Contele Piotr Semionovici Saltîkov (în ; ) a fost un militar și om de stat rus, avansat la gradul de feldmareșal pe 18 august 1759.

Biografie
Saltîkov s-a născut în Rusia în satul Nikolskoe, aflat la sud-vest de Lacul Nero, ca fiu al lui Semion Andreevici Saltîkov (10 aprilie 1672 - 1 octombrie 1742), un moșier dintr-o veche familie de boieri care rivaliza ca rang nobiliar cu cea a Romanovilor și descindea dintr-o soră a primului țar Romanov, și al soției sale, Fekla Iakovlevna Volînskaia. A avut un frate mai mic, contele Vladimir Semionovici Saltîkov (6 august 1705 - 5 ianuarie 1751). Era un văr îndepărtat al lui Serghei Vasilievici Saltîkov, primul amant al Ecaterinei cea Mare, și era înrudit, de asemenea, cu țarina Praskovia Feodorovna Saltîkova.

Cu toate acestea, anul nașterii sale este incert. Se estimează că s-ar fi născut între 1697 și 1700, din moment ce țarul Petru cel Mare l-a trimis în 1714 în Franța pentru a învăța știința navigației. El a rămas acolo o mare parte din următorii douăzeci de ani.

În 1729 Saltîkov a cumpărat moșia Marfino și în 1731 s-a căsătorit cu prințesa Praskovia Iurievna Trubețkaia (1704 - 1767), o fiică a printului Iuri Iurievici Trubețkoi cu prima lui soție, prințesa Elena Grigorievna Cerkasskaia, și pe 19 ianuarie 1732 sau 1733 tatăl său a fost ridicat la rangul nobiliar de conte.

În 1759, în timpul Războiului de Șapte Ani (1756-1763), Piotr Saltîkov a fost numit comandant-șef al Armatei Ruse și a obținut curând victorii în bătăliile de la Palzig (Kay) și Kunersdorf.

În 1763 Saltîkov a devenit comandant-șef al Moscovei și a fost numit la conducerea Oficiului Senatorial al Moscovei. În timpul administrației lui Saltîkov, au fost înființate mai multe oficii poștale, au fost restaurate palatele Golovinski și Kolomenski și câteva porți ale orașului, au fost reparate majoritatea podurilor deteriorate de pe râul Moscova și s-a continuat demolarea pereților Orașului Alb (centura de fortificații din jurul Moscovei), cu scopul de a oferi materiale pentru construcția Orfelinatului comandat de Ecaterina cea Mare și pentru restaurarea Arsenalului de la Kremlin. În aprilie 1764 Saltîkov a raportat la Sankt Petersburg că a fost deschis Orfelinatul din Moscova. În scopul aprovizionării moscoviților cu alimente, Saltîkov a interzis scoaterea pâinii din oraș și a ordonat achiziționarea în cantități mari a pâinii de la proprietarii de terenuri. El a asigurat, de asemenea, livrări regulate de vin la Moscova, estimând că era nevoie de o cantitate de 575.000 de vedre. Saltîkov a încercat, de asemenea, să eradicheze practicarea jocurilor de noroc.

În 1765 a luat parte la arderea cărților "dăunătoare pentru societate" la ordinul împărătesei Ecaterina a II-a. În timpul epidemiei de ciumă din 1771, care a provocat plecarea în masă a moșierilor, negustorilor bogați și funcționarilor guvernamentali din Moscova, Piotr Saltîkov a cerut Ecaterinei cea Mare să-i dea permisiunea de a părăsi orașul. Fără a mai aștepta răspunsul ei, a plecat la moșia Marfino de la periferia Moscovei. După izbucnirea pe 16 septembrie 1771 a unei revolte la Moscova, Saltîkov s-a întors în oraș. Cu toate acestea, Ecaterina cea Mare l-a eliberat din funcție pe 13 noiembrie 1771. Un an mai târziu, el a murit la moșia sa de la Marfino.

Familie
Saltîkov a avut patru copii cu soția sa, prințesa Praskovia Iurievna Trubețkaia:

 Contesa Anastasia Petrovna Saltîkova (26 octombrie 1731 - 24 martie 1830), căsătorită cu Piotr Kvașnin-Samarin (? - 19 octombrie 1815)
 Contesa Varvara Petrovna Saltîkova, căsătorită pe 4 noiembrie 1754 cu prințul Vasili Borisovici Galițîn (? - după 1793), recăsătorită mai târziu, dar fără urmași din ambele căsătorii
 Contele Ivan Petrovici Saltîkov (29 iunie 1739 - 14 noiembrie 1805)
 Contesa Ekaterina Petrovna Saltîkova (2 octombrie 1743 - 13 octombrie 1816, Roma), căsătorită în anul 1762 cu contele Andrei Petrovici Șuvalov (23 iunie 1743 - 24 aprilie 1789), a avut urmași

Note

Legături externe
  Biography
  Biography and references
 Counts Saltykov

Nașteri în 1697
Decese în 1772
Feldmareșali ruși
Beneficiari ai Ordinului Sfântul Andrei

Piotr Saltîkov


Francis Bacon (okunuş: frensıs beykın; 22 Ocak 1561 - 9 Nisan 1626); İngiliz filozof, bilim insanı, avukat, hukukçu, devlet adamı ve yazar.

Hayatı
22 Ocak 1561'de Londra da doğan Francis Bacon, Kraliçe 1. Elizabeth'in adalet bakanı Nicholas Bacon'ın oğludur. Her ne kadar Francis Bacon'ın ünü babasınınkini gölgede bıraksa da, babası, Nicholas Bacon da sıradan birisi olmaktan çok öte, döneminin ünlü isimlerindendi. Francis Bacon, on iki yaşında girdiği Trinity College, Cambridge'de skolastik felsefeyle tanıştı ve skolastik felsefeye karşıt görüşlerinin tohumları burada atıldı. 1576'da Hukuk okumaya başladıktan sonra, Fransa'daki İngiliz elçisinin yanında çalışması için bir teklif aldı. Teklifi kabul ederek, öğrenimine ara verdi ve Fransa'ya gitti. Bacon, felsefeye olan aşkının iyice filizlenmeye başladığı bu dönemde (1579) babasının beklenmedik vefat haberini aldı. Cepleri boş bir şekilde İngiltere'ye döndüğünde yapabileceği tek şey hukuk öğrenimine devam etmek oldu. Öğrenimini tamamladıktan sonra avukatlık yapmaya başladı. Çocukluğundan beri alıştığı lüks yaşama özlem çekiyordu, bu yüzden avukatlık yaparken bir taraftan da siyasi bir kariyer için çalıştı. Nitekim 1584'te parlamentoya seçildi.

Essex kontuyla yakın bir arkadaşlığı vardı. Fakat arkadaşlıkları, Essex kontunun Kraliçe 1. Elizabeth'i devirmek üzere kurduğu planlar nedeniyle bozuldu. Kraliçeye olan bağlılığının büyük olduğunu belirten Bacon, uzun süre arkadaşını fikirlerinden döndürmeye çalıştı. Kraliçeye yapılan başarısız bir suikast girişiminden sonra Essex kontu tutuklandı. Bacon'ın da çabalarıyla salıverilen kont, daha sonra Kraliçeyi devirmek için yeni bir girişimde bulundu. Bu sefer tutuklandığında, suçlu bulundu ve idam edildi. Bu sırada Bacon'ın yıldızı parlamaktaydı, her ne kadar Essex kontuyla olan bu ilişkileri sonucu onu hayatı boyu tehdit edecek düşmanlar edinmiş olsa da Kraliçeye olan bağlılığı hiç kuşkusuz ona kariyer açısından büyük fırsatlar vermişti.

1603'te Kraliçenin veliahtı olarak I. James tahta geçince hızlı bir şekilde önemli mevkilere geldi. Önce "Sir" unvanı aldı, sonra 1606'da başsavcı, 1618'de ise İngiltere başyargıcı oldu. Kariyerinin zirvesindeyken, çöküşü kapıyı çaldı. 1621'de rüşvet suçuyla tutuklanıp yargılandı. Suçlu bulundu ve hapis cezasına çarptırıldı. Hapishanede fazla kalmadı ve salıverildi, fakat bundan sonra ne parlamentoda ne de herhangi bir politik konumda bulunma imkânı vardı. Siyasetten kopan Bacon hayatının geri kalan yıllarını felsefi düşüncelerine adadı.
Bacon'ın ölümü de bilim uğruna oldu: Soğuğun çürümeyi önleyip önlemediğini görmek için bir tavuk ölüsünü karla doldurarak yaptığı deney sırasında soğuk algınlığına yakalandı. 1626'da zatürre nedeniyle öldü.

Düşünceleri
Bacon'ın felsefesinin merkezinde bilim vardır. Bilimin insanları aydınlatma ve geliştirme işlevini öne çıkarmıştır. O'na göre bilim, doğanın özüne yönelmelidir. Doğayı deneyle kavramaya çalışmıştır. Pragmatizm ile sonuçlanacak olan deney temeline dayanan İngiliz felsefesinin ilk tohumlarını atmıştır. Bacon'a göre bilimin başlıca yöntemi tümevarım yöntemidir.

Bacon yapıtlarıyla bilimin ve felsefenin, gelişimini göstermiş, doğa ve akıl arasında bir bağ kurulabileceği fikrini yerleştirmiştir.

Aynı zamanda, ötanazi kavramını günümüzdeki anlamına yakın içerikte ilk kez Francis Bacon kullanmıştır. Hekimin görevinin, acısına son vererek hastayı tedavi edip iyileştirmekle sınırlı olmadığını, bunun başarılamadığı durumlarda ona rahat ve kolay bir ölüm sağlamayı da içerdiğini savunmuştur.

Eserleri

Bacon'ı felsefe ve siyaset alanları dışında edebiyat alanında da büyük bir üne ve öneme kavuşturan eseri hiç kuşkusuz ünlü "Denemeler"idir (Essays). 1597'de ilk kez basılan bu eseri, daha sonra genişletilmiş bir şekilde 1612 ve 1625'te tekrar basıldı. Yalın ve berrak anlatımının yanında zekice oluşturulmuş kompleks formları da içeren bu eseri Bacon'ı İngiliz edebiyat tarihinin ünlü simalarından biri yapmıştır. Denemeler, birçok farklı konuda Bacon'ın fikirlerinde gezinmemizi sağlayan, onu ve düşünce biçimini anlamamıza olanak verdiği gibi günlük yaşantımız açısından da değerli nasihatlere ve düşüncelere sahip olan önemli bir eserdir.

Denemeler üzerinde birkaç noktada durmamız gerekirse, bunlardan en önemlisi, Denemeler'deki ahlâk felsefesidir. Hristiyan ahlâk yapısının uzağında daha makyavelist bir ahlâk görüşü hakimdir. Yine de pür bir makyavelist tavırdan öte, geleneksel Hristiyan ahlâkı ile makyavelist tutumun ortasında, daha uzlaşmacı bir ahlâk yapısı göze çarpmaktadır.

Denemeler'den fazlasıyla anladığımız üzere Bacon'ın ideal yönetim sistemi otokrasidir. Fakat onun otokrasi anlayışı ortaçağdakinden biraz daha farklı, belki de filozof-krala daha yakın bir anlayıştır.

Bacon, Denemeler'de, gençlikten dostluğa, dostluktan siyasete, siyasetten psikolojiye kadar çok geniş bir yelpaze içerisinde birçok farklı görüş sunmuştur.

Bilimin İlerlemesi
Hayatı boyunca üzerinde duracağı felsefi fikirlerinin temelini attığı bu eser, Bacon'ın ilk felsefi çalışmasıdır. Eserin ismi belki de eserin mühtevasını en güzel özetleyen kalıp "Bilimin İlerlemesi" (The Advancement of Learning), zira eser çok geniş bir alanı kaplıyor birçok farklı bilim dalı için yeni yaklaşımlar geliştirilmesini ısrarla savunuyor, tıbba, fizyolojiye değiniyor, psikolojik yorumlarda bulunuyor. Bilimin her yönde, her açıdan gelişmesi gerektiğini savunuyor. Bilim, bilimin ve bilimsel araştırmanın önemi üzerine yazılan onca sayfadan ve bilime yapılan onca övgüden sonra, bilimin bir kılavuz olmaksızın kaybolacağı ve eksik kalacağı sonucuna varıyor. Bilimin kılavuzu: Felsefe. Felsefenin bilime yapacağı kılavuzluğu anlatırken, yeni bilimsel yöntemi de tümevarım yöntemi olarak açıklıyor.

Eser incelendiğinde belki de göze çarpan en önemli unsur Bacon'ın insanlığa, insana olan güveni. Bacon insanı kesinlikle doğadan üstün tutuyor. Bilimle yapılacak keşiflerin insanı doğadan üstün kılacağından emin. Yaşadığı çağa göre çok devrimsel ve hatta hayalperest nitelikte bir söylemdir bu.

Novum Organum
"İnsan, doğanın yöneticisi ve yorumcusu olarak, doğa düzeni üzerindeki gözlemlerinin izin verdiği kadar eylemde bulunabilir ve nedenleri anlayabilir. Daha ötesini ne bilir, ne de bilebilir." Hiç kuşkusuz, Novum Organum'un bu cümleleri Bacon'un görüşlerini, deneyselciliğini, gözlemciliğini ve insan ile doğaya bakış açısını güzel bir şekilde özetlemektedir. Eserin adından da fark edilebileceği gibi, karşımızda yeni bir Organon vardır, Aristo'ya ve eski yöntemlere karşı, yeni bir yöntem, yeni bir bilim ve mantık sistemi.

Bilimin kılavuzu felsefenin gerektiği konuma gelebilmesi ve insanın bilim ışığı altında yükselebilmesi için, Bacon'a göre zihnin "putları" yıkılmalıydı. "Put" ile Bacon'ın kastı, gerçeklerin yerine konulmuş, yanlış ve hatalı, akıl-dışı yöntemler ve düşüncelerdir. Bu yanlış yöntem ve düşünceler, sadece yeni yanlışlıkların doğmasına yol açar, böylece bilimin gerçek yolunun ve gerçeklerin üstünü örter. Eserde dört çeşit put ile karşılaşırız: Kabile (Oymak) putları, Mağara putları, Çarşı putları ve Sahne (Tiyatro) putları.

Kabile (Oymak) putları, tüm putların en önemlisi ve en zararlısıdır. Gelenekten veya doğal yapımızdan gelen görüşleri araştırma yapmaksızın kabul etmeyi içerir. Oysa, Bacon'a göre düşüncelerimiz nesnelerden çok kendimizi, bakış açımızı yansıtır. İnsan olmasını istediği şeye kolaylıkla inandığı için birçok geri dönüşü olmayan yanlış kanılara sapar.

Mağara putları olarak adlandırılan ikinci grup putlar ise, yaratılışından ve doğadaki gelişim süreci yüzünden biçimlenen ve daraltılan (limitlenen) bakış açısını ve zihni tanımlar. Oysa gerçek ne dar bir alana sıkıştırılmıştır, ne de tarafgirdir. Mağara putları kişinin gelişmesini, daha geniş bir pencereden bakmasını engelleyen yanlışlıklar, dar bakış açılarıdır.

