Kolja este un film ceh din 1996 regizat de Jan Svěrák și avându-l în rolul principal pe tatăl său, Zdeněk Svěrák, care a scris și scenariul după o povestire a lui Pavel Taussig. Subiectul filmului îl reprezintă schimbarea într-un mod neașteptat a vieții unui bărbat celibatar, ca urmare a luării în grija sa a unui băiețel rus. Kolja a atras aprecierea criticilor de film și a câștigat Premiul Oscar pentru cel mai bun film străin și Premiul Globul de Aur pentru cel mai bun film într-o limbă străină.

Rezumat

Filmul începe în 1988 înainte ca blocul răsăritean să înceapă să se dezintegreze. František Louka, un bărbat ceh de vârstă mijlocie ce era burlac convins, este un violoncelist ce își câștigă existența cântând la funeraliile organizate la crematoriul din Praga. El și-a pierdut locul de muncă de la Filarmonica Cehă deoarece fusese trecut de către autorități pe lista neagră ca "nesigur politic" după ce fratele său fugise în Occident. Un prieten îi oferă o șansă de a câștiga o sumă mare de bani printr-o căsătorie fictivă cu o femeie rusoaică care să-i permită acesteia să rămână în Cehoslovacia. Femeia se folosește apoi de noua ei cetățenie pentru a emigra în Germania de Vest, unde locuia iubitul ei.

Din cauza unui concurs nefericit de împrejurări, rusoaica a trebuit să-l părăsească pe Kolja, fiul ei în vârstă de 5 ani, care ajunge astfel în grija muzicianului ceh. La început Louka și Kolja au dificultăți de comunicare, deoarece niciunul dintre ei nu vorbește limba celuilalt, iar existența mai multor cuvinte diferite în cehă și rusă, dar care se pronunță asemănător, sporesc confuzia. Treptat se formează însă o legătură între Louka și Kolja. Copilul se îmbolnăvește de meningită și trebuie să fie îngrijit cu atenție pe bază de antibiotice. Louka este amenințat apoi de autorități cu închisoarea pentru că a încheiat o căsătorie suspectă, iar copilul urmează să fie deportat și plasat într-un orfelinat rus. Revoluția de catifea intervine însă, iar mama lui Kolja revine în Cehoslovacia și își ia fiul înapoi. Louka și Kolja se despart.

Burlacul Louka are un copil cu iubita lui - poate un înlocuitor pentru băiețelul pierdut Kolja - și își recâștigă poziția de violoncelist în orchestra filarmonică.

Distribuție

Recepție
Filmul a avut parte de recenzii pozitive.

Box office
Filmul a avut succes cu prilejul unei lansări restrânse de la 24 ianuarie 1997 și a adus încasări de aproximativ 5.730.000 $ până la 11 iulie 1997 după ce în week-end-ul de deschidere avusese încasări la trei cinematografe de 37.795 $.

În perioada 28 iulie - 29 septembrie 1997, au fost vândute în Germania mai mult de 3,25 milioane de bilete pentru a vedea filmul.

Premii
 Premiul Oscar pentru cel mai bun film străin
 Premiul Globul de Aur pentru cel mai bun film într-o limbă străină
 Leul Ceh
Cel mai bun film
Cel mai bun regizor (Jan Svěrák)
Cea mai bună actriță (Libuše Šafránková)
Cel mai bun actor în rol secundar (Andrei Halimon)
Cel mai bun scenariu (Zdeněk Svěrák)
Cel mai bun montaj (Alois Fišárek)
 Premiul Tokyo Sakura al Festivalului Internațional de Film de la Tokyo

Referințe

Legături externe

Filme din 1996
Filme în limba cehă
Filme cehe
Premiul Oscar pentru cel mai bun film străin

Kolja


Carl Knorr ist der Name folgender Personen:

* Carl von Knorr (Anton Carl Philipp Christian von Knorr; 1750–1826), deutscher Grundbesitzer und Politiker, MdL Königreich Westphalen
 Carl Knorr (Politiker) (1771–1853), deutscher Politiker, MdL Hessen
 Carl Emanuel Knorr (1881–1952), deutscher Unternehmer und Manager

Carl Knorr


An Dinklageella villiersii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dariusz Lucjan Szlachetko ngan Tomasz Sebastian Olszewski. An Dinklageella villiersii in nahilalakip ha genus nga Dinklageella, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Gabon. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dinklageella

Dinklageella villiersii


La microrregión de Nhandeara es una de las microrregiones del estado brasilero de São Paulo perteneciente a la Mesorregión de São José do Río Preto. Tiene una población de 65.337 habitantes (IBGE/2010) y está dividida en nueve municipios. Posee un área total de 2.016,7 km².

Municipios

 Macaubal
 Monções
 Monte Aprazível
 Neves Paulista
 Nhandeara
 Nipoã
 Poloni
 Sebastianópolis do Sul
 União Paulista

Referencias

Enlaces externos

Nhandeara

Microrregión de Nhandeara


Lilou Wadoux, née le  à Amiens, est une pilote automobile française. Elle est la fille de Cedric Wadoux, ancien pilote de rallye. Après avoir disputé des courses automobiles aux volants de voitures de grand tourisme tels que l'Alpine A110 dans un championnat tel que l'Alpine Elf Europa Cup, elle participe à des épreuves d'endurance aux volants de voitures de catégorie sport-prototype dans un championnat tel que le championnat du monde d'endurance.

Carrière
Lilou Wadoux a commencé le karting à l'âge de quatorze ans.

En 2019, elle a l'occasion de participer, au sein de l'écurie française JSB Compétition et au volant d'une Peugeot 308 TCR, aux trois premières manches du championnat européen de course de tourisme TCR Europe Touring Car Series. Elle participe également à deux manches de la Clio Cup France avec l'écurie GPA Racing.

En 2020, Lilou Wadoux rejoint l'écurie française Autosport GP afin de participer au championnat Alpine Elf Europa Cup dans la catégorie junior. Pour cette première participation, elle termine le championnat pilote en septième position avec .

En 2021, comme lors de la saison précédente, Lilou Wadoux poursuit son engagement avec Autosport GP afin de participer pour la seconde fois au championnat Alpine Elf Europa Cup. Cette saison permet à Lilou Wadoux de démontrer de réels progrès car elle réalise un meilleur temps en course lors de la manche sur le circuit Paul Armagnac, monte à huit occasions sur le podium et remporte une victoire lors de la manche de Portimão. Elle termine ainsi le championnat pilote en troisième position avec . Lilou Wadoux participera à la parade Alpine qui se tient lors des 24 Heures du Mans 2021 auprès de pilotes de prestigieux tels que Fernando Alonso ou Esteban Ocon. Dans le cadre des 24 Heures du Mans, Lilou Wadoux aura également l'occasion de participer au meeting Porsche Sprint Challenge France, meeting qu'elle va dominer durant la seconde manche. À la suite de cette belle prestation, elle est conviée au rookie test par l'écurie française Richard Mille Racing Team afin de faire un essai au volant d'une Oreca 07 dans le cadre des 8 Heures de Bahreïn.

En 2022, après avoir donné satisfaction lors du dernier rookie test, le Richard Mille Racing Team officialise la présence de Lilou Wadoux dans l'équipage de l'Oreca 07  de l'écurie pour le championnat du monde d'endurance 2022. Fin janvier 2022, l'écurie officialise le reste de l'équipage et les pilotes français Sébastien Ogier et Charles Milesi rejoignent Lilou Wadoux. Au début de l'année 2023, elle devient la première femme pilote officielle pour Ferrari dans le programme Competizioni GT. La marque annonce son engagement à la saison pour le Championnat du Monde d'Endurance dans l'équipe Richard Mille AF Corse (catégorie LMGTE Am). À l'occasion des 6 Heures de Spa-Francorchamps 2023 elle devient la première femme à remporter une épreuve du Championnat du Monde d'Endurance au volant de la Ferrari 488 GTE n°83 aux côtés de ses coéquipiers Alessio Rovera et Luis Pérez Companc.

Palmarès

Résultats aux 24 Heures du Mans

Résultats en championnat du monde d'endurance

* Saison en cours.

Résultats en Alpine Elf Europa Cup

Notes et références

Annexes

Liens externes

  Lilou Wadoux - driverdb.com.

Naissance en avril 2001
Pilote automobile française
Pilote des 24 Heures du Mans
Pilote des 24 Heures de Spa
Pilote du Championnat du monde d'endurance
Pilote du Championnat unifié des voitures de sport
Pilote des European Le Mans Series
Pilote des Asian Le Mans Series
Pilote des Michelin Le Mans Cup

Lilou Wadoux


ගිනි බිසවු ජනරජය පිහිටා ඇත්තේ බටහිර අප්‍රිකාවේය. උතුරට සෙනෙගල්, දකුණට සහ නැගෙනහිරට ගිනියාව, සහ බස්නාහිරට අත්ලාන්තික් සාගරය මෙරටෙහි දේශසීමාවන් වෙයි.
මෙහි භූමි ප්‍රමාණයන් ආසන්න වශයෙන් වර්ග කි.මි. 37,000 ක් (වර්ග සැතපුම් 14,000) වන අතර ඇස්තමේන්තු ගත ජනගහනය 1,600,000 ක් වේ.ගිනිබිසව් පෘතුගීසි ගිනියාහි, පැරණි පෘතුගීසි කොළනියක් වද තිබිණි.නිදහස ලැබීමත් සමඟ මෙහි අගනුවර හඳුන්වන ලද 'බිසවු' යන නාමය රටේ නමට එකතු  කරනු ලැබීය.  එසේ කරන ලද්දේ ගිනියා ජනරජයේ නාමයත් සමඟ ඇතිවිය හැකි ව්‍යාකූලතා මග හැරවීම පිණිසය. ගිනි බිසවු රාජ්‍යයේ ඒක පුද්ගල දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය, ලොව  ඇති අවම ප්‍රමාණයන්ගෙන් එකකි.

ගිනි බිසවු


Kejserinde Michiko af Japan (født 20. oktober 1934 i Tokyo som ) var  kejserinde af Japan fra 7. januar 1989 - 30. april 2019.

Hun er gift med den tidligere kejser Akihito af Japan og blev kejserinde, da han besteg tronen den 7. januar 1989. Det var hun til den 30. april 2019, hvor hun sammen med sin mand abdicerede og overlod tronen til deres ældste søn kronprins Naruhito (den senere kejser).

Baggrund
Michiko er datter af Hidesaburo Shōda, som var en af sønnerne af grundlæggeren af Nissin Flour Milling Co. og senere blev koncernchef for samme selskab. Hun fik en universitetsuddannelse ved det private kvindeuniversitet Seishin Joshi Daigaku i Tokyo, hvor hun studerede sprog og litteratur. Hun har også studeret ved Harvard University i USA og University of Oxford i Storbritannien.

Ægteskab og børn
Michiko blev gift med kronprins Akihito i 1959. Kejserparret kom på Japans trone, krysantemumtronen, efter at kejser Hirohito døde i 1989.

Parret har tre børn:
 Kejser Naruhito af Japan, født 1960
 Prins Fumihito, født 1965
 Prinsesse Sayako, født 1969

Dekorationer
 : Ridder af Elefantordenen (R.E.)  (1998)
 : Storkorset af Sankt Olavs Orden (No.St.O.1.)  (2001)

Noter

Kejserinder af Japan
Kvinder fra Japan
Storkors af Sankt Olavs Orden

Michiko af Japan


Şantung veya  (), Çin'in doğu sahilinde bir eyalettir.

Shandong 92 milyonu bulan nüfusuyla Çin'in Henan eyaletinden sonra en kalabalık ikinci eyaletidir. Konfüçyus'un memleketi Qufu bu eyalette bulunmaktadır.

Sözkökü ve Tarihi adlandırma
Shandong Çince dağın doğusu anlamına gelmektedir. Bu ismi Taihang dağlarının (太行山) doğu yamaçlarında yer alması nedeniyle almıştır.
II.Köktürk Kağanlığı devrinden kalan Bilge Kağan Yazıtı'nın kuzey yüzünde Bilge Kağan'ın bölgeyi ele geçirdiğinden bahsederken "Şantung ovasına kadar sefer ettim" (𐱁𐰦𐰆𐰭 𐰖𐰕𐰃𐰴𐰀 𐱅𐰏𐰃 𐰾𐰇𐰠𐰓𐰢 ŞaNTUÑ: YaZIKA: TeGİ: SÜLeDiM) denilmektedir.

İdari yapılanma
Shandong il düzeyinde 16 idari merkeze ayrılmıştır. Bunlar:

Ayrıca bakınız

 Şantung mutfağı

Kaynakça

Şantung


Sfârșitul eternității (titlu original: Konets vechnosti, Конец Вечности) este un film sovietic din 1987 regizat de Andrei Ermach (Андрей Ермаш). Este format din două părți. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Oleg Vavilov, Vera Sotnikova, Georgi Zhzhyonov. Scenariul este bazat pe romanul Sfârșitul eternității de Isaac Asimov.

Prezentare

Filmul prezintă activitățile unei organizații secrete numită "Eternitatea", care există în afara timpului și controlează toate lucrurile de pe Pământ.

Distribuție
 Oleg Vavilov - Andrew Harlan
 Vera Sotnikova - Noyes Lambent
 Georgi Zhzhyonov - Laban Twissel
 Sergey Yurskiy - Senior Computer Fingy
 Gediminas Girdvainis - Mallanson / Cooper
 Boris Ivanov - Senior Computer Sennor
 Boris Klyuev - Socilogist Cantor Voy
 Mikk Mikiver - Yarrow
 Evgeniy Markov

Diferențe față de roman
Filmul este o adaptare liberă a romanului cu un final diferit. Dacă în roman Noÿs și Harlan decid împreună că suprimarea zborului cosmic de către Eternitate nu a fost în interesul omenirii și "trăiesc fericiți până la adânci bătrânețe", filmul sovietic - al cărui sfârșit are loc în Germania de la mijlocul anilor '80, nu în Los Angelesul anului 1932 - prezintă o dispută între cei doi, cu un Noÿs care nu explică pe deplin de ce vrea să fie distrusă Eternitatea și un Harlan care e convins că amândoi sunt doar niște pioni, dispută încheiată cu despărțirea definitivă a personajelor.

