Como, İtalya'nın Lombardiya bölgesinde kendi adını taşıyan Como ilinin merkezi olan ve Milano şehrinin 50 km kuzeydoğusunda İsviçre sınırında yer alan küçük bir şehirdir. Adını verdiği Como Gölü ile tanınır.

Como, "Citta di Seta" (İpek Şehri) diye anılmaktadır. Çin'in ekonomik atağı öncesi dünyanın en önemli ipek üreticisi olan şehirde dünyada tek olan "Setificio" (İpek akademisi) bulunmaktadır.

Coğrafik konumu

Como Golü'nün güneydoğu dalının ucunda kurulmuştur. Milano'dan 40 km kuzeydedir. İsviçre ile sınırı olup Chiasso Vacallo ve Lugano İsviçre şehirleri ile sınır komşusudur. En yakın İtalyan şehirleri Varese ve Lecco'dur. Como belediyesi (komünü) ile komşu olan belediyeler şunlardır:
Blevio, Brunate, Çapiago İntımiano, Casnate con Bernate, Cavallaşça, Çernobbio, Grandate, Lipomo, Maslianıco, Montano Lucino, San Fermo della Battaglıa, Senna Comasco, Tavernerio, Torno.

Como belediyesi şu mahallelere frazione bölünmüştür:
 1 - Albate - Muggio' - Acquanera
 2 - Lora
 3 - Prestino - Camerlata - Breccia - Rebbio
 4 - Camnago Volta
 5 - Şehir Merkezi - Batı Como
 6 - Borghi
 7 - Kuzey Como - Doğut Como
 8 - Monte Olimpino - Ponte Chiasso - Sağnıno - Tavernola
 9 - Garzola  - Cıvığlio

Nüfus gelişimi

Como'nun belediye sınırları içinde nüfusu (3.6.2010 itibarıyla) 84.920 kişidir. 19. yüzyıl ve 20. yüzyılda Como'nun nüfusunun gelişmesi şu gösterimde izlenebilir:

Kişi

Kardeş şehirler

Como şu kentlerle kardeş şehir bağlantısı kurmuştur:

Resimler

Como

Kaynakça

 İtalyanca Wikipedia "Como" maddesi

Ayrıca bakınız
Lombardiya
Como (il)

Dış bağlantılar

 Resmî site

Como


Gustavo es un personaje de historietas creado por Max en 1977 que, a raíz de su serie en El Víbora en 1979, fue el segundo de más éxito de la línea chunga; el primero era el homónimo de la serie Makoki, de Gallardo y Mediavilla.

Trayectoria editorial
La primera aparición de Gustavo tuvo lugar en Muérdago, fanzine que publicaron Max y Pere Joan en 1977.

Dos años más tarde, Max retomó al personaje para la revista El Víbora, donde publicó las historietas Gustavo contra la acctividad del radio (núm. 1 a 11, 1979-1980) y El Comecocometrón.

En el 2010, Ediciones La Cúpula publicó un integral sobre el personaje (Las aventuras de Gustavo. ISBN 9788478339013)

Estilo
Durante el desarrollo de Gustavo, el rabajo de Max fue variando desde la influencia de Crumb a la de Hergé y a la de Opisso.

Bibliografía

Referencias

Enlaces externos

 Ficha en BD Gest', La Bédéthèque de la ed. en español (La Cúpula, 1993) de Gustavo contra la actividad del radio.

Historietas de España
Historieta costumbrista
Historietas de 1977

Gustavo (historieta de Max)


An Centrolepis drummondiana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Wilhelm Gerhard Walpers. An Centrolepis drummondiana in nahilalakip ha genus nga Centrolepis, ngan familia nga Centrolepidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Centrolepis

Centrolepis drummondiana


Kardak Krizi (Yunanca: Κρίση των Ιμίων), 25 Aralık 1995 tarihinde Yunanistan ile Türkiye arasında Figen Akat isimli Türk bandıralı kargo gemisinin Kardak Kayalıkları'nda karaya oturması sonucu Türk ve Yunan kurtarma ekipleri arasında çıkan anlaşmazlık sonucu patlayan diplomatik ve askerî krizdir. İki ülkeyi savaşın eşiğine getirmiştir. Olayı 20 Ocak 1996 tarihinde ilk kez Yunan Gramma gazetesi kamuoyuna duyurmuştur. Olaylardan yaklaşık on yıl sonra ikinci bir kriz Yunan balıkçılarının bölgeye yaklaşmasıyla ortaya çıktı.

Kriz süreci
Figen Akat isimli Türk kargo gemisi, 25 Aralık 1995 tarihinde Ege Denizi'ndeki Bodrum'un  uzaklığındaki Kardak Kayalıkları'nda karaya oturdu. Yunan yetkilileri geminin kaptanıyla irtibata geçip yardım teklifinde bulundu. Bunun üzerine geminin kaptanı, kayalıkların Türk kara sularında olduğunu belirterek yardımlarını istemedi. Gemi kaza yerinden kendi motorlarıyla kurtulmayı başardı.

Hem Yunanistan hem de Türkiye söz konusu kayalıkların kendi sınırları içerisinde olduğunu öne sürmekteydi. Bir Yunan gazetesi olayları manşete taşıyıp kamuoyuna duyurdu. Bunun üzerine çevre adalardan birisinin belediye başkanı yanında Yunan bir papaz ile birlikte doğudaki kayalıklara Yunan bayrağı dikip Yunan marşını okudu. Dönemin Dışişleri Bakanlığı Müsteşarı Onur Öymen'e göre Yunanistan, kendilerine notalar gönderip kayalıkların kendi sınırları içerisinde bulunduğunu iddia ederek bir kriz çıkarmaya başlamıştı. Söz konusu kayalıkların kime ait olduğu antlaşmalarla belirlenmemişti. Türk tarafı da tepki olarak nota gönderdi. Daha sonra 27 Ocak'ta Türk gazeteciler Yunan bayrağını indirip kayalığa Türk bayrağı diktiler. Bunun üzerine Yunanistan ordusu kayalıklara asker çıkarıp kayalıkları denizden abluka altına aldı.

29 Ocak 1996 gecesi başkent Ankara'da dönemin başbakanı Tansu Çiller, Dışişleri Bakanı Deniz Baykal ve Deniz Kuvvetleri Komutanı Güven Erkaya; Yunanistan'a nasıl karşılık verileceği üzerine toplanmıştı. Dönemin başbakanı Tansu Çiller, "O bayrak inecek, o asker gidecek." diyerek Türk Silahlı Kuvvetlerinin savaşa hazır olduğunu belirtti ve en yakın zamanda batıdaki kayalıklara asker çıkarılmasını istedi. Tansu Çiller'in açıklaması ve Türk Deniz Kuvvetlerinin de uluslararası sulara inmesiyle tam bir kriz oluştu ve iki ülke savaşla burun buruna geldi.

Türk komandolarının Yunan gemilerini geçip doğudaki adaya sızması gerekiyordu. SAT komandoları operasyon için Atatürk Havalimanı'na yönlendirildi. Komandoların hazırlıkları eksikti ve onları Bodrum'a götürecek uçağın pilotu yanlarındaki botlarda kullanacakları yakıtların uçağa alınmasına izin vermemişti. Komandolar boş yakıt bidonları ile Bodrum'a yol aldılar. 30 Ocak 1996 gecesi komandolar Bodrum'daki askerî kampa vardılar.

Operasyonda görev yapan SAT komandolarının verdikleri röportajlara göre operasyon bir aldatma harekâtıydı. On iki komando bir sahil güvenlik gemisi eşliğinde iki bot ile Yunan gemilerine doğru ilerleyecekti. Türk Sikorsky helikopterleri, TCG Yavuz firkateynine asker indiriyormuş gibi gösterilip Yunan filosunun dikkati dağıtılacak ve bu sırada komandolar gemiden ayrılıp botlarla irili ufaklı Yunan gemilerinin arkasına, Batı Kardak Kayalıkları'na sızacaktı. SAT komandolarının başarısız olması durumunda ise helikopterler havadan personeli kayalıklara çıkaracaktı.

Komandoların kumanya ve benzin sıkıntısı zaman kazanmak için yerel tedarikçilerden tedarik edildi. Yerel halkın da yardımıyla komandolar kısa süre içerisinde denize açıldılar. Helikopterlerin aldatması eşliğinde botlar başarı ile Batı Kardak Kayalıkları'na ulaştı. Adadaki Yunan bayrağı, Türk komandoları tarafından indirildi ve yerine Türk bayrağı dikildi.

Türk bayrağının dikilme haberi Ankara'da büyük bir sevince yol açtı. Bu haber ABD'ye de ulaştı. Dönemin ABD Başkanı Bill Clinton, her iki tarafa itidal çağrısı yapıyor, bölgede küçük kayalıklardan daha önemli meseleler, ortak çıkarlar olduğunu söylüyordu. Geceyi sabaha bağlayan saatlerde Amerikan Dışişleri Bakan Yardımcısı Richard Holbrooke, Türk Dışişleri Bakanlığı Müsteşarı Onur Öymen'e haberi doğrulamak için telefon açtı. Hattın bir ucunda Yunan Dışişleri Bakanı Theodoros Pangalos da vardı. Holbrooke'un Onur Öymen'e, "Türkiye'nin Kardak'a asker çıkarmayı planladığını duyduk, doğru mu?" diye sormasından sonra Öymen "Hayır, böyle bir plan yok, askerler zaten orada." diyerek haberi doğruladı. Yunanistan gerçekten Türk askerlerinin Yunan gemilerini geçip adaya çıkarma yapıp yapmadıklarını görmek için adaya bir helikopter gönderdi. Keşif uçuşu sonrasında gece 3 sularında Türklerin kayalıklardaki askerî varlığı doğrulandı. Türk medyasına göre keşif uçuşu yapan Yunan helikopteri arızalandı ve TCG Yavuz'un yardım tekliflerini reddetti. Yunan helikopteri düştü ve helikopterdeki üç kişilik Yunan mürettebatı kazada hayatını kaybetti.

