Baron Friedrich Eduard von Rheineck (; * 2. November 1796 in Potsdam; † 26. Oktober 1854 in Athen, Griechenland) war ein preußischer Kavallerieoffizier und Philhellene.

Leben
Rheineck kämpfte zunächst während der Befreiungskriege in der Preußischen Armee gegen Napoleon Bonaparte. 1822 brachte er Unterstützungsgelder von deutschen Vereinen aus Koblenz für den Griechischen Unabhängigkeitskrieg nach Korinth. Als Adjutant von Alexandros Mavrokordatos nahm er bei der Verteidigung Mesolongis gegen die Osmanen teil, wurde deshalb in Griechenland berühmt und zum Oberst des griechischen Heeres ernannt.

Im Juni 1828 wurde er von Ioannis Kapodistrias mit einer Armee nach Kreta entsandt. Er war bis September 1829 Leiter des Revolutionsrates auf Kreta. Unter seinen Kämpfern war auch der griechische Dichter Michael Chourmouzis.

Am 20. April 1832 wurde er Leiter der Akademie der griechischen Streitkräfte. Im Februar 1840, er war inzwischen zum Generalmajor befördert worden, verließ er die Akademie, da er zum Vorsitzenden des Militär-Appellationsgerichtshofs ernannt worden war. Er starb am 26. Oktober 1854 in Athen und wurde auf dem Athener Friedhof beigesetzt.

Familie
Friedrich Eduard von Rheineck heiratete um 1830 Efrosini Mavrokordatos (* 14. Februar 1800; † 4. Januar 1885), die Schwester von Alexandros Mavrokordatos. Sie hatten fünf Kinder:
 Wilhelmine Amalia (* 1. August 1831 in Nafplio; † 14. Oktober 1904 in Tarabya) ⚭ Aristidis Baltazzi
 Adolphos (* 1833 in Nafplio; † 1933 in Lausanne)
 Aristides (* 1834 in Nafplio; † 1913 in Athen), Generalleutnant
 Alexandros (* 1834 in Nafplio; † 1897 in Bukarest)
 Kimon (* 1840 in Piräus; † 1922 in Bukarest)

Weblinks
 Friedrich Eduard von Rheineck (mit Bild) bei pandektis.ekt.gr
 Familienwappen bei pandektis.ekt.gr
 Friedrich Eduard von Rheineck bei thesaurus.cerl.org

Einzelnachweise

Militärperson (Preußen)
Person in den Koalitionskriegen (Preußen)
Generalmajor (Griechenland)
Person (Griechische Revolution)
Geboren 1796
Gestorben 1854
Mann

Friedrich Eduard von Rheineck


البغلة (تلفظ: ابغله) سفينة شراعية كويتية كبيرة، كانت أساس النقل البحري في الكويت وبعض دول الخليج العربي قبل أن يحل محلها البوم السّفار. تتراوح حمولة البغلة من 120 طن إلى 400 طن. وتشابه البغلة في شكلها وخصائصها «الكوتية» الهندية و«الغنجة» العمانية.

التصميم

يعتقد أن أول من بنى البغلة في الخليج هم صناع السفن في الموانئ العمانية أو ميناء لنجة أو الجسم الفارسيين بعد أن استلهموا التصميم من السفن الهندية. وأخذ صناع السفن الكويتيين التصميم من خلال تنقلهم بموانئ الخليج. كما يرى بعض الرحالة الغربيين أن البغلة والغنجة والكوتية الهندية جميعها ترجع في تصميمها إلى نوع من السفن البرتغالية من نوع كارافيل.

تمتاز البغلة عن غيرها من السفن الخليجية الشراعية بمؤخرتها المربعة الشكل ذات الشبابيك الخمسة. كما تمتاز المؤخرة (أو كما تسمى بالرقعة) بالنقوش المحفورة عليها. ويظهر تحت الرقعة أسطوانة خشبية قوية تصل عجلة القيادة بالدفة مروراً بغرفة الدبوسة، وهي الغرفة الموجودة تحت السطح الثانوي في مؤخرة السفينة. وتستخدم هذه الغرفة لتخزين الحاجيات والأطعمة.

يبلغ طول البغلة ما بين 120 و150 قدماً، ويقدر عرضها ما بين 18 و30 قدم، وبارتفاع يبلغ ما بين 30 و40 قدم. وتختلف قدرة البغلة الاستيعابية حسب حجمها إلا إنها بشكل عام لا تتجاوز 400 طن. كما ذكرت بعض المصادر إلى أن هناك بغلة لأحد تجار ميناء لنجة تسمى الجابري تجاوزت حمولتها 500 طن، وبلغ عدد بحارتها 100 شخص.

رغم التشابه الكبير بين الغنجة والكوتية والبغلة في الشكل إلا أن البغلة تميزت بكثرة النقوش على الرقعة بالإضافة إلى استواء سطح البغلة الثانوي. كما تميزت البغلة بخشبة مربعة الشكل في عمود المقدمة يسمى بالقبيت.

الهاشمي 2

تعد سفينة الهاشمي 2 أكبر سفينة داو عربية خشبية في العالم حسب موسوعة غينيس للأرقام القياسية بطول يصل إلى 83.7 متر وعرض 18.5 متر. وتستوعب ما يقارب 2,500 طن من الحمولة.

انظر أيضا
 سفينة الصيد

المراجع
 يعقوب يوسف الحجي. صناعة السفن الشراعية في الكويت. مركز البحوث والدراسات الكويتية. 1998.
 أحمد البشر الرومي. معجم المصطلحات البحرية في الكويت. مركز البحوث والدراسات الكويتية. 1996.

اختراعات عربية
سفن شراعية
سفن طويلة
سفن كويتية
مصطلحات عربية

بغلة (سفينة)


El Libro de Cuanu es un anal hoy perdido de Irlanda, que narraba eventos del  al . Los anales de Úlster hacen referencia a esta obra en una docena de ocasiones. Entre sus entradas destacan detalladas batallas y muertes notables.

Se desconoce la identidad del personaje de Cuanu.

En un corto estudio, Eoghan O Mordha afirma:

Véase también
 Anales irlandeses
 Crónica de Irlanda

Referencias

Enlaces externos
 The Historicity of the Early Irish Annals

Crónicas medievales de Irlanda

Libro de Cuanu


Slutspillet i UEFA Champions League 2015-16 startede den 16. februar 2016 og sluttede den 28. maj 2016 med finalen på San Siro i Milano, Italien. 16 hold deltog i slutspillet i UEFA Champions League 2015-16.

Format
Slutspillet involverer de seksten hold der blev enten nummer et eller to i deres respektive grupper i gruppespillet.

Hver runde i slutspillet, udover finalen, bliver spillet over to kampe, hvor hvert hold har en kamp på hjemmebane. Holdet med den højeste samlede score efter de to kampe går videre til næste runde. Hvis det skulle ske, at de står uafgjort efter to kampe, bruges reglen om udebanemål - altså det hold der scorede flest mål på udenbane, går videre. Hvis også dette er uafgjort, vil der blive spillet 30 minutters ekstra spilletid, opdelt i to halvlege af 15 minutter. Reglen om udebanemål bruges igen efter forlænget spillet tid, altså hvis der scores mål i den forlængede spilletid, men stillingen stadig er uafgjort. Hvis der ikke scores mål i den forlængede spilletid, bliver det afgjort i en straffesparkskonkurrence. I finalen bliver der blot spillet én enkelt kamp. Hvis den ender uafgjort, går den i forlænget spilletid og herefter i straffesparkskonkurrence.

I lodtrækningen til ottendedelsfinalerne er de otte gruppevindere seedet, og de otte der blev nummer to, er ikke-seedet. Et seedet hold bliver trukket mod et useedet hold, hvor det seedet hold er værter for returkampen. Hold fra samme gruppe eller samme association kan ikke blive trukket mod hinanden. I lodtrækning fra kvartfinalerne er der ingen seedning, og hold fra samme gruppe eller association kan blive trukket mod hinanden.

Den 17. juli 2014 besluttede UEFA emergency panel, at ukrainske og russiske klubber ikke kunne blive trukket mod hinanden indtil andet ikke var muligt, grundet de politiske uroligheder de to lande imellem.

Runder og lodtrækningsdatoer
Alle lodtrækninger finder sted i UEFA's hovedkvarter i Nyon i Schweiz.

Kvalificerede hold

Overblik

Ottendedelsfinaler
Lodtrækningen til ottendedelsfinalerne blev afholdt den 14. december 2015. De første kampe blev spillet den 16., 17., 23. og 24. februar, mens returkampene blev spillet den 8., 9., 15. og 16. marts 2016.

|}

Kampe

Real Madrid vandt 3–2 samlet.

Bayern München vandt 3–2 samlet.

Atlético Madrid vandt 3–2 samlet.

Manchester City vandt 3–2 samlet.

Kvartfinaler
Lodtrækningen til kvartfinalerne vil blive afholdt den 18. marts 2016. De første kampe blev spillet den 5. og 6. april, mens returkampene blev spillet den 12. og 13. april 2016.

Sammendrag

|}

Kampe

Real Madrid vandt 3–2 samlet.

Bayern München vandt 3–2 samlet.

Atlético Madrid vandt 3–2 samlet.

Manchester City vandt 3–2 samlet.

Semifinaler
Lodtrækningen til semifinalerne blev afholdt den 15. april 2016. De første kampe blev spillet den 26. og 27. april, mens returkampene blev spillet den 3. og 4. maj 2016.

Sammendrag

|}

Kampe

Real Madrid vandt 1–0 samlet.

2–2 samlet. Atlético Madrid vandt på reglen om udebanemål.

Finale

Finalen blev spillet lørdag den 28. maj 2016 på San Siro i Milano og blev vundet af Real Madrid.

Referencer

UEFA Champions League 2015-16
2015-16

UEFA Champions League slutspil 2015-16


محلة أبو علي القنطرة إحدى قرى مركز المحلة الكبرى التابع لمحافظة الغربية بجمهورية مصر العربية.

التاريخ
قرية محلة أبو علي القنطرة من القرى القديمة، حيث وردت باسم «محلة بو علي القنطرة» في أعمال السمنودية ضمن قرى الروك الصلاحي التي أحصاها ابن مماتي في كتاب قوانين الدواوين، كما وردت باسم «محلة أبي علي القنطرة» في أعمال الغربية ضمن قرى الروك الناصري التي أحصاها ابن الجيعان في كتاب «التحفة السنية بأسماء البلاد المصرية». وفي العصر العثماني وردت باسم «محلة أبو علي القنطرة» في التربيع العثماني الذي أجراه الوالي العثماني سليمان باشا الخادم في عصر السلطان العثماني سليمان القانوني ضمن قرى ولاية الغربية، وفي تاريخ 1228هـ/1813م الذي عدّ قرى مصر بعد المسح الذي قام به محمد علي باشا باسم «محلة أبو علي القنطرة» ضمن قرى مديرية الغربية.

التعليم
تصل نسبة الأمية في القرية إلى 27.05% بين من تجاوزوا العاشرة من عمرهم، بينما تصل نسبة من حصلوا على تعليم جامعي إلى 7.29% من جملة السكان. وترجع أصول أسرة الطبيب المصري الرائد محمد دري باشا (1841 ـ 1900) إلى هذه القرية.

السكان
بلغ عدد سكان محلة أبو علي القنطرة 43,051 نسمة، منهم 21782 رجل و21269 إمرأة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

أعلامها
 محمد عبد الرحيم تره، (1881 - 1931) فقيه مسلم وشاعر وكاتب.

انظر أيضاً
 قائمة قرى محافظة الغربية

المراجع

الوحدة المحلية لقرية محلة أبو علي القنطرة (المحلة الكبرى)

محلة أبو علي القنطرة


Dvokatnica u Omišu, na adresi Knezova Kačića 12, nalazi se na trgu pred župnom crkvom. Glavno pročelje okrenuto trgu je osno koncipirano, a os simetrije naglašena je širokim portalom s lunetom u prizemlju. Portal je sastavljen iz dva dupla pilastra s bazom i polukapitelima koji nose plitko profilirani luk u čijem tjemenu je masivni tjemeni kamen u obliku volute s profilacijom. Glavno pročelje je ožbukano, a bočna pročelja su od nepravilnog kamena. Krov je trostrešan s četiri luminara, a pokrov je od kupe kanalice. Zgrada je građena u prvoj polovici 19. st. u oblicima jednostavnog provincijalnog klasicizma. Po svom smještaju i veličini jedna je od reprezentativnijih omiških zgrada iz tog vremena.

Zaštita
Pod oznakom Z-5081 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "javne građevine".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Knezova Kačića 12

Kuća u Omišu, Knezova Kačića 12


محافظة ها زانغ  ( بالفيتنامية : Hà Giang ) هي إحدى محافظات فيتنام. وتقع في شمال شرق.

المصادر

روابط إضافية
 Official Site of Ha Giang Government

شمال شرق (فيتنام)
محافظات فيتنام
مقاطعة ها جيانج

محافظة ها زانغ


Feller-Tornierova konstanta CFT gustoća je skupa svih prirodnih brojeva koji imaju paran broj različitih prostih djelitelja kratnosti veće od 1. Nazvana je po Erhardu Tornieru i hrvatskom matematičaru Vilimu Felleru. Ima aproksimativnu vrijednost:

Izvori

Matematika

Feller-Tornierova konstanta


José Víctor Sevilla Segura (Valencia, 21 de abril de 1942) es un economista y alto funcionario español.