Producție

Primire

Note

Legături externe

Vezi și
Listă de filme cu călătorii în timp
Listă de filme cu acțiunea în viitor
Listă de filme științifico-fantastice din anii 1980
Listă de filme sovietice din 1980–1991

Filme din 1987
Filme sovietice
Filme în limba rusă
Filme regizate de Andrei Ermach
Filme Mosfilm
Filme cu călătorii în timp
Ecranizări de romane americane
Filme bazate pe romane științifico-fantastice
Filme SF din anii 1980
Filme thriller din anii 1980
Istorie alternativă

Sfârșitul eternității (film)


An Lepidosperma resinosum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Bentham. An Lepidosperma resinosum in nahilalakip ha genus nga Lepidosperma, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepidosperma

Lepidosperma resinosum


O Brit Award para Estrela em Ascensão (no original em inglês: Brit Award for Rising Star) (anteriormente Brit Award para Escolha da Crítica, no original em inglês: Brit Award for Critics' Choice) é um prêmio concedido pela British Phonographic Industry (BPI), uma organização que representa gravadoras e artistas no Reino Unido. O prêmio é apresentado no Brit Awards, uma celebração anual da música britânica e internacional. Os vencedores e indicados são determinados pela academia de votação do Brit Awards com mais de mil membros, que incluem gravadoras, editoras, gerentes, agentes, mídia e vencedores e indicados anteriores.

Os indicados são artistas britânicos que a academia acredita que causarão o maior impacto na música no próximo ano. O prêmio foi apresentado pela primeira vez no Brit Awards de 2008 e tem sido concedido anualmente desde então.

Vencedores e indicados

Estrela em Ascensão
Prêmios estabelecidos em 2008
Prêmios para revelação musical

Brit Award para Estrela em Ascensão


صلاح دياب رجل أعمال مصري ورئيس مجلس إدارة مجموعة بيكو. أسس صحيفة المصري اليوم.
تبرع بستة ملايين ونصف المليون دولار لصندوق تحيا مصر هو صلاح الدين أحمد توفيق دياب، وشهرته «صلاح دياب»، ينتمي لعائلة دياب التي تتراوح أصولها بين مركز منيا القمح بمحافظة الشرقية ومركز أبو حمص بمحافظة البحيرة، له أخ يدعى «كامل دياب»، وهو يشاركه في الكثير من المؤسسات التي تمتلكها العائلة، كما يدير بعض شركاتهم نجلاهما، علاء كامل دياب، وتوفيق صلاح دياب

مراجع

أصحاب أعمال مصريون
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)

صلاح دياب


Kevin Wimmer (; n. 15 noiembrie 1992) este un fotbalist austriac profesionist care joacă pe postul de fundaș central pentru echipa de Championship Stoke City și echipa națională a Austriei.

Wimmer și-a început cariera la profesioniști la LASK Linz, de unde forma sa bună l-a făcut să ajungă la clubul german 1. FC Köln în iunie 2012. În sezonul 2013-2014, Wimmer a ajutat-o pe Köln să stabilească un nou record în 2. Bundesliga, după ce echipa a primit doar 20 de goluri și a reușit să obțină promovarea în Bundesliga. După un prim sezon reușit în Bundesliga el s-a mutat în Premier League, la Tottenham Hotspur, pentru o sumă de transfer de 4,3 milioane de lire sterline. Nu a reușit să se impună la Tottenham, cu Mauricio Pochettino preferându-i pe Toby Alderweireld și Jan Vertonghen. După două sezoane în nordul Londrei, Wimmer a fost transferat de Stoke City în august 2017 pentru suma de 18 milioane de lire sterline. Nici aici nu a reușit să se impună și a fost împrumutat la Hanovra 96 în mai 2018.

Cariera pe echipe

1. FC Köln
În iunie 2012, Wimmer a fost vândut de echipa austriacă LASK Linz la clubul german 1. FC Köln pentru suma de transfer de 250.000 €. Pe 5 august 2012, el a debutat într-o înfrângere în deplasare scor 1-0 cu Eintracht Braunschweig. El a continuat să joace constant în apărarea Kölnului. La 29 noiembrie 2013, Wimmer a marcat primul său gol într-o victorie cu 3-0 asupra lui FC St. Pauli.

În sezonul 2013-2014, Wimmer a ajutat clubul să stabilească un record în 2. Bundesliga după ce a primit doar 20 de goluri, obținând promovarea în Bundesliga. Wimmer și-a continuat meciurile  bune în Bundesliga germană ajutând-o pe Köln să rămână în Bundesliga, reușind să evite înfrângerea împotriva fiecărei echipe, cu excepția lui Bayern München și SC Freiburg, cel puțin o dată. Echipa a stabilit un record în Bundesliga cu nouă meciuri încheiate la egalitate cu scorul de 0-0, egalând și recordul lui Bayern München stabilit în Bundesliga în 1966 de a nu primi gol în 13 meciuri. În sezonul 2014-2015, Wimmer a jucat 32 de meciuri și a fost numit cel de-al șaptelea cel mai bun fundaș din campionat de către revista de fotbal Kicker.

Tottenham Hotspur
Pe 29 mai 2015, Wimmer s-a alăturat echipei de Premier League Tottenham Hotspur, cu care a semnat un contract pe cinci ani, cu suma de transfer fiind de 4,3 milioane de lire sterline. La 30 iulie, el și-a făcut debutul pentru Tottenham împotriva echipei MLS All-Stars într-o înfrângere cu 2-1 în Denver, Colorado. Wimmer l-a înlocuit pe căpitanul Jan Vertonghen după 45 de minute și a debutat împreună cu alți jucători nou-aduși, printre care Dele Alli, Kieran Trippier și Toby Alderweireld.

La 4 august 2015, Wimmer a jucat pentru prima dată titular într-o înfrângere cu 2-0 cu Real Madrid în Cupa Audi, jucat la München, și a fost înlocuit de Jan Vertonghen în minutul 46. Wimmer a jucat numai în cupă, fiind mai mult rezervă, din cauza parteneriatului bine sudat din  apărare dintre Vertonghen și Alderweireld. Deși putea fi împrumutat, antrenorul Mauricio Pochettino a ales să-l păstreze pe Wimmer, motivând că are nevoie de soluții de rezervă în cazurile în care ar apărea vreo accidentare Așa s-a și întâmplat, Wimmer reușind să joace primul meci din Premier League 2015-2016 pe 23 ianuarie 2016, înlocuindu-l pe Vertonghen care se accidentase într-o victorie cu 3-1 cu Crystal Palace. Cu Vertonghen accidentat pentru aproximativ două luni, Wimmer a devenit titular în Premier League și în fazele eliminatorii ale Europa League. Wimmer a impresionat ca înlocuitor al lui Vertonghen, jucând 15 meciuri în campionat înainte ca Vertonghen să se întoarcă în meciul împotriva lui Manchester United de pe 10 aprilie. În cele nouă meciuri de campionat începute de Wimmer ca titular, Tottenham a primit doar șase goluri, ajungând pe locul al doilea în clasament. După acest sezon, Wimmer a semnat un nou contract pe cinci ani până în vara anului 2021.

În ciuda faptului ca în sezonul 2016-2017 își dorea să joace mai mult ca în primul sezon, Wimmer a fost din nou rezervă, accidentându-se într-un meci de dinaintea începerii campionatului. După ce a declarat pentru ziarul austriac Kleine Zeitung, în octombrie, că așteaptă "cu răbdare șansa lui", accidentarea lui Toby Alderweireld ar fi părut să reprezinte o nouă șansă pentru Wimmer, dar Eric Dier a fost ales în detrimentul său. A fost nevoie de o a doua accidentare pentru ca Wimmer să spargă gheața în acel sezon, înlocuindu-l pe Dele Alli. Wimmer a jucat pentru prima dată în noul sezon de Premier League, pe 6 noiembrie, împotriva rivalei Arsenal, fiind singurul fundaș central într-o linie de trei folosită pentru prima dată de antrenorul Mauricio Pochettino în acel sezon. În derby, Wimmer a înscris un autogol în încercarea de a respinge o lovitură liberă a lui Mesut Özil într-un meci încheiat la egalitate, scor 1-1.

Orașul Stoke
Wimmer a fost transferat de Stoke City la 28 august 2017, pentru suma de 18 milioane de lire sterline. Antrenorul Mark Hughes a declarat că "Aducerea lui Kevin aici este o adevărată lovitură în opinia mea, pentru că este un jucător tânăr talentat, care va aduce, fără îndoială, calitate echipei... Au fost mulți bani cheltuiți în această vară, iar pentru nou, să obținem un jucător de calibrul lui Kevin prețul pe care l-am plătit, este, în opinia mea, ceva ce vom aprecia cu adevărat în anii care vor veni." El și-a făcut debutul pentru Stoke pe 9 septembrie 2017 într-o remiză scor 2-2 împotriva lui Manchester United. Wimmer a făcut un început slab de sezon la Stoke și a primit critici din partea suporterilor pentru meciul slab făcut înfrângerea cu 2-7 cu Manchester City.

Performanțele lui Wimmer nu au reușit să se îmbunătățească și a fost plasat într-un regim special de antrenament de către noul manager Paul Lambert. Wimmer nu a reușit să joace sub Lambert, cu Stoke retrogradând în EFL, a doua ligă engleză. Wimmer a fost considerat un "transfer ratat" de către suporterii lui Stoke și s-a raportat faptul că clubul ar fi dispus să-și asume o pierdere substanțială în ceea ce-l privește pe Wimmer. Wimmer a fost împrumutat în Bundesliga, la Hanovra 96, fiind împrumutat în mai 2018, cu opțiunea unui transfer permanent. Wimmer a jucat 24 de meciuri pentru Hanovra, în timp ce echipa a terminat pe locul 17 și a retrogradat în 2. Bundesliga. El nu a jucat destule meciuri pentru a declanșa clauza de transfer permanent.

Cariera la națională
Wimmer a reprezentat Austria la categoriile sub 17 ani, sub 19 ani, sub 20 ani și sub 21 ani.

La 15 noiembrie 2013, el și-a făcut debutul la seniori pentru echipa națională a Austriei într-un amical, intrând pe teren într-o victorie cu 1-0 asupra Statelor Unite.

Referințe

Legături externe

 Profilul pe kicker

Fotbaliști ai Hanovra 96
Fotbaliști ai Stoke City FC
Fotbaliști ai Premier League
Fotbaliști ai Tottenham Hotspur FC
Fotbaliști ai 1. FC Köln
Fotbaliști internaționali austrieci
Fotbaliști austrieci
Fundași
Nașteri în 1992
Oameni în viață

Kevin Wimmer


Los cicindelinos (Cicindelina) son una subtribu de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Géneros
Tiene los siguientes géneros:
Abroscelis
Antennaria
Apteroessa
Archidela
Bennigsenium
Brasiella
Callytron
Calomera
Cephalota
Chaetodera
Cicindela
Cratohaerea
Cylindera
Dromicoida
Dromochorus
Ellipsoptera
Enantiola
Eunota
Eurymorpha
Euzona
Grandopronotalia
Guineica
Habrodera
Habroscelimorpha
Hypaetha
Jansenia
Leptognatha
Lophyra
Macfarlandia
Manautea
Micromentignatha
Microthylax
Myriochila
Naviauxella
Neocicindela
Neolaphyra
Notospira
Opilidia
Orthocindela
Polyrhanis
Prothymidia
Rivacindela
Salpingophora
Sumlinia
Thopeutica

Referencias

 , 2010: New records of tiger beetles from Thailand with description of a new species. Mitteilungen des Internationalen Entomologischen Vereins 34 (3/4): 133-140. Full article: .

Cicindelina


O Campeonato Mineiro de Voleibol Feminino de 2022 foi a edição desta competição organizada pela Federação Mineira de Vôlei. Participarão do torneio quatro equipes provenientes de dois municípios mineiros Belo Horizonte e Uberlândia, além de duas equipes convidadas de Vinhedo e Brasília, no período de 26 a 28 de outubro, todos os jogos realizados na Arena Praia e com transmissão por parte do serviço streaming da TV NSports.

Sistema de Disputa

O torneio será disputado em turno único, no qual todas as equipes jogam entre si, a definição do pódio será definida por meio do sistema de pontos corridos (circuito).

