svom ocu Harryju Hayu, starijem, rudarskom inženjeru koji je radio za Cecil Rhodes prvo u Witwatersrandu u Južnoj Africi, a zatim u Tarkwi u Gani.  Njegova majka, Margaret Hay (rođena Neall), katolikinja, odgojena je u bogatoj obitelji među američkim iseljenicima u Johannesburgu, Južna Afrika, prije vjenčanja u travnju 1911. Hay starija je krstila na vjenčanju, a njihova su djeca odgajana u katoličkoj vjeri.

Njihovo drugo dijete, Margaret "Peggy" Caroline Hay, rođeno je u veljači 1914., ali nakon izbijanja Prvog svjetskog rata obitelj se preselila u sjeverni Čile, gdje je Hayu starijem ponuđen posao upravljanja rudnikom bakra u Chuquicamati od strane Tvrtke Anaconda obitelji Guggenheim.

U Čileu je Hay mlađi obolio od bronhijalne upale pluća, što je rezultiralo trajnim ožiljkom na plućima. U svibnju 1916. godine rođen mu je brat John "Jack" William.  U lipnju 1916. Hay stariji sudjelovao je u industrijskoj nesreći, što je rezultiralo amputacijom noge. Kao rezultat toga, dao je ostavku na svoje mjesto i obitelj se preselila u Kaliforniju u Sjedinjenim Državama. U veljači 1919. preselili su se na 149 Kingsley Drive u Los Angelesu, a Hay stariji kupio je farmu citrusa od 30 hektara u Covini, također ulažući velika sredstva na burzu. Unatoč bogatstvu, Hay, stariji nije razmazio sina i natjerao ga da radi na farmi. Hay je imao zategnute odnose sa svojim ocem, kojeg je nazvao "tiranskim". Hay stariji tukao bi svog sina zbog stvari koje je on smatrao nedopuštenim, a Hay je kasnije posumnjao da ga otac nije volio zbog ženstvenih osobina. Na njega je posebno utjecala jedna prilika kada je primijetio da je njegov otac počinio činjeničnu pogrešku: "Ako je moj otac mogao pogriješiti, onda bi učitelj mogao pogriješiti. A ako bi učitelj mogao pogriješiti, onda bi svećenik mogao biti pogrešno. A ako bi svećenik mogao pogriješiti, možda bi čak i Bog mogao pogriješiti."

Hay je upisan u osnovnu školu Cahuenga, gdje je briljirao na studiju, ali su ga maltretirali. Počeo je eksperimentirati sa svojom seksualnošću, a u dobi od devet godina sudjelovao je u seksualnoj aktivnosti s dvanaestogodišnjim dječakom iz susjedstva. Istodobno je rano razvio ljubav prema prirodnom svijetu i postao zagriženi ljubitelj prirode. Volio je šetnje divljinom oko grada.  S 10 godina upisan je u Virgil Junior High School, a ubrzo nakon toga pridružio se dječačkom klubu poznatom kao Western Rangers, kroz koji je razvio interes za indijanske kulture i tražio veze sa zajednicama Hopi i Sioux. Postajući upornim čitateljem, 1923. počeo je volontirati u javnoj knjižnici, gdje je otkrio primjerak knjige Edwarda Carpentera The Intermediate Sex. Čitajući je, prvi je put otkrio riječ homoseksualac i prepoznao da je homoseksualac. S dvanaest godina upisao se u srednju školu u Los Angelesu, gdje je nastavio čitati i razvio ljubav prema kazalištu. Odbacivši katoličanstvo,  ostao je u školi tri obvezne godine prije nego što je odlučio ostati još dvije. U tom je razdoblju sudjelovao u školskoj pjesničkoj grupi, postao predsjednik države Kalifornijske federacije za stipendije, predsjednik školskog debatnog i dramskog društva, te se natjecao na natječaju za govorničko društvo Južne Kalifornije, kao i pridružio se Korpusu za obuku pričuvnih časnika.