Biografía
Doctor en Ciencias Económicas que ha dedicado gran parte de su actividad profesional a la Hacienda Pública. Inspector de Hacienda desde 1969; ha sido secretario general del Instituto de Estudios Fiscales (IEF), profesor de la Universidad Complutense de Madrid y de la UNED. En 1977, con el primer gobierno democrático en España, sería nombrado director general de Tributos con el ministro Fernández Ordóñez; a continuación sería asesor del ministro García Añoveros y en 1982 fue nombrado secretario de Estado de Hacienda en el primer gobierno socialista.

Desde 1985 ha sido consultor en las materias de su especialidad, tanto en España como en el extranjero, con dos paréntesis en Washington D. C., en los que fue consejero en la representación de España ante la OEA (1987-1989) y, más tarde, en la Embajada Española ante la Casa Blanca (1995-1998).

Entre 1978 y 1980 participó en el diseño y redacción de la LOFCA (Ley Orgánica de Financiación de las Comunidades Autónomas) y en la puesta en marcha del proceso de descentralización de los servicios públicos. Desde entonces, se ha ocupado regularmente, de los problemas del federalismo fiscal, habiendo formado parte de varias comisiones de expertos. Es coautor del Libro Blanco sobre financiación autonómica (1995) y autor de los libros listados más abajo. En su último obra, Financiación pública de Estados descentralizados (diciembre de 2013) se dedica a "analizar las distintas alternativas disponibles para configurar la financiación pública de aquellos estados en los que el poder político se encuentra distribuido entre distintos niveles de gobierno"; esto es, realiza un repaso de cómo se financian los estados políticamente descentralizados.

Hermano de Jordi Sevilla Segura, exministro de Administraciones Públicas y de Sergio Sevilla Segura, catedrático de Filosofía en la Universidad de Valencia.

Publicaciones
Ha publicado diversos libros y artículos especializados entre los que destacaríamos:

 Lecciones sobre Financiación Pública de los Estados Descentralizados, Instituto de Estudios Fiscales, Manuales de la Hacienda Pública. (2013).
 El declive de la socialdemocracia, RBA (2011)

 Financiación Autonómica, Exlibris ediciones (2005)

 Política y técnica tributaria, Instituto de Estudios Fiscales (2004)

 Las claves de la financiación autonómica, Crítica (2001)

 Economía Política de la crisis española, Crítica (1984)

Referencias

Enlaces externos de algunos de sus artículos publicados

 .
 La reforma de la imposición sobre la renta .
 Economía política de la política económica .
 Manual de política y técnicas tributarias del CIAT .
 El nuevo sistema de financiación autonómica [].

Inspectores de Hacienda del Estado de España
Economistas de España del siglo XX
Políticos del Partido Socialista Obrero Español
Secretarios de Estado de España
Economistas de España del siglo XXI

José Víctor Sevilla


Miquel-Lluís Muntané er spænskur rithöfundur, félagsfræðingur og blaðamaður, fæddur í Barselóna árið 1956. Hann lærði heimspeki, félagsfræði og tónlist og er höfundur viðamikils verks, skrifað á katalónsku, sem nær yfir flestar bókmenntagreinar: ljóð, frásögn, ritgerð, leikhús, ævisögu og endurminningar. Hann var prófessor við menntavísindasvið Háskólans í Barselóna og hefur einnig þróað umfangsmikið starf sem samstarfsmaður í fjölmiðlum, einkum við bókmenntir, listir og menningarstjórnun. Hann hefur gegnt stöðum eins og formennsku í katalónsku samtökum samtaka fyrir UNESCO og Samtökum tónlistargagnrýnenda. Sem rithöfundur hafa gagnrýnendur sett hann í ramma "kynslóðar 80s", með hópi skálda og sögumanna sem fóru að láta vita af sér innan þess áratugar. Verk hans einkennast af fínni skynjun á smáatriðum, þar sem hann endurspeglar mótsagnir mannlegs ástands og veltir fyrir sér þeim.

Verk
 L'esperança del jonc (ljóðlist, 1980)
 Crònica d'hores petites (frásögn, 1981)
 Llegat de coratge (ljóðlist, 1983)
 A influx del perigeu (ljóðlist, 1985)
 De portes endins (leikhús, 1987)
 Antoni Coll i Cruells, el valor d'una tasca (ævisaga, 1987)
 L'espai de la paraula (ritgerð, 1990)
 Actituds individuals per la pau (ritgerð, 1991)
 La penúltima illa (leikhús, 1992)
 L'altra distància (ljóðlist, 1994)
 Millor actriu secundària (novel, 1997)
 El foc i la frontera (ljóðlist, 1997)
 UNESCO, història d'un somni (ritgerð, 2000)
 Madrigal (frásögn, 2001)
 Migdia a l'obrador (ljóðlist, 2003)
 La fi dels dies llargs (novel, 2005)
 La seducció dels rius (minningar , 2006)
 Cultura i societat a la Barcelona del segle XVII (ritgerð, 2007)
 Encetar la poma. Escrits sobre cultura (ritgerð, 2008)
 El tomb de les batalles (ljóðlist, 2009)
 Hores tangents (ljóðlist, 2012)
 De sèver i de quars. Apunts memorialístics 1981-1999 (minningar, 2015)
 Qualitats de la fusta (ljóðlist, 2016)
 El moviment coral dins el teixit social català (ritgerð, 2016)
 Frontisses. Mirades a una primavera (minningar, 2018)
 Miquel Pujadó, el bard incombustible (ævisaga, 2019)
 Diu que diuen... (frásögn, 2019)
 Passatges (ljóðlist, 2020)

Tenglar
 http://miquel-lluismuntane.cat
 https://www.enciclopedia.cat/gran-enciclopedia-catalana/miquel-lluis-muntane-i-sicart
 https://www.escriptors.cat/autors/muntaneml/english

Spænskir rithöfundar

Miquel-Lluís Muntané


22. længdegrad kan henvise til:

 22. vestlige længdekreds
 22. østlige længdekreds

22. længdegrad


, também escrito como (516977) 2012 HZ84, é um pequeno objeto transnetuniano que está localizado no cinturão de Kuiper, que é classificado como um cubewano. Ele possui uma magnitude absoluta de 8,9 e tem um diâmetro com cerca de 74 quilômetros.

Descoberta
 foi descoberto em 17 de abril de 2012, por uma equipe de astrônomos usando um dos telescópios Magalhães no Chile durante o New Horizons KBO Search, a fim de encontrar um possível alvo de passagem para a sonda espacial.

Órbita
A órbita de  tem uma excentricidade de 0,1967 e possui um semieixo maior de 46,332 UA. O seu periélio leva o mesmo a uma distância de 37,219 UA em relação ao Sol e seu afélio a 55,445 UA.

Imagem
Em 2017, quando a sonda espacial New Horizons fotografou , se tornou a imagem mais distante da Terra já capturada por uma espaçonave. A imagem foi feita pelo Long Range Reconnaissance Imager (LORRI) da espaçonave em 5 de dezembro de 2017 a mais de 6,12 bilhões de quilômetros (40,9 UA) de distância da Terra. Este recorde foi anteriormente mantido pela espaçonave Voyager 1, que tirou a icônica imagem do "Pálido Ponto Azul" a 6,06 bilhões de quilômetros da Terra em fevereiro de 1990.

Em dezembro de 2017, a New Horizons também fotografou o objeto clássico do cinturão de Kuiper , que foi observado pela primeira vez pela mesma equipe de astrônomos na noite seguinte à descoberta de . Ambos os objetos mantiveram esse recorde por pouco mais de um ano, até que foi substituído na véspera de ano novo de 2018/19, quando a New Horizons fez seu sobrevoo em 486958 Arrokoth a uma distância recorde de 6,4 bilhões de quilômetros da Terra.

Ver também
 Lista de objetos transnetunianos

Ligações externas

 The Deep Ecliptic Survey Object Classifications
 List of Transneptunian Objects, Minor Planet Center
 Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets (515001)-(520000) – Minor Planet Center

Objetos do cinturão de Kuiper
Cubewanos
Objetos transnetunianos
Objetos astronômicos descobertos em 2012

(516977) 2012 HZ84


Le district régional des Sporades, en  / Periferiakí enótita Sporádon, est l'un des cinq districts régionaux de la périphérie (région) de Thessalie, en Grèce.

Selon le recensement de 2011, la population du district régional s'élève à , dont  résident dans son siège, la petite ville de .

Le district régional comprend les dèmes des trois îles d'Alónissos, de Skiáthos et de Skópelos.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Sporades

Sporades (district régional)


Athens er en by i den nordøstlige del af staten Georgia i USA med  indbyggere. Byen er administrativt centrum i det amerikanske county Clarke County.

Ekstern henvisning
Byen Athens officielle hjemmeside

Byer i Georgia

Athens (Georgia)


تشاو  هي مجلة مانغا من نوع شوجو للفتيات من عمر 9-13 عاما، تنشرها شركة شوغاكوكان اليابانية، صدرت أول طبعة لها عام 1977.

من الأعمال التي نشرتها المجلة سلسلة مانغا موكا موكا.

مراجع

تأسيسات سنة 1977 في اليابان
مجلات أنمي ومانغا
مجلات أسست في 1977
مجلات تنشر من طوكيو
مجلات قصص مصورة شهرية في اليابان
مجلات مانغا شوجو

تشاو (مجلة)


Transversais é um filme documentário brasileiro de 2022, dirigido por Émerson Maranhão. O filme estreou em 24 de fevereiro de 2022 na Netflix e acompanha a história de cinco pessoas que compartilham a transexualidade como assunto em comum.

O filme participou de um longo circuito de festivais antes de sua estreia oficial, incluindo a Mostra Internacional de Cinema de São Paulo, o Festival Mix Brasil de Cultura da Diversidade e o Cine Ceará.

O filme, inicialmente, seria uma série documental que iria expandir a trama abordada no curta-metragem Aqueles Dois. A produção do filme contava com o auxílio de um edital para televisões públicas para programas voltados para pautas LGBTQIA+. Entretanto, o projeto foi ridicularizado e rejeitado pelo então presidente da república Jair Bolsonaro, que durante transmissão ao vivo em uma rede social disse: "Olha o tema: 'sonhos e realizações de cinco pessoas transgêneros que moram no Ceará. O filme é isso daqui, conseguimos abortar essa missão".

Sinopse
Cinco pessoas, de diferente classes sociais, origem, história e profissões, possuem um fato em comum: todos eles foram atravessados pela transexualidade em suas vidas. Todos moram no estado do Ceará. O filme acompanha, a partir dos depoimentos, suas vivências, o que é ser uma pessoas trans, o processo de descoberta e aceitação de sua real existência.

Elenco

Prêmios e indicações

Ligações externas

 Transversais no Filme B

Filmes com temática LGBT do Brasil
Filmes com temática LGBT de 2021
Filmes do Brasil de 2022
Documentários do Brasil
Filmes em língua portuguesa

Transversais


An Eulophia horsfallii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni James Bateman, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Victor Samuel Summerhayes. An Eulophia horsfallii in nahilalakip ha genus nga Eulophia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eulophia

Eulophia horsfallii


Grad je bio upravna jedinica u Banovini Hrvatskoj. Bio je iste razine kako općine, a niže od kotara. Ukupno je bilo dvadeset i pet gradova, međusobno podijeljenih između Banske vlasti u Zagrebu i Ispostave Banske vlasti u Splitu.

Izvori

Upravna podjela Banovine Hrvatske

Gradovi u Banovini Hrvatskoj


Garbus ist ein Ortsteil von Nobitz im Landkreis Altenburger Land in Thüringen.

Lage
Der Ortsteil besteht aus 7 Altenburger Vierseithöfen und befindet sich sechs Kilometer südöstlich der Kreisstadt Altenburg sowie vier Kilometer südöstlich der Kerngemeinde Nobitz an der Bundesstraße 180 am Rande der Leipziger Tieflandsbucht. Die geographische Höhe des Ortes beträgt .

Geschichte
Das slawische Rundlingsdorf wurde 1181 erstmals urkundlich erwähnt. Im 13. Jahrhundert hatten die Burggrafen von Altenburg Besitz im Ort. Seit 1296 ist das Altenburger Bergerkloster als Besitzer einiger Grundstücke im Ort belegt. Vor 1358 soll sich in Garbus ein Nonnenkloster befunden haben. Im Jahr 1445 bewirtschafteten sechs Bauern die Flur des Dorfes von 157 Hektar.

Nach der Säkularisation des Bergerklosters im 16. Jahrhundert gehörte der Ort zum wettinischen Amt Altenburg, welches ab dem 16. Jahrhundert aufgrund mehrerer Teilungen im Lauf seines Bestehens unter der Hoheit folgender Ernestinischer Herzogtümer stand: Herzogtum Sachsen (1554 bis 1572), Herzogtum Sachsen-Weimar (1572 bis 1603), Herzogtum Sachsen-Altenburg (1603 bis 1672), Herzogtum Sachsen-Gotha-Altenburg (1672 bis 1826). Um 1590 entstand in der Flur von Garbus die Siedlung Klausa.

Bei der Neuordnung der ernestinischen Herzogtümer im Jahr 1826 kam Garbus wiederum zum Herzogtum Sachsen-Altenburg. 1880 standen dann im gewachsenen Dorf zwölf Häuser, die von 96 Personen bewohnt wurden. Im späten 19. Jahrhundert wurde im Ort die Braunkohlegrube Winterfeld (Tiefbau bis 1957) und eine kleine Brikettfabrik eröffnet. Nach der Verwaltungsreform im Herzogtum gehörte Garbus bezüglich der Verwaltung zum Ostkreis (bis 1900) bzw. zum Landratsamt Altenburg (ab 1900). Das Dorf gehörte ab 1918 zum Freistaat Sachsen-Altenburg, der 1920 im Land Thüringen aufging.