Equipes Participantes

Equipes que disputam a Campeonato Mineiro de Voleibol Feminino de 2022:

<center>
{| class="wikitable"
|-bgcolor=#AAAAFF
!width="240px" <center>|Equipe
!width="200px" <center>|Cidade
!width="160px" <center>|Última participação
!width="160px" |Mineiro 2021
|-align=center
|| Praia Clube  ||   Uberlândia || Mineiro 2021 || 1º
|-align=center
|| CC Valinhos/Just For You/Vinhedo||   Vinhedo || Mineiro 2020 || 4º
|-align=center
|| Minas Tênis Clube  ||   Belo Horizonte || Mineiro 2021 || 2º
|-align=center
|| Brasília Vôlei||   Brasília || Mineiro 2021 ||  3º
|}

Classificação

 Vitória por 3 sets a 0 ou 3 a 1: 3 pontos para o vencedor;
 Vitória por 3 sets a 2: 2 pontos para o vencedor e 1 ponto para o perdedor.
 Não comparecimento, a equipe perde 2 pontos.
 Em caso de igualdade por pontos, os seguintes critérios servem como desempate: número de vitórias, média de sets e média de pontos.

|}

Resultados

Classificação final

Premiações

Ligações externas

Campeonato Mineiro de Voleibol Feminino
Voleibol de 2022 no Brasil


Le recensement d'une population est l' « opération destinée à recueillir un ensemble de données à partir du dénombrement de la population suivant des critères précis et à les exploiter statistiquement afin de connaître les caractéristiques de la population d'un État. » Dans le cadre de la Russie, cela peut faire référence à divers événements :

 Recensement de l'Empire russe de 1897
 Recensement de la RSFSR de 1920
 Recensement soviétique de 1923
 Recensement soviétique de 1926
 Recensement soviétique de 1937
 Recensement soviétique de 1939
 Recensement soviétique de 1959
 Recensement soviétique de 1970
 Recensement soviétique de 1979
 Recensement soviétique de 1989
 Recensement de 2002 en Russie
 Recensement de 2010 en Russie
 Recensement de 2020-2021 en Russie

Notes et références

Recensement de la Russie


Mammutidae is an extinct family of proboscideans that appeared during the Oligocene epoch and survived until the start of the Holocene. Mammutids ranged very widely, with fossils found in North America, Africa, and throughout Eurasia. The family was first described in 1922, classifying fossil specimens of the type genus Mammut (mastodons), and has since been placed in various arrangements of the order. The name "mastodon" derives from Greek,  "nipple" and  "tooth", as with the genus, referring to their characteristic teeth that distinguishes them from other proboscideans.

Description

Mammutids are characterised by their zygodont (having the opposite cusps merged into ridges) molars which are morphologically conservative (showing little variation) amongst all members of the family. Like other members of Elephantimorpha, mammutids exhibited horizontal tooth replacement like modern elephants. Early members of the group like Eozygodon and Zygolophodon had elongate lower jaws with lower incisors/tusks, while in later representatives like Sinomammut and Mammut, the lower incisors/tusks were either lost or only vestigially present, and the lower jaws shortened (brevirostrine). This process happened convergently amongst other elephantimorph proboscideans, including gomphotheres, stegodontids, and elephantids. The mammutid "Mammut" borsoni is one of the largest of all proboscideans, with one specimen having an estimated mass of 16 tonnes, making it one of the largest land mammals of all time.

Evolution
Mammutids are the most basal group within Elephantimorpha, with gomphotheres being more closely related to elephants, Mammutids originated in Africa during the Late Oligocene, and entered Eurasia across the "Gomphotherium land bridge" during the early Miocene, around 18 million years ago. Mammutid remains are generally rare in Eurasia in comparison to contemporary gomphotheres and deinotheres. During the late early Miocene, around 16.5 million years ago, a population of Zygolophodon entered North America, giving rise to Mammut. The youngest records of mammutids in Africa date to around 13 million years ago. At the beginning of the Pleistocene, around 2 to 2.5 million years ago, the last of the Eurasian mammutids, "Mammut" borsoni became extinct, with members of Mammut persisting in North America until the end of the Pleistocene, approximately 11,000 years ago.

References

Miocene first appearances
Prehistoric mammal families

nl:Mastodont

Mammutidae


මල්ඛෙඩ, හෙවත් මල්ඛෙඩ්,) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියාවේ කර්ණාටකයේ පිහිටි නගරයකි. මෙය  a town in Karnataka, India. It is located on the banks of Kagina River in Sedam Taluk of Gulbarga district, around 40 km from Kalaburagi.

Originally known as Manyakheta (IAST: Mānyakheṭa, "Mannakheḍa" in Prakrit), it was the capital of the Rashtrakuta dynasty during 9th and 10th centuries. At Malkhed, there is historical Fort, the Restoration of the Fort is in progress based on a proposal submitted by HKADB (Hyderabad Karnataka Area Development Board).

References

 Dr. Suryanath U. Kamath (2001). A Concise History of Karnataka from pre-historic times to the present, Jupiter books, MCC, Bangalore (Reprinted 2002) OCLC: 7796041

External links
 http://Gulbarga.nic.in/

Jain temples in Karnataka
Western Chalukya Empire
Former capital cities in India
Villages in Gulbarga district

මල්ඛෙඩ


Aceasta este o listă de poeți care au scris în limba germană.

A
Heinrich Albert
Albrecht von Haller
Ernst Anschütz
Ernst Moritz Arndt
Achim von Arnim
Bettina von Arnim
Rose Ausländer

B
Ingeborg Bachmann
Hugo Ball
Jakub Bart-Ćišinski
Adolf Bartels
Hans Baumann
Rudolf Baumbach
Heinrich Bebel
Nikolaus Becker
Michael Beer
Gottfried Benn
Hans Bethge
Marcel Beyer
Jacob Bidermann
Wolf Biermann
Rudolf Binding
Johannes Bobrowski
Heinrich Böll
Wolfgang Borchert
Nicolas Born
Rainer Brambach
Sébastien Brant
Joachim Wilhelm von Brawe
Bertolt Brecht
Clemens Brentano
Rolf Dieter Brinkmann
Georg Büchner
Gottfried August Bürger
Erika Burkart
Wilhelm Busch

C
Paul-Henri Campbell
Hans Carossa
 Friedrich Rudolph Ludwig von Canitz
Ernesto Castillo
Paul Celan
Conrad Celtes
Hanns Cibulka
Matthias Claudius
Ann Cotten
Karl Philipp Conz
Johann Andreas Cramer
Peter Crüger

D
Tankred Dorst
Annette von Droste-Hülshoff
Friedrich Dürrenmatt

E
Günter Eich
Joseph von Eichendorff
Adolf Endler
Hans Magnus Enzensberger

F
Daniel Falb
Gerhard Falkner
Erich Fried
Max Frisch

G
Sandro Grond
 Stefan George
 Robert Gernhardt
Friedrich Glauser
Johann Wolfgang von Goethe
Claire Goll
Yvan Goll
Christian Dietrich Grabbe
Durs Grünbein
Karl Gutzkow
Günter Grass

H
Gerhart Hauptmann
Johann Peter Hebel
Heinrich Heine
Wilhelm Heinse
Georg Herwegh
Hermann Hesse
Rolf Hochhuth
Friedrich Hölderlin
Peter Huchel

I

J
Hendrick Jackson
Ernst Jünger

K
Erich Kästner
Marie Luise Kaschnitz
Gottfried Keller
Gottfried Kinkel
Sarah Kirsch
Karin Kiwus
Thomas Kling
Friedrich Gottlieb Klopstock
Helmut Krausser
Karl Krolow

L
Else Lasker-Schüler
Till Lindemann

M
Andreas Mand
Klaus Mann
Thomas Mann
Georg Maurer
Karl May
Christian Morgenstern
Heiner Müller
Herta Müller
Inge Müller
Börries von Münchhausen

N
Friedrich Nietzsche
Natias Neutert
Helga M. Novak
Novalis (Friedrich von Hardenberg)

O

 Martin Opitz

P
Oskar Pastior
Alfons Petzold
Reinhard Priessnitz

Q

R
Karl Wilhelm Ramler
Rainer Maria Rilke
Dominique Kristof Rimbaud
Monika Rinck
Friedrich Rückert

S
 Hans Sachs
Nelly Sachs
Sabine Scho
Annette Seemann
Anna Seghers
Friedrich Schiller
Pascal Schmidli
Arno Schmidt
Arthur Schnitzler
Friedrich Leopold Graf zu Stolberg
Theodor Storm
Botho Strauss
Ingo Sundmacher

T
Ludwig Tieck
Georg Trakl
Kurt Tucholsky

U
 Ludwig Uhland

V

Johann Heinrich Voß

W
Walther von der Vogelweide
Robert Walser
Franz Werfel
Christa Wolf
Wolfram von Eschenbach

X

Y

Z
Stefan Zweig

Note

Bibliografie
  Edgar Hederer, Das deutsche Gedicht vom Mittelalter bis zum 20. Jahrhundert, Fischer Taschenbuch Verlag, 1957-1986
  Jean-Pierre Lefebvre, Anthologie bilingue de la poésie allemande, NRF Gallimard / La Pléiade, 1993

Legături externe
  Projekt Gutenberg-DE: toți autorii
  Listă de autori

Vezi și
 Listă de scriitori de limbă germană, după țară
 Literatura germană
 Listă de poeți

Poeți
Germană
Listă
!Poeți

Listă de poeți de limbă germană


Aralidium, monotipski biljni rod kojemu pripada manje drvo ili grm iz Indokine i otoka Bornea, i Sumatre.

Rod pripada porodici Toricelliaceae i opisan je 1856

Sinonimi
 Aralia pinnatifida Jungh. & de Vriese
 Aralidium dentatum Miq.
 Aralidium integrifolium Heine

Izvori

Toricelliaceae
Rodovi celerolikih
Flora Bornea
Flora Malaje
Flora Sumatre
Flora Tajlanda
Flora Vijetnama

Aralidium


Donji Morinj
Gornji Morinj
Morinj (Crna Gora)
Moryń, grad u Poljskoj
Jabal al Morinj
Logor Morinj, zarobljenički logor

Morinj


An Cryptocoryne retrospiralis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Roxburgh, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Sigismund Kunth. An Cryptocoryne retrospiralis in nahilalakip ha genus nga Cryptocoryne, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cryptocoryne

Cryptocoryne retrospiralis


අධ්‍යයන හෝ පර්යේෂණ කටයුතු සිදුකරන ආයතන අධ්‍යයනායතන නම්වේ. මේවා ස්වාධීන සංවිධාන හෝ විශ්වවිද්‍යාල වැනි උසස් අධ්‍යාපන ආයතනයක කොටසක් විය හැක.

අධ්‍යයනායතන

අධ්‍යයනායතන


Endonezya'daki şehirler listelenmektedir.

Nüfusa göre şehirler
Kalın: ilin başkenti
İtalik: ilin en büyük şehri

Kaynakça

Asya'daki şehir listeleri
Ülkelerine göre şehir listeleri

Endonezya'daki şehirler listesi


Sovyetler Birliği'nin madalya ve nişanları, Sovyetler Birliği'nde askerî ve sivil başarıları ödüllendirmek için verilmekte idi. Bu madalyaların verilmesi Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra son bulmuş ancak birçok eski Sovyet Cumhuriyetinde isimleri değiştirilerek ve dizaynlarında küçük değişiklikler yapılarak devam etmişlerdir.

Kahraman unvanlı madalyalar

Onur madalyaları

Askerî Personele verilen nişanlar

Sivil ve askerî personele verilen nişanlar

Sivil personele verilen nişanlar

askerî Madalyalar

Genel

Uzun hizmet Madalyaları

İkinci Dünya Savaşı madalyaları
 "Leningrad'ın Savunmasına göre" Madalyası
 "Odessa'nın Savunmasına göre" Madalyası
 "Sevastopol'un Savunmasına göre" Madalyası
 "Stalingrad'ın Savunmasına göre" Madalyası
 "Moskova'nın Savunmasına göre" Madalyası
 "Kafkasya'nın Savunmasına göre" Madalyası
 "Sovyet Transarktik'in Savunmasına göre" Madalyası
 Kiev Savunması Madalyası
 Berlinin Alınması Madalyası
 Budapeşte'nin Alınması Madalyası
 Königsberg'in Alınması Madalyası
 Viyana'nın Alınması Madalyası
 Prag'ın Kurtuluşu Madalyası
 Varşova'nın Kurtuluşu Madalyası
 Belgrad'ın Kurtuluşu Madalyası
 1941-1945 Büyük Yurtsever Savaşında Almanya üzerinde Zafer Madalyası
 Japonya üzerinde Zafer Madalyası
 Vatanseverlik Savaşı Partizanları Madalyası
 1941-1945 Büyük Yurtsever Savaşında Cesur Emek Madalyası

Sivil madalyalar
 Analık Şanı Nişanı
 Emek Cesareti Madalyası
 Seçkin Emek Madalyası
 Suda Boğulmadan Kurtarma Madalyası
 Yangında Cesaret Madalyası
 Emek Emektarı Madalyası
 Donbass Kömür Madenlerinin Restorasyonu Madalyası
 Güneydeki Siyah Metalürji İşletmelerinin Restorasyonu Madalyası
 Bakir Toprakların Gelişimi Madalyası
 Baykal-Amur Demiryolunun İnşası Madalyası
 RSFSR'in Siyah-olmayan Topraklarında Dönüşüm Madalyası
 Batı Sibirya'nın Petrokimya Kompleksinin Genişletilmesi ve Yeraltı Dağılması Madalyası
 "Kamu Düzeninin Korunmasında Mükemmel Hizmet" Madalyası

Jübile madalyaları
 "İşçi ve Köylü Kızıl Ordunun XX Yılları" Jübile Madalyası
 "Sovyet Ordusu ve Donanmasının 30 Yılı" Jübile Madalyası
 "SSCB Silahlı Kuvvetlerinin 40 Yılı" Jübile Madalyası
 "SSCB Silahlı Kuvvetlerinin 50 Yılı" Jübile Madalyası
 "SSCB Silahlı Kuvvetlerinin 60 Yılı" Jübile Madalyası
 "SSCB Silahlı Kuvvetlerinin 70 Yılı" Jübile Madalyası
 "1941-1945 Büyük Vatanseverlik Savaşında Zaferin Yirmi Yılı" Jübile Madalyası
 "1941-1945 Büyük Vatanseverlik Savaşında Zaferin Otuz Yılı" Jübile Madalyası
 "1941-1945 Büyük Vatanseverlik Savaşında Zaferin Kırk Yılı" Jübile Madalyası
 Moskova'nın 800. Yıldönümünü Kutlama Jübile Madalyası
 Leningrad'ın 250. Yıldönümünü Kutlama Jübile Madalyası
 Kiev'in 1500. Yıldönümünü Kutlama Jübile Madalyası
 Sovyet Milisinin 50 Yılı Jübile Madalyası
 Vladimir İlyiç Lenin'in 100. Yıldönümünü Anma Jübile Madalyası

Kaynakça

Ayrıca bakınız

Sovyetler Birliği listeleri


Berrechid é uma província de Marrocos que faz parte da região de Casablanca-Settat. Tem uma área de 2.530 km² e uma população de 484.518 habitantes (em 2014). A sua capital é a cidade de Berrechid.

