Come Back Alive ( en ukrainien, ce qui peut être traduit par Reviens vivant) est une organisation non gouvernementale ukrainienne créée en mai 2014 sur la base d'un financement participatif, par Vitaliy Deynega, pour aider l'armée ukrainienne lors de la guerre du Donbass. Son activité se poursuit lors de l'invasion russe de l'Ukraine en 2022.

C'est l'une des plus grandes organisations travaillant dans ce domaine. Elle a fourni des protections (gilets pare-balles, puis du matériel de vision nocturne
). Elle développe aussi des projets de formation, médicaux, psychologiques et autres, et co-organise des Jeux Invictus en Ukraine depuis 2019 .

Le 24 février 2022, la page Patreon ouverte par "Come Back Alive" a été fermée en raison d'une violation de la politique de Patreon consistant à ne pas autoriser l'utilisation de fonds destinés à financer « des armes ou des activités militaires » .

Histoire
L'organisation est créée par Vitaliy Deynega (informaticien vivant à Kiev en 2014.

Comme d'autres personnes voulant volontaires voulant contribuer à défendre l'autonomie de l'Ukraine vis à vis de la Russie, il commence à aider les soldats en achetant des gilets pare-balles. Il écrit l'inscription Come Back Alive sur chacun, qui deviendra le nom de son groupe sur Facebook, puis le nom de sa fondation caritative.

Selon Deynega, son premier lot de gilets est arrivé sur le front le 14 mai 2014.
Peu après, il estime qu'il y avait plus encore besoin de caméras thermographiques et de Jumelles de vision nocturne. Depuis ce temps, l'ONG a fourni principalement des optiques de vision nocturne, en concentrant ses dons, dans un premier temps, vers la 80e brigade d'assaut aérien et la  brigade d'assaut aérien, puis vers d'autres unités postées sur les lignes de front.

Au début, le groupe ne comptait que trois membres, passé à 16 en octobre 2015, puis à 45 en juin 2016. Les membres ne viennent pas seulement de Kiev, mais aussi de Lviv, Dnipro et Vinnytsia.

En un mois et demi, elle collecte près de 1,5 million de Hryvnias (soit environ ) et durant ses six premiers mois, , puis   la première année et  au bout d'un an et demi.
Au 11 février 2021, l'organisation avait déclaré  de hryvnia (plus de  de dollars). Ce montant s'est accumulé grâce à des dons de bienfaisance, dont la taille moyenne est de  ().
En 2022, quelques jours avant l'invasion russe de l'Ukraine, la fondation a reçu plus de dons que sur les 12 mois de 2021.

En 2018, la Fondation s'est adjointe Media, une organisation d'anciens combattants et un groupe de réflexion à la liste de ses activités
.
Ses rapports d'analyse sont officiellement commandés par le ministère de la Défense et ses associés.

Depuis 2019, ce Fonds est co-organisateur des Jeux Invictus en Ukraine.

Présidence
En mai 2020, Oksana Koliada, ancienne ministre des Territoires temporairement occupés et des personnes déplacées, a pris les rênes de la fondation, remplacée en novembre 2020 par l'ancien sergent de marine et volontaire civil Taras Chmout.

Activités

Selon l'organisation ses principes directeurs sont la neutralité politique, la communication ouverte de ses revenus et es dépenses, ainsi que la distribution de l'aide à ceux qui en ont le plus besoin
 (essentiellement les unités militaires les plus intensivement engagées dans la guerre).

Selon le rapport du groupe d'octobre 2015, 66 unités ont ainsi été aidées.
L'équipement offert devient propriété de l'unité, et les responsables militaires fournissent à l'organisation les documents correspondants
.

Sur les équipements coûteux est inscrit  "Come Back Alive" et "Not for sale" en ukrainien et en anglais.

Depuis novembre 2014, le groupe marque également chaque appareil d'un numéro ordinal pour une prévention plus efficace contre le vol et une plus grande transparence. De 2015 à 2016, l'organisation a surveillé la présence de marchandises fournies dans les unités militaires qu'elle desservait.

Collecte de fonds
La fondation collecte des dons via divers systèmes de paiements non-monétaires et organise des événements de collecte de fonds supplémentaires, tels que :

 En juillet 2014, à Lviv, un projet artistique spécial a eu lieu pour collecter des fonds pour les besoins des  et  brigades aéromobiles.
 En 2014 et 2015, le groupe a publié des calendriers grand format avec des portraits de soldats qui ont pris part aux batailles de l'aéroport de Donetsk. Les dons ont été dirigés pour la réparation de leurs véhicules, et pour des caméras thermographiques pour leurs renforts.
 En janvier 2015, la fondation a commencé à collaborer avec la Caisse d'épargne d'État d'Ukraine, qui lui a apporté un soutien technique pour la collecte des dons (notamment via son système de transactions non monétaires et ses terminaux de paiement).
 En mars 2015, Come Back Alive et plusieurs autres organisations bénévoles ont commencé la vente de t-shirts et de châles pour amasser des fonds pour l'équipement des soldats.
 En avril 2015, la fondation et Ukrposhta ont lancé la vente de cartes postales spéciales pour les soldats. Le produit a été utilisé pour acheter une ambulance pour l'armée.
 En février 2016, Come Back Alive a invité tous les participants volontaires à échanger une correspondance par SMS avec les soldats de première ligne pour remonter le moral. Les échantillons devraient être inclus dans un nouveau livre dont la vente  aidera l'armée.

L'organisation reçoit des dons venant d'Ukraine et d'autres pays. En particulier, plusieurs appareils d'imagerie thermique ont été achetés avec l'aide de la diaspora ukrainienne à San Francisco.

La liste des dons et des achats est publiée en ligne.
Le fonctionnement de l'organisation elle-même n'est pas financé par le fonds principal des dons, mais par l'aide d'un sponsor ciblé.

Évaluations
Une évaluation des résultats des projets caritatifs ukrainiens publiée par  en 2014, 2015, 2017, 2018, et 2019 qualifie Come Back Alive comme l'une des initiatives caritatives et bénévoles ukrainiennes les plus efficaces et les plus transparentes.

Récompenses
 Le fondateur de l'ONG (Vitaliy Deynega) a reçu l'Ordre du mérite du  degré (édit du président de l'Ukraine du 23 août 2014) et la Croix d'Ivan Mazepa (décret du président de l'Ukraine du 5 décembre 2019) ;
 Le 15 janvier 2016, la fondation a reçu l'ordre non étatique , qui est donné par une commission de militaires connus et de volontaires civils ;
 Le 13 mai 2016, le ministre ukrainien de la Défense Stepan Poltorak a décerné aux membres de l'organisation Daria Bura, Vitaliy Deynega, Alina Zhuk, Artem Parkhomenko, Tetiana Romakh, Victoria Stokratiuk et Irina Turchak des médailles  ;
 Récompenses de diverses unités militaires (dont le  d'opération spéciale etc.).

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes
 Site Internet de la fondation
 .

Organisme fondé en 2014

Come Back Alive


Henry Clemens van de Velde (; 3 April 1863 – 15 October 1957) was a Belgian painter, architect, interior designer, and art theorist. Together with Victor Horta and Paul Hankar, he is considered one of the founders of Art Nouveau in Belgium. He worked in Paris with Siegfried Bing, the founder of the first gallery of Art Nouveau in Paris. Van de Velde spent the most important part of his career in Germany and became a major figure in the German Jugendstil. He had a decisive influence on German architecture and design at the beginning of the 20th century.

Early life
Van de Velde was born in Antwerp, where he studied painting under Charles Verlat at the famous Royal Academy of Fine Arts, Antwerp. He then went on to study with the painter Carolus-Duran in Paris. As a young painter he was strongly influenced by Paul Signac and Georges Seurat and soon adopted a neo-impressionist style, and pointillism. In 1889 he became a member of the Brussels-based artist group "Les XX". After Vincent van Gogh exhibited some work on the yearly exhibition of Les XX van de Velde became one of the first artists to be influenced by the Dutch painter. During this period he developed a lasting friendship with the painter Théo van Rysselberghe and the sculptor Constantin Meunier.

Career
In 1890, van de Velde wrote that "there will be no place in the society of the future for anything which is not of use to everyone."

In 1892, he abandoned painting, devoting his time to the arts of decoration and interior design (silver and goldsmith's trade, chinaware and cutlery, fashion design, carpet and fabric design). His meeting with Maria Sèthe, his future wife, was instrumental in this change. They collaborated on a number of projects together, including designing wallpapers and female clothing. Their first house, Bloemenwerf in Uccle, was van de Velde's first attempt at architecture and was inspired by the British Arts and Crafts Movement. Its exterior closely resembled the Red House of William Morris. Maria Sèthe designed the garden surrounding the house.

Henry van de Velde also designed interiors and furniture for the influential art gallery "L'Art Nouveau" of Samuel Bing in Paris in 1895, the shop from which Art Nouveau took its name. He participated in Bing's pavilion at the Paris Universal Exposition of 1900 and showed his own work.

Van de Velde was strongly influenced by John Ruskin and William Morris's English Arts and Crafts movement and he was one of the first architects or furniture designers to apply curved lines in an abstract style, rather than based on nature.

Van de Velde's design work became known in Germany through periodicals such as Innen-Dekoration. As a result, he received commissions for interior designs in Berlin. Around the turn of the century, he designed Villa Leuring in the Netherlands, and Villa Esche in Chemnitz, two works that show his Art Nouveau style in architecture. He also designed the interior of the Folkwang Museum in Hagen (today the building houses the Karl Ernst Osthaus-Museum) and the Nietzsche Archive in Weimar.

In 1899, he settled in Weimar, Germany, where he was employed as artistic advisor to William Ernest, Grand Duke Saxe-Weimar-Eisenach. In 1907, he established the Grand-Ducal School of Arts and Crafts, under the patronage of the Grand Duke. Van de Velde designed the school's building and was the school's first director. He stepped down during World War I due to his Belgian citizenship and suggested that architect Walter Gropius succeed him. In 1919, the School merged with the Weimar Art Academy to form the famous modernist art school, Bauhaus.

Although a Belgian, van de Velde played an important role in the German Jugendstil.

In 1907, he co-founded the German Werkbund, an association to help improve and promote German design by establishing close relations between industry and designers. He would oppose Hermann Muthesius at the Werkbund meeting of 1914 and their debate would mark the history of Modern Architecture. Van de Velde called for the upholding of the individuality of artists while Hermann Muthesius called for standardization as a key to development. Van de Velde was a proponent of incorporating logic into all facets of design, taking inspiration from engineers application of reason and calculation.

During World War I, Van de Velde, as a foreign national, was obliged to leave Weimar (although on good terms with the Weimar government) and returned to his native Belgium. Later, he lived in Switzerland and in the Netherlands where he designed the Kröller-Müller Museum in Otterlo. In 1925 he was appointed professor at the Ghent University Institute of Art History and Archaeology, where he lectured architecture and applied arts from 1926 to 1936. He was instrumental in founding in Brussels, in 1926, today's renowned architecture and visual arts school , under the name of "."

Modernism

He continued his practice in architecture and design, which had demarcated itself significantly from the Art Nouveau phase, whose popularity was by 1910 in decline. During this period, he mentored the great Belgian architect, Victor Bourgeois. In 1933, he was commissioned to design the new building for the university library (the renowned Boekentoren). Construction started in 1936, but the work would not be completed until the end of the Second World War. For budget reasons, the eventual construction did not entirely match the original design. For instance, the reading room floor was executed in marble instead of the black rubber Van de Velde originally intended. He was also involved in the construction of the Ghent University Hospital.

He died, aged 94, in Zürich.

Auctions and exhibitions
12 October 2005, a teapot designed by van de Velde made €170,000 at a public auction at the Brussels Beaux-Arts auction house – eleven times the opening bid.  It is a teapot on a chafing dish, with a wooden handle, resting on an oval basis and made of silver-plated brass.  During an Art Nouveau and Design exhibition at the Brussels Cinquantenaire Museum ("Jubilee Park Museum") in 2005, Henry van de Velde's tea set, two china plates and a silver dish were badly damaged in an unfortunate accident. The silver candle stand remained unharmed. The pieces had been given on temporary loan by Krefeld's Kaiser Wilhelm Museum, the Museum für Angewandte Kunst in Cologne and a private collector.

Manuscript on Ornament
Henry Van De Velde played the role in elaborating an aesthetic theory a synthesis of the two opposite poles of rational conception associated with particular understanding of the ornamental function. The Manuscript on Ornament sheds further light on this aesthetic theory, and the role played therein by the notion of ornament. It constitutes an important document in the sequence of his intention of publishing a 'historical—theoretical' treatise on design.