1951 schlossen sich Klausa und Garbus zu einer Gemeinde zusammen. Bei der zweiten Kreisreform in der DDR wurden 1952 die bestehenden Länder aufgelöst und die Landkreise neu zugeschnitten. Somit kam der Ort mit dem Kreis Altenburg an den Bezirk Leipzig, der seit 1990 als Landkreis Altenburg zu Thüringen gehörte und 1994 im Landkreis Altenburger Land aufging. Seit dem 1. Januar 1973 ist Garbus gemeinsam mit dem Nachbarort Klausa ein Ortsteil von Nobitz. Heute befindet sich der Bauhof der Gemeinde etwas außerhalb des Ortes. Es leben 46 Personen im Dorf.

Weblinks

 Garbus auf der Webseite der Gemeinde Nobitz

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Altenburger Land
Geographie (Nobitz)
Rundling
Ersterwähnung 1181
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Altenburger Land)
Deutscher Ortsname slawischer Herkunft

Garbus


Hopdediks (Orijinal Fransızca adı Obélix, Türkiye'deki yeni basım seride: Oburiks) René Goscinny ve Albert Uderzo'nun 20. yüzyılda yaratmış oldukları çizgi roman karakteri. Olağanüstü gücünü, bebekken kuvvet şerbeti kazanına düşmüş olmasına borçludur. Asteriks'in en yakın arkadaşıdır ve bütün maceralerında yer alır. Dikilitaş taşıyıcılığı ve yaban domuzu avcılığı hobileri arasındadır. Diğer bir ayrılmaz karakter de köpeği İdefiks'tir.

Kaynakça

Hopdediks
Kurgusal erkek karakterler
Kurgusal Keltler
Kurgusal Galyalılar
Antik Galya
Bretanya
Antik Galyalılar
Kelt asıllı kişiler

Hopdediks


Onalaska  may refer to:
Onalaska, Texas
Onalaska, Washington
Onalaska, Wisconsin
Onalaska (town), Wisconsin
Lake Onalaska, a lake in Wisconsin

See also
Unalaska, Alaska
Alaska

Onalaska


Oana Valentina Apetrei (n. Pop; 13 noiembrie 1985, Făgăraș) este o fostă handbalistă română care a jucat pe postul de pivot. Ultima oară a jucat pentru clubul SCM Gloria Buzău. În 2011 și 2012, Apetrei a fost convocată la echipa națională a României pentru câteva meciuri de la Trofeul Carpați.

Biografie
La vârsta de 11 ani, Oana Pop a fost înscrisă de părinți la Clubul Sportiv Școlar Făgăraș, unde a început să joace handbal sub îndrumarea profesorului Dumitru Opriș. Doi ani mai târziu a practicat o vreme caiac-canoe la Clubul Sportiv Școlar Orșova, obținând și o medalie de argint. Anul următor s-a întors la Făgăraș și a fost îndrumată de Mariana Târcă către echipa de handbal a Colegiului Tehnic Energetic din Râmnicu Vâlcea, unde și-a petrecut ulterior junioratul. La această echipă a jucat prima dată pe postul de pivot, pregătită de profesorul Gheorghe Ionel.

În anul 2003, la vârsta de 17 ani, Pop a debutat în Liga Națională la echipa Universitatea Remin Deva, unde a rămas până în 2005. În 2004 a jucat cu echipa din Deva finala Cupei Challenge și a câștigat medalia de argint în Liga Națională. Între 2005 și 2007 a evoluat pentru SC Mureșul Târgu Mureș, pe atunci în Divizia A, iar între 2007 și 2012 pentru HCM Roman. Pe 22 mai 2010 handbalista s-a căsătorit, devenind Oana Apetrei.

În ianuarie 2012 a semnat un contract pe trei ani cu echipa Corona Brașov. Cu echipa brașoveană a jucat din nou în cupele europene și a avut două clasări pe podium în Liga Națională. Între 2015 și 2016 a jucat la HC Dunărea Brăila, iar în mai 2016 a semnat un contract cu CSM Ploiești, dar acesta nu s-a concretizat, din cauza problemelor financiare ale echipei. În consecință, Apetrei s-a transferat la CS Măgura Cisnădie. A evoluat trei sezoane pentru echipa sibiană, până în 2019, când s-a transferat la SCM Gloria Buzău, iar în vara anului 2020 s-a retras din activitatea competițională.

În septembrie 2022 Oana Apetrei a fost numită antrenor la echipa ACS Transilvania.

Palmares
Cupa Cupelor:
Turul 3: 2013

Cupa EHF:
Semifinalistă: 2015
Optimi de finală: 2014
Grupe: 2019

Liga Națională
 Medalie de argint: 2004, 2014
 Medalie de bronz: 2015, 2018

Cupa României
 Finalistă: 2004, 2013
 Medalie de bronz: 2014

Cupa Challenge
 Finalistă: 2004

Note

Legături externe
Oana Apetrei  pe pagina EHF
 Oana Apetrei  pe pagina HandbalVolei

Nașteri în 1985
Jucătoare de handbal din România
Sportivi români în viață
Handbaliste ale Corona Brașov
Făgărășeni

Oana Apetrei


The Japan Times er en engelsksproget avis i Japan med redaktion i bydelen Minato i Tokyo. I 2006 lå det daglige oplag på 46.000; avisen havde dermed et lille forspring foran sine hovedkonkurrenter, International Herald Tribune/Asahi og Daily Yomiuri.

Avisens motto er All the news without fear or favor. Avisens læsere var i 1998 omkring 50 % japanere og 50 % udlændinge. Avisen koster 180 yen.

Den første udgave, med seks sider, udkom den 22. marts 1897. I 1918 indgik avisen i The Japan Mail, som også var engelsksproget, og blev derefter udgivet under titellen The Japan Times and Mail. Fra 1940, efter fusionering med Japan Advertiser fra Tokyo og Japan Chronicle fra Kobe, udkom avisen med titellen The Japan Times & Advertiser. I 1943 kom der endnu en navneændring til Nippon Times; i 1956 tog avisen sit gamle navn tilbage.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside og webudgave (engelsk, delvis japansk)

Aviser fra Japan
Etableret i 1897

The Japan Times


An Oeceoclades longebracteata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Marie Bosser ngan Philippe Morat. An Oeceoclades longebracteata in nahilalakip ha genus nga Oeceoclades, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oeceoclades

Oeceoclades longebracteata


American Chemistry Council (ACC), known as the Manufacturing Chemists' Association at its founding in 1872 then as the Chemical Manufacturers' Association (from 1978 until 2000), is an industry trade association for American chemical companies, based in Washington, D.C.

Activities
The mission of the American Chemistry Council is to promote the interests of corporations of the chemical industry. The trade group represents U.S. chemical companies as well as the plastics and chlorine industries, formerly known as the American Plastics Council, the Center for the Polyurethanes Industry and the Chlorine Chemistry Council.

ACC implemented the Responsible Care program in 1988. At least 52 countries have implemented this initiative. It is managed at a global level by the International Council of Chemical Associations. Participation in the program is a mandatory for all ACC members.

It has a political action committee that gives money to members of the Congress of the United States.

ACC launched a $35 million "essential2" public relations campaign in 2005. "essential2" attempted to improve the industry's image by emphasizing the importance of chemical industry products – especially plastics – to everyday life, and by using the term "American Chemistry" rather than "chemical industry". ACC later shifted to a more directed lobbying and policy-shaping effort, including taking legal action against federal efforts to regulate greenhouse gas emissions from industry.

Sometime in 2008, ACC launched a campaign to oppose California SB1713 – a bill to ban bisphenol A statewide – including bulk postal mailings in July and August encouraging California citizens to demand opposition of their representing legislators.

In 2011, it was a major sponsor of the 5th International Marine Debris Conference which endorsed the Honolulu Commitment to reduce harmful plastics in the environment

The ACC stepped in in 2023 to prohibit the passage of the Packaging Reduction & Recycling Act in New York state, spending a total $120,000 on two lobbying firms, Greenberg Traurig and Craig Johnson's Long Point Advisors, to work on its behalf for the duration of the legislative session.

Criticism
The Responsible Care (RC) program has been described as a way to help the industry avoid regulation by imposing its own safety and environmental regulations and to improve its public image in the wake of the 1984 Bhopal disaster. According to a 2000 study, plants owned by RC participating firms improved their relative environmental performance more slowly than non members. The study highlighted the RC program as an example of how industries fail to self-regulate without explicit sanctions. According to a 2013 study, between 1988 and 2001, plants owned by RC participating firms raised their toxicity-weighted pollution by 15.9% on average relative to statistically-equivalent plants owned by non-RC participating firms.

Environmentalists and those concerned about the health effects of chemicals in the environment traditionally oppose ACC's initiatives.  They view campaigns like "essential2" as efforts to distract public attention away from products and practices that they view as harmful and dangerous.

The American Chemistry Council's stance on chemical regulation was heavily criticized in the 2015 documentary Stink! available on Netflix.

Fighting plastic bag regulation
ACC has engaged repeatedly in fighting governmental restrictions and bans on plastic shopping bags. The phase-out of lightweight plastic bags has been proposed or implemented in many countries since 2002. In the United States, in July 2008, the Seattle City Council voted to impose an additional 20 cent fee on each plastic bag purchased from stores by shoppers as a convenience for transportation of goods. This effort was suspended until a referendum could be held in 2009, allowing voters a chance to weigh in on the issue of whether they should continue to be encouraged to support industry by purchasing plastic bags without considering disposal costs. During the period leading up to the referendum vote the American Chemistry Council stepped into this local affair, ultimately spending some $1.4 million on their successful effort to thwart the proposed system of fully accounting for the cost of plastic bags. Seattle in 2012 overcame ACC objections and successfully enacted a bag ban.

In 2010, ACC was quoted by The New York Times in opposition to a California bill to outlaw plastic bags, claiming that new law "amounts to a $1 billion tax added to [Californian's] grocery bills."

But subsequent ACC efforts to prevent adoption of municipal ordinances banning plastic bags have not been successful. Over ACC opposition, San Jose, California, in 2010 adopted California's strictest ban. The ordinance, in effect since 2012, prohibits supermarkets, pharmacies, corner shops and others from distributing single-use plastic bags, with fines for violations. Retailers can sell paper bags made of 40 percent recycled materials for 10 cents each, gradually increasing to 25 cents by 2014. In 2016, California voters approved a statewide ban on carry-out plastic bags.

See also
 American Council on Science and Health
 American Chemical Society

References

External links
 AmericanChemistry.com (official website)
 PlasticsMythBuster.org (another American Chemistry Council site)
 BisphenolA  (another site owned by American Chemistry Council)
 Responsible Care Global Initiative
 Lobby Watch: The Center for Public Integrity ACC profile
 American Chemistry Council Political Contributions, Lobbying and Outside Spending - Opensecrets.org

Business organizations based in the United States
Chemistry trade associations
Organizations based in Arlington County, Virginia
1872 establishments in the United States
Scientific organizations established in 1872

American Chemistry Council


Sporveien T-banen AS (tidligere Oslo T-banedrift AS) er et norsk selskab, der er ansvarlig for drift, markedsføring og udvikling af T-banen i Oslo. Selskabet ejes af Sporveien og drives på kontrakt med administrationsselskabet Ruter.

Sporveien T-banen har ca. 500 ansatte. I 2011 fik det et overskud på 9,9 mio. NOK efter skat.

Historie
Frem til 2003 blev T-banen drevet af en særskilt afdeling af Oslo Sporveier, men fra 1. juli 2003 blev driften overtaget af det fuldt ejede datterselskab Oslo T-banedrift. I 2006 blev den kollektive trafik i Oslo omorganiseret. Oslo Sporveier blev et rent administrationsselskab og indgik siden i Ruter, mens driftsdelen overgik til det nyoprettede Kollektivtransportproduksjon (nu Sporveien), der derefter ejer selskabet. I 2013 skiftede selskabet navn til Sporveien T-banen.

Noter

Eksterne henvisninger
Sporveien T-banen
Oslo Vognselskap

T-banen i Oslo
Etableret i 2003

Sporveien T-banen


Det hvide guld er en dansk kortfilm fra 2009, der er instrueret af Peder Pedersen efter manuskript af ham selv og Carsten Støttrup.

Handling

Medvirkende
 Peter Pilegaard - Lars
 Amanda Ooms - Lisa
 Patrik Karlson - Tomas
 Særún Norén - Linda
 Maria Lucia Heiberg Rosenberg - Klient
 Tommy Prang Vonsyld - Politimand

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2009

Film fra Danmark (administrationskategori)
Kortfilm fra Danmark

Det hvide guld


Erika Alexander (Winslow, Arizona, 19 de noviembre de 1969) es una actriz estadounidense.