Limites
Localizada na planície de Chaouia, os limites da província são:

 Norte com a região da Grande Casablanca.
 Oeste com a província de El Jadida.
 Sul com a província de Settat.
 Leste com a província de Benslimane.
 Noroeste faz fronteira com o Oceano Atlântico.

Geografia
A província está localizada no oeste de Marrocos, perto da cidade de Casablanca, a uma altitude que varia de 0 a cerca de 250 m acima do nível do mar. A paisagem é caracterizada por áreas agrícolas.

Clima
Devido à proximidade do mar, as temperaturas máximas diárias no verão raramente ultrapassam os 30 °C ; à noite eles caem para 15-20 ° C quando está nublado. No inverno, as temperaturas diurnas geralmente variam de 10 ° C a 20 ° C. A chuva cai apenas nos meses de inverno, ou seja, de novembro a fevereiro.

História
A província de Berrechid foi criada em 2009 pelo desmembramento da província de Settat e pertenceu até a reforma administrativa de 2015  a extinta região de Chaouia-Ouardigha.

Províncias de Marrocos
Casablanca-Settat

Berrechid (província)


Gördes halısı, Manisa'inin Gördes ilçesi yöresine özgü özellikler taşıyan halı türüne denir. Figür ve motifleri geçmişin izlerini yaşatmaktadır.

Anadolu Türk halılarının düğüm tekniğine isim veren Gördes halıcılığı 17. yüzyıl'dan itibaren yayılmaya başlamış ve Gördes Batı Anadolu'nun önemli halı merkezlerinden biri haline gelmiştir.Hiçbir ustasının adı belli değildir.Çevresini,doğayı,duygu ve hayellerini ilmek ilmek,iplikleredolayan o genç kızların,kadınların adları,sanları asla bilinmez.Bilinen sadece yöresinin adıdır

Gördes düğümünde, halının tüylü kısmı eskise bile bağlantı yapan kısmı asırlarca kilim gibi kullanılır, desenini kaybetmez. 10cm²'de 3600 düğüm ile çok ince ve sanatkârane bir işçilik gösterir. Malzeme ise eski Gördes halılarının değerini arttıran en önemli unsurdur. Tamamen koyun tüyü olan yapağıdan, el ile iğrilerek yapılır. Halıların ayrı bir özelliği de kullanılan renklerin doğada yetişen bitkilerin köklerinden elde edilmesidir.

Tarihi Gördes halılarını İstanbul Türk ve İslam Eserleri Müzesi, Sultanahmet Camii, Konya Mevlana Müzesi'nde görmek mümkündür.

Gördes halılarında kullanılan kök boyalar

Gördes halılarında kullanılan kök boyası çeşitli bitkilerden elde edilmektedir. Bu bitkilerin başlıcaları; soğan kabuğundan koyu sarı renk; ceviz kabuğundan koyu kahverengi, krem ve bej renkleri; boya kökünden koyu kırmızı, açık kırmızı, şeker rengi ve tarçın rengi; somak'tan kirli sarı; sarıkızotu'ndan tarçın rengi; sarıkızotu-indigo Hindistan'da yetişen bir bitkidir) karşımından yeşil renk; palamut'tan kızıl devetüyü, açık devetüyü ve gri renkler; mazı'dan koyu sarı; kızılçam kabuğundan sarı, kızıllı sarı, tarçın sarısı; adaçayı'ndan fildişi rengi ve bej rengi elde edilir. Sarımtırak tonlar veren basama otu ise genellikle renk karışımlarında kullanılır.

Bu boyaları elde etmek için, boya bitkileri bir gün önceden boyama kazanındaki suya bırakılıp, erimeleri sağlanır. Yünler ise;iyice ıslatılmış ve sıkılmış olarak boyaya atılır. 80 ve 90 derecede kaynatılır. Boya işlemi biten yünler, sabunlu ılık su ile yıkanıp gölgede kurutulur ve halıda kullanılmak üzere hazır hale getirilir.

Dış bağlantılar
 Gördes Halıları  (manisakulturturizm.gov.tr)
 Gördes Halısı  (gordes.bel.tr)
 Osmanlı Dönemi Gördes Halıcılığı (Doç. Dr. Ertan Gökmen)

Halı
Hali

Gördes halıları


12564 Ikeller este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12564 Ikeller este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Bergisch Gladbach de Wolf Bickel. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,83 ua, o excentricitate de 0,04 și o înclinație de 1,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

12564 Ikeller


Peet Aren (, village d'Odiste, paroisse de Võisiku, Viljandimaa - , New York) est un peintre, un artiste de théâtre et un graphiste estonien. Il a également conçu la Croix de la Liberté.

Biographie
Peet Aren est né dans la paroisse de Võisiku, département de Viljandi, dans la ferme d'Odiste Aarna. Après avoir été diplômé de l'école ministérielle locale, Aren étudie au séminaire des enseignants de Tartu jusqu'en 1905, où il enseigne également pendant une courte période. Les parents de Peet Aren déménagent à Narva, où le jeune artiste rencontre August Jansen, alors étudiant à l'Académie des arts de Saint-Pétersbourg, ainsi qu'Aleksander Promet et Rudolf Sajor, qui lui recommandent d'étudier l'art. De 1908 à 1913, il reçoit une formation artistique à l'Académie des arts de Saint-Pétersbourg sous la tutelle de Nikolaï Roerich, Ivan Bilibin et Arkady Rõlov. Dès 1909, il participe à la deuxième exposition d'art estonien à Tartu.

Après avoir obtenu son diplôme de l'académie avec une médaille d'or, Aren travaille comme dessinateur dans le bureau d'architecture de Karl Burmani à Tallinn de 1909 à 1912, tout en travaillant également comme illustrateur de livres. En 1914, il part pour un long voyage à l'étranger avec Paul Burman, le frère de Karl Burman, et leur sœur. Il s'arrête d'abord sur la côte de la mer Noire, en Crimée, d'où il poursuit son voyage quelques mois plus tard via Odessa et Kiev jusqu'à Vienne, et de là, après une courte escale, jusqu'à Munich, où il suit des cours d'été à l'Académie. Pendant leur séjour en Allemagne, la Première Guerre mondiale éclate et, comme les jeunes hommes sont pré-mobilisés, ils sont internés dans un camp de prisonniers de guerre à Traunstein, dont Paul Burman est libéré en décembre 1914 en raison de sa mauvaise santé mentale. Aren est libéré en mars 1915 après avoir simulé une maladie pulmonaire et rentre chez lui en passant par la Suède.

De retour chez lui, Aren vit à Narva de 1916 à 1918. De 1916 à 1916, Aren retourne en Estonie, où il reste en 1916 et rejoint le groupe d'écrivains Siuru. Pendant l'occupation allemande en 1918, il est membre de la garde intérieure secrète de Johan Pitka. Au début de la guerre d'indépendance, il devient fonctionnaire au ministère de la Guerre, chargé de se rendre sur le front pour dessiner et photographier. En 1920, il est invité à l'École nationale des arts et métiers, où il travaille pendant cinq ans comme professeur dans le département de dessin, aquarelle et décoration. Pendant une période plus courte, il travaille à l'école de théâtre Drama Studio et créé des décors pour de nombreuses productions au théâtre Estonia et au Morning Theatre. Il publie un livre de gravures intitulé "Linool Cuts". Il crée également un certain nombre d'illustrations de livres, de dessins animés et d'affiches. De 1926 à 1930, il est professeur de peinture et de graphisme à Pallas, à Tartu.

Dans les dernières décennies de l'indépendance, les activités de l'artiste couvrent également un large éventail d'arts appliqués et de décoration intérieure. Il réalise un certain nombre de travaux pour des cinémas, des cafés et des bâtiments publics à Tallinn, Tartu et Pärnu, et contribue à la finition des projets des architectes Arnold Matteus, Edgar Kuusik et Anton Soansi. Au nom du ministère des affaires économiques, il est l'organisateur artistique des expositions estoniennes à l'Idamess de Königsberg en 1937 et 1938 et à l'Exposition internationale de l'artisanat de Berlin, où il reçoit une médaille de bronze pour la conception de la section estonienne.

Entre 1940 et 1941, l'artiste vit à Pääsküla, retiré de la vie publique, travaillant comme concepteur d'accessoires dans l'industrie des appareils électriques Tilk et Ko et comme dessinateur d'étiquettes dans la fabrique de tabac Ahto.

En 1944, il fuit vers l'Allemagne avec sa femme Karin Aren, où il s'installe provisoirement à Wartenberg dans les Sudètes, puis dans un camp de réfugiés à Geislingen. Pendant son séjour dans les camps de réfugiés, il participe à l'organisation d'une exposition d'art balte et est professeur à l'école estonienne de l'UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration ou Administration des Nations unies pour le secours et la reconstruction). En 1949, il émigre à New York, aux États-Unis.

Il est membre fondateur de la Société estonienne des artistes illustrateurs, membre de la Pallas Art Society et de la Society of Applied Artists. Membre honoraire de Fraternitas Artis. Korp ! Anciens élèves d'Ugala.

Vie personnelle
Il est marié à Ellinor Aren et à Karin Aren-Nordman, une artiste appliquée.

Création
Il cultive la peinture sur panneau et monumentale-décorative, l'art libre, le graphisme de livres et de publicités, la scénographie et la décoration d'intérieur.

Ses premières peintures reflètent le romantisme national et le style de la "Mir Iskusstva". De retour dans sa patrie en 1915, il expose trois tableaux sur le thème de la Crimée à l'exposition d'art de 1916, dont " Tatar Town ", qui est salué par la critique. En 1917, il achève " Church Wind ", " Rye Hooks " et " Night in Tallinn ". Ils ont été rejoints par 14 panneaux représentant des personnages de la commedia dell'arte pour le cinéma Passaaž de Tallinn. Ses œuvres ont également décoré les cafés Modern, Kultas et Asko.

L'apogée du travail d'Aren se situe dans les années 1920, lorsque ses œuvres expressionnistes allemandes influentes apparaissent dans tout l'art estonien. Le contact d'Aren avec l'expressionnisme a commencé pendant la guerre en Allemagne. Dans ses portraits, et en particulier dans ses vues de la vieille ville de Tallinn ("Aida Street", 1921), son traitement des formes est d'une angularité agitée, ses couleurs sont intenses et pleines de tension. Au milieu des années 1920, il se tourne vers des sujets religieux, ce qui est relativement rare dans l'art estonien de l'époque. À la même époque, le pathos expressionniste commence à reculer dans ses œuvres, laissant place à des tendances néo-réalistes ou à l'art déco.

En 1919, le premier jeu de cartes à jouer estoniennes est imprimé en 10 ou 20 exemplaires selon son dessin, à la demande de l'État. Il a également conçu un timbre-poste estonien indépendant représentant un navire viking. Parmi les dessins d'Aren figurent deux tentures murales pour le pavillon d'attente de la gare de la Baltique, détruit pendant la Seconde Guerre mondiale, et la tenture "Rannal" (Sur la plage) pour l'hôtel de la plage de Pärnu.

Tout en vivant en exil, Aren travaille comme dessinateur technique et continue à créer. Il peint de nombreux portraits, des paysages estoniens et alpins, et illustré la littérature estonienne de l'étranger.

Il dessine également des caricatures, qui sont publiées dans les journaux Meie Mats et Kilk.

Les œuvres de Peet Aren se trouvent au Musée d'art d'Estonie, au Musée d'art de Tartu et au Musée estonien du théâtre et de la musique.

Expositions personnelles
 1954: New York, USA
 1973, 1979 et 1989: Musée d'art d'Estonie, Tallinn, Estonie

Expositions collectives sélectionnées
 1909 : première apparition à une exposition d'art estonien à Tartu.
 À partir de 1910, expositions de la Société des arts estoniens à Tallinn.
 1913 Exposition d'art jeune-estonien à Tallinn
 1914 Exposition d'art jeune-estonien à Tartu
 1918 Expositions de la Société d'art Pallas, Tartu
 1921 Exposition Arsi à Tallinn
 1922 Expositions de l'Association centrale des artistes illustrateurs estoniens
 1928 Expositions du Gouvernement de la Fondation pour les Beaux-Arts

Reconnaissance
 1938 - médaille de bronze à l'exposition internationale des métiers d'art de Berlin.
 Rue Peet Aren dans le quartier Ihaste de Tartu

Référence

Liens externes

Naissance en Estonie
Naissance en juin 1889
Décès à New York
Décès en janvier 1970
Décès à 80 ans
Peintre estonien du XXe siècle
Graveur estonien
Graveur du XXe siècle
Linograveur
Réfugié estonien
Réfugié en Allemagne
Réfugié aux États-Unis

Peet Aren


نوع من السدود أو الحواجز الصغيرة التي تُبنى عبر الأنهار أو الجداول وتصمم لتغيير خصائص السريان للمجري المائي (مثل : رفع مستوى الماء في نهر أو جدول).
في معظم الحالات، تأخذ الهدارات شكل عوائق أصغر من معظم السدود التقليدية، فهى تقوم بتجميع المياه خلفها وفي نفس الوقت تسمح بسريان الماء بانتظام فوق قممهما. تستخدم الهدارات عادة لتغيير سريان الأنهار لمنع الفيضانات، أو لقياس التصريف، أو لجعل الأنهار صالحة للملاحة.

الهدار كان يستخدم تقليديا بهدف إنشاء الطاحونات المائية. بعض الهدارات تحتاج إلى بوابات لكي لا يصل الماء إلى أعلى السد ويدعى الهدار أحيانا بالسد الغاطس أو بقنطرة الاحتجاز.