Tijekom ljetnih praznika, Hayov otac poslao ga je na posao na stočarski ranč svog rođaka u dolini Smith u državi Nevada. Ovdje su ga kolege s ranča koji su bili članovi industrijskih radnika svijeta ("Wobblies") upoznali s marksizmom. Dali su mu knjige i brošure koje je napisao Karl Marx, pa je Hay prihvatio socijalizam. Doznao je o muškarcima koji imaju spolne odnose s drugim muškarcima kroz priče na ranču, govoreći mu o napadima na rudare koji su pokušali dodirnuti muškarce s kojima su dijelili spavaonice. Hay je ispričao priču da je 1925. bio pozvan na lokalno okupljanje domorodaca, gdje je upoznao proroka Ghost Dancea Wovoka Hayova obitelj imala je dokumentiranu, krvavu vezu s Wovokom i Ghost Dance pokretom. Godine 1890. pogrešno tumačenje rituala Ghost Dance kao ratnog plesa indijskih agenata dovelo je do pokolja kod Wounded Kneea. Hayov praujak Francis Hardie nosio je zastavu Treće konjanice na Wounded Kneeu. S četrnaest godina Hay je odnio svoju sindikalnu iskaznicu u ured za zapošljavanje u San Franciscu, uvjerio sindikalne dužnosnike da ima 21 godinu i zaposlio se na teretnom brodu. Godine 1926., nakon iskrcavanja u zaljevu Monterey, upoznao je 25-godišnjeg trgovca-pomorca po imenu Matt i imao s njim spolne odnose. Matti ga je upoznao s idejom homoseksualaca kao globalnog "tajnog bratstva".  Hay će se kasnije nadovezati na ovu ideju, u kombinaciji sa staljinističkom definicijom nacionalističkog identiteta, kako bi tvrdio da homoseksualci čine "kulturnu manjinu".

Napomene

Izvori

Literatura

Američki borci za prava LGBT osoba

Harry Hay


Privredna banka Zagreb (PBZ) hrvatska je banka koja pruža usluge fizičkim i pravnim osobama, obavlja kartično poslovanje, investicijsko bankarstvo, privatno bankarstvo, najam, upravljanje imovinom te brokerskim i konzultantskim uslugama i poslovanjem s nekretninama. Posluje na cijelom području Republike Hrvatske, Slovenije i Bosne i Hercegovine te zapošljava preko 4 tisuće zaposlenika. Ukupna imovina banke u 2022. godini iznosila je 157,33 mlrd. kuna.

Usluge

 Dnevne financije
 Digitalno bankarstvo
 Kreditiranje
 Ulaganja
 Osiguranja
 Kartice
 Promet nekretninama
 Brokerski poslovi
 Savjetovanje