Filmografía
 1986: George Washington II: The Forging of a Nation (serie de televisión): Oney
 1987: My Little Girl: Joan
 1989: The Mahabharata (serie de televisión): Madri / Hidimbi
 1990: Common Ground (televisión): Cassandra Twymon
 1990: The Long Walk Home: Selma Cotter
 1990: The Last Best Year (televisión): Amy
 1984: Cosby Show ("The Cosby Show") (serie de televisión): Pam Tucker (1990-1992)
 1991: He Said, She Said: Rita, la hija de Al
 1992: Fathers & Sons: Venell
 1992: Going to Extremes (serie de televisión): Cheryl Carter
 1993: Living Single (serie de televisión): Maxine 'Max' Felice Shaw
 1994: Override (televisión)
 1998: Studio 54 (54): Ciel
 1998: Mama Flora's Family (televisión): Young Flora
 2001: 30 Years to Life: Joy
 2002: Love Liza: Brenda
 2002: Street Time (serie de televisión): Dee Mulhern
 2002: Full Frontal: Lucy
 2004: Tricks: Laurel
 2007: Déjà Vu: Shanty

Enlaces externos

Actrices de Arizona

Erika Alexander


Mario Scelba (5 Eylül 1901 - 29 Ekim 1991), İtalyan Hristiyan Demokrat politikacı ve 1954'ten 1955'e kadar İtalya başbakanı. 1969'dan 1971'e kadar Avrupa Parlamentosu Başkanı olarak görev almıştır.

Kaynakça

1901 doğumlular
1991 yılında ölenler
İtalya başbakanları
İtalya içişleri bakanları
İtalya Cumhuriyet Senatosu dışişleri komisyonu başkanları
İtalya Temsilciler Meclisi anayasal işler komisyonu başkanları
İtalya Temsilciler Meclisi dışişleri komisyonu başkanları

Mario Scelba


Darkest Day es el octavo álbum de estudio de la banda estadounidense Obituary, lanzado el 30 de junio de 2009 a través de Candlelight Records, y es el último álbum con el bajista Frank Watkins, quien fue bajista desde el álbum Cause Of Death.

Lista de canciones
 List of Dead (3:34)
 Blood to Give (3:34)
 Lost (3:54)
 Outside My Head (3:52)
 Payback (4:29)
 Your Darkest Day (5:06)
 This Life (3:45)
 See Me Now (3:22)
 Fields of Pain (3:17)
 Violent Dreams (1:59)
 Truth Be Told (4:49)
 Forces Realign (4:37)
 Left to Die (6:20)

Formación
 John Tardy – voces
 Ralph Santolla – guitarra
 Trevor Peres – guitarra
 Frank Watkins – bajo
 Donald Tardy – batería

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial
 Página de Obituary en Roadrunner Records

Álbumes de 2009
Álbumes de death metal
Álbumes de Obituary

Darkest Day


A Medalha de Mérito Cultural "Cruz e Souza" é uma condecoração civil do Brasil concedida pelo estado de Santa Catarina. Foi instituída por meio do decreto nº 4.892, de 17 de outubro de 1994 e visa agraciar pessoas que tenham realizado contribuições nas áreas literárias, artísticas, educacionais ou científicas do estado.

A honraria é concedida anualmente e na preferencialmente na data de nascimento de seu patrono, o poeta Cruz e Sousa.

Do processo de escolha
A escolha dos agraciados é realizada por meio de votação secreta realizada pelo Conselho Estadual de Cultura e passando por algumas outras etapas dentro da administração. Existe a possibilidade de realização de consultas públicas pela internet para posterior ratificação das indicações pelo conselho.

Medalhas
Santa Catarina

Medalha de Mérito Cultural "Cruz e Sousa"


John Francis Bongiovi ya da bilinen adıyla Jon Bon Jovi (d. 2 Mart 1962, New Jersey), Amerikalı şarkıcı, söz yazarı, oyuncu ve kurucusu olduğu kendi adını taşıyan rock müzik grubu Bon Jovi'nin solistidir. Günümüze kadar grubu ile on beş stüdyo albümüne imza atan Jon Bon Jovi, iki de solo albüm yayınladı.

Jon Bon Jovi 1995 yılında Moonlight and Valentino filmi ile sinema oyunculuğu kariyerine başladı ve günümüze kadar on üç sinema filminde rol alıp Sex and the City ve Ally McBeal gibi çeşitli TV dizilerinde konuk oyuncu olarak yer aldı. The Jon Bon Jovi Soul Foundation vakfının kurucusu olan sanatçı birçok hayırseverlik aktivitesinde bulundu. 2005 yılında Louisiana'da kasırgadan evlerini kaybedenler için 28 ev yaptırdı ve bu evlerin yer aldığı sokağa Bon Jovi Bulvarı adı verldi. 2011 yılında New Jersey, Red Bank'de yardıma muhtaç insanlara sıcak yemek yardımında bulunmak amacıyla Soul Kitchen adını taşıyan bir restoran açan sanatçı, Arena Futbol Ligi takımlarından Philadelphia Soul'un da kurucularındandır.

2012 yılında Billboard dergisi Jon Bon Jovi'ye müzik dünyasının en güçlü ve ilham verici yüz insanı listesinde yer verirken 2010 yılında Forbes dergisi ise sanatçıyı 125 milyon dolarlık kazançla 2010 yılının en çok kazanan ikinci müzisyeni olarak belirledi. Jon Bon Jovi 1996 yılında People dergisi tarafından dünyadaki en güzel elli insandan biri olarak adlandırılırken yine aynı dergi tarafından 2000 yılında En Seksi Rock Yıldızı olarak belirlendi. 2009 yılının Ocak ayında İngiltere'de istatistik konusunda bir otorite olarak kabul edilen OnePoll tarafından skiddle.com'un katkılarıyla ve oldukça geniş çaplı katılımla gerçekleştirilen bir ankete göre Rock Tanrısı anketinde Freddie Mercury ve Elvis Presley'nin ardında üçüncü sırada yer aldı. Sanatçı 2009 yılında şarkı sözü yazarlarının onurlandırıldığı Songwriters Hall of Fame tarafından onurlandırıldı. Sanatçıya 2001 yılında New Jersey'de Monmouth Üniversitesi tarafından Doktora unvanı verildi.

Hayatı

Çocukluk ve Gençlik Yılları
John Francis Bongiovi, Jr, 2 Mart 1962'de Perth Amboy, New Jersey'de dünyaya geldi. Babası ailesi Sicilya'dan ABD'ye göç eden Amerika Birleşik Devletleri Deniz Piyade Kolordusu'nda çalışmış İtalyan asıllı John Francis Bongiovi, Sr, annesi ise eski model ve ilk Playboy kızlarından Carol Sharkey'dir. Anthony ve Matthew adında iki kardeşi olan ve bir katolik olarak yetişen Jon Bon Jovi'nin çocukluğu Sayreville, New Jersey'de geçti. Yaz aylarında Erie, Pennsylvania'da büyük annesi ve büyük babasının yanında kalıyor ve gazete satıyordu. Jon Bon Jovi ilk önce New Jersey'de Sayrville St. Joseph Lisesi'nde okudu. Daha sonra Sayreville War Memorial Lisesi'ne geçiş yaptı ve buradan mezun oldu.

Jon Bon Jovi'nin ilk gitarı 7 yaşındayken annesi tarafından bir yılbaşı gecesi hediye edildi fakat gerçek anlamda 13 yaşındayken ders alıp gitar çalmaya başladı. Raze adındaki ilk grubunu 1978 yılında 16 yaşındayken kurdu. 1978'de Atlantic City Expressway isminde yeni bir grup kurdu. Jon Bon Jovi bu dönemde liseden arkadaşı olan, ileride Bon Jovi grubununda klavyecisi olacak olan David Bryan'ı gruba dahil etti. Fakat Atlantic City Expressway'in de ömrü kısa oldu. David Bryan, New York'taki ünlü müzik okulu Julliard'a gitme kararı alırken; Jon Bon Jovi ise sırasıyla The Rest, The Lechers ve John Bongiovi and the Wild Ones isimli grupları kurdu ve çeşitli barlarda ve kulüplerde sahne aldı.

Jon Bon Jovi 1980 yılında 18 yaşına geldiğinde New York'ta Power Station stüdyolarında çalışan kuzeni Tony Bongiovi'nin yanında çalışmaya başladı. Haftalık $50 kazanan Jon Bon Jovi, stüdyoda müzisyen veya teknisyen olarak değil, stüdyonun temizliğinden ve kahve servisinden sorumluydu. Bu durumdan şikayetçi olmayan Jon Bon Jovi, çeşitli müzisyenleri izleyip bazen onlara eşlik ediyordu. Boş zamanlarda ise şarkılar besteliyor ve kiraladığı ucuz müzisyenlerle kayıtlar yapıyordu. Jon Bon Jovi ilk kayıt deneyimini 19 yaşındayken yaşadı. John Williams'ın yazıp bestelediği, yapımcılığını Tony Bongiovi'nin üstlendiği, Power Station stüdyolarında kaydedilen ve RSO etiketi ile yayımlanan Star Wars'un yılbaşı albümü Christmas with the Stars 'ta yer alan "R2-D2 We Wish You a Merry Christmas" isimli şarkıyı seslendirdi.

Jon Bon Jovi, 1980-1983 yılları arasında Power Station stüdyolarında 50 demo kaydetti. Müzik firmalarına bu demoları dinletti ancak firmlardan yanıt gelmedi. Jon Bon Jovi, 1982 yılında bir yaz gecesi kaydettiği "Runaway" isimli şarkısını New York Long Island'taki WAPP 103.5 FM adındaki radyo istasyonunda çalışan bir DJ'e dinletti. Chip Hobart ismindeki DJ, "Runaway"'i çok beğendi ve şarkıyı radyonun amatör grup ve şarkıcılardan oluşan toplama albümüne koymak istedi.
Şarkı albüme girdi. "Runaway" kısa sürede önce New York, daha sonra da tüm ABD'de radyolarında en çok istek alan parça oldu.

Müzik Kariyeri

Runaway şarkısının ABD'de radyolardaki başarısından sonra müzik yapım şirketleri, menajeri ve bir albüm anlaşması olmadan Runaway gibi bir hitin yaratıcısı olan Jon Bon Jovi ile temas kurmaya başladı. Jon Bon Jovi, tüm bu müzik yapım şirketlerinden en uygun teklifi yaptığını düşündüğü Mercury Records ile 1 Temmuz 1983 tarihinde ile albüm anlaşması imzaladı. Fakat Jon Bon Jovi'nin bir grubu yoktu. İlk önce liseden beri arkadaşı olan David Bryan'ı aradı ve grupta klavye çalması için onu ikna etti. Daha sonra New Jersey'de barlardan tanıdığı bas gitarist Alec John Such ve onun vasıtası ile tanıştığı davulcu Tico Torres'i gruba kattı. En sonunda gruba gitarist Richie Sambora katıldı ve bilinen Bon Jovi kadrosu oluştu. Jon Bon Jovi'nin, yapım şirketinin tavsiyesi ile John Bongiovi olan asıl adındaki "H" harfi çıkartıldı ve soyadı da Bon Jovi şeklinde daha anlaşılır bir hale dönüştürüldü. Grubun ismi olarak ise Bon Jovi'de karar kılındı.

Bon Jovi'nin ilk albümü Bon Jovi, 1984 yılının Ocak ayında yayınlandı. Single olarak yayınlanan Runaway ABD'de Billboard single listesinde Top 40'a girmeyi başardı. İkinci albüm 7800° Fahrenheit, 1985 yılının Mart ayında yayınlandı ve ABD'de Bon Jovi'ye ilk altın plağını kazandırdı. Bon Jovi, asıl büyük çıkışını 1986 yılında yayınlanan Slippery When Wet albümü ile gerçekleştirdi. Slippery When Wet ve ardından 1988 yılında yayınlanan New Jersey albümleri ile grup dünya çapında büyük bir üne erişti. Her iki albümde ABD'de Billboard 200 albüm satış listesinde 1 numaraya kadar yükselirken, albümlerden yayınlanmış olan You Give Love a Bad Name, Livin' on a Prayer, Bad Medicine ve I'll Be There For You singleları da ABD'de Billboard Hot 100 listesinde 1 numaraya kadar yükselmeyi başardı. Slippery When Wet, Billboard dergisi tarafından 1987 yılının en çok satan albümü olarak belirlenirlenirken 1988 yılında Amerikan Müzik Ödüllerinde de Yılın Grubu ödülünü kazandılar. 1989 yılında Jon Bon Jovi ve Richie Sambora MTV Video Müzik Ödüllerinde sahne alarak Livin' on a Prayer ve Wanted Dead or Alive şarkılarını sadece iki akustik gitar ile çaldılar. Büyük etki yaratan performans MTV'nin düzenleyeceği MTV Unplugged serisine ilham kaynağı olmuştur. Jon Bon Jovi'ye göre ise bu çok büyük bir mesele değildi şarkılarını zaten akustik gitarla yazıyorlardı bu yüzden doğallıklarını bozmadan şarkılarını akustik şekilde çalabilirlerdi. Bu performansın Unplugged serisinin başlangıcına yapmış olduğu etki kadar akustik şarkıların artışının da esas kaynağı olarak gösterilmektedir.

Bu dönemde Jon Bon Jovi, 1985 yılında Philadelphia'da bir barda dinleyip beğenmiş olduğu hard rock grubu Cinderella'yı menajerleri ile tanıştırıp albüm yapmalarında büyük rol oynadı. Richie Sambora ile birlikte Cinderella'nın 1986 yılında yayınlanan ilk albümü Night Songs'ta yer alan Somebody Save Me şarkısını yazdılar ve şarkının klibinde konuk oyuncu olarak yer aldılar. Cinderella, 1987 yılında Bon Jovi'nin Slippery When Wet turnesinin Kuzey Amerika ayağında alt grup olarak sahne aldı. Jon Bon Jovi, 1989 yılında ise bir başka hard rock grubu Skid Row'u destekleyerek albüm yapmalarını sağladı. Skid Row, grubun New Jersey albümü için çıktıkları turnede alt grup olarak sahne aldı. Jon Bon Jovi, grubun büyük başarısının ardından grubun gitaristi Richie Sambora ve Desmond Child ile birlikte Cher'in 1987 yılında yayınlanan kendi adını taşıyan albümü ve 1989 yılında yayınlanan Hearts Of Stone albümlerinde prodüktörlük görevini üstlendi. Cher için "We All Sleep Alone" ve "Does Anybody Really Fall In Love Anymore?", Alice Cooper için ise "Hell Is Living Without You" isimli şarkıları yazdılar.