Selected works

 1895–96: "Bloemenwerf", Van de Velde's first private residence, in Uccle, Belgium
 1895: Interior decoration of Siegfried Bing's art Gallery "Maison de l'art nouveau" in Paris, France
 1898 : Monument Frédéric de Merode, Brussels, Belgium
 1900–02: Interior of the Folkwang Museum in Hagen, Germany
 1902–03, 1911 (extension): "Villa Esche" in Chemnitz, Germany
 1903: Extension and interior decoration of the Nietzsche Archive in Weimar, Germany
 1906–07: Clubhouse of the  "Chemnitzer Lawn-Tennis-Club" in Chemnitz (demolished)
 1907–08: "Hohenhof", Mansion for Karl Ernst Osthaus in Hagen, Germany
 1907–08: "Haus Hohe Pappeln", Van de Velde's private residence in Weimar, Germany
 1909–11: "Ernst-Abbe-Denkmal", Memorial for Ernst Abbe in Jena (in collaboration with the sculptors Max Klinger and Constantin Meunier)
 1912–13: Palace for Graf Dürckheim in Weimar, Germany
 1913–14: "Werkbund-Theater", Theatre at the Deutsche Werkbund exhibition in Cologne, Germany
 1913–14: "Villa Schulenburg" in Gera, Germany
 1913–14: Wohnhaus für den Fabrikanten Dr. Theo Koerner in Chemnitz, Germany
 1927–28: "La Nouvelle Maison", Van de Velde's private residence in Tervuren, Belgium
 1929 : "Wolfers House" in Ixelles (Brussels), Belgium
 1929–31: Home for the elderly of the 'Minna und James Heinemann-Stiftung' in Hannover, Germany
 1933–35: Polyclinic and "Villa Landing" for Dr. Adriaan Martens in "Astene" near Ghent, Belgium
 1933–38: Library of Ghent University with "Boekentoren" in Ghent, Belgium
 1936–42: "Technische School", School building in Leuven, Belgium
 1937: Belgian Pavilion at the 1937 Paris Exposition
 1937: "Station Blankenberge", Train station in Blankenberge
 1939: Belgian Building for the 1939 New York World's Fair

References

Bibliography
 .
 .
  [English influence on H.van de Velde, Dahlia Wallpaper].
 Léon Ploegaerts et Pierre Puttemans, L'œuvre architecturale de Henry van de Velde, Laval, 1987.
 Richard Hollis, Henry van de Velde. The Artist as Designer. From Art Nouveau to Modenism. Occasional Papers, 2019.
 Klaus-Jürgen Sembach, Henry van de Velde : ein europäischer Künstler seiner Zeit, Köln : Wienand Verlag, 1992, ISBN 3-87909-314-8

External links

 .
 .
 .
 .
  and building blog on the renovation.
 .
 .
 On his 150th birthday, Google dedicated its home page to van de Velde.
 Royal Museums of Art and History, Brussels, Belgium: exhibition  from 13 September 2013 to 12 January 2014.

1863 births
1957 deaths
Artists from Antwerp
19th-century Belgian painters
Belgian male painters
19th-century Belgian male artists
Architects from Antwerp
Art Nouveau architects
Arts and Crafts movement
Expressionist architects
Modernist architects
Art Nouveau designers
Art Nouveau painters
Henry van de Velde buildings
Academic staff of Bauhaus University, Weimar
Immigrants to the German Empire

Henry van de Velde


Tutoia es un municipio brasileño del estado del Maranhão. Su población estimada en 2010 por el IBGE fue de 52.711 habitantes.

Localizada en la microrregión del Bajo Parnaíba, compuesta por playas, mangues, dunas, lagos y ríos.

Véase también
 Fortín de la Barra de Tutoia
 Delta del Río Parnaíba

Referencias

Enlaces externos
 Página de la prefectura

Localidades de Maranhão

Tutóia


Jean-Louis Trasenster, né le  à Beaufays et mort le  à Liège, est un ingénieur et professeur à l'université de Liège, dont il est le recteur entre 1879 et 1885.

Ingénieur de renom, il eut une grande influence sur la vie universitaire liégeoise par la construction des instituts qui portent son nom et l'admission des femmes à l'université.

Biographie

Diplômé de l'École des mines de l'université de Liège avec l'enseignement du français Adolphe de Vaux, il devient expert chargé de la surveillance des charbonnages en 1838. En 1842, il est nommé sous-ingénieur de l'État avant d'être nommé ingénieur honoraire des mines sept ans plus tard.

En 1847, il fonde avec plusieurs de ses condisciplines l'Association des Ingénieurs diplômes de l'université de Liège (AILg) dont il assumera la présidence pendant 44 ans.

Chargé des cours de statique élémentaire en 1840 et d'exploitation des mines en 1844, Louis Trasenster devient professeur ordinaire en 1849, puis ordinaire en 1855. La qualité de son enseignement augmenta considérablement la réputation de l'université de Liège dans les matières scientifiques. Sa vision d'études préparant tant à une méthode scientifique qu'à une formation professionnelle eurent une grande influence sur la réforme de l'enseignement universitaire des années 1890.

Fort de l'appui de ses collègues, il devient recteur durant deux périodes triennales (1879-1885) en succédant à Victor Thiry.

Bataillant fougueusement pour l'ouverture des cours universitaires aux femmes, il considérait que malgré les désavantages que subissaient les femmes du fait des conditions économiques et sociales, il n'était plus possible ni souhaitable de limiter leurs accès à l'université. C'est sous son rectorat qu'il accueillit la première étudiante de l'université, Jeanne Rademackers, en 1881.

À la suite de son prédecesseur, Louis Trasenster s'occupe du développement des nouveaux bâtiments universitaires. c'est sous son rectorat que seront bâtis les huit instituts Trasenster par l'architecte Noppius. Grâce à ses talents de persuasion, il parvint à faire réaliser des travaux d'importance avec une grande participation financière des autorités communales et gouvernementales.

Œuvres

 De la nationalité belge ou des idées politiques et religieuses en Belgique (1848)

 Réforme de l'enseignement supérieur et du jury d'examen (1848, publication sous le pseudonyme de Louis Duperron)

 Organisation de l'enseignement moyen (1852)

 Considérations sur l'intlruction obligatoire en Belgique (1858)

 La Belgique et l'Europe ou la frontière du Rhin (1860)

 L'Enseignement supérieur en Belgique (1873)

Sources

 .

 .

 .

 .

Notes et références

Liens externes

Professeur à l'université de Liège
Recteur de l'université de Liège
Naissance dans la province de Liège
Naissance en février 1816
Décès en janvier 1887
Décès à 70 ans
Décès à Liège

Jean-Louis Trasenster


Safia Farkash (nacida el-Brasai), es la viuda del exlíder libio, Muammar el Gadafi, y madre de siete de sus ocho hijos biológicos. De todas las primeras damas cuyos maridos han sido derrocados en la Primavera Árabe (Leila Ben Ali y Suzanne Mubarak), Safia destacaba por la enorme riqueza independiente que poseía; que se reporta en 30 mil millones de dólares estadounidenses, y por su gran influencia dentro de la Yamahiriya.

Juventud
Hay dos teorías diferentes sobre su origen, pero ninguna de ellas se ha podido confirmar, ya que, Safia, a diferencia del clan de Gadafi, no solía acaparar tanta fama ya que era de bajo perfil.

La primera sostiene que habría nacido en una familia de una tribu del Este de Libia, en la localidad de Al Baida, y que se habría formado como enfermera.

De acuerdo con las demás fuentes, Safia habría nacido Mostar, Bosnia y Herzegovina, bajo el nombre Zsófia Farkas, teniendo además un origen croata y húngaro.

Encuentro con Gadafi
Safia habría conocido a Gadafi estando hospitalizada de apendicitis en 1971. Apenas se conocen detalles sobre cómo fue su encuentro con el Coronel, pero en el mismo año ya se habría casado con él en Trípoli, siendo así la segunda esposa del exlíder libio.

La familia Gadafi
Ella se hizo cargo del hijo que tuvo Gadafi en su primer matrimonio, Muhammad el Gadafi. Más tarde tuvo con él otros siete hijos, entre ellos el presunto sucesor de Gadafi, Saif al Islam.
También adoptó a una niña, llamada Hana.

Todos ellos vivían juntos en el complejo militar de Bab al-Azizia.

Guerra civil libia de 2011
Safia se quedó con su esposo y su familia durante la guerra civil libia de 2011, en su casa de Trípoli.
Los gobiernos de Francia y del Reino Unido llevaron una ronda de sanciones en la ONU, que congelaron en torno a 18 mil millones de libras en control del Estado y personalmente de Farkash. En mayo de 2011, dio su primera entrevista de prensa mediante un teléfono móvil a la cadena CNN, apoyando al régimen de su marido.

El 27 de agosto, cuando los rebeldes tomaron Trípoli, ella y sus hijos Moatassem, Hanibal y Aisha, (esta última estando embarazada) abandonaron el país con ruta a Argelia en un convoy compuesto de seis Mercedes-Benz blindados a través de la ciudad fronteriza de Ghadames a las 8:45 hora local, tal y como confirma el representante de Argel ante la ONU.

Referencias

Primeras damas de Libia
Personas de la Guerra de Libia de 2011

Safia Farkash


Ernst Haccius () a fost un ofițer german din Wehrmacht în timpul celui de-al Doilea Război Mondial, care a comandat Divizia 46 Infanterie. A fost ucis la 11 februarie 1943 pe frontul din Caucaz. A fost avansat post-mortem la gradul de Generalleutnant și decorat cu Crucea de Cavaler al Crucii de Fier.

Decorații
  Ordinul "Steaua României" cu spade în gradul de Comandor, cu panglica de "Virtutea Militară" (25 noiembrie 1941) "pentru curajul și spiritul de sacrificiu de care au dat dovadă în luptele contra bolșevicilor, în colaborare cu trupele române"
 Crucea de Cavaler al Crucii de Fier (2 aprilie 1943) ca Generalleutnant și comandant al Diviziei 46 Infanterie

Note

Bibliografie

Nașteri în 1893
Decese în 1943
Generali germani
Decorați cu Crucea de Cavaler al Ordinului Crucea de Fier
Personal militar german al Primului Război Mondial
Oameni din Hanovra
Decorați cu Ordinul Steaua României
Oameni uciși în Al Doilea Război Mondial

Ernst Haccius


An Lagenocarpus clarkei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hans Heinrich Pfeiffer. An Lagenocarpus clarkei in nahilalakip ha genus nga Lagenocarpus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lagenocarpus

Lagenocarpus clarkei


Mroziński oder Mrozinski ist der Familienname folgender Personen:

 Julia Mrozinski (* 2000), deutsche Schwimmerin
 Marcin Mroziński (* 1985), polnischer Sänger, Schauspieler und TV-Moderator

MROZINSKI ist der Künstlername von:
 MROZINSKI (eigentlich Joseph Mrozinski; * 1954), US-amerikanischer Musiker

Mroziński


Paul Scheuring (d. 1968), Amerikalı senaryo yazarı, film ve televizyon showu yönetmeni.

Yaratıcısı olduğu Prison Break dizisinin senaristliğini ve yapımcılığını üstlenmesiyle diziye daha büyük bir önem katmıştır.

Scheuring Aurora, Illinois'de dünyaya gelmiştir. Başarılı bir senarist olan Scheuring, "UCLA School of Theater Film and Television" eğitim görürken aynı zamanda kuryelik, kablo tesisatı ve fabrika işinde çalışmıştır. Sonra 2000 yılında "36K" ve 2003 yılında "A Man Apart" filmlerinde çalıştı, ilk denemesi televizyon show yazarlığıdır. Bir kadın meslektaşından aldığı fikirle Prison Break 'i mini dizi olarak yazar, sonra Fox Network'e gösterir onlar da bunu normal bir senaryo olarak yazılmasını ister."Lost" dizisi 2004 yılında iyi bir başarı yakalar, Scheuring'in Prison Break dizisinin senaryosunu oluşturduktan yaklaşık yirmi ay sonra Fox, Prison Break 'in yapımını ister. Dizi başarılı olur ve çeşitli ödüller kazanır.

Scheuring ayrıca 2008 de vizyona girecek "Mexicali" filminin de yazarları arasındadır.

Prison Break bölümleri
 1.01 - "Pilot" (yazar)
 1.02 - "Allen" (yazar)
 1.09 - "Tweener" (yazar)
 1.13 - "End of the Tunnel" (yazar)
 1.19 - "The Key" (hikâye)
 1.22 - "Flight" (yazar)
 2.01 - "Manhunt" (yazar)
 2.17 - "Bad Blood" (yazar - Karyn Usher)

Filmleri

Dipnotlar

 Prison Break Türkiye Fan Sitesi

Dış bağlantılar

1968 doğumlular
Illinois doğumlular
Amerikalı film yönetmenleri
Amerikalı televizyon yönetmenleri
Amerikalı senaristler
Amerikalı televizyon yazarları
Amerikalı televizyon yapımcıları
Büyük Kaçış
Yaşayan insanlar
Kaliforniya doğumlu senaristler

Paul Scheuring


Birpara (en bengalí:বীরপাড়া  ) es una localidad de la India situada en el distrito de Alipuardar, estado de Bengala Occidental. Según el censo de 2011, tiene una población de 10 821 habitantes.

Referencias

Enlaces externos
 Birpara
 Censo 2011

Localidades de Bengala Occidental

Birpara


Lederen af Underhuset er den britiske minister, der har ansvaret for forbindelserne mellem regeringen og Underhuset. Lederen af Huset fungerer blandt andet som politik ordfører for regeringspartiet.

Det er premierministeren, der udnævner lederen af Underhuset. Det er ofte en minister minister uden portefølje, der får posten.

Underhusets leder er ikke formand for Underhuset. Hvervet som formand (mødeleder) varetages af The Speaker of the House of Commons (Husets talsmand), som Underhuset selv vælger. Det er aldrig en minister, der er Speaker.

Det er meget sjældent, at Underhuset vælger en tidligere leder af Huset til Speaker. Dette skete dog i 1971 – 1976, da Selwyn Lloyd var Speaker. Han havde været leder af Underhuset i 1963 – 1964.

Ledere af Underhuset siden 1963
 1963 – 1964: Selwyn Lloyd
 1964 – 1966: Herbert Bowden
 1966 – 1968: Dick Crossman
 1968 – 1970: Fred Peart
 1970 – 1972: Willie Whitelaw
 1972 – 1972: Robert Carr
 1972 – 1974: Jim Prior
 1974 – 1976: Edward Short
 1976 – 1979: Michael Foot
 1979 – 1981: Norman St John-Stevas
 1981 – 1982: Francis Pym
 1982 – 1987: John Biffen
 1987 – 1989: John Wakeham
 1989 – 1990: Geoffrey Howe
 1990 – 1992: John MacGregor
 1992 – 1997: Tony Newton
 1997 – 1998: Ann Taylor
 1998 – 2001: Margaret Beckett
 2001 – 2003: Robin Cook
 2003 – 2003: John Reid
 2003 – 2005: Peter Hain
 2005 – 2006: Geoff Hoon
 2006 – 2007: Jack Straw
 2007 – 2010: Harriet Harman
 2010 – 2012: Sir George Young
 2012 – 2014: Andrew Lansley
 2014 – 2015: William Hague
 2015 – 2016: Chris Grayling
 2016 – 2017: David Lidington (Regeringen Theresa May)
 2017 – 2019: Andrea Leadsom (Regeringen Theresa May II)
 2017 – 2017: Mel Stride (Regeringen Theresa May II)
 2019 – 2022: Jacob Rees-Mogg (Regeringen Johnson)
 2022 – 2022: Mark Spencer
 siden 2022: Penny Mordaunt

Referencer

Ministre fra Storbritannien

Leder af Underhuset


Oskar Joachim Becker (* 5. September 1889 i Leipzig; † 13. November 1964 i Bonn) var en tysk filosof, logiker og matematiker. Sammen med Martin Heidegger hører han til Edmund Husserls vigtigste elever. Han var lærer for bl.a. Max Bense, Paul Lorenzen, Hans Sluga, Jürgen Habermas, Karl-Otto Apel, Karl-Heinz Ilting, Hermann Schmitz, Elisabeth Ströker, Frank Werner Veauthier og Otto Pöggeler.

Liv og værk
Becker gik i skole i Thomasschule zu Leipzig. Efter at have studeret fysik, kemi, psykologi, matematik og filosofi på New College in Oxford og Universität Leipzig blev han promoveret i 1914 i Leipzig ved Otto Hölder med værket Über die Zerlegung eines Polygons in exklusive Dreiecke auf Grund der ebenen Axiome der Verknüpfung und Anordnung. 1915 til 1918 gjorde han under Første verdenskrig krigstjeneste på østfronten og vestfronten. Fra 1919 studerede han under Edmund Husserl og Martin Heidegger i Freiburg. Der fik han i 1922 sin habilatation med værket Beiträge zur phänomenologischen Begründung der Geometrie und ihrer physikalischen Anwendungen. Becker var sammen med Heidegger assistent for Husserl, og var bl.a. medredaktør på det vigtige fænomenologiske tidsskrift Jahrbuch für Philosophie und phänomenologische Forschung, hvor han også selv udgav adskillige værker. Becker var ven med bl.a. Karl Löwith og Ludwig Ferdinand Clauß. 1927 blev han ansat på universitetet i Freiburg, hvor han underviste til han blev eremitus i 1955. 1946 til 1951 var han på grund af sin indstilling og rolle under nazismen, på frivillig orlov, selv om han ikke havde været medlem af nazistpartiet.

En undersøgelseskommision på Bonn universitet kom frem til, at han ganske vist ikke var personligt involveret, men at hans tækning var præget af et stærkt racedoktrin, hvilket viste sig i hans publikationer og forlæsninger i 1930'erne og 1940'erne. Karl Löwith,der oprindeligt var ved med Becker, skrev i sin selvbiografi at han var bitter over Becker og dennes begejstring for nazisterne efter Machtergreifung i 1933, der tvang Löwith selv til at emigrere.

Oskar Becker har leveret vigtige bidrag til den matematiske grundlagsforskning, i det han står får en konstruktivistisk position, der står tæt på den intuitionistiske. Andre bidrag er til matematikkens historie (især om dem græske matematik, f.eks. omkring Eudoxos fra Knidos) samt om modallogik. Ved siden af det har han, overfor Martin Heideggers filosofi, beskæftiget sig med problemer indenfor eksistensfilosofi og æstetik. Han ledte samme med Otto Toeplitz et matematikhistorisk seminar før krigen.

Værker
 Mathematische Existenz. Untersuchungen zur Logik und Ontologie mathematischer Phänomene, i: Jahrbuch für Philosophie und phänomenologische Forschung, Band VIII, 1927, S. 440–809.
 Das Symbolische in der Mathematik. I: Blätter für deutsche Philosophie, Band 1, Heft 4, 1928, S. 329–348.
 Von der Hinfälligkeit des Schönen und der Abenteuerlichkeit des Künstlers. I: Jahrbuch für Philosophie und phänomenologische Forschung. Ergänzungsband. Halle 1929, S. 27–52. Husserl-Festschrift
 Zur Logik der Modalitäten, i: Jahrbuch für Philosophie und phänomenologische Forschung, Bd. XI (1930), S. 497–548
 Die Philosophie Edmund Husserls. I: Kantstudien, Band 35, 1930, S. 119–150.
 Die apriorische Struktur des Anschauungsraumes I: Philosophischer Anzeiger, Band 4, 1930, S. 129–162.
 Eudoxos-Studien, 5 Teile. I: Quellen und Studien zur Geschichte der Mathematik, Astronomie und Physik, Band II, 1933, S. 311–333; S. 369–387; Band III, 1936, S. 236–244; S. 370–388; S. 389–410
 I: Eine voreudoxische Proportionslehre und ihre Spuren bei Aristoteles und Euklid. I: Quellen und Studien zur Geschichte der Mathematik, Astronomie und Physik Band 2, S. 311–333.
 II: Warum haben die Griechen die Existenz der vierten Proportionale angenommen. Band 2, S. 369–387.
 III: Spuren eines Stetigkeitsaxioms in der Art des Dedekindschen zur Zeit des Eudoxos. Band 3, S. 236–244.
 IV: Das Prinzip vom ausgeschlossenen Dritten in der griechischen Mathematik, Band 3, S. 370–388.
 V: Die eudoxische Lehre von den Ideen und den Farben. Band 3, 389-410.
 Die Lehre vom Geraden und Ungeraden im 9. Buch der euklidischen Elemente, I: Quellen und Studien zur Geschichte der Mathematik, Astronomie und Physik Band 3, 1936, S. 533-553
 Transzendenz und Paratranszendenz. Travaux du IX. Congrès International de Philosophie, Extrait, Paris 1937.
 Bernhard Bavink über Rasse und Kultur. I: Rasse, Band 3, 1936, S. 474–476.
 Philosophie und Weltanschauung (Neuerscheinungen aus den Jahren 1935 und 1936). I: Rasse, Band 4, 1937, S. 404–407.
 Nordische Metaphysik, i: Rasse. Monatsschrift der Nordischen Bewegung. Udgivet for Nordischen Ringes i Nordischen Gesellschaft af Richard von Hoff, 5. Jahrgang 1938, Leipzig/Berlin, S. 81–92.
 Gedanken Friedrich Nietzsches über Rangordnung, Zucht und Züchtung. Kriegsvorträge der Rheinischen Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn a. Rh., Heft 97, Bonn 1942. (Blev efter anden verdenskrig sat på listen over forbudt literatur i DDR.)
 Para-Existenz. Menschliches Dasein und Dawesen. I: Blätter für deutsche Philosophie. Band 17, 1943, S. 62–95.
 Leibnitz, der deutsche Denker und gute Europäer. Kriegsvorträge der Rheinischen Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn a. Rh., Heft 157, Bonn 1944.
 med Joseph Ehrenfried Hofmann: Geschichte der Mathematik. Bonn 1951 (Becker har skrevet delen om antikken).
 Einführung in die Logistik, vorzüglich in den Modalkalkül. Westkulturverlag Anton Hain, Meisenheim am Glan 1951.
 Untersuchungen über den Modalkalkül. Westkulturverlag Anton Hain, Meisenheim am Glan 1952.
 Grundlagen der Mathematik in geschichtlicher Entwicklung. Orbis academicus Band II/6. Freiburg/München: Alber 1954, 2. Aufl.1964. (Også udkommet som Suhrkamp Taschenbuch Wissenschaft, Band 114, erschienen. Suhrkamp, Frankfurt a. M. 1975)
 Das mathematische Denken der Antike, Göttingen 1957, 2. Auflage 1967
 Größe und Grenze der mathematischen Denkweise. Karl Alber, Freiburg 1959.
 Die Aktualität des pythagoreischen Gedankens. I: Gadamer-Festschrift. Tübingen 1960.
 Dasein und Dawesen. Gesammelte philosophische Aufsätze, Neske, Pfullingen 1963
 Die Rolle der euklidischen Geometrie in der Protophysik. I: Philosophia Naturalis, Band 8, S. 49–64.

Litteratur
 Karl Löwith: Mein Leben in Deutschland vor und nach 1933. Ein Bericht. Stuttgart 1986.
 O. Pöggeler: Phänomenologie und philosophische Forschung bei Oskar Becker. Bonn 2000.
 Annemarie Gethmann-Siefert und Jürgen Mittelstraß (Hrsg.): Die Philosophie und die Wissenschaften. Zum Werk Oskar Beckers. München 2002.
 Joseph W. Dauben, Christoph Scriba (Hrsg.): Writing the History of Mathematics, Birkhäuser Basel 2002
 Volker Peckhaus (Hg.): Oskar Becker und die Philosophie der Mathematik. Fink, München 2005, .
 Wolfram Hogrebe: Die Selbstverstrickung des Philosophen Oskar Becker. In: Hans Jörg Sandkühler (Hg.): Philosophie im Nationalsozialismus. Meiner, Hamburg 2009, S. 157–190.

Noter

Filosoffer fra Tyskland
Matematikere fra Tyskland
Personer fra Leipzig

Oskar Becker


An Tetraria macowaniana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Brian Laurence Burtt. An Tetraria macowaniana in nahilalakip ha genus nga Tetraria, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tetraria

Tetraria macowaniana


Kurt Matthias Robert Martin Hahn  (5 June 1886 – 14 December 1974) was a German educator. He was decisive in founding Stiftung Louisenlund, Schule Schloss Salem, Gordonstoun, Outward Bound, the Duke of Edinburgh's Award, and the first of the United World Colleges, Atlantic College.

Life

Early life
Born in Berlin to Jewish parents, Hahn attended school in the city, then universities at Oxford, Heidelberg, Freiburg and Göttingen. During World War I, Hahn worked in the German Department for Foreign Affairs, analyzing British newspapers and advising the German Foreign Office. He had been private secretary to Prince Max von Baden, the last Imperial Chancellor of Germany, and in 1919 was part of the German delegation to the Paris Peace Conference in 1919, where, as secretary and speechwriter for the German minister of Foreign Affairs, Graf Brockdorff-Rantzau, he witnessed the creation of the Treaty of Versailles.

In 1920, Hahn and Prince Max founded Schule Schloss Salem, a private boarding school in Baden-Württemberg in south-western Germany, where Hahn served as headmaster until 1933 and Adolf Hitler's rise to power. Hahn was raised Jewish, and began his fierce criticism of the Nazi regime after the Potempa murder of 1932, when Stormtroopers attacked and killed a young communist in the presence of his mother. The Stormtroopers were originally sentenced to death, but when they were given amnesty and celebrated by the Nazis, Hahn spoke out against Hitler publicly. He asked the students, faculty, and alumni of the Salem school to "choose between Salem and Hitler". As a result, he was imprisoned for five days, from 11 to 16 March 1933. After an appeal by British Prime Minister Ramsay MacDonald, Hahn was released, and in July 1933 he was forced to leave Germany and moved to the United Kingdom.

United Kingdom
Hahn settled in Scotland, where he founded Gordonstoun with Sir Lawrence Holt on similar principles to the school in Salem. Later, Hahn converted to Christianity and became a communicant member of the Church of England in 1945 and preached in the Church of Scotland.

Hahn was also involved in the foundation of the Outward Bound Organisation, Atlantic College in Wales and the wider United World College movement, and the Duke of Edinburgh's Award.

An international organisation of schools aligned with Hahn's educational philosophy was initially to be called "The Hahn Schools", but is today known as Round Square.

Return to Germany
After World War II, Hahn divided his time between Britain and Germany. He founded or inspired the founding of several new boarding schools based on the principles of Salem and Gordonstoun: Anavryta, Greece (1949); Louisenlund, Germany (1949); Battisborough, England (1955); Rannoch School, Scotland (1959); Box Hill School, England (1959); International School Ibadan, Nigeria (1963); and The Athenian School, USA (1965).

He resigned from the headship of Gordonstoun on health grounds and returned to Hermannsberg (Heiligenberg), near Salem in 1953. He died there on 14 December 1974 and was buried in Salem.

Philosophy
Hahn's educational philosophy was based on respect for adolescents, whom he believed to possess an innate decency and moral sense, but who were, he believed, corrupted by society as they aged. He believed that education could prevent this corruption, if students were given opportunities for personal leadership and to see the results of their own actions. This is one reason for the focus on outdoor adventure in his philosophy. Hahn relied here on Bernhard Zimmermann, the former Director of the Göttingen University Physical Education Department, who had to leave Germany in 1938 as he did not want to divorce his Jewish wife. Hahn's educational thinking was crystallised by World War I, which he viewed as proof of the corruption of society and a promise of later doom if people, Europeans particularly, could not be taught differently. At the Schule Schloss Salem, in addition to acting as headmaster, he taught history, politics, ancient Greek, Shakespeare, and Schiller. He was deeply influenced by Plato's thought.
Gordonstoun is based less on Eton than on Salem. Hahn's prefects are called colour bearers, and traditionally they are promoted according to Hahn's values: concern and compassion for others, the willingness to accept responsibility, and concern and tenacity in pursuit of the truth. Punishment of any kind is viewed as a last resort. According to the German educational Michael Knoll, "education for democracy" was at the core of Hahn's educational philosophy.

Hahn also emphasised what he called "Samaritan service", having students give service to others. He formulated this as focusing on finding Christian purpose in life. His former pupil, Golo Mann, later described him as a "Christian gentleman." Hahn's ideas were also adopted — through the efforts of Alec Peterson, who previously worked under Hahn at the newly founded Atlantic College in the 1960s — by the International Baccalaureate program and thus secularised.

Six Declines of Modern Youth
During his lifetime, Hahn summarised his beliefs about the younger generation at the time into six key points, describing them as the Six Declines of Modern Youth:
 Decline of Fitness due to modern methods of locomotion;
 Decline of Initiative and Enterprise due to the widespread disease of spectatoritis (i.e. "excessive indulgence in forms of amusement in which one is a passive spectator rather than an active participant");
 Decline of Memory and Imagination due to the confused restlessness of modern life;
 Decline of Skill and Care due to the weakened tradition of craftsmanship;
 Decline of Self-discipline due to the ever-present availability of stimulants and tranquillisers;
 Decline of Compassion due to the unseemly haste with which modern life is conducted or, as William Temple called it, "spiritual death".

Hahn also proposed four solutions to these problems, all of which manifested themselves in a variety of ways at Salem, Gordonstoun, Atlantic College, and with Outward Bound:
 Fitness Training (e.g., to compete with oneself in physical fitness; in so doing, train the discipline and determination of the mind through the body);
 Expeditions (e.g., via sea or land, to engage in long, challenging endurance tasks);
 Projects (e.g., involving crafts and manual skills);
 Rescue Service (e.g., surf lifesaving, fire fighting, first aid).

Ten Expeditionary Learning Principles
These 10 principles, which seek to describe a caring, adventurous school culture and approach to learning, were drawn from the ideas of Kurt Hahn and other education leaders for use in Expeditionary Learning Outward Bound (ELOB) schools.

Personality
In 1934, through his lectures in London to the New Education Fellowship, Hahn met the educationalist T. C. Worsley and persuaded him to spend a summer term at the newly founded Gordonstoun in the capacity of consultant. In his memoir Flannelled Fool: A Slice of a Life in the Thirties, Worsley records his impressions of Hahn's penetrating character analysis, and his energy and commitment in the cause of human development, but as time went on he became critical of Hahn's "despotic, overpowering personality":
He revealed himself as having a fierce temper, a strong hand with the cane, and a temperament which hated being crossed. Especially damaging to my very English view, was his dislike of being defeated at any game. Hahn was an avid tennis player. But was it an easily forgiveable weakness that his opponents had to be chosen for being his inferiors or else, if their form was unknown, instructed not to let themselves win?

Hahn's behaviour came to seem to Worsley "so ineffably, so Germanically silly" that he was unable to share the clear adulation of the teaching staff:
We were going through the classrooms when, in one, he suddenly stopped, gripped my arm, raised his nostrils in the air, and then, in his marked German accent, he solemnly pronounced:

'Somevon has been talking dirt in this room. I can smell it.'

Hahn's views on Shakespeare led to an open disagreement:
He had what I have since learned to be a common German belief that Shakespeare was better in German than in English. I refused to allow this. I argued that the German translation might indeed be very good, but that the English original must be better. No, he assured me, the German was better; and as I didn't know German and he did know English, he must be right. We grew absurdly heated.

The Kurt Hahn Expeditionary Learning School
In the fall of 2007, The Kurt Hahn Expeditionary Learning School opened in Brooklyn, New York. The school's mission is to prepare informed, skilled, courageous civic leaders, and it is named after Kurt Hahn because he embodied these values.

References

Further reading

 Knoll, Michael (2011). School reform through experiential therapy: Kurt Hahn - an efficious educator.
 Knoll, Michael, ed. (1998). Kurt Hahn: Reform mit Augenmaß. Ausgewählte Schriften eines Politikers und Pädagogen. Stuttgart: Klett-Cotta.
 Veevers, Nick; Pete, Allison (2011). Kurt Hahn: Inspirational, Visionary, Outdoor and Experiential Educator. Rotterdam: Sense Publishers.
 Wilhelm Henze, ed. (1991): Bernhard Zimmermann - Hermann Nohl - Kurt Hahn. Ein Beitrag zur Reformpädagogik. 1991.
 David Sutcliffe, Kurt Hahn and the United World Colleges with other Founding Figures. 2012.

External links

 KurtHahn.org
 Kurt Hahn Trust
 Outward Bound
 Outward Bound International
 Kurt Hahn - a bibliography

1886 births
1974 deaths
Alumni of Christ Church, Oxford
Heidelberg University alumni
Converts to Protestantism from Judaism
Scottish Jews
Founders of Scottish schools and colleges
German educational theorists
20th-century educational theorists
Outdoor educators
Outward Bound
Jewish emigrants from Nazi Germany to the United Kingdom
Youth empowerment people
Commanders Crosses of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany
Commanders of the Order of the British Empire
20th-century British educators
Founders of educational institutions
Founders of British schools and colleges
Founders of American schools and colleges
Founders of Nigerian schools and colleges
20th-century German educators
20th-century philanthropists

Kurt Hahn


George Marion Jr. (né le  à Boston, mort le  à New York) est un scénariste américain. Il a écrit ou co-écrit le scénario de 106 films entre 1920 et 1940. Il a également écrit les paroles d'une comédie musicale de Broadway en 1943, Early To Bed.

Biographie

Filmographie partielle
 1925 : The Wedding Song
 1926 : Mantrap
 1926 : The Bat
 1926 : The Duchess of Buffalo
 1926 : Kid Boots
 1926 : Sweet Daddies
 1926 : Camille
 1927 : The Magic Flame
 1927 : A Little Journey
 1927 : Special Delivery
 1927 : It
 1927 : Wedding Bills
 1927 : Rough House Rosie
 1927 : Underworld
 1927 : Un homme en habit
 1927 : One Woman to Another
 1927 : Two Arabian Knights
 1928 : Red Hair
 1928 : Manhattan Cocktail
 1928 : Warming Up
 1928 : Ladies of the Mob
 1928 : His Private Life
 1929 : This Is Heaven
 1929 : The Mysterious Dr. Fu Manchu
 1930 : Follow Thru
 1930 : Safety in Numbers de Victor Schertzinger
 1932 : Aimez-moi ce soir (Love Me Tonight)
 1932 : The Big Broadcast
 1934 : La Joyeuse Divorcée (The Gay Divorcee)
 1936 : La musique vient par ici (The Music Goes 'Round)
 1939 : Le Cirque en folie (You Can't Cheat an Honest Man'')

Notes et références

Liens externes

Naissance en août 1899
Naissance à Boston
Scénariste américain
Décès en février 1968
Décès à New York
Décès à 68 ans
Mort d'une crise cardiaque

George Marion Jr.


An Carex ketonensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Shigeo Akiyama. An Carex ketonensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Sakhalin. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex ketonensis


Vălul lui Isis este o metaforă și un motiv artistic alegoric prin care natura este personificată ca zeița Isis acoperită cu un văl sau cu o manta, reprezentând inaccesibilitatea secretelor naturii. El este adesea combinat cu un motiv asociat, în care natura este portretizată ca o zeiță cu mai mulți sâni care o reprezintă pe Isis, Artemis sau o combinație a celor două zeițe.

Motivul avea la bază o statuie a lui Isis, sau a zeiței Neith, care era uneori confundată cu ea, din orașul egiptean Sais menționată de autorii greco-romani Plutarh și Proclus. Ei au susținut că statuia conținea inscripția următoare: "Eu sunt tot ceea ce a fost, ceea ce este și ceea ce va fi, și nici un muritor nu a îndrăznit până acum să îmi ridice vălul". Ilustrații ale zeiței Isis cu văl au fost populare de la sfârșitul secolului al XVII-lea până la începutul secolului al XIX-lea, adesea ca reprezentări alegorice ale științei și filozofiei din epoca Iluminismului care descopereau secretele naturii. Autorii de la sfârșitul secolului al XVIII-lea, precursori ai romantismului, au început să folosească ridicarea vălului lui Isis ca o metaforă pentru aflarea adevărului inspirator de evlavie. Helena Blavatsky, în cartea Isis Unveiled (1877), a folosit această metaforă pentru adevărurile spirituale pe care sistemul de credință teozofic spera să le descopere, iar magia ceremonială modernă includea un ritual numit Ruperea vălului pentru a-l aduce pe magician într-o stare superioară de conștientizare spirituală.

Statuia și inscripția de la Sais
Prima menționare a vălului lui Isis apare în Despre Isis și Osiris, o interpretare filosofică a religiei Egiptului Antic realizată de Plutarh, un scriitor grec la sfârșitul primului secol și începutul celui de-al doilea secol d.Hr. El a menționat existența unei statui a unei zeițe așezate în orașul egiptean Sais, statuie care purta inscripția "Eu sunt tot ceea ce a fost, ceea ce este și ceea ce va fi, și nici un muritor nu a îndrăznit până acum să îmi ridice vălul". Plutarh numea veșmântul peplos; cuvântul este tradus în română ca "manta" sau "văl". Plutarh o identifica pe zeiță ca "Atena, pe care [egiptenii] o consideră a fi Isis". Sais era centrul cultului zeiței Neith, pe care grecii o comparau cu zeița Atena și era, astfel, zeița despre care scria Plutarh. În vremea lui Plutarh Isis era zeița proeminenta a religiei egiptene și era confundată frecvent cu Neith, așa putându-se explica echivalarea celor două zeițe de către Plutarh. La mai mult de 300 de ani după Plutarh, filozoful neoplatonic Proclus scria despre aceeași statuie în Cartea I a lui Comentariilor la dialogurile platoniciene "Timaios". În această versiune, veșmântul este un chiton, "nici un muritor" este înlocuit cu "nimeni" și este adăugată o a treia afirmație: "Rodul pântecelui meu a fost soarele".

Proclus a scris că statuia se afla în aditonul unui templu din Sais, dar în spațiile interioare ale templelor egiptene nu puteau pătrunde decât preoții, și este puțin probabil ca o statuie a unei zeități ar fi fost permanent acoperită de văl; preoții vedeau imaginea zeității în fiecare zi atunci când realizau ritualurile religioase. Cu toate acestea, o statuie din curtea interioară a unui templu putea conține o inscripție similară cu cea descrisă de Plutarh și Proclus. Prima parte a inscripției — "Eu sunt tot ceea ce a fost, ceea ce este și ceea ce va fi" — înseamnă că zeița cuprindea totul. Această afirmație era făcută de obicei de zeii creatori cum ar fi Ra sau Amun în religia egipteană; dacă același lucru s-a spus despre Isis, afirmația reflectă statutul superior de care a beneficiat cultul ei în epoca greco-romană, în care s-a spus adesea că ea ar fi fost creatoarea lumii. Cea de-a doua parte — "nici un muritor nu a îndrăznit până acum să îmi ridice vălul" — presupune că zeița era virgină, o afirmație făcută adesea în epoca greco-romană, dar în contrast cu vechea credință că Isis și soțul ei, Osiris, l-au conceput pe fiul lor, Horus. Versiunea lui Proclus sugerează că zeița a conceput și a dat naștere soarelui, fără participarea unei zeități de sex masculin, ceea ce ar reflecta miturile egiptene despre Neith ca mama zeului soare Ra. O altă posibilă explicație, sugerată de egiptologul Jan Assmann, este că ultima parte a inscripției egiptene înseamnă "nu există nimeni în afară de mine", proclamând că zeița atotcuprinzătoare era unică, și a fost tradus în greacă ca "nu este nimeni care mi-a văzut [sau: descoperit] fața".

Isis și Artemis ca personificări ale naturii

Mai multe alte surse au influențat motivul lui Isis cu văl. Unul a fost tradiție care o asocia pe zeița Isis cu natura și cu zeița Artemis. Arta europeană are o lungă tradiție de personificare a naturii ca o figură maternă. Începând din secolul al XVI-lea acest motiv a fost influențat de iconografia zeiței Artemis din Efes (cunoscută, de asemenea, sub numele echivalentului ei roman, Diana). Artemis din Efes a fost reprezentată cu protuberanțe rotunde pe piept, care ar fi putut fi inițial bijuterii, dar au ajuns să fie interpretate ca sânii. Isis a fost comparată uneori cu Artemis, iar scriitorul roman Macrobius a scris în secolul al IV-lea d.Hr. că "Isis este pământul sau natura, care se află sub soare. De aceea întregul corp al zeiței este plin de sâni plasați aproape unul de altul [ca în cazul lui Artemis din Efes], pentru că toate lucrurile sunt hrănite de pământ sau de natură". Astfel, artiștii din secolul al XVI-lea au reprezentat natura ca Isis-Artemis cu mai mulți sâni.

O a doua influență a fost tradiția că natura este misterioasă. Ea provine dintr-un aforism al filozofului grec Heraclit de la sfârșitul secolului al VI-lea sau începutul secolului al V-lea î.Hr., care este tradus în mod tradițional ca "naturii îi place să se ascundă". Poemul epic The Faerie Queene (1590) al lui Edmund Spenser personifică natura ca o femeie cu voal, fără legătură cu Isis, deși zeița apare în altă parte a scrierii. Mai mulți ilustratori din secolul al XVII-lea au folosit femeia anonimă cu văl în același scop. În anii 1650, lucrarea Oedipus Aegyptiacus a lui Athanasius Kircher explica că vălul lui Isis ar fi un simbol al secretelor naturii.

Frontispiciul cărții Anatome Animalum (1681) a lui Gerhard Blasius, gravat de Jan Luyken, a fost prima reprezentare a zeițelor Isis-Artemis cu mai mulți sâni și cu vălul înlăturat. Ilustrația arată o personificare a științei care ridică vălul ca o alegorie pentru modul în care știința descoperă secretele naturii. Această metaforă a fost reutilizată pe frontispiciile mai multor lucrări ale lui Antonie van Leeuwenhoek și apoi în ilustrațiile altor lucrări științifice apărute pe parcursul secolului al XVIII-lea. În unele cazuri figura cu văl este o statuie, amintind de statuia originală a lui Artemis din Efes, în timp ce în altele este o femeie vie. Motivul a fost combinat, uneori, cu alte metafore, astfel încât, de exemplu, pe frontispiciul lucrării Filozofia naturii a lui Jean-Baptiste-Claude Delisle de Sales, Natura se dezvăluie ea însăși unui filozof care răstoarnă Despotismul și Superstiția. Dezvelirea chipului zeiței Isis exprima așadar speranța, răspândită în Epoca luminilor, că filosofia și știința vor triumfa asupra iraționalului, descoperind cele mai profunde adevăruri ale naturii. Acest motiv a continuat să fie reprezentat și în secolul al XIX-lea. Un exemplu este sculptura Natura dezvelindu-se în fața Științei (1899) a lui Louis-Ernest Barrias, în care sunt omiși sânii multipli, iar Isis poartă pe mantie un scarabeu care face trimitere la contextul istoric egiptean.

Isis ca mister

O altă interpretare a vălului lui Isis a apărut la sfârșitul secolului al XVIII-lea, în timpul perioadei romantismului, în care natura constituia mai degrabă un mister ce inspira evlavie decât o sumă de cunoștințe prozaice.

Această interpretare a fost influențată de vechile inițieri misterioase dedicate lui Isis care erau realizate în lumea greco-romană. Deși aceste ritualuri s-au dezvoltat în perioadele elenistică sau romană, sub influența anterioarelor ritualuri misterioase greco-romane, atât autorii clasici, cât și oamenii de știință din secolul al XVIII-lea presupuneau că ele erau inspirate din aspecte vechi ale religiei egiptene antice. Mulți francmasoni, membri ai frăției europene care a atins forma sa modernă la începutul secolului al XVIII-lea, au adoptat motive egiptene și au ajuns să creadă că ritualurile lor își au originea în ritualurile misterioase dedicate lui Isis. Un francmason din anii 1780, Karl Leonhard Reinhold, a încercat să împace ritualurile tradiționale ale francmasoneriei, care erau considerate a-și avea originea în vremea Israelului Antic, cu entuziasmul său pentru ritualurile egiptene. Pentru a face acest lucru, el a interpretat prima afirmație de pe statuia de la Sais: "Eu sunt tot ceea ce a fost, ceea ce este și ceea ce va fi", ca o declarație a panteismului în care natura și divinitatea sunt identice. Reinhold a susținut public că religia egipteană era politeistă, dar misterele egiptene erau concepute să dezvăluie adevărul panteistic cel mai profund doar unei elite de inițiați. De asemenea, el a spus că afirmația "Eu sunt cel ce sunt", rostită de Dumnezeul evreilor în Cartea Exodului, însemna același lucru ca și inscripția de la Sais și a indicat că iudaismul descindea din sistemul religios al Egiptului Antic. Sub influența interpretării lui Reinhold, alți francmasoni au ajuns să considere că Isis cu văl este simbolul unei enigme de nepătruns, care reprezintă adevărul și viața, precum și natura, o zeitate care, după cum scrie Assmann, era considerată "prea atotcuprinzătoare ca să aibă un nume".

Immanuel Kant relaționa motivul vălului lui Isis cu conceptul de sublim, spunând: "Poate că nimeni nu a spus nimic mai sublim, sau a exprimat un gând mai sublim, decât în inscripția din templul lui Isis (Mama Natură)." Potrivit lui Kant, sublimul evoca atât uimire, cât și teroare, iar aceste emoții au apărut frecvent în lucrările scriitorilor de la sfârșitul secolului al XVIII-lea și începutul secolului al XIX-lea care au inclus motivul vălului. Natura extatică a riturilor misterioase antice a contribuit la concentrarea asupra emoțiilor. Friedrich Schiller, de exemplu, a scris un eseu despre religia egipteană și religia iudaică, care copia în mare parte ideile lui Reinhold, dar punea un nou accent pe acumularea emoțională care înconjura misterele. El a spus că emoțiile îl pregăteau pe inițiat să se confrunte cu puterea naturii ce inspira evlavie în punctul culminant al ritualului. În mod similar, o ilustrație a lui Henry Fuseli pentru poemul The Temple of Nature (1803) al lui Erasmus Darwin arată explicit că dezvelirea statuii lui Isis este punctul culminant al inițierii.

Cartea Isis Unveiled (1877) a Helenei Blavatsky, unul din textele de bază pentru sistemul de credință ezoteric al teozofiei, folosește metafora vălului ca titlu. Isis nu are un rol proeminent în carte, dar Blavatsky afirmă că filosofii încearcă să ridice vălul lui Isis, sau al naturii, dar văd numai formele fizice. Ea a adăugat: "sufletul dinlăuntru scapă vederii lor, iar Mama Divină nu are nici un răspuns pentru ei", ceea ce înseamnă că teozofia va dezvălui adevăruri despre natură pe care știința și filosofia nu pot să le arate.

Note

Bibliografie

Lectură suplimentară

Legături externe

Ezoterism
Iconografie
Zeițe ale naturii

Vălul lui Isis


Robert Peenemaa (*  in Mustmätta, heute Landgemeinde Lüganuse, Kreis Ida-Viru, Estland; † 17. Oktober 1949 ebenda) war ein estnischer Geiger.

Leben und Musik
Robert Peenemaa erhielt seinen ersten Geigenunterricht von seinem Vater August Peenemaa. Er wurde schnell als Wunderkind bekannt. 1911 ging er nach Russland und wurde im Alter von neun Jahren am Sankt Petersburger Konservatorium unterrichtet, wo er bis 1920 Violine studierte, unter anderem bei Johannes Nalbandjan.

Mit der Unabhängigkeit Estlands kehrte er in seine Heimat zurück. In den 1920er Jahren gehörte Peenemaa zu den berühmtesten Geigern des Landes. Er spielte zahlreiche Solostücke und trat als Solist mit mehreren Sinfonieorchestern auf. Von 1927 bis 1931 unterrichtete er an der Höheren Musikschule im südestnischen Tartu, deren Direktor er war. 1929/30 und von 1935 bis 1940 leitete Peenemaa die Musikschule in Valga.

Während des Zweiten Weltkriegs und der Besetzung Estlands zog sich Peenemaa aus dem öffentlichen Leben zurück. Er lebte auf dem Bauernhof seiner Eltern in Mustmätta, dem Reinu-Jaani talu. Dort starb er 1949. Robert Peenemaa liegt auf dem Friedhof von Lüganuse begraben.

Privatleben
Robert Peenemaa war mit der estnischen Pianistin Betsy Roolaid verheiratet.

Weblinks
 Lebenslauf (estnisch)

Einzelnachweise

Musiker (Estland)
Klassischer Geiger
Absolvent des Sankt Petersburger Konservatoriums
Este
Geboren 1903
Gestorben 1949
Mann

Robert Peenemaa


José María Luluaga Altuna, futbolista español (Lizarza, Guipúzcoa, 16 de abril de 1962).

Su carrera deportiva ha estado siempre ligada al Eibar en sus mejores momentos de la historia del club. Después de varias décadas hundido el equipo en Tercera División. Luluaga vivió los ascensos a Segunda división B y Segunda división y un brillante comienzo de temporada en la categoría de plata.
Posteriormente fueron años duros, con el descenso siempre cerca, pero consiguió dejar el equipo en Segunda.

Con motivo de los actos de celebración del 50 aniversario del club, el equipo se enfrentó en partido amistoso al Ajax de Ámsterdam, el resultado fue de 1-1, gol de Luluaga de penalti.

Ha jugado más de 200 partidos en segunda división y sólo ha recibido una tarjeta roja.

Ha trabajado de comercial en una empresa.
En 2004 fue entrenador del equipo Tolosa CF ascendiendo al equipo a Tercera. En 2008 vuelve a coger las riendas del equipo.

Referencias

Enlaces externos
 Luluaga en el Once Inicial de la Historia del club armero. Celebración de los 1000 partidos en Segunda División A

Futbolistas de Guipúzcoa
Futbolistas de la Sociedad Deportiva Eibar en los años 1980
Futbolistas de la Sociedad Deportiva Eibar en los años 1990
Entrenadores de fútbol del País Vasco
Nacidos en Lizarza

José María Luluaga


Thiophene is a heterocyclic compound with the formula C4H4S. Consisting of a planar five-membered ring, it is aromatic as indicated by its extensive substitution reactions. It is a colorless liquid with a benzene-like odor.  In most of its reactions, it resembles benzene. Compounds analogous to thiophene include furan (C4H4O), selenophene (C4H4Se) and pyrrole (C4H4NH), which each vary by the heteroatom in the ring.

Isolation and occurrence
Thiophene was discovered as a contaminant in benzene.  It was observed that isatin (an indole) forms a blue dye if it is mixed with sulfuric acid and crude benzene. The formation of the blue indophenin had long been believed to be a reaction of benzene itself. Viktor Meyer was able to isolate thiophene as the actual substance responsible for this reaction.

Thiophene and especially its derivatives occur in petroleum, sometimes in concentrations up to 1–3%. The thiophenic content of oil and coal is removed via the hydrodesulfurization (HDS) process. In HDS, the liquid or gaseous feed is passed over a form of molybdenum disulfide catalyst under a pressure of H2. Thiophenes undergo hydrogenolysis to form hydrocarbons and hydrogen sulfide.  Thus, thiophene itself is converted to butane and H2S.  More prevalent and more problematic in petroleum are benzothiophene and dibenzothiophene.

On Mars
Thiophene derivatives have been detected at nanomole levels in 3.5 billions year old Martian soil sediments (Murray Formation, Pahrump Hills) by the rover Curiosity at Gale crater (Mars) between 2012 and 2017. It represents an important milestone for the mission of the Mars Science Laboratory (MSL) in the long and elusive quest of organic matter on the red planet. Heating at high temperature (500° to 820 °C) of lacustrine mudstone samples by the Sample Analysis at Mars (SAM) instrument allowed gas chromatography-mass spectrometry (GC-MS) analyses of the evolved gases and the detection of aromatic and aliphatic molecules including several thiophene compounds. The presence of carbon-sulfur bonds in macromolecules could have contributed to the preservation of organic matter at very long-term. It is estimated that ~ 5 % of organic molecules analysed by the SAM instrument contains organic sulfur. The origin and the mode of formation of these molecules are still unknown whether biotic or abiotic, but their discovery put forward the puzzling question of thiophenic compounds as possible ancient biosignature on Mars. Detailed analyses of carbon isotopes (δ13C) at trace level by a next generation of Martian rovers, such as Rosalind Franklin, will be necessary to determine if such organic molecules are enriched in light carbon (12C) as living micro-organisms usually are on Earth.

Synthesis and production
Reflecting their high stabilities, thiophenes arise from many reactions involving sulfur sources and hydrocarbons, especially unsaturated ones.  The first synthesis of thiophene by Meyer, reported the same year that he made his discovery, involves acetylene and elemental sulfur. Thiophenes are classically prepared by the reaction of 1,4-diketones, diesters, or dicarboxylates with sulfidizing reagents such as P4S10 such as in the Paal-Knorr thiophene synthesis.  Specialized thiophenes can be synthesized similarly using Lawesson's reagent as the sulfidizing agent, or via the Gewald reaction, which involves the condensation of two esters in the presence of elemental sulfur. Another method is the Volhard–Erdmann cyclization.

Thiophene is produced on a modest scale of around 2,000 metric tons per year worldwide. Production involves the vapor phase reaction of a sulfur source, typically carbon disulfide, and a C-4 source, typically butanol.  These reagents are contacted with an oxide catalyst at 500–550 °C.

Properties and structure
At room temperature, thiophene is a colorless liquid  with which thiophene shares some similarities.  The high reactivity of thiophene toward sulfonation is the basis for the separation of thiophene from benzene, which are difficult to separate by distillation due to their similar boiling points (4 °C difference at ambient pressure).  Like benzene, thiophene forms an azeotrope with ethanol.

The molecule is flat; the bond angle at the sulfur is around 93°, the C–C–S angle is around 109°, and the other two carbons have a bond angle around 114°. The C–C bonds to the carbons adjacent to the sulfur are about 1.34 Å, the C–S bond length is around 1.70 Å, and the other C–C bond is about 1.41 Å.

Reactivity
Thiophene is considered to be aromatic, although theoretical calculations suggest that the degree of aromaticity is less than that of benzene. The "electron pairs" on sulfur are significantly delocalized in the pi electron system.  As a consequence of its aromaticity, thiophene does not exhibit the properties seen for conventional sulfides.  For example, the sulfur atom resists alkylation and oxidation.

Oxidation
Oxidation can occur both at sulfur, giving a thiophene S-oxide, as well as at the 2,3-double bond, giving the thiophene 2,3-epoxide, followed by subsequent NIH shift rearrangement.  Oxidation of thiophene by trifluoroperacetic acid also demonstrates both reaction pathways.  The major pathway forms the S-oxide as an intermediate, which undergoes subsequent Diels-Alder-type dimerisation and further oxidation, forming a mixture of sulfoxide and sulfone products with a combined yield of 83% (based on NMR evidence):

In the minor reaction pathway, a Prilezhaev epoxidation results in the formation of thiophene-2,3-epoxide that rapidly rearranges to the isomer thiophene-2-one.  Trapping experiments demonstrate that this pathway is not a side reaction from the S-oxide intermediate, while isotopic labeling with deuterium confirm that a 1,2-hydride shift occurs and thus that a cationic intermediate is involved.  If the reaction mixture is not anhydrous, this minor reaction pathway is suppressed as water acts as a competing base.

Oxidation of thiophenes may be relevant to the metabolic activation of various thiophene-containing drugs, such as tienilic acid and the investigational anticancer drug OSI-930.

Alkylation
Although the sulfur atom is relatively unreactive, the flanking carbon centers, the 2- and 5-positions, are highly susceptible to attack by electrophiles.  Halogens give initially 2-halo derivatives followed by 2,5-dihalothiophenes; perhalogenation is easily accomplished to give C4X4S (X = Cl, Br, I).  Thiophene brominates 107 times faster than does benzene.  Acetylation occurs readily to give 2-acetylthiophene, precursor to thiophene-2-carboxylic acid and thiophene-2-acetic acid.

Chloromethylation and chloroethylation occur readily at the 2,5-positions.  Reduction of the chloromethyl product gives 2-methylthiophene.  Hydrolysis followed by dehydration of the chloroethyl species gives 2-vinylthiophene.

Desulfurization by Raney nickel
Desulfurization of thiophene with Raney nickel affords butane. When coupled with the easy 2,5-difunctionalization of thiophene, desulfurization provides a  route to 1,4-disubstituted butanes.

Polymerization
The polymer formed by linking thiophene through its 2,5 positions is called polythiophene.  Polymerization is conducted by oxidation using electrochemical methods (electropolymerization) or electron-transfer reagents.  An idealized equation is shown:
n C4H4S   →   (C4H2S)n  +  2n H+  +  2n e−

Polythiophene itself has poor processing properties and so is little studied.  More useful are polymers derived from thiophenes substituted at the 3- and 3- and 4- positions, such as EDOT (ethylenedioxythiophene).  Polythiophenes become electrically conductive upon partial oxidation, i.e. they obtain some of the characteristics typically observed in metals.

Coordination chemistry
Thiophene exhibits little sulfide-like character, but it does serve as a pi-ligand forming piano stool complexes such as Cr(η5-C4H4S)(CO)3.

Thiophene derivatives

Thienyl
Upon deprotonation, thiophene converts to the thienyl group, C4H3S−. Although the anion per se does not exist, the organolithium derivatives do.  Thus reaction of thiophene with butyl lithium gives 2-lithiothiophene, also called 2-thienyllithium.  This reagent reacts with electrophiles to give thienyl derivatives, such as the thiol.  Oxidation of thienyllithium gives 2,2'-dithienyl, (C4H3S)2.  Thienyl lithium is employed in the preparation of higher order mixed cuprates.  Coupling of thienyl anion equivalents gives dithienyl, an analogue of biphenyl.

Ring-fused thiophenes
Fusion of thiophene with a benzene ring gives benzothiophene.  Fusion with two benzene rings gives either dibenzothiophene (DBT) or naphthothiophene.  Fusion of a pair of thiophene rings gives isomers of thienothiophene.

Uses
Thiophenes are important heterocyclic compounds that are widely used as building blocks in many agrochemicals and pharmaceuticals.  The benzene ring of a biologically active compound may often be replaced by a thiophene without loss of activity. This is seen in examples such as the NSAID lornoxicam, the thiophene analog of piroxicam, and sufentanil, the thiophene analog of fentanyl.

References

External links
International Chemical Safety Card 1190

Simple aromatic rings

Thiophene


La gare de Donetsk (en ukrainien : ) est une gare du Réseau ferré de Donestk. Elle est située au nord-ouest de la ville de Donetsk en Ukraine.

Situation ferroviaire

Histoire

Le , la gare est remise en service après avoir été totalement remise à niveau et en partie reconstruite. Elle a conservé son bâtiment ancien rénové au sud-est et dispose de bâtiments modernes, notamment au nord-ouest.

Service des voyageurs

Accueil

Desserte

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Transport ferroviaire en Ukraine
 Liste de gares en Ukraine

Liens externes

Gare dans l'oblast de Donetsk
Gare

Gare de Donetsk


Mehmet Ali Birand (9 Aralık 1941, İstanbul - 17 Ocak 2013, İstanbul), Türk gazeteci, yazar, köşe yazarı, haber sunucusu, televizyon yapımcısı. 1964 yılının temmuz ayında Abdi İpekçi'nin vasıtasıyla Milliyet gazetesinde mesleğe başladı. Bu dönemde Brüksel'e yerleşerek burada yirmi yıl yaşadı ve 1985 yılında TRT 1'de 32. Gün adlı bir aylık haber programı yapmaya başladı. Program oldukça başarılı oldu ve Birand, bu programla birlikte tanındı. 1991'de Türkiye'ye dönerek gazeteciliğe ve sunuculuğa farklı yayın organlarında devam etti. Ayrıca hakkında çeşitli davalar açıldı.

İlk yılları ve özel yaşamı

9 Aralık 1941 gecesi Alman Hastanesi'nde dünyaya geldi. Birand'ın kökeni anne tarafından Elazığ'ın Palu ilçesine, baba tarafından ise Karadeniz Ereğli'ye dayanmaktadır. Birand iki yaşındayken babasını kalp krizi nedeniyle kaybetti. İlkokulu Erenköy Zihnipaşa'da tamamladı ve 1955'te Galatasaray Lisesinde okumaya başladı. Bu okula, Dışişleri Bakanlığında "küçük bir diplomat" olan dayısının maddi yardımlarıyla gitti. Liseyi 1962'de bitirdi. İstanbul Üniversitesi Filoloji Fakültesinde Fransızca bölümüne girerek eğitimini sürdürdü fakat maddi sorunlardan dolayı devam edemedi.

Birand üç yaşındayken sol bacağına kaynar su döküldü ve bu sebeple toplamda beş ameliyat geçirdi. Milliyet'te çalışırken 1971 yılında, Milliyet gazetesinin kurucusu Ali Naci Karacan'ın oğlu Ercüment Karacan'ın üvey kızı Cemre Güngören ile evlendi. Çift, evlendikten sonra Brüksel'e giderek burada yirmi yıl yaşadı. 1977 yılında Umur Ali adında bir oğlu oldu. Belçika vatandaşlığı da bulunan Birand, ana dili olan Türkçeye ek olarak Fransızca ve İngilizce de bilmekteydi.

Kariyeri

Mesleğe 1964 yılının Temmuz ayında Abdi İpekçi'nin vasıtasıyla Milliyet gazetesinde başladı. 1971'de evlendikten sonra 500 dolar maaşla Brüksel'de Milliyet için çalışmaya başladı ve burada yirmi yıl çalıştı. 1974 Kıbrıs Harekâtı'nın meydana gelmesiyle sürekli Washington, Atina, Strazburg'a (Avrupa Konseyi için) gider oldu. Abdi İpekçi'den sonra kısa bir dönem Milliyetin Genel Yayın Yönetmenliği'ni yaptı.

1985 yılında TRT 1'de 32. Gün adlı bir aylık haber programını yapmaya başladı. Programda uluslararası ilişkileri ele aldı ve yabancı devlet adamlarını konuk etti. Birand, programı, Avrupa televizyonlarında gördüklerini örnek alarak ve izlediklerinden esinlenerek yaptı. 32. Gün'ün beğenilmesiyle Birand oldukça tanındı. Can Dündar, Mithat Bereket, Çiğdem Anad, Ali Kırca, Deniz Arman, Cüneyt Özdemir, Rıdvan Akar, Musa Çözen, Talip Korkmaz, Sacit Baydar başta olmak üzere birçok muhabir, kameraman ve teknisyen program için çalıştı.

1986 yılında Sovyetler Birliği yetkililerini ve Milliyet'i ikna edip Moskova'da da büro açtı. 1988'de Lübnan'ın Beka vadisindeki PKK kampında Abdullah Öcalan ile röportaj yaptı. Bu röportaj, Türkiye'de Öcalan ile yapılan ilk röportajdı ve Haziran 1988'de yayımlanması sonrası Milliyet gazetesi toplatıldı ve yayımlanması yasaklandı. Daha sonraki yıllarda çeşitli belgeseller çekti.

1991 yılının Haziran ayında Birand, ailesiyle birlikte Türkiye'ye geri döndü. İstanbul'a yerleştikten sonra Milliyet'ten Sabah'a geçti ve 32. Gün programını TRT'den Show TV'ye taşıdı. Fakat 28 Şubat sonrası Sabahtan kovuldu ve Show TV'deki programı da durduruldu. 1997'de Aydın Doğan, kendisine CNN Türk'ün kuruluşunda görev verdi ve bu dönem, Posta gazetesinde yazmaya başladı. CNN Türk'te Manşet adlı günlük siyasi bir talk show yaptı. 2005'te Kanal D Haber'in Genel Yayın Yönetmeni ve bültenin ana haber sunucusu oldu. Ocak 2009'da hem CNN Türk hem de Kanal D'nin Genel Yayın Yönetmenliği'ni üstlendi.

Tartışmalar

Andıç

1998'de yakalanan PKK'nın üst düzey yöneticilerinden Şemdin Sakık'ın soruşturma zaptına, yalan ifadeler eklenerek basına sızdırılmasıyla Andıç Olayı ortaya çıktı. Çevik Bir ve Erol Özkasnak'ın gönderdiği sahte belgeye göre Sakık ifadesinde bazı gazetecilerin ve sivil toplum kuruluşlarının "para karşılığı PKK'ya destek verdikleri" iddia etmişti. Bu gazeteciler arasında Birand'ın adı da geçti. Birand, bu konu hakkında hazırladığı Son Darbe: 28 Şubat adlı belgeselindeki anlatımına göre, 24 Nisan günü dönemin Genelkurmay 2. Başkanı Çevik Bir, "andıç" denilen belgeyi imzaladı. Amaç, Şemdin Sakık'ın ifadeleri ile "can sıkan" gazeteci, siyasetçi, iş adamlarını yıpratmaktı. Belgeselde anlatılan sürece göre söz konusu kişiler önce yıpratılacak ardından haklarında dava açılacaktı. Belgeselde anlatılanlara göre yıpratılmak istenen kişi ve kurumların isimleri Sakık'ın ifadesine eklendi. Planın bir sonraki aşamasında Hürriyet ve Sabah gibi gazetelerde "şok ifadeler" başlığında verilen Sakık'ın ifadelerinde içinde Birand'ın da yer aldığı bazı gazeteciler hedef tahtasına konuldu. Bu olayla birlikte Birand, Sabah'tan atıldı ve 32. Gün programı Show TV'de askıya alındı. Bu manşetlerden bir süre sonra Sakık mahkeme karşısına çıkarıldı ve gazetelerde kendisine atfen çıkan "itirafları" reddetti, hiçbir zaman bu yönde itiraflarda bulunmamıştı. Konuya açıklık getiren ilk bilgiler, Sabah gazetesi köşe yazarlarından Can Ataklı'dan geldi. Ataklı, Öküz dergisine verdiği uzun röportajda, 28 Şubat sürecinde Sabah'ın ve öbür büyük gazetelerin verdiği "haberlerin yüzde doksanının yalan" olduğunu söyledi ve "Dönemin çok güçlü bir generali, bu haberlerin konulmaması durumunda gazeteyi batırma tehdidinde bulunmuştu." cümlelerini sarf etti. 21 Ekim 2000 tarihinde Yeni Şafak gazetesi yazarı ve Fazilet Partisi (FP) milletvekili Nazlı Ilıcak, "Çevik Bir'in güçlü eylem planı" adlı bir köşe yazısı yazdı. Yazısında, Çevik Bir'in Şemdin Sakık'ın ifadesinden istifade ederek Cengiz Çandar ve Mehmet Ali Birand gibi gazetecilerin yıpratılması talimatını verdiği, hatta icap ederse aynı pakete Yavuz Gökmen, Altan kardeşler vb.nin de konulmasını tavsiyesini verdiğini yazdı. 1 Kasım 2000'de Ilıcak bu kez milletvekili sıfatıyla bir basın toplantısı düzenledi ve elindeki belgenin fotokopisini basın mensuplarına dağıttı. Aynı gün akşam saatlerinde Genelkurmay'dan yapılan açıklamada, böyle bir belgenin hazırlandığı kabul edildi ama uygulamaya konduğu reddedildi.

TRT davası

TRT için 32. Gün programını hazırladığı dönemde sahtecilik ve dolandırıcılık iddiası ile hakkında açılan kamu davasından yargılandı ve hüküm giydi. Olayı ortaya çıkaran TRT Teftiş Kurulu raporunda Birand'ın kurumu uğrattığı zarar, 2 milyon Belçika Frangı, 4 milyon 650 bin İtalyan Lireti, 104.100 Fransız Frangı, 34.600 Amerikan doları, 28.400 İngiliz Sterlini, 35.360 Avusturya Şilini, 1.558 Alman Markı, 310 İsviçre Frangı olarak belirlenmiştir. Ankara 17. Asliye Ceza Mahkemesi'nin Esas 1994/1315 sayılı kararıyla TRT'yi dolandırmaktan 11 ay 20 gün hapis cezası almıştır. Cezası Yargıtay tarafından da onanan Birand, TRT'nin zararını geri ödemiş ve aldığı hapis cezası paraya çevrilmiştir. Hakkında aynı suçtan açılan ikinci bir davada, mahkemece suçu sabit görülmekle birlikte zaman aşımı nedeniyle dava düşmüştür.

Fethullah Gülen hakkındaki görüşleri

1990'larda toplumun bir kesimi ve Türk Silahlı Kuvvetlerinin tehlike olarak gördüğü Fethullah Gülen hakkında şöyle dedi:"Kendine özgü bir insan. Tam olarak şey yapamıyorsunuz, elle tutamıyorsunuz. Çünkü bizim belirli, yetmiş yılda oluşmuş, birtakım kalıplarımız var. Biz o kalıplarımızla bakıyoruz insanlara. Hocaefendi öyle bir kalıplarla yetişmiş bir insan değil. Hangi görüşte olursanız olun, uzlaşıyla bakabiliyor. Ne kadar kızgın olursanız olun, ne kadar nefret dahi ediyor olursanız olun; hayır, dinleyebiliyor. Bu çok önemli bir unsur. Bu, bizde hiç olmayan bir şey. Biz son derece sertizdir. Ya bizden yanasındır veyahut da karşındakinden yanasındır. Yoksa, 'Yahu söyle, gel, tartışalım. Bakalım, ben de görüşlerimi anlatayım, sen de görüşlerini anlat. Ama sonunda zarar yok. Belki anlaşamayabiliriz ama hiç değilse birbirimizin ne yaptığını daha iyi anlarız.' İşte bu yaklaşımı beni çok etkiliyor."2005 yılında yazdığı "Fethullah Gülen bizi neden korkutuyor?" başlıklı yazısında şu ifadeleri kullandı:"Görüşlerini açıklaması beni korkutmadığı gibi bu görüşleri benimseyecek kişilerin ülkenin geleceğini tehlikeye düşüreceklerine de inanmıyorum. Artık Fethullah Gülen'in yakasını bırakalım."

Abdullah Öcalan hakkındaki görüşleri
21 Kasım 2012 tarihinde katıldığı bir televizyon programında Türkiye'de bir genel affa ihtiyaç olduğunu, Abdullah Öcalan'ın da serbest bırakılabileceğini söylediği sözleri tartışma yarattı:"Parti lideri olur. Öcalan, eğer çok gecikilmezse günün birinde Türkiye'de Meclis'e de girebilir."

Ölümü

Bir süre önce pankreas kanserine yakalanan Mehmet Ali Birand, hastalığı ile ilgili bir seri ameliyat geçirmiş ve kemoterapi görmüştü. Tedavisinin bir parçası olarak safra kesesindeki stentlerin değiştirilmesi için gittiği Amerikan Hastanesinde yapılan ameliyat sonrasında 17 Ocak 2013 tarihinde 71 yaşında öldü. Sabah saatlerinde medya tarafından verilen ölüm haberi, oğlu ve tedavi gördüğü hastane tarafından yalanlanmış ve Birand'ın yoğun bakım altında olduğu açıklanmıştır. Ancak oğlu Umur Birand saat 19.00'a doğru yaptığı basın açıklaması ile Birand'ın, 18.29 sıralarında öldüğünü açıklamıştır. Birand'ın cenazesi, 19 Ocak 2013'te Doğan TV Center'da yapılan törenin ardından Teşvikiye Camisine getirildi ve burada yapılan cenaze töreninden sonra Anadolu Hisarı'ndaki aile kabristanında toprağa verildi.

Türkiye cumhurbaşkanı Abdullah Gül, ölümü sonrası Birand için "Renkli kişiliği, kendine has üslubu, cesareti, bilgisi, tecrübesi, başarılı meslek kariyeri, yetiştirdiği değerli gazeteciler ve Türkiye'nin önemli meseleleri konusunda açık sözlülükle savunduğu fikirleriyle sevilen, sayılan, yeri doldurulamayacak bir gazeteci ve haberciydi." ifadelerini kullandı. Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan, Birand'ın geriye bıraktığı eserleriyle daima seçkin ve saygın bir gazeteci olarak hatırlanacağını söyledi. CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu, "Halkın doğru haber alma ve gerçekleri öğrenme hakkı çabasıyla, hayaliyle dünyamızdan ayrılan Mehmet Ali Birand'ın hayalinin bir gün gerçekleşmesi dileğiyle..." sözlerini kullandı. MHP Grup Başkanvekili Oktay Vural, Birand için "Gelişen olaylar karşısında, bu olaylara farklı bakan görüşleri de halka iletmeyi görev edinen ama kendi yorumunu da hür bir şekilde yapan bir gazeteciydi." ifadelerini kullandı. BDP Muş Milletvekili Sırrı Sakık, Birand'ın Türkiye'nin ezberini ilk bozan gazeteci olduğunu belirtti.

Doğan Holding Onursal Başkanı Aydın Doğan, Kanal D Haber Bülteni'ne canlı bağlanarak Birand'ın ölümüyle ilgili "Bana göre Türk basını büyük bir haberciyi kaybetti. Hem basın hem televizyon dünyası... Yeni yetişenler hep Mehmet Ali Birand'ı habercilikte, başarıda örnek alacaklar." dedi. Sabancı Holding Yönetim Kurulu Başkanı Güler Sabancı, Birand'ın ölümü sonrası "Türkiye gerçek bir tarafsız düşünce insanını, Türk medyası kendi başına bir ekol yaratmış duayen bir gazeteciyi kaybetti." sözlerini dile getirdi.

Merhum duayen gazeteci Birand için 19 Ocak 2013 Cumartesi günü önce saat 10.00'da Yüzyıl, Bağcılar'daki Kanal D binası önünde devlet cenaze töreni düzenlendi. Ardından cenaze öğle namazına müteakip Teşvikiye Camii'nde getirildi ve cenaze Birand'ın vasiyeti gereği Anadolu Hisarı Mezarlığı'ndaki aile kabristanlığına getirililerek burada toprağa verildi. Birand'ın naaşına Umre ziyareti esnasında giydiği ihramı ve Mekke'den getirdiği umre toprağı örtüldü.

Anısına

İstanbul'un Beykoz ilçesinde belediye meclisi kararıyla Kavacık, Anadolu Hisarı ve Kanlıca'da yer alan Çiftlik Caddesi'nin adı "Mehmet Ali Birand Caddesi" olarak değiştirilmiştir.

Çalışmaları

Diğerleri

Belgeseller

 1991: Demirkırat: Bir Demokrasinin Doğuşu, Mehmet Ali Birand, Can Dündar, Bülent Çaplı
 1994: 12 Mart: İhtilalin Pençesinde Demokrasi
 1994: Vehbi Koç
 1998: 12 Eylül
 1999: Kıbrıs'ın 50 Yılı
 2000: Özallı Yıllar
 2005: Unutulmaz Maçlar
 2006: 100 Yıllık Sevda
 2006: 17 Mayıs
 2006: Latife Hanım
 2012: Son Darbe: 28 Şubat

Kitaplar

 1975: 30 Sıcak Gün
 1979: Diyet: Türkiye ve Kıbrıs Üzerine Uluslararası Pazarlıklar
 1984: 12 Eylül 04.00
 1986: Emret Komutanım
 1986: Türkiye'nin Ortak Pazar Macerası
 1991: Demirkırat: Bir Demokrasinin Doğuşu, Can Dündar, Bülent Çaplı ile birlikte
 1992: Apo ve PKK
 1994: 12 Mart: İhtilalin Pençesinde Demokrasi, Can Dündar, Bülent Çaplı ile birlikte
 1995: 10 Yılın Perde Arkası 32. Gün
 1996: Türkiye'nin Gümrük Birliği Macerası (1959-1995) 1999: 12 Eylül: Türkiye'nin Miladı 2000: Türkiye'nin Avrupa Macerası 1959-1999 2001: The Özal: Bir Davanın Öyküsü, Soner Yalçın ile birlikte
 2005: Türkiye'nin Büyük Avrupa Kavgası 31 Temmuz 1959'dan 17 Aralık 2004'e 2005: 32. Gün 20 Yılın Perde Arkası 2012: Son Darbe: 28 Şubat Hakkında yazılan kitaplar

 2012: "Birand, Bir Ömür Ardına Bakmadan", Can Dündar, Can Yayınları, Biyografi Dizisi, İstanbul 2012 (ISBN 9789750715679)

 Rol aldığı filmler ve diziler
 2008: Binbir Gece - Rolü: Mehmet Ali Birand
 2008: Çok Güzel Hareketler Bunlar - Rolü: Mehmet Ali Birand
 2009: Küçük Kadınlar - Rolü: Mehmet Ali Birand
 2012: Kurtuluş Son Durak - Rolü: Mehmet Ali Birand
 2012: Annem Uyurken'' - Rolü: Mehmet Ali Birand

Çalıştığı TV kanalları
 1968-1992: TRT 1
 1992-1995: Show TV
 1993-1995: Cine5
 1995: atv
 1995-1998: Show TV
 1995-1999: Cine5
 1999: Eko TV
 1999: Kanal D
 1999: Show TV
 1999-2013: CNN Türk
 1999-2003: Süper Kanal
 2005-2013: Kanal D

Kaynakça

Dış bağlantılar

1941 doğumlular
Beyoğlu doğumlular
İstanbul doğumlu gazeteciler
Türk haber sunucuları
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Türk köşe yazarları
Milliyet (gazete) kişileri
Sabah (gazete) kişileri
Posta (gazete) kişileri
Hürriyet (gazete) kişileri
CNN Türk kişileri
Sedat Simavi Ödülü sahipleri
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
Kürt asıllı Türkler
Türkiye Kürtleri
Türk belgeselciler
TRT kökenli sunucular
Türk muhabirler
Türk televizyon kişilikleri
Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başarı Ödülü sahipleri
İstanbul'da kanserden ölenler
2013 yılında ölenler
Pankreas kanserinden ölenler
Anadolu Hisarı Mezarlığı'na defnedilenler

Mehmet Ali Birand


Mogoro (sardinski: Mòguru) je grad i općina (comune) u pokrajini Oristanu u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 136 metara i ima 4 157 stanovnika. Prostire se na 48,99 km². Gustoća naseljenosti je 85 st/km².Susjedne općine su: Collinas, Gonnostramatza, Masullas, Pabillonis, San Nicolò d'Arcidano, Sardara i Uras.

Izvori

Općine u pokrajini Oristano

Mogoro


Hounds of Love peti je studijski album britanske pjevačice i kantautorice Kate Bush. Diskografska kuća EMI Records objavila ga je 16. rujna 1985. godine. Postigao je komercijalni uspjeh i vratio Bush u glavnu struju nakon relativno slabe prodaje prethodnog uratka The Dreaming iz 1982. godine. Glavni singl s albuma, "Running Up That Hill (A Deal with God)", postao je jedna od najuspješnijih Bushinih pjesama. S prve su strane albuma objavljena još tri uspješna singla: "Cloudbusting", "Hounds of Love" i "The Big Sky". Druga strana, čiji je podnaslov The Ninth Wave ("Deveti val"), sastoji se od konceptualne suite o osobi koja usamljeno pluta na moru tijekom noći.

Hounds of Love dobio je pohvale kritičara nakon objave i u retrospektivnim recenzijama. Brojni obožavatelji i recenzenti smatraju ga najboljim Bushinim albumom, a često se navodi i kao jedan od najboljih albuma svih vremena. Drugi je Bushin album koji se pojavio na vrhu britanske glazbene ljestvice i njezin je najprodavaniji uradak – postigao je dvostruku platinastu nakladu za 600.000 prodanih primjeraka u Ujedinjenom Kraljevstvu. Do 1998. godine prodan je u 1,1 milijun primjeraka diljem svijeta. U SAD-u je ušao u prvih četrdeset mjesta na ljestvici Billboard 200. Godine 1986. nominiran je za najbolji britanski album na dodjeli nagrada Brit, a na toj su dodjeli nominirani i singl "Running Up That Hill (A Deal with God)" (za najbolji britanski singl) i sama Bush (za najbolju Britanku).

Snimanje
Diskografsku kuću EMI, s kojom je Bush imala ugovor, zabrinjavala je loša prodaja njezinog četvrtog albuma The Dreaming, pogotovo zbog toga što je bilo potrebno dosta vremena za snimanje tog uratka. U intervjuu za Daily Mail Bush je izjavila: "Dovršila sam svoj posljednji album, obavila promidžbu i našla se u nekoj vrsti limba. Bilo mi je potrebno četiri ili pet mjeseci da opet počnem pisati. Vrlo je teško kad radite godinama i snimate album za albumom. Potrebne su vam nove stvari da vas potaknu. Zato sam odlučila dio ljeta provesti s dečkom, obitelji i prijateljima. Nisam bila pjevačica Kate Bush; samo sam bila ja." U ljeto 1983. Bush je prenamijenila staju u blizini obiteljske kuće i u njoj izgradila vlastiti studio s dvadeset i četiri kanala.

Bush je počela snimati demosnimke za Hounds of Love u siječnju 1984. Tijekom rada na samom albumu Bush nije ponovno snimala glazbu, nego je uzela demosnimke i uređivala ih. Nakon pet mjeseci počela je presnimavati i miksati album, a sam je proces trajao godinu dana. Služila se sintesajzerom Fairlight CMI, klavirom, tradicionalnim irskim glazbalima i slojevitim vokalnim dionicama. Koral u pjesmi "Hello Earth" preuzet je iz dijela tradicionalne gruzijske pjesme "Tsintskaro", a izvodi ga zbor Richard Hickox Singers. Rečenice "It's in the trees! It's coming!" ("U drveću je! Dolazi!") na početku naslovne skladbe semplirane su iz scene seanse u britanskom filmu strave Noć demona iz 1957. godine; izgovara ih glumac Maurice Denham (premda se u filmu čini kao da ih izgovara Reginald Beckwith).

Album se sastoji od dviju suita – prvu stranu čini Hounds of Love, a drugu stranu čini konceptualno djelo od sedam pjesama, The Ninth Wave. Bush je za potonju stranu izjavila: "[Govori] o osobi koja je tijekom noći sama u vodi. Govori o njezinoj prošlosti, sadašnjosti i budućnosti koje ju drže budnom, ne dopuštaju joj da potone, da zaspi sve dok ne dođe jutro."

Objava i promidžba
Dana 5. kolovoza 1985. Bush je izvela novu pjesmu "Running Up That Hill (A Deal with God)" u razgovornoj emisiji Wogan Terryja Wogana na televizijskom programu BBC1. Singl s tom pjesmom pojavio se na devetom mjestu britanske glazbene ljestvice i na koncu se popeo do trećeg mjesta, što je do danas drugo najviše mjesto koje je zauzeo singl Kate Bush (prvo mjesto na toj ljestvici zauzeo je njezin debitantski singl "Wuthering Heights").

Proslava objave albuma održala se 5. rujna 1985. u Londonskom planetariju; tad su se Bush i Del Palmer prvi put službeno pojavili u javnosti kao par. Pozvani su gosti mogli slušati cijeli album i gledati laserski spektakl unutar planetarija. EMI Records objavio je Hounds of Love 16. rujna 1985. godine na gramofonskoj ploči, XDR-kazetama i CD-u. Pojavio se na prvom mjestu britanske ljestvice albuma, a s te je pozicije maknuo Madonnin uradak Like a Virgin. Označio je Bushin ulazak na američke ljestvice, a njezin je singl "Running Up That Hill (A Deal with God)" ušao u najviših četrdeset mjesta. Za određene pjesme na albumu snimljeni su glazbeni spotovi; jedna od tih pjesama je "Cloudbusting", čiji je spot režirao Julian Doyle, a u kojem je glumio i Donald Sutherland. Kao i sama pjesma, spot je nadahnut životom psihologa Wilhelma Reicha.

Godine 1986. objavljeno je popratno izdanje uz album koje se sastojalo od dvadesetominutne videotrake i LaserDisca The Hair of the Hound, na kojima se nalaze spotovi za pjesme "Running Up That Hill (A Deal with God)", "Hounds of Love", "The Big Sky" i "Cloudbusting".

Dana 16. lipnja 1997. objavljena je remasterirana inačica albuma na CD-u kao dio EMI-jeve serije reizdanja "First Centenary". Ta inačica uratka sastoji se od šest bonus pjesama: mikseva pjesama "The Big Sky" i "Running Up That Hill (A Deal with God)" za dvanaestoinčne ploče i B-strana "Under the Ivy", "Burning Bridge", "My Lagan Love" i "Be Kind to My Mistakes", od kojih je posljednja pjesma napisana za film Castaway Nicolasa Roega iz 1986. godine; pojavljuje se u uvodnoj sceni.

Godine 2010. Audio Fidelity objavio je Hounds of Love u gramofonskoj inačici; tu je verziju albuma remasterirao Steve Hoffman.

Dana 16. travnja 2011., na Dan prodavaonica albuma, Audio Fidelity objavio je desetoinčnu gramofonsku ploča roza boje koja sadrži četiri pjesme s albuma ("The Big Sky", "Cloudbusting", "Watching You Without Me" and "Jig of Life"). Naklada je ograničena na 1000 primjeraka diljem svijeta.

Tijekom koncerata Before the Dawn 2014. godine Bush je prvi put uživo izvela gotovo sve pjesme s albuma; jedino nije otpjevala "The Big Sky" i "Mother Stands for Comfort". "Running Up That Hill (A Deal with God)" već je uživo izvela 1987. godine s Davidom Gilmourom iz Pink Floyda na trećem održanom Secret Policeman's Ballu.

Recenzije
U vrijeme objave u Ujedinjenom Kraljevstvu uradak je dobio iznimno visoke ocjene recenzenata. Časopis Sounds u svojoj mu je recenziji dao pet zvjezdica od pet i nazvao ga "dramatičnim, dirljivim i divlje, besramno, predivo romantičnim", a kasnije je zaključio: "Kad bih smio psovati, rekao bih da je Hounds of Love j***no izvrstan, ali mama mi ne da." NME je izjavio: "Hounds of Love zasigurno je čudan. Nije to album za suicidalne osobe ili za mame i tate. Nasilje na The Dreamingu pretvorilo se u očaj, zbunjenost i strah – uglavnom zbog ljubavi, nečega što ostaje ključno u Bushinim pjesmama." Recenzent se također narugao ideji da je Bush, zato što je potpisala ugovor s EMI Recordsom dok je bila tinejdžerica, dopustila tom izdavaču da je preoblikuje kako on želi; sugerirao je da se dogodilo upravo suprotno, da se poslužila sustavom u svoju korist: "Naša je Kate genijalka, najrjeđi tip samostalnog izvođača koji je ova država ikad izrodila. I skeptike će natjerati da plešu kako ona svira. Kćer tvrtke zaista je prevarila sustav i čineći to stvorila je najbolji album godine." Melody Maker manje je bio naklonjen albumu; izjavio je: "Na ovom je uratku naučila da možeš imati kontrolu i ne žrtvovati strast; težak ritmički odsjek u kombinaciji s preizbirljivim aranžmanima posve je poražava". Pogotovo ga je razočarala suita The Ninth Wave na drugoj strani albuma, za koju je komentirao: "[Bush] previše traži od slušatelja, tematika je previše zbunjena, a izvedba je previše zahtjevna i izvještačena da bi ovo moglo biti potpuno djelo".

Uradak je u SAD-u izazvao podijeljene reakcije. Časopis Spin dodijelio mu je naziv "platter du jour" (album mjeseca), i izjavio da je iz "[uočljivih] natruha klasične glazbe, opere, primitivnih i ludih stilova pop-glazbe vidi da Kate stvara glazbu koja ne poznaje granice glazbene strukture ili načina na koji se izražava nutrina". Dodao je: "Iako se njezinu eklektičnost nagrađuje i hvali u njezinoj domovini, njezinu se genijalnost ovdje ignorira, što je svakako sramotno za tako pustolovnu i prirodno teatralnu umjetnicu [...]. [Nadam se da bi] joj taj album mogao priskrbiti dobro zasluženu pažnju u američkoj glavnoj struji." Međutim, Rolling Stone u prvoj recenziji Bushina albuma nije bio impresioniran: "Gospodarica mističnosti isplela je još jedan album koji istovremeno zasljepljuje i dosađuje. Kao što je bio slučaj s the Beatlesom na kasnijim uradcima, Bush ne zabrinjava izvođenje glazbe uživo i njezine orkestracije rastu do granica tehnologije. Međutim, za razliku od the Beatlesa Bush korištenjem egzotičnih motiva čini pjesme prekičastima... Nema spora oko njezinog iznimnog talenta, ali kao što je slučaj s Jonathanom Richmanom, drugim vječnim djetetom rocka, njezina vizija činit će se smiješnom onima koji vjeruju da se djecu treba vidjeti, ali ne i čuti." The New York Times opisao je glazbu na albumu kao "pomalo vrijedan, proračunat ženski art rock" i Bush je nazvao "pravom majstoricom instrumentalnih tekstura", dok je The Independent Hounds nazvao "prog-pop maskenbalom od albuma." Pitchfork Media albumu je dodijelila najvišu ocjenu i istaknula da je nastao pod utjecajem synthpopa i progresivnog rocka, ali da je ipak ostao odvojen od obaju stilova. Časopis Spin nazvao ga je "klasikom art-popa".

Priznanja

Pitchfork je uvrstio album na četvrto mjesto popisa 200 najboljih albuma iz 1980-ih.

U javnoj anketi koju je proveo NPR Hounds of Love pojavio se na četvrtom mjestu popisa 150 najboljih albuma svih vremena ženskih izvođača.

Uradak se pojavio na desetom mjestu popisa najboljih albuma iz 1985. NME-jevih recenzenata.

Godine 1998. čitatelji časopisa Q izglasali su Hounds of Love kao četrdeset i osmi najbolji album svih vremena, a dvije godine kasnije isti ga je časopis postavio na dvadeseto mjesto popisa "100 najboljih britanskih albuma"; godine 2002. uvrstio ga je na treće mjesto popisa "najboljih albuma ženskih izvođača". Godine 2006. postavio ga je na četvrto mjesto popisa "40 najboljih albuma iz 80-ih". U siječnju 2006. NME ga je proglasio 41. najboljim britanskim albumom. U devetnaestom izdanju knjige British Hit Singles & Albums, koje je Guinness objavio u svibnju 2006. godine, nalazi se popis najboljih 100 albuma svih vremena sastavljen prema glasovima čitatelja knjige i NME-ja, na kojem se Hounds of Love nalazi na sedamdesetom mjestu. Godine 2008. The Atlanta Journal-Constitution izjavio je da bi se trebalo uzeti taj album u obzir pri navođenju albuma objavljenih između 1978. i 1988. koji su izdržali test vremena i ostali utjecajni i zabavni do danas. Godine 2012. Slant Magazine postavio je uradak na deseto mjesto popisa "Najbolji albumi iz 1980-ih". NME ga je postavio na 48. mjesto popisa "500 najboljih albuma svih vremena".

Popis pjesama
Sve pjesme napisala je i skladala Kate Bush, osim tradicionalnog gruzijskog korala u pjesmi "Hello Earth".

Zasluge

Kate Bush
Kate Bush – vokali, Fairlightov sintesajzer, klavir, dizajn
Dodatni glazbenici
Alan Murphy – gitara (na pjesmama 1, 3 i 8)
Del Palmer – programiranje LinnDruma; bas-gitara (na pjesmama 1, 10 i 12); pljesak (na pjesmi "The Big Sky"); prateći vokali (na pjesmi "Cloudbusting"); Fairlightova bas-gitara (na pjesmi "Waking the Witch"); tonska obrada
Paddy Bush – balalajka (na pjesmi "Running Up That Hill (A Deal with God)"); prateći vokali (na pjesmi "Cloudbusting"); didžeridu (na pjesmi "The Big Sky"); harmoniziranje (na pjesmi "Under Ice"); violina i fujara (na pjesmi "The Morning Fog")
Stuart Elliott – bubnjevi (na pjesmama 1, 2, 4, 5, 9, 10 i 11)
Charlie Morgan – bubnjevi (na pjesmama 2, 3, 5, 8 i 10); pljesak (na pjesmi "The Big Sky")
Jonathan Williams – violončelo (na pjesmi "Hounds of Love")
Martin Glover – bas-gitara (na pjesmi "The Big Sky")
Morris Pert – udaraljke (na pjesmi "The Big Sky")
Eberhard Weber – bas-gitara (na pjesmama 4 i 11)
The Medici Sextet – gudačka glazbala (na pjesmi "Cloudbusting")
Dave Lawson – aranžman gudačkih glazbala (na pjesmi "Cloudbusting")
Brian Bath – prateći vokali (na pjesmi "Cloudbusting"); gitara (na pjesmi "Hello Earth")
John Carder Bush – prateći vokali (na pjesmi "Cloudbusting"); naracija (na pjesmi "Jig of Life")
Dónal Lunny – buzuki (na pjesmama 6, 10 i 11), bodhrán (na pjesmi "Jig of Life")
John Sheahan – zviždaljke (na pjesmama 6 i 10), violina (na pjesmi "Jig of Life")
Kevin McAlea – sintesajzer i sekvencer (na pjesmama 8 i 12)
Danny Thompson – kontrabas (na pjesmi "Watching You Without Me")
Liam O'Flynn – irske gajde (na pjesmama 10 i 11)
The Richard Hickox Singers – pjevački zbor (na pjesmi "Hello Earth")
Richard Hickox – vokali, dirigent zbora (na pjesmi "Hello Earth")
Michael Berkeley – aranžman vokala (na pjesmi "Hello Earth")
John Williams – gitara (na pjesmi "The Morning Fog")

Ostalo osoblje
Brian Tench – tonska obrada; miksanje (osim na pjesmama 2 i 4)
Haydn Bendall – tonska obrada
Paul Hardiman – tonska obrada
Nigel Walker – tonska obrada
James Guthrie – tonska obrada
Bill Somerville-Large – tonska obrada
Pearce Dunne – pomoćnik pri tonskoj obradi
Julian Mendelsohn – miksanje (pjesama 2 i 4)
Ian Cooper – uređivanje
Chris Blair – digitalno remasteriranje
John Carder Bush – fotografija
Bill Smith Studio – dizajn

Ljestvice

Izvori

Britanski glazbeni albumi
Albumi iz 1985.

Hounds of Love