Çarşı heykelleri ise "insanların birbiriyle ilişkilerinden ve alışverişlerinden meydana gelir". Anlaşılacağı üzere dil ve insan ilişkileri ile ilgilidir. Dilin, kelimelerin ve insan ilişkilerinin zihni daralttığı noktaları ve doğurduğu yanlışları simgeler.

Son olarak Sahne putları, filozofların eski çağlarda ürettiği temelsiz, dramatik dogmalardır.

Bacon'a göre insan zihnini körelten bu putlar yıkılmadıkça felsefe ve bilim karanlıktan kurtulamazdı. İnsanlığa tanıttığı yeni yöntem ise tümevarım idi. Eserde tümevarım yönteminin bilgilerin biçimlenmesinde nasıl bir teknik üzerine oturtulacağına yer vermiştir.

Yeni Atlantis
Yeni Atlantis (The New Atlantis) Bacon'ının düşüncelerindeki (ve düşüncelerinin sonucu olduğunu varsaydığı) ideal toplum düzenini yansıttığı eseridir. Felsefi, ütopyacı roman geleneğinin en güzel örneklerinden biri olduğu gibi, eser Bacon'ının özellikle Novum Organum'da belirttiği yöntemlerin sonuçlarının kurgulanışı olarak da ele alınabilir.

Magna Instauratio
Bacon'ının kafasında tasarladığı şaheseridir, "Magna Instauratio", yani "Büyük Yeni Düzen". Teoriden çok pratik bir yaklaşımla ele alacağı konulara titizlikle karar vermişti. Sadece birkaç bölümünü bitirebilmiştir bu eserin ve eseri bitiremeden ölmüştür.

Bacon ve Tanrı
Her ne kadar zaman zaman tanrıtanımazlıkla (ateizmle) suçlanmış olsa da, Bacon tanrıtanımazlığa karşı olduğunu açık bir şekilde belirtmiştir. Felsefesi seküler bir temelde, fazlasıyla akılcı bir biçimde yükselirken ve eserlerinde dinbilime çok da değer vermezken, belki de okuyucularını şaşırtacak fikirlerini sunar din ve Tanrı üzerine; ''"Bu evrensel çerçevenin başıboş olduğunu düşünmektense, kutsal efsânelere inanırım, daha iyi. Az felsefe, insan zihnini Tanrıtanımazlığa götürür; ama felsefede derinlik, insanların zihinlerini dine döndürür."

Bibliyografya
 Will Durant, "The Story of Philosophy", 1991
 H. Zekâi Yiğitler, "Türk ve Dünya Edebiyatından Şairler ve Yazarlar", Öğün Yayınları

Kaynakça

1561 doğumlular
1626 yılında ölenler
16. yüzyılda İngilizler
17. yüzyılda İngilizler
16. yüzyıl yazarları
17. yüzyıl yazarları
17. yüzyıl filozofları
Britanyalı vikontlar
İngiliz deneme yazarları
İngiliz casuslar
İngiliz filozoflar
İngiliz devlet adamları
İngiliz avukatlar
İngiliz yazarlar
İngiliz Anglikanlar
İngiltere'nin Lord Şansölyeleri
Trinity College'da öğrenim görenler
Hristiyan filozoflar
Hristiyan yazarlar
Bilim felsefecileri
Deneyciler
Ütopyacılar
Birleşik Krallık'ta zatürreden ölenler
Mantık felsefecileri

Francis Bacon


John Kerr er navnet på:
 John Kerr (fysiker) – skotsk fysiker (1824–1907)
 John Kerr (generalguvenør) – australsk generalguvenør (1914–1991)
 John Kerr (forfatter) – amerikansk forfatter (1950–2016)
 John Kerr (curlingspiller) – engelsk curlingspiller
 John Kerr, Jr. (fodboldspiller) – amerikansk forboldsspiller (født 1965)

John Kerr


Nikolaï Ivanovitch Khokhlov ( - ), plus connu en espéranto sous le nom de Nikolao Hohlov ou sous le pseudonyme Skito, est un économiste et poète espérantophone russe.

Biographie
Nikolaï Khokhlov nait le  à Moscou. Après avoir étudié à l'école de commerce de Moscou, il travaille comme chef de bureau de poste dans cette même ville. En , il rencontre une jeune femme polonaise, Vera, avec qui il se marie. En , à cause des conditions difficiles, ils quittent Moscou pour aller à Poltava, en Ukraine. Toutefois, Nikolaï Khokhlov est mobilisé dans l'armée contre-révolutionnaire. Son épouse rejoint Varsovie. Alors en service dans l'armée, il contracte le typhus et est sauvé par la Croix-Rouge britannique. En , il immigre à Malte, avant de rejoindre le Royaume des Serbes, Croates et Slovènes. Grâce à l'espérantiste , il obtient un poste à la banque adriatique de Zagreb. Son épouse le rejoint à Zagreb, où nait leur fils Juliusz. En , la famille retourne en Pologne, avant que Nikolaï et Vera ne divorcent, une année plus tard. Nikolaï Khokhlov retourne à Zagreb, alors que Vera et Juliusz reste à Varsovie. Il travaille quelques années à Zagreb, puis, en , rentre à Moscou. Il travaille comme économiste dans diverses entreprises. En , il se marie à nouveau, et l'année suivante, son deuxième fils Leonid nait. En , alors que l'Allemagne attaque l'URSS, il part à Tachkent avec sa famille, avant de revenir à Moscou en . En , alors qu'il travaille, il est victime d'un AVC. Il meurt le  et est enterré à Moscou, dans le cimetière d'Ostankino.

Activités d'espérantiste
Nikolaï Khokhlov apprend l'espéranto en .

Œuvres

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Naissance en février 1891
Décès en février 1953

Nikolaï Ivanovitch Khokhlov


Răsare soarele este un film românesc din 1954 regizat de Dinu Negreanu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Andrei Codarcea și Corina Constantinescu. Este continuarea filmului Nepoții gornistului (1953).

Prezentare

Filmul prezintă viața lui Cristea Dorobanțu în perioada celui de-Al Doilea Război Mondial. Dorobanțu  este un luptător comunist în clandestinitate care organizează sabotarea producției de armament la uzina Racoviceanu și a unui laborator pentru fabricarea explozibilului.

Distribuție
 Andrei Codarcea ca Oprea Dorobanțu / Pintea Dorobanțu / Cristea Dorobanțu
 Corina Constantinescu ca Stanca Dorobanțu
 Tatiana Iekel ca Mura
 Marga Barbu ca Simina (menționată ca Margareta Butuc)
 Constantin Codrescu ca Ilieș
 Iurie Darie ca Miron
 Fory Etterle ca procuror
 Constantin Ramadan ca Leahu
 Marieta Sadova
 Ion Talianu ca Generalul
 George Vraca ca Dobre Racoviceanu
 Liviu Ciulei ca Buldogul
 George Vraca ca Dobre Racoviceanu
 Nucu Păunescu ca Andronie Ruja
 Tudorel Popa ca Nolly Racoviceanu
 Florin Scărlătescu ca Buricescu
 Gheorghe Ionescu-Gion ca Basil Popescu
 Eugenia Bădulescu ca Eliza
 Haralambie Polizu ca Profesorul Mihu
 George Manu ca Stănica
 Nicolae Tomazoglu
 Nana Ianculescu ca Margot

Producție
Producția filmului a început la 12 ianuarie 1953; montajul fiind realizat în perioada mai–iunie 1954. Filmările exterioare au avut loc la Corbeanca, Secăria, Predeal, Câmpina și București; cele interioare au avut loc pe platourile Tomis, Floreasca și în strada Kirov.

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.224.413 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Filme din 1954
Filme românești
Filme în limba română
Filme regizate de Dinu Negreanu
Filme despre Al Doilea Război Mondial
Filme alb-negru
Filme dramatice românești
Filme istorice românești
Filme istorice din anii 1950
Ecranizări de opere literare românești

Răsare soarele


Le château de Montautre (anciennement Montostre ou Montôtre) est un château situé à Fromental (Haute-Vienne), en France.

Localisation
Le château est situé dans le département français de la Haute-Vienne, sur la commune de Fromental (Haute-Vienne).

Historique
Le château de Montautre date du quinzième siècle, bien que le site ait été occupé au moins depuis l'époque gallo-romaine. Il reste aux mains de la même famille du quinzième au vingtième siècle.

Le fief de Montautre relevait de la baronnie de Fromental.

Annexes

Articles connexes

 Liste des châteaux de la Haute-Vienne

Références

Château dans la Haute-Vienne

Château de Montautre


Metropolis Symphony for Orchestra (1988-93) est une symphonie en cinq mouvements du compositeur américain Michael Daugherty inspirée des bandes dessinées comics Superman. La pièce entière a été créée sur une période de cinq ans, avec des commandes distinctes pour chaque mouvement. Chacun d'entre eux peut être interprété séparément, mais la symphonie de 41 minutes est habituellement jouée dans son intégralité.

Orchestration

Premier mouvement
Lex (1991)

Durée : 9 minutes

Commande de l'Orchestre Symphonique de Baltimore, David Zinman, Directeur Musical
Instrumentation : piccolo, 2 flûtes, 2 hautbois, cor anglais, 2 clarinettes, clarinette basse, 2 bassons, contrebasson, 4 cors, 4 trompettes, 3 trombones, tuba, timbales, cordes.

Second mouvement
Krypton (1993)

Durée : 7 minutes

Commande de l'Orchestre symphonique du New Jersey, Leighton Smith, chef d'orchestre.
Instrumentation : piccolo, 2 flûtes, 3 hautbois, clarinette en mi bémol, clarinette, clarinette basse, 2 bassons, contrebasson ; 4 cors, 4 trompettes, 3 trombones, tuba, 4 percussions, piano, cordes.

Troisième mouvement
MXYZPTLK (1988)

Durée : 7 minutes

Commande de la Cleveland Chamber Symphony, Edwin London, directeur musical.
Instrumentation : 2 flûtes solo, 2 hautbois, 2 clarinettes, 2 bassons, 2 cors, 2 trompettes, trombone, 1 ou 2 percussions, synthétiseur, cordes.

Quatrième mouvement
Oh, Lois ! (1989)

Durée : 5 minutes

Commande de la Cleveland Chamber Symphony, Edwin London, directeur musical.
Instrumentation : 2 flûtes, 2 hautbois, 2 clarinettes, 2 bassons ; 4 cors, 3 trompettes, 3 trombones ; timbales, 2 percussions ; synthétiseur ; cordes.

Cinquième mouvement
Red Cape Tango (1993)

Durée : 13 minutes

Commande de l'Orchestre symphonique d'Albany, David Allan Miller, directeur musical.
Instrumentation : piccolo, 2 flûtes, 2 hautbois, cor anglais, 2 clarinettes, clarinette basse, 2 bassons, contrebasson ; 4 cors, 4 trompettes, 3 trombones, tuba, timbales, 4 percussions, piano, cordes.

Performances et discographie

Elle est créée par l'Orchestre symphonique de Baltimore, sous la direction de David Zinman, en janvier 1994, au Meyerhoff Concert Hall de Baltimore, dans le Maryland. Elle est enregistrée (avec la pièce Bizarro) par ce même ensemble et la même direction en 1996 chez London/Decca Argo (452-103-2).

Un nouvel enregistrement (avec la pièce Deus ex Machina) dirigé par Giancarlo Guerrero et interprété par le Nashville Symphony Orchestra a été nominé dans cinq catégories aux Grammy Awards de 2011. Il gagne dans les catégories meilleure performance orchestrale. Chez Naxos American Classics (8.559635).

Références

Liens externes

 « Metropolis Symphony for Orchestra », page consacrée à l'œuvre sur michaeldaugherty.net, site du l'auteur.

Œuvre de Michael Daugherty
Symphonie

Metropolis Symphony


Sokol Cikalleshi (; )  și pentru echipa națională a Albaniei.

El și-a făcut debutul ca fotbalist profesionist în 2007 la vârsta de 17 ani la Besa Kavajë și apoi a fost împrumutat la Skünderbeu Korçë, Tirana și la echipa sud-coreeană Incheon United între anii 2011 și 2012. A semnat cu Kukësi în 2013 și a înscris 22 de goluri în toate competițiile în sezonul  2013-2014, performanță în urma căreia a fost chemat la echipa națională a Albaniei, precum și echipa croată RNK Split, care l-a adus pe jucător în 2014 pentru 100.000 €. El a fost cel mai bun marcator al clubului în timpul sezonului 2014-2015, marcând de 13 ori în toate competițiile, după care a fost transferat de clubul turc İstanbul Bașakșehir pentru 1,8 milioane de euro în 2015.

El a fost chemat pentru prima dată la echipa națională a Albaniei de Gianni De Biasi și a debutat la 31 mai 2014 împotriva României. De la debutul său, el a fost convocat constant, jucând în 27 de meciuri și marcând două goluri în amicale.

Clubul de carieră

Besa Kavajë
Cikalleshi a ajuns la Besa Kavajë în 2002, la vârstă de 12 ani, jucând pentru toate categoriile de vârstă ale echipei. A debutat la vârsta de 17 ani în etapă a Superligiii Albaniei 2007-2008 împotriva rivalei locale Teuta Durrës, meci în care a intrat la pauză care s-a terminat cu o victorie scor 5-3. În sezonul următor a fost căpitanul echipei sub 19 ani a lui Besa, care a câștigat campionatul, jucând și în 10 partide pentru echipa mare, fiind titular în două dintre ele. Sub conducerea lui Shpëtim Duro, Cikalleshi a devenit titular în timpul sezonului 2009-2010, fiind coechipier în atac cu Daniel Xhafaj și cu Vioresin Sinani, doi dintre cei mai prolifici marcatori din istoria fotbalului albanez. El a jucat 27 de meciuri în campionat și a marcat de două ori, primul dintre ele cu Shkumbini Peqin pe 29 august 2011, iar al doilea împotriva lui Vllaznia Shkodër mai târziu în acel sezon. Besa a terminat pe locul al doilea în Superliga din Albania, după Dinamo Tirana, și a câștigat Cupa Albaniei pentru a doua oară în istorie. Cikalleshi a jucat un rol important în câștigarea cupei, competiție în care a jucat în opt meciuri și în care a marcat de două ori, inclusiv golul câștigător în semifinale împotriva lui Shkumbini Peqin. A jucat și în finala câștigată în fața lui Vllaznia Shkodër.

Împrumutul la Skënderbeu Korçë
El a fost împrumutat de Skënderbeu Korçë pentru 6 luni înainte de deschiderea ferestrei de transfer de pe 1 ianuarie și fost luat în cantonamentul echipei din Antalya, Turcia.