Jon Bon Jovi'nin 1987 yılında Slippery When Wet turnesi esnasında yoğun konser programı nedeniyle sesi ciddi şekilde hasara uğradı. Sahneye çıkıp şarkı söyleyebilmesi için enjekte edilen steroid iğneleri de bir süre sonra işe yaramamaya başladı ve neredeyse hiç şarkı söyleyemeyecek konuma geldi. Jon Bon Jovi 16 ay süren ve 200 konser verdikleri turneyi bir vokal koçunun yardımıyla bitirebildi. Grup Slippery When Wet turnesinin ardından hiç dinlenmeden New Jersey albümünü kaydedip albüm yayınlandıktan 1 ay sonra yine 16 ay sürecek olan 232 konserlik büyük bir turneye başlamıştı. 1990 yılının Şubat ayında turne sona erdiğinde grup üyeleri, fiziksel ve ruhsal olarak iflasın eşiğine gelmişti. Yıllardır aralıksız olarak sürdürdükleri yoğun çalışma temposu ve uzun turnelerin grup üyeleri üzerinde yarattığı tahribat aralarındaki uyumu da zedelemiş ve sürekli kavga etmeye başlamışlardı. Turne bittiğinde beşi de farklı uçaklara binip bir birine hoşça kal bile demeden evlerine döndüler ve aylarca konuşmadılar.

Fakat bu arada Jon Bon Jovi hiç hesapta yokken Young Guns II filminin müziklerini hazırlamaya başladı. Gitarda Jeff Beck'in yer aldığı ve bir şarkıda da Elton John'un vokal ve piyanoda Jon Bon Jovi'ye eşlik ettiği Young Guns II filminin müziklerini içeren Jon Bon Jovi'nin ilk solo albümü Blaze of Glory, 1990 yılının Temmuz ayında yayınlandı. Albümden yayınlanan ilk single Blaze of Glory Amerikan müzik listelerinde bir numaraya kadar yükseldi. Jon Bon Jovi, Blaze of Glory şarkısı ile en iyi film müziği dalında Altın Küre Ödülü'nü, Amerikan Müzik Ödülleri'nde ise En iyi Pop/Rock Şarkısı ödülünü kazandı ve Grammy ile Oscar'a aday oldu.

Jon Bon Jovi'nin Blaze Of Glory ile büyük başarı elde etmesi nedeniyle grubun dağıldığı söylentileri giderek artmaya başlamıştı. Bu esnada grup üyeleri arasındaki soğukluk hala devam etmekteydi. 1990 yılının Aralık ayında Japonya'da gerçekleşecek bir yeni yıl konseri için bir araya gelen grup üyelerinin beşi de bir biriyle konuşmuyor ve sahne arkasında farklı odalarda oturuyordu. Jon Bon Jovi, 1991 yılında kendi bağımsız plak şirketi olan Jambco Records u kurdu ve Aldo Nova'nın Blood on the Bricks albümünün prodüktörlüğünü üstlendi. Jon Bon Jovi, müzik dünyasında elde ettiği tüm başarılara rağmen mutlu değildi ve depresyona girmişti.

Ünlü olmanın hayal ettiği gibi bir şey olmadığını ve rock'n'roll yaşam tarzının kendisine zarar verecek bir yönü olduğunu anlamıştı. Gruptan ayrı kaldığı süre boyunca fiziksel ve duygusal olarak kendini onarmaya çalışan Jon Bon Jovi kafasını dinlemek için 1991 yazında tüm ABD'yi kapsayan bir motosiklet turuna çıktı. Daha önce gitmediği yerlere giderek değişik insanlarla tanışarak yazacağı yeni şarkılar için değişik ilham kaynakları aradı. Bu gezi onun içinde bulunduğu karanlık dönemden çıkmasında büyük rol oynadı. Grup, 1991 yılının Eylül ayında MTV Video Müzik Ödülleri tarafından yaşam boyu onur ödülü ile onurlandırıldı. Fakat Jon Bon Jovi bu fikirden hiç hoşlanmamıştı. Yıllar sonra verdiği bir demeç esnasında o gün hakkında şu yorumu yapmıştı;

Jon Bon Jovi, 1991 yılının Eylül ayında 8 yıldır menajerliğini yürüten Doc McGhee'nin görevine son verdi. McGhee Entertaintment ile olan bağlarını tamamen kopardı ve kendi menajerlik sistemini oluşturarak Bon Jovi'nin müziğine, kararlarına, imajına karışmayacak ve Jon Bon Jovi'den habersiz kararlar almayacak olan "Bon Jovi Manegement"ı kurdu. Bu tarihten itibaren kendi menajerlik sistemi ile yola devam eden Jon Bon Jovi, daha etkin bir rol oynama kararı aldı. Kariyerine solo olarak ya da Holywood'a giderek sinema sektöründe devam etmesi gerektiği yönündeki baskılara aldırış etmeyerek 1992 yılında grup üyelerini yeniden bir araya getirdi. Grubun yüzleşip aralarındaki sorunları çözmesi ve kötü anıları silmesi tam üç ay aldı. Jon Bon Jovi grubu bir araya getirdiğinde yaptığı konuşmada, sadece bir rock n roll grubu olacağız eğer inanıyorsanız bir Rolling Stones olabiliriz diyerek grubun yeni vizyonu bu şekilde açıkladı. Grubun beşinci stüdyo albümü Keep the Faith, 1992 yılının Kasım ayında satışa sunuldu. Jon Bon Jovi saçlarını kısaltarak yeni bir görünüm edinmişti. Albüm ise hem şarkı sözleri, hem de sound olarak o güne kadarki en olgun Bon Jovi albümü idi. Müzik medyası grubun müzikal açıdan değişimini ön plana çıkarırken magazin basını Jon Bon Jovi'nin saçlarını kısaltmasını manşetlere taşımıştı. Dünyaca ünlü haber kanalı CNN Jon Bon Jovi'nin saçlarını kestirmesini ana haber bültenine taşımıştı. Albümden yayınlanan ilk single "Keep the Faith", Billboard Mainstream Rock Tracks listesinde 1 numaraya yükselirken ikinci single "Bed Of Roses" ise Billboard Hot 100 listesinde ilk ona girmeyi başardı. Bon Jovi, Keep The Faith turnesi ile birlikte daha önce hiç konser vermedikleri ülkelerde de konserler verdi. 13 Eylül 1993 tarihinde İstanbul İnönü Stadı'nda gerçekleşen konserle de Türkiye'deki ilk konserini gerçekleştirdi. Grup New Jersey turnesinde yaşadığı sorunları bu turnede yaşamamak için her ayakta en az 10 gün ara verip evlerine dönüp aileleriyle ve arkadaşlarıyla vakit geçirmeye özen gösterdi. Bu onların hem zihin olarak hem de ruhsal olarak zinde kalmalarına yardımcı oldu. 1994 yılının Ekim ayında grubun en sevilen şarkılarından oluşan derleme albümü Cross Road yayımlandı. Albümde yer alan iki yeni şarkı Always ve Someday I'll Be Saturday Night büyük ilgi topladı. Amerikan müzik listeleri'nin ilk onunda 6 ay boyunca yer alan Always, Bon Jovi'nin kariyerinin en çok satan single'ı olurken Cross Road, İngiltere'de 1994 yılının en çok satan albümü olarak belirlendi ve tüm dünyada büyük satış rakamlarına ulaşarak Bon Jovi'ye o sene Dünya Müzik Ödülleri'nde yılın en çok satan rock grubu ödülünü kazandırdı. Cross Road albümünün yayımlanışından kısa bir süre sonra grubun 11 yıllık bas gitaristi Alec John Such gruptan ayrıldı. Alec John Such'ın, Jon Bon Jovi'nin onun bas çalışını sürekli eleştirmesinden şikayetçi olduğu ve Jon Bon Jovi'nin onun bas çalışının berbat olduğunu düşündüğü gibi medyaya yansıyan olumsuz haberlerle ilgili Jon Bon Jovi şu yorumu yapmıştır;

Alec John Such'ın yerine gruba resmi olarak yeni bir bas gitarist alınmadı. 1995'ten beri Bon Jovi albümlerinde ve konserlerinde Hugh McDonald bas gitar çalmaktadır. Bon Jovi, 1995 yılının Nisan ayında kariyerinin en başarılı turnesine başladı. Grup, 23, 24 ve 25 Haziran 1995 tarihlerinde Londra'da Wembley Stadyumu'nda üç gece üst üste kapalı gişe konser vererek bu stadyumda üç gece üst üste kapalı gişe konser veren ilk ve tek grup olarak tarihe geçti. Wembley konserlerinin biletleri beş ay önceden tükenmişti ve toplamda 216 bin bilet satılmıştı. Grubun kariyerinin zirve noktalarından olan bu konserler filme çekildi ve "Live From London" adı altında VHS ve daha sonra DVD olarak satışa sunuldu. "Live From London" o yılın en iyi müzik videoları dalında Grammy'ye aday oldu. Bu arada turne esnasında grubun kariyerinin en olgun albümü olarak nitelendirilen altıncı stüdyo albümü These Days 1995 yılının Haziran ayında yayımlandı. Bon Jovi, 43 ülkede 72 stadyum konseri olmak üzere toplam 126 konser verdiği dünya turnesi boyunca Hindistan, Güney Kore, Endonezya, Ekvador ve Güney Afrika Cumhuriyeti'nde kariyerindeki ilk konserlerini verdi.  Bon Jovi, o sene MTV Avrupa Müzik Ödülleri'nde "En İyi Rock Grubu", BRIT Ödülleri'nde ise "En İyi Uluslararası Grup", ödüllerini kazandı. Grup üyeleri 1996 yılında bir kez daha ara verme kararı aldı. Ancak karar bu sefer grup üyelerinin kendi aralarındaki sorunlardan kaynaklanmıyordu. Her grup üyesinin kendi solo projeleri üzerinde çalışması için verilmiş bilinçli bir karardı.

1997 yılında Jon Bon Jovi'nin kuzeni Tony Bongiovi, Jon Bon Jovi'nin Power Station stüdyolarında kaydettiği şarkıların yer aldığı albümü The Power Station Years 1980-1983 adı altında kendi bağımsız firmasından piyasaya sürdü. Jon Bon Jovi'de bu duruma karşılık olarak Tony Bongiovi'ye dava açtı. Jon Bon Jovi konu ile ilgili olarak bir radyo programında şöyle bir beyanatta bulunmuştur.

Jon Bon Jovi'nin ikinci solo albümü Destination Anywhere 1997 yılının Haziran ayında yayınlandı. Albümle aynı anda hazırlanan Jon Bon Jovi, Demi Moore, Whoopi Goldberg ve Kevin Bacon'ın başrolü paylaştığı Destination Anywhere adındaki kısa metrajlı film 1997 yılının Haziran ayında ilk olarak MTV'de ve VH1'da yayınlandı. Jon Bon Jovi, Destination Anywhere albümü ile 1997 MTV Avrupa Müzik Ödülleri'nde "En İyi Erkek Sanatçı", 1998 BRIT Ödülleri'nde ise "En İyi Uluslararası Erkek Sanatçı" ödüllerini kazandı. Jon Bon Jovi, Destination Anywhere için, albümün promosyonu adına verdiği birkaç konser dışında turneye çıkmadı. Sadece 1997 yazında Londra'da Wembley Stadyumu'nda düzenlenen Songs and Visionkonserine ve 1998 yılında İtalya'da Luciano Pavarotti ile birlikte "Pavarotti and Friends" adlı yardım konserine katıldı. Bu konser için özel olarak "Let It Rain" şarkısını yazıp besteledi ve şarkıyı konser esnasında Pavarotti ile beraber seslendirdi.

Solo projelerle geçen beş senelik bir aradan sonra 2000 yılında yayınlanan Crush albümü ve albümde yer alan It's My Life şarkısı ile grup büyük bir geri dönüş gerçekleştirerek yeni ve genç bir hayran kitlesi edindi. Bon Jovi, 2000'li yıllarda da büyük turnelerine imza attı. 2008'de Lost Highway, 2010'da The Circle ve 2013'te ise Because We Can turneleriyle yılın en çok hasılat yapan turnelerini gerçekleştirdi. Fakat Bon Jovi'nin 30 yıllık gitaristi Richie Sambora'nın 2013 yılında Because We Can turnesinin ortasında o geceki konsere çıkmayacağını bildirip gruptan ayrılışı müzik medyasında büyük şaşkınlık ve söylentilere neden oldu. Jon Bon Jovi, Richie Sambora'nın ayrılışı ile ilgili olarak bir programda şöyle bir beyanatta bulunmuştur.

Bon Jovi'nin son albümü This House Is Not For Sale 2016 yılında yayınlandı.

Müzikal Etkileşimler

Jon Bon Jovi'nin en büyük iki idolü kendisi gibi New Jersey'li olan Bruce Springsteen ve Southside Johnnydir. Bunların dışında Bob Dylan, Frank Sinatra, Elvis Presley, Beatles, Rolling Stones, The Animals, Aerosmith ve Thin Lizzy gençliğinde etkilendiği ve müzikal gelişiminin oluşmasında rol oynayan şarkıcılar ve gruplardır.