الوظيفة
تُمكِّن الهدارات الهيدرولوجيين والمهندسين من قياس معدل التدفق الحجمي في المجاري المائية الصغيرة والمتوسطة أو عند نقاط التصريف الصناعية بطريقة بسيطة. بما أن عتبة الهدار ( في قمته) لها شكل هندسي معروف والمياه كلها تتدفق فوقها، يمكن تحويل عمق المياه خلف الهدار إلى معدل للتدفق. يعتمد الحساب على حقيقة أن المقطع الجانبي لسطح الماء سوف يمر خلال العمق الحرج لنظام السريان بالقرب من قمة الهدار. إذا لم ينجرف الماء بعيدا عن الهدار بعد أن يتجاوز قمته، فان ذلك يمكن أن يجعل من قياس التدفق عملية معقدة أو حتى مستحيلة.

يمكن تلخيص معدل تصريف الهدار على النحو

حيث
 Q هو معدل تدفق السائل (الماء)
 C هو رقم ثابت للمنشأ (ثابت الهدار)
 L هو عرض عتبة الهدار
 H هو ارتفاع الماء فوق عتبة الهدار
 n يختلف باختلاف المنشأ (على سبيل المثال n =3/2 للهدار أفقي العتبة، n =5/2 للهدار المثلثي - ذو عتبة على شكل V.)

عندما يستخدم الهدار لقياس التدفق من المهم أن تبقى قمتة (عتبته) خالية من الصدأ أو الحزوز. أي خشونة في قمة الهدار من أي نوع سوف تتسبب في تصريف المياه بمعدلات أزيد مما هو مشار إليه في معادلات التصريف القياسية أو الجداول. أيضا يجب أن يسري الهواء بحرية تحت الشرشف (صحيفة الماء المتدفقة فوق الهدار) إذ أنه قد تحدث أخطاء في قياس التصريف تصل إلى 25٪ إذا لم تتم تهوية الشرشف على نحو كاف.

ويمكن استخدام الهدار أيضا للحفاظ على الشكل الرأسى لمقطع المجرى المائي أو القناة، ومن ثم يتم يشار إلية كمنشأ «مثبت للانحدار» مثل هدار دوفيلد، في ديربيشاير.

أنواعه
 الهدار العريض العتبة
 الهدار طويل العتبة
 الهدار حاد العتبة
 الهدار شكل V.
 الهدار الإبري
 الهدار طويل العتبة
 الهدار المستطيل
 هدار المد والجزر

مراجع

إنظر أيضا
 سد

أنهار
سدود حسب النوع
هندسة هيدروليكية

هدار


.yt, Mayotte için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Mayotte
yt
yt

.yt


Belarus'un idarî bölümleri, Belarus topraklarının kurumsal ve idarî yapısıdır. Belarus, voblast (, ) adı verilen altı idarî bölüm ile özel yönetim haklarına sahip başkent Minsk'e ayrılmaktadır. Voblastlar ek olarak rayonlara ayrılmaktadır.

Voblastların düzeni ve kapsamı 1960 yılında Beyaz Rusya Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti döneminde belirlendi.

Voblastlar listesi

Ayrıca bakınız
 ISO 3166-2:BY

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Interactive map of Belarus
 Regions (oblasts) of Belarus, The official President's website
 Geography of Belarus, The official website of Belarus
 Belarusian regions, towns and villages
 Current Status of United Nations Romanization Systems for Geographical Names of Belarus

idari yapılanması

Belarus'un idari bölümleri


Richilde d'Ardennes sau Richilde de Provența () a fost cea de-a doua soție a lui Carol al II-lea cel Pleșuv, împărăteasă a Occidentului.

Biografie
Născută prin 845, Richilde era fiica lui Bivin de Gorze, conte de Ardennes, și sora lui Boso de Provence (cf. Dinastia Bosonizilor). Concubină a lui Carol cel Pleșuv, el o ia în căsătorie la 22 ianuarie 870 la moartea primei sale soții  Ermentrude. Ea i-a  dăruit regelui o a șasea fiică, Rothilde (n. prin 871-d. prin 928), care se va căsători cu Hugues de Bourges, apoi cu Roger du Maine, și patru fii care au murit la vârste fragede (între care doi gemeni: Drogo et Pippin).

În timpul absențelor împăratului, plecat să se războiască cu saraziniii, ea a administrat țara și s-a aflat la conducere la moartea lui Carol, survenită în 877.  Avea în vedere accederea pe tron a fratelui  său Boso, duce de Bourgogne (Burgundia), întrucât Ludovic al II-lea cel Gângav (fiul lui Carol al II-lea și al Ermentrudei d'Orléans) a murit puțin timp după tatăl său, iar copiii săi erau încă prea tineri. Cu toate acestea,  Richilde a fost acuzată de incest cu fratele său, iar seniorii regatului au refuzat să se supună autorității sale. Richilde l-a ajutat apoi pe Boso să devină rege al Provenței.

La moartea lui Ludovic cel Gângav în 879, fiul lui Carol Pleșuvul și al Ermentrudei, ea a revenit la putere, în timpul domniilor tinerilor Ludovic al III-lea și Carloman al II-lea, apoi după moartea lor în 882 și 884. Dar imperiul era agitat și amenințat de normanzi, iar marii seniori au obligat-o să se retragă în Provența, la fratele său, unde a murit la 2 iunie 910.

Ctitorii
În 874, împreună cu soțul său, Carol cel Pleșuv, a ctitorit abația benedictină Juvigny.

Note

Bibliografie
 Genevra Kornbluth, « Richildis and her Seal: Carolingian Self-reference and the Imagery of Power », Jane L. Carroll et Alison G. Stewart, ed., Saints, Sinners, and Sisters: Gender and Northern Art in Medieval and Early Modern Europe, Ashgate, 2003, p. 161-181.
 Jane Hyam, « Ermentrude and Richildis », Margaret T. Gibson et Janet L. Nelson, éd. Charles the Bald: Court and Kingdom, a doua ediție revizuită, Variorum, 1990, pp. 154-168.

Vezi și
 Dinastia Carolingiană
 Istoria Franței
 Listă de regi franci

Nașteri în 845
Împărătese ale Sfântului Imperiu Roman
Regine ale Franței
Regine ale Italiei
Regenți
Decese în 910
Decese pe 2 iunie

Richilde d'Ardennes


This list includes extant buildings that fulfill the engineering definition of a tower: "a tall human structure, always taller than it is wide, for public or regular operational access by humans, but not for living in or office work, and which is self-supporting or free-standing, meaning no guy-wires for support." This definition excludes continuously habitable buildings and skyscrapers as well as radio and TV masts. Also excluded, because they are not designed for public or regular operational access, are bridge towers or pylons, wind turbines, chimneys, transmission towers, sculptures and most large statues and obelisks.

Towers are most often built to use their height for various purposes, and can stand alone or as part of a larger structure. Some common purposes are for telecommunications, and as a viewing platform.

The Tokyo Skytree, completed in 2009, is , making it the tallest tower in the world.

Entirely self-supported towers

Towers taller than 250 meters

Towers between 200 and 250 metres tall
 Please read the list criteria in the introduction before adding any entry.

Towers between 150 and 200 metres tall
 Please read the list criteria in the introduction before adding any entry.

Towers between 100 and 150 metres tall
 Please read the list criteria in the introduction before adding any entry.

Towers proposed or under construction
This is a list of towers that are proposed or under construction with a minimum height of 250m

Diagram

Timeline of tallest towers

See also
 Lattice tower
 Partially guyed tower
 Additionally guyed tower
 List of tallest church buildings
 List of tallest crosses
 List of fire lookout towers
 Smog tower
 List of tallest buildings in Scandinavia
 Karla Tower

References

Tallest
Towers
Lists of construction records

List of tallest towers


الحناية إحدى بلديات دائرة الحناية بولاية تلمسان الجزائرية.

المصادر

حناية

الحناية


Vladimir Vladimiroviç Mayakovski () (19 Temmuz 1893 –  14 Nisan 1930), Rus şair, oyun yazarı, film ve tiyatro aktörü.

Yaşamı
7 ya da 19 Temmuz (Ne annesi, ne babası, ne de kendisi tam olarak biliyor.) 1893'te Gürcistan'ın Kutais kentinden 20 verst uzaklıktaki Bağdadi köyünde doğdu. Babası Vladimir Konstantinoviç Mayakovski Bağdadi bölgesi orman işçisi idi ve Luda ve Olya adında iki kız kardeşi vardı. Kızkardeşi Luda'nın anılarına göre, aile, Gürcü geleneklerine bağlı bir hayat yaşayan ancak Rusça'yı da korumaya özen gösteren mutlu bir ailedir. Aile bir süre sonra Kutais kentine taşınır ve Mayakovski burada 1900 yılı sonunda Kutais Lisesi'ne gitmeye başlar.  Okulda çok başarılıdır, hatta okulun en iyisidir. Bu dönemde kurmaca romanları özellikle de Jules Verne'i çok sever. Öğretmeni onu bir sanatçı olarak kabul edip onunla özel olarak ilgilenmeye, dersler vermeye başlar.
Mayokovski bu dönemde politikaya da ilgi duymaya başlar. 1905 başarısız devrim girişimi sırasında kızkardeşi gizlice Moskova'ya gider ve onu devrim ile tanıştıracak bazı belgeler getirir. Bu sıralarda Kutais de Bolşevik Partisi'nin yeraltı eylemlerinin merkezlerinden biri olmuştur. Bu dönemden sonra şiir ve devrim onun için bölünmez bir bütün haline gelir. Bir süre sonra babası kesik parmağından kaptığı bir enfeksiyon sonucu ölür.

Moskova yılları

Bu ölümden sonra aile Kuatis'den Moskova'ya göçer. Moskova'da bir süre büyük bir yoksulluk içinde yaşarlar. Annesi çalışmaya başlar. Mayakovski ise sosyalist arkadaşlar bulur ve kendini bir sanatçı olarak Moskova'da tanıtmaya çalışır. Tekrar okula başlar. Derslerde felsefe kitapları okumaya, düşünmeye başlar. Marksizm onu büyüler. Sosyalist devrim hayalleri ile yaşamaya başlayan Mayakovski'nin dersleri artık eskisi gibi iyi değildir. Bu dönemde sadece 14 yaşındadır. Annesi anılarında bu dönemi şöyle anlatır.

Mayakovski bir olaydan sonra okuldan atılır. birçok kez tutuklanır. Bolşevik partisinde propagandacı, örgütçü ve yazıcı olarak faaliyet göstermeye başlayan Mayakovski'nin evi 29 Mart 1908'de polis tarafından basılır ve Mayakovski tekrar tutuklanır. Bu esnada gizli bilgilerin de yazıldığı not defterini yutar. Parti bu dönemden sonra ona daha fazla bağlanır. 15 yaşında bir daha dönemeyeceği evinden polislerce alınır ve bilinmeyen bir yere götürülür. İlk girdiği hücrede 12 ay geçirir. Bu dönemde 3 yıl aradan sonra tekrar kurmaca romanlar okumaya ve yoğun bir şekilde yazmaya başlar. Bu Mayakovski'nin okuduklarından ziyade kendi özgün fikirlerini yazdığı bir dönem olarak tanımlanabilir. Hapis yıllarından sonra bu sefer Moskova Resim ve Heykel Okulu'na kaydolur. Burada özgün ve halktan olan çalışmaları ile diğer öğrencilerden farklılaşır. 1911'de fütürist harekete katılır ve Fütürist Bildiri'ye imzasını koyar. Burjuva göreneklerine meydan okuyan ve sığ kamu beğenisini sarsan edebi ürünler verir.
Öğretmenlerini eski dünyanın temsilcileri olarak görmekte ve devrimle kurulacak yeni dünyaya ilişkin resimler yapmaktadır. Bu çalışmalarının Rus fütürizminin başlangıcı olduğu söylenebilir. Bir zamanlar elden ele dolaşan Puşkin'in şiirlerinin yerini Mayakovski'nin şiirleri almaya başlar. Bu arada polis tekrar Mayakovski'nin peşine düşer. Şair, trajedi adlı oyununu Sankt-Peterburg'da bir parkta sahnelemeye başlar. Bu oyundan sonra ünü iyice yayılır. 1913 kışında Korni Çekovski'de bu oyunu izler ve oyun hakkında yazar. Ona göre bu oyunda bizzat Mayakovski vardır. Oyunda ortada bir adam ve çevresinde değişik kılıklarda onu yok etmeye çalışan birçok insan vardır. Çekovski, bunun gerçekten bir trajedi olduğunu ve bunun için şairin bir büyük bir ün yapacağını söyler. Gorki'nin eşi Maria ise anılarında Mayakovski hakkında şöyle der:

I. Dünya Savaşı ve Ekim Devrimi yılları

1914 yılında I. Dünya Savaşı patlak verir. Mayakovski başlarda oldukça heyecanlıdır ve zafer kazanma duygusu ile başı dönmüştür. Ancak ilk meydan savaşından sonra tanık olduğu şeyler fikirlerini değiştirir. 1915 yılında Pantolonlu Bulut adlı şiir kitabını yazar. Maksim Gorki bu şiirini çok beğenir ve şairle ilgili övgü dolu yazılar yazar. Gorki'nin eşi anılarında Gorki'nin Mayakovski hakkındaki düşüncelerini şöyle dile getirmiştir:

Mayakovski'ye göre bulut çağdaş sanatın birleştiği bir değerdir. Bunun yanında cehennem şiddet ve bireycilik gibi şeyler de yeni bir anlam kazanmıştır.
1915-1917 yılları arasında Lili Brik ile büyük bir aşk yaşar, yıllarca bu aşkın etkisinde kalır.
Mayakovski'nin Moskova'nın fütürist sanatı kabul edeceğine dair en ufak bir şüphesi yoktur. Ona göre devrim onun devrimidir ve devrim gerçekleştiğinde tüm düşleri gerçek olacaktır.