Împrumutul la Tirana
Cikalleshi a fost împrumutat la Tirana până la sfârșitul sezonului 2011-2012, pe 27 ianuarie 2012, după ce a dat probe la echipă, susținând că este "șansa vieții sale". El a debutat pentru club în Cupa Albaniei împotriva lui Bylis Ballsh, pe 29 ianuarie, în care a fost înlocuit în minutul 63 de Klodian Duro în remiză fără goluri.

Împrumutul Incheon United
În iulie 2012, Cikalleshi a fost împrumutat la clubul sud-coreean din K-League Incheon United FC pentru 6 luni. În timpul petrecut la albaștri-negri, Cikalleshi a jucat în șase partide, fiind titular în doar două dintre ele, jucând în total 193 de minute.

Kukësi
În august 2013, Cikalleshi a semnat cu FK Kukësi un contract pe un an. El și-a făcut debutul pentru echipă pe 4 septembrie 2013, în timpul înfrângerii cu 1-0 suferite în fața nou-promovatei Lushnja. A marcat primul gol peste opt săptămâni, marcând în meciul din deplasare câștigat cu 2-1 împotriva lui Flamurtari Vlorë. A marcat din nou în etapa următoare cu Laçi, în care Kukësi a câștigat în ultimele secunde mulțumită unui penalty. La 6 noiembrie 2013, în returul primului tur al Cupei Albaniei 2013-14, Cikalleshi a marcat într-o victorie, scor 5-0 cu Naftëtari Kuçovë, ajutând-o pe Kukësi să avanseze în următoarea rundă cu 6-0 la general. A înscris pentru al patrulea meci consecutiv, de data aceasta în fața fostei sale echipe, KF Tirana, ajutând-o pe Kukësi să câștige cu 2-1 pe Stadionul Zeqir Ymeri; a fost ales "Omul meciului".

RNK Split
După eliminarea lui FK Kukësi în Europa League, pe 16 iulie 2014, Cikalleshi a semnat cu echipa croată RNK Split un contract pe trei ani pentru suma de transfer de 100.000 €. El a fost prezentat în aceeași zi, primind tricoul cu numărul 99. Cu toate acestea, Kukësi a susținut că nu-i va da voie lui Cikalleshi să joace, deoarece documentele lui erau încă la club. Clubul a adăugat, de asemenea, că jucătorul mai avea încă un an în contract și că va trimite cazul la FIFA și UEFA.

La 19 august a marcat primul său gol pentru RNK Split într-un meci împotriva lui NK Hrvace, din Cupa Croației 2014-2015.

İstanbul Bașakșehir

La 6 iunie 2015, RNK Split a acceptat suma de 1,8 milioane de euro oferită de echipa turcă İstanbul Bașakșehir din Süper Lig. Zece zile mai târziu, Cikalleshi a fost prezentat oficial și a semnat un contract pe 4 ani.

Împrumutul la Akhisar Belediyespor
În ianuarie 2017 Cikalleshi a fost împrumutat la Akhisar Belediyespor din Süper Lig până la sfârșitul sezonului. El si-a făcut debutul ca titular câteva zile mai târziu împotriva lui Gümüșhanespor, într-un meci din Cupa Turciei câștigat de echipa sa cu 3-1, cu Akhisar Belediyespor progresând în sferturile de finală. A marcat primul său gol pe 13 martie 2017 împotriva lui Trabzonspor în minutul 11, meci pierdut de echipa sa cu 1-3. La 1 aprilie 2017, Cikalleshi a înscris un gol împotriva echipei sale care l-a împrumutat, İstanbul Bașakșehir, în minutul 90 + 4 minute, care a fost golul victoriei cu 2-1. Pe 23 aprilie 2017 Cikalleshi a marcat un gol și a oferit o pasă de gol împotriva lui Bursaspor într-o victorie cu 5-1. În etapa următoare, Cikalleshi a dat cele două pase de gol din victoria cu 2-0 obținută în fața luiKasımpașa, ceea ce a făcut-o pe Akhisar Belediyespor să scape matematic de la retrogradarea din Süper League pentru sezonul următor. La 8 mai 2017, Cikalleshi a înscris două goluri în 3 minute, și a tras un șut care a fost respins în propria poartă de unul din fundașii echipei Gaziantepspor. Akhisar Belediyespor a câștigat cu 6-0. Cikalleshi a marcat al șaselea gol pe 22 mai 2017 împotriva lui Alanyaspor într-o victorie scor 3-0.

Întoarcerea din împrumut
Cikalleshi a fost inclus în lotul care a participat la a treia rundă de calificare a Ligii Campionilor din 2017-2018.

Osmanlıspor
La 28 august 2017, Cikalleshi a semnat cu Osmanlıspor din Süper Lig un contract pe 3 ani, clubul plătindu-i lui İstanbul Bașakșehir 2 milioane de euro și oferindu-i jucătorului un contract de 2,5 milioane de euro pe sezon. El și-a făcut debutul în etapa a patra împotriva lui Göztepe, la 10 septembrie 2017, în care a fost înlocuit la pauză într-o înfrângere cu 0-2 Cikalleshi a început anul 2018 cu bine, înscriind de două ori în meciul din turul optimilor Cupei Turciei împotriva lui Beșiktaș, în care a reușit să înscrie de două ori în minutul 86, respectiv în minutul 88, cu echipa sa câștigând cu 2-1, însă nu a fost de ajuns. Beșiktaș a trecut mai departe după ce a câștigat în tur cu 4-1.

Akhisar Belediyespor
La data de 16 ianuarie 2019, Cikalleshi a revenit la Akhisar Belediyespor, pentru care a mai jucat în sezonul 2016-2017. El a semnat un contract până în iunie 2022 și a primit numărul 37. În primul său meci jcuat două zile mai târziu, Cikalleshi a intrat în a doua repriză și a marcat singurul gol al echipei sale într-o înfrângere acasă scor cu 1-3 în Beșiktaș.

Cariera la națională

Tineret
Cikalleshi a jucat pentru echipele naționale de tineret ale Albaniei, reprezentându-și echipa la categoriile de vârstă sub 19, 20 și sub 21.

El a făcut parte din echipa Albaniei sub 19 ani care a participat în calificările la Campionatului European de tineret sub 19 ani. Primul său mei jucat pentru această reprezentativă a avut loc la 10 octombrie 2008 în al doilea meci din Grupa a cincea, împotriva Serbiei, care s-a terminat cu o înfrângere, scor 5-0. El a mai jucat un meci, însă naționala sa a terminat pe ultimul loc în grupă.

În iunie 2009, Cikalleshi a fost convocat de către selecționerul Albaniei sub 20 de ani, Artan Bushati, pentru a face parte din echipă la Jocurile Mediteraneene din 2009. A jucat ca titular în ambele meciuri din Grupa D; în primul, o înfrângere cu 1-2 în Tunisia, a jucat timp de 70 de minute, iar în al doilea a fost integralist, în înfrângerea scor 0-3 în Spania, care i-a adus eliminarea din turneu.

Cikalleshi a făcut parte din echipa de sub 21 de ani care a participat la calificările Campionatului European sub 21 de ani al UEFA, în care Albania a fost plasată în grupa 10. Cikalleshi a  debutat pentru această reprezentativă la 13 noiembrie 2009 în meciul 6 împotriva Austriei, intrând în ultimele minute ale egalului Albaniei scor 2-2. Mai târziu, pe 4 septembrie 2010, când Albania era deja eliminată, Cikalleshi a jucat primul său meci ca titular împotriva Azerbaijanului, marcând un gol, însă echipa sa a pierdut cu 3-2. Albania a terminat Grupa 10 în poziția a 4-a cu doar 4 puncte din 8 meciuri.

Senior
După meciurile bune făcute la Kukësi în sezonul 2013-2014, Cikalleshi a fost pentru prima dată convocat la naționala mare a Albaniei de către selecționerul echipei, Gianni De Biasi, pentru meciurile amicale împotriva României în luna mai și Ungaria și San Marino în iunie 2014. El și-a făcut debutul internațional pe 31 mai în deplasare, în înfrângerea suferită în România, 1-0, fiind înlocuit în a doua repriză de Shkëlzen Gashi.

Cikalleshi a fost convocat constant de antrenorul Gianni De Biasi în campania de calificare de succes a echipei la UEFA Euro 2016. El a fost titularul postului de atacant, jucând 7 meciuri, însă nu a marcat niciun gol. La 16 noiembrie 2015, Cikalleshi a intrat de pe bancă pentru a marca primul său gol la națională pentru Albania în minutul 94, în remiza scor 2-2 dintr-un meci amical împotriva Georgiei, în ultimul meci internațional de pe stadionul Qemal Stafa.

Cikalleshi și-a pierdut locul de titular la începutul anului 2016, datorită bunei forme a coechipierului său Armando Sadiku. Cu toate acestea, el a fost numit în lotul lărgit al Albaniei de 27 de jucători pentru UEFA Euro 2016 și în lotul definitiv de 23 de jucători care au participat la UEFA Euro 2016 pe 31 mai. Cikalleshi a jucat în primul meci din grupă cu Elveția, după ce a intrat în ultimele cincisprezece minute, însă nu și-a putut ajuta echipa, Albania pierzând meciul cu 1-0. Acestea au fost singurele minute pe care le-a jucat în timpul campaniei, fiind rezervă neutilizată în următoarele meciuri împotriva Franței și României. Albania a terminat grupa pe poziția a treia cu trei puncte și cu un golaveraj de -2 și s-a clasat pe ultimul loc dintre echipele care au terminat pe locul trei, cu Albania fiind eliminată din competiție.

Cikalleshi a jucat puțin în campania de calificare pentru Campionatul Mondial din 2018 pentru Albaniei. El a jucat în doar 3 meciuri, doar unul ca titular, strângând 132 de minute fără gol marcat. În septembrie 2017, a fost chemat de Christian Panucci pentru meciurile împotriva Liechtensteinului și Macedoniei, dar a cerut să fie lăsat să-și rezolve transferul la Osmanlıspor.

Stilul de joc
Cikalleshi este un atacant versatil, care este cunoscut pentru abilitățile sale de marcator și pentru că este puternic în duelurile aeriene. Șutează la fel de bine și cu stângul și cu dreptul.

Viața personală
La 12 octombrie 2017, Cikalleshi a devenit tată pentru prima dată când soția sa a născut prima fiică a cuplului, numită Rajna.

Referințe

Legături externe

 Sokol Cikalleshi - profil Euro 2016 la FSHF.org

Fotbaliști internaționali albanezi
Atacanți
Mijlocași
Fotbaliști albanezi
Albanezi în viață
Nașteri în 1990
Nașteri pe 27 iulie
Sportivi în viață

Sokol Cikalleshi


Augustine Washington (Westmoreland, Virginia, 12 de noviembre de 1694-King George, Virginia, 12 de abril de 1743) fue el padre del primer presidente de los Estados Unidos, George Washington. Pertenecía a la aristocracia de la colonia de Virginia y era un hacendado y dueño de esclavos.

Agustín Washington nació en Westmoreland, Virginia. Él era hijo de Lawrence Washington (1659-1698), un capitán de la milicia y miembro de la Cámara de Burgueses de Virginia, y su esposa Mildred Warner.
Sus abuelos paternos fueron John Washington (c. 1631-1677) y su primera esposa, Anne Pope. Su tío paterno era John Washington, II (1660-1698) y su tía paterna era Anne Washington (1660-1697).

Primeros años y vida familiar
Augustine Washington nació en el condado de Westmoreland, Virginia , el 12 de noviembre de 1694, hijo de Mildred Warner y su esposo, el Capitán Lawrence Washington , capitán de la milicia y miembro de la Cámara de Burgueses de Virginia . Sus abuelos paternos fueron el teniente coronel John Washington (c. 1631–1677) y su primera esposa, Anne Pope. Sus abuelos maternos eran dueños de Warner Hall y plantaciones asociadas en el condado de Gloucester .

Agustín tenía cuatro años cuando murió su padre. Su madre se volvió a casar y trasladó a su familia a Inglaterra, donde murió cuando todos eran todavía niños; aunque el testamento de su madre nombró a su padrastro George Gale como su tutor, su primo John Washington luchó para que él mismo nombrara tutor de los niños y los trajera de regreso a Virginia.

Cuando Washington alcanzó la mayoría de edad (y entró en su herencia) en 1715, se casó con Jane Butler, otra huérfana, que había heredado unos 2,6 km 2 (640 acres ) de su padre, Caleb Butler. La joven pareja se instaló en la propiedad de Bridges Creek y tuvo cuatro hijos, de los cuales solo dos (Lawrence y Augustine Jr.) vivieron hasta la edad adulta. Después de la muerte de Jane en noviembre de 1728 o 1729,  Washington se casó con Mary Ball en 1731 y la pareja tuvo cinco hijos que sobrevivieron hasta la edad adulta: George, Betty, Samuel, Charles y John Augustine, y una hija, Mildred.

Carrera
Cuando alcanzó la mayoría de edad en 1715, Augustine Washington heredó alrededor de 1.000 acres (4,0 km 2 ) en Bridges Creek en el condado de Westmoreland ; su hermana Mildred heredó lo que se llamó la propiedad de Little Hunting Creek;  ambos heredaron esclavos. En 1718, Washington compró un terreno en Pope's Creek, junto a su propiedad en Bridges Creek, y se dispuso a establecerse. Entre 1723 y 1735 contrató a un contratista local para construir una casa, que probablemente se completó alrededor de 1726 a pesar de la muerte del contratista (más tarde llamada Wakefield ). En el mismo año, Washington compró la propiedad Little Hunting Creek de su hermana Mildred.

En 1725, Augustine Washington celebró un acuerdo con Principio Company of England para iniciar una fundición en Accokeek Creek en el condado de Stafford, y también poseía una participación en su fundición de Maryland. En 1735, la familia se mudó a la propiedad de Little Hunting Creek, que estaba más cerca de Accokeek Furnace.

En 1738, Augustine Washington compró la propiedad Strother de 150 acres al otro lado del río Rappahannock (ahora conocida como Ferry Farm) y mudó a la familia allí a fines de ese mismo año.

Augustine Washington era activo en la Iglesia Anglicana , la milicia local y la política.  Prestó juramento como juez de paz para el tribunal del condado de Westmoreland en julio de 1716, y se desempeñó como alguacil del condado .

Muerte y legado
Después de que Augustine Washington muriera en 1743 a la edad de 48 años, su hijo George, de 11 años, heredó la antigua propiedad de Strother y sus esclavos. Debido a que no había alcanzado la mayoría de edad, su madre María administró esta propiedad para él hasta que cumplió la mayoría de edad. Vivió en la propiedad hasta 1772, cuando tenía 64 años, cuando George la mudó a una casa en Fredericksburg.

Lawrence Washington heredó la propiedad de Little Hunting Creek y la rebautizó como " Mount Vernon ", en honor al almirante Edward Vernon, con quien había servido en la Marina Real en 1741 durante la Batalla de Cartagena de Indias durante la Guerra del Asiento.

Según el testamento de Augustine Sr, si su hijo Lawrence moría sin hijos, la propiedad de Little Hunting Creek pasaría a manos de Augustine Jr. y Augustine Jr, a su vez, tendría que ceder la propiedad de Popes Creek a su hermano George. Si Augustine Jr. no quería la propiedad de Little Hunting Creek, George la heredaría. Tras la muerte de Lawrence, Augustine Jr. eligió Popes Creek y sus esclavos en lugar de la antigua propiedad de Little Hunting Creek. La única hija sobreviviente de Lawrence, Sarah, solo vivió hasta 1754; por lo tanto, George Washington finalmente heredó la propiedad de Little Hunting Creek, que en ese momento se conocía como Mount Vernon. A su muerte, Augustine Washington Sr. tenía un total de 64 esclavos que fueron asignados entre las distintas plantaciones.

La viuda de Lawrence Washington, Ann, tenía un interés vitalicio en la plantación de Little Hunting Creek. Debido a que se volvió a casar y no vivía en Mount Vernon, arrendó la propiedad a George a partir de 1754. Tras su muerte en 1761, George Washington heredó la plantación por completo.

Hijos con Jane Butler
Washington (1716)
Lawrence Washington (1718-1752)
Agustín Washington II (1720-1762)
Jane Washington (1722-1735)

Hijos con Mary Ball
George Washington (1732-1799)
Elizabeth Washington (1733-1797)
Samuel Washington (1734-1781)
John Augustine Washington (1736-1787)
Charles Washington (1738-1799)
Mildred Washington (1739-1740)

Véase también
 Familia Washington

Notas

^ Freeman 1948, p. 34
^ Freeman 1948, p. 42
^ Freeman 1948, p. 43
^ Freeman 1948, p. 49
^ Freeman 1948, p. 52
↑ ab "La esclavitud en los papas Creek Plantation", George Washington, lugar de nacimiento de Monumentos Nacionales, Servicio Nacional de Parques, consultado el 15 de abril de 2009
^ Freeman 1948, p. 58
^ Freeman 1948, p. 53
^ Freeman 1948, p. 64
^ Freeman 1948, p. 67
^ Freeman 1948, p. 72
[Editar] Referencias

Freeman, Douglas Southall (1948). George Washington: A Biography (volumen 1). Nueva York: Hijos de Charles Scribner

Referencias

Enlaces externos

Paula S. Felder, "Agustín de Washington", Fredericksburg.com
"La genealogía de Lawrence Washington" (el padre Agustín de Washington)
"Historia de Lawrence Washington, 1659-1698", Servicio de Parques Nacionales
[Ver] v t e
La familia de Washington

Agricultores de Estados Unidos
Brito-estadounidenses

Augustine Washington


كأس أوروبا 1970-71 هو الموسم السادس عشر من بطولة دوري أبطال أوروبا والتي كانت تُسمى في ذلك الوقت بكأس أوروبا، فاز فريق أياكس أمستردام بهذه البطولة بعد أن تغلب على فريق باناثينايكوس بنتيجة 2-0. أقيمت المبارة النهائية بين الفريقين في مدينة لندن بتاريخ 2 يونيو من عام 1971.

الدور التمهيدي

|}

مباريات الذهاب

مبارايات الإياب

أوستريا فيينا فاز 4–3 في المجموع.

الدور الأول (دور الـ 32)

|}

مباريات الذهاب

مباريات الإياب

كالياري فاز 3–1 في المجموع.

أتلتيكو مدريد فاز 4–1 في المجموع.

ستاندارد لييج فاز 7–0 في المجموع.

ليغيا وارسو فاز 6–1 في المجموع.

أياكس فاز 4–2 في المجموع.

تعادل الفريقان 4-4 في المجموع. بازل فاز بفضل قانون أهداف خارج الديار.

ووترفورد يونايتد فاز 4–1 في المجموع.

سيلتيك فاز 14–0 في المجموع.

كارل زايس يينا فاز 5–0 في المجموع.

سبورتنغ لشبونة فاز 9–0 في المجموع.

النجم الأحمر بلغراد فاز 4–2 في المجموع.

تعادل الفريقان 1-1 في المجموع. أراد فاز بفضل قانون أهداف خارج الديار.

بوروسيا مونشنغلادباخ فاز 16–0 في المجموع.

إيفرتون فاز 9–2 في المجموع.

باناثينايكوس فاز 7–1 في المجموع.

سلوفان براتيسلافا فاز 4–3 في المجموع.

الدور الثاني (دور الـ 16)

|}

مباريات الذهاب

مباريات الإياب

أتلتيكو مدريد فاز 4–2 في المجموع.

ليغيا وارسو فاز 2–1 في المجموع.

أياكس فاز 5–1 في المجموع.

سيلتيك فاز 10–2 في المجموع.

كارل زايس يينا فاز 4–2 في المجموع.

النجم الأحمر بلغراد فاز 6–1 في المجموع.

تعادل الفريقان 2-2 في المجموع. إيفرتون فاز في الركلات الترجيحية

باناثينايكوس فاز 4–2 في المجموع.

ربع النهائي

|}

مباريات الذهاب

مباريات الإياب

تعادل الفريقان 2-2 في المجموع. أتلتيكو فاز بفضل قانون أهداف خارج الديار.

أياكس فاز 3–1 في المجموع.

النجم الأحمر بلغراد فاز 6–3 في المجموع.

تعادل الفريقان 1-1 في المجموع. باناثينايكوس فاز بفضل قانون أهداف خارج الديار.

نصف النهائي

|}

مباريات الذهاب

مباريات الإياب

أياكس فاز 3–1 في المجموع.

تعادل الفريقان 4-4 في المجموع. باناثينايكوس فاز بفضل قانون أهداف خارج الديار.

النهائي

قائمة الهدافين

ترتيب الهدافين مع استثناء الدور التمهيدي:

مصادر

كرة القدم الأوروبية في 1970–71
مواسم كأس أوروبا

كأس أوروبا 1970–71


An Festuca cocuyana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Stancík. An Festuca cocuyana in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca cocuyana


Nižný Skálnik este o comună slovacă, aflată în districtul Rimavská Sobota din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 184 de locuitori. Se învecinează cu , , Hrachovo și .

Istoric
Localitatea Nižný Skálnik este atestată documentar din 1334.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Nižný Skálnik


Sciences et techniques
 Le reyn est une unité anglo-saxonne de viscosité, qui doit son nom à l'ingénieur et physicien irlandais Osborne Reynolds.

Culture et société
 Reyn est un personnage du jeu vidéo japonais Xenoblade Chronicles.

Anthroponyme

Prénom
Reyn est un diminutif du prénom , notamment porté par :
  (1935-), un inventeur américain ;
  (1973-), un producteur et compositeur néerlandais.

Patronyme

  (1974-), une écrivaine américaine d'origine russe ;
 Jean de Reyn ou Jan van Ryn (1610-1678), un peintre portraitiste flamand puis français ;
 Théophile Reyn (1860-1941), un prêtre belge.

Reyn


සංගීතය විශ්ව භාෂාවකි. සංගීතය නිර්මාණය වන්නේ ක්‍රමවත් නාදරටා වලිනි. නාදරටා මැවීමට ගායනය හා වාදන‍ය අවශ්‍යය. අතීත‍යේ  සිටම නාද රටා නැංවීම සදහා වාද්‍ය භාණ්ඩ යොදාගන ඇත. නවීන වාද්‍ය භාණ්ඩ එකතු වෙමින්ද පැවති වාද්‍ය භාණ්ඩ නවීකරණය වෙමින්ද වර්තමානය වන විට වාද්‍ය භාණ්ඩ ගණකාවක්ම බිහිවී ඇත. එම වාද්‍ය භාණ්ඩවල ස්වාභාවය අනුව ඒවා වර්ග කොට ඇත. මෙහි සදහන් වන්නේ ශ්‍රී ලංකාවේ භාවිත වන තත්වාද්‍ය භාණ්ඩ

තත් භාණ්ඩවල ඉතිහාසය
ක්‍රි.ව.1055 දී පමණ ආරම්භ වූ පොලොන්නරු යුගය ශ්‍රී ලංකාව තුළ යම්තාක් දුරට සංගීතය ව්‍යාප්ත වූ වකවානුවකි. මෙම යුගයේදී හින්දු ආගමික කටයුතු සදහා ඉහළ රාජ්‍ය අනුග්‍රහයක් ලැබුණු බවත් එකල සංගීතය හා නැටුම් පැවැත්වීමට "සරස්වතී මණ්ඩපය" නමින් ගොඩනැගිල්ලක් වූ බවත් ඉතිහාස තොරතුරු වල දැක්වේ. බුත්සරණ කෘතියෙහිද එක් ස්ථානයක "රසනැති දණ්ඩෙන් ගැසූවද වීණාව මධුරවූ ශබ්ද පවත්නා සේ" යනුවෙන් උපමාවක් සදහන් කර තිබේ. මෙම තොරතුරු වලට අනුව තත්වාද්‍ය භාණ්ඩ අතීතයේ සිටම ශ්‍රී ලංකාව තුළ භාවිතාවූ බව පැහැදිළි වේ.

තත්වාද්‍ය භාණ්ඩ වර්ග
වර්තමානය වන විට ශ්‍රී ලංකාවේ මෙන්ම ලෝකයේ සෙසු රටවලද සංගීතය ඉතා ජනප්‍රිය අංගයක් වී ඇත. මේ නිසා වාද්‍ය  භාණ්ඩද බොහෝමයක් බිහිවී ඇත. ශ්‍රී ලංකාවේ භාවිත වන වාද්‍ය භාණ්ඩ වැඩි ගණනක් ශ්‍රී ලංකාවට ලැබී තිබෙන්නේ අපරදිග රට වලිනි. පුරාණ අවධියේ සියලුම වාද්‍ය භාණ්ඩ කාණ්ඩ තුනකට වර්ග කර තිබුණි. එනම් ඝන හා අවනද්ධ, සුසිර හා තත්වාද්‍ය ලෙසය. නව සංගීත භාණ්ඩ බිහිවීමත් සමග එය පහත පරිදි කාණ්ඩ හයකට වර්ග කෙරිණි.

 ලෝහමය වාද්‍ය භාණ්ඩ
 සුසර වාද්‍ය භාණ්ඩ
 තත් වාද්‍ය භාණ්ඩ
 ස්වර පුවරු සහිත වාද්‍ය භාණ්ඩ
 අවනද්ධ වාද්‍ය භාණ්ඩ
 විදුලිය උපයෝගී කොට වයන වාද්‍ය භාණ්ඩ

වයලීනය

ඉතා ජනප්‍රිය වාද්‍ය භාණ්ඩයකි. බටහිර, උතුරු ඉන්දීය හා කර්ණාටක ශාස්ත්‍රීය සංගීතය සඳහා මෙන්ම සරල සංගීතයේදී ද  බහුලව භාවිත කරයි. කිසියම් සංගීත ශෛලියකට අනුව වාදනය කිරීමේදී එම සංගීත ශෛලියටම ආවේනික වාද්‍ය භාණ්ඩයක් ලෙස ධ්වනි නිපදවීමට හැකිවීම මෙහි සුවිශේෂී ගුණයකි. වයලීන‍යේ උපත පිළිබඳ මත කිහිපයක්ම පවතී. ඉන් එක් මතයකට අනුව වයලීනය ඉන්දියාවෙන් බිහිවූවක් බව පැවසේ. රාවණ රස්තම් නම් වූ වාද්‍ය භාණ්ඩය ඉනිදියාව, පර්සියාව, අරාබිය යන රටවල් හරහා යුරෝපයට ගොස් පරිවර්තනයට ලක්වී වර්තමාන ස්වරූපය ගත්බව තවත් මතයකි. යූරෝපීය මතයකට අනුව වියෝල් නම් වාද්‍ය භාණ්ඩය ඇසුරින් වයලීනය ඇතිවූ බව කියවේ. වියෝලා, චෙලෝ හා ඩබල්බේස්  වාද්‍ය භාණ්ඩද වයලීනය පවුලට අයත්වේ.

සිතාරය

ශාස්ත්‍රීය සංගීතයේදීත් සරල සංගීතයේදීත් භාවිත කෙරේ. ඉන්දීය සම්භවයක් ඇති මෙම සංගීත භාණ්ඩ  ඉන්දීය ශාස්ත්‍රීය සංගීතය මෙරටට පැමිණිමෙන් පසුව ප්‍රචලිත වූවකි. සිතාරයේ හැඩය ඌද් නමැති පර්සියානු වාද්‍ය භාණ්ඩයට සමාන බව පැවසේ. සිතාරයේ බඳ මත පිහිටුවා ඇති පර්දා මත ඇඟිලි තබා මිස්රාබය මගින් දෙපසට තත් පම්පනය කිරීමෙන් වාදනය කරයි.

වීණාව

ඊශ්වර දෙවියන් විසින් මවන ලද්දක් යැයි විශ්වාස කරන නිසාද සරස්වතී දේවිය දෝතින් දරා සිටිනා වාද්‍ය භාණ්ඩයක් වන නිසාද හින්දූහු වීණාව පූජනීය වස්තුවක් ලෙස සලකති. ඉන්දියාවේ පළමුවෙන් ම නිර්මාණය කරන ලද වාද්‍ය භාණ්ඩය ලෙසද සැලකේ. මුල්කාලීන වීණාවල පර්දා නොතිබිණි. එහෙත් වත්මන් වීණාවල  පර්දා තිබේ.ධ්වනි මංජුසා හෙවත් තුම්බා දෙකක් ද සහිතය. ඉන්දියාවේ වීණා වර්ග කිහිපයක්ම භාවිත වේ. උතුරු ඉන්දියාවේ භාවිතා වන වීණාව හදුන්වන්නේ "බීන්" නමිනි.

එස්රාජය පිළිබඳ තොරතුරැ
ශ්‍රී ලංකාවේ ශාස්ත්‍රීය හා සරල යන සංගීත අංශ දෙකෙහිම භාවිත වන වාද්‍ය භාණ්ඩයකි.  මෙහි ප්‍රධාන තත් හතරක් වේ. පර්දා සහිත අනුතත් හතකි. ඉන්දියානු වාද්‍ය භාණ්ඩයක් වන මෙය වැඩි වශයෙන් ප්‍රචලිත වන්නේ වංග දේශයේය. උරහිස මත පිහිටුවා තත් අළුවකින්(Bow) පිරිමැදීමෙන් වැයේ.

දිල්රුබා

මෙය හැඩයෙන් එස්රාජ් වාද්‍ය භාණ්ඩය හා සමානය. අතීතයේදී මුස්ලිම් රාජ සභා සංදර්ශන වලදී දිල්රුබා බහුල වශයෙන් භාවිතා කළහ. උතුරු ඉන්දීය සංගීතයේදී ඒකල වාදනය සදහා යොදා ගැනේ. මෙම වාද්‍ය භාණ්ඩය වාදනය කිරීමට යොමුවන්නෝද ස්වල්ප දෙනෙකි.

සන්තූරය

ඉන්දියාවේ කාශ්මීර ප්‍රාන්තයෙන් බිහිවූ වාද්‍ය භාණ්ඩයකි. "තත් සියයක් ඇති" යන අරුතින් ශත තන්ත්‍ර වීණ නමින්ද හැදින්වේ. ජන ගායනා සදහා මෙය භාවිත වෙයි. වර්තමානයේ උතුරු ඉන්දීය
ශාස්ත්‍රීය සංගීතයට ද යොදා ගැනේ.

ඉංග්‍රීසි මැන්ඩලීනය

මෙම වාද්‍ය භාණ්ඩයට දීර්ඝ ඉතිහාසයක් ඇත.විසිවැනි සියවසේ ඉතාලියේ උපත ලද මෙය යුරෝපීය රටවලදට ව්‍යාප්ත විය. මුල්කාලීනව  සරල ශාස්ත්‍රීය සංගීත සඳහා පමණක් භාවිත වුවද පසුව මෙය බටහිර ශාස්ත්‍රීය සංගීතයේදී ද සහය  වාද්‍ය භාණ්ඩයක් සේ යොදාගැනුනි. දහසය හා දහහත්වැනි ශතවර්ශවලදී ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණි විදේශිකයින් මැන්ඩලීනය මෙරටට ගෙන එන්නට ඇතැයි සැලකේ. ශ්‍රී ලංකාව තුළ මැන්ඩලීනය වර්ග තුනක් භාවිත වේ. එනම්

 ඉංග්‍රීසි මැන්ඩලීනය
 ජපන් මැන්ඩලීනය
 බෙන්ජෝ මැන්ඩලීනය

වර්තමානයේ බහුල වශයෙන් භාවිත වන්නේ ඉංග්‍රීසි මැන්ඩලීනයත් බෙන්ජෝ මැන්ඩලීනයත්ය. යුරෝපීය රටවල විශේෂයෙන්ම ඇමරිකාවේ මැන්ඩලීනය ජනප්‍රිය වාද්‍ය භාණ්ඩයකි. ඉන්දියාවේද වර්ෂ 1940 පමණ සිට සංගීතයේදී මැන්ඩලීනය යොදාගැනේ.  මෙය වර්තමානය වන විට කර්නාටක සංගීත සම්ප්‍රදායේ ද ප්‍රචලිත සංගීත භාණ්ඩයකි. මැන්ඩලීනයේ තත් සතරකි. තත් කම්පනය කරනු ලබන්නේ ප්ලෙක්ට්‍රම් භාවිත කිරීමෙනි.

තාම්පුරාව

ශාස්ත්‍රීය සංගීතයේදී මෙය බහුලව භාවිත වේ. තාන්බුරා නමින්ද හැදින්වේ.උතුරු ඉන්දීය හා දකුණු ඉන්දීය  ශාස්ත්‍රීය සංගීතයේ ශ්‍රැති පිහිටුවා ගනු ලබන්නේ මෙමගිනි. තත් සතරකින් යුක්ත වේ. පිරිමි හා ගැහැණු කටහඬට උචිත වන ලෙස තාන්පුරා නිර්මාණය කිරීම විශේෂත්වයකි. සිතාරයේ මෙන් විහාල තුම්බාවක් ඇත. මෙහි පර්දාවක් නොමැත.
තාම්පුරාව තත් හතරකින් යුක්තවු සංගීත භාණ්ඩයක් වන අතර එය ගායනය සදහා අවශ්‍ය ශුති ස්ථානයන් නිවරදිව පිහිටා ගායනය  කිරිමට මෙය බෙහෙවින් උපකාරි වන අතර තාම්පුරාවෙන් තොරව කෙරෙන ගායනයක් කර්ණ රසායන නොවේ

සාරංගීය

ඉන්දීය වාද්‍ය භාණ්ඩ අතර ඉතාමත් කන්කලු නාද උපදවන වාද්‍ය භාණ්ඩයක් ලෙස සැලකේ. ඉන්දීය වයලීනය නමින්ද වි්‍යවහාර වෙයි. කටහඬට වඩාත් සමීප වන අයුරින් වාදනය කළ හැකිවන මෙය ඉන්දීය ශාස්ත්‍රීය සංගීතයේද භාවිත කරයි. මෙහි ප්‍රධාන තත් තුනකි. ඇතැම් සාරංගී සඳහා අනුනත් 15-20 පමණ ඇත. මෙහි දිග අඩි 2ක් පමණ වෙයි. මෙය වාදනය කරනු ලබන්නේ අවම වශයෙනි.

සරෝදය

මෙය ඒකල වාදනයට ඉතා උචිතය. ශාස්ත්‍රීය සංගීතයේදී බෙහෙවින් භාවිත වෙයි. මෙය ඉන්දියාවෙන් බිහි වූ  වාද්‍ය භාණ්ඩයක් ලෙස සැලකේ. හැඩයෙන් රබාබ්  නම්  වාද්‍ය භාණ්ඩයට තරමක් සමානය. මෙහි තත් සතරකි. අනු තත් දොළහකි. ප්‍රධාන තත් සතර මැදින් ඇති තත්යුගලය පිත්තලින් නිමවා ඇත. තුන් හුලස් ලී කැබැල්ලක් හෝ අං කැබැල්ලක් මගින් මෙය වාදනය කරනු ලබයි. ස්වර වීණා, සූර් සිංගාර් ආදී   වාද්‍ය භාණ්ඩද අයත් වන්නේ සරෝද් වාද්‍ය භාණ්ඩ පවුලටය.

ගිටාරය

ගිටාරය බටහිර වාද්‍ය භාණ්ඩයකි. එසේ වුවද වර්තමානයේ උතුරු ඉන්දීය සංගීතයේ එන රාග වාදනය කිරීම‍ටද යෙදො ගැනේ. ඉතා ඈත අතීතයේ සිට මෙය භාවිත වූ බව සැලකුණද මේ සම්බන්ධයෙන් ලිඛිත තොරතුරු ලැබෙනු‍යේ 14 වැනි සියවසේ සිටය. මෙය ස්පාඤ්ඤයෙන් බිහිවූ  වාද්‍ය භාණ්ඩයක් ලෙසද සැපකේ. 16 වැනි ශතවර්ශය වනවිට ගිටාරය ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයින් අතර ඉතා ජනප්‍රියව පැවති බව සැලකේ. වර්තමානය වන විට මෙය බෙ‍හෝ රටවල ප්‍රචලිතව ඇත. රිදම් ගිටාර්, ලීඩ් ගිටාර්, බෙස් ගිටාර්, වශයෙන් විවිධ ගිටාර් වර්ගද තිබේ. "හවයන් ගිටාර්" නමින් ගිටාර් වර්ගයක්ද ඇත. විදුලියෙන් වයන විදුලි ගිටාර ප්‍රසංග වේදිකාවේදී බහුලව භාවිත වෙයි.

බටහිර වීණාව

මෙය ඉන්දියානු සංගීත භාණ්ඩකි. ශාස්ත්‍රීය සංගීතය සදහා යොදා ගැනේ. ශ්‍රැති පිහිටුවා ගැනීම හා අදාල රාග , ස්වර මත සුසර කරගැනීමට සහය වාද්‍ය භාණ්ඩයක් වශයෙන් උපකාරී වෙයි. ස්වරූපයෙන් මෙය සාන්තූරයට සමානය. "මත්තකෝකිල වීණා" යනුවෙන්ද හඳුන්වයි.

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ

ඉන්ද්‍රානි එදිරිසූරිය, "සංගීත භාණ්ඩ",විජය පුවත්පත, 2008.01.01,පිටුව 24-25

සබැඳි පිටු
සංගීත භාණ්ඩ වර්ග කිරීම

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
Musical instrument
List of musical instruments|
Musical Instruments

සංගීතය
හින්දුස්ථානි සංගීතය

තත් වාද්‍ය භාණ්ඩ


El término Tíbet puede referirse a:

 la histórica región centroasiática del Tíbet, en el Himalaya.
 la Región Autónoma del Tíbet, perteneciente a la República Popular China;
 el imperio tibetano, un reino que existió entre los años 629 y 841;
 el reino del Tíbet, un estado no reconocido independiente entre 1912 y 1951;
 la meseta tibetana, una región geográfica del centro-oriente de Asia;
 a la Administración Central Tibetana;

Como nombre de personas Tibet puede referirse a:

 David Tibet, poeta y artista británico; o
 el seudónimo de Gilbert Gascard, un dibujante de cómic de origen franco-belga.

Tíbet (desambiguación)


Cola Turka; Yıldız Holding A.Ş. firması tarafından 25 Haziran 2003 tarihinde piyasaya sürülen kola türü gazlı içecek. Sakarya'nın Akyazı ilçesinde, Yıldız Holding'e bağlı Della Gıda Sanayi ve Ticaret A.Ş. tarafından üretilmektedir.

Cola Turka, pazara girmeden önce (25 Haziran 2003 öncesi) Coca Cola %66, Pepsi %22,9 pazar payına sahipti. Cola Turka, 2005 yılında kola segmenti içinde 2. marka oldu.
Cola Turka 2006 yılında yeni imaj kampanyasında "hep beraber" temasını işledi.
Cola Turka'nın logosu ve ambalaj tasarımları da Hollywood'da yaşayan ünlü Türk tasarımcı Emrah Yücel tarafından yenilendi.

2015 yılında ise Cola Turka, Saka ve Çamlıca markaları Japon DyDo DRINCO'ya satıldı.

Reklamlarda Cola Turka

Cola Turka'nın ilk reklamı Haziran 2003'te yayınlandı. İlk reklamında Chevy Chase oynamıştır. Reklamda Chase, Amerika'da normal günlerinden birini geçirirken arkadaşının ve ailesinin Türk gibi davrandığını fark eder. Daha sonra kendisi de Cola Turka içer. Türk gibi davranır. Ailesini, arkadaşını ve kendisini Türk gibi davrandıran Cola Turka'dır. Bu reklam ile ünlü olan içecek için daha sonra aynı konseptte reklamlar çekilmiştir.

Beşiktaş futbol ve basketbol takımlarının 2005-11 yılları arası ana sponsoru olmuştur.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Ülker
 Beşiktaş

Dış bağlantılar
 Cola Turka Reklamları Listesi
 Ülker
 Dydo Drinco

 Cola Turka - Facebook

Kola markaları
Gazlı içecekler
Ülker ürünleri
Türk markaları

Cola Turka


Winnie The Pooh adlı çizgi filme adını veren iyi kalpli, obur ve sevimli Ayı Winnie. Winnie the Pooh, aslında, 1920′lerde A. A. Milne tarafından yazılmış bir çocuk romanı. Oyun yazarı ve gazeteci A. A. Milne, 1921 yılında oğlu Robin'e birinci yaş günü hediyesi olarak bir ayıcık almış. Robin büyüdükçe oyuncaklarının arasına bir eşek (eeyore), bir domuz (piglet), bir kaplan (tigger), bir tavşan (rabbit) ve iki kanguru katılmış.

Milne, 4 yaşına bastığı gün Robin'i Londra Hayvanat Bahçesi'ne götürmüş. Orada siyah bir Kanada ayısı görmüşler. Bu ayı Winnipeg'den gelmiş. Kanada Winnipeg'den Teğmen Colebourn bir birliğe katılmak üzere tren yolculuğu yaparken mola sırasında bir avcıdan 20 dolara bu yavru ayıyı satın almış. Avcı bu ayıcığın annesini vurmuştur. Teğmen yavru ayıya memleketinin isminden yola çıkarak Winnipeg, kısaca Winnie adını koymuş. Sonra bu ayıcık birliklerle İngiltere'ye gitmiş, gün gelmiş kendini Londra Hayvanat Bahçesi'nde bulmuş. Winnipeg'den gelen bu ayı Milne'in 1925′te London Evening News gazetesinde yayınladığı ilk çocuk öyküsünün isim babası olmuş. Bu kahramanlar, Wind In The Willows, Peter Pan, Alice In Wonderland gibi çocuk klasiklerinin ilüstratörü, Milne'in de yakın dostu Ernest H. Shepard tarafından resimlendirilmiş. Eser 1926 yılında kitap haline getirilmiş.

Winnie ve arkadaşlarının sıcacık hikâyeleri 80 senedir Batılı çocuklara her gece yatmadan önce okunmaktadır. 1977′de ise eser Walt Disney tarafından çizgi film haline getirilmiş, son yıllarda Winnie The Pooh serisinin uzun metrajlı sinema filmleri de çekilmiştir.

Winnie The Pooh'u diğer çizgi filmlerden ayıran en belirgin özelliği tamamen pozitif ve öğretici temalar içermesidir. Günümüz çizgi filmlerinde sıklıkla görülen olumsuz temaların Winnie The Pooh'da görülmesi neredeyse imkânsızdır.

Karakterlerin tümü oldukça iyi bir şekilde detaylandırılmıştır ve birbirlerinden farklı özellikler içermektedirler. Küçük pembe Piglet oldukça korkaktır ama kocaman bir kalbi vardır. Tavşan her konuda bilgiçlik taslar ve liderlik eder ama en kolay soğukkanlılığını yitiren de O'dur. Tigger bir kaplan olduğundan olsa gerek grubun en neşeli ve en cesur üyesidir. Ayı Winnie obur ve sakindir. Eeyore ise her zaman bezgin ve isteksiz görünmesine karşın arkadaşlarını maceralarında hiç yalnız bırakmaz. Grubun en son ve en küçük üyesi aralarına sonradan katılan küçük kangru Roo'dur. Roo 100 Hektar Ormanına annesi Kanga ile beraber taşınmıştır. Küçük Roo oldukça maceracı ve cesurdur. Hikâyelerin anlatımına göre daha birçok karakter boy göstermektedir. Mesela, geniş bir aile ağacı olan Baykuş ya da çalışkan Köstebek gibi. Winnie The Pooh çizgi filminin yaratıcısı John Bryant, çocuklara hitap eden, aynı zamanda da ders veren bir çizgi film yaratmak istediğini belirtmiştir.

Sinema filmleri
 [1977] Winnie the Pooh'un Maceraları
 [2000] Tigger Filmi
 [2003] Piglet'in Büyük Filmi
 [2005] Pooh'nun Heffalump Filmi
 [2011] Ayı Winnie

1914 doğumlu hayvanlar
1934 yılında ölen hayvanlar
Winnie

!
Londra Hayvanat Bahçesi

Ayı Winnie


Die Dritte Liga (Volleyball) der Frauen ist seit der Saison 2012/13 die dritthöchste Spielklasse im deutschen Volleyball der Frauen. In diesem Wettbewerb wird in vier Ligen gespielt.

Modus
In der Dritten Liga spielen in den vier Staffeln Nord, West, Süd und Ost Mannschaften aus der Bundesrepublik Deutschland in einer Spielrunde mit Hin- und Rückspiel. Die jeweils erstplatzierte Mannschaft (Meister) dieser Staffeln steigt in die 2. Bundesliga auf, die beiden letztplatzierten Mannschaften steigen in die Regionalligen ab. Bei vermehrtem Abstieg aus der 2. Bundesliga in dieselbe Staffel der Dritten Ligen kann es zu einem zusätzlichen Absteiger kommen.

Die Meister der acht Regionalligen steigen in die Dritten Ligen auf. Falls in der Dritten Liga mehr Plätze frei sind oder der Meister der Regionalliga auf den Aufstieg verzichtet, können auch der Zweit- und Drittplatzierte der Regionalliga aufsteigen.

Ligabereiche

 Nord: Regionalliga Nord und Nordost
 West: Regionalliga Nordwest und West
 Süd: Regionalliga Süd und Südwest
 Ost: Regionalliga Südost und Ost

Siehe auch
 Dritte Liga (Volleyball, Männer)

Weblinks

 Aktuelle News und Tabellen zu 3. Volleyball Liga

Erstveranstaltung 2012
Volleyballwettbewerb in Deutschland
Volleyballliga

Dritte Liga (Volleyball, Frauen)


La Gallina piroca, conocida también como Gallina cuello desnudo (naked neck o Turken en inglés), es una variedad de gallina perteneciente a la clase de las aves, del reino Animalia.

Descripción

Tienen la particularidad de tener el cuello desprovisto de plumas y también tiene menor cantidad de plumas en otras áreas menos evidentes del cuerpo, como bajo las alas, a ambos lados de la pechuga y en la espalda.

Esta característica genética al parecer se originó hace varios siglos como una mutación espontánea en la región de Transilvania (Rumania) y depende de un único par de genes en el cual el gen Na es el que confiere el carácter de desnudez (Nakedness en inglés) es el dominante y el gen na que es el recesivo es el de plumaje normal; resultando las siguientes combinaciones:

El cuello desnudo y la menor cantidad de plumas en el resto del cuerpo tiene importantes ventajas para las aves cuando son mantenidas en climas calientes porque les ayudan a disipar mejor el excesivo calor corporal. Además, al requerir menor cantidad de proteínas para formar plumas durante el crecimiento y durante las mudas periódicas, las aves pueden hacer un uso más eficiente de los nutrientes que consumen, en especial los aminoácidos y algunos oligoelementos. Gracias a que sufren de menor estrés por el calor, pueden mantenerse más activas durante el día, en especial en las horas de mayor temperatura ambiental.

 Las gallinas o gallos con el plumaje completo, con el cuello normalmente emplumado, son homocigotos recesivos; son na·na y tienen el plumaje completo en todo el cuerpo.

 Las gallinas o gallos con el par de genes Na son homocigotos dominantes Na·Na, tienen todo el cuello desnudo y tienen hasta 40% menos plumas en todo el cuerpo en comparación con una gallina de plumaje normal.

 Las gallinas o gallos heterocigotos son los que tienen un gen dominante y un gen recesivo, son Na·na y tienen el cuello desnudo con una mota de plumas en el medio del cuello y hacia adelante, a manera de corbata.

Reproducción
Las gallinas pirocas son frecuentes en las crías de patio en el medio rural y periurbano de muchos países y entre todas las gallinas criollas tienen fama de ser las mejores ponedoras, de que son más resistentes a las pestes que periódicamente asuelan los patios y de que son muy buenas para incubar huevos y criar pollitos (buenas madres). También se reputan como las de mejor carne para sopas y sancochos.

Incubación y gestación
Las gallinas ponen cada día durante varios días (entre 8 y 10) un huevo en el que se desarrolla el embrión, y lo incubarán hasta que nazca, dándole calor y rotando su posición (durante 21 días). Se conoce como gallina clueca a aquella que deja de poner huevos y se centra en empollarlos y protegerlos.

Enfermedades
Las gallinas son muy susceptibles a muchos parásitos como los piojos, los ácaros, las garrapatas, las pulgas y los nematodos.

Genética
En varios países del mundo se están desarrollando líneas genéticas de gallinas pirocas mejoradas genéticamente para la producción en sistemas silvopastoriles o a campo abierto; donde pueden aprovechar mejor sus ventajas adaptativas. En Francia, por ejemplo, se ha desarrollado durante las últimas tres décadas el sistema Label Rouge que es un sello de calidad para productos avícolas provenientes de sistemas en pastoreo. En Estados Unidos y en Brasil se están popularizando los sistemas de producción avícolas a campo abierto, en vida libre o en pasturas. En todos esos sistemas, las gallinas pirocas o cuello desnudo se han ganado un importante puesto por sufrir de menor estrés calórico y por sus habilidades para buscar su alimento en las áreas de pastoreo. En Venezuela se han logrado importantes avances en el Sistema Integrado para el Desarrollo Rural y la Avicultura Silvopastoril - SIDERAL, donde han desarrollado tres líneas genéticas de gallinas criollas pirocas mejoradas:
 Una línea pesada para producción de carne, de color negro lustroso, denominada Pirocón (Fig. 2).
 Una línea semipesada de doble propósito carne/huevos, de color barrada, denominada Pi-RocK (Fig. 3).
 Una línea semipesada de doble propósito huevos/carne, de color rojo, denominada Pirocolorada.

Referencias

Véase también
 Sistema Label Rouge de Francia

Enlaces externos

 Transylvanian Naked Neck White
 The Turkens.
 Cría tecnificada de la gallina criolla aumentará bienestar del medio rural.

Piroca
Transilvania
Razas autóctonas de Rumania

Gallina piroca


Martensrade er en by og en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Selent/Schlesen i den nordlige del af Kreis Plön. Kreis Plön ligger i den østlige/centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Martensrade er beliggende syd for Selenter See ved Bundesstraße 202. Mod sydøst ligger et naturschutzgebiet ved Gödfeldteich.

I kommunen ligger ud over Martensrade, landsbyerne og bebyggelserne Brook, Ellhornsberg, Klinten, Stellböken, Wittenberg og Wittenberger Passau samt godset Wittenberg der siden 1584 har været ejet af slægten Reventlow.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side   på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Plön

Martensrade


was a district located in Ehime Prefecture, Japan.

History
 April 1897 — Shūfu District and Kuwamura District were merged to become the Shūsō District. (17 villages)
 November 22, 1898 — The village of Komatsu was elevated to town status to become the town of Komatsu. (1 town, 16 villages)
 June 14, 1901 — The village of Nyūgawa was elevated to town status to become the town of Nyūgawa. (2 towns, 15 villages)
 December 13, 1913 — The village of Fukuoka was elevated to town status to become the town of Tanbara. (3 towns, 14 villages)
 October 1, 1940 — The village of Taga was merged into the town of Nyūgawa. (3 towns, 13 villages)
 August 10, 1951 — The village of Senzokuyama was renamed as the village of Ishizuchi.
 January 1, 1955 — The villages of Shūfu and Yoshii, the town of Nyūgawa, and the villages of Yoshioka and Kuniyasu were merged to create the town of Nyūgawa. (3 towns, 9 villages)
 January 1, 1955 — The villages of Miyoshi, Kusukawa and Shōnai were merged to create the town of Miyoshi. (4 towns, 6 villages)
 April 25, 1955 — The village of Ishizuchi, the town of Komatsu, and the village of Iwane were merged to create the town of Komatsu. (4 towns, 4 villages)
 April 25, 1955 — The village of Tokuda and the town of Tanbara were merged to create the town of Tanbara. (4 towns, 3 villages)
 July 20, 1955 — The villages of Nakagawa and Sakuragi were merged to create the village of Nakagawa. (4 towns, 2 villages)
 September 1, 1956 — The town of Tanbara and the villages of Tano and Nakagawa were merged to create the town of Tanbara. (4 towns, 1 village)
 September 1, 1956 — Parts of the village of Nakagawa was merged with the village of Kawauchi (from Onsen District) to create the town of Kawauchi (in Onsen District) (now the city of Tōon). (4 towns)
 January 1, 1971 — The towns of Nyūgawa and Miyoshi were merged to form the create of Tōyo. (3 towns)
 October 1, 1972 — The town of Tōyo was elevated to city status to become the city of Tōyo. (2 towns)
 November 1, 2004 — The towns of Komatsu and Tanbara, along with the city of Tōyo, were merged into the expanded city of Saijō. Shūsō District was dissolved as a result of this merger.

See also
List of dissolved districts of Japan

Former districts of Ehime Prefecture

Shūsō District, Ehime


كاوس هي الربة الأولية للكون في الأساطير الإغريقية، وهي الربة التي تجسد المكان غير المحدد والمادة التي لا شكل لها والتي سبقت كل خلق وكل خليقة وكل ما هو معروف، كاوس كلمة إغريقية قديمة تكتب (χάος) وتلفظ .

و كاوس بالإغريقية القديمة معناها الفراغ والظلام اللذان بلا حدود ويمكن أن يتم ترجمة معنى الكلمة أيضاً بأنها الفراغ العشوائي الأولي للكون أو ما يسمى أيضا السديم الكوني الأولي.

و بحسب الأساطير الإغريقية القديمة فإن كاوس هي الربة الأولية التي أتت منها بقية الأرباب الأولية والذين يدعون أيضاً بأرباب الخلق الأولى وهي تدل على كل ما كان موجوداً قبل خلق الكون، وهكذا تكون كاوس هي الكتلة الأولية لهذا الكون المؤلفة من عناصر الطبيعة الأربعة النار والهواء والماء والتراب، والتي تبعثرت وتناثرت بكل الاتجاهات قبل أن تهدأ وتستقر.

كاوس في الميثولوجيا

وصف الشاعر هسيودوس (Ησίοδος) الربة كاوس بأنها الحالة الأولية لهذه الخليقة فهي اللاشيء الذي بدأت تظهر منه الأشياء، كانت البداية ومنها أتت الخليقة تباعا فهي فجوة الظلام الدامس والسواد المطلق الذي ظهرت منه ربة الأرض «غايا (Γαία)» وربة ظلام الليل «نيكس (Νύξ)» ورب الظلام في العالم السفلي «إيريبوس (ἔρεβος)» ورب العالم السفلي «تارتاروس (Τάρταρος)» ورب الشهوة والحب الشغوف «إيروس (ἔρως)».

أما الشاعر أوفيديوس (Οβίδιος) فقد وصف الربة كاوس بأنها المادة الخام المنفجرة التي لا حياة فيها وهي الربة التي لا حدود لها ولا تكوين، إنها عبارة عن مجموعة بذور متضاربة تعمها الفوضى العادلة. وهي القاع الذي لا نهاية لعمقه وكل ما يقع فيها يكون منجرفا إلى ما لا نهاية هي نقيض الأرض «غايا (Γαία)» المنبثقة منها، هي المكان الذي لا اتجاه محتمل فيه، إن وقع فيها شيء تناثر بكل الاتجاهات، وهي الفضاء القاسم والفاصل ما بين السماء والأرض بعد انفصالهما عن بعضهم البعض.

مراجع

آلهة الفوضى
آلهة إغريقية
آلهة يونانية
أساطير عن الخلق
دخيل إغريقي
شخصيات أسطورية إغريقية
طرز بدئية أسطورية
فلسفة إغريقية كلاسيكية

كاوس (أسطورة)


Historien om en mand er en dansk eksperimentalfilm fra 1944 instrueret af Albert Mertz og Jørgen Roos efter eget manuskript.

Handling
Filmen skildrer et ungt menneskes udvikling og begynder i 1905 i et lille småborgerligt hjem, hvor der fødes en dreng, Arthur, som man følger gennem hele livet. Hensigten er at vise, hvordan opdragelse og miljø præger et menneske og hans håbløse kamp for frigørelse og for at bygge sit eget liv op.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1944

Eksperimentalfilm fra Danmark

Historien om en mand


La Compañía Mercantil del Chubut (en galés: Cwmni Masnachol Camwy) fue una cooperativa de agricultores con sede en Trelew y sucursales en Gaiman (su primera sede), Valle 16 de Octubre (Trevelin), Rawson, Comodoro Rivadavia, Puerto Madryn, Colonia Sarmiento, etc.

Historia

La idea de su fundación surgió como consecuencia de los altos fletes que individualmente debían pagar los colonos galeses para el envió de la producción del Valle inferior del río Chubut, ya fuere a Buenos Aires, al resto de la Patagonia o a Europa. La concreción de la empresa fue en 1885, nombrándose como gerente a Tomás Austin, acompañado de W. Mostyn, Juan C. Evans, Davis D. Roberts, etc.

En funcionamiento, los socios recibieron dinero a cambio de sus producciones, anulando así el método del trueque en el valle. También contrataron y/o compraron determinadas naves para el transporte para la producción. Fue así como los cereales chubutenses cobraron fama en el mercado porteño, por su calidad y buen precio, y se inició el real crecimiento económico de la zona. Además, la compañía fue durante cuarenta años, propietaria del periódico Y Drafod.

También, las sucursales de la compañía tuvieron un equipo de fútbol, surgidos en los primeros años después de su fundación. En Trelew, eran conocidos como "Los Muchachos de la Cooperativa" y efectuaban encuentros con los empleados de otras sucursales como Gaiman y Puerto Madryn. Como consecuencia de la crisis lanera posterior a la Primera Guerra Mundial y la Gran Depresión, la compañía fue intervenida por los bancos durante varios años.

En el Museo Histórico Regional de Gaiman, se pueden ver algunos títulos de la compañía.

Véase también
 Colonización galesa en Argentina

Referencias

Bibliografía
Consultor Patagónico. Autor: Luis B. Colombatto. ISBN 987-516-009-1

Enlaces externos

Trelew
Gaiman
Colonización galesa de la provincia de Chubut

Compañía Mercantil del Chubut


An Isachne pallens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Hermann Gustav Hildebrand. An Isachne pallens in nahilalakip ha genus nga Isachne, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Isachne

Isachne pallens


إدوارد ستانكيو (بالرومانية:Eduard Stăncioiu)، من مواليد 3 مارس 1981 في بوخارست في رومانيا، لاعب كرة قدم روماني.

يلعب مع نادي كلوي منذ عام 2006.

بدأ باللعب مع منتخب رومانيا لكرة القدم في عام 2008.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
حراس مرمى كرة قدم رجالية
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو دوري الدرجة الأولى الروماني
لاعبو ستيودينتيسك بوخارست
لاعبو كرة قدم رجالية رومانيون
لاعبو كرة قدم رومانيون
لاعبو كرة قدم من بوخارست
لاعبو منتخب رومانيا لكرة القدم
لاعبو نادي تارغو موريش
لاعبو نادي ستيوا بوخارست
لاعبو نادي كلوج
لاعبو نادي يونيفيرسيتاتيا كرايوفا
مواليد 1981
مواليد في بوخارست

إدوارد ستانكيو


XXXIII. Olimpijske igre - Pariz 2024. (francuski: Jeux olympiques d'été de 2024) buduće su Ljetne olimpijske igre, koje će se održati od 26. srpnja do 11. kolovoza 2024. u Parizu u Francuskoj.

Budući da je prethodno bio domaćin 1900. i 1924., Pariz će postati tek drugi grad koji je tri puta bio domaćin Ljetnih olimpijskih igara, zajedno s Londonom (1908., 1948. i 2012.). Olimpijske igre 2024. obilježavaju i stotu obljetnicu Olimpijskih igara 1924. godine. Francuska će ukupno biti šesti put domaćin, računajući i ljetne i zimske Olimpijske igre.

Osim u Parizu i njegovim predgrađima, određena sportska natjecanja održat će se i na drugim lokacijama. Rukometna natjecanja održat će se u Lilleu, jedrenje će se održavati u Marseilleu, surfanje na otoku Tahiti u Francuskoj Polineziji, a nogometne utakmice će se održavati diljem Francuske. Natjecanja u breakdanceu po prvi će se put održati na Igrama u Parizu.

Izvori

Vanjske poveznice

2024
Šport u Francuskoj
Šport u Parizu

XXXIII. Olimpijske igre – Pariz 2024.


Wittig is a surname, and may refer to:

 Burghardt Wittig (born 1947), German biochemist
 Curt Wittig, American chemist
 David Wittig (born 1955), American executive
 Edward Wittig (1879–1941), Polish sculptor
 Ferdinand Wittig (1851-1909), American politician
 Georg Wittig (1897–1987), German chemist
 Iris Wittig (1928-1978), German military pilot
 Johnnie Wittig (1914–1999), former Major League pitcher
 Martin C. Wittig (born 1964), German CEO
 Michael Wittig (born 1976), American musician
 Monique Wittig (1935–2003), French author and feminist theorist
 Peter Wittig (born 1954), German diplomat
 Rüdiger Wittig (born 1946), German professor of geobotany and ecology
 Sigmar Wittig (born 1940), German Chair of the European Space Agency
 Susan Wittig Albert (born 1940), American mystery writer

See also
 Wittich
 Wittig River
 1,2-Wittig rearrangement
 2,3-Wittig rearrangement
 Wittig reaction
 Witting

Wittig


جبال نابلس هي سلسلة من المرتفعات تمتد من جبال الجليل وجبل الكرمل شمالاً وحتى جبال القدس جنوباً.

تعد هذه السلسلة امتداداً طبيعياً لسلسلة الجبال الساحلية في بلاد الشام، الممتدة من أنطاكية في أقصى شمال غرب سورية. أعلى قمة في هذه السلسلة هي جبل عيبال في نابلس وارتفاعه 951 م فوق سطح البحر، حيث يقع جبل عيبال إلى الشمال تماما من مدينة نابلس التي بنيت على سفوحه. ويأتي جبل عين عينا شرق قرية تلفيت جنوب نابلس في المرتبة الثانية بارتفاع 904م فوق سطح البحر ثم يأتي جبل جرزيم المقابل لعيبال في المرتبة الثالثة بارتفاع 881 م.

انظر أيضًا
 تل جمه

جبال نابلس
جغرافيا فلسطين
معالم نابلس

جبال نابلس


Giuseppe Guarino ist der Name folgender Personen:

* Giuseppe Guarino (Kardinal) (1827–1897), italienischer Kardinal
 Giuseppe Guarino (Regisseur) (1885–1963), italienischer Filmregisseur
 Giuseppe Guarino (Politiker) (* 1922), italienischer Politiker

Giuseppe Guarino


An Disperis anthoceros in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Disperis anthoceros in nahilalakip ha genus nga Disperis, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 D. a. anthoceros
 D. a. grandiflora
 D. a. humbertii

Mga kasarigan

Disperis

Disperis anthoceros


Anna Karin Margareta Falck nació en la ciudad sueca de Säffle el 6 de febrero de 1932. Es una presentadora y productora de televisión de Suecia.

Desde su infancia empezó a participar en la televisión y ha producido y dirigido una gran variedad de programas de animación para la televisión sueca SVT. También trabajó en la Sveriges Radio desde 1956 hasta 1986, cuando formó su propia productora bajo el nombre Karin Falck Produktion AB

Fue directora de programas de la SVT como Lördagsträffen, Källarklubben o Vi Unga. En la década de 1970, fue directora del programa Caféprogram.

En 1975, presentó el Melodifestivalen 1975, programa sueco de selección nacional de representante para el Festival de Eurovisión. Además, ese año también presentó para toda Europa el Festival de la Canción de Eurovisión 1975 celebrado en Estocolmo (Suecia).

También produjo espacios televisivos como I nöd och lust, Svenssons lördag, Estrad o Gäster med gester.Además ha dirigido telenovelas como Varuhuset, Storstad o Rederiet. Incluso, ha dirigido teatro y cabaret, entre ellos varios Grandes Ëxitos de Lill-Babs.

El 18 de septiembre de 2007 fue galardonada en los premios televisivos Kristallen.

Entre 1953 y 1960 estuvo casada con Ragnar Sohlman. En 1960, se casó con el productor y director Åke Falck, que murió en 1974. Actualmente vive con Hans Dahlberg.

Karin Falck es la madre del actor y director Rolf Sohlman, de Anna Sohlman y Carolina Falck. Además, es la hermana de la periodista de televisión Edstrom Runo, quien participó en el espacio televisivo Halvsju.

Enlaces externos

 ibromma.nu - Preguntas a Karin Falck
 Entrevista a Karin Falck

Véase también
 Anexo:Presentadores del Festival de la Canción de Eurovisión

Presentadores de Eurovisión

Karin Falck


Kral Abdullah Stadyumu Ürdün'ün başkenti Amman'da çok amaçlı olarak inşa edilen stadyum. Çoğunlukla futbol maçları için kullanılan stadyum 18.000 seyirci kapasitelidir.

Ürdün'deki stadyumlar
Amman'daki yapılar

Kral Abdullah Stadyumu


Rheita ist ein Einschlagkrater im Süden der Mondvorderseite, westlich des Kraters Furnerius und nordöstlich von Metius.
Südwestlich von Rheita verläuft das nach dem Krater benannte, über 200 km lange Mondtal Vallis Rheita in nordwestlicher bzw. südöstlicher Richtung.
Der Krater ist mäßig erodiert, das Innere ist eben und weist einen Zentralberg auf.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Priester und Astronomen Anton Maria Schyrleus de Rheita offiziell benannt.

Weblinks

 Rheita auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Rheita (Mondkrater)


Jérôme Sacca Kina Guézéré de son nom entier Abdel Aziz Jérôme Chabi Sacca Kina Guézéré est un homme politique béninois mort le 11 janvier 2005. Il était le quatrième vice-président du Parlement panafricain de l'Union Africaine.

Biographie
Jérôme Sacca Kina Guézéré est né en 1952 à Kandi dont il est originaire. Il est élu à l'Assemblée nationale du Bénin pour la première fois lors des élections législatives de 1991. Il est réélu en 1995. En 1994, avec ses amis, il crée le parti politique Front d'action pour le renouveau et le développement (FARD-Alafia).

De 1996 à 1998, il occupe le poste de ministre du développement rural sous la présidence de Mathieu Kérékou.  Lors des élections législatives de mars 1999, il est de nouveau élu à l'Assemblée nationale en tant que candidat des FARD-Alafia. Il devient dans la foulée président du groupe parlementaire Solidarité et Progrès à la suite de ces élections.

Lors des élections législatives de mars 2003, il a été élu en tant que candidat de l'Union pour l'avenir du Bénin (UBF), une coalition politique dont fait partie son parti originel FARD-Alafia.

Jérôme Sacca Kina Guézéré à également occupé le poste de premier vice-président de l'Assemblée nationale.

Il est élu quatrième vice-président du Parlement panafricain lors de son inauguration en mars 2004. Malade, il décède le 11 janvier 2005.

Mémoire
Le stade de football de la ville de Kandi porte son nom.

Références

Ministre béninoise

Jérôme Sacca Kina Guézéré


Hestercombe House est une maison de campagne historique située dans la paroisse de West Monkton dans les Quantock Hills, près de Taunton dans le Somerset, en Angleterre. La maison est un bâtiment classé Grade II * et le domaine est classé Grade I sur le registre du patrimoine anglais des parcs et jardins d'intérêt historique spécial en Angleterre .

Construite à l'origine au , la maison est utilisée comme quartier général du  corps britannique pendant la Seconde Guerre mondiale. Le conseil du comté de Somerset en prend possession en 1951 et utilise la propriété comme centre administratif. Hestercombe House sert de centre d'appels d'urgence pour le Somerset Area of Devon et Somerset Fire and Rescue Service jusqu'en mars 2012.

Hestercombe House est entourée de jardins qui ont été restaurés selon les plans originaux de Gertrude Jekyll (1904–07) et font "l'un des meilleurs jardins Jekyll-Lutyens ouverts régulièrement au public", visité par environ 70 000 personnes par an. Le site comprend également un Site d'intérêt scientifique particulier utilisé comme site de repos par les petits rhinolophes.

Lieu

Hestercombe House se trouve entre West Monkton et Cheddon Fitzpaine dans la région de Taunton Deane au sud du comté anglais de Somerset. C'est sur les collines de Quantock qui sont la première zone de beauté naturelle exceptionnelle d'Angleterre à être désignée en 1956 . Les jardins orientés au sud offrent une vue sur les Blackdown Hills .

Histoire
Au , Hestercombe appartient à l'Abbaye de Glastonbury. Sir John Meriet fonde un chantry au  et en 1392, il passe à John La Ware par mariage et reste dans sa famille pendant près de quatre cents ans. La maison actuelle est une maison de campagne classée Grade II*  qui est construite à l'origine au  pour la famille Warre. Sir Richard Warre (mort en 1601) la lègue à son fils Roger qui épouse Elinor, fille de Sir John Popham . Lorsque leur descendant Sir Francis Warre, meurt en 1718, il laisse le domaine à sa fille, Margaret, qui le transfère à son mari John Bampfylde (1691–1750). Après sa mort en 1750, il passe au fils du couple, , un peintre paysagiste qui développe des terrains d'agrément au nord de la maison incorporant des cascades, des lacs et une série de structures ornementales .

La maison est agrandie et remaniée au , mais cet ouvrage n'est plus visible sous les travaux de rechargement et d'agrandissement réalisés vers 1875 pour Edward Portman (1er vicomte Portman), qui l'a acquise en 1873 .

Au cours des premières années de la Seconde Guerre mondiale, la maison et les jardins sont utilisés par l'armée britannique dans le cadre du quartier général du  Corps, qui est formé pour commander la défense du Somerset, du Devon, des Cornouailles et de Bristol. Le quartier général principal du Corps se trouve à proximité de Pyrland Hall, et le quartier général arrière est établi à Hestercombe House, avec le personnel logistique. Hestercombe est le quartier général du 398th General Service Engineer Regiment de l'armée américaine de juillet 1943 à avril 1944. Eisenhower se rend à Hestercombe le 18 mars 1944 pour rencontrer le général Gerow et inspecter les troupes. Les ingénieurs sont rejoints par le quartier général du  district des services d'approvisionnement américains en juillet 1943, qui reste jusqu'en juillet 1944 .

Tôt le 28 mars 1944, quelques minutes après minuit, un Junkers Ju 88 s'écrase sur le chemin de la maison après avoir été abattu par des tirs de canon d'un de Havilland Mosquito du n ° 219 Squadron Royal Air Force. Hestercombe est le centre hospitalier américain 801 après le débarquement de Normandie jusqu'à la fin de la guerre . Un total de 33 huttes de caserne (diverses huttes Nissen Romney et MOWB (huttes en briques du ministère des Travaux publics) sont construites à Hestercombe pendant la guerre. Beaucoup sont démolis dans les années 1960 par le Crown Estate, et un seul est resté debout, à Rook Wood .

La maison reste dans la famille Portman jusqu'en 1944, date à laquelle elle est acceptée en lieu et place des droits de succession par le Crown Estate, mais Mme Portman reste dans la maison jusqu'à sa mort en 1951. Elle est louée aux pompiers en 1953 . Un centre d'accueil ouvre ses portes dans les écuries victoriennes en 2005. La majeure partie du coût de la conversion est financé par une subvention du Heritage Lottery Fund . La maison est utilisée comme centre d'appels d'urgence pour la région du Somerset du Devon et le service d'incendie et de sauvetage du Somerset . Les pompiers déménagent en 2012 et des travaux de restauration sont alors entrepris .

La maison apparaît aujourd'hui comme un assemblage de plusieurs styles architecturaux populaires à l'époque victorienne. Alors que la conception générale et l'allure pourraient être décrits comme à l'italienne, des exemples de haut gothique victorien sont également présents dans la même façade d'entrée, comme une tour seigneuriale à l'italienne confondue avec une tour campanile. Cette tour dotée d'une loggia vitrée est couronnée d'un toit mansardé à la française avec des cheminées surdimensionnées déguisées en ornement Renaissance. La pièce maîtresse de la même façade est une Porte cochère conçue dans un style néoclassique lourd .

Maison moulin à eau et dynamo

Au , un moulin à eau est installé et utilisé pour alimenter une scierie, moudre le maïs et écraser les pommes. Il existe des preuves qu'il y avait un moulin sur le site depuis la fin du  . La roue hydraulique, qui mesure  de diamètre et  large dans l'ensemble  est remplacée en 1895  lorsque la grange attenante et les ateliers sont agrandis  et produit de l'électricité pour le domaine, qui est stockée dans des batteries de verre. La roue hydraulique s'est détériorée dans les années 1980.

Des années 1950 à 2009, les bâtiments sont utilisés comme grange pour les animaux et les machines agricoles. Il a depuis été restauré et une chaudière à biomasse est installée. Lors de la restauration, une série inexpliquée de canalisations inhabituelles est découverte dans le sol du bâtiment . Il sert maintenant de centre d'accueil, qui comprend l'accès à la salle de la dynamo où le gaz acétylène est produit avec un générateur thermalume qui produit du gaz à partir de l'essence et de l'air .

Jardins
Lorsque la maison et les jardins passent à Coplestone Warre Bampfylde (1720-1791) au , un jardin paysager géorgien est aménagé, contenant des étangs, une grande cascade, une alcôve gothique, une tonnelle de temple toscan (1786)  et un mausolée en forme de folie. Bampfylde est un architecte amateur de talent et un ami et conseiller d'Henry Hoare qui aménage les jardins de Stourhead. Bampfylde conçoit un temple dorique pour le terrain, qui est construit vers 1786   avec un prostyle tétrastyle en pierre de taille affronté par des colonnes toscanes et un grand fronton modillonné. Un parterre formel victorien est ajouté près de la maison par Henry Hall dans les années 1870 .

Le jardin édouardien est aménagé par Gertrude Jekyll et Edwin Lutyens entre 1904 et 1906 pour l'honorable EWB Portman  Jekyll et Lutyens sont les principaux participants du mouvement Arts and Crafts.

Le "Great Plat" combine les caractéristiques à motifs d'un parterre avec la plantation herbacée robuste adoptée par Miss Jekyll . Lutyens conçoit l'orangerie 50m à l'est de la maison principale entre 1904 et 1909  qui est maintenant classée Grade I, tout comme les murs du jardin, le pavage et les marches sur la façade sud de la maison. De chaque côté du Grand Plat se trouvent des terrasses surélevées avec des canaux d'eau en briques.

Depuis octobre 2003, le paysage et les jardins, s'étendant sur plus de  sont gérés par le Hestercombe Gardens Trust, un organisme de bienfaisance créé pour restaurer et préserver le site avec une subvention du Heritage Lottery Fund de 3,7 millions de livres sterling. Les jardins figurent dans la série Gardens Through Time de BBC TV  et couvrent plus de  avec trois styles de jardin différents allant des promenades dans les bois aux lacs et étangs en passant par les jardins à la française. Le paysage géorgien, les arbustes et terrasses victoriens et les jardins formels édouardiens se combinent pour créer de la Biodiversité et de l'intérêt pour les visiteurs. Le site est utilisé par les petites chauves-souris fer à cheval (Rhinolophus hipposideros) comme site de nidification et d'hivernage. Les chauves-souris utilisent les combles d'une ancienne écurie comme site de maternité . Il a été désigné comme zone spéciale de conservation (ZSC).

Références

Bibliographie

Liens externes

Monument classé de Grade II* dans le Somerset

Hestercombe House


Die Herrin von Atlantis ist der Titel folgender Filme:

 Die Herrin von Atlantis (1921), französischer Film von Jacques Feyder
 Die Herrin von Atlantis (1932), deutscher Film von Georg Wilhelm Pabst
 Die Herrin von Atlantis (1949), US-amerikanischer Film von Gregg G. Tallas, Arthur Ripley und John Brahm
 Die Herrin von Atlantis (1961), italienisch-französischer Film von Frank Borzage, Giuseppe Masini und Edgar G. Ulmer

Die Herrin von Atlantis


São Miguel de Caldas de Vizela  Portekiz'de Vizela belediyesine bağlı olan, 5,20 km2 yüzölçümüne sahip, 6.280 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vizela

São Miguel de Caldas de Vizela


Giovanni Bellucci (* 31. August 1965 in Rom) ist ein italienischer Pianist.

Bibliographie
Giovanni Bellucci gilt als einer der bedeutendsten Interpreten der Klaviermusik: Diapason prämierte seine Aufnahme der von Franz Liszt transkribierten Opernarien Giuseppe Verdis und Vincenzo Bellinis, indem es sie in die Reihe der Top 10 der gesamten Aufzeichnungen des Lisztschen Werkes aufnahm. Diese von dem renommierten Kritiker Alain Lompech getroffene Auswahl teilte er mit berühmten Pianisten wie Martha Argerich, Claudio Arrau, György Cziffra und Krystian Zimerman.

Das Prädikat bestätigte die einstimmigen Wertungen der größten Fachzeitschriften wie "Choc de l'année" der Classica Répertoire, "Choc" der Le Monde de la musique, "Editor's choice" der britischen, die 5 Sterne der italienischen Musica, die 5 Sterne des BBC Music Magazine, "Cd exceptionnel" des Répertoire, "ffff" der Télérama, oder "Miglior Cd" des Suono usw.

Es gibt keine zehn Pianisten seiner Art auf der Welt : er bringt uns das goldene Zeitalter des Klaviers zurück. So feierte Le Monde den Sieg Belluccis bei der World Piano Masters Competition von Monte Carlo (1996), am Höhepunkt einer langen Reihe von Auszeichnungen im Rahmen großer internationaler Wettbewerbe  ("Königin Elisabeth" in Brüssel,  "Prager Spring", "Casella" der RAI (italienischer Rundfunk), "C.Kahn" in Paris, "Busoni" und  Preis "F.Liszt").

Accord-Universal hat soeben das Gesamtwerk der Ungarischen Rhapsodien von Liszt und die CD "Chopin Metamorphoses" veröffentlicht, wo Giovanni Bellucci einige Stücke als weltweite Première wie das Konzert Nr. 1 von Chopin/Tausig aufgeführt hat.

Diskographie
 Beethoven Complete Piano Sonatas Vol. I, 2017, Brilliant Classics
 Franz Liszt  Les 19 Rhapsodies Hongroises – Rhapsodie Roumaine, 2011, Accord Universal
 Chopin Métamorphoses, 2010, Accord Universal
 Olivier Greif: Works, 2010, Accord Universal
 Rarities of Piano Music, from the Husum Festival, Works by Busoni, 2010, Danacord
 Franz Liszt: Paraphrases d'opéras de Bellini e Verdi, 2009, Warner Classics
 Beethoven Klaviersonaten und Symphonien Vol. I, 2009, Warner Classics
 Beethoven Klaviersonaten und Symphonien Vol. II, 2009, Warner Classics
 Beethoven Klaviersonaten und Symphonien Vol. III, 2009, Warner Classics
 60 years of the International Competition Prague Spring, 2008, Ceski Rozhlas
 Hector Berlioz Symphonie Fantastique Piano transcription by Franz Liszt, 2006, Decca
 Franz Liszt. Oeuvres pour piano et orchestre et pour piano solo, 2006, Accord Universal
 Rarities of Piano Music, from the Husum Festival, Works by Liszt and Gottschalk , 2002, Danacord
 Editor's choice. The 10 best CDs of the month, 2000, Gramophone
 Franz Liszt/Ferruccio Busoni: Fantaisie et fugue Ad nos ad salutarem undam – Beethoven Sonate n.29 Hammerklavier, 1999, Assai
 Tchaikowski Piano Concerto n.1, 1995, RGIP
 Concorso Opera Prima Philips, 1991, Philips

Einzelnachweise

Quellen
 Umberto Padroni, "Franz Liszt Les 19 Rhapsodies Hongroises", Suono, December 2011, Italian
 Umberto Padroni, "Chopin Métamorphoses", Suono, February 2011, Italian
 Carter Chris Humphray "Giovanni Bellucci, piano. Liszt: Paraphrases d'opéras", Classique News, September 2009, French
 Hugo Shirley, "Beethoven: Piano Sonatas and Symphonies, Giovanni Bellucci", Musical Criticism, April 2009, English
 Gilles Macassar, "Transcription pour piano de Franz Liszt - Symphonie fantastique, Berlioz. Giovanni Bellucci (piano)", Télérama, January 2007, French
 "Come all ye faithful: Classical music in review", The Sydney Morning Herald, December 2005, English
 "Diapason includes the Italian pianist Giovanni Bellucci in the top 10", Amadeus, January 2004, Italian
 "Music: Bellucci in the top 10 of the best worldwide musicians", Adnkronos, 2004, Italian
 Richard Osborne "Editor's choice for Assai CD, Liszt Bellini and Verdi opera paraphrases Giovanni Bellucci", Gramophone, 2002, English

Weblinks
 Giovanni Bellucci website
 Biographical information- source Radio France
 Chopin Ballade n. 1 op. 23 - Giovanni Bellucci, piano - Montecarlo, Opéra Garnier, live recording - 1996
 Chopin, Romance, from the Piano Concerto No. 1 op. 11 Giovanni Bellucci, pianist  Orchestre National de Montpellier, Alain Altinoglu conductor
 F. Busoni - Indian Fantasy - Orchestra Sinfonica Nazionale della RAI - Giovanni Bellucci, pianist  - live recording - June 13th  2002

Klassischer Pianist
Italiener
Geboren 1965
Mann

Giovanni Bellucci


CHFD-DT (channel 4) is a television station in Thunder Bay, Ontario, Canada, affiliated with the Global Television Network. It is owned by locally based Dougall Media alongside CTV affiliate CKPR-DT (channel 2). Both stations share studios on Hill and Van Norman Streets in central Thunder Bay, while CHFD-DT's transmitter is located in Shuniah, Ontario.

Since February 12, 2010, CHFD carries the vast majority of Global's programming schedule and brands itself on-air as Global Thunder Bay in the manner of the network's owned-and-operated stations.

History

As a CTV affiliate
CHFD went on the air for the first time on October 14, 1972, as a CTV affiliate. The station is part of the Thunder Bay Television twinstick with the then-CBC affiliate CKPR. From 2002 to 2009, it was among three CTV-affiliated stations in Canada not owned and operated directly by CTV.

As a CTV affiliate, CHFD also aired selected programming purchased from Global, such as Saturday Night Live and Brothers & Sisters, as well as religious programming commonly aired on Global stations, including 100 Huntley Street and the Hour of Power. It has also aired programs which do not air on other broadcast channels in Canada, such as Channel 4's A Place in the Sun.

Affiliation with the Global Television Network

In January 2010, the Canadian Radio-television and Telecommunications Commission (CRTC) published an application filed by CHFD to disaffiliate from CTV as of February 28, after not being able to negotiate an acceptable new programming agreement with the network, indicating it had instead reached an expanded program supply agreement with Global. However, on February 12, just before CTV's coverage of the 2010 Winter Olympics began, and before the CRTC was able to rule on the application, CHFD began carrying Global programming full-time. It had attempted to get broadcast rights for the Olympics – which the station said was a separate matter from the network affiliation – but was again unable to reach an acceptable agreement. After affiliating with Global, CHFD rebranded from Thunder Bay Television to Global Thunder Bay, and adopted a new logo and website similar to Global's owned and operated stations (this differs from most Canadian television stations that are not under common ownership with a television system or national television network; such stations typically use their callsigns as their on-air branding).

Local cable company Shaw Cable advised customers who wish to continue to watch CTV programming to subscribe to their digital cable timeshifting package; the company did, however, add CTV Toronto to its basic lineup on channel 23 for the duration of the Olympics.

In June 2014, Dougall Media announced that sister station CKPR would switch its affiliation from CBC to CTV in September. The affiliation switch took effect on September 1, 2014.

On January 27, 2016, Dougall Media officials revealed that CKPR and CHFD are both being sustained by the payouts from life insurance policies on former owner Fraser Dougall and a former general manager who both died in 2015, and said that the stations were likely to shut down by September 1, barring a favourable change in CRTC policies on local television funding. Both stations, however, are still in operation.

Programming
Currently the station clears the majority of Global programming, with some preemptions in the daytime schedule for a local morning newscast at 9 a.m. and infomercials as well as the weekend edition of Global National since fall 2011.

Locally produced programs include Officially Rugged, TB Classifieds, and the nightly Headline News (no relation to the CNN-owned channel). CHFD also airs a Saturday evening newscast and repeats CKPR's 11 p.m. TB News Late Edition at 11:30 on weeknights, along with a simulcast of Global Toronto's Global News Morning on weekday mornings from 6–9 a.m., and also News at Noon on weekday noon at 12–12:30 p.m.

Technical information

Subchannels

Analogue-to-digital conversion
CHFD-DT flash cut to digital in early August 2011 alongside sister station CKPR.

Through the use of PSIP, digital television receivers display CHFD-DT's virtual channel as 4.1.

In January 2011, Dougall Media applied with the CRTC to broadcast its digital signal instead on channel 4.

Rebroadcasters
CHFD-TV had operated an analog rebroadcaster in Armstrong (CKAR-TV, channel 8). It is believed that the Armstrong transmitter had been shut down as there are little or no sources and references from the CRTC, historical information and technical databases regarding this rebroadcast transmitter. On February 18, 1993, Armstrong Resources Development Corporation submitted an application to the CRTC to operate a television rebroadcast transmitter at Armstrong on channel 7 with a power of 10 watts, to retransmit the signal of CHFD-TV in Thunder Bay.

References

External links

Mass media in Thunder Bay
HFD-DT
Television channels and stations established in 1972
HFD-DT
1972 establishments in Ontario

CHFD-DT


غزال هو البوم للفنان العراقي كاظم الساهر، تم إصداره عام 1989 من إنتاج شركة النظائر.

قائمة الأغاني

  إن شاء الله  - 4:53-من كلمات عزيز الرسام-الحان-كاظم الساهر
 اش جابرك على المر - 8:31-من كلمات عزيز الرسام-الحان-كاظم الساهر
 بعد بأحلى العمر - 5:36-من كلمات عزيز الرسام-الحان-كاظم الساهر
 شخص ثاني  - 7:17-من كلمات داوود الغنام-الحان-كاظم الساهر
  تريد أسامح  - 6:44-من كلمات عزيز الرسام-الحان-كاظم الساهر
  عبرت الشط  - 9:28-من كلمات عزيز الرسام-الحان-كاظم الساهر
  غزال  - 6:20-من كلمات عزيز الرسام-الحان-كاظم الساهر
  لدغة الحية  - 6:45-من كلمات عزيز الرسام-الحان كاظم الساهر
  لو كان - 4:56-من كلمات اسعد الغريري-الحان كاظم الساهر

ألبومات 1989
ألبومات خليجية
ألبومات كاظم الساهر

غزال (ألبوم)


Schloss Bruckberg ist ein in Bruckberg (Niederbayern) gelegenes Schloss. Die Hauptgebäude sind eine unregelmäßige Vierflügelanlage um einen engen Hof aus dem 17. Jahrhundert. Ein Bergfried mit Zeltdach ist höher gelegen und nur mit einer Mauer mit den Hauptgebäuden verbunden.

Geschichte
Im Jahre 880 machte der spätere Kaiser Arnulf von Kärnten dem Grafen Sighart von Ebersberg eine Schenkung in Bruckberg, die Villa Berga. Im 11. Jahrhundert baute ein Verwandter des Grafengeschlechts von Moosburg-Roning-Rottenburg eine Burg. Sie diente wohl zum Schutz eines 1377 erwähnten Isarüberganges.

Vom 12. bis Mitte des 14. Jahrhunderts war die Burg im Besitz des einflussreichen Ortsadelsgeschlechts der Bruckberger, danach wechselte das Schloss oft den Besitzer. Zur Zeit Heinrich des Löwen wurden hier wiederholt Gerichtstage abgehalten. Die Obmannschaft Bruckberg unterstand in herzoglich-kurbayerischer Zeit der Herrschaft Isareck im Landgericht Moosburg. Im Dreißigjährigen Krieg wurde Bruckberg fast völlig durch die Schweden zerstört. 1770 brannte ein großer Teil des Schlosses ab. Es wurde kurz danach wiederhergestellt. Einer der zwei Wassergräben wurde um 1780 trockengelegt.

Seit 1826 waren die Freiherrn von Schacky Besitzer des Schlosses. Heute ist das Schloss Eigentum der Freiherrn von Korff-Grimm.

Literatur
 Georg Dehio: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Oberbayern. Deutscher Kunstverlag, München und Berlin 1964.
 Matthias Honold: Schloss Bruckberg (Kleiner Kunstführer). Kunstverlag Josef Fink, Lindenberg im Allgäu 2015.

Weblinks
 Website des Schloss-Eigentümers

Schloss im Landkreis Landshut
Wasserschloss in Bayern
Schloss
Schloss

Schloss Bruckberg (Niederbayern)


Le dème de Panetolikó, en  / Dímos Panaitolikoú, est un ancien dème du district régional d'Étolie-Acarnanie en Grèce. En 2010, il est fusionné au sein du dème d'Agrínio.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Ancien dème en Grèce
Étolie-Acarnanie

Panetolikó (dème)