Jon Bon Jovi, gençlik yıllarındaki müzikal etkileşimleri ile ilgili şöyle bir beyanatta bulunmuştur;

Asbury Park, Buruce Springsteen'in "Greetings From The Asbury Park" albümüne ve Southside Johnny'nin "Southside Johnny & The Asbury Jukes" grubuna ilham kaynağı olmuş ve daha birçok ismi ortaya çıkartan New Jersey'de efsanevi bir gece kulübüdür.

Jon Bon Jovi, yazdığı şarkı sözleri hakkında şöyle bir beyanatta bulunmuştur;

Jon Bon Jovi grubun New Jersey albümünde yer alan "Living in Sin"'i Bruce Springsteen, solo albümü Blaze of Gloryde yer alan "Blood Money"'yi ise Bob Dylan'a ithaf etmiştir.

Oyunculuk ve Diğer Faliyetleri

Jon Bon Jovi ilk oyunculuk teklifini daha grubun ilk albümü çıktığı zaman 1984'te aldı. Fakat o yıllarda müziğe yoğunlaşmak istediği için teklifleri kabul etmedi. Oyunculukla ilk olarak 1990 yılında Youn Guns II filminin setinde tanışan Jon Bon Jovi, bu tarihten itibaren Harold Guskin'den oyunculuk dersleri almaya başladı. 1995 yılında ise Moonlight and Valentino ile sinemaya resmen ilk adımını attı. Filmdeki bu kısa rolü ile eleştirmenlerden oldukça olumlu eleştiriler aldı ve rol alacağı diğer filmler için kapı aralanmış oldu.

1996 yılında İngiliz yapımı The Leading Man filmi ile ilk kez başrolde yer alıp bir oyuncuü canlandırırken  1997 yılında yayımlanan solo albümü Destination Anywhere 'in promosyonu için çevrilen Destination Anywhere: The Film adındaki 45 dakikalık filmde Demi Moore ile başrolü paylaştı. 1998 yılında Little City, Homegrown, No Looking Back ve Row Your Boat filmlerinde rol alıp Sex and the City dizisinde bir bölüm konuk oyuncu olarak yer aldı. 2000 yılında vizyona giren, arka planda İkinci Dünya Savaşı'nın üzerine oturan, bir Alman denizaltısından çok gizli bir Nazi kodunun çalınmasını gerektiren zor bir görevi anlatan U-571 ile gişedeki en iyi başarısını elde etti. 2002 yılında Ally McBeal dizisinde on bölüm konuk oyuncu olarak yer aldı ve Vampirler 2 filminde vampir avcısı rolünde yer aldı. 2005 yılında vizyona giren gerilim tarzındaki gençlik filmi Cry Wolfta üniversitede eğitim veren profesör rolünü üstlendi. Yine 2006 yılında vizyona giren National Lampoon's Pucked filminde rol aldı  ve son olarak 2011 yılında gösterime giren New Years Eve filminde rol aldı.

Hayırseverlik Faliyetleri

Jon Bon Jovi, 11 Eylül 2001 de New York'ta gerçekleşen terörist saldırılarından sonra düzenlenen moral konseri Concert For New Yorkta Richie Sambora ile birlikte sahne aldı. Grupla birlikte 2005 Temmuzu'nda politikacıların dikkatini Afrika'daki yokluğa çekmek ve büyük bir bağış toplamak için düzenlenen Live 8'te ve 7 Temmuz 2007'de Küresel Isınma'ya karşı mücadelede dünya insanlarını bilinçlendirmek, durumun ciddiyetini vurgulamak amacıyla düzenlenen Live Earth'ün New York sahnesinde grupla birlikte yer aldı.

Jon Bon Jovi engelliler için düzenlenen Özel Olimpiyatlar, Kızıl Haç,  Elizabeth Glaser Pediatric AIDS Foundation,  Habitat for Humanity gibi birçok hayır kurumu için çalışmalar yaptı. Habitat for Humanity'nin kurucularından biri olan Jon Bon Jovi, 2005 yılında Amerikada yayınlanan Oprah Winfrey Show  isimli Tv programında canlı yayında Amerika'nın Louisiana kentinde, Katrina Kasırgası'nda evlerini kaybedenler için 1 milyon dolarlık bağışta bulundu. Louisiana'da kasırgadan evlerini kaybedenler için 28 ev yaptırdı ve bu evlerin yer aldığı sokağa Bon Jovi Bulvarı adı verldi. 2007 yılında ise Philadelphia'da 15 ev yaptırdı.

Jon Bon Jovi, 2006 yılında The Jon Bon Jovi Soul Foundation vakfını kurdu. Vakıf tarafından günümüze kadar evsizler ve yoksullar için Philadelphia, Brooklyn, Los Angeles,Detroit ve New Jersey'de 260 ev yapıldı. 19 Ekim 2011 tarihinde New Jersey'de yoksullar için bir restoran açtı. Eşi Dorothea Hurley ile birlikte kurduğu ve Soul Kitchen in Red Bank ismini taşıyan restoran, aşevi etiketi olmadan yoksul insanlara sıcak yemek yardımında bulunmakta. Mönüsünde fiyat belirtilmeyen restoranda müşteriler, güçleri oranında ödeme yapmakta. Ödeme yapamayacak olan da restoranda çalışarak ya da bir şekilde toplumsal bir faaliyette gönüllü olarak yemeklerinin bedelini ödeyebilmekte.

Jon Bon Jovi, Soul Kitchen ile ilgili olarak şu demeci verdi;

Kişisel Yaşamı

Jon Bon Jovi, grubun Los Angeles'ta konser için bulunduğu 29 Nisan 1989'da lise yıllarından beri sevgilisi olan Dorothea Rose Hurley ile Las Vegas'ta evlendi. Çiftin dört çocuğu bulunmakta. Stephanie Rose (31 Mayıs 1993), Jesse James Louis (19 Şubat 1995), Jacob Hurley (7 Mayıs 2002) ve Romeo Jon (29 Mart 2004).

Jon Bon Jovi hala doğup büyüdüğü şehir olan New Jersey'de yaşamaktadır. Doğup büyüdüğü ev ise 1988'de bir MTV yarışması ile açık artırma ile astronomik bir fiyata satıldı.

Jon Bon Jovi'ye 16 Mayıs 2001 tarihinde New Jersey'de Monmouth Üniversitesi tarafından Doktora unvanı verildi. Jon Bon Jovi doktora unvanını aldıktan sonra yaptığı konuşmada öğrencilere şöyle seslendi;

Amerikan Futbolu'na olan ilgisi ile bilinen Jon Bon Jovi, 2004 yılında kurulan Arena Futbol Ligi takımlarından Philadelphia Soul'un kurucusu ve sahiplerindendir. Kulüp, 2007-2008 sezonunda Arena Futbol Ligi şampiyonluğuna ulaştı. Jon Bon Jovi'nin, 2011 yılında Amerikan Futbolu takımlarından Atlanta Falcons'ın hisselerinin %15'ini 150 milyon dolara satın almak istediği ile ilgili haberler çıktı.

Jon Bon Jovi, 2000 yılında ABD başkanlık seçimlerinde Al Gore, 2004 ABD başkanlık seçimlerinde ise John Kerry'nin kampanyalarında yer aldı. 2008 yılında Barrack Obama'nın başkanlık kampanyasını destekledi. 18 Ocak 2009 tarihinde Amerikan başkanı Barrack Obama'nın kutlama konserinde Bettye LaVette ile birlikte Sam Cooke klasiği "A Change is Gonna Come"'ı seslendirdi.

Diskografi

Stüdyo albümleri
 Bon Jovi
 7800° Fahrenheit
 Slippery When Wet
 New Jersey
 Keep the Faith
 These Days
 Crush
 Bounce
 Have a Nice Day
 Lost Highway
 The Circle
 What About Now
 Burning Bridges
 This House Is Not For Sale
 2020

Toplama albümler
 Cross Road
 Tokyo Road: Best of Bon Jovi
 One Wild Night Live 1985-2001
 This Left Feels Right
 100,000,000 Bon Jovi Fans Can't Be Wrong
 Greatest Hits

Solo Albümleri
 Blaze of Glory – 1990
 Destination Anywhere – 1997

Toplama Solo Albümler

 Power Station Years 80-83 – 1997

DVD ve Videolar
 Breakout: Video Singles
 Slippery When Wet: The Videos
 New Jersey: The Videos
 Access All Areas: A Rock & Roll Odyssey
 Keep the Faith: An Evening with Bon Jovi
 Keep the Faith: The Videos
 Cross Road: The Videos
 Live From London
 The Crush Tour
 This Left Feels Right Live
 Lost Highway: The Concert

Filmografi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1962 doğumlular
New Jersey doğumlular
İtalyan asıllı Amerikalılar
Slovak asıllı Amerikalılar
Rus asıllı Amerikalılar
Alman asıllı Amerikalılar
Bon Jovi üyeleri
Amerikalı rock şarkıcıları
Amerikalı rock gitaristleri
20. yüzyıl Amerikalı bestecileri
21. yüzyıl Amerikalı bestecileri
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
BRIT Ödülü sahipleri
Grammy Ödülü sahipleri
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
Island Records sanatçıları
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
Amerikalı erkek gitaristler
Amerikalı tenorlar
Amerikalı erkek şarkıcı-şarkı yazarları
20. yüzyılda Amerikalı gitaristler
20. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
20. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
21. yüzyılda Amerikalı gitaristler
Amerikalı heavy metal gitaristler
Amerikalı heavy metal şarkıcıları
İnsani yardımlarda bulunan Amerikalılar
Amerikalı rock söz yazarları
Eski Roma Katolikleri
Glam metal müzisyenleri
Altın Küre Ödülü kazanan müzisyenler
MTV Avrupa Müzik Ödülü sahipleri
New Jersey doğumlu erkek oyuncular
Mercury Records sanatçıları
En İyi Şarkı Altın Küre Ödülü sahipleri

Jon Bon Jovi


The Dionysia (, , ; Greek: Διονύσια) was a large festival in ancient Athens in honor of the god Dionysus, the central events of which were the theatrical performances of dramatic tragedies and, from 487 BC, comedies. It was the second-most important festival after the Panathenaia. The Dionysia actually consisted of two related festivals, the Rural Dionysia and the City Dionysia, which took place in different parts of the year. They were also an essential part of the Dionysian Mysteries.

Rural Dionysia
The Dionysia was originally a rural festival in Eleutherae, Attica ( – Dionysia ta kat' agrous), probably celebrating the cultivation of vines. It was probably a very ancient festival, perhaps not originally associated with Dionysus. This "rural Dionysia" was held during the winter, in the month of Poseideon (the month straddling the winter solstice, i.e., Dec.-Jan.). The central event was the pompe (πομπή), the procession, in which phalloi (φαλλοί) were carried by phallophoroi (φαλλοφόροι). Also participating in the pompe were kanephoroi (κανηφόροι – young girls carrying baskets), obeliaphoroi (ὀβελιαφόροι
– who carried long loaves of bread), skaphephoroi (σκαφηφόροι – who carried other offerings), hydriaphoroi (ὑδριαφόροι – who carried jars of water), and askophoroi (ἀσκοφόροι – who carried jars of wine).

After the pompe procession was completed, there were contests of dancing and singing, and choruses (led by a choregos) would perform dithyrambs. Some festivals may have included dramatic performances, possibly of the tragedies and comedies that had been produced at the City Dionysia the previous year. This was more common in the larger towns, such as Piraeus and Eleusis.

Because the various towns in Attica held their festivals on different days, it was possible for spectators to visit more than one festival per season. It was also an opportunity for Athenian citizens to travel outside the city if they did not have the opportunity to do so during the rest of the year. This also allowed travelling companies of actors to perform in more than one town during the period of the festival.

The comic playwright Aristophanes parodied the Rural Dionysia in his play The Acharnians.

City Dionysia

Origins
The City Dionysia (Dionysia ta en Astei – Διονύσια τὰ ἐν Ἄστει, also known as the Great Dionysia, Dionysia ta Megala – Διονύσια τὰ Μεγάλα) was the urban part of the festival, possibly established during the tyranny of Peisistratus in the 6th century BC. This festival was held probably from the 10th to the 16th of the month Elaphebolion (the lunar month straddling the vernal equinox, i.e., Mar.-Apr in the solar calendar), three months after the rural Dionysia, probably to celebrate the end of winter and the harvesting of the year's crops. According to tradition, the festival was established after Eleutherae, a town on the border between Attica and Boeotia, had chosen to become part of Attica. The Eleuthereans brought a statue of Dionysus to Athens, which was initially rejected by the Athenians. Dionysus then punished the Athenians with a plague affecting the male genitalia, which was cured when the Athenians accepted the cult of Dionysus. This was recalled each year by a procession of citizens carrying phalloi.

The urban festival was a relatively recent invention. This ceremony fell under the auspices of the Archons of Athens, rather than the basileus, to whom religious festivals were given when the office of archon was created in the 7th century BC.

Pompe and Proagon
The archon prepared for the City Dionysia as soon as he was elected, by choosing his two páredroi (πάρεδροι, "reeves", literally: "by the chair") and ten epimelētai (ἐπιμεληταί, "curators") to help organize the festival. On the first day of the festival, the pompē ("pomp", "procession") was held, in which citizens, metics, and representatives from Athenian colonies marched to the Theatre of Dionysus on the southern slope of the Acropolis, carrying the wooden statue of Dionysus Eleuthereus, the "leading" or eisagōgē (εἰσαγωγή, "introduction"). As with the Rural Dionysia, they also carried phalloi, made of wood or bronze, aloft on poles, and a cart pulled a much larger phallus. Basket-carriers and water and wine-carriers participated in the pompe here, as in the Rural Dionysia.