Bu duygularla 1917 Ekim Devrimi'ni coşkuyla karşılar ve devrimin başlıca sözcülerinden birisi olur. Devrim sonrası çıkan iç savaşta Mayakovski bu sefer sanatını propaganda afişlerinde göstermeye başlar. Artık duvarlarda, direklerde binalarda Mayakovski'nin hazırladığı propaganda afişleri vardır.
Ekim devrimi ile Rusya'da fütürizmin gelişmesinin aynı döneme denk gelmesi nedeniyle fütürizm bir tür komünist fütürizm olarak algılanır ve bir araya gelen fütürist sanatçılar halka seslenmeye başlar.

Şair 35 Gazete ve 57 dergide yazı yazmıştır. Dergi ve gazetelerde yazdıkları siyaset ve propaganda koksa da onu diğer köşe yazarlarından ayıran birçok şey vardır.

Şairin İzvestya'da yayımlanın politik şiirlerini okuyan Lenin şöyle der.
  Lenin Mayakovski'nin dobra dobra konuşmasından fazlası ile hoşlanır ve bu nedenle özellikle propaganda da ondan faydalanmaya çalışır. Mayakovski de Bolşoy Tiyatrosu'nda Vladimir İliç Lenin adlı şiirini okur.

1925'te Komsomol Merkez Komitesi'nin çocuk teşkilatı olan Pioner yayın organı olarak çıkarılan Pionerskaya Pravda adlı çocuk gazetesinin kurucuları arasında yer alır. Bu gazetede pek çok şiiri yayınlanır.

Yeni Lef dergisini (1922-1923) yeniden yaşatmaya çalışır (Новый леф, 1927-1928). Kağıdın yetişmediği, basımevlerinin çalışmadığı, savaşın yıprattığı dönemlerde; halkın gazete ve mizah dergileri yerine kullandığı ROSTA (Rusya Telgraf Ajansı) Pencereleri adlı pankartları hazırlar. 1925'te yazdığı bazı taşlamalar yüzünden İngiltere'ye girişi engellenir. ABD'ye dolaylı olarak, Meksika'dan geçerek girer.
Aynı yıl yakın dostu Sergey Yesenin Leningrad'da İngiltere Oteli'nde intihar eder. Yesenin, son şiiri; "Elveda dost, elveda"yı damarını açarak, kanıyla yazmıştı. Buna karşılık hemen bir şiir yazıp, okumaya başlar, fakat zamanın devrimcilerinden büyük tepki görür. Bu olaydan tam 5 yıl sonra; 1930'da Lili Brik'i ve ailesini SSCB hükûmetine emanet ettiğini belirten bir mektup bırakarak silahla intihar eder. Ölümünden sonra doğduğu köy olan Bağdadi'ye şairin adı verilir.

Eserleri

Şiirleri
 Pantolonlu Bulut
 Omurganın Flütü
 Lenin Destanı
 Yüz Elli Milyon
Oyunları
 Trajedi - Vladimir Mayakovski
 Gizemli Güldürü
 Tahtakurusu
 Banyo
 Moskova yanıyor
Kitapları
 Amerika'yı Keşfim

Ayrıca bakınız

 Fütürizm
 Ekim Devrimi
 Sergey Yesenin

Medya

Dış bağlantılar

 ROSTA afişleri, Şiirleri
 Biyografisi
 Sovyet Edebiyat Ansiklopedisi

1893 doğumlular
1930 yılında ölenler

Rus oyun yazarları
Rus sanatçılar
20. yüzyıl Rus ressamları
Rus devrimciler
Rus komünistler
Ukrayna asıllı Ruslar
Ukraynalı yazarlar
Ukraynalı şairler
Ukraynalı sanatçılar
Ukraynalı ressamlar
Sovyet şairler
Eski Bolşevikler
Marksist yazarlar
Fütürist şairler
Rus avangardı
İntihar eden yazarlar
İntihar eden şairler
Novodeviçi Mezarlığı'na defnedilenler

Vladimir Mayakovski


Péter Halász ist der Name folgender Personen

* Péter Halász (Schriftsteller) (1922–2013), ungarischer Schriftsteller, Journalist und Dramaturg
 Péter Halász (Mediziner) (* 1935), ungarischer Neurologe
 Péter Halász (Agraringenieur) (* 1939), ungarischer Agraringenieur und Volkskundler
 Péter Halász (Regisseur) (1943–2006), ungarischer Schriftsteller, Regisseur und Schauspieler
 Péter Halász (Dirigent) (* 1976), ungarischer Dirigent

Péter Halász


Gustavo Monje () este un actor, regizor, dramaturg și profesor argentinian, fondator al TBS Very funny.

Cariera
A apărut ca figurant în filmul La Noche de los Lápices (1986) și a debutat profesional în anul 1990 în Invasiones Inglesas.

Formare artistică
 1985 - Cursuri de actorie: Ricardo Passano
 1989 - 1993 Conservatorul Național de Artă Dramatică
 1990 - Cursuri de actorie: Vivi Tellasi
 1994 - Cursuri de actorie: Carlos Gandolfo
 1995 - Cursuri de actorie: Joy Morris
 2003 - 2005 Cursuri de actorie: Berta Goldemberg

Teatru

Actor
 2017 Lord  Teatro Astral. Regie: Pepe Cibrian Campoy și Valeria Ambrosio
 2015/16 Tiempos relativos  Teatro Picadilli. Scenariu și regie: Ricky Pashkus.
 2015/16  Caso de éxito
 2014 El capitán Beto Teatro Nacional Cervantes
 2014 1er Beso Teatro El Cubo
 2014 Brillantísima Teatro Atlas (MDQ) - Teatro Astros
 2013 Locos Recuerdos - Teatro Nacional Cervantes
 2012-2013 Escandalosas - Regie: Carlos Moreno
 2012 Popera - Regie: Valeria Ambrosio
 2012 Don Quijote de las Pampas - Regie: Julian Howard
 2012 Los Fabulosos Grimm
 2011 Gotitas de primavera
 2011 Deportados de Neverland - Regie: Walter Velázquez
 2010 Los Fabulosos Grimm
 2010 Antes de que me olvide - de Enrique Pinti. Regie:  Ricky Pashkus
 2009 Una visita inoportuna - de Copi - Regie: Stéphan Druet
 2009 Caravan, the jazz musical - Regie: Omar Pacheco
 2008 Tres para el té
 2008 Casi ángeles - Regie: Cris Morena
 2008 La jaula de las locas
 2007 Un cierto concierto - Regie: Enrique Federman
 2006-2007 Sweet Charity - Regie: Larry Raven
 2006 La O de Odiseo - Regie: Cecilia Miserere
 2005-2006 Fotos de infancias - Regie: Berta Goldenberg
 2005 Aladín, será genial - Regie: Ariel Del Mastro
 2004 La ópera de tres centavos - Regie: Betty Gambartes
 2003 Zorba - Regie: Elena Tritek
 2003 Amor Invisible - Regie: José Muñoz
 2002 Candombe Nacional - Regie: Ricky Pashkus
 2001-2002-2003 Huesito Caracú - Regie: Hugo Midón
 2001 Grease - Regie: Rubén Ayala
 2000 Bent - Regie: Alex Benn
 2000 Los caballeros de la mesa ratona - Regie: Yamil Ostrovsky
 2000 Cenicienta, la historia continúa - Regie: Daniel Casablanca
 2000 Shakespiriando - Regie: Claudio Hochman
 1998-1999 La Bella y la Bestia - Regie: Keith Batten
 1998 Boquitas pintadas (Manuel Puig) - Regie: Oscar Aráiz
 1997-1998 "Stan & Oliver" - Regie: Hugo Midón
 1997 Cassano Dancing cu Eleonora Cassano
 1995-1996 El Salpicón - Regie: Hugo Midón
 1994 Rebelión en la granja - Regie: Víctor Laplace
 1994 Botton Club - Regie: Aníbal Pachano
 1993 Entre trusas e intrusos - Regie: Andrés Basalo
 1993 El Jorobado de París - Regie: Pepe Cibrián
 1991-1992 Drácula, el musical - Regie: Pepe Cibrián
 1990-1991 Doña Disparate y Bambuco de María Elena Walsh- Regie: José María Paolantonio

Scenarist și regizor
 2016 Ondulantes
 2012 Los valerosos Clownies
 2011 Gotitas de primavera - în colaborare cu Giselle Pessacq
 2010 Los fabulosos Grimm - în colaborare cu Giselle Pessacq
 2009 Segunda ópera prima - Teatro Maipo
 2008 Tres para el té - în colaborare cu Giselle Pessacq
 2008 Clownies enrruedados

Referințe

Legături externe
 Ficha en Alternativa teatral
 Stan & Oliver Trailer

Nașteri în 1972
Actori argentinieni

Gustavo Monje


Çağan Irmak (d. 4 Nisan 1970, İzmir), Türk yönetmen ve senarist.

Hayatı
4 Nisan 1970 tarihinde İzmir'de doğdu. Çocukluğu Seferihisar'da geçti. Ege Üniversitesi İletişim Fakültesi  Radyo, TV ve Sinema Bölümünden mezun oldu.

"Asmalı Konak" adlı televizyon dizisiyle ismini bütün Türkiye'ye duyurdu. Sonra hem 1980'li yılların karışık, gergin ve politik hâlini hem de 2000'li yıllardaki bir sonraki kuşağın yaşadıklarını anlatan "Çemberimde Gül Oya" dizisini yazdı ve yönetti.

"Bana Şans Dile", "Mustafa Hakkında Herşey", "Babam ve Oğlum", "Ulak", "Issız Adam", "Karanlıktakiler", "Prensesin Uykusu","Dedemin İnsanları", "Tamam mıyız?", "Unutursam Fısılda" ve "Nadide Hayat" adlarında 11 uzun metrajlı sinema filmi ve "Çilekli Pasta" adlı bir TV filminin yanı sıra ödüllü kısa filmleri de bulunmaktadır.

Sanatı

Oyuncu tercihleri
Çağan Irmak birçok projesinde aynı isimlere yer vermiştir. Birden fazla projede birlikte çalıştığı bazı isimler şunlardır:

 Fikret Kuşkan
Babam ve Oğlum filminde başrol
Mustafa Hakkında Herşey filminde başrol
Şaşıfelek Çıkmazı dizisinde oyuncu
Kabuslar Evinde oyuncu
Çemberimde Gül Oya dizisinin son bölümünde yer almıştır.
 Çetin Tekindor
Babam ve Oğlum filminde başrol
Kabuslar Evinde oyuncu
Ulak filminde başrol
Dedemin İnsanları filminde başrol
 Melisa Sözen
Bana Şans Dile filminde oyuncu
Çemberimde Gül Oya dizisinde oyuncu
Kabuslar Evi'''nde oyuncu
 HümeyraBabam ve Oğlum filminde oyuncuKabuslar Evinde oyuncuUlak filminde oyuncuDedemin İnsanları filminde oyuncuUnutursam Fısılda filminde başrol
 Yetkin DikincilerBabam ve Oğlum filminde oyuncuKabuslar Evinde oyuncuUlak filminde oyuncuNadide Hayat filminde başrol
 Özge ÖzberkBabam ve Oğlum filminde oyuncuÇemberimde Gül Oya dizisinde başrollerden biriYol Arkadaşım dizisinde başrolBizi Hatırla filminde oyuncu
 Goncagül SunarAsmalı Konak dizisinde oyuncuÇemberimde Gül Oya dizisinde oyuncuYol Arkadaşım dizisinde oyuncuIssız Adam filminde oyuncuGülizar dizisinde oyuncu
 Şerif SezerMustafa Hakkında Herşey filminde oyuncuBabam ve Oğlum filminde oyuncuUlak filminde oyuncuKabuslar Evi'nde oyuncuAsmalı Konak dizisinde oyuncuÇemberimde Gül Oya dizisinde oyuncuGülizar dizisinde oyuncu
 Farah Zeynep AbdullahUnutursam Fısılda filminde başrolGülizar dizisinde oyuncu
 Zuhal GencerŞaşıfelek Çıkmazı dizisinde oyuncuTamam mıyız? filminde oyuncuGülizar dizisinde oyuncu
 Nejat İşler
Mustafa Hakkında Herşey filminde oyuncu
Keşanlı Ali Destanı dizisinde oyuncu
Çemberimde Gül Oya dizisinde konuk oyuncu

 Filmografi
 Uzun metrajlı filmleri
 Sevda Mecburi İstikamet (2023)
 Bizi Hatırla (2018)
 Çocuklar Sana Emanet (2018)
 Benim Adım Feridun (2016)
 Nadide Hayat (2015)
 Unutursam Fısılda (2014)
 Tamam mıyız? (2013)
 Dedemin İnsanları (2011)
 Prensesin Uykusu (2010)
 Karanlıktakiler (2009)
 Issız Adam (2008)
 Ulak (2007)
 Babam ve Oğlum (2005)
 Mustafa Hakkında Herşey (2004)
 Bana Şans Dile (2001)
 Çilekli Pasta (Televizyon Filmi)'' (2000)

Kısa metrajlı filmleri
 Düşlerimdeki Atatürk (2008)
 Bana Old and Wise'ı Çal (1998)

Dizi filmleri
 Büyük Umutlar (Yakında)
 Yaratılan (2023)
 Yeşilçam (2021)
 Gülizar (2018)
 Keşanlı Ali Destanı (2011)
 Yol Arkadaşım (2008-2009)
 Kabuslar Evi (2006)
 Çemberimde Gül Oya (2004-2005)
 Asmalı Konak (2002-2003)
 Şaşıfelek Çıkmazı (2001)
 Günaydın İstanbul Kardeş (1998-2001)
 Mahallenin Muhtarları - 1998

Müzik klipleri
 Gülriz Sururi - Kabare (2003)
 Zerrin Özer - Ama Bazen (2007)
 Zerrin Özer - Ömür Geçiyor (2007)
 Sertab Erener - Kız Leyla (2015)

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1970 doğumlular
İzmir doğumlular
Çağan Irmak
Girit Türkleri
Türk film yönetmenleri
Ege Üniversitesinde öğrenim görenler
Ege Üniversitesi İletişim Fakültesinde öğrenim görenler
Türk senaristler
Resim aranan kişiler

Çağan Irmak


Rudolph J. Ricci (* 14. Februar 1940 in McKeesport, Pennsylvania; † 8. März 2012 in Clairton, Pennsylvania) war ein US-amerikanischer Filmregisseur, Schauspieler und Drehbuchautor.

Leben
Rudy Ricci besuchte die Clairton High School und studierte Schauspiel an der Pittsburgh Playhouse Theater-Schule. Später besuchte er noch die University of Pittsburgh, wo er für das Schreiben von Gedichten und Kurzgeschichten mehrere Auszeichnungen vom Atlantic Monthly erhielt.

Mitte der 1960er Jahre traf er George A. Romero und Russell Streiner, die ihn 1968 als Zombie für Die Nacht der lebenden Toten casteten. 1971 schrieb er für Romeros Komödien-Drama There's Always Vanilla das Drehbuch.

1976 gab er sein Debüt als Regisseur und drehte die Filmadaption seiner Kurzgeschichte The Booby Hatch, bei der er nebenbei auch die Hauptrolle als Marcello Fettucini übernahm. 1978 stand er zum zweiten und letzten Mal für Romero, in Dawn of the Dead als Motorradfahrer gemeinsam mit Tom Savini vor der Kamera. 1984 wurde seine Kurzgeschichte The Return of the Living Dead von Dan O'Bannon verfilmt.

Am 8. März 2012 stürzte er in seinem Apartment in Clairton und starb im Krankenhaus an seinen Verletzungen.

Filmografie
als Drehbuchautor
 There's Always Vanilla (1971)
 The Booby Hatch (1976)
 Verdammt, die Zombies kommen (1985)

als Schauspieler
 1968: Die Nacht der lebenden Toten
 1976: The Booby Hatch (auch Regie)
 1978: Zombie

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Filmregisseur
Drehbuchautor
US-Amerikaner
Geboren 1940
Gestorben 2012
Mann

Rudy Ricci


Małżeństwo z rozsądku (Le Mariage de raison) est un film polonais de Stanisław Bareja sorti en salles le .

Synopsis
Les parents de Joanna vendent des vêtements à l'étalage. Leurs grands revenus cachés ne leur permettent pas de dormir tranquillement car il craignent des conséquences de l'état. Ils s'efforcent de marier leur fille à un artiste peintre ou de la pousser à devenir une artiste elle-même car c'est le seul métier en République populaire de Pologne qui permet des revenus incontrôlés.

Fiche technique
 Titre original :
 Réalisation : Stanisław Bareja
 Scénario : Krzysztof Gruszczyński
 Musique : Jerzy Matuszkiewicz
 Photographie : Franciszek Kądziołka
 Montage : Krystyna Rutkowska
 Décors : Anatol Radzinowicz
 Société de production : Zespół Filmowy Rytm
 Pays d'origine :
 Langues originales : polonais
 Genre : Comédie, Film musical
 Format : couleur  - son mono
 Durée : 90 minutes
 Dates de sortie :

Distribution
 Daniel Olbrychski – Andrzej
 Elżbieta Czyżewska – Joanna
 Bohdan Łazuka – Edzio Siedlecki
 Hanka Bielicka – la mère de Joanna
 Bogumił Kobiela – "l'ingénieur" Kwilecki
 Wiesława Kwaśniewska – Magda
 Jacek Fedorowicz – le metteur en scène
 Wojciech Pokora – l'agent secret
 Andrzej Zaorski – l'artiste
 Wojciech Rajewski – le professeur Lipski
 Bolesław Płotnicki – le père de Joanna
 Kazimierz Wichniarz – le père de Magda
 Janina Romanówna – la tante d'Edzio Siedlecki
 Alicja Bobrowska – la femme de Kwilecki
 Cezary Julski – l'homme de main de Burczyk
 Jarema Stępowski – le marchand de tableaux
 Tadeusz Chyła – leader du groupe musical
 Stanisław Bareja – l'homme qui achète une veste
 Witold Dębicki – Majk
 Wiesław Michnikowski – l'agent

Notes et références

Lien externe

Film polonais sorti en 1967
Film se déroulant en Pologne
Comédie polonaise
Film se déroulant à Varsovie
Film tourné à Varsovie

Małżeństwo z rozsądku


Secret Oyster blev dannet i 1972 og var en videreudvikling af den instrumentale side af Burnin Red Ivanhoes repertoire.

Karsten Vogel, der var frontløber for bandet, havde især to musikalske forhold der skulle gælde for det nye band han ville skabe: Bandets medlemmer skulle alle være i stand til at improvisere på højeste plan og skulle kunne skabe sammenhængende og meningsfulde linjer i soloforløbene. Den anden tanke var ønsket om at sikre det rytmiske drive, den fremad drivende rytmik, som den bedste jazz igennem tiderne havde kunnet byde på. Bandet var inspireret af Mahavishnu Orchestra og Weather Report, men bandet havde sin egen klang, især på grund af samspillet mellem Claus Bøhlings guitar og Vogels sax. Det var en lyd der blev lagt mærke til også internationalt.

Som trommeslageren valgtes Bo Thrige Andersen. Bassisten Mads Vinding havde nogle jazzagtige basgange på flere numre på Burnins debutalbum M 144. Pianisten Kenneth Knudsen forstod, hvilke muligheder der lå i at kombinere jazz og rock. Guitaristen Claus Bøhling repræsenterede rocksiden af musikken, hans medrivende solistiske raga-forløb pegede hen imod den nyeste jazz.

Medlemmer
De oprindelige medlemmer var Bo Thrige Andersen, Claus Bøhling, Karsten Vogel, Kenneth Knudsen og Mads Vinding.

Andre medlemmer der blev tilknyttet senere Assi Roar, Daniel Fridell, Jess Stæhr og Ole Streenberg.

Diskografi
 Secret Oyster, 1973
 Sea Son, 1974
 Vidunderlige kælling, 1975
 Straight To The Krankenhaus, 1976

Referencer

Rockgrupper fra Danmark
Etableret i 1972

Secret Oyster


Ömer bin Hattab (;  583 / 584 – Kasım 644), İslam peygamberi Muhammed'in sahabesi ve İslam Devleti'nin Ebû Bekir'den sonraki ikinci hâlifesidir. Sünniler, Ömer bin Hattab'ı zaman zaman "Ömer'ul-Farûk" (عمر الفاروق) diye anarlar. Şiiler ise Ömer'in hâlifeliğini tanımazlar. 23 Ağustos 634 tarihinde Râşidîn Halifeliği'nin ikinci hâlifesi oldu ve bu görevi, öldürüldüğü yıl olan 644'e kadar sürdürdü.

Ömer başlangıçta, Kureyşli uzak bir akrabası olan Muhammed'in mesajının en amansız karşıtlarından  biriydi. Sonra, biraz da ani bir şekilde (616 yılında) Müslüman oldu. Müslüman olduktan sonra Kâbe'de açıkça namaz kıldı. Ömer daha sonraları, kendisine el-Fârûk (ayırıcı) unvanını veren İslam peygamberi Muhammed'in yönetimindeki neredeyse tüm savaşlara ve seferlere katıldı. Haziran 632'de, Muhammed'in ölümünden sonra Ömer, ilk hâlife olarak Ebû Bekir'e biat etti. Ebû Bekir, 23 Ağustos 634'te ölmeden önce Ömer'i halefi olarak aday göstermişti. Ömer, Ağustos 634 tarihinde ikinci İslam hâlifesi olarak seçildi.

Ömer döneminde İslam Halifeliği, Sasani İmparatorluğu ve Bizans İmparatorluğu ordularını mağlup ederek sınırlarını benzeri görülmemiş bir oranda genişletti. Sasani İmparatorluğu'na yönelik saldırıları, iki yıldan kısa bir süre içinde (642-644) İran'ın fethiyle sonuçlandı. Ayrıca döneminde Mısır, Suriye, Lübnan, Filistin, Irak ve İran gibi önemli bölgeler devletin topraklarına dahil edildi. Yahudi geleneğine göre Ömer, Yahudiler üzerindeki Hristiyan yasağını kaldırdı ve onların Kudüs'e girmelerine ve ibadet etmelerine izin verdi. Ömer, "Dört Halife Dönemi"nde İslam Devleti'nin topraklarını en çok genişleten hâlife oldu.

Ömer, 644 yılında Fars bir köle olan Ebu Lü'lüe Firuz tarafından suikastle öldürüldü. Tarihçiler tarafından Ömer, genellikle tarihteki en güçlü ve en etkili Müslüman liderlerden biri olarak görülür. Sünni geleneğinde büyük ve adil bir hükümdar ve İslami erdemlerin mükemmel bir örneği olarak saygı görür ve bazı hadisler onu, Ebû Bekir'den sonra sahabenin ikinci en büyüğü olarak tanımlar. Oniki Şii geleneğinde olumsuz görülmektedir.

İlk yılları
Ömer, Mekke'de Benî Adi kabilesinde, 583 veya 584 yılında doğdu. Babası Hattab bin Nüfeyl ve annesi Hanteme bint Haşim, Benî Mahzum adlı bir kabiledendi. Ailesi orta sınıfa mensuptu. Babası tüccardı ve kabilesinde zekâsıyla meşhurdu. Babası aynı zamanda bir putperest idi.

Ömer, çocukluğundan itibaren deve çobanlığı yapmaya başladı. Ömer, "Babam çok acımasızdı. Develeri güderken, dinlenmek için işi bıraktığımda beni döverdi." demiştir. İslam öncesi Arabistan'da okuryazarlık çok nadir olmasına rağmen, Ömer gençliğinde okuma ve yazmayı öğrendi. Ayrıca Arap edebiyatı ve Arap şiiriyle de ilgilendi. Ergenlik döneminde ata binme, dövüş sporları ve güreş öğrendi. Uzun boyu ve fiziksel üstünlüğü ile iyi bir güreşçi olduğu rivayet edilir. Aynı zamanda iyi bir hatip olduğundan, çoğu vakitler babasının yanında kabileler arası anlaşmazlıklarda hakemlik yaptı.

Ömer, ilerleyen zamanlarda bir tüccar oldu. Tüccarlık yaptığı sırada Suriye, Irak ve Mısır gibi Roma ve Pers şehirlerine gittiği, buralarda çeşitli bilginlerle tanıştığı, Kureyş kabilesi adına elçilik yaptığı aktarılır.

Erken Askerî Dönem

İslam'a Muhalefet oluşu
613 civarında Muhammed, İslam mesajını Mekkeliler'e açıkça vaaz etmeye başladı. Ancak Mekke'deki pek çok kişi gibi Ömer de İslam'a karşı çıktı ve hatta Muhammed'i öldürmekle tehdit etti. Arabistan'ın geleneksel çok tanrılı paganizm inancını savunmaya karar verdi. Muhammed'e karşı çıkmakta kararlı ve acımasızdı. Müslümanlara zulmetmek konusunda da Mekke'nin en önde gelenlerden biriydi. Ömer, Kureyş'in birliğine kesin olarak inandı ve yeni İslam dinini ayrılık ve nifak sebebi olarak gördü.

Artan baskılar nedeniyle Peygamber Muhammed, 615 yılında bazı takipçilerine Habeşistan'a göç etmelerini emretti. Küçük bir Müslüman grubu göç ettiğinde Ömer, Kureyş'in gelecekteki birliği konusunda endişelendi. Mekkeli paganlar bu durumu konuşmak için meclislerinde toplandılar. Görüşmeye katılanlar arasında Ömer de vardı. Toplantının nihayetinde Ömer, Muhammed'i öldürmeye karar verdi ve bunu üstlendi.

Müslüman oluşu
Ömer, Habeşistan'a hicretten bir yıl sonra, 616 yılında Müslüman oldu. Yaygın rivayetlere göre olay şu şekilde gerçekleşti:

Ömer, Muhammed'i öldürmek için yola çıktı. Yolda, gizlice İslam'a geçen ancak Ömer'e söylememiş olan en yakın arkadaşı Nuaym bin Abdullah ile karşılaştı. Ömer, Muhammed'i öldürmek için yola çıktığını haber verince Nuaym, Ömer'in hedefini değiştirmek için kendisine kız kardeşi ile kocasının Müslüman olduğunu söyledi.

Hiddetlenen Ömer, kız kardeşinin evine doğru yürüdü. Eve varınca Ömer, kız kardeşi ve kayınbiraderi Said bin Zeyd'i Tâhâ Suresi'nden Kur'an ayetlerini okurken buldu. Kayınbiraderi ile tartışmaya başladı. Ablası kocasını kurtarmaya gelince, o da onunla tartışmaya başladı. "Bizi istersen öldürebilirsin, ama biz İslam'dan vazgeçmeyeceğiz" demeye devam ettiler. Ömer bu sözleri işitince kız kardeşine ve kayınbiraderine şiddetli bir tokat attı ve kız kardeşi ağzından kanlar akarak yere düştü. Sonradan Ömer, ablasının hâlini görünce vicdan azabı çekti ve kız kardeşinden okuduklarını kendisine vermesini istedi. Kız kardeşi olumsuz yanıt vererek, "Sen kirlisin. Temiz olmayan hiç kimse bu kutsal yazılara dokunamaz." dedi.

Ömer bunun üzerine vücudunu yıkadı ve Tâhâ Suresi'nin 14. ayetini okumaya başladı: "Şüphe yok ki ben Allah'ım. Benden başka hiçbir ilâh yoktur. O hâlde bana ibadet et ve beni anmak için namaz kıl." Ömer, sonra ağlayarak, "Şüphesiz bu, Allah'ın sözüdür. Muhammed'in Allah'ın resulü olduğuna şehadet ederim." dedi. O anda orada bulunan ve saklanan Habbab bin Eret, bunu duyunca saklandığı yerden çıktı ve şöyle dedi: "Ey Ömer! Dün Peygamberimiz senin Müslüman olman için şöyle dua etmişti: 'Ey Allah'ım! Bu dini ya Ömer'le, ya Ebû Cehil'le, ya da kimi istersen onla kuvvetlendir.' Duası kabul olmak üzere ve inşallah olacak." Bunu duyan Ömer çok şaşırdı ve hemen oradan ayrılıp Muhammed'i bulmaya gitti.

Ömer daha sonra Muhammed'in yanına geldi ve oradakilere Peygamber'le görüşmek istediğini söyledi. Muhammed'in yanında bulunan sahabeler bunun üzerine telaşlandılar. Yeni Müslüman olan Hamza, Ömer'in geldiğini duyunca kılıcını çekti. Muhammed onları sakinleştirdi ve Ömer'i huzuruna kabul etti. Ömer, onun ve arkadaşlarının önünde İslam'ı kabul ettiğini belirtti. Müslüman olduğunda 39 yaşındaydı.

Rivayete göre, İslam'ı kabul ettikten sonra Ömer, Kâbe'de açıkça namaz kıldı ve dua etti. Kureyş liderleri Ebû Cehil ve Ebû Süfyan, bu olayı öfkeyle izlediler. Bu olay, Müslümanlar'ın İslam'ı açıkça yaşama konusunda güven kazanmalarına daha da yardımcı oldu. Daha sonra Ömer, Müslümanlar'ı namaz kılmaktan alıkoymaya cüret eden herkese meydan okudu ve kimse, Ömer açıkça namaz kılarken ona müdahale etmeye cesaret edemedi. Ömer'in İslam'ı kabul etmesi Mekke'deki Müslümanlara ve İslam'a güç verdi. Bu olaydan sonra Müslümanlar, ilk kez Mescid-i Haram'da hep birlikte açıkça namaz kıldılar.

Medine'ye Hicret
622'de, Yesrib'in (daha sonraki adıyla Medine) sunduğu güvenlik nedeniyle Muhammed, takipçilerine Medine'ye göç etmelerini emretti. Müslümanlar'ın çoğu, Kureyş direnişinden korkarak geceleri göç etti. Buna karşılık Ömer'in gündüz vakti açıkça göç ettiği ve "Karısını dul ve çocuklarını yetim bırakmak isteyen gelip benimle çarpışsın." dediği rivayet edilir. Ömer, kuzeni ve kayınbiraderi Said bin Zeyd ile birlikte Medine'ye hicret etti.

Halife oluşu

İslam peygamberi Muhammed'in ölümünden sonra Ebû Bekir'in yaklaşık iki yıllık süren halifeliği, onun hastalanıp ölmesiyle son bulmuştur. Ebû Bekir, son günlerinde ashabın görüşlerini alarak yerine halife olarak Ömer'i tavsiye etmiştir. Ahitnameyi Osman'a yazdırmıştır.

Halifelik dönemi (634 - 644)

Ömer bin Hattab döneminde Bizans İmparatorluğu ile yapılan Yermük, Halep, Ecnadeyn, Demirköprü, Dasin, Firaz ve Karyeteyn muharebeleri ile Mısır, Suriye, Lübnan ve Filistin; Sasani İmparatorluğu ile yapılan Köprü, Nihavend ve Kadisiye muharebeleri ile de Irak'ın tamamı ve İran'ın büyük bir kısmı fethedildi.

Ömer döneminde hilafet güçlendi. Ömer adaletli bir hükümdardı, devlet memurları ve valileri her zaman kontrol ederdi. Beytü'l-mal'ı, yani devletin hazinesini Müslümanlar arasında en iyi şekilde bölüştürmüştür. Kendisi çok yoksuldu, aylık geliri sadece 16-20 dirhemdi.

Ölümü
Ömer, miladi 31 Ekim 644 tarihinde, kendisinden alınan verginin azaltılmasını isteyen, ancak talebi kabul edilmeyen Mugire bin Şu'be'nin Fars bir kölesi olan Ebû Lü'lüe tarafından, Medine'de sabah namazında iken hançerle saldırıya uğradı. Saldırgan intihar ederken, Ömer saldırıdan üç gün sonra, 3 Kasım 644 tarihinde öldü.

Arkeolojik kayıtlar

2012 yılında Suudi Arabistan'ın El Murakkab bölgesinde bir kayanın üzerinde Ömer'in imzası olduğu düşünülen bir yazıt bulunmuştur.

Dış bağlantılar
 https://islamansiklopedisi.org.tr/omer

Kaynakça

|}

581 doğumlular
Mekke doğumlular
644 yılında ölenler
Medine'de ölenler
7. yüzyıl halifeleri
Dört Halife
Arap siyasetçiler
Sahabe
Müslüman olanlar
Suikast sonucu ölen hükümdarlar
Türk tüccarlar
Bâki Mezarlığı'na defnedilenler

Ömer


An Hickelia alaotrensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Aimée Antoinette Camus. An Hickelia alaotrensis in nahilalakip ha genus nga Hickelia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hickelia

Hickelia alaotrensis


Tetrafluorura de sulf este un compus chimic cu formula chimică SF4 și un gaz incolor, fiind foarte toxic, coroziv, neinflamabil și puternic reactiv. Este o specie corozivă care eliberează acid fluorhidric (HF), periculos prin expunerea la apă sau umiditate. În ciuda acestor caracteristici nedorite, acest compus este un reactiv util pentru prepararea compușilor de organofluorină, dintre care unele sunt importante în industriile chimice farmaceutice și de specialitate.

Sinteză

SF4 este obținută prin reacția dintre SCl2 și NaF în acetonitril:

3 SCl2  +  4 NaF  →  SF4  +  S2Cl2 + 4 NaCl

De asemenea, SF4 este obținută și în absența solventului la temperaturi ridicate.

La un moment dat, tetrafluorura de sulf cu un randament ridicat este produsă prin folosirea sulfului, NaF și clorului (Cl2) în absența mediului de reacție, și mai ales la temperaturi de reacție ridicate mai puțin dorite (de exemplu 225-450 de grade Celsius).
La temperaturi coborâte de -86°C, o metodă de producere a SF4 la un randament ridicat, fără cerința mediului de reacție, a fost demonstrată prin folosirea bromului (Br2) în loc de clor (Cl2), sulf și fluorură de potasiu (KF):
S + (2+x) Br2 + 4KF  →  SF4↑ + xBr2 + 4KBr

Referințe

Fluoruri de sulf

Tetrafluorură de sulf


إيف سان لوران  (1 أغسطس 1936 - 1 يونيو 2008)، كان مصمم أزياء جزائري ولد في مدينة وهران الجزائرية. التحق بدار كريستيان ديور في باريس عام 1954 بعد فوزه بمسابقة للتصميم عندما كان عمره 18 عاما، وبعد 3 سنوات فقط عُيِّن رئيسا لدار الأزياء بعد وفاة صاحبه ديور.

يعتبر من أشهر مصممي الأزياء في القرن الماضي. افتتح دار أزياء خاصة به عام 1962، وبعد 40 عام من تصميم الأزياء أعلن اعتزاله عام 2002 بسبب ظروفه الصحية، وتوفي في 1 يونيو عام 2008 في باريس بفرنسا.

مسيرته
ظهرت موهبة لوران بالتصميم منذ الطفولة حيث كان يُصمم الدمى الورقية. وكانت البداية الحقيقية له في عالم التصميم سنة 1953 حيث شارك بمسابقة للتصميم وفاز بها وانتقل لباريس لاستلام الجائزة، وتعرف هناك على رئيس تحرير مجلة فوغ الذي عرفه على المصمم العالمي كريستيان ديور. ليتحول من هاوٍ للتصميم إلى مصمم مبتدئ. قضى بداياته المهنية في شركة ديور بمهام صغيرة مثل تصميم الاكسسوارات والاستوديوهات.

أصبح لوران المصمم الأول في ديور سنة 1957 وكان يبلغ من العمر 21 عاماً فقط، وحقق نجاحاً كبيراً بمجموعة أزياء ربيع سنة 1958. تعرضت مجموعته الثانية للفشل، ثم فُصل من ديور سنة 1960 لالتحاقه بالجيش الفرنسي، وتغيبه عن عمله وذلك في ثورة التحرير الجزائرية، التي أصيب خلالها وأدخل المستشفى. في عام 1960 رفع لوران دعوىً قضائية على ديور، لخرق العقد المبرم بينه وبين الدار، وفاز بها. وفي عام 1962 أسس دار أزياء خاصة به مع شريكه بيير بيرج، وممولاً من المليونير الأمريكي جيه ماك روبنسون، سميت الدار بـإيف سان لوران وأصبح من أهم بيوت الأزياء في باريس والعالم.

روابط خارجية

مراجع

 خبر الوفاة من موقع بي بي سي العربية.

أشخاص إل جي بي تي من فرنسا
أشخاص من وهران
أصحاب أعمال في الموضة
أعلام أقدام سوداء
أعلام إل جي بي تي فرنسية في القرن 20
أفراد الجيش الفرنسي
جامعو فنون فرنسيون
جامعو فنون من باريس
حاصلون على وسام جوقة الشرف من رتبة ضابط عظيم
رومان كاثوليك فرنسيون
رومان كاثوليك مثليون
شخصيات أعمال فرنسيون في تاريخ الموضة
شخصيات أعمال فرنسية في مستحضرات التجميل
شخصيات أعمال مثليون من فرنسا
شخصيات إل جي بي تي من الجزائر
شخصيات مثلية القرن 20
فنانون مثليون من فرنسا
مثليو الجنس
مصممو أزياء جزائريون
مصممو أزياء فرنسيون
مصممو أزياء مثليون
مواليد 1936
مواليد في وهران
مؤسسو شركات فرنسيون
وفيات 2008
وفيات السرطان في فرنسا
وفيات بسبب ورم الدماغ
وفيات سرطان الدماغ في فرنسا
وفيات في باريس

إيف سان لوران


Måvens og Peder får samtalekøkken er et radiodrama af den danske dramatiker og forfatter Line Knutzon. Det havde premiere på Danmarks Radio den 11. december 2005. Det er det sjette radiodrama om de to antihelte Måvens og Peder. Radiodramaet er instrueret af Emmet Feigenberg med teknik af Solveig Berger.

Handling

Måvens (Mikael Birkkjær) er gået fallit og har trods slankekur og træning taget 60 kg på. Da han under træningen bliver ringet op af en forvirret Gallup-medarbejder ved navn Katja (Rebekka Owe), får han nok. Han beslutter at lægge sig til at dø i sin alkove, men netop som han har skrevet en sidste hilsen i sin dagbog, ringer hans bedste ven Peder (Søren Sætter-Lassen), og de aftaler at mødes i Måvens' slikbutik.

I slikbutikken fortæller Peder, at han har fremlejet pæretræet, som han normalt bor i, de næste fem år og mangler et sted at bo. Måvens går modstræbende med til at have ham boende, selv om Peder bemærker, at hans hjem virker rodet og mere ligner en slagterbutik.

De går ned på den lokale beverding for at lægge en plan for fremtiden. På beverdingen møder de kvinden Ingelise Hamdrup (Hella Joof), der er indehaver af et indretningsfirma. Hun tilbyder at tage med hjem til Måvens og komme med forslag til, hvad der kan ændres i hans hjem, så han og Peder kan få et bedre udgangspunkt for deres liv. I slikbutikken ser hun straks en mulighed for et samtalekøkken. Umiddelbart efter ankommer arkitekten Ralf (Peter Oliver Hansen). Han ser desuden en mulighed for et badeværelse og to soveværelser. Ingelise og Peder kører ud for at ordne de dekorative indkøb, og imens prøver Ralf at få Måvens til at smide sine gamle ting ud. Meget mod sin vilje må Måvens smide alle sine ting ud på nær tre gennemsigtige plastikcharteks.

På 16. byggedag overhører Måvens en samtale mellem Ingelise og Ralf om, at han og Peder skal slås ihjel, så Måvens' hjem kan blive solgt til et velhavende ægtepar for fem millioner kroner. Peder skal køres ud over en stejl skrænt, og Måvens skal kvæles med de bare næver. Måvens indvier Peder i, hvad han har hørt, men Peder tror ham ikke.

På sidste byggedag tager Ingelise og Peder op på et nærliggende bjerg for at plukke en buket alpevioler. Ralf beder Måvens blive i slikbutikken og sige farvel til værktøjet, hvorpå han kører sin vej. Måvens følger efter og når op på bjerget i sidste øjeblik. Ingelise har overtalt Peder til at gå helt hen til kanten af skrænten, så han kan overvinde sin frygt, men Måvens får ham til at hoppe til side. I samme øjeblik kommer Ralf kørende, og da den eneste person han kan se er Ingelise, kører han ved et uheld ind i hende i stedet og mister herredømmet over bilen, så de begge styrter i afgrunden og omkommer. Peder er sønderknust, men Måvens muntrer ham op og får ham til at komme med tilbage.

Da det går op for Peder, at Ingelise og Ralf var ude på at slå ham og Måvens ihjel, går han egenhændigt i gang med at forvandle Måvens' slikbutik tilbage til dens oprindelige udseende. Radiospillet ender med, at de to venner sidder i de vante omgivelser og drikker kaffe og spiser småkager i godt humør.

Litteratur
 Knutzon, Line. Samlede Knutzon. Bind 2. Måvens & Peder – Line Knutzons udgivelser på Forlaget Drama 1995-2007, s. 209-249. DRAMA, 2014. .

Se også
 Harriets himmelfærd
 Måvens og Peder på kanotur
 Måvens og Peder i mediernes søgelys
 Måvens og Peder møder Måvens og Peder
 Måvens og Peder mister mælet
 Måvens og Peder på Herrens mark

Radiodramaer fra Danmark

Måvens og Peder får samtalekøkken