Povijest
Povijest banke prema službenoj stranici banke:
1966. Privredna banka Zagreb d.d (PBZ) osnovana je 1966. godine i pravni je slijednik Banke Narodne Republike Hrvatske osnovane 1962. godine.
1989. Banka postaje dioničko društvo 1989. godine.
1999. Nakon uspješno provedene privatizacije u prosincu 1999. godine, Banca Commerciale Italiana (BCI) kupila je 66,3% dionica Privredne banke Zagreb d.d., a Državna agencija za osiguranje štednih uloga i sanaciju banaka zadržala je udio od 25% plus dvije dionice.
2000. Banca Commerciale Italiana (BCI) postaje 2000. godine dijelom grupacije Gruppo Intesa.
2000. PBZ započinje s implementacijom internetskog bankarstva.
2000. Privrednoj banci Zagreb d.d. pripojena je Krapinsko - zagorska banka.
2002. Tijekom 2002. godine manjinski udio (20,88%) u vlasništvu Privredne banke Zagreb d.d. stekla je Europska banka za obnovu i razvoj (EBRD).
2004. Privrednoj banci Zagreb d.d. pripojena je Riadria banka.
2005. Banci je pripojena Privredna banka Laguna banka.
2006. U siječnju 2006. godine kartično poslovanje Privredne banke Zagreb d.d. i PBZ American Expressa integrirano je u novu tvrtku pod nazivom PBZ Card d.o.o. koja je danas vodeća kartična institucija u zemlji.
2007. Spajanjem dviju velikih talijanskih banaka 2007. godine, Banca Intesa i Sanpaolo IMI, Privredna banka Zagreb d.d. postaje članicom Intesa Sanpaolo Grupe.
2012. Provedeno je pripajanje Međimurske banke d.d. Privrednoj banci Zagreb d.d.
2015. U lipnju 2015. stjecanjem udjela (20,88%) od EBRD-a, Intesa Sanpaolo povećava svoj većinski vlasnički udjel u Privrednoj banci Zagreb d.d. na 97,47%.
2015. U srpnju 2015. godine Privredna banka Zagreb d.d. je preuzela većinski dionički paket Intesa Sanpaolo Banke d.d. Bosna i Hercegovina, a u 2017. godini preuzima 51% dioničkog kapitala Banke Intesa Sanpaolo d. d. u Sloveniji (bivša Banka Koper d.d.).
2018. Privredna banka Zagreb d.d. preuzima i pripaja Veneto banku d.d.
16. lipnja 2022. PBZ stambena štedionica pripojena je svojoj matičnoj banci Privrednoj banci Zagreb d.d.

Nagrade i priznanja

 Euromoney Awards for excellence 2021 – nagrada za najbolju banku u Hrvatskoj
 Global Finance Award 2021 – nagrada za najbolju banku u Hrvatskoj
 "Zlatna kuna" Hrvatske gospodarske komore – najprestižnija domaća nagrada
 Certifikat Najbolji poslodavac u 2021. godini sukladno kriterijima ISF standarda i poštovanje zaposlenika - "ISF white standard Employee respect"
 Certifikat Poslodavac partner koji dodjeljuje tvrtka Selectio Solutions d.o.o.
 People's Voice Award 2021 – jedna od kategorija nagrada Best Employer brand Awards Adria
 Certifikat Prijatelj studenata – dodjeljuje studentska udruga eSTUDENT
 Global Finance Award 2022 – nagrada za najbolju banku u Hrvatskoj
 Woman's Choice Award – nagrada za najbolju banku u Hrvatskoj
 Certifikat Najbolji poslodavac za 2022. godinu – sukladno standardu ISF white© Employee
 Certifikat Poslodavac partner za 2022. godinu – dodjeljuje tvrtka Selectio Solutions d.o.o.
 Best Employer Brand Awards 2022 u kategoriji Banking sectora
 Zlatni indeks u kategoriji Stipendije – dodjeljuje studentska udruga eSTUDENT

PBZ u brojkama

1,99 milijuna klijenata
1,87 milijuna tekućih računa
199,7 milijardi kuna sredstava klijenata
715 tisuća korisnika internet bankarstva
232 poslovnice
1055 bankomata
151 dnevno-noćni trezor
2,84 milijuna izdanih kartica
3381 zaposlenika

Izvori

Literatura
Sudski registar
Godišnje izvješće za 2021. godinu
Godišnje izvješće za 2022. godinu

Vanjske poveznice
 Službena mrežna stranica

Banke u Hrvatskoj

Privredna banka Zagreb


Det 19. Forbundsdagsvalg i Tyskland blev afholdt 24. september 2017. Ved valget var ca. 61,5 millioner tyskere stemmeberettigede.

Ved valgtet gik de regerende partier i Forbundsdagen tilbage. AfD kom ind i Forbundsdagen for første gang, med 94 mandater, og blev dermed det tredjestørste parti. FDP blev atter repræsenteret i Forbundsdagen efter at have været ude i en valgperiode. FDP fik 80 mandater.

Resultat

Noter

Referencer

Politiske valg i 2017
Politiske valg i Tyskland
Tysklands politik

Forbundsdagsvalget 2017