During the height of the Athenian Empire in the mid-5th century BC, various gifts and weapons showcasing Athens' strength were carried as well. Also included in the procession were bulls to be sacrificed in the theatre. The most conspicuous members of the procession were the chorēgoí (χορηγοί, "sponsors", literally: "chorus leaders"), who were dressed in the most expensive and ornate clothing. After the pompē, the chorēgoí led their choruses in the dithyrambic competitions. These were extremely competitive, and the best flute players and celebrity poets (such as Simonides and Pindar) offered their musical and lyrical services. After these competitions, the bulls were sacrificed, and a feast was held for all the citizens of Athens. A second procession, the kōmos (κῶμος), occurred afterwards, which was most likely a drunken revelry through the streets.

The next day, the playwrights announced the titles of the plays to be performed, and judges were selected by lot: the "proagōn" (προαγών, "pre-contest"). It is unknown where the proagōn originally took place, but after the mid-5th century BC, it was held in the Odeon of Pericles on the foot of Acropolis. The proagōn was also used to give praise to notable citizens, or often foreigners, who had served Athens in some beneficial way during the year. During the Peloponnesian War, orphaned children of those who had been killed in battle were also paraded in the Odeon, possibly to honour their fathers. The proagōn could be used for other announcements as well; in 406 BC the death of the playwright Euripides was announced there.

Dramatic performances
Following the pompe, the Theatre of Dionysus was purified by the sacrifice of a bull. According to tradition, the first performance of tragedy at the Dionysia was by the playwright and actor Thespis (from whom we take the word "thespian") in 534 BC. His award was reportedly a goat, a common symbol for Dionysus, and this "prize" possibly suggests the origin of the word "tragedy" (which means "goat-song").

During the fifth century BC, five days of the festival were set aside for performance, though scholars disagree exactly what was presented each day.  At least three full days were devoted to tragic plays, and each of three playwrights presented his set of three tragedies and one satyr play on the successive days.  Most of the extant Greek tragedies, including those of Aeschylus, Euripides, and Sophocles, were performed at the Theatre of Dionysus. The archons, epimeletai, and judges (agonothetai – ἀγωνοθἐται) watched from the front row.

The other two days of the festival were likely devoted to dithyrambic contests until 487/6 BC, when comic poets were officially admitted to the agons and eligible for their own prizes. Each of five comic writers presented a single play (except during the Peloponnesian War, when only three plays were performed), though it is unknown whether they were performed continuously on one day, or over the course of the five-day festival. Until 449 BC, only dramatic works were awarded prizes in the agon, but after that time, actors also became eligible for recognition.  It was considered a great honour to win the comedic prize at the City Dionysia, despite the belief that comedies were of secondary importance. The Lenaia festival, held earlier in the year, featured comedy more prominently and officially recognized comic performances with prizes in 442 BC.

Impressive tragic output continued without pause through the first three quarters of the fourth century BC, and some scholars consider this time a continuation of the classical period. Though much of the work of this period is either lost or forgotten, it is considered to owe a great debt to the playwright Euripides. His plays, along with other fifth-century BC writers, were often re-staged during this period. At least one revival was presented each year at City Dionysia. It has been suggested that audiences may have preferred to see well-known plays re-staged, rather than financially support new plays of questionable quality; or alternately, that revivals represented a nostalgia for the glory of Athens from before the devastation of the Peloponnesian War. Nevertheless, plays continued to be written and performed until the 2nd century BC, when new works of both comedy and tragedy seem to have been eliminated.  After that point drama continued to be produced, but prizes were awarded to wealthy producers and famous actors rather than the long-dead playwrights whose work was being performed.

Another procession and celebration was held on the final day, when the judges chose the winners of the tragedy and comedy performances. The winning playwrights were awarded a wreath of ivy.

Known winners of the City Dionysia

Tragedy
(? = exact year not preserved)

Pre 484 - Choerilus, Phrynichus, Pratinas
484 BC – Aeschylus
4?? BC - Euetes
472 BC – Aeschylus (The Persians)
471 BC – Polyphrasmon
4?? BC - Nothippus
468 BC – Sophocles (Triptolemus)
467 BC – Aeschylus (Seven Against Thebes); Aristias took 2nd place
4?? BC - Mesatus
463 BC – Aeschylus (The Suppliants)
460 BC - Aristias
458 BC – Aeschylus (The Oresteia); Sophocles took 2nd place
449 BC – Herakleides
447 BC – Sophocles (Antigone) (year approximate)
441 BC – Euripides
438 BC - Sophocles; Euripides took 2nd place with Alcestis
431 BC – Euphorion, son of Aeschylus; Sophocles took 2nd place; Euripides took 3rd with Medea
428 BC – Euripides (Hippolytus)
427 BC – Philocles, nephew of Aeschylus; Sophocles took 2nd place with Oedipus Rex
416 BC – Agathon
415 BC – Xenocles
409 BC – Sophocles (Philoctetes)
405 BC – Euripides (The Bacchae, Iphigenia in Aulis, Alcmaeon in Corinth)
401 BC - Sophocles (Oedipus at Colonus (posthumous award)
372 BC – Astydamas
3?? BC - Aphareus

Comedy
(? = exact year not preserved)

486 BC – Chionides
472 BC – Magnes
458 BC – Euphonius
450 BC – Crates
446 BC – Callias
43? BC - Cratinus
437 BC – Pherecrates
435 BC – Hermippus
427 BC - Unknown; Aristophanes took 2nd place with The Banqueters
426 BC - Aristophanes (The Babylonians)
423 BC – Cratinus (The Wicker Flask)
422 BC – Cantharus
421 BC – Eupolis (The Flatterers); Aristophanes took 2nd place with Peace
414 BC – Ameipsias (The Revelers); Aristophanes took 2nd place with The Birds; Phrynichus took 3rd place with Solitary
410 BC – Plato the Comic
402 BC – Cephisodoros
290 BC – Poseidippus
278 BC – Philemon
185 BC – Laines
183 BC – Philemon
154 BC – Chairion

Modern adaptations
The festival has inspired people through the present day, as a celebration of humanity (see Nietzsche's or Aristotle's take) and an exposition of culture. The University of Houston's Center for Creative works produces and performs an adaptation each spring. The purpose of the enterprise is to educate and entertain, and adaptations occasionally go beyond Greek theater for inspiration (for example, the 2013 Spring adaptation of the Iliad, titled Ilium). Collaborators flock from all over America and the productions themselves are quite popular, selling out on all ticketed venues.

The New York Classical Club, through Fordham University's Classics Department, stages a competition every April wherein groups of high school students produce unique adaptations of the same play. The competition aims to engage the themes and style of the ancient plays with renewed vigor and an accessible, thought provoking frame. Several notable schools from the area participate, including Stuyvesant and Regis. Adaptations are cut to twenty minutes, and source plays have included The Bacchae by Euripides and the entire collection of Ovid's Metamorphoses.

Educational charity The Iris Project holds a Dionysia Festival every year with Year Eight students from Cheney School, who adapt and modernise Aristophanes plays. The festival is usually hosted at Corpus Christi College, Oxford.

Modern followers of Hellenism celebrate Dionysia as a holiday and use a version of the Attic calendar to calculate it.

See also
 Athenian festivals
Anthesteria
Bacchanalia
Ganachakra
Lenaia
Panathenaia

Notes

Sources
Aristophanes, The Acharnians.
Simon Goldhill, "The Great Dionysia and Civic Ideology", in Nothing to Do with Dionysos? Athenian Drama in Its Social Context, eds. John J. Winkler and Froma I. Zeitlin. Princeton: Princeton University Press, 1990.
Susan Guettel Cole, "Procession and Celebration at the Dionysia", in Theater and Society in the Classical World, ed. Ruth Scodel. Ann Arbor: University of Michigan Press, 1993.
Jeffrey M. Hurwit. The Athenian Acropolis: History, Mythology, and Archaeology From the Neolithic Era to the Present. Cambridge: Cambridge University Press, 1999.
 Mikalson, Jon D. (1975), The Sacred and Civil Calendar of the Athenian Year, Princeton University Press. .
Sir Arthur Pickard-Cambridge. The Dramatic Festivals of Athens. Oxford: Clarendon Press, 1953 (2nd ed. 1968).
Robert Parker. Athenian religion: A History. Oxford: Oxford University Press, 1996.
Carl A. P. Ruck. IG II 2323: The List of the Victors in Comedies at the Dionysia. Leiden: E.J. Brill, 1967.

Further reading

Ancient Greek theatre
Greek festivals of Dionysus
Festivals in ancient Athens
December observances

Dionysia


Earl Henri de Dion (Montfort-l'Amaury, 23. prosinca 1828. — Pariz, 13. travnja 1878.), bio je francuski inženjer.

Studirao je na École Centrale Paris specijalizirajući metalne konstrukcije, poput onih koje je spremao za treću Svjetsku izložbu u Parizu 1878. godine, ali je preminuo prije otvaranja izložbe.
Bio je ravnatelj Conservatoire des Arts et Metiers i profesor statike na École Centrale d´Architecture. Gustave Eiffel je bio jedan od njegovih učenika.
Pomogao je pri izgradnji Eiffelovog toranja.  Njegovo ime nalazi se na popisu 72 znanstvenika ugraviranih na Eifellovom tornju.

Izvori

Francuski znanstvenici
Francuski inženjeri

Henri de Dion


Flâneur II - Dandy er en eksperimentalfilm instrueret af Torben Skjødt Jensen efter manuskript af Torben Skjødt Jensen.

Handling
Følelsen af ensomhed lige siden min barndom. Følelsen af en evigt ensom skæbne. Charles Baudelaire (1821-67) lægger sin ensomhed, livslede, narkomani og sublime digtning under en sjælens flugt mod overtonede, bearbejdede og poetisk styrede Hi8-optagelser fra Danmark, Frankrig, Island, Italien, Portugal, Holland, Tyskland og England, hvor også Leonardo Da Vinci, Salvador Dali, Luis Bunuel, Michelangelo, Ingmar Bergman, Andy Warhol, Walter Benjamin og Zen spiller en rolle. En videodrejet, sløret og krystalklar, opdagelsesrejse gennem sjælens ubodelige ensomhed. Med musik af Anders Koppel.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1995

Eksperimentalfilm fra Danmark

Flâneur II - Dandy


An Rhynchospora crinipes in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Shirley Gale. An Rhynchospora crinipes in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora crinipes


Howard Melvin Fast (11 Kasım 1914, New York, ABD - 12 Mart 2003, Old Greenwich, Connecticut, ABD), ABD'li yazar. Howard Fast, E. V. Cunningham ve Walter Ericson mahlaslarıyla da yazmıştır.

Yazar hakkında
11 Kasım 1914 New York doğumlu yazarın babası Ukraynalı bir Yahudi idi. İlk romanı Two Valleysi daha 18 yaşındayken yayınlandı, bunu 50'yi aşkın roman ve sayısız araştırma izledi. II. Dünya Savaşı sırasında savaş muhabirliği yapan yazar, 1944'te ABD Komünist Partisine üye oldu.

Bütün dünyayla birlikte Türkiye'de yazarın en bilinen eserlerinden Freedom Road (Özgürlük Yolu) Amerika İç Savaşı sonrasında güney eyaletlerinde gerçekleştirilen Yeniden Yapılanma döneminde Siyahlara karşı yapılan ayrımcılığı ve vahşeti konu alır. Eserin daha sonra aynı adlı, Muhammed Ali'nin başrolü oynadığı filmi de çekilmiştir.

II. Dünya Savaşı ardından ABD ile Sovyetler birliği arasında Soğuk Savaş başlayınca komünist partiyle olan ilişkileri nedeniyle bir dizi Hollywood ünlüsü ile birlikte hapis yatan Fast, bu sırada Spartacus adlı romanını kaleme almıştır. O günlerde ABD'nin en çok satan ve en iyi bilinen yazarlarından biri olmasına karşın, Joseph McCarthy döneminin korkulu atmosferden dolayı, hiçbir yayıncı bu kitabı yayınlamayı kabul etmemiş, daha önce yayınlanmış kitapları da kütüphanelerden kaldırılmıştır. Sonunda kendi imkânlarıyla bir yayınevi kuran Fast, kitabını kendisi bastırmış ve tarihte bir yazarın kendisinin bastırdığı tek bestseller olma unvanını kazanmıştır. Spartacus romanı daha sonra sinemaya uyarlanarak 1960'ta Stanley Kubrick'in yönettiği, Kirk Douglas'ın başrolü oynadığı Spartaküs filmi çekilmiştir.

İspanyol ressam Pablo Picasso ve Şilili şair Pablo Neruda dahil, uluslararası sanat ve edebiyat dünyasında ün yapmış komünist simalarla yakın arkadaşlığı bulunan Howard Fast 1950'de dünya çapında yükselen dayanışma kampanyasının da etkisiyle hapisten kurtulan Nâzım Hikmet için de bir şiir yazmıştır.

