The Kovenant, Norveçli müzik grubu.

Covenant yılları
Grup Covenant ismiyle Nagash Blackheart ve Thanatos Blackheart tarafından 1992 yılında Hamar'da kurulur. From The Storm Of Shadows demosu 1994'te yayınlanır. Bu sırada hem Dimmu Borgir hem de tek kişilik grubu Troll ile meşgul olan Nagash'ın yoğun çalışma temposu 1995'te çoktan hazır olan albümü geciktirir ve In Times Before The Light 1997'de Mordgrimm etiketiyle yayınlanır. 1998'de Nuclear Blast'la anlaşan grup, dört tane yeni elemanı kadrosuna dahil eder. Bunlar Astennu (Carpe Tenebrum, Dimmu Borgir), Sverd (Arcturus), Sarah Jezebel Deva (Cradle of Filth) ve efsanevi davulcu Hellhammer (Mayhem). Grup elit kadrosuyla 1998'de en başarılı albümleri olarak kabul edilen Nexus Polaris'i yayınlar. Bu başarı onlara Norveç'in en prestijli müzik ödülü olarak bilinen Spellemannsprisen'i kazandırır ve Nagash bas çalmakta olduğu Dimmu Borgir'den tamamen Covenant'a yoğunlaşmak için ayrılır.

The Kovenant ve Animatronic dönemi 1999-2002
Nexus Polarisin çıkışının ardından Sverd, Astennu ve Sarah bir takım sebeplerden dolayı şutlanır. Grup aynı isimle kendilerinden önce kurulan İsveçli elektronik müzik grubu tarafından mahkemeye verilir ve isimlerini The Covenant olarak değiştirmek zorunda kalırlar. Ancak The eklemek yeterli olmayacaktır çünkü bu isimlede 1988'de kurulmuş Hollandalı bir heavy metal grubu vardır ve en sonunda The Kovenant ismini alırlar.

1999'da Animatronic yayınlanır. Grup kendi deyimleriyle artık space metal yapmaktadır. Bu tarz değişikliğiyle isimlerini de değiştirirler. Nagash artık Lex Icon, Blackheart artık Psy Coma ve Hellhammer'da Von Blomberg olmuştur. Ciddi bir tarz değişikliğine rağmen albümün başarısı onlara aynı sene Dimmu Borgir'in de aday gösterildiği ikinci Spellemannsprisen'i kazandırır. Amerika turuna çıkmadan kadroya Angel'ı dahil ederler. Yeni tarzları geleneksel black metal fanları tarafından beğenilmesede, endüstriyel metal fanlarından büyük beğeni toplamıştır.

Animatronic turnesinden sonra grup inzivaya çekilir ve In Times Before The Lightı tekrar kayıt eder. Nuclear Blast'ın ilgilenmemesi üzerine, plak şirketlerini değiştirirler ve albümü Hammerheart Records'tan çıkartırlar. 2002'de Nexus Polaris de yeni isim ve logoyla tekrar basılır.

S.E.T.I. ve Aria Galactica (2002-)
2002 yılında dördüncü albümleri SETI için stüdyoya girer. Önce promosyon amaçlı EP SETI Club ve daha sonra da albüm 2003'te yayınlanır. Aynı yıl metal aleminde beraber çalmadığı grup kalmayan Von Blomberg, diğer gruplarla turneye çıkmak için ve başka projeleriyle ilgilenmek istediği için gruptan ayrılır. Bateriye Küth ve klavye için Apoptygma Berzerk'ten Brat kadroya dahil edilir. Grup Avrupa ve Amerika turnesine çıkar.

Animatronic'in başarısının ve kalitesinin gölgesinde kalan albüm ve turne sonrası grup yeni albüm isminin Dreaming Spires olacağını açıklar. Daha sonra ismi "Aria Galactica" olarak değişen ve 2007'de çıkması beklenen albümün çıkış tarihi sürekli ertelenmektedir ve şu an belirsizdir. 14 yeni şarkı ve bir de DVD'den oluşacak albümün ses örneklerini The Kovenant resmi MySpace sayfasından dinlenebilir.

Grup üyeleri
Şimdiki üyeler
Stian Hinderson (Nagash, Lex Icon) − vokal, bas gitar (1991−günümüz)
Amund Svensson (Blackheart, Psy Coma, Pzy-Clone) − gitar (1991−günümüz)
Jan Axel Blomberg (Hellhammer, von Blomberg) - bateri (1991–2003) (2009–günümüz)
Audun Stengel (Angel) - gitar (2000–günümüz)
Steinar Sverd Johnsen (Sverd) - klavye (1998) (2009–günümüz)

Eski üyeler
Jamie Stinson (Astennu) − Gitar (1998−1999)
Sarah Jezebel Deva − Vokal (1998)
Eileen Küpper – Vokal (1999–2003)
Küth − Bateri (2003−2009)
Geir Bratland (Brat) − Synth (2003−2009)

Diskografi
Stüdyo Albümleri
In Times Before the Light (1997)
Nexus Polaris (1998)
Animatronic (1999)
SETI (2003)

EP'ler
SETI Club (2003)

Demolar
From the Storm of Shadows (Demo, 1994)

Kaynakça

Dış bağlantılar
Myspace Sayfası
The Kovenant page at Nuclear Blast

Norveçli black metal grupları
1992'de kurulan müzik grupları

The Kovenant


La Résidence Marguerite Rousselet est un établissement (EHPAD) implanté à Reims, en France, destiné à accueillir des personnes âgées dépendantes.
Elle est rattachée au CHU de Reims.

Localisation
La Résidence Marguerite Rousselet est située 7 Place Marguerite Rousselet à Reims dans la Marne en France.

Historique
La Résidence Marguerite Rousselet est construite sur le site de l'ancien Hôpital Sébastopol de Reims, partie Maison de convalescence.
Elle comprend deux bâtiments.
Le bâtiment A qui a été  inauguré en 1992 et comprend sur 3 niveaux 108 chambres à 1 lit et 6 studios permettant l'accueil de couple.
Le bâtiment B, a été ouvert en 2010 et comprend sur 2 niveaux 82 chambres à un lit. Il est l'œuvre de l'architecte Rémy Butler.

Origine du nom
Selon les historiens de Reims, Marguerite Rousselet serait une femme pieuse et charitable qui s'est occupée des scrofuleux en leur prodiguant des soins et a obtenu quelques guérisons. Son exemple a inspiré d'autres personnes qui lui apportèrent soutiens matériel et financier, qui lui permit de créer une maison de soin.

Galerie photo

Entités actuelles présentes à la Résidence Marguerite Rousselet
La Résidence Marguerite Rousselet dispose, d'unités d'hébergement pour personnes âgées dépendantes, d'unités CHATOD (Centres d'Hébergement et d'Activités Thérapeutiques et Occupationnelles pour personnes âgées Désorientées) et d'un Pôle d'activité de soins adaptés (PASA), permettant l'accueil à la journée des résidents atteints de la maladie d'alzheimer à stade léger à modéré et des activités individuelles adaptées. Ces unités spécialisées permettent une prise en charge adaptée et sécurisée des personnes âgées présentant des pathologies psycho-gériatriques.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
Pôle d'activité de soins adaptés
Maison de retraite

Bibliographie

Vieillissement
Gériatrie
Soins de santé dans le Grand Est
Bâtiment dans le Grand Est

Résidence Marguerite Rousselet


Aleksandar Kovačević (Grabovica, 1. veljače 1910. - Osnabrück, 22. kolovoza 1979.), atletičar koji se natjecao za Kraljevinu Jugoslaviju.

Natjecao se na Olimpijskim igrama 1936. u bacanju kugle. Osvojio je 11. mjesto.

Bio je član zagrebačke Concordije te Wellington AC i Harringey Athletic Club iz Engleske.

Izvori

Bacači kugle
Životopisi, Nevesinje
Bosanskohercegovački atletičari

Aleksandar Kovačević


Stephen William Bragg, kendt som Billy Bragg (født 20. december 1957 i Barking, London), er en britisk sanger og sangskriver kendt for sin blanding af folkmusik, punk og protestsange. Hans tekster omhandler både romantiske og politiske temaer.

Bragg har samarbejdet med blandt andet Johnny Marr fra The Smiths, Leon Rosselson, medlemmer ud af R.E.M., Less Than Jake, Kirsty MacColl og Wilco.

Bragg spiller og taler ofte under Tolpuddle Martyrs festival. Billy Bragg har spillet på Roskilde Festival tre gange, i 1985, 1986 og 1996.

Eksterne henvisninger

 Officiel hjemmeside

Rockmusikere fra Storbritannien
Har spillet på Roskilde Festival

Billy Bragg


The Hong Kong Zoological and Botanical Gardens is one of the oldest zoological and botanical centres in the world, and the oldest park in Hong Kong. Founded in 1864, its first stage was opened to the public in 1871. It occupies an area of , in Central, on the northern slope of Victoria Peak.

Similar to Hong Kong Park, Hong Kong Zoological and Botanical Gardens provides a natural environment and atmosphere. While physically smaller than Hong Kong Park it contains more plants, animals and facilities.

History

The park was previously named Bing Tau Fa Yuen (「兵頭花園」). "Bing Tau" literally means "the head of the soldiers" or the "Commander-in-Chief". According to Hong Kong's Leisure and Cultural Services Department, it was nicknamed as such by the city's Cantonese community, as it was the former site of the city's Government House. Others said Bing Tau was just the phonetic transliteration of the first two syllables of the word botanical. In the old days, many lovers liked to go there on a date. During the Japanese occupation, it was renamed as Taishō Kōen (Hiragana: たいしょうこうえん, Kanji: 大正公園).

The founder of The Garden Company Limited discussed at the Hong Kong Zoological and Botanical Gardens and came up with the idea of starting a company; therefore, it was named after "Garden" and its Cantonese transliteration "Garden".  The park was closed from 1931 to 1933 to allow for the construction of a reservoir under the park.。

In the past, many world famous people visited the park under the name of Wildlife Fund, such as Prince Philip, Duke of Edinburgh (1983) and Princess Anne of England (1988).

Memorials

At the southern entrance to the gardens, at Upper Albert Road, is the Chinese War Memorial, dedicated to the Chinese who died assisting the Allies during World War I and World War II. The inscription on the lintel reads: "In Memory of the Chinese who died loyal to the Allied cause in the Wars of 1914-1918 and 1939-1945". The granite arch in the shape of a paifang was erected in 1928. Reference to the Second World War was added later.

A bronze statue of King George VI was erected in commemoration of the 100th anniversary of British colonial rule over Hong Kong (1841–1941).

Plants

There are more than 1,000 species of plants in the gardens, mostly indigenous to tropical and sub-tropical regions. It includes some rare species like the dawn redwood and the local Ailanthus. Besides these, some species which can produce flowers throughout the year can also be found there, like the Hong Kong orchid tree.

Different Species are grown in the Thematic gardens in the Hong Kong Zoological and Botanical Gardens.

Bamboo Garden
This garden grows about ten times bigger than other gardens.

Camellia Garden

More than 30 species are grown in this garden.
Crapnell's camellia (Camellia crapnelliana), Grantham's camellia (Camellia granthamiana) and Hong Kong camellia (Camellia hongkongensis) are native to Hong Kong.

Some introduced rare species such as Yunnan camellia (Camellia reticulata) and golden camellia (Camellia nitidissima and Camellia euphlebia) can also be found in this garden.

Magnolia Garden

This garden grows 5 species of magnolia:
 Chinese magnolia (Magnolia coco)
 Yulan (Magnolia denudata)
 Purple magnolia (Magnolia liliiflora)
 Saucer magnolia (Magnolia × soulangeana)
 Southern magnolia (Magnolia grandiflora).

Greenhouse

Various species of orchids, ferns, bromeliads, vines and carnivorous plants are grown in the greenhouse.

Palm Garden

This garden grows over 30 species under 22 genera of the palm family.

Bauhinia Garden

This garden grows 8 species including Hong Kong orchid tree (Bauhinia blakeana), purple camel's foot (Bauhinia purpurea) and camel's foot tree (Bauhinia variegata).

Azalea Garden

This garden grows over 10 azalea species including red azalea (Rhododendron simsii), lovely azalea (Rhododendron pulchrum), purple azalea (Rhododendron pulchrum var. phoeniceum) and white azalea (Rhododendron mucronatum), those are native to Hong Kong. There are also rare species such as yellow azalea (Rhododendron molle) and Westland's rhododendron (Rhododendron moulmainense).

Herb Garden
Various species of herb are grown in the garden.

Animals

The size of the garden precludes the keeping of very large mammal species such as giraffes. Nevertheless, the collection of primates is varied, including such diverse creatures such as the Hoffmann's two-toed sloth, golden lion tamarin, gibbon, orangutan, ring-tailed lemur and black-and-white ruffed lemur. Apart from the plants, there are over 400 birds, 50 mammals and 20 reptiles.

Mammals and reptiles

A taxidermy specimen of Siu Fa, the female jaguar that lived in Hong Kong for nearly 20 years is on display at the Education and Exhibition Centre of HKZBG from 5 March 2009.

A pigeon pair of Bornean orangutan twins were born in the HKZBG in July 2011, joining the big family of the gardens. This is the first-ever successful breeding of Bornean orangutan twins in the HKZBG, bringing to five the total number of this primate in the gardens

To enhance public understanding and appreciation of all living creatures, the two female meerkats introduced to the HKZBG are aged 4 and 5, and are housed in the newly-decorated "Meerkat's Home".

In 2020, The mammal and reptile section of the Zoological & Botanical Gardens were temporarily closed due to the COVID-19 epidemic. The mammal families at the gardens expanded during the epidemic.

To celebrate its 150s anniversary in  2021,  a female Asian small-clawed otter introduced to the HKZBG.

Yellow-cheeked gibbons, ring-tailed lemurs, white-faced saki, black-and-white ruffed lemurs and cotton-top tamarins all welcomed new additions to the family.

The reptiles are primarily snakes, crocodilians, and turtles such as the African spurred tortoise, radiated tortoise, Chinese alligator and Burmese python.

Birds

Over 100 avian species have successfully reared young, including the Japanese red-crowned crane, peacock pheasant and the Bali mynah, all of which are highly endangered in the wild.

Just outside the greenhouse are several large aviaries housing species of  waterfowl, such as the wood duck, flamingo, blue crane and intensely-coloured scarlet ibis, perching atop a man-made waterfall.

There are also terrestrial birds; many of them small, and with several species from East Asia and Africa. Yellow-casqued hornbill are among the HKZBG's larger avian species.

An injured black-faced spoonbill was rescued in Nam Sang Wai by staff of the Agriculture, Fisheries and Conservation Department, and transferred to the KFBG Wild Animal Rescue Centre in March 2018. This spoonbill, which was unable to fly after an operation, will be able to join the other waterfowl at HKZBG, and so will have excellent human-provided care as well as companions in captivity.

To celebrate its 150th anniversary this year, the Hong Kong Zoological and Botanical Gardens will hold a number of free public activities, in addition to adding black-crowned cranes, great white pelicans, and great curassow, in addition to bird-watching platforms.

The small brick buildings that house some of the smaller birds were once staff quarters, for Chinese workers at the park. These were recently renovated, resulting in the destruction of a row of defunct Victorian gas lamp posts; these may have been the last remaining such lamps in Hong Kong, and possibly in all of East Asia.

Animal welfare concerns

The gardens have come under fire for 'outdated' facilities, and 'inadequate, overcrowded conditions' for the animals housed within its confines.

In 2015, the South China Morning Post reported that the Kadoorie Institute, the SPCA, Animals Asia Foundation and the orangutan foundation Orangutanaid all have expressed "sincere doubts over the welfare of its animals," and recommended that the park be "returned to its original status as a botanical garden". Later that year, Jane Goodall expressed her concern over the "treatment of orangutans in Hong Kong's zoo", saying that they were "not in a good situation", and adding that "large animals in small cages with nothing to do are not happy animals".

Transport
The main entrance is located at Upper Albert Road. A number of bus routes give access to the facility. Admission is free to all parts of the Zoological and Botanical Gardens.

See also
Central and Western Heritage Trail
King George V Memorial Park, Hong Kong
List of urban public parks and gardens of Hong Kong
Edward Youde Aviary
Ocean Park Hong Kong
Kadoorie Farm and Botanic Garden

References

Further reading

External links

1871 establishments in Hong Kong
Botanical gardens in Hong Kong
Central, Hong Kong
Urban public parks and gardens in Hong Kong
Zoos in Hong Kong


An Cryptanthus beuckeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Jacques Édouard Morren. An Cryptanthus beuckeri in nahilalakip ha genus nga Cryptanthus, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cryptanthus

Cryptanthus beuckeri


Oxalis decaphylla er jurt af smæruættkvísl sem er upprunnin frá syðst í N-Ameríku (Arísóna til Mexíkó).

Tilvísanir

Súrsmæruætt

Oxalis decaphylla


Prirodna radioaktivnost je otkrivena 1896. kada je A. H. Becquerel 1896. uočio da uranijeve soli emitiraju nevidljivo zračenje koje djeluje na fotografsku ploču kroz zaštitni papir te da pod utjecajem toga zračenja elektroskop gubi električni naboj. M. Skłodowska-Curie otkrila je 1898. da se na zračenje ne može utjecati električnom strujom, zagrijavanjem, kemijskim reakcijama i slično, da se radioaktivni kemijski elementi pretvaraju jedni u druge i da vjerojatnost raspada ne ovisi o starosti pojedinog atoma. E. Rutherford otkrio je 1899. da se zračenje radija može podijeliti u dvije komponente, koje se različito apsorbiraju u tvarima. Slabo prodornu komponentu, koja je jako ionizirala zrak, nazvao je alfa-zrakama, prodorniju komponentu beta-zrakama. Francuski fizičar P. Villard već je 1900. otkrio još prodorniju komponentu zračenja, gama-zrake. Rutherford i F. Soddy (1902.) na temelju analize gibanja zrakâ u magnetskome polju objasnili su prirodu radioaktivnosti. W. Pauli postavio je 1930. hipotezu o postojanju neutrina, tadašnjim detektorima neuhvatljive čestice koja odnosi dio energije u beta raspadu. E. Fermi postavio je 1933. prvu strogu teoriju beta raspada koja pretpostavlja da prijelaz neutrona u proton ili obratno uzrokuje slabo nuklearno međudjelovanje, a pritom dolazi do simultane emisije, odnosno apsorpcije elektrona i neutrina.

Na Zemlji prirodno postoje samo produkti triju radioaktivnih nizova: uranijeva, aktinijeva i torijeva, dok su se svi članovi neptunijeva niza zbog kratkoga vremena poluraspada već odavno raspali. Prirodna radioaktivnost potječe od približno 60 prirodnih radionuklida koji se nalaze u tlu, zraku i vodi.

Objašnjenje
Budući da je broj protona u atomskoj jezgri bitan za kemijska i fizikalna svojstva nekog kemijskog elementa, znači da se mijenjanjem sastava atomske jezgre nekog atoma može vršiti pretvaranje (transmutacija) jednog elementa u drugi. Da je to zbilja tako, pokazala je priroda radioaktivnih tvari. 1896. otkrio je A. H. Becquerel da iz spojeva kovine uranija izlaze neke zrake koje djeluju na fotografsku ploču, a izazivaju i ionizaciju zraka. Kasnije su M. Skłodowska-Curie i njezin muž P. Curie ustanovili istu činjenicu kod uranijevog smolinca iz Jachymova u Češkoj. Oni su iz tog uranijevog smolinca izdvojili element radij koji emitira mnogo više zraka nego uranij. Ti elementi koji sami od sebe isijavaju zrake zovu se radioaktivni elementi, a sama pojava prirodna radioaktivnost.

Iz takvih radioaktivnih elemenata izlaze tri vrste zraka: alfa, beta i gama zrake. Ako radioaktivni element stavimo u olovnu posudu i zrake podvrgnemo djelovanju jakog magnetskog ili električnog polja, i to u prostoru iz kojeg smo isisali zrak, opazit ćemo na fluorescentnom zastoru njihovo skretanje. Snop zraka koji je veoma otklonjen za jednu stranu jesu beta-zrake, snop koji je skrenut malo slabije na drugu stranu jesu alfa-zrake, a treći snop koji se ne otklanja zovemo gama-zrake. Mjerenjem i ispitivanjem tih zraka bilo je utvrđeno da su alfa-zrake atomske jezgre helijeva atoma koji se sastoji od dva protona i dva neutrona, pa prema tome nose pozitivan naboj. Beta-zrake su snop elektrona, dok su gama-zrake elektromagnetski valovi, i to manje valne duljine od rendgenskih zraka. Važna je kod tih zraka njihova brzina, a time i kinetička energija. Beta zrake imaju brzinu koja se približava brzini svjetlosti, dok je brzina alfa-zraka znatno manja i iznosi 15 000 000 m/s.

Ako se radij stavi u posudu iz koje je isisan zrak, vremenom će se u posudi pojaviti neki plin koji je također radioaktivan. Taj plin je novi kemijski element koji se zove radon Rn. Međutim, radon poslije nestane, a na stijenama posude se taloži neka tvar koja je isto radioaktivna, a zove se radij A (Ra A). Iz toga izlazi da se kod radioaktivnih elemenata vrši stalno raspadanje atomske jezgre, pa jedan kemijski element prelazi u drugi. Pri tome je naročito važno ovo. Oni radioaktivni elementi koji emitiraju alfa-zrake snižavaju raspadanjem atomsku masu za 4, dok se njihov redni broj koji karakterizira njihova kemijska svojstva snizuje za 2. Alfa-zrake su naime pozitivno nabijene čestice, koje imaju električni naboj e+2 (gdje je e električni naboj elektrona), a masa im je otprilike jednaka četverostrukoj masi jezgre vodika. Drugačije je kod emitiranja beta-zraka koje su ustvari elektroni. Izbacivanjem jednog elektrona iz jezgre povisuje se pozitivni naboj jezgre za 1, a atomska masa se ne mijenja. Jezgra je naime izgubila jedan negativni naboj, pa je zbog toga njezin sveukupni pozitivni naboj veći za jedan.

Prirodni radioaktivni elementi čine tri niza u kojima svaki član nastaje raspadanjem prethodnog člana u nizu, a to su uranijev - radijev niz, aktinijev i torijev niz. Izvan ovih nizova stoje kalij, rubidij i samarij koji su također slabo radioaktivni. Svojstveno je kod sva tri niza da počinju s elementima rednih brojeva 90, 91 i 92, a završavaju s istim neaktivnim elementom rednog broja 82, koji je izotop olova.

Kod radioaktivnog raspadanja primijetilo se da su komadići radija uvijek malo topliji od okolnih stvari. To znači da se prilikom raspadanja atomske jezgre radija stvara toplina. Ta toplina nije ništa drugo nego nuklearna energija, samo još u vrlo malom iznosu. Mjerenjem je ustanovljeno da 1 gram radija oslobađa 588 J toplinske energije po satu, što je dovoljno da se 140 g vode ugrije za 1 °C. Međutim, to na prvi pogled ne izgleda mnogo, jer se pri izgaranju 1 g ugljena oslobađa oko 29,4 kJ, dakle 50 puta više. Ali kad izgori gram ugljena, oslobodi se navedena toplina, i time je sve završeno. Radij oslobađa oslobađa svaki sat spomenutu energiju, i to traje satima, danima i godinama. Taj proces tako neznatno slabi da se nakon stotinu godina jedva zapaža smanjenje količine topline koju daje svakog sata 1 g radija. Tek nakon 1 560 godina smanji se količina radija na polovinu, i to je takozvano polovično vrijeme raspadanja (vrijeme poluraspada) radija.

Za mjerenje radioaktivnosti služi kao jedinica 1 kiri (C). Jedan kiri je količina radioaktivnog raspadanja, što ga ispušta 1 gram radija u 1 sekundi. Pri punom raspadu 1 g radija stvara se 350 000 puta više toplinske energije nego kod izgaranja 1 g ugljena. To je tako golema energija koja je u stanju da istopi tone čelika. Svi pokušaji da se ubrza raspad radijevih jezgri ostali su bez uspjeha. Ni ohlađivanje do niskih temperatura, niti zagrijavanje do najviših temperatura koje se mogu postići suvremenim tehničkim sredstvima, nisu dali nikakav uspjeh. Tek kad je izmjerena brzina alfa-zraka koje izlijeću pri raspadu jezgre radija postala je jasna ta ravnodušnost.

Već je poznato da je brzina alfa-zraka 15 000 km/s. Međutim, molekule zraka kreću se pri običnoj temperaturi brzinom od 0,5 km/s. Da bi molekule zraka postigle brzinu od 15 000 km/s, trebalo bi zrak ugrijati do temperature od 65 000 000 K. Najviše temperature koje može postići suvremena tehnika manje su milijun puta. Stoga je svaki pokušaj da se djeluje na brzinu radioaktivnog raspadanja isti kao nastojanje da se puhanjem rastali željezo.

Za određivanje zračenja radioaktivnih elemenata u laboratoriju ili kod njihova traženja u slobodnoj prirodi služi Geiger-Müllerovo brojilo. On se sastoji od staklene cijevi duž koje se nalazi metalna nit. Cijev ima s unutarnje strane metalni cilindar koji služi kao katoda, a spojen je s negativnim polom izvora struje. Metalna nit je anoda. Spojena je s pozitivnim polom izvora struje. U cijevi se nalazi plin argon i pare alkohola pod malim tlakom od 0,002 bara. U električni krug uključen je galvanometar ili elektronsko brojilo. Kad zbog zračenja kroz cijev prođu alfa ili beta-zrake, u cijevi nastane ionizacija plinova, i kroz brojač proteče kratkotrajna struja, što pokazuje galvanometar ili brojilo.

Primjeri prirodne radioaktivnosti

Prirodna radioaktivnost se razlikuje s obzirom na mjesto i vrijeme, i sljedeća tablica daje približne prosječne vrijednosti:

Izvori

Nuklearna fizika

Prirodna radioaktivnost


Sophie Wörishöffer (Pinneberg, cerca de Hamburgo, 6 de octubre de 1838 - Hamburgo-Altona, 8 de noviembre de 1890) fue una escritora alemana de literatura infantil y juvenil. Usó varios seudónimos como Sophie Andresen, S. Fischer, A. Harder, W. Höffer, Sophie von der Horst, K. Horstmann, W. Noeldechen.

Biografía
Sophie Wörishöffer era hija de un abogado de Holstein-Glückstadt Otto Andresen, y de sus esposa nacida comop Clara Antoinette von Liliencron. Sophie era por tanto sobrina del germanista y folklorista Rochus von Liliencron y prima del literato Detlev von Liliencron. Se quedó huérfana de padre a los 13 años y su madre se instaló con sus tres hijos en Altona en 1857, donde la joven comenzó a publicar relatos y cuentos en varias publicaciones.

Se casó en 1866 con el arquitecto Albert Fischer Wörishöffer del que enviudó en 1870 y con quien tuvo a su hijo Hugo, al que crio sola. Más tarde se consagró a la literatura publicando sus escritos en distintas revistas y su novela Aus den Erfahrungen einer Hausfrau. Ein Weihnachtsgeschenk für Deutschlands Bräute, y varios cuentos publicados casi íntegramente en Velhagen & Klasing (Bielefeld y Leipzig), casa de edición que la contrató por 2000 marcos anuales gracias al éxito de sus libros para la infancia y la juventud

Falleció en Altona, pero su tumba ha desparecido.

Obra

Fue para muchos, la Julio Verne alemana, pues sus libros se basaban en hechos históricos, con guiños a la economía o a la ciencia.

Cuentos juveniles
Robert des Schiffsjungen Fahrten und Abenteuer auf der deutschen Handels- und Kriegsflotte (1877)
Das Naturforscherschiff oder Fahrt der jungen Hamburger mit der Harmonia nach den Besitzungen ihres Vaters in der Südsee (1880)
Auf dem Kriegspfade. Eine Indianergeschichte aus dem fernen Westen (1881)
Das Buch vom braven Mann. Bilder aus dem Seeleben(1882)
Kreuz und quer durch Indien. Irrfahrten zweier junger deutscher Leichtmatrosen in der indischen Wunderwelt (1884)
Gerettet in Sibirien (1884)
Onnen Visser, der Schmugglersohn von Norderney (1885)
Durch Urwald und Wüstensand (1886)
Lionel Forster. Eine Geschichte aus dem amerikanischen Bürgerkriege (1887)
Ein Wiedersehen in Australien (1888)
Die Diamanten des Peruaners. Fahrten durch Brasilien und Peru (1889)
Unter Korsaren. Irrfahrten, Abenteuer und Kämpfe auf der Südsee und Erlebnisse von Christensklaven in Tripolis (1890)
Im Goldlande Kalifornien. Fahrten und Schicksake goldsuchender Auswanderer (1891)

Como W. Noeldechen
Der zweite Pfeil
Die Zwillingsbrüder

Obra para adultos
Aus den Erfahrungen einer Hausfrau. Ein Weihnachtsgeschenk für Deutschlands Bräute
Von Geschlecht zu Geschlecht (1888)
Der Väter Schuld (1892)
Dämon Geld (1893)
Sensitive (1893)
Geheimnis des Hauses Wolfram (1897)
Der Fluch der Schönheit (1901)

Referencias

Enlaces externos
 Biografía (en alemán)

Escritores de Alemania del siglo XIX
Escritores en alemán del siglo XIX
Escritores de literatura infantil de Alemania
Escritores de literatura juvenil de Alemania
Escritoras de Alemania
Alemanas del siglo XIX

Sophie Wörishöffer


Pettit ist ein Einschlagkrater am äußersten westlichen Rand der Mondvorderseite in der Bergkette der Montes Rook, südwestlich des Kraters Nicholson.
Der Kraterrand ist nur wenig erodiert, das Innere ist uneben.

Der Krater wurde 1970 von der IAU nach dem US-amerikanischen Astronomen Edison Pettit offiziell benannt.

Weblinks

 Pettit auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Pettit (Mondkrater)


සින්නතම්බි සිවමහාරාජා ( ; 1938 ජූනි 28– 2006 අගෝස්තු 20) ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ පුවත්පත් ප්‍රකාශකයෙක්, දේශපාලනඥයෙක් සහ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකි.

ළමා අවධිය
සිවමහාරාජා 1938 ජුනි 28 උපත ලැබීය. ඔහු තෙලිප්පලෙයි අසල කොල්ලන්කලඩ්ඩි ප්‍රදේශයේ සිට ඇත.

වෘත්තීය
සිවමහාරාජා 1989 පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයට යාපනය දිස්ත්‍රික්කයේ ඊළාම් විප්ලවවාදී ශිෂ්‍ය සංවිධානයේ (EROS) අපේක්ෂකයෙකු ලෙස තරඟ කළේය. ඔහු තේරී පත් විය.  කෙසේ වෙතත්, සිවමහාරාජා සහ අනෙකුත් සියලුම EROS මන්ත්‍රීවරු පාර්ලිමේන්තුව වර්ජනය කළේ වෙනම රාජ්‍යයක් සඳහා සහය පළ කරන බවට කොන්දේසි විරහිතව දිවුරුම් දීමට අවශ්‍ය වූ ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ හයවන සංශෝධනයට විරුද්ධ වීම නිසාය.  මාස තුනක නොපැමිණීමෙන් පසු, 1989 ජූනි 12 දින සිවමහාරාජාට ඔහුගේ පාර්ලිමේන්තු අසුන අහිමි විය   කෙසේ වෙතත් 1989 ජුලි 11 දින ඉල්ලා අස් වූ එස්. සිවනන්තරාජා වෙනුවට සිවමහාරාජා 1989 ජූලි 17 දින පාර්ලිමේන්තුවට පිවිසියේය. ඔහු 1989 ජුලි 21 දින පාර්ලිමේන්තුවේදී දිවුරුම් දුන්නේය.   ඔහු 1990 මැයි 7 වැනි දින පාර්ලිමේන්තුවෙන් ඉල්ලා අස්විය.

සිවමහාරාජා 2000 පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී යාපනය දිස්ත්‍රික්කයේ දෙමළ එක්සත් විමුක්ති පෙරමුණේ (TULF) අපේක්ෂකයන්ගෙන් කෙනෙකි. ඔහු තේරී පත්වී නැවත පාර්ලිමේන්තුවට පිවිසියේය.

2001 ඔක්තෝබර් 20 දින සමස්ත ලංකා දෙමළ කොංග්‍රසය, ඊළාම් ජනතා විප්ලවවාදී විමුක්ති පෙරමුණ, දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති සංවිධානය සහ TULF එක්ව දෙමළ ජාතික සන්ධානය (TNA) පිහිටුවන ලදී.   සිවමහාරාජා 2001 පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයට දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ අපේක්ෂකයෙකු ලෙස යාපනය දිස්ත්‍රික්කයට තරඟ කළ නමුත් තේරී පත්වීමට අසමත් විය.  ඔහු 2004 පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයට දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ යාපනය දිස්ත්‍රික්කයේ අපේක්ෂකයෙකු ලෙස තරඟ කළ නමුත් දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ අපේක්ෂකයින් අතර දොළොස්වන ස්ථානයට පත්වීමෙන් පසු තේරී පත්වීමට අසමත් විය.

සිවමහාරාජා දෙමළ භාෂා පුවත්පතක් වන නමතු ඊලනාඩු හි කළමනාකාර අධ්‍යක්ෂවරයා විය.    2002 ඔක්‌තෝබර් 1 වැනිදා ප්‍රකාශනය ආරම්භ කළ නමතු ඊලනාඩු ශ්‍රී ලාංකේය දෙමළ ජාතිකවාදයට සහය වන්නක් ලෙස සැලකේ.    2005 දෙසැම්බර් 15 වැනි දින ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදාව විසින් යාපනයේ පිහිටි පුවත්පත් කාර්යාලය වටලා එහි කාර්ය මණ්ඩලය ප්‍රශ්න කරන ලදී.

සිවමහාරාජා තෙලිප්පලෙයි හි බහුකාර්ය සමුපකාර සමිතියේ (MPCS) සභාපති වූ අතර වලිකාමම් උතුර මහජන සංවිධාන එකමුතුවේ සභාපති විය.

2006 අගෝස්තු 20 වැනි දින රාත්‍රී 7.20 ට පමණ ඇඳිරි නීතිය පවතිද්දී වලිකාමම් උතුර අධිආරක්ෂිත කලාපයට මීටර් 300ක් එපිටින් පිහිටි තෙලිප්පලෙයි හි පිහිටි ඔහුගේ තාවකාලික නිවසේදී සිවමහාරාජා වෙඩි තබා ඝාතනය කරන ලදී.       ඊළාම් මහජන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පක්ෂයේ (ඊපීඩීපී) පැරාමිලිටරි කණ්ඩායමට ඝාතනය සම්බන්ධයෙන් චෝදනා එල්ල විය.  දේශසීමා රහිත වාර්තාකරුවන් සහ යුනෙස්කෝ සංවිධානය විසින් මෙම ඝාතනය හෙළා දකින ලදී.   සිවමහාරාජා ඝාතනය 2005 දී ආරම්භ වූ ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ මාධ්‍ය වෙත එල්ල වූ ඝාතන, පැහැරගැනීම් සහ වෙනත් ප්‍රහාර මාලාවක කොටසකි.

2006 අගෝස්තු 22 දින දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි (එල්ටීටීඊ) විසින් සිවමහාරාජා වෙත මාමනිතර් (මහා මනුෂ්‍යයා) යන නාමය පිරිනමන ලදී.

මැතිවරණ ඉතිහාසය

යොමු කිරීම්

ශ්‍රී ලංකාවේ 11වන පාර්ලිමේන්තුවේ මන්ත්‍රීවරු
2006 මරණ
1938 උපත්

එස්. සිවමහාරාජා


Sexual penetration is the insertion of a body part or other object into a body orifice, such as the mouth, vagina or anus, as part of human sexual activity or sexual behavior in non-human animals.

The term is most commonly used in statute law in the context of proscribing certain sexual activities.  Terms such as "sexual intercourse" or "carnal knowledge" are more commonly found in older statutes, while many modern criminal statutes use the term "sexual penetration" because it is a broad term encompassing (unless otherwise qualified) any form of penetrative sexual activity, including digital (i.e., the fingers) or with an object, and may involve only the most minimal penetration. Some jurisdictions refer to some forms of penetration as "acts of indecency", or other terminology.

Definitions
When a penis is inserted into a vagina, it is generally called vaginal sex, vaginal intercourse, or penis-in-vagina (PIV) sex. When a penis penetrates another person's anus, it is called anal sex or anal intercourse.
Penetrative oral sex may involve penetration of the mouth by a penis (fellatio) or the use of the tongue to penetrate a vagina or vulva (cunnilingus). The tongue may also penetrate the anus during anilingus. If one or more fingers are used to penetrate an orifice, it is called fingering or digital penetration. The insertion of an object, such as a dildo, vibrator or other sex toy, into a person's genital area or anus may also be considered sexual penetration.

Unlawful

Penetrative sex crimes are generally considered more serious than non-penetrative sex crimes, and sexual penetration of a child even more so. A child below the statutory age of consent cannot consent to acts involving sexual penetration. In laws, the term sexual penetration is commonly used in relation to sex with children. Unlawful sexual penetration is generally an offense irrespective of how deep the penetration was and irrespective of whether ejaculation of semen took place.

Laws may distinguish particular forms of sexual penetration as part of the offense. For example, the law in the U.S. state of Oregon provides:

In the United Kingdom, sexually penetrating a relative is an offense.

Various forms of penetration have at times been considered obscene and been prohibited. Works containing such penetrations may be considered pornography.

See also

 Sex and the law

References

Sexual acts

Sexual penetration


والتر هنريكي دا سيلفا  لاعب كرة قدم برازيلي.

ترعرع في بورتو أليغري في البرازيل وبدأ حياته الرياضية مع نادي انتر ناسيونالي بورتو اليجري ابصر النور 22/7/1989 يلعب لمنتخب البرازيل وكانت أول مباراة له ضد منتخب باراغواي.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البرتغال
لاعبو كرة قدم رجالية برازيليون مغتربون
لاعبو كرة القدم البرازيليون
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ريسيفي
المنشطات في كرة القدم
رياضيون برازيليون مغتربون في البرتغال
رياضيون برزايليون تناولوا منشطات
رياضيون من ريسيفي
لاعبو أتلتيكو بارانيس
لاعبو الدوري البرازيلي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري البرازيلي لكرة القدم الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري البرازيلي لكرة القدم الدرجة الثانية
لاعبو الدوري البرتغالي الممتاز
لاعبو بورتو
لاعبو سنترو سبورتيفو ألاغوانو
لاعبو فلومينينسي
لاعبو فيتوريا
لاعبو كروزيرو
لاعبو كرة قدم برازيليون
لاعبو كرة قدم مغتربون برازيليون
لاعبو كرة قدم مغتربون في البرتغال
لاعبو منتخب البرازيل تحت 20 سنة لكرة القدم
لاعبو نادي أتلتيكو غويانيينسي
لاعبو نادي إنترناسيونال
لاعبو نادي بوتافوغو اس بي
لاعبو نادي ساو كايتانو
لاعبو نادي غوياس
لاعبون فائزون بالدوري الأوروبي
مواليد 1989
لاعبو كرة قدم من ريسيفي

والتر هنريكه دا سيلفا


Erato Records es una discográfica fundada en 1953 para promocionar la música clásica francesa. En 1992 pasó a formar parte de Warner Bros. Records. En 1999 Erato lanzó una subsidiaria, Detour Records.

El sello grabó y editó en tres ocasiones las obras de órgano del compositor alemán Johann Sebastian Bach, interpretadas por la célebre organista francesa Marie-Claire Alain.

Erato lanzó las grabaciones de las sonatas para teclado de Domenico Scarlatti, interpretadas por el clavecinista Scott Ross en 1988 en un conjunto de 34 compactos.

Referencias

Enlaces externos

Warner Music Group
Discográficas de Francia
Discográficas de música clásica

Erato Records


Trimusculus conicus es un caracol de mar, un molusco gasterópodo pulmonado de la familia Trimusculidae.

Esta especie es endémica de este y el sur de Australia y Nueva Zelanda incluyendo las Islas Chatham.

Referencias

Enlaces externos

Trimusculidae

Trimusculus conicus


Hit So Hard es un documental de 2011 dirigido por P. David Ebersole, el cual se estrenó en SXSW y en New Directors/New Films. La película se enfoca en la historia de vida y cercana muerte de Patty Schemel, más conocida por ser la baterista de la banda Hole desde 1993 hasta 1998. Éste consiste en videos Hi8 filmados durante sus años en la banda junto con entrevistas actuales de ella, sus compañeros de banda y otros músicos. Fue producido por Todd Hughes y Christina Soletti y se estrenó en los cines en Norteamérica en 2012 por Well Go USA a través de Variance Films.

El título hace referencia a una canción del álbum de Hole, Celebrity Skin.

Reparto
 Patty Schemel
 Melissa Auf der Maur
 Eric Erlandson
 Courtney Love
 Nina Gordon de Veruca Salt
 Kate Schellenbach de Luscious Jackson
 Gina Schock de The Go-Go's
 Alice de Buhr de Fanny
 Debbi Peterson de The Bangles
 Izzy de Care Bears on Fire
 Phranc
 Roddy Bottum de Faith No More
 Dallas Taylor
 Sarah Vowell
 Larry Schemel de Midnight Movies
 Terry Schemel
 Joe Mama-Nitzberg

En imágenes de archivo:
 Kurt Cobain
 Kristen Pfaff

Referencias

Películas en inglés
Documentales sobre música rock
Películas con temática LGBT de 2011

Hit So Hard


Alte Klus steht für Kapellengebäude:

 Alte Klus (Schiffdorf), Niedersachsen
 Kluskapelle Frotheim, (auch alte Klus), Nordrhein-Westfalen
Siehe auch:
 Alte Klaus

Alte Klus


الأمير خالد بن سعود بن عبد العزيز آل سعود (1925 - 7 يوليو 2020) الابن التاسع من أبناء الملك سعود من زوجته السورية الأميرة جميلة أسعد إبراهيم مرعي. عمل كرئيس للحرس الوطني السعودي ثم رئيسًا للديوان الملكي، حتى استقالته في 7 ذو الحجة 1382 هـ.

مولده ونشأته
ولد خالد بن سعود في مدينة الطائف في عام
1925، تلقى تعليمه الابتدائي والثانوي في معهد الأنجال وكان رئيس فريق كرة القدم في المعهد، وحاز على بطولات عدة.

حياته السياسية
في 27 ذو القعدة 1376 هـ عين في منصب رئيس الحرس الوطني السعودي واستمر حتى 1379 هــ، ثم عين رئيسًا للديوان الملكي من 2 شوال 1381 هـ حتى استقال في 7 ذو الحجة 1382 هـ.

في الشعر
كتب كلمات أغنية «حبيبتي من تكون» وغناها عبد الحليم حافظ ولحنها بليغ حمدي وقد نشرت هذه الأغنية بعد وفاة عبد الحليم.

الأسرة

زوجاته
 الأميرة العنود بنت محمد بن عبد العزيز آل سعود (مطلقة). والدة الأميرة عهود.
 الأميرة مها بنت محسن ناشي الشريف.
 له ابنة واحدة الأميرة عهود، الملقبة بـ (نديم الشوق) من مواليد 1974.

أشقاؤه وشقيقاته بالترتيب: الأميرة جواهر (متوفاة)، الأمير عبد المجيد (متوفى)، الأميرة فهدة، الأميرة مضاوي (متوفاة)، الأميرة شيخة (متوفاة)، الأمير عبد الملك (متوفى)، والأميرة بسمة.

وفاته
توفي الأمير خالد بن سعود بن عبد العزيز آل سعود في صباح يوم الثلاثاء 16 ذو القعدة 1441هـ الموافق 7 يوليو 2020 في المملكة المغربية. ودفن في مكة المكرمة.

انظر أيضًا
أسرة سعود بن عبد العزيز آل سعود

مراجع

أبناء سعود بن عبد العزيز آل سعود
أحفاد عبد العزيز آل سعود
أمراء سعوديون
رؤساء الحرس الوطني السعودي
سعوديون في القرن 20
سعوديون في القرن 21
سعوديون من أصل سوري
شعراء سعوديون في القرن 20
شعراء سعوديون في القرن 21
عسكريون سعوديون
مواليد 1343 هـ
مواليد 1344 هـ
مواليد 1345 هـ
مواليد في مكة
وفيات 1441 هـ
وفيات بعمر 95
وفيات في المغرب
شعراء بالعربية في القرن 20
شعراء بالعربية في القرن 21

خالد بن سعود بن عبد العزيز آل سعود


Prinzenmoor Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 5,59 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2004 itibarıyla yaklaşık 182 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Hans August Ammon tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-hohner-harde.de

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Prinzenmoor


البسباس بلدية بولاية أولاد جلال، كانت بلدية البسباس تابعة لولاية بسكرة الجزائرية. إلى غاية 11 ديسمبر 2019 بعد صدور القانون المتعلق بالتنظيم الإقليمي للبلاد بإستحداث عشرة ولايات جديدة.

انظر أيضا

 ولاية أولاد جلال

مراجع

بلديات ولاية أولاد جلال

البسباس (ولاية أولاد جلال)


Hassan Ababou est une personnalité politique marocaine.

Biographie

Origine et enfance
Hassan Ababou est issu d'une famille makhzénienne de caïd(at)(s) et commis de l'Etat-Makhzen d'origine berbère marocaine, la famille Ababou.

Carrière politique
Il est ministre du tourisme du Maroc indépendant de 10 juillet 1965 au 18 janvier 1968.

Autres fonctions notables
 Directeur commercial de la RAM jusqu'au 10 juillet 1965.
 Directeur général de la Caisse de dépôt et de gestion du Maroc à partir du 18 janvier 1968 jusque 1970.

Références

Ministre marocain du Tourisme
Personnalité politique marocaine

Hassan Ababou


La Serie Odakyū 1000 (小田急1000形, Odakyū 1000-gata), est un train de banlieue électrique à unités multiples (EMU), de  V CC, exploité par l'opérateur ferroviaire privé Odakyū Electric Railway au Japon depuis 1988

Histoire
Il est conçu comme directement compatible avec la ligne Chiyoda, via les interconnexions, de la Teito Rapid Transit Authority (actuellement Tokyo Metro), remplaçant la Série 2400 vieillissante, et remplaçant également la Série 9000. En 1993, un total de 196 voitures étaient fabriquées, composées en formation de 4, 6, 8 et 10 voitures.

Odakyū, à cette époque, effectuait des tests pratiques de la méthode de contrôle de l'onduleur VVVF sur le Série 2600 , et sur la base des résultats, il a adopté le contrôle de l'onduleur pour de bon sur les trains commerciaux de la génération suivante.

La Série 1000 a également été introduite pour commémorer le  anniversaire de l'ouverture d'Odakyū, et en même temps, le train de type romance car 10000 (voiture HiSE) a également été introduit en ligne.

Description
Nous présentons la Série 1000 avant rénovation. Les spécificités après rénovation sont plus bas.

Extérieur
Les voitures font  de long, excepté les caisses d'extrémité qui font  de long. La Série 1000 fut construite pour pouvoir être exploitée sur la Chiyoda Line et donc son gabarit est maintenu à  de large. Comme elle est prévue pour circuler en tunnel, une sortie de secours est installée sur la face avant et arrière des rames selon la loi sur la sécurité des transports.
La carrosserie est composée d'acier inoxydable excepté la face avant qui est composée de Plastique renforcé de fibres.

La livrée est représentative de l'exploitant Odakyū, soit une bande horizontale de couleur bleu roi, le reste étant couleur acier inoxydable
Les girouettes étaient en papier plastifié installé sur des dérouleur

Intérieur
L'organisation des sièges est longitudinal à l'instar des autres trains de banlieue au Japon.

Pour  l'intérieur, les "couleurs chaudes" utilisées dans les voitures du dernier modèle 8000 ont été pleinement réadoptées, et les sièges prioritaires sont bleus. L'intérieur est blanc avec un placage à motifs beige et le sol est de couleur grise. La trappe de visite du moteur au sol a été supprimée en raison du courant alternatif triphasé du moteur de traction.

Après rénovation partielle (vers 1999) les sièges passent au rouge bordeaux excepté les sièges prioritaires passant au violet.
De nombreuses poignées de maintien sont installées dans les voitures.
L'information voyageurs s'effectue via trois manières, des plans classiques collés près des portes, ainsi qu'un affichage digital placé au-dessus des portes. Les annonces sonores par l'équipage complètent l'information .

Il y a eu des tests d'installation d'écrans LCD, mais leur détérioration avancée et rapide n'ont pas permis de les conserver.

Cabine de conduite
Le contrôleur de traction de la cabine est du type ABFM conventionnel à axe vertical. La salle d'équipage a une palette de couleurs vertes. Le tableau de bord de la cabine est plus haut que le type 8000. La cloison de la salle d'équipage et la cabine passagers n'a pas de fenêtre, car l'arrière du siège du conducteur est un espace pour installer des équipements .

Caractéristiques techniques

Le système de climatisation est de type CU195C
Les bogies sont de type FS-534 (bogie électrique) et FS-034 (bogie d'accompagnement)de conception Alstom construits sous licence par Sumitomo Métal , et le dispositif de freinage de base est un frein à bande de roulement à double serrage (frein à fermoir) pour tous les bogies . Ce sont donc tous des bogies à ressorts pneumatiques de type bielle d'Alstom qui ont fait leurs preuves depuis le type 2200 à Odakyu .Ils sont équipés d'amortisseur de lacet, peu communs sur les trains de banlieue au Japon.

Portes
Il existe des formations construites avec des portes de différentes tailles.

La plupart d'entre elles utilisent la largeur standard de  de large par porte. Mais entre 1990 et 1991 quelques formations adoptèrent des portes larges de  ( pour la première après la cabine de conduite).

Une porte d'une largeur de  a été choisie pour faciliter la montée et la descente aux heures de pointe , mais en raison de la grande largeur de la porte, les passagers sont restés près de la porte et la fluidité à l'intérieur de la voiture s'est détériorée.

D'autres tests avec des portes de  ou  de large ont été fait en 1998 sans réel mise en application sur les modèle de trains ultérieurs.

Rénovation
Après 25 ans depuis qu'il a été fabriqué, et il a été annoncé en  que les rames seraient rénovées

Extérieur
La bande longitudinale de couleur a été changée du bleu royal à  Bleu impérial  identiques aux Série Odakyu 4000
Côté connectique, en plus de l'installation d'un nouveau haut-parleur pour la diffusion à l'extérieur du véhicule, un robinet de porte de secours a été nouvellement installé en prévision de l' installation future de portes palières .

Intérieur
Pour l'intérieur de la voiture, une ligne bleue était appliquée autour de la ligne de plafond , les murs étaient bleus et le sol était « l'image de la lumière du soleil à travers les arbres » (couleur crème). Les sièges sont en Robins Bleu pour les sièges généraux et Gris pour les sièges prioritaires, et la surface d'assise a été élargie jusqu'à  par siège. Les mains courantes des sièges ont été incurvées et les cloisons aux deux extrémités des sièges ont été remplacées par des plus grandes. Un espace UFR a été aménagé dans la voiture de tête.

Confort - Service
Le climatiseur a augmenté la capacité de refroidissement d'environ 8 % ( kcal/h par voiture) et adopté un ventilateur qui peut ajuster le volume d'air en fonction du taux d'occupation.
Les girouettes frontales/latérales sont passées d'un type papier à Full LED . Celui équipé de cette série est un nouveau type avec une consommation d'énergie inférieure et un contraste plus élevé que le modèle habituel.
Les feux extérieurs sont également passé full LED
L' éclairage LED est utilisé pour l'éclairage intérieur, et la température de couleur est le blanc (5000 K) pour sièges généraux, mais chaud (3200 K) pour sièges de priorité.
Deux LCD de 17 pouces ont été installés au-dessus de chaque porte . L'écran de droite est "TVOS (système d'information sur les passagers)" et le gauche est "Odakyu TV (publicité électronique)". En même temps, un carillon de porte et un indicateur d'ouverture/fermeture de porte qui clignote en rouge lorsque la porte est ouverte/fermée ont été nouvellement installés.
Un système d'annonces automatiques a été ajouté en 2 langues (japonais, anglais)

Technique
La Série 1000 rénovée désormais utilise un « dispositif onduleur VVVF entièrement SiC (carbure de silicium) (fabriqué par Mitsubishi Electric) » qui utilise des MOSFET SiC pour la section transistor et SiC-SBD pour la section diode comme dispositif de commande (Y compris l'élément SiC hybride, c'est le cinquième cas d'adoption dans les véhicules ferroviaires japonais). Cela rend le dispositif de contrôle beaucoup plus petit et plus léger (environ 80 %). De plus, la quantité de puissance régénératrice pendant le freinage a augmenté, réalisant des économies d'énergie d'environ 20 % à pleine capacité et jusqu'à environ 36 % par rapport au type 1000 non rénové.
Un moteur entièrement scellé à haut rendement de  est utilisé pour le moteur afin de réduire davantage l'énergie consommée et le bruit.
L'alimentation auxiliaire a été remplacée par un onduleur statique (SIV) fabriqué par Toyo Denki Seisakusho , SVH210-4075A (capacité nominale ). Il s'agit d'un système à double système de secours dans lequel la section de sortie de l'onduleur et la section du circuit de commande sont dupliquées à partir du circuit de charge initial. Un transistor bipolaire à grille isolée (IGBT) à haute tension de tenue est adopté pour le système de circuit, et le bruit est réduit en utilisant un système à 3 niveaux est prévu.
 dispositif de gestion des informations sur le véhicule (TIOS) installé
Pantographe G (en Diamant) remplacés par des type a un bras.

Formations
Au  , la flotte se compose de 196 véhicules, répartis en ensembles de 4, 6, 8 et 10 voitures, avec la voiture 1 à l'extrémité ouest(coté Odawara).

Informations
VVVF :Système de contrôle/Onduleurs de tension
SIV : Onduleur basse tension
CP : Compresseur d'air
Tc : voiture d'extrémité, M : Motrice, T : Voiture, > : pantographe

Formations 10 voitures

Les six formations de dix voitures, numérotées 1091 à 1096, sont formées comme suit.

Les voitures 3, 5, 8 et 9 sont chacune équipées d'un pantographe à un bras.
La voiture 2 est désignée comme une voiture légèrement climatisée

Formations 8 voitures
L'ensemble unique de huit voitures, 1081, est formé comme suit.

Les voitures 3, 4, 6 et 7 sont chacune équipées d'un pantographe à un bras.
La voiture 2 est désignée comme une voiture légèrement climatisée.

Formations 6 voitures
Les quatre ensembles de six voitures 1251 et 1253 à 1255 sont formés comme suit.

Les voitures 3, 4 et 5 sont chacune équipées d'un pantographe à un bras.
La voiture 2 est désignée comme une voiture légèrement climatisée.

Formations 6 voitures portes larges
Les six séries de six voitures 1500 1751 à 1756 sont formées comme suit. Ces ensembles ont des portes latérales plus larges

Sur les sets 1753 à 1756, les voitures 2, 4 et 5 sont chacune équipées d'un pantographe à un bras.
La voiture 2 est désignée comme une voiture légèrement climatisée.

Formations 4 voitures
Les 19 ensembles de quatre voitures, 1051 à 1069 sont formés comme suit.

Les voitures 2 et 3 sont équipées chacune d'un pantographe à un bras.
Les sets 1058 à 1061 équipés d'une livrée rouge ,Hakone Tozan Railway ,et sont normalement limités aux services entre Shin-Matsuda et Hakone-Yumoto .

Modelisme
La série Odakyū 1000 est disponible par le fabricant Greenmax en formations 4 -6 et 10 voitures.

Galerie photos

Extérieur

Intérieur

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Histoire du transport ferroviaire au Japon
 Transport ferroviaire au Japon

Lien externe

Automotrice du Japon
Automotrice 1500 V

Odakyū série 1000


Karl Leopold von Köckritz (* 16. Juni 1744 in Zielenzig; † 30. September 1821 in Berlin) war ein preußischer Generalleutnant sowie Chef des Reitenden Feldjägerkorps.

Leben
Karl Leopold war der Sohn von Friedrich Albrecht von Köckritz († 1761) und dessen Ehefrau Bertha Helene, geborene von Unruh.

Köckritz besuchte vom 17. Juni 1757 bis zum 14. Dezember 1761 das Berliner Kadettenhaus und trat anschließend als Gefreiterkorporal in das Grenadier-Gardebataillon Nr. 6 der Preußischen Armee ein. Im Feldzug von 1794 gegen das aufständische Polen unter Führung des Generals Tadeusz Kościuszko begleitete er den damaligen Kronprinzen und späteren König Friedrich Wilhelm III. Für das Gefecht bei Weißenburg wurde er mit dem Orden Pour le Mérite ausgezeichnet. Am 17. November 1797 wurde Köckritz Generaladjutant des Königs und als Oberst (seit 20. Mai 1798) ab 20. Mai 1801 auch Chef des Reitenden Feldjägerkorps. In dieser Stellung folgte am 20. Mai 1803 seine Beförderung zum Generalmajor. Am Vierten Koalitionskrieg nahm er in Begleitung des Königs teil, der ihn am 10. März 1809 schließlich zum Generalleutnant beförderte und ihn am 15. Dezember 1811 zum Ritter des Schwarzen Adlerordens schlug. Von seiner Stellung als Generaladjutant wurde Köckritz am 20. Dezember 1814 entbunden, blieb aber weiterhin Chef des Reitenden Feldjägerkorps.

Köckritz galt zu seiner Zeit als vollendeter Hofmann und hatte als Günstling und Berater bis 1814 großen Einfluss auf den unentschlossenen König Friedrich Wilhelm III., besonders in Personalfragen. Als Befürworter einer Allianz mit dem revolutionären Frankreich und Vertreter der "Friedenspartei" am Hof unterschätzte er ebenso wie Außenminister Christian Graf Haugwitz und Generalfeldmarschall Karl Wilhelm Ferdinand Herzog von Braunschweig-Wolfenbüttel die imperialen Ambitionen Napoleon I. und sah stattdessen in Österreich den Hauptgegner. So kommt es zur folgenschweren Entwicklung, die Preußen außenpolitisch isoliert und in die ausweglose Situation manövriert, die in der Schlacht von Jena und Auerstedt 1806 zum Untergang der Armee und Altpreußen an den Rand des Zusammenbruchs führt.

Im Urteil von Zeitgenossen
 Freiherr vom Stein nannte Köckritz öffentlich einen: eingeschränkten ungebildeten Kopf von gemeinen Charakter und Denkart. In der Kadettenanstalt, so Stein, "bildete sich sein beschränkter Kopf zum Repräsentanten der Gemeinheit und Untergebenheit aus, der, nur der flachsten Ansichten fähig, nichts wünschte als Ruhe und Friede von außen, Verträglichkeit im Innern, um ungestört seine Spielpartie und Tabackspfeife genießen zu können".

Literatur
 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 3, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1937], , S. 148–149, Nr. 1053.
 Olaf Jessen: Preußens Napoleon? Ernst von Rüchel (1754–1823). Krieg im Zeitalter der Vernunft. Verlag Schöningh, Paderborn/München/Wien/Zürich 2007 ISBN 3-506-75699-0.
 Schlossers Weltgeschichte. Band 15.
 Leopold von Zedlitz-Neukirch: Pantheon des Preussischen Heeres. S. 183.
 Friedrich Buchholz, Christian Karl August Ludwig von Massenbach, Johann Wilhelm Lombard: Gallerie preussischer Charaktere: aus der französischen Handschrift übersetzt. S. 3 ff.

Weblinks

 2 Porträts bei Digitaler Porträtindex

Fußnoten

Generalleutnant (Königreich Preußen)
Träger des Pour le Mérite (Militärorden)
Ritter des Schwarzen Adlerordens
Ritter des Pour la vertu militaire
Person im Kościuszko-Aufstand (Preußen)
Person in den Koalitionskriegen (Preußen)
Karl Leopold
Deutscher
Geboren 1744
Gestorben 1821
Mann

Karl Leopold von Köckritz


Teobald (fr. Thibaut) (? – 1218.) bio je grof Bloisa i Clermont-en-Beauvaisisa (1205. – 1218.) u Francuskoj.

Njegov otac je bio Luj I. od Bloisa, sin Teobalda V. i Alise Francuske. Majka mu je bila Katarina od Clermont-en-Beauvaisisa.

Teobald je imao dvije supruge:
Matilda od Alençona
Klemencija od Rochesa

Nije imao djece niti s jednom suprugom.

U Kastilji se Teobald borio s Maurima, ali se zarazio gubom i vratio kući, gdje je živio u dvorcu u La Ferté-Villeneuilu dosta povučeno. Prodao je Clermont-en-Beauvaisis kralju Francuske, a Blois je ostavio svojim tetama Margareti i Izabeli.

Izvori

Grofovi Bloisa
Grofovi Clermont-en-Beauvaisisa

Teobald VI. od Bloisa


Glickenhaus SCG 007 LMH é um superesportivo Hypercar construído pela  construtora americana Scuderia Cameron Glickenhaus para a categoria FIA LMH. O modelo ingressou pela primeira vez no campeonato mundial de endurance da FIA em 2021, totalizando 2 pódios entre as temporadas 2021 e 2022, e um 3° lugar geral nas 24 Horas de Le Mans de 2022. Entre os pilotos do SCG 007 LMH encontra-se o brasileiro Pipo Derani, que estreou pela equipe americana nas 6 Horas de Monza de 2021.

História
Em 2018, FIA e a ACO aprovaram o novo regulamento da categoria Le Mans Hypercar em substituição ao regulamento LMP1  para entrar em vigor a partir da temporada de 2021 do mundial de endurance da FIA.  Em 27 de julho de 2018, a Scuderia Cameron Glickenhaus foi a primeira fabricante a anunciar o ingresso além de apresentar oficialmente o carro com o qual competiria, o hypercar Glickenhaus SCG 007 LMH.

A equipe anunciou oficialmente ausência do restante do campeonato de 2022 do FIA WEC alengando problemas com custos operacionais, sendo a última prova a participar as 24 Horas de Le Mans de 2022, começando pelas 8 Horas de Fuji de 2022  e se estendo até a última prova do ano , as 8 Horas do Barém de 2022. A montadora Glickenhaus pretende a partir de 2023 oferecer suporte a equipes privadas interessadas em adquirir e correr com o SCG 007 LMH no campeonato FIA WEC  de 2023.

Mesmo sendo um carro LMH FIA, e tecnicamente habilitado para correr na categoria GTP ao lado dos LMDh, a Glickenhaus está vetada de inscrever seus carros para o campeonato IMSA SportsCar Champioship. Segundo a entidade organizadora IMSA, a Glickenhaus não se enquadra como uma fabricante de carros que atende uma produção mínima de veículos para o público .

Conforme noticiado em alguns canais de notícias esportivas do automobilismo , e confirmado pelo diretor da equipe James Glickenhaus, o SCG 007 LMH participou pela ultima vez em um campeonato do WEC nas 6 horas de Monza de 2023. A Glickenhaus não deve retornar com seu modelo SCG 007 para a temporada de 2024.

Resultados completos do Campeonato Mundial de Resistência (FIA WEC)

Os resultados em negrito indicam a pole position. Os resultados em itálico indicam a volta mais rápida.

*Temporada em andamento .

Referências

Automóveis de corrida das 24 Horas de Le Mans
Protótipos de Le Mans

Glickenhaus SCG 007 LMH


Dalbahçe, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin eski ismi "Taflı"dır.

Coğrafya
Samsun il merkezine 42 km, Çarşamba ilçesine 7 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Çarşamba'nın mahalleleri

Dalbahçe, Çarşamba


Manuel Vicente Nunes (Lisboa, 10 de junho de 1711 – Brasil,  1775) foi um construtor naval e militar português.

Biografia

Manuel Vicente Nunes nasceu na Rua dos Mastros, na freguesia de Santos-o-Velho, em Lisboa, a 10 de Junho de 1711, e foi baptizado no dia seguinte. Era filho do carpinteiro Vicente Nunes e de sua mulher Maria Madalena, que não sobreviveu ao parto.

Ainda jovem, Manuel trabalhou no estaleiro da sua família à beira do Rio Tejo, trabalhando lá até 1742 com 31 anos de idade. Na mesma década, Manuel casou-se, e em 1748 construiu uma ponte de madeira de 114 palmos (cerca de 25 metros), tendo construído também pequenas embarcações.

No mesmo ano, foi mandado à cidade do Porto, por António Guedes Pereira, Secretário de Estado dos Negócios da Marinha e Domínios Ultramarinos para preparar ou armar e escolher uma nau para a Carreira da Índia, trazida para Lisboa e comandada pelo própio Manuel, conforme atesta, tendo custeado a despesa da jornada.

Pouco mais de um ano depois, após a morte de D. João V e a subida ao trono de D. José I, a 22 de Novembro de 1751 é lançada à água no Rio Tejo a nau de linha Nossa Senhora da Conceição e São José, a primeira nau de linha construído por Manuel ao serviço da Coroa.

Após isso, Manuel foi enviado ao porto de Cádis por duas vezes, em 1752 e em 1753, por ordem do novo Secretário de Estado dos Negócios da Marinha e Domínios Ultramarinos, Diogo de Mendonça Corte-Real. O objetivo dessas viagens eram provavelmente espionar a construção dos navios espanhóis naquele porto.

Quatro anos depois, é lançada à água a nau Nossa Senhora da Assunção, segunda nau construída por Manuel e no mesmo ano recebe o hábito da Ordem de Santiago.

Navios construídos

 Nossa Senhora da Conceição e São José lançada à água em Lisboa em 22 de Novembro de 1751.
 Nossa Senhora da Assunção lançada à água em Lisboa em 25 de Abril de 1757.
 Nossa Senhora da Ajuda e São Pedro de Alcântara lançada à água em Lisboa em 29 de Março de 1759.
 Nossa Senhora das Mercês e São José lançada à água em Lisboa em  21 de Março de 1761.
 Nossa Senhora da Madre de Deus e São José lançada à água em Lisboa em 1761.
 Nossa Senhora do Pilar lançada à água em Lisboa em 1763.
 Nossa Senhora do Bom Sucesso lançada à água em Lisboa em 1766.
 Nossa Senhora dos Prazeres lançada à água em Lisboa em 26 de Julho de 1767.
 Nossa Senhora da Conceição lançada à água em Lisboa em 13 de Julho de 1771.

Bibliografia

Construtores navais de Portugal
Militares de Portugal

Manuel Vicente Nunes


Anthony Wayne England (born May 15, 1942), better known as Tony England, is an American, former NASA astronaut.  Selected in 1967, England was among a group of astronauts who served as backups during the Apollo and Skylab programs. Like most others in his class, he flew during the Space Shuttle program, serving as a mission specialist on STS-51-F in 1985. He has logged more than 4,000 hours of flying time and 188 hours in space.

England helped develop and use radars to probe the Moon on Apollo 17 and glaciers in Washington and Alaska. He participated in and led field parties during two seasons in Antarctica.

England was formerly dean of the College of Engineering and Computer Science at the University of Michigan's Dearborn campus.

Biography

Early years and education
England was born May 15, 1942, in Indianapolis, Indiana, but his hometown is West Fargo, North Dakota. He attended primary school in Indianapolis, Indiana, and graduated from high school in North Dakota. At the Massachusetts Institute of Technology (MIT) he received his Bachelor of Science and Master of Science degrees in Earth and planetary sciences (course 12A) in 1965, and a Doctor of Philosophy degree in Earth and planetary sciences in 1970. England was a graduate fellow at MIT for the three years immediately preceding his first assignment to NASA.

Career
England was selected as a scientist-astronaut by NASA in August 1967, as part of the 6th astronaut selection. At 25 years 81 days old, he was the youngest candidate to be selected up to that time. He subsequently completed the initial academic training and a 53-week course in flight training at Laughlin Air Force Base, Texas.  He received his wings with distinguished honors in April 1969. England served as a support crewman for the Apollo 13 and 16 flights. He was also an EVA CapCom during the Apollo 16 mission, talking to the astronauts while they explored the surface of the Moon. Notably, he developed and communicated instructions for construction of the lithium hydroxide canisters on Apollo 13.

England and Philip Chapman resigned from NASA in 1972, citing a decline in crewed missions. Neither had flown in space at that point. England joined the U.S. Geological Survey.

He was deputy chief of the Office of Geochemistry and Geophysics for the U.S. Geological Survey, and associate editor for the Journal of Geophysical Research. He served on the National Academy's Space Studies Board, and on several federal committees concerned with Antarctic policy, nuclear waste containment, and federal science and technology.

England returned to the Johnson Space Center in 1979 as a senior scientist-astronaut (mission specialist), was assigned to the operation mission development group of the Astronaut Office, and eventually managed that group.

Space Shuttle flight
STS-51-F, carrying a seven-man crew and Spacelab-2, was launched from Kennedy Space Center, Florida on July 29, 1985. This mission was the first pallet-only Spacelab mission and the first mission to operate the Spacelab Instrument Pointing System (IPS). It carried 13 major experiments of which seven were in the field of astronomy and solar physics, three were for studies of the Earth's ionosphere, two were life science experiments, and 1 studied the properties of superfluid helium. England was responsible for activating and operating the Spacelab systems, operating the IPS and the Remote Manipulator System, assisting with experiment operations, and performing a contingency EVA had one been necessary. After 126 orbits of the Earth, STS 51-F Challenger landed at Edwards Air Force Base, California, on August 6, 1985.

From May 1986 to May 1987, England served as a program scientist for Space Station Freedom (which later evolved into the International Space Station). From June 1987 to December 1987, he taught Remote Sensing Geophysics at Rice University. England retired from NASA in 1988.

Post-NASA career
England was the dean of the College of Engineering and Computer Science and professor of electrical engineering and computer science at the University of Michigan–Dearborn. He is also a professor of electrical engineering and computer science and atmospheric, oceanic, and of space sciences in the College of Engineering at the University of Michigan, Ann Arbor.

Personal
England was married for 51 years to his childhood sweetheart, Kathi (Kreutz) until her death in 2013 and has two daughters, Heidi and Heather. He has five grandchildren. His recreational interests include sailing and amateur radio.

England's career is chronicled in the book NASA's Scientist-Astronauts by David Shayler and Colin Burgess.

Awards and honors
 Johnson Space Center Superior Achievement Award (1970)
 NASA Outstanding Scientific Achievement Medal (1973)
 U.S. Antarctic Medal (1979)
 NASA Space Flight Medal (1985)
 American Astronomical Society Space Flight Award (1986)
 NASA Exceptional Service Medal (1988)
 Department of Electrical Engineering and Computer Science Exceptional Service Award for 1994
 College of Engineering Excellence in Faculty Service Award for 1995 (Michigan)
 Fellow of the Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE)
 IEEE Judith A. Resnik Award (2004), "for significant contributions to the development and application of spaceborne microwave radiometry to remote sensing".

For supporting diversity at the University of Michigan, England received the Harold R. Johnson Diversity Service Award in 2002 and the NCID Exemplary Diversity Engagement and Scholarship Award in 2009.

References

External links

Spacefacts biography of England

1942 births
Living people
People from Indianapolis
Amateur radio people
Massachusetts Institute of Technology School of Science alumni
University of Michigan faculty
Rice University staff
Fellow Members of the IEEE
People from West Fargo, North Dakota
United States Geological Survey personnel
NASA civilian astronauts
Space Shuttle program astronauts

Anthony W. England


Jean Henri Pareau (auch: Joannes Henricus Pareau, Jan Hendrik Pareau; * 13. Mai 1761 in Amsterdam; † 1. Februar 1833 in Utrecht) war ein niederländischer Orientalist und reformierter Theologe.

Leben
Der Sohn des Juweliers Guilleaume Henri Pareau (* Dezember 1700 – 25. Dezember 1770 in Amsterdam) und dessen Frau Angélique Croquet (begr.: 24. Dezember 1789 in Amsterdam) hatte bereits in seinem neunten Lebensjahr seinen Vater verloren. Mit zwölf Jahren bezog er die Lateinschule seiner Geburtsstadt, wo er angeregt von Pieter Burman dem Jüngeren eine besondere Vorliebe für griechische und lateinische Dichter entwickelte. Diese Schule verließ er mit der Dichtung de Ira, welche er aus Trotz über die Ablehnung eines anderen Aufsatzes verfasst hatte. Am 28. März 1777 wurde er als Student der Theologie an das Athenaeum Illustre seiner Heimatstadt aufgenommen, wo er den Unterricht bei Burman, Herman Tollius, Daniel Wyttenbach, Henry Albert Schultens, Diederik Adriaan Walraven (1732–1804) und Petrus Curtenius (1716–1789) verfolgte.

Drei Jahre lang bereitete er sich auf seinen Pfarrdienst vor, wobei vor allem die orientalischen Sprachen und deren Dichtungen sein Hauptinteressengebiet bildeten. 1780 verließ er die Bildungseinrichtung, um seine Studien der lateinischen und griechischen Literatur an der Universität Leiden bei David Ruhnken und Lodewijk Caspar Valckenaer (1715–1785) fortzusetzen. Hier besuchte er auch die Vorlesungen zum Naturrecht bei Dionysius van de Wijnpersse sowie jene Vorlesungen zur Theologie bei Aegidius Gillesen (1712–1800), Ewaldus Hollebeek (1719–1796), Carolus Boers (1746–1814) und Petrus Rietveld (1739–1784). Am 2. September absolvierte er sein theologisches Examen und fand Aufnahme unter die theologischen Kandidaten der Wallonischen reformierten Kirche. Daraufhin ging er wieder nach Amsterdam, wo er sich durch Predigten als Kanzelredner übte und seine Studien fortsetzte. Zudem erhielt er beim Amsterdamer Bürgermeister Willem Gerrit Dedel (1734–1801) eine Hauslehrerstelle.

Am 6. Februar 1789 erhielt er eine Pfarrstelle bei der Wallonischen Gemeinde in Deventer und eine Berufung als Professor der Theologie und Orientalischen Sprachen an das dortige Athenaeum Illustre. Kurz darauf, am 19. November desselben Jahres, ernannte ihn die theologische Fakultät der Leidener Hochschule zum Doktor honoris causa, welche Ehrung er mit der Rede de conatibus incredulorum rei Christianae plus emolumenti quam detrimenti afferentibus in Empfang nahm. Aufgrund der Revolution von 1795 wurde er aus dem Amt in Deventer entlassen und erhielt am 30. Oktober 1796 eine neue Berufung zur Pfarrerstelle bei der Wallonischen Gemeinde in Middelburg. Diese trat er am 19. Februar 1797 an. 1798 berief man ihn erneut nach Deventer als Pfarrer und Professor für Theologie, Ethik und orientalische Sprachen am Gymnasium Illustre. Daher hielt er am 3. März in Middelburg seine Abschiedspredigt und übernahm am 27. Mai mit einer Rede über die Apologie für das Studium der orientalischen Sprachen, mit dem Titel De literis orientalibus minime injucundis, aufnahm.

Jedoch konnte man ihn nicht in Deventer halten, da ihm am 20. September 1804 die Kuratoren der Universität Harderwijk zum Professor der orientalischen Sprachen und hebräischen Altertümer beriefen, welche Tätigkeit er am 13. Juni 1805 mit der Einführungsrede De ingenuo poëseos hebraicae studio nostris temporibus magnopere commendando übernahm. In Harderwijk unterrichtete er vornehmlich die arabischen Sprachen und veröffentlichte kritische Studien über Ijob. Zudem beteiligte er sich an den organisatorischen Aufgaben der Hochschule und war 1807/08 Rektor der Alma Mater, welche Stelle er mit der Rede de amico atque utili Graecarum Latinarumque literarum cum Orientalibus consortio niederlegte. Am 14. Mai 1810 beriefen ihn die Kuratoren der Universität Utrecht zum Professor der Theologie, welche Aufgabe er am 27. August 1810 antrat und am 27. September 1810 seine Einführungsrede de constanti ac non mutabili orientalium ingenio, sacrarum literarum cultoribus suos in usus diligenter observando hielt. Außerdem wurde er 1812 Pfarrer der Wallonischen Gemeinde in Utrecht. Sein Lehrauftrag endete als er, aufgrund der neuen Verordnung der Hochschulbildung durch König Wilhelm am 2. August 1815 erlassen, am 6. November 1815 den Lehrstuhl für spekulative Philosophie übernahm, sowie den Lehrstuhl für orientalische Literatur, den er bis zu seiner Emeritierung am 22. Oktober 1830 innehatte.

Zudem übernahm er noch einmal als Emeritus  vom Januar 1831 bis zum 1. Februar 1833 diesen Lehrstuhl. In seiner Eigenschaft als Utrechter Hochschullehrer beteiligte er sich auch an den organisatorischen Aufgaben der Utrechter Schule und war 1822/23 Rektor der Alma Mater, welche Aufgabe er am 20. März 1823 seinem Nachfolger übergab und mit der Rede de honoris studio Orientalium beendete. In Anerkennung seiner wissenschaftlichen Arbeiten fand er Zugang zu mehreren Gelehrtengesellschaften. So am 31. Januar 1793 als Mitglied der Seeländischen Gesellschaft der Wissenschaften (Zeeuwsch Genootschap der Wetenschappen), 1807 als Mitglied der provinziellen Utrechtschen Gesellschaft der Künste und Wissenschaften, am 5. Juli 1809 war er Mitglied der Königlich-Niederländischen Akademie der Wissenschaften, 1814 Mitglied der Holländischen Gesellschaft der Wissenschaften in Haarlem (Hollandsche Maatschappij der Wetenschappen), 1816 korrespondierendes Mitglied von der Société asiatique in Paris und 1826 korrespondierendes Mitglied Royal Asiatic Society in London.

In Deventer heiratete er am 31. August 1794 Helena Nisina Ribbius, Tochter des Lodewijk van Eyll Ribbius und dessen Frau Aleida Duikink. In der Ehe erblickten zwei Söhne und vier Töchter das Licht der Welt. Von diesen Kindern ist der Groninger Professor Louis Gerlach Pareau (1800–1866) und der Theologe Anton Henri Pareau (1805–1859) bekannt. Von den Töchtern heiratete Theodora Aleida Pareau (* 13. September 1795; † 27. März 1847) Daniel Revel, zudem sind die Namen Wilhelmine Henriette Angelique (* 15. Dezember 1797; † 19. Oktober 1866) Pareau, Maria Magdalena Pareau (* 22. September 1802; † 23. Januar 1857) und Cornelia Helena Pareau (* 6. März 1804; † 16. Januar 1882) bekannt.

Werke (Auswahl)
 de Threni Jeremiae philologicè et criticè illustrati. Leiden 1790
 Oratio de conatibus incredulorum rei christianae plus emolumenti quam detrimenti afferentibus. 1790, 1799
 Oratio de literis orientalibus minime injucundis: publice habita d. 27. Maji a. 1799. Deventer 1799
 Oratio de ingenuo poësos Hebreïcae studio, nostris temporibus magnopere commendando', tweede titel: 'Oratio de ingenuo poësos Hebreïcae studio. Harderwijk 1805
 Commentatio de immortalitatis ac vitae futurae notitiis ab antiquissimo Jobi scriptore in suos usus adhibitis: accedit sermo Jobi de sapientia mortuis magis cognita quam vivis: sive Jobeidis caput XXVIII philologice et critice illustratum. Deventer 1807
 Oratio de amico atque utili Graecarum Latinarumque literarum cum orientalibus consortio. Harderwijk 1808
 Oratio de constanti ac non mutabili orientalium ingenio, sacrarum literarum cultoribus suos in usus diligenter observando. 1810
 Sermons sur quelques textes de l'Écriture Saine. 1814
 Disputatio de rationem, quae mythicam librorum sacrorum interpretationem suadeant, momento ac pon. 1814
 Antiquitas Hebraica breviter descripta. Utrecht 1817
 Sermon, prononcé pout l'ouverture de la réunion des députés des Églises Wallonnes à Zutphen. 1819
 Institutio interpretis Veteris Testamenti. Utrecht 1822
 Antiuitas Hebraica breviter descriptae appendix, sive Alterius editionis praefatio et indices. Utrecht 1822
 Disputatio de mythica sacri codicis interpretatione. Utrecht 1824
 De mythica sacri codicis. Editie: Ed. altera, additamento et indicibus aucta. Utrecht 1824
 Specimen academicum continens Commentationem de Tograji carmine. 1828
 Commentatio de Amralkeisi Moallakah, praelecta in tertia classe Instituti doctrinarum, quod Amstelodami est, et annotatis instructa. Utrecht 1828.
 Antiuitas Hebraica breviter descripta.

Literatur
 Barend Glasius: Biographisch Woordenboek van Nederlandsche Godgeleerden. Gebrüder Muller, 's-Hertogenbosch, 1856, Bd. 3, S. 72 (Online, niederländisch)
 Abraham Jacob van der Aa: Biographisch Woordenboek der Nederlanden. Verlag J. J. van Brederode, Haarlem, 1872, Bd. 15, S. 91 (Online, niederländisch)
 Knappert: PAREAU (Jean Henri). In: Philipp Christiaan Molhuysen, Petrus Johannes Blok: Nieuw Nederlandsch Biografisch Woordenboek. (NNBW), Verlag A.W. Sijthoff's Uitgevers-Maatschappij, Amsterdam, 1912, Bd. 2, Sp. 1065
 J. Vree: PAREAU JEAN HENRI. In: J. van den Berg: Biografisch lexicon voor de geschiedenis van het Nederlandse protestantisme. Verlag Uit Geversmaatschappij J. H. Kok, Kampen, 2006, , 6. Bd., S. 221 (niederländisch)
 Jodocus Heringa Eliza's zoon: Levensberigt en Karakterschets van wijlen den Hoogleeraar Jean Henri Pareau. In: N. C. Kist, H. J. Royaards: Archief voor Kerkelijke Geschiedenis inzonderheid van Nederland. Verlag S. und J. Luchtmans, Leiden 1833, Bd. 4, S. 253–319, (Online, niederländisch)
 Gerrit Nieuwenhuis: Algemeen woordenboek van kunsten en wetenschappen. Met Aanhangsel op het woordenboek van kunsten en wetenschappen. (P-Q) S. 62 (Online, niederländisch)
 Hermannus Bouman: Geschiedenis van de voormalige geldersche Hoogeschool en hare Hoogleeraren. Verlag J. G. van Terveen und Sohn; Utrecht 1847; (Online, niederländisch)

Weblinks
 Catalogus Professorum Academiae Rheno-Traiectinae
 Pareau beim DBNL
 Pareau beim KNAW
 Webseite Familie Pareau

Reformierter Theologe (18. Jahrhundert)
Reformierter Theologe (19. Jahrhundert)
Orientalist
Rektor (Universität Harderwijk)
Rektor (Universität Utrecht)
Mitglied der Société asiatique
Mitglied der Königlich Niederländischen Akademie der Wissenschaften
Mitglied der Royal Asiatic Society
Niederländer
Geboren 1761
Gestorben 1833
Mann

Jean Henri Pareau


جدية هي إحدى القرى المحتلة والمدمرة التابعة لمركز فيق التابع لمحافظة القنيطرة في هضبة الجولان بجنوب غرب سوريا.

تتبع ناحية قرى مركز منطقة فيق، محافظة القنيطرة وكان سكانها 213 ن عام 1967 وترتفع 375 م، تقوم في أرض بركانية منبسطة تشرف على الحافة الشمالية لوادي دفيلة، على وادي السمك من الجهة الغربية، تحيط بها شمالاً وجنوباً منطقة حراجية من أشجار السنديان والبلوط والزعرور والبطم، تبعد 5 كم عن مدينة فيق، باتجاه الشمال الشرقي. وجدت فيها مدافن تعود إلى ما قبل التاريخ، ووجد فيها فخار يعود إلى العهدين البيزنطي والعربي الإسلامي، تزرع أراضيها بالحبوب والبقول بعلاً، وتربى فيها الماشية تستمد مياه الشرب من الينابيع المجاورة.

قرى الجولان المحتلة
قرى الجولان المدمرة
قرى محافظة القنيطرة

جدية (قرية)


صَلِيحَة (اسمها الكامل: صلّوحة بنت إبراهيم بن عبد الحفيظ) كانت مطربة تونسية، ولدت عام 1914 بدشرة نبر (ولاية الكاف) وتوفيت في  بمدينة تونس. كانت صاحبة صوت شجيّ بمسحته البدويّة الظاهرة.

نشأتها
غادر والدها إبراهيم، وهو أصيل مدينة سوق أهراس (الجزائر)، منطقتهم بحثًا عن عمل متجهًا نحو مدينة ماطر ثم إلى العاصمة تونس (مدينة). فوُضعت صليحة وأختها الكبرى علجيّة للعيش عند عائلة برجوازية. مثّل الموت المفاجئ لأخويها الصغيرين وطلاق والديها حادثات صعبة بالنسبة لها. فاختارت شقيقتها الكبرى العيش مع والدها، في حين فضّلت صليحة البقاء مع والدتها.
اشتغلت خادمة في البيوت عندما  كان عمرها عشر سنوات، ومنها قصر الباي التونسي ومنزل المطربة التونسية بدرية
زُوّجت وهي صغيرة السن، فاعتقدت أنها ستعيد بناء حياتها وتحقيق الاستقرار من خلال تأسيس عائلة، غير أن زواجها فشل رغم انجابها لثلاثة أولاد، بقيت منهم بنت واحدة فقط على قيد الحياة هي المغنية التونسية شبيلة راشد.

في عام 1938 كان أول ظهور لها في حفل بمناسبة تدشين محطة الإذاعة البريدية الجديدة بقيادة البشير فهمي.

الأغاني

عنها

  من تأليف محمد بوذينة، منشورات محمد بوذينة،, 1997 - 219 صفحة.

المراجع

مغنيات تونسيات في القرن 20
مواليد 1914
مواليد في تونس
مواليد في نبر (تونس)
وفيات 1378 هـ
وفيات 1958
وفيات في مدينة تونس
مدفونون في مقبرة الجلاز

صليحة


Petra Fichtinger (* Oktober 1973) ist eine österreichische Tischtennis-Spielerin. Sie nahm dreimal an Weltmeisterschaften teil.

Werdegang
Erste internationale Erfolge erzielte Petra Fichtinger bei Jugend-Europameisterschaften. 1987 holte sie bei den Schülern im Mixed mit Karl Jindrak Bronze. Ein Jahr später erreichte sie im Doppel mit der Ungarin Adrienne Rakos das Endspiel. In Granada wurde sie 1991 Vizeeuropameisterin im Einzel hinter Krisztina Tóth (Ungarn), im Doppel mit Anna Januszyk (Polen) gewann sie den Titel. In dieser Zeit trainierte sie im Leistungszentrum Stockerau unter Andrzej Baranowski.

Petra Fichtinger spielte bei den Vereinen UTTC Raika Oberndorf, später bei Union Raiffeisen Oberndorf, ehe sie 2002 ihre Karriere beendete.

1992 belegte sie in der nationalen Rangliste Platz 1. Bei den nationalen österreichischen Meisterschaften siegte sie von 1991 bis 1997 insgesamt sechsmal im Einzel. Von 1989 bis 1998 wurde sie viermal für Europameisterschaften nominiert, dreimal nahm sie an Weltmeisterschaften teil. In die Nähe von Medaillenrängen kam sie dabei nicht.

Nach 1997 trat sie international nicht mehr auf, 2002 beendete sie ihre aktive Laufbahn.

Turnierergebnisse

Einzelnachweise

Österreichischer Meister (Tischtennis)
Sportler (Stockerau)
Sportler (Oberndorf an der Melk)
Österreicher
Geboren 1973
Frau

Petra Fichtinger


NPC ya da oyuncu olmayan karakter (non-player character), bir video oyununda oyuncu tarafından kontrol edilemeyen karakter anlamına gelir. NPC genel olarak rol yapma oyunlarında kontrol edemediğiniz fakat etkileşime girebildiğiniz karakterler için kullanılır. NPC'ler doğrudan veya dolaylı olarak öyküye veya senaryoya katkıda bulunabilir veya yalnızca orada bulan bir karakter olabilir. Bir rol yapma oyununda NPC'ler oyun yöneticisi/dungeon master (Kağıt ve Kalem RYO), oyun motoru (Video oyunu) ya da oyun yöneticisinin yardımcıları (LARP) tarafından kontrol edilir. Oyuncuların NPC'lerin hareketlerine ve konuşmalarına müdahale etmesi kural dışıdır. Ayrıca video oyunlarında, oyuncuların gereksinim duyabileceği bazı araç gereçleri satan oyuncusuz karakterler de NPC olarak adlandırılır.

Kaynakça

Rol yapma oyunu terminolojisi
Video oyunu terimleri

Oyuncu olmayan karakter


The Table of Ranks () was a formal list of positions and ranks in the military, government, and court of Imperial Russia. Peter the Great introduced the system in 1722 while engaged in a struggle with the existing hereditary nobility, or boyars. The Table of Ranks was formally abolished on 11 November 1917 by the newly established Bolshevik government. During the Vladimir Putin  presidency a similar formalized structure has been reintroduced into many governmental departments, combined with formal uniforms and insignia: Local Government, Diplomatic Service, Prosecution Service, Investigative Committee.

Principles
The Table of Ranks re-organized the foundations of feudal Russian nobility (mestnichestvo) by recognizing service in the military, in the civil service, and at the imperial court as the basis of an aristocrat's standing in society. The table divided ranks in 14 grades, with all nobles regardless of birth or wealth (at least in theory) beginning at the bottom of the table and rising through their service (sluzhba) to the tsar. While all grades were open by merit, promotion required qualification for the next rank, and grades 1 through 5 required the personal approval of the tsar himself. Despite initial resistance from noblemen, many of whom were still illiterate in the 18th century and who shunned the paper-pushing life of the civil servant, the eventual effect of the Table of Ranks was to create an educated class of noble bureaucrats.

Peter's intentions for a class of nobles bound to the tsar by their personal service to him were watered down by subsequent tsars. In 1762 Peter III abolished the compulsory 25-year military or civilian service for nobles.  In 1767 Catherine the Great bought the support of the bureaucracy by making promotion up the 14 ranks automatic after seven years regardless of position or merit. Thus the bureaucracy became populated with time servers.

Achieving a certain level in the table automatically granted a certain level of nobility. A civil servant promoted to the 14th grade gained personal nobility (dvoryanstvo), and holding an office in the 8th grade endowed the office holder with hereditary nobility. Nicholas I raised this threshold to the 5th grade in 1845.
In 1856 the grades required for hereditary nobility were changed to the 4th grade for the civil service and to the 6th grade for military service. The father of Vladimir Lenin progressed in the management of education, reaching the 4th rank and becoming an "active state councillor" (действительный статский советник), which gave him the privilege of hereditary nobility.

With occasional revisions, the Table of Ranks remained in effect until the Russian Revolution of 1917.

Table of Ranks
An abridged version of the Table of Ranks with time expiration set for promotion is shown below:

The table below contains the military ranks of the Guards (infantry and cavalry) 1722 until 1917.

Peter I stipulated that "princes related to us or married to our princesses always take precedence" and that when military officers of the army and navy were of the same rank, "the naval officer is superior at sea to the land officer; and on land the land officer is superior to the naval officer".  He laid down that fines of two months' salary should be assessed against those falsely claiming a higher rank or gaining a rank without qualification. He stated that service with a foreign monarch would not automatically confer the rank until approved by the tsar, as "we do not grant any rank to anyone until he performs a useful service to us or to the state", while women were to "advance in rank with their husbands".

Style of address
In a way the government, court, military and clergy ranks represented the gentry class of the Russian Empire. Similarly to the noble titles, the rank holders each had their specific style of address:

Outside that table are the rank of Generalissimus, which was an honorary title and not a military rank and the title of Patriarch, which theoretically equaled the eminence of the Russian Emperor, but which Peter the Great kept vacant between 1700 and 1720 and eventually substituted for the collective board of the Most Holy Synod, effectively turning the Church into a department of the state.

First complete translation into English
The first complete translation into English of the original Table of Ranks promulgated by Peter the Great in 1722 was presented by Brazilian historian Angelo Segrillo in 2016, and is available online.

See also
 Wohlgeboren
 List of Japanese court ranks, positions and hereditary titles
 History of Russian military ranks

Notes

References

External links

  Table of Ranks
Peter I's original Table of Ranks

Government reform of Peter the Great
Civil service ranks

Table of Ranks


මෙම තරගාවලිය අයිසීසී ටෙස්ට් වරම් නොලද කණ්ඩායම් සඳහා පැවැත්වෙන ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් තරගාවලියකි. මෙම තරගාවලිය සඳහා කණ්ඩායම් 14 ක් සහභාගී වෙයි. ඒවා මෙසේය,
 එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය
 බර්මියුඩාව
 කැනඩාව
 කයිමන් දූපත්
 හොංකොං
 කෙන්යාව
 මැලේසියාව
 නැමීබියාව
 නෙදර්ලන්තය
 නේපාලය
 පැපුවා නව ගිනියාව
 ස්කොට්ලන්තය
 උගන්ඩාව
 ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය

තරගාවලි ඉතිහාසය

මුලාශ්‍ර

අයිසීසී අන්තර් මහද්වීපික කුසලානය


A XIII-a ediție a Premiilor Gopo s-a desfășurat la data de 19 martie 2019, la Teatrul Național din București. 79 de producții românești lansate în 2018 au intrat în cursa pentru nominalizări. Un record al acestei ediții l-au reprezentat numărul lungmetrajelor: 28 de titluri.

Juriul de preselecție, stabilit de către Board-ul consultativ al Premiilor Gopo, a fost format din 11 profesioniști ai cinematografiei autohtone – Daniel Sandu (regizor), Mirela Oprișor (actriță), Constantin Chelba (operator), Horea Murgu (inginer de sunet), Ileana Cecanu (distribuitor), Andrei Tănăsescu (selecționer și curator) – și critici, teoreticieni și jurnaliști de film – Ana Maria Sandu, Anca Grădinariu, Georgiana Mușat, Cătălin Mesaru, Christian Ferencz-Flatz. Pentru desemnarea câștigătorilor, votează peste 600 de membri activi din industria cinematografică românească. Sistemul de vot este asigurat de firma de audit și consultanță PwC România.

Pentru prima dată, Gala a fost transmisă în direct de televiziunea Film Now, și înregistrat la Digi 24, cele două televiziuni devenind parteneri media principali și co-producători.

Nominalizări și câștigători

Prezentatori

Interpretări muzicale

Filme cu multiple nominalizări
 Moromeții 2  – 14
 Charleston  – 13
 Dragoste 1. Câine  – 11
 Pororoca  – 10
 Îmi este indiferent dacă în istorie vom intra ca barbari  – 6

Filme cu multiple premii
 Moromeții 2  – 8
 Pororoca  – 3
 Îmi este indiferent dacă în istorie vom intra ca barbari  – 2

Note

Legături externe
 premiilegopo.ro Site-ul oficial
 Premiile Gopo 2019

2019 în România
2019

Gopo 2019


Biserica Sfântul Nicolae din Pitești-Monument istoric și de arhitectură de valoare națională,distrusă în 1962 de regimul comunist și nereconstruită.

                                              Dr.Ing.-L.L.M. Dan Florian Samarescu

La 23 aprilie 1962,în perioada detenției ultimului preot paroh a bisericii,preotul Florian I.Samarescu,a fost transmis Comitetului executiv al Sfatului popular al regiunii Argeș,HCM-ul nr.387 având conținutul :
"Se aprobă scoaterea din lista monumentelor de cultură de pe teritoriul R.P.R.a bisericii Sfântul Nicolae din Pitești,anexată la H.C.M. nr.1160 din 1955(semnat-Președintele Consiliului de miniștri,Ion Gheoghe Maurer).La 26 aprilie 1962 ,Sfatul Popular al Regiunii Argeș(președinte I.Sandu)a trimis hotărârea Sfatului Popular al orașului Pitești.În iulie 1962 Biserica Sfântul Nicolae a fost demolată.
Istoria orașului și a bisericii,istorie de peste două secole se încheia tragic.Odată cu Biserica a fost demolat centrul orașului,străzile Neagoe Basarab(strada Mare) și strada Domnița Bălașa.
În cartea "Ansamblul urban medieval Pitești" scrisă de Eugenia Greceanu în 1982,se prezintă și istoria Bisericii Sfântul Nicolae,fosta catedrală a orașului .Biserica Sfântul Nicolae a fost refăcută în 1812 ,pe locul unei biserici mai vechi de zid,din secolul XVIII.Cea mai veche carte de slujbă donată bisericii datează din 1743.Biserica a fost distrusă de cutremurul din 1802 și refăcută în 1812.A ars în 1848 ,împreună cu Ulița Mare și a fost reconstruită ,mărită și impunătoare,la a treia zidire din 1864,când a fost sfințită.În grădina de brazi din preajma bisericii ,se afla bustul din bronz al lui Ion C.Brătianu.Biserica era pictată de Gheorghe Tatarascu și dăruită de M.S.Regele Carol I.
La 30 aprilie 1878 ,a fost oficiat primul Te-Deum de recunoștință penru victoriile din Războiul de Independență,în prezența domnitorului Carol și defilării regimentului de dorobanți.Domnitorul Carol a dăruit bisericii un policandru de valoare cu inscripția "Carol I al României închină Bisericii din orașul Pitești cu hramul Sfântul și Făcătorul de minuni Nicolae,acest odor ,în amintirea zilelor de 9 mai 1866,10 mai 1878,14 decembrie 1877-ziua reîntoarcerii acasă după izbânzile din Bulgaria.
Biserica avea un ceas mare în turlă, fiind denumită și "Biserica cu ceas"
Biserica a fost o redută a luptei anticomuniste,luptătorul în rezistență Apostol ,găsind adăpost în această biserică,până la arestarea sa.Biserica avea icoane aurite de valoare și o pictură impresionantă în tinda de la intrare.
Cum se arată în cartea citată,în 1883 Grigore  Tocilescu,citează biserica datând din 1848,însă pisania consemnă reclădirea ei," cu cheltuiala mahalagiilor și ajutorul creștinilor" în 1812,a unei biserici mai vechi,ce se află mică și prăpădită de cutremur.
Biserica Sfântul Nicolae n-a fost reconstruită până acum.Se impune reconstruirea ei.

Biserici ortodoxe din județul Argeș

Biserica Sfântul Nicolae din Pitești


تيموثي أوليفانت  هو ممثل أمريكي من مواليد 20 مايو 1968. ولعب دور البطولة في أفلام كثيرة منها رحل في ستين ثانية، داي هارد 4.0 وهيتمان.

حياته الشخصية
تموثي متزوج من أليكس نايف منذ العام 1991، حيث كانت حبيبته فيي الجامعة، وله منها بنتان وولد.
والان أصبح عندهما بنت أخرى وكان غريب الاطوار حتى في حياته اليومية

أدواره
 القاتل المأجور
 حياة حرة أو موت صعب
 رانقو
 انا رقم أربعة
 رحل في 60 ثانية

وصلات خارجية

 Timothy Olyphant at Emmys.com

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ويستوود (لوس أنجلوس)
أمريكيون من أصل ألماني
أمريكيون من أصل أيرلندي
أمريكيون من أصل إسكتلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
أمريكيون من أصل هولندي
أمريكيون من أصل يهودي روسي
خريجو جامعة جنوب كاليفورنيا
سباحون أمريكيون
عائلة فاندربيلت
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلون أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون ذكور من أصل أيرلندي
ممثلون ذكور من أصل إسكتلندي
ممثلون من أصل ألماني
ممثلون من أصل روسي
ممثلون من كاليفورنيا
ممثلون من موديستو (كاليفورنيا)
ممثلون من هاواي
ممثلون من هونولولو
ممثلون من ولاية كاليفورنيا
منتجو تلفزيون أمريكيون
منتجو تلفزيون من كاليفورنيا
مواليد 1968
مواليد في هونولولو

تيموثي أوليفانت


Field Commander Cohen : Tour of 1979 est un album live de Leonard Cohen, sorti en 2001. Les chansons ont été enregistrées en direct au Hammersmith Odeon, à Londres, les 4, 5 et 6 décembre 1979, et au , à Brighton, le 15 décembre 1979. Cohen a déclaré que c'était sa meilleure tournée de tous les temps.

Cohen était accompagné du groupe de jazz Passenger d'Austin, au Texas, composé de Steve Meador à la batterie, Roscoe Beck à la basse, Mitch Watkins à la guitare, Bill Ginn aux claviers et Paul Ostermayer au saxophone et à la flûte. Parmi les autres membres de la tournée figuraient le violoniste Raffi Hakopian, le oudiste John Bilezikjian et les choristes Jennifer Warnes et Sharon Robinson. Le bassiste Roscoe Beck deviendra un pilier du studio et des groupes live de Cohen pendant plus d'une décennie par la suite. Le portrait de la couverture de l'album ainsi que les autres photographies du groupe ont été réalisées par la photographe montréalaise Hazel Field.

Réception

James Hunter de Rolling Stone a qualifié le LP de . Mark Deming d'AllMusic écrit que Field Commander Cohen . Le New York Observer a également fait l'éloge de l'album : .

Liste des pistes

Classement

Personnel

Interprètes
 Leonard Cohen : Chant, guitare acoustique
 Jennifer Warnes : Voix
 Sharon Robinson : Voix
 Raffi Hakopian : Violon
 John Bilezikjian : Oud et mandoline

Passenger
 Mitch Watkins : Guitare
 Roscoe Beck :  Basse
 Bill Ginn : Claviers
 Paul Ostermayer : Saxophone, flûte
 Steve Meador : Batterie

Production
 Leanne Ungar : Production, ingénieur
 Bob Metzger, Sharon Robinson : Producteurs consultants
 Fredrik Sarhagen, Koji Egawa, Robert Hadley : Assistants ingénieurs
 Kelly Linch, Stranger Management : Gérance
 Henry Lewy : Enregistrement live
 Bill Schnee : Mixing
 Doug Sax : Mastering
 John Wood :  Technicien
 Nancy Donald : Direction artistique
 Hazel Field : Photographie de la pochette prise à Montréal + les autres photographies du groupe.

Références

Liens externes

Album de Leonard Cohen
Album de folk rock
Album live sorti en 2001
Album enregistré au Hammersmith Apollo
Compilation d'enregistrements en concert

Field Commander Cohen: Tour of 1979