Onur Öymen; Holbrooke'a tüm diplomatik yöntemleri denediklerini, krizin çözümü için Yunanistan'ın askerlerini çekmesi gerektiğini söyledi. Onur Öymen'e göre telefon trafiği sabaha kadar devam etmiş ve Yunan tarafı Türklerin de aynısını yapmaları şartıyla askerlerini çekip bayraklarını indirmeyi kabul etmişti. Teklif, Dışişleri Bakanlığına ve Hükûmete iletildikten sonra kabul edildi. Sabah 5 sularında iki taraf anlaşmaya vardı. İki taraf da askerlerini kayalıklardan çekip bayraklarını indirdi ve kriz dindirilmiş oldu.

Kriz sonrası gelişmeler
Stelyo Berberakis'e göre 1996'da Türkler, Batı Kardak Kayalıkları'na asker konuşlandırdıklarında Yunanistan Genelkurmay Başkanı sonucu savaş olacaksa bile kayalıkların bombalanmasını önerdi. Konstantinos Simitis bu olaydan sonra istifa etmesini istedi ve Yunanistan Genelkurmay Başkanı istifa etti.

8 Ekim 1996'da bir çift Yunan Mirage 2000, Ege'de Sakız Adası yakınlarında iki Türk F-16'sı ile karşılaştı. F-16'lar, simüle edilmiş bir SEAD misyonuna (dört Türk F-4E) eşlik ediyordu. Uzun bir it dalaşından sonra Türk F-16'larından birinin Thanos Grivas tarafından yönetilen Yunan Mirage 2000 tarafından ateşlenen Magic II füzesi ile vurulduğu iddia edildi. Yunan makamları jetin mekanik arıza nedeniyle düştüğünü söylerken Türk Savunma Bakanlığı, 2014 yılında jetin Yunan pilotu tarafından düşürüldüğünü söyledi. Bazı Yunan medya organları bunun bir kaza olduğunu ve Türk uçağının istemeden düşürüldüğünü bildirdi. Türk pilot Nail Erdoğan yaşamını yitirdi, arka koltuk pilotu Osman Çiçekçi ise bir Yunan helikopteri tarafından kurtarıldı ve Türk tarafına teslim edildi. Yunanistan resmen Türkiye'ye Türk savaş uçağı bulma ve kurtarma çabalarında yardımcı olmayı teklif etti.

2013 yılının ocak ayında Yunanistan'ın Altın Şafak Partisi Milletvekili İlias Panayotaros, parlamentodaki konuşmasında Yunan Hükûmetinin Kardak'a Yunan bayrağını dikmesini yoksa bunu kendilerinin yapacağını söyledi. Partinin Lideri Nikos Mihaloliakos ise Türk komandoların kayalara çıkıp Türk bayrağı çektiği 30 Ocak gecesinin kendileri için "utanç gecesi"  olduğunu söyledi.

2013 yılının şubat ayında Radikal Sol Koalisyon Partisinin (SYRIZA) İnsan Hakları Komitesi Üyesi Avukat Nasos Theodoridis, "İmia Kayalıkları'nın adı bence Kardak'tır. İtalya, On İki Adalar'ı Yunanistan'a bıraktığında bu adalara yakın kayalıkları dâhil etti. Kardak, Kilimli Adası'na kıyasla Türkiye'ye daha yakın." şeklinde açıklamada bulununca İnsan Hakları Komite Üyeliğinden alındı ve SYRIZA, Teodoridis'in partinin değil kendi görüşlerini dile getirdiğini belirtti. Yunan medyası, "Theodoridis vatan hainidir." yorumları yaptı.

İlgili eserler
 O Şimdi Asker (film)
 20 Yıl Sonra SAT Komandoları Kardak Krizi'ni Anlattı (belgesel) , NTV

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Hürriyet Gazetesi: Kardak'ta gerginlik  (Kardak Kayalıkları'' üzerindeki 30 Mayıs 2006 tarihinde yaşanan ikinci mini kriz)

1996'da Türkiye
Ege Sorunu
1996'da Yunanistan
Türkiye-Yunanistan ilişkileri

Kardak Krizi


Nantahala Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Nantahala Township (Macon County, North Carolina)
 Nantahala Township (Swain County, North Carolina)

Nantahala Township


Adolf Verschueren, (Deurne, Anverso, 10 de junho de 1922 - Idem, 30 de abril de 2004) foi um ciclista belga, que foi profissional do 1943 até 1963. Especializou-se na pista onde destacam três medalhas de ouro aos Campeonatos do mundo de Meio fundo. Também ganhou cinco campeonatos de meio fundo da Europa.

Palmarés em estrada

 1942
 1.º no Tour de Flandres de independentes
 1947
 1.º em Circuito de Houtland
 1949
 Vencedor de uma etapa à Volta à Suíça

Resultados ao Tour de France

 1948. Eliminado (7a etapa)

Palmarés em pista

 1950
 Campeão da Bélgica de meio fundo
 1951
 Campeão da Bélgica de meio fundo
 1952
 Campeão do mundo de meio fundo
 Campeão da Europa de meio fundo
 Campeão da Bélgica de meio fundo
 1953
 Campeão do mundo de meio fundo
 Campeão da Bélgica de meio fundo
 1954
 Campeão do mundo de meio fundo
 Campeão da Europa de meio fundo
 Campeão da Bélgica de meio fundo
 1955
 Campeão da Bélgica de meio fundo
 1956
 Campeão da Europa de meio fundo
 Campeão da Bélgica de meio fundo
 1958
 Campeão da Europa de meio fundo
 Campeão da Bélgica de meio fundo
 1960
 Campeão da Europa de meio fundo
 Campeão da Bélgica de meio fundo

Referências

Ligações externas

 Ficha a sitiodeciclismo.net
 Ficha a  cyclebase.nl
 Ficha a museociclismo.it
 Ficha a memoire-du-cyclisme.eu

Ciclistas de pista da Bélgica
Campeões mundiais de ciclismo em pista

Adolf Verschueren


Oppenheimer   é um longa-metragem biográfico estadunidense escrito e dirigido por Christopher Nolan. É baseado no livro American Prometheus, biografia de J. Robert Oppenheimer escrita por Kai Bird e Martin J. Sherwin. É uma co-produção entre Syncopy Inc. e Atlas Entertainment; Nolan produziu o filme ao lado de Emma Thomas e Charles Roven. Cillian Murphy estrela o filme como Oppenheimer, o físico teórico que está entre os creditados como o "pai da bomba atômica" por seu papel no Projeto Manhattan – o empreendimento da Segunda Guerra Mundial que desenvolveu as primeiras armas nucleares.

O filme foi lançado nos Estados Unidos em 21 de julho de 2023 e em 20 de julho no Brasil e Portugal pela Universal Pictures. É o primeiro filme de Nolan a não ser distribuído pela Warner Bros. Pictures desde Memento (2000), devido a divergências decorrentes da estratégia simultânea de lançamento nos cinemas e HBO Max do estúdio para sua lista de 2021.

Oppenheimer se tornou um dos filmes de maior sucesso de 2023, faturando mais de US$ 946 milhões nas bilheterias globais, e também foi aclamado pela crítica, especialmente por sua narrativa, atuação, direção e efeitos visuais.

Sinopse
Em 1926, o estudante de doutorado J. Robert Oppenheimer, de 22 anos, estuda com o físico experimental Patrick Blackett no Laboratório Cavendish, em Cambridge. Após muito tempo longe de seu lar e sofrendo de ansiedade em decorrência do trabalho no laboratório, Oppenheimer deixa para o exigente Blackett uma maçã envenenada, porém, a recupera das mãos do cientista visitante Niels Bohr, que fica impressionado o suficiente com seu intelecto para recomendar que ele estude física teórica na Alemanha, onde Oppenheimer completa seus estudos do PhD. Mais tarde, conhece o físico teórico Werner Heisenberg em uma conferência na Suíça.

Oppenheimer retorna aos Estados Unidos, querendo expandir a pesquisa de física quântica em seu país. Começa a lecionar na Universidade da Califórnia em Berkeley e no Instituto de Tecnologia da Califórnia. Ele conhece sua futura esposa, Katherine "Kitty" Puening, bióloga e ex-comunista — também tem um caso intermitente com Jean Tatlock, membra do Partido Comunista dos Estados Unidos. Em 1938, o progresso da Alemanha Nazista durante a pesquisa de fissão nuclear estimula Oppenheimer e seus colegas a replicarem seus resultados. Em 1942, em meio à Segunda Guerra Mundial, o general do Exército americano, Leslie Groves, recruta Oppenheimer para liderar o Projeto Manhattan para desenvolver uma bomba nuclear depois que ele dá garantias de que não tem simpatias comunistas. Sendo judeu, Oppenheimer é particularmente motivado pelo potencial dos nazistas de completar seu programa de armas nucleares, liderado por Heisenberg. Uma equipe científica que foi formada, sendo composta por Edward Teller e Isidor Isaac Rabi em Los Alamos, Novo México, com colaboração também de Enrico Fermi e David L. Hill. À medida que o trabalho continua, Oppenheimer fica sabendo do suicídio de Tatlock.

Após a rendição da Alemanha, alguns cientistas do projeto questionam a relevância da bomba, enquanto Oppenheimer acredita que a sua utilização acabará rapidamente com a guerra em curso no Pacífico, salvando vidas dos Aliados. No entanto, Oppenheimer e Albert Einstein debatem a pequena possibilidade de que uma detonação atômica pudesse desencadear uma reação em cadeia atmosférica e destruir o mundo. O Teste Trinity é bem-sucedido e o presidente Harry S. Truman ordena que Hiroshima e Nagasaki sejam bombardeadas, forçando a rendição do Japão. Oppenheimer é apresentado aos olhos do público como o "pai da bomba atômica", mas a imensa destruição e as mortes em massa o assombram. Oppenheimer tenta convencer Truman a restringir o desenvolvimento de armas nucleares, o que Truman rejeita. Como conselheiro da Comissão de Energia Atômica dos Estados Unidos (AEC), Oppenheimer é contra mais pesquisas nucleares, especialmente a bomba de hidrogênio proposta por Edward Teller. Sua postura se torna um ponto de discórdia em meio à tensa Guerra Fria com a União Soviética. O presidente da AEC, Lewis Strauss, se ressente de Oppenheimer depois que ele rejeitou suas preocupações sobre a exportação de radioisótopos, humilhando-o publicamente e por recomendar negociações de armas com a União Soviética.

Em uma audiência destinada a eliminar a influência política de Oppenheimer, Teller e outros associados o traem enquanto Strauss explora as associações anteriores de Oppenheimer com membros do Partido Comunista. Apesar de aliados testemunharem em sua defesa, a autorização de segurança de Oppenheimer foi revogada, prejudicando sua imagem pública e neutralizando sua influência política. Na audiência de confirmação posterior de Strauss no Senado para Secretário de Comércio, Hill testemunhou sobre os motivos pessoais de Strauss para planejar a queda de Oppenheimer. O Senado dos Estados Unidos vota contra sua nomeação. Um flashback mostra uma conversa entre Einstein e Oppenheimer na qual Strauss erroneamente acreditava que Oppenheimer o denegriu, revelando que ele realmente expressou sua crença sombria de que havia iniciado uma reação em cadeia que destruiria o mundo.

Elenco

 Cillian Murphy como J. Robert Oppenheimer: o físico teórico que está entre os creditados como o "pai da bomba atômica" por seu papel de diretor do Laboratório Los Alamos no Projeto Manhattan – o empreendimento da Segunda Guerra Mundial que desenvolveu as primeiras armas nucleares.
 Emily Blunt como Katherine "Kitty" Oppenheimer
 Matt Damon como Leslie Groves
 Robert Downey Jr. como Lewis Strauss
 Florence Pugh como Jean Tatlock
 Josh Hartnett como Ernest Lawrence
 Casey Affleck como Boris Pash
 Rami Malek como David L. Hill
 Kenneth Branagh como Niels Bohr
 Benny Safdie como Edward Teller
 Jason Clarke como Roger Robb
 Dylan Arnold como Frank Oppenheimer
 Gustaf Skarsgård como Hans Bethe
 David Krumholtz como Isidor Isaac Rabi
 Matthew Modine como Vannevar Bush
 Tom Conti como Albert Einstein
 David Dastmalchian como William L. Borden
 Michael Angarano como Robert Serber
 Jack Quaid como Richard Feynman
 Josh Peck como Kenneth Bainbridge
 Olivia Thirlby como Lilli Hornig
 Dane DeHaan como Kenneth Nichols
 Danny Deferrari como Enrico Fermi
 Alden Ehrenreich como Senate aide to Lewis Strauss
 Jefferson Hall como Haakon Chevalier
 James D'Arcy como Patrick Blackett
 Tony Goldwyn como Gordon Gray
 Devon Bostick como Seth Neddermeyer
 Alex Wolff como Luis Walter Alvarez
 Scott Grimes como Counsel to Lewis Strauss
 Josh Zuckerman como Giovanni Rossi Lomanitz
 Matthias Schweighöfer como Werner Heisenberg
 Christopher Denham como Klaus Fuchs
 David Rysdahl como Donald Hornig
 Guy Burnet como George Eltenton
 Louise Lombard como Ruth Tolman
 Harrison Gilbertson como Philip Morrison
 Emma Dumont como Jackie Oppenheimer
 Trond Fausa Aurvåg como George Kistiakowsky
 Olli Haaskivi como Edward Condon
 Gary Oldman como Harry S. Truman
 Macon Blair como Lloyd K. Garrison
 Máté Haumann como Leo Szilard

Produção

Desenvolvimento

Em dezembro de 2020, a Warner Bros. Pictures anunciou planos de lançar seus filmes de 2021 simultaneamente nos cinemas e na HBO Max devido ao impacto da pandemia de COVID-19 na indústria cinematográfica. Christopher Nolan, que fez parceria com o estúdio em cada um de seus filmes começando com Insomnia (2002), expressou sua descrença com a decisão. Em janeiro de 2021, relatos da mídia mencionaram a possibilidade de que o próximo filme de Nolan pudesse ser o primeiro a não ser financiado ou distribuído pela Warner Bros. Nolan já havia apoiado a decisão do estúdio de dar a Mulher-Maravilha 1984 (2020) um lançamento simultâneo, afirmando que percebia que essa situação havia sido tratada adequadamente, mas disse que havia sido excluído de quaisquer discussões sobre o lançamento adiado de seu filme o recém Tenet (2020).

Em setembro de 2021, foi relatado que Nolan escreveria e dirigiria um filme biográfico ambientado durante a Segunda Guerra Mundial sobre J. Robert Oppenheimer, criador da bomba atômica, com Cillian Murphy em negociações para estrelar. Nolan se aproximou de vários estúdios para o filme, incluindo Sony Pictures, Universal Pictures, Paramount Pictures e Apple Studios devido ao seu relacionamento tenso com a Warner Bros., embora a opção de trabalhar com eles novamente ainda estivesse disponível. De acordo com informações privilegiadas, a Paramount estava fora da seleção desde o início, após a substituição do CEO e presidente Jim Gianopulos por Brian Robbins, um defensor do aumento de lançamentos de serviços de streaming. Em 14 de setembro, foi anunciado que a Universal distribuiria o filme, com a produção programada para começar no primeiro trimestre de 2022. Algumas das demandas de Nolan incluíam um orçamento de produção de US$ 100 milhões e um orçamento de marketing igual, uma janela teatral de pelo menos 100 dias, 20% do primeiro dólar bruto do filme e um período de três semanas antes e depois do lançamento do filme em que a Universal não poderia lançar outro novo filme.

Escalação do elenco

Oppenheimer marca a sexta colaboração entre Nolan e Murphy; o primeiro estrelado por Murphy como o protagonista. Para se preparar para o papel, o ator fez o que resumiu como "muita leitura" sobre a vida de Oppenheimer. De acordo com o The Hollywood Reporter, o processo de seleção de elenco foi tão secreto que alguns atores não sabiam qual personagem iriam interpretar até que concordaram em estrelar.

Filmagens
A pré-produção estava em andamento em janeiro de 2022 no Novo México, onde uma chamada de elenco de dois dias ocorreu em Santa Fé e Los Alamos para as pessoas fazerem uma audição para interpretar residentes locais, militares e cientistas. Outra chamada de elenco foi realizada em fevereiro. As filmagens começaram no final de fevereiro de 2022, com Hoyte van Hoytema atuando como diretor de fotografia. Na segunda semana de abril, as filmagens ocorreram no Instituto de Estudos Avançados em Princeton, Nova Jérsia. O filme usa uma combinação de filme de grande formato IMAX de 70 mm, no qual possui cerca de 18 km e peso de 272 kg. É também o primeiro filme a filmar seções em fotografia analógica em preto e branco IMAX. Gary Oldman disse que estaria no set por um dia em maio para "uma cena, uma página e meia". As filmagens também ocorreram na Califórnia, principalmente em torno da Universidade da Califórnia em Berkeley.

Durante a pós-produção, a edição foi completada por Jennifer Lame e a trilha sonora composta por Ludwig Göransson, que anteriormente editou e compôs Tenet (2020), respectivamente.

Lançamento
Oppenheimer foi lançado no dia 21 de julho de 2023, pela Universal Studios em IMAX, 70mm e 35mm, nos Estados Unidos. Foi precedido por três estreias, no Le Grand Rex em Paris em 11 de julho, no Odeon Leicester Square em Londres em 13 de julho, e no AMC de Lincoln Square em Nova York em 17 de julho. As duas últimas foram após o começo da greve dos atores de 2023, levando o elenco a deixar mais cedo a estreia londrina e não ter tapete vermelho em Nova York. Considerando o orçamento do filme e os custos de marketing, a Variety afirmou que o filme precisaria arrecadar pelo menos US$ 400 milhões em todo o mundo para ter lucro. Foi notado o fato de Oppenheimer ser lançado no mesmo dia de Barbie, o que foi apelidado "Barbenheimer", pelo grande contraste das produções, e também por Barbie ser distribuído pela Warner Bros. com o qual Nolan costumava trabalhar, com especulações de que o estúdio escolheu o dia justamente para minar a estreia de Oppenheimer.

Recepção

Bilheteria
Nos Estados Unidos e no Canadá, Oppenheimer foi lançado ao lado de Barbie, estreando em cerca de 3 610 salas no seu primeiro fim de semana. Depois de arrecadar US$ 33 milhões no primeiro dia (incluindo US$ 10,5 milhões nas prévias de quinta à noite), as estimativas para o seu primeiro fim de semana foram aumentadas para US$ 77 milhões.

Oppenheimer acabou faturando US$ 80,5 milhões de dólares no primeiro final de semana nos Estados Unidos e no Canadá (melhor que o antecipado), além de US$ 93,7 milhões no resto do mundo, para uma bilheteria global inicial de US$ 174,2 milhões. O fim de semana de estreia do filme foi o melhor de Nolan para um filme original, sendo o mais alto de sua filmografia fora dos dois últimos filmes da trilogia The Dark Knight. Oppenheimer acabou arrecadando US$ 46,2 milhões de dólares no seu segundo final de semana (uma queda de 44% se comparado ao fim de semana anterior), tendo a segunda melhor bilheteria nos Estados Unidos atrás de Barbie.

Em setembro, Oppenheimer havia passado a marca de US$850 milhões na bilheteria global, sendo o terceiro filme de maior faturamento de 2023, atrás de Barbie e The Super Mario Bros. Movie, e o segundo mais bem-sucedido filme classificado para maiores de idade da história atrás de Joker. Quando alcançou US$920 milhões, Oppenheimer ultrapassou Bohemian Rhapsody como o filme biográfico mais lucrativo da história.

Crítica
No site agregador de críticas Rotten Tomatoes, Oppenheimer tem um índice de aprovação de 93% baseado em 458 resenhas, com uma nota média de 8,6 (de 10). O consenso do site afirmou: "Oppenheimer marca outra conquista cativante de Christopher Nolan que se beneficia do desempenho de força de Murphy e [efeitos] visuais impressionantes". Já no Metacritic, que dá uma média ponderada, o filme tem uma nota de 88 (de 100), baseado em 69 críticas, indicando "aclamação universal". A recepção da audiência, segundo o CinemaScore foi muito positiva, dando uma nota "A" (numa escala de A+ a F), enquanto o PostTrak deu um índice de aprovação pelo público de 93%, com cerca de 74% das pessoas dizendo que definitivamente recomendariam o filme.

No geral, Oppenheimer foi aclamado pela crítica como sendo "um dos melhores filmes de 2023". Os críticos elogiaram muito o filme por sua direção, roteiro, visuais e performance do elenco (especialmente de Murphy e Downey Jr.), mas algumas resenhas criticaram a escrita das personagens femininas. Richard Roeper, do Chicago Sun-Times, afirmou que Oppenheimer era "magnífico" e "um dos melhores filmes da década". Matthew Jackson, do The A.V. Club, disse que o longa era "[uma] obra de arte", acrescentando que "é o melhor filme de Christopher Nolan até agora, um passo para um novo nível para um de nossos melhores cineastas e um filme que queima em seu cérebro". Peter Travers, da ABC News, descreveu Oppenheimer como uma "conquista monumental" e "um dos melhores filmes que você verá em qualquer lugar". Por outro lado, apesar de elogiar o tema e as atuações do filme, Brian Lowry da CNN afirmou: "Nolan faz muito malabarismo, de uma forma que funciona em detrimento do filme".

Ver também
 Barbenheimer
 Lista de filmes sobre a Segunda Guerra Mundial

Ligações externas

Site oficial

Filmes de drama biográfico dos Estados Unidos
Filmes dirigidos por Christopher Nolan
Filmes dos Estados Unidos de 2023
Cinebiografias de cientistas
Filmes baseados em biografias
Filmes sobre comunismo
Filmes com narrativa não linear
Filmes com trilha sonora de Ludwig Göransson
Filmes sobre o Projeto Manhattan
Filmes sobre os bombardeamentos de Hiroshima e Nagasaki
Filmes ambientados em 1926
Filmes ambientados em 1942
Filmes ambientados em 1943
Filmes ambientados em 1944
Filmes ambientados em 1945
Filmes ambientados em 1949
Filmes ambientados em 1954
Filmes ambientados em 1959
Filmes ambientados em 1963
Filmes ambientados na Universidade de Cambridge
Filmes ambientados na Califórnia
Filmes ambientados no Novo México
Filmes gravados na Califórnia
Filmes gravados em Nova Jérsei
Filmes gravados no Novo México
Representações culturais de Albert Einstein
Representações culturais de Robert Oppenheimer
Representações culturais de Harry S. Truman
Filmes da Syncopy Films
Filmes da Universal Pictures
Filmes censurados
Filmes IMAX

Oppenheimer (filme)


A Copa São Paulo de Futebol Júnior de 2022 foi a quinquagésima segunda edição desta competição futebolística de categoria de base organizada Federação Paulista de Futebol (FPF).

Considerada uma das mais tradicionais do pais, a edição de 2022 ocorreu entre os dias 2 e 25 de janeiro e foi disputada por 128 equipes divididas em 32 grupos. As duas primeiras colocadas de cada grupo avançaram para a fase seguinte, que foi disputada em partidas eliminatórias. Assim, as 64 equipes classificadas foram a cada fase reduzidas à metade até a final. Esta, por sua vez, foi protagonizada pelo clássico da Saudade e vencida pelo Palmeiras após uma goleada pelo placar de 4–0. Com esse resultado o clube palestrino conquistou a competição pela primeira vez em sua história.

Após o título, os perfis oficiais do Palmeiras nas redes sociais criaram a hashtag #TemCopinhaTemMundial, em alusão a uma canção provocativa criada pelos torcedores rivais. O feito também foi atribuído à reestruturação das categorias de base do clube, processo que começou em 2013.

Formato e participantes
Em 2 de agosto de 2021, a PFP anunciou o retorno da competição após um ano sem realização devido à pandemia de COVID-19. Já a tabela detalhada e as sedes foram divulgadas pela entidade em 17 de dezembro do mesmo ano. O torneio foi disputado em sete fases, sendo a primeira por pontos corridos e as demais definidas em partidas partidas eliminatórias. O regulamento dividiu as 128 equipes em 32 grupos, sendo três na capital e 29 no interior do estado.

As cidades sedes desta edição foram: Araraquara, Araras, Bálsamo, Barueri, Cravinhos, Diadema, Franca, Guaratinguetá, Guarulhos, Iacanga, Itapira, Jaguariúna, Jaú, Jundiaí, Lins, Matão, Mauá, Mogi das Cruzes, Osasco, Porto Feliz, Santana de Parnaíba, São Bernardo do Campo, São Caetano do Sul, São Carlos, São José dos Campos, São Paulo, Suzano, Tanabi, Taubaté e Votuporanga.

Após três rodadas, os dois melhores posicionados de cada grupo se classificaram para a segunda fase. A partir desta fase, o torneio começou a ser disputado em partidas eliminatórias, com o vencedor do jogo avançando. Dessa forma, as 64 equipes classificadas foram a cada fase reduzidas à metade até a final. Esta, por sua vez, foi realizada no Allianz Parque, pois a sede tradicional, o estádio do Pacaembu, estava passando por reformas.

Os 128 participantes foram:

Resultados
Os resultados das partidas da competição estão apresentados nos chaveamentos abaixo. A primeira fase foi disputada por pontos corridos, com os seguintes critérios de desempates sendo adotados em caso de igualdades: número de vitórias, saldo de gols, número de gols marcados, número de cartões vermelhos recebidos, número cartões amarelos recebidos, confronto direto (somente em igualdades entre duas equipes) e sorteio. Por outro lado, as fases eliminatórias consistiram de partidas únicas, com o estádio sede determinado pela FPF. Os vencedores dos confrontos estão destacados em negrito.

Primeira fase

Grupo 1

Grupo 2

Grupo 3

Grupo 4

Grupo 5

Grupo 6

Grupo 7

Grupo 8

Grupo 9

Grupo 10

Grupo 11

Grupo 12

Grupo 13

Grupo 14

Grupo 15

Grupo 16

Grupo 17

Grupo 18

Grupo 19

Grupo 20

Grupo 21

Grupo 22

Grupo 23

Grupo 24

Grupo 25

Grupo 26

Grupo 27

Grupo 28

Grupo 29

Grupo 30

Grupo 31

Grupo 32

Fases finais

Artilheiros
Na edição de 2022, Figueiredo, do , e Werik, do  foram os artilheiros da competição. Os principais artilheiros da competição foram:

Referências

Gerais

Ligações externas
 Website oficial da Federação Paulista de Futebol.

Copa São Paulo de Futebol Júnior
Futebol de 2022 em São Paulo


Muhammed el-Baradai, (Arapça: محمد مصطفى البرادعى; d. 17 Haziran 1942, Kahire), Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı (UAEA) Başkanı, 2005 Nobel Barış Ödülü sahibi bir hukukçu. Haziran'daki 2013 Mısır Askerî darbesi sonrası, Mısır'ın geçici Cumhurbaşkanı yardımcısı seçildiyse de, 14 Ağustos 2013'te görevinden istifa ettiğini açıkladı.

Hayatı
Muhammed el-Baradai, hukuk eğitimini Kahire Üniversitesi'nde 1962'de tamamladıktan sonra New York Üniversitesi'nde uluslararası hukuk doktorası yaptı. Doktora eğitimi sürerken, 1964'te BM'de Mısır Daimi Temsilciliği'nde görev yapmaya başlayan Baradai, 1974-78 yılları arasında Mısır Dışişleri Bakanı'nın özel yardımcısı olarak çalıştı. 1980'de diplomatlık görevini bırakarak Birleşmiş Milletler Eğitim ve Araştırma Enstitüsü'nde Uluslararası Hukuk Programı'nın yönetti, UAEA Başkanlığı'nı 1997'de İsveçli Hans Blix'ten devraldı.

2005 yılında "Nükleer enerjinin askeri amaçlar için kullanımını engellemeye yönelik çabalarından dolayı" Nobel Barış Ödülü'ne layık görüldü.

14 Ağustos 2013 tarihinde Mısır ordusunun sivil halka karşı kanlı müdahalesinden sonra istifa ettiği bildirildi.

Baradai 19 Ağustos 2013 tarihinde Viyana'ya giderken, hakkında daha sonra Mısır cunta yönetimi tarafından, "ulusal emanete ihanet" suçlamasıyla dava açıldı.

Kaynakça

|-

|-

|-

|-

1942 doğumlular
Mısırlı hukukçular
Mısırlı siyasetçiler
Mısırlı Nobel Ödülü sahipleri
Kahire Üniversitesinde öğrenim görenler
Baradey
Uluslararası Atom Enerjisi Kurumu kişileri
Yaşayan insanlar
2013 Mısır askerî darbesi

Muhammed el-Baradey


Huellas es el decimoséptimo álbum de estudio realizado por la cantante mexicana de pop latino Yuri; editándolo en el año de 1998.  Este es el único disco que realiza con la compañía discográfica Polygram en el cual se editan 12 temas con relación a la fe cristiana de la cantante Yuri y en este disco, ella pone un énfasis marcado en seguir a Cristo.

Antecedentes
A finales de 1997 Yuri lanza al mercado musical un casete llamado "Mi Testimonio" el cual consistía en una narración hablada sobre su acercamiento a la Fe Cristiana Evangélica, y su acercamiento a Dios.  La narración de Yuri se acompaña de varias canciones de corte religioso e inspiracional.

En 1998 Yuri firma un contrato para la realización de un nuevo álbum con la empresa discográfica Polygram.

Realización y Promoción
En el año de 1998 Yuri vuelve a los escenarios con su nuevo álbum de corte inspiracional titulado "Huellas" bajo el sello discográfico Polygram (Hoy Universal Music), de nueva cuenta experimentando con nuevos ritmos como el góspel, dance, pop, rock, blues, hip hop, entre otros.

Surgen los sencillos "¿Y tú cómo estás?" del italiano Claudio Baglioni que se coloca rápidamente en el Billboard y catapulta las ventas; "Soy feliz", un cover en español con influencias Rythm & Blues, originalmente un éxito soft rock de la banda estadounidense Seals and Crofts, que en México se posiciona en el top ten en radio; "Hoy que estamos juntos" desbancado rápidamente del top ten por la versión de Jennifer Lopez y Marc Anthony valiéndose de una distinta letra de desamor ya que Yuri hablaba de Dios en su versión. También "Ven y tócame", este último con muy poca difusión en los medios.

Este disco muestra a una Yuri totalmente dedicada al cristianismo por lo que logra colocar a la par este disco en los primeros lugares de las emisoras evangélicas con su tema "María Magdalena", "Jesucristo" de Roberto Carlos, y "El milagro".

Durante la promoción de este álbum, Yuri crea controversia en los noticieros nacionales de México debido al recatamiento tan radical y sobre todo en su manera de vestir y hablar, dejando atrás la imagen de mujer fatal, y sexy rival de Madonna ya que no converge con su actual forma de vida. Este disco alcanza disco de oro en Puerto Rico por más de 50 000 copias vendidas.

A mitad del año de 1999 y al término de la promoción de este álbum y su contrato con Polygram, Yuri anuncia su retiro definitivo de los escenarios seculares para dedicarse a difundir la Palabra de Dios y hacer obras de caridad por toda América Latina. Así se despide de los escenarios portando la corona como la legendaria y absoluta reina del pop latino.

Recepción
'Huellas' vende más de 200 000 copias en México, ganando 2 discos de Oro según AMPROFON y en Puerto Rico alcanza disco de oro por más de 50,000 copias vendidas.

El álbum también tiene un gran éxito dentro del mercado hispano de los Estados Unidos llegando a colocarse en la posición no. 12 de los mejores álbumes de Pop Latino dentro de las listas del Billboard

Lista de canciones

Referencias

Álbumes de 1998
Álbumes de Yuri

Huellas (álbum de Yuri)


Parietal foramen er en åbning for den parietale vena emissaria, der trækkes ind i den superiore sagittale sinus. Sommetider kan en lille forgrening af occipitalarterien også passere igennem den. Den er lokaliseret i bagdelen af pandebenet, tæt på den øvre eller sagittale grænse. Den er ikke altid tilstede, og den varierer meget i størrelse.

Referencer

Skelet

Parietale foramen


Drenge til skovs er en dansk kortfilm fra 1937, der er instrueret af Svend Holbæk og Kaj Wedell Pape efter manuskript af V. Bendix Madsen.

Handling
Filmen skildrer et hold københavnske feriedrenges ophold i en koloni. En dreng, som er flygtet fra et cirkus, der giver forestillinger i en nærliggende by, søger skjul i skoven ved kolonien. Han får hjælp af en kolonidreng, og det fører til en række dramatiske oplevelser for ham og hans kammerater.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1937

Kortfilm fra Danmark

Drenge til skovs


Galiçya Sosyalist Partisi (, PSdeG-PSOE), İspanya'nın Galiçya Bölgesi'ndeki merkez sol bir siyasi partidir. İspanyol Sosyalist İşçi Partisi'nin Galiçya koludur. Parti kendisini Galiçyacı ve sosyal demokrat parti olarak tanımlamaktadır.

Seçim sonuçları

Galiçya Parlamentosu

Cortes Generales

Kaynakça

Sosyalist Parti

Galiçya Sosyalist Partisi


La saison 2022 de l'équipe cycliste Arkéa-Samsic est la dix-huitième de cette équipe.

Coureurs et encadrement technique

Arrivées et départs

Effectif

Stagiaires

Victoires et podiums sur la saison

Programme de la saison

Résultats détaillés

Courses UCI World Tour

Résultats sur les courses UCI World Tour d'une journée

Résultats sur les courses à étapes des UCI World Tour

  Nairo Quintana :  - Leader au classement général pendant une journée.

  Arkéa-Samsic :  - Leader au classement de la meilleure équipe pendant une journée.

  Warren Barguil :  - Coureur le plus combatif lors de la .

Courses UCI ProSeries

Résultats sur les courses UCI ProSeries d'une journée

 *Stagiaire de l'équipe  Team Elevate p/b Home Solution Soenens.

 *Stagiaire de l'équipe  Team Elevate p/b Home Solution Soenens.
 **Stagiaire.

 *Stagiaire.

Résultats sur les courses à étapes UCI ProSeries

  Nairo Quintana :  - Leader au classement général pendant une journée et vainqueur de ce classement.
  Nairo Quintana :  - Leader au classement du meilleur grimpeur pendant une journée et vainqueur de ce classement.

  Arkéa-Samsic :  - Leader au classement de la meilleure équipe pendant 2 jours et vainqueur de ce classement.

 *La  a été annulée à cause de la météo.

  Arkéa-Samsic :  - Leader au classement de la meilleure équipe pendant 2 jours.

  Kévin Vauquelin :  - Leader au classement du meilleur jeune pendant 3 jours et vainqueur de ce classement.

  Amaury Capiot :  - Leader au classement par points pendant 2 jours.
  Kévin Vauquelin :  - Leader au classement du meilleur jeune pendant une journée.

  Arkéa-Samsic :  - Leader au classement de la meilleure équipe pendant une journée.

Courses Circuits continentaux

Résultats sur les courses Circuits continentaux d'une journée

 *Stagiaire.

 *Stagiaire.

 *Stagiaire.

 *Stagiaire.

 *Stagiaire.

 *Stagiaires.

Résultats sur les courses à étapes des Circuits continentaux

  Matis Louvel :  - Leader au classement du meilleur grimpeur pendant une journée.

  Nairo Quintana :  - Leader au classement général pendant une journée et vainqueur de ce classement.
  Nairo Quintana :  - Leader au classement par points pendant une journée et vainqueur de ce classement.
  Nairo Quintana :  - Leader au classement du meilleur grimpeur pendant une journée et vainqueur de ce classement.

  Kévin Vauquelin :  - Leader au classement du meilleur jeune pendant une journée.

 *Course couru avec la sélection nationale.

  Kévin Vauquelin :  - Leader au classement du meilleur jeune pendant une journée.
  Arkéa-Samsic :  - Leader au classement de la meilleure équipe pendant une journée.

  Winner Anacona :  - Leader au classement du meilleur grimpeur pendant une journée et vainqueur de ce classement.
  Arkéa-Samsic :  - Leader au classement de la meilleure équipe pendant 2 jours et vainqueur de ce classement.

  Kévin Vauquelin :  - Leader au classement du meilleur jaune pendant 2 jours et vainqueur de ce classement.

Championnats nationaux

Courses courues avec d'autres équipes ou la sélection nationale

 *Course couru avec la sélection nationale.

 *Course couru avec la sélection nationale.

 *Course couru avec la sélection nationale.

 *Course couru avec la sélection nationale.
 *Les ,  et  ont été annulées à la suite du décès de la Reine Élisabeth II.

 *Course couru avec la sélection nationale.

Récapitulatif de la saison

 (1) = Victoire ou podium en contre-la-montre par équipes.

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Équipe cycliste en France
Équipe cycliste en 2022
Cyclisme en France en 2022

Saison 2022 de l'équipe cycliste Arkéa-Samsic


Little Bighorn may refer to:
 Little Bighorn River, (previously called Little Big Horn River) a tributary of the Bighorn River in Wyoming and Montana
 Battle of the Little Bighorn, took place near the river in 1876
 Little Bighorn Battlefield National Monument, preserves the site of the 1876 battle
 Little Big Horn College, two-year tribal college of the Crow Nation in Crow Agency, Montana
 Little Big Horn (film), a 1951 Western movie starring Lloyd Bridges
 Little Big Horn (album), a 1963 jazz album by Nat Adderley

Little Bighorn


Mounir Fatmi (; * 1970 in Tanger) ist ein marokkanischer Künstler, der in Paris lebt und arbeitet. Bis 1991 studierte er in Rom und bis 1998 an der Kunsthochschule in Casablanca. Er studierte an der Rijksakademie in Amsterdam.

Er arbeitet an veralteten Materialien und ihrer ungewissen Zukunft. Mit seinen Arbeiten kritisiert er die illusorischen Mechanismen, die uns an Technologien binden ideologien und ihre Einflüsse in einer Gesellschaft in der Krise.

2006 gewann er den Uriöt-Preis, Amsterdam, den Grand Prix der Dakar-Biennale und den Cairo Biennial Award 2010.

Biografie
Mounir Fatmi konzipiert Arbeiten, die neue Möglichkeiten, anderen Welten und Kulturen zu begegnen, erforschen, und übereinandergeschichtete Ebenen statt Assoziationen ergeben. Seine Videos, Installationen, Illustrationen und Sprachspiele beziehen sich auf aktuelle Ereignisse und machen unsere Gespaltenheit, unsere Zweifel und Wünsche sichtbar.

Weblinks
 Persönliche Webpräsenz
 Mounir Fatmi bei Analix Forever
 Mounir Fatmi bei der à la Galerie Paradise Row
 Mounir Fatmi bei der Goodman Gallery
 Mounir Fatmi bei der Shoshana Wayne Gallery

Künstler (Marokko)
Marokkaner
Geboren 1970
Mann

Mounir Fatmi


Herforth (oprindeligt Herfurt) er en borgerlig slægt af tysk oprindelse, der kom til Danmark i begyndelsen af 1600-tallet med kongelig berider på Frederiksberg og staldmester, Hans Herfurt (død 1646). Hans søn, Ludvig Hansen Herfurt (død 1686), blev i 1650 sognepræst i Føllenslev og Særslev sogne i Nordvestsjælland, men blev afsat i 1670 på grund af en strid forbrugsafgiftsforvalteren i Kalundborg. Det fortælles om ham, at han under Københavns belejring egenhændigt skød en række svenske soldater, som strejfede rundt i hans kirkebyer, og hemmeligt lod dem nedgrave i præstegårdshaven. Hans sønnesøn, Ludvig Nicolai Herforth (1687-1749), var sognepræst i Haslev og Bråby sogne og tjente tillige på Bregentved i en længere periode som præst. Dennes søn, Hans Henrich Herforth (1724-1778), bragte slægten til København, hvor den siden hovedsagelig har levet, først som hørkræmmer og siden som kontrollør ved Det Kongelige Tobaks Hovedmagasin. Han var far til Mathias Herforth (1761-1817), bogholder ved St. Croix Sukkerraffinaderi, og isenkræmmer Ludvig Nicolai Herforth (1760-1841), hvis to sønner delte slægten i en ældre og en yngre linje.

Den ældre linje nedstammer fra direktør for Københavns Fattigvæsen, major Hans Henrik Herforth (1793-1883), hvis ældste søn, overretsprokurator Christian Herforth (1818-1892), i sit ægteskab med Christiane Johanne Rée (1822-1889) var far til sønnerne hof-herreekviperingshandler Herman Herforth (1851-1908); hof-manufakturhandler Joseph Herforth (1853-1931) hvis søn, overretssagfører Knud Herforth (1889-1943), giftede sig med Else von der Recke f. Duvier (1888-1965), datter af glarmester August Duvier, og hvis tre døtre, Vanda (1886-1969), Ebba (1890-1970) og Kate Herforth (1882-1976), giftede sig henholdsvis med skibsbygningsingeniør Svend Henningsen, frihavnsdirektør Oscar Thielsen og højesteretssagfører Otto Bang; overretssagfører Christian Hjelm Herforth (1856-1885), hvis søn, overretssagfører Hans Hjelm Herforth (1885-1937), i sit ægteskab med Else Bramsen (1886-1976), datter af sparekassedirektør Julius Bramsen, var far til Agnete Herforth (1912-2000), gift med landsretssagfører Adam von Hauch; isenkræmmer og assurandør Poul Herforth (1863-1930); kreditforeningsdirektør Carl Herforth (1866-1937), hvis to døtre, Lilly (1891-1975) og Gerda Herforth (1895-1945), giftede sig henholdsvis med landsdommer Poul Gammeltoft og grosserer Emil Benthien; samt døtrene Sophie Herforth (1850-1891), gift med læge, etatsråd Arnold Gamél; Henriette Herforth (1859-1933), gift med direktør fo de danske sukkerfabrikker, konferensråd Carl Gammeltoft; og Marie Louise Herforth (1861-1934) som i sit ægteskab med fabrikant Nyebølle var mor til Christiane Nyebølle (1889-1975), gift med juraprofessor Henry Ussing.

Slægtens yngre linje stammer fra bogholder hos Hans Puggaard, Niels Hansen Herforth (1796-1875), som fik tre sønner med Juliane Cathrine Herforth (1798-1876). Ældste søn Ludvig Nicolai Thorkild Herforth (1832-1890) blev cand.jur. i 1861 og var revisor i Kjøbenhavns private Laanebank. I begyndelsen af 1900-tallet oprettedes Det Herforthske Familielegat for isenkræmmer Ludvig Nicolai Herforths efterkommere, der i mange år blev administreret af flere af familiens medlemmer. Desuden er udført en lang række portrætmalerier af familiens medlemmer fra begyndelsen af 1700-tallet og adskillige generationer frem, hvilket er bemærkelsesværdigt i en dansk borgerfamilie.

Kilder
 Hauch-Fausbøll, Theodor, Slægten Herforth i Berlingske Tidende, 1/3 1937

Slægter fra Danmark

Herforth


An Bulbostylis parvinux in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke. An Bulbostylis parvinux in nahilalakip ha genus nga Bulbostylis, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha KwaZulu-Natal. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bulbostylis

Bulbostylis parvinux


In chemistry and physics, valence electrons are electrons in the outermost shell of an atom, and that can participate in the formation of a chemical bond if the outermost shell is not closed. In a single covalent bond, a shared pair forms with both atoms in the bond each contributing one valence electron.

The presence of valence electrons can determine the element's chemical properties, such as its valence—whether it may bond with other elements and, if so, how readily and with how many. In this way, a given element's reactivity is highly dependent upon its electronic configuration. For a main-group element, a valence electron can exist only in the outermost electron shell; for a transition metal, a valence electron can also be in an inner shell.

An atom with a closed shell of valence electrons (corresponding to a noble gas configuration) tends to be chemically inert. Atoms with one or two valence electrons more than a closed shell are highly reactive due to the relatively low energy to remove the extra valence electrons to form a positive ion. An atom with one or two electrons fewer than a closed shell is reactive due to its tendency either to gain the missing valence electrons and form a negative ion, or else to share valence electrons and form a covalent bond.

Similar to a core electron, a valence electron has the ability to absorb or release energy in the form of a photon. An energy gain can trigger the electron to move (jump) to an outer shell; this is known as atomic excitation. Or the electron can even break free from its associated atom's shell; this is ionization to form a positive ion. When an electron loses energy (thereby causing a photon to be emitted), then it can move to an inner shell which is not fully occupied.

Overview

Electron configuration

The electrons that determine valence – how an atom reacts chemically – are those with the highest energy.

For a main-group element, the valence electrons are defined as those electrons residing in the electronic shell of highest principal quantum number n. Thus,  the number of valence electrons that it may have depends on the electron configuration in a simple way. For example, the electronic configuration of phosphorus (P) is 1s2 2s2 2p6 3s2 3p3 so that there are 5 valence electrons (3s2 3p3), corresponding to a maximum valence for P of 5 as in the molecule PF5; this configuration is normally abbreviated to [Ne] 3s2 3p3, where [Ne] signifies the core electrons whose configuration is identical to that of the noble gas neon.

However, transition elements have (n−1)d energy levels that are very close in energy to the n level. So as opposed to main-group elements, a valence electron for a transition metal is defined as an electron that resides outside a noble-gas core. Thus, generally, the d electrons in transition metals behave as valence electrons although they are not in the outermost shell. For example, manganese (Mn) has configuration 1s2 2s2 2p6 3s2 3p6 4s2 3d5; this is abbreviated to [Ar] 4s2 3d5, where [Ar] denotes a core configuration identical to that of the noble gas argon. In this atom, a 3d electron has energy similar to that of a 4s electron, and much higher than that of a 3s or 3p electron. In effect, there are possibly seven valence electrons (4s2 3d5) outside the argon-like core; this is consistent with the chemical fact that manganese can have an oxidation state as high as +7 (in the permanganate ion: ). (But note that merely having that number of valence electrons does not imply that the corresponding oxidation state will exist, e.g. fluorine is not known in oxidation state +7.)

The farther right in each transition metal series, the lower the energy of an electron in a d subshell and the less such an electron has valence properties. Thus, although a nickel atom has, in principle, ten valence electrons (4s2 3d8), its oxidation state never exceeds four. For zinc, the 3d subshell is complete in all known compounds, although it does contribute to the valence band in some compounds. Similar patterns hold for the (n−2)f energy levels of inner transition metals.

The d electron count is an alternative tool for understanding the chemistry of a transition metal.

The number of valence electrons

The number of valence electrons of an element can be determined by the periodic table group (vertical column) in which the element is categorized. In groups 1–12, the group number matches the number of valence electrons; in groups 13–18, the units digit of the group number matches the number of valence electrons. (Helium is the sole exception.)

Helium is an exception: despite having a 1s2 configuration with two valence electrons, and thus having some similarities with the alkaline earth metals with their ns2 valence configurations, its shell is completely full and hence it is chemically very inert and is usually placed in group 18 with the other noble gases.

The pattern of valence electron counts is easily seen in a periodic table:

Valence shell
The valence shell is the set of orbitals which are energetically accessible for accepting electrons to form chemical bonds.

For main-group elements, the valence shell consists of the ns and np orbitals in the outermost electron shell. For transition metals the orbitals of the incomplete (n−1)d subshell are included, and for lanthanides and actinides incomplete (n−2)f and (n−1)d subshells. The orbitals involved can be in an inner electron shell and do not all correspond to the same electron shell or principal quantum number n in a given element, but they are all at similar energies.

As a general rule, a main-group element (except hydrogen or helium) tends to react to form a s2p6 electron configuration. This tendency is called the octet rule, because each bonded atom has 8 valence electrons including shared electrons. Similarly, a transition metal tends to react to form a d10s2p6 electron configuration. This tendency is called the 18-electron rule, because each bonded atom has 18 valence electrons including shared electrons.

The heavy group 2 elements calcium, strontium, and barium can use the (n−1)d-shell as well, giving them some similarities to transition metals.

Chemical reactions

The number of valence electrons in an atom governs its bonding behavior. Therefore, elements whose atoms have the same number of valence electrons are often grouped together in the periodic table of the elements, especially if they also have the same types of valence orbitals.

The most reactive kind of metallic element is an alkali metal of group 1 (e.g., sodium or potassium); this is because such an atom has only a single valence electron. During the formation of an ionic bond, which provides the necessary ionization energy, this one valence electron is easily lost to form a positive ion (cation) with a closed shell (e.g., Na+ or K+). An alkaline earth metal of group 2 (e.g., magnesium) is somewhat less reactive, because each atom must lose two valence electrons to form a positive ion with a closed shell (e.g., Mg2+).

Within each group (each periodic table column) of metals, reactivity increases with each lower row of the table (from a light element to a heavier element), because a heavier element has more electron shells than a lighter element; a heavier element's valence electrons exist at higher principal quantum numbers (they are farther away from the nucleus of the atom, and are thus at higher potential energies, which means they are less tightly bound).

A nonmetal atom tends to attract additional valence electrons to attain a full valence shell; this can be achieved in one of two ways: An atom can either share electrons with a neighboring atom (a covalent bond), or it can remove electrons from another atom (an ionic bond). The most reactive kind of nonmetal element is a halogen (e.g., fluorine (F) or chlorine (Cl)). Such an atom has the following electron configuration: s2p5; this requires only one additional valence electron to form a closed shell. To form an ionic bond, a halogen atom can remove an electron from another atom in order to form an anion (e.g., F−, Cl−, etc.). To form a covalent bond, one electron from the halogen and one electron from another atom form a shared pair (e.g., in the molecule H–F, the line represents a shared pair of valence electrons, one from H and one from F).

Within each group of nonmetals, reactivity decreases with each lower row of the table (from a light element to a heavy element) in the periodic table, because the valence electrons are at progressively higher energies and thus progressively less tightly bound. In fact, oxygen (the lightest element in group 16) is the most reactive nonmetal after fluorine, even though it is not a halogen, because the valence shells of the heavier halogens are at higher principal quantum numbers.

In these simple cases where the octet rule is obeyed, the valence of an atom equals the number of electrons gained, lost, or shared in order to form the stable octet. However, there are also many molecules that are exceptions, and for which the valence is less clearly defined.

Electrical conductivity
Valence electrons are also responsible for the bonding in the pure chemical elements, and whether their electrical conductivity is characteristic of metals, semiconductors, or insulators.

Metallic elements generally have high electrical conductivity when in the solid state. In each row of the periodic table, the metals occur to the left of the nonmetals, and thus a metal has fewer possible valence electrons than a nonmetal. However, a valence electron of a metal atom has a small ionization energy, and in the solid-state this valence electron is relatively free to leave one atom in order to associate with another nearby. This situation characterises metallic bonding. Such a "free" electron can be moved under the influence of an electric field, and its motion constitutes an electric current; it is responsible for the electrical conductivity of the metal. Copper, aluminium, silver, and gold are examples of good conductors.

A nonmetallic element has low electrical conductivity; it acts as an insulator. Such an element is found toward the right of the periodic table, and it has a valence shell that is at least half full (the exception is boron). Its ionization energy is large; an electron cannot leave an atom easily when an electric field is applied, and thus such an element can conduct only very small electric currents. Examples of solid elemental insulators are diamond (an allotrope of carbon) and sulfur. These form covalently bonded structures, either with covalent bonds extending across the whole structure (as in diamond) or with individual covalent molecules weakly attracted to each other by intermolecular forces (as in sulfur). (The noble gases remain as single atoms, but those also experience intermolecular forces of attraction, that become stronger as the group is descended: radon boils at −61.7 °C.)

A solid compound containing metals can also be an insulator if the valence electrons of the metal atoms are used to form ionic bonds. For example, although elemental sodium is a metal, solid sodium chloride is an insulator, because the valence electron of sodium is transferred to chlorine to form an ionic bond, and thus that electron cannot be moved easily.

A semiconductor has an electrical conductivity that is intermediate between that of a metal and that of a nonmetal; a semiconductor also differs from a metal in that a semiconductor's conductivity increases with temperature. The typical elemental semiconductors are silicon and germanium, each atom of which has four valence electrons. The properties of semiconductors are best explained using band theory, as a consequence of a small energy gap between a valence band (which contains the valence electrons at absolute zero) and a conduction band (to which valence electrons are excited by thermal energy).

References

External links
 Francis, Eden. Valence Electrons.

Chemical bonding
Electron states

Valence electron


Gunungapi Wetar es un isla volcánica aislada ubicada al norte de la isla Wetar en el mar de Banda, Indonesia. La isla, un estratovolcán, tiene una elevación de solo 282 m sobre el nivel del mar, pero la altura hasta la cumbre desde el fondo oceánico es superior a los 5000 m. Se tiene registro de dos erupciones en 1512 y 1699.

Véase también
Anexo:Volcanes de Indonesia
Geografía de Indonesia

Referencias

Volcanes activos de Indonesia
Estratovolcanes de Indonesia
Archipiélagos e islas de Indonesia
G

Gunungapi Wetar


An Orthophytum horridum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elton Martinez Carvalho Leme. An Orthophytum horridum in nahilalakip ha genus nga Orthophytum, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Orthophytum

Orthophytum horridum


O hernie este o umflătură formată prin ieșirea anormală a țesutului sau a unui organ, cum ar fi intestinul, prin peretele cavității în care se află în mod normal. Herniile sunt de mai multe tipuri. Cel mai frecvent ele apar în abdomen, în special în zona vintrelor. Herniile abdominale sunt cele mai frecvente, putând fi inghinale sau femurale. Alte hernii includ herniile hiatale, incizională și ombilicale. Simptomele sunt prezente la aproximativ 66% dintre persoanele cu hernii inghinale. Acestea pot include dureri sau disconfort mai ales cu tuse, dureri la efortul fizic sau nevoia de a merge la baie. Ea se agravează de multe ori de-a lungul zilei și se ameliorează atunci când persoana stă culcată. Poate să apară o zonă bombată, care devine mai mare atunci când atârnă în jos. Herniile abdominale apar mai frecvent pe partea dreaptă decât pe stânga. Principala îngrijorare este strangularea, în cazul în care este blocată alimentarea cu sânge a unei părți a intestinului. Aceasta produce, de obicei, dureri severe și o sensibilitate a zonei. Herniile hiatale duc de multe ori la arsuri la stomac, dar pot provoca, de asemenea, dureri în piept.

Factorii de risc pentru dezvoltarea unei hernii sunt: fumatul, bronhopneumatia obstructivă cronică, obezitatea, sarcina, dializa peritoneală, bolile de colagen vasculare și apendicectomia anterioară, printre altele. Herniile sunt parțial genetice și apar mai frecvent în anumite familii. Nu se știe sigur dacă herniile inghinale sunt asociate cu ridicarea unor greutăți. Herniile pot fi diagnosticate de multe ori pe baza semnelor și simptomelor. Ocazional imagistica medicală este folosit pentru a confirma diagnosticul sau a exclude alte cauze posibile. Diagnosticarea herniilor hiatale este realizată de multe ori prin endoscopie.

Herniile inghinale care nu cauzează simptome la bărbați nu au nevoie să fie reparate. Reparațiile, cu toate acestea, sunt recomandate în general la femei din cauza ratei mai mari de hernii femurale care produc mai multe complicații. Dacă se produce strangularea devine necesară o intervenție chirurgicală imediată. Reparațiile pot fi realizate prin chirurgie deschisă sau prin chirurgie laparoscopică. Chirurgia deschisă are avantajul de a fi făcută, eventual, mai degrabă sub anestezie locală decât sub anestezie generală. Chirurgia laparoscopică produce, în general, mai puțină durere în urma procedurii. O hernie hiatală poate fi tratată prin modificarea stilului de viață, cum ar fi ridicarea capului patului, pierderea în greutate și ajustarea obiceiurile alimentare. Medicamentele, blocantele H2 sau inhibitorii pompei de protoni pot ajuta. Dacă simptomele nu se ameliorează prin medicație o opțiune poate fi intervenția chirurgicală cunoscută ca fundoplicatura laparoscopică.

Aproximativ 27% dintre bărbați și 3% dintre femei dezvolta o hernie inghinală la un moment dat în viața lor. Herniile inghinale, femurale și abdominale erau prezente la 18,5 milioane de oameni și au dus la 59.800 de decese în 2015. Herniile inghinale apar cel mai adesea înainte de vârsta de un an și după vârsta de cincizeci de ani. Nu se știe cât de frecvent apar herniile hiatale cu estimări în America de Nord ce variază de la 10 la 80%. Prima descriere cunoscută a unei hernii datează cel puțin din anul 1550 î.Hr. de pe Papirusul Ebers din Egipt.

Referințe

Legături externe

Boli ale sistemului osteo-articular

Hernie


Arnocrinum, biljni rod iz porodice čepljezovki. Postoje tri endemske vrste iz Zapadne Australije, koje su po životnom obliku rizomski geofiti.

Rod jer opisan 1846. godine

Vrste
 Arnocrinum drummondii Endl. & Lehm.
 Arnocrinum gracillimum Keighery
 Arnocrinum preisii Lehm.

Izvori

Hemerocallidoideae

Arnocrinum


Abell 2029 este un super-roi de galaxii (de tip cD galaxy) în constelația Șarpele, la frontiera cu constelația Fecioara.

Abell 2029 cuprinde mai multe mii de galaxii.

În centrul său se află galaxia IC 1101 clasată E3 și pe care unii au clasat-o S0 (galaxie lenticulară). Singură, ea emite 25% din toată lumina emisă de galaxiile din acest roi. IC 1101 este cea mai mare galaxie din Universul cunoscut și una dintre cele mai strălucitoare în mod absolut.

Note

Legături externe
  Catalog al galaxiilor NGC 10

Vezi și
 Catalogul Abell
 Clasificarea galaxiilor
 Super-roiul lui Shapley

Constelația Șarpele
Roiuri de galaxii
Obiecte Abell

Abell 2029


Louis I, Duke of Anjou (23 July 1339 – 20 September 1384) was a French prince, the second son of John II of France and Bonne of Bohemia.  His career was markedly unsuccessful.  Born at the Château de Vincennes, Louis was the first of the Angevin branch of the French royal house. His father appointed him Count of Anjou and Count of Maine in 1356, and then raised him to the title Duke of Anjou in 1360 and Duke of Touraine in 1370.

He fought in the Battle of Poitiers (1356), in which his father the king was captured by the English. In 1360, he was one of a group of hostages the French surrendered to the English in exchange for the king. He escaped from England, after which his father felt bound in honour to return to English custody, where he later died.

In 1382, as the adopted son of Joanna I of Naples, he succeeded to the counties of Provence and Forcalquier. He also inherited from her a claim to the kingdoms of Naples and Jerusalem. He was already a veteran of the Hundred Years' War against the English when he led an army into Italy to claim his Neapolitan inheritance. He died on the march and his claims and titles fell to his son and namesake, Louis II, who succeeded in ruling Naples for a time.

Hundred Years' War
Louis was present at the Battle of Poitiers (1356), in the battalion commanded by his brother Charles, the Dauphin. They hardly fought and the whole group escaped in the middle of the confrontation. Although humiliating, their flight allowed them to avoid capture by the English, who won the battle decisively. King John II and Louis' younger brother Philip were not so fortunate and were captured by the English, commanded by Edward, the Black Prince. Their ransom and peace conditions between France and England were agreed in the Treaty of Brétigny, signed in 1360. Amongst the complicated items of the treaty was a clause that determined the surrender of 40 high-born hostages as guarantee for the payment of the king's ransom. Louis, already Duke of Anjou, was in this group and sailed to England in October 1360. However, France was not in good economic condition and further installments of the debt were delayed. As consequence, Louis was in English custody for much more than the expected six months. He tried to negotiate his freedom in a private negotiation with Edward III of England and, when this failed, decided to escape. On his return to France, he met his father's disapproval for his unknightly behavior. John II considered himself dishonored and this, combined with the fact that his ransom payments agreed to in the Treaty of Brétigny were in arrears, caused John to return to captivity in England to redeem his honor.

From 1380 to 1382 Louis served as regent for his nephew, King Charles VI of France.

King of Naples
In 1382 Louis left France in the latter year to claim the throne of Naples following the death of Queen Joanna I. She had adopted him to succeed her, as she was childless and did not wish to leave her inheritance to any of her close relatives, whom she considered enemies. He was also able to succeed her as count of Provence and Forcalquier. Despite his coronation at Avignon as King of Naples by Antipope Clement VII, Louis was forced to remain in France and Joan's troops were defeated by Charles of Durazzo, her second cousin and previous heir. Joanna was killed in her prison in San Fele in 1382; Louis, with support of the Antipope, France, Bernabò Visconti of Milan and Amadeus VI of Savoy, and using the money he had been able to obtain during the regency, launched an expedition to regain the Kingdom of Naples from Charles.

The expedition, counting to some 40,000 troops, was however unsuccessful. Charles, who counted on the mercenary companies under John Hawkwood for a total of some 14,000 men, was able to divert the French from Naples to other regions of the kingdom and to harass them with guerrilla tactics. Amadeus fell ill and died in Molise on 1 March 1383 and his troops abandoned the field. Louis asked for help from his king nephew in France, who sent him an army under Enguerrand of Coucy. The latter was able to conquer Arezzo and then invade the Kingdom of Naples, but midway was reached by the news that Louis had suddenly died at Bisceglie on 20 September 1384. He soon sold Arezzo to Florence and returned to France.

Marriage and children
On 9 July 1360, he married Marie of Blois, Lady of Guise, daughter of Charles, Duke of Brittany and Joanna of Dreux. They had the following children:
 Marie (1370 – after 1383)
 Louis II of Anjou (1377 – 1417)
Charles (1380 – 1404, Angers), Prince of Taranto, Count of Roucy, Étampes, and Gien

References

Sources

|-

|-

|-

1339 births
1384 deaths
14th-century peers of France
14th-century monarchs of Naples
Heirs presumptive to the French throne
People from Vincennes
Military governors of Paris
House of Valois-Anjou
Claimant kings of Jerusalem
14th-century regents
Dukes of Touraine
Dukes of Anjou
Dukes of Calabria
Counts of Anjou
Counts of Maine
Counts of Provence
Counts of Forcalquier
Counts of Étampes
Counts of Roucy
French prisoners of war in the Hundred Years' War
Sons of kings
Adult adoptees

Louis I of Anjou


Nguyễn Quang Minh (* 16. Dezember 1982) ist ein vietnamesischer Badmintonspieler.

Karriere
Nguyễn Quang Minh wurde 2007 vietnamesischer Meister im Herrendoppel mit Nguyễn Tiến Minh. International nahm er 2006 an den Asienspielen und 2007 an den Südostasienspielen teil. 2006 startete er auch bei den Badminton-Weltmeisterschaften. Seine beste Platzierung erreichte er mit Platz 5 im Herrendoppel bei den Südostasienspielen 2007. Später wechselte er als Spieler in die USA und gewann dort 2010 und 2011 insgesamt fünf Titel bei den Boston Open.

Referenzen

Badmintonspieler (Vereinigte Staaten)
Badmintonspieler (Vietnam)
Teilnehmer an den Asienspielen (Vietnam)
Vietnamesischer Meister (Badminton)
Vietnamese
Geboren 1982
Mann
Teilnehmer an den Südostasienspielen (Vietnam)

Nguyễn Quang Minh


Christian Michael Leonard Slater (New York, 18. kolovoza 1969.) američki glumac.

Životopis

Slater je sin glumca Michaela Hawkinsa i holivudske producentice i agentice Mary Jo Slater, a glumiti je počeo već kao dijete, na televiziji 1977. godine. Kao tinejdžer privukao je pažnju publike ulogom u filmu Legenda o Billie Jean 1985. godine, a samo godinu kasnije glumio je mladog redovnika uz Seana Conneryja u megahitu Ime ruže snimljenom po istoimenom romanu Umberta Eca. Osim glume, Slater je također pažnju publike privukao i svojim ponašanjem, zbog kojeg je 1997. osuđen na tri mjeseca zatvora. Do 2016. glumio je u preko 70 filmova.

Nepotpuna filmografija

 Legenda o Billie Jean (1985.)
 Ime ruže (1986.)
 Robin Hood: princ lopova (1991.)
 True romance (1993.)
 Pakleni šund 1994.
 Intervju s vampirom (1994.)
 Ubojice (1995.)
 Slomljena strijela (1996.)

TV serije

 Breaking In 2011. – 2012.
 Mr. Robot 2015. -

Izvori

Američki filmski glumci
Američki televizijski glumci

Christian Slater


An Pentaschistis malouinensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Clayton. An Pentaschistis malouinensis in nahilalakip ha genus nga Pentaschistis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pentaschistis

Pentaschistis malouinensis


An Ophrys heraultii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gottfried Keller ngan Alexander Gustav von Schrenk. An Ophrys heraultii in nahilalakip ha genus nga Ophrys, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Ophrys

Ophrys heraultii


Yvette A. Flunder (São Francisco, 29 de julho de 1955) é uma pastora, ativista e cantora americana de São Francisco, condado de Califórnia. Ela é a pastora sênior da Igreja Unida de Cristo em Oakland, e a bispa presidente da Fellowship of Affirming Ministries.

Carreira
Flunder nasceu em São Francisco, na Califórnia, e foi criada entre a Baía de São Francisco e o estado de Mississippi. Ela cresceu na Igreja de Deus em Cristo (abreviado do inglês: COGIC), graduando-se na High School da COGIC's Saints Academy em Lexington, Mississippi, antes de retornar à Califórnia. Em 1984, começou a cantar e gravar com Walter Hawkins no Love Center Choir, onde ela era a vocalista. Mais tarde, ela foi ordenada por Hawkins.

Flunder formou-se no College of San Mateo. Ela então recebeu um Certificado de Estudos do Ministério e um Mestre em Artes em 1997 pela Pacific School of Religion, antes de obter seu título de Doutor em Ministério pelo Seminário Teológico de São Francisco em 2001.

Em 2000, ela fundou a Fellowship of Affirming Ministries, uma coalizão transdenominacional de igrejas cristãs que "deseja celebrar e proclamar o amor radicalmente inclusivo de Jesus Cristo", e foi nomeada Bispo Presidente em 2003.

Flunder identifica-se como uma mulher e uma teóloga reconciliadora da libertação. Em 2005, ela escreveu um livro, Where the Edge Gathers: Building a Community of Radical Inclusion. Carlton Pearson a cita entre os primeiros líderes religiosos a abraçá-lo e incentivá-lo depois que ele foi declarado herege por se manifestar em apoio à reconciliação universal.

Em 2013, foi nomeada Aluna Distinta da Escola de Religião do Pacífico. Em 1º de dezembro de 2014, Flunder foi a oradora principal na Casa Branca para o Dia Mundial da AIDS, onde descreveu os efeitos nocivos do estigma e da homofobia naqueles que vivem com HIV e na educação sobre AIDS em geral. No ano seguinte, foi palestrante convidada no Garnett-Nabrit Lecture Series do American Baptist College.

Desde 2015, Flunder é membro do conselho de curadores da Starr King School for the Ministry  e também atuou como membro do Conselho Consultivo Presidencial sobre HIV/AIDS.

A esposa de Flunder é Shirley Miller, prima de Walter Hawkins; elas são parceiras comprometidas desde meados da década de 1980.

Ministério
A bispa Flunder foi criada no "ventre" da igreja, vindo de famílias fundadoras de igrejas na Baía de São Francisco.

Desde tenra idade, a vida de Flunder refletiu suas crenças para tratar as pessoas com valor e igualdade. Em 1986, Flunder foi transferida para ministrar a pessoas com HIV/AIDS em resposta à epidemia da década de 1980. Ela fundou várias empresas sem fins lucrativos na área da baía de São Francisco, prestando serviços para pessoas afetadas pelo HIV: Hazard-Ashley House, Walker House e Restoration House, através da Ark of Refuge, Inc., que mais tarde se tornou a YA Flunder Fundação.

Em 1991, fundou a Cidade de Refúgio sob a Igreja Unida de Cristo, "a fim de unir um ministério evangélico com um ministério social". Ela descreve a Cidade de Refúgio UCC como um esforço para "criar uma comunidade espiritual que abraçará nossas culturas coletivas, caminhos de fé, expressões de gênero e orientações sexuais/afetivas, ao mesmo tempo em que nos liberta de teologias opressivas que subjugam as mulheres, denigrem a comunidade LGBT, e nos desconectar das questões de justiça local e globalmente". O Transcendence Gospel Choir era um coro comunitário afiliado à Cidade de Refúgio e foi o primeiro coro totalmente transgênero nos Estados Unidos.

O trabalho de Flunder se expande em espaços digitais. Em 2021, ela foi palestrante de "Fire and Desire" no Centro de Estudos da Vida Religiosa Afro-Americana do Museu Nacional Smithsonian de História e Cultura Afro-Americana enquanto discutiam "Apresentação de música gospel masculina negra".

Cinema, televisão e redes sociais
Flunder foi retratada pela atriz Phylicia Rashad para o episódio final de 3 partes como parte da minissérie When We Rise, de Dustin Lance Black, em 3 de março de 2017, na rede de televisão ABC. O papel do bispo no show destaca a compaixão da igreja, o compromisso de sua liderança e o lar amoroso que a igreja oferece para ministrar na difícil comunidade principalmente afro-americana de São Francisco.

Flunder também foi retratada por Joni Bovill no drama de