1953'te kendisine Stalin Barış Ödülü verilen Howard Fast, Stalin öldükten sonra başa geçen Nikita Kruşçev tarafından 1956'daki Sovyetler Birliği Komünist Partisi 20. Kongresi kapalı oturumunda okunan ünlü "Kişi kültü" raporunda Stalin döneminde ülkede korkunç bir terör rejimi hüküm sürdüğünün sayısız örneklerle açıklanması ve ardından 1956 Macaristan ayaklanmasının Sovyet askeri müdahalesi ile bastırılması üzerine ABD Komünist Partisinden istifa etti. Böylece ABD Komünist Partisi isim yapmış son aydını da kaybetmiş oldu. Bu konuyla ilgili olarak Howard Fast 1957'de yayınladığı The Naked God: The Writer and the Communist Party (Çıplak Tanrı: Yazar ve Komünist Parti) adlı öz yaşam öyküsünde şöyle yazıyordu:Bizim Komünistler olarak hayal ettiklerimizde bir kötülük vardı: insanlığın en soylu hayallerini ve ümitlerini amentü edinmiştik; yaptığımız kötülük ise kendi ruhlarımızın bozunmasını kabullenmemizdi—ve insanlığın tüm en iyi ve en değerli kazanımları ve özgürlüklerinden kendi içimizde, kendi partimizde feragat ettiğimiz için—bunu yaptığımız için insanlığa ihanet ettik ve Komünist Parti yıkıcı bir şey haline geldi.

Howard Fast'ın son olarak yazdığı, altı ciltten oluşan "saga" niteliğindeki Göçmenler serisi yüzyıl başından 1980'lere değin uzanan bir aile hikâyesidir. Eser ABD'de aylarca New York Times Bestseller listesinde başı çekmiştir.

Ödülleri
Howard Fast ilk olarak 1949'da My Glorious Brothers adlı eseri ile Yahudi Kitap Konseyi tarafından verilen Ulusal Yahudi Kurgu Kitap Ödülünü kazandı. 1950'li yıllarda ABD Komünist Partisinin en ünlü aydını olan Howard Fast'a 1952'de Sovyetler Birliği tarafından Stalin Barış Ödülü verildi. 1973'te ise E. V. Cunningham takma adıyla yazmış olduğu Millie eserinden dolayı kendisine Grand Prix de Littérature Policière ödülü verildi. Bunun ardından, 1975'te Benjamin Franklin'in yaşam öyküsünü konu alan TV mini dizisi Howard Fast'a Drama Dizilerinde En İyi Yazarlık Emmy Ödülü'nü kazandırdı.

Kişisel yaşamı ve ölümü
Howard Fast ilk eşi Bette Cohen ile 6 Haziran 1937'de evlendi. Çiftin Jonathan ve Rachel adlı iki çocuğu oldu. Bette 1994'te öldükten beş yıl sonra Fast, üç oğlu bulunan Mercedes O'Connor ile evlendi. Fast'ın oğlu Jonathan Fast, eşi Erica Jong ve kızları Molly Jong-Fast da romancıdır.

Horward Fast 12 Mart 2003 tarihinde (88 yaşında) Greenwich, Connecticut, ABD'de öldü.

 Yapıtları

 Romanları

 Two Valleys (1933)
 Strange Yesterday (1934)
 Place in the City (1937)
 Conceived in Liberty; a novel of Valley Forge (1939)
 The Last Frontier (1941)
 The Unvanquished/Mağlup Edilemeyenler (1942)
 Citizen Tom Paine/Özgürlük Savaşçısı Yurttaş Tom Paine  (1943)
 Freedom Road/Özgürlük Yolu/Hürriyet Yolu (1944)
 The American: A Middle Western Legend/Fırtınadan Sonra (1946)
 Clarkton (1947)
 The Children (1947)
 My Glorious Brothers (1948)
 The Proud and the Free (1950)
 Spartacus/Spartaküs/İsyancılar (1951) ISBN 1-56324-599-X
 The Passion of Sacco and Vanzetti/Suçsuzlar: Sacco ile Vanzetti/Sacco ile Vanzetti'nin Çilesi (1953)
 Silas Timberman (1954)
 The Story of Lola Gregg (1956)
 Moses, Prince of Egypt (1958)
 The Winston Affair (1959)
 The Golden River (1960)
 April Morning/Nisan Sabahı/Halk Savaşçıları (1961)
 Power (1962)
 Agrippa's Daughter (1964)
 Torquemada (1966)
 The Crossing (1971)
 The Hessian (1972)

 The Immigrants/Göçmenler (1977)
 Second Generation/Genç Kuşaklar (1978)
 The Establishment/Bir Tutam Yaşam (1979)
 The Legacy/Yaşama Hakkı (1981)
 Max/Yapayalnız (1982)
 The Outsider (1984)
 The Immigrant's Daughter (1985)
 The Dinner Party (1987)
 The Pledge (1988)
 The Confession of Joe Cullen (1989)
 The Trial of Abigail Goodman (1993)
 Seven Days in June (1994)
 The Bridge Builder's Story/Köprülerim (1995)
 An Independent Woman (1997)
 Redemption (1999)
 Greenwich (2000) ISBN 0-15-100620-2
 The Masao Masuto Mysteries (as E. V. Cunningham)
 The Case of the Angry Actress (first titled Samantha 1967)
 The Case of the One-Penny Orange (1977)
 The Case of the Russian Diplomat (1978)
 The Case of the Poisoned Eclairs (1979)
 The Case of the Sliding Pool (1981)
 The Case of the Kidnapped Angel (1982)
 The Case of the Murdered Mackenzie (1984)

Öyküleri
 The First Men (1960)
 Time & the Riddle: thirty-one Zen stories (1975)

Öz yaşam öyküsü
 The Naked God: The Writer and the Communist Party (1957)
 Being Red (1990)

Kaynakça

1914 doğumlular
2003 yılında ölenler
20. yüzyıl Amerikalı yazarları
21. yüzyıl Amerikalı yazarları
Lenin Barış Ödülü
Resim aranan yazarlar
New York doğumlular

Howard Fast


Apeks (latin) det punkt på himlen, i stjernebilledet Herkules, mod hvilket Solens bevægelse i forhold til de nærmere stjerner er rettet.

Astronomi
Stjernebilleder

Apeks


Most kan henvise til:

 Most (by) – by i Tjekkiet
 Most (distrikt) – distrikt i Tjekkiet omkring byen Most
 Most (drik) – saften fra pressede frugter (druer, æbler, pærer m.fl.)
 Peter Most (1826-1900), portrætfotograf, kunstmaler, billedskærer
 Peder Most: Hovedperson i drengebogsserie af Walter Christmas 1901 ff
 Peder Most Garden i Svendborg, grundlagt som byorkester i 1953.

Referencer

Most


Katterat Station (Katterat stasjon) er en jernbanestation på Ofotbanen, der ligger sydvest for fjeldet Katterat i Narvik kommune i Norge. Stationen består af nogle få spor, en perron og en stationsbygning i rødmalet træ med ventesal og toilet. Stationen ligger i en kurve mellem Kap Horn-tunnelen og Sørdalstunnelen. Der er ikke bilvej til Katterat Station, der derfor kun kan nås med tog eller til fods.

Historie og omgivelser
Stationen blev oprindeligt oprettet som krydsningsspor under navnet Hundalen, da banen mellem Gällivare og Narvik åbnede 15. november 1902. 1. april 1903 åbnedes en holdeplads, der blev opgraderet til station omkring 1909. 1. januar 1951 skiftede den navn til Katterat. Den blev gjort fjernstyret og ubemandet 14. juli 1963. I 2002 blev der etableret et nyt krydsningsspor for malmtogene på stationen.

Den første stationsbygning var en banevogterbolig. Den anden og nuværende blev opført i 1921 efter tegninger af NSB Arkitektkontor.

Under opløsningen af unionen mellem Sverige og Norge i 1905 var der udstationeret norske styrker her. Ruinerne efter barakkerne kan fortsat ses. Under anden verdenskrig byggede tyskerne artilleristillinger mod Rombaksbotn her. De to stier fra stationsområdet ned til bebyggelsen blev kaldt for henholdsvis Norskebakken og Tyskerbakken.

I dag ligger Katterat Fjellstue, der ofte benyttes som lejrskole, og fem huse, der nu benyttes som hytter, ved stationen. Indtil banen blev fjernstyret i 1960'erne var der fast beboelse på stedet. Beboelsen blev etableret i 1923, da Katterat fik den ene af banens to transformatorstationer. De gamle bygninger ved stationen er nu fredede. Stedet er i dag et populært vandreområde, da der udgår flere vandreruter fra stationen. Der er således Rallarveien til Rombaksbotn og Bjørnfjell, anlægsvejen østpå mod Katteratvann (Katterjaure) og anlægsvejen sydover, op gennem Hundalen. Det er desuden muligt at gå over fjeldet til Rombak, men her er der kun sti på dele af ruten og ellers vildmark.

Den ca. 4 m høje stenformation Katteratgubben befinder sig ca. 50 m vest for stationsområdet. Den ca. 10 ton tunge stenblok balancerer på en anden sten, men på trods af to tunnelsprængningsprojekter lige i nærheden er den ikke styrtet ned.

Litteratur

 Agge Theander: I rallarnes spor. Ofoten museum, 1993.
 Agge Theander: Vandringer på Rallarveien, Ofotbanen. Fotefar mot nord, 1996.
 Steinar Aas: Narviks Historie bd.1 Byen, banen og bolaget.

Eksterne henvisninger

 Fremover: Unikt jernbanemiljø

Stationer på Ofotbanen
Etableret i 1902

Katterat Station


التهاب المري  وهو التهاب يصيب أنبوب المري.

الأنواع
 التهاب المري الدوائي.
 التهاب المري الفطري.
 التهاب المري الفيروسي.
 التهاب المري بالكاويات.

التهاب المري الدوائي
ويكون السبب الالتهاب أخذ أدوية أثناء المعالجة لمرض أخر بالجسم فتناول الدواء بدون أو مع كمية قليلة من الماء أو تناول الدواء والمريض مستلقي وقبل النوم مباشرةً قد يؤدي لهذا الالتهاب.
 أنواع الادوية المسببة :
= المضادات الحيوية : وهي تشكل النسبة العظمى من أنواع الالتهابات الدوائية للمري، وأشهر المضادات الحيوية هي فئة التتراسكلينات، كليندامايسين، سيبروفلوكساسين.

= الساليسلات (الأسبرين).

= الكينيدين.

= حمض الاسكوربيك (فيتامين سي).

= مستحضرات الحديد.

= كابتوبريل.
 الأعراض السريرية :
ألم خلف القص بعد ساعات إلى أيام أو أسابيع من تناول الدواء المسبب، ويترافق ذلك مع ألم أثناء البلع وعسرة بلع، وقد يشكو المريض من نزف هضمي علوي.
 التشخيص :
القصة السريرية والتنظير الهضمي العلوي.
 العلاج :
ايقاف استخدام الدواء وتناول مضادات الحموضة مع مضادات مستقبلات الهيستامين من النوع الثاني (السيميتيدين-الرانيتيدين).

التهاب المري الفطري
ويشاهد هذا النوع لدى الحالات المرافقة لضعف المناعة (الإيدز - تناذرات نقص المناعة الخلقية - سرطان الدم - واللمفوما).
 العوامل المسببة : فطر المبيضات البيض (الكانديدا).
 الأعراض السريرية :
ألم أثناءالبلع وألم خلف القص قد يصاحبه نزف هضمي علوي.
 التشخيص :
القصة السريرية والتنظير الهضمي العلوي.
 العلاج :
ايقاف استخدام الدواء مضادات الفطور الموضعية - مضادات الفطور الجهازية.

التهاب المري الفيروسي
وأشهر أنواع الفيروسات التي تسببه : فيروس الحلأ البسيط - فيروس الحلأ النطاقي - الفيروس المضخم للخلايا.
 العلاج :
يشفى المرض تلقائياً وفي الحالات الشديدة يُعطى الأسيكلوفير أو الفانسيكلوفير.

التهاب المري بالكاويات
بسبب تناول المواد الكاوي حمضية أو قلوية بالخطأ أو بقصد الانتحار بمواد قلوية مثل الصودا الكاوية (كلوركس - ماء جافيل) - أو مواد حمضية (الأسيد).

الأعراض شديدة وتترافق مع أعراض تنفسية بسبب الأستنشاق.

مراجع

ألم حاد
أمراض الجهاز الهضمي
اضطرابات المريء
التهابات

التهاب المريء


John Sigfried Johnson (May 11, 1873 – January 17, 1934) was an early American cyclist and speed skater.

Johnson was the first to bicycle 1-mile in less than two minutes, or 1:56.6. This happened in 1892 at a racing track in Independence, Iowa. Besides racing on the track, early in his career he also competed in road races. Johnson was also a world record holder in speed skating, and won world championship titles in both sports. Later in his career, Johnson rode for racing teams sponsored by the bicycle manufacturers E.C. Stearns Bicycle Agency of Syracuse, N.Y., and Schwinn Bicycle Co. of Chicago. He retired from competitive cycling in 1900. He died January 17, 1934, in Minneapolis, Minnesota. He is buried in Lakewood Cemetery, Minneapolis.

See also
For more early American bicycle racing history, see the League of American Wheelmen and Major Taylor.

References

External links
In 2003, Johnson was introduced into the U.S. Bicycling Hall of Fame
In 1960, Johnson was introduced into the Speed Skaters Hall of Fame
Picture from a 1902 magazine, showing Johnson on bicycle behind a motorized tandem pacemaker, photo by Carl Horner, Boston.

1873 births
1934 deaths
American male cyclists
American people of Swedish descent
Place of birth missing
Sportspeople from Minneapolis

John S. Johnson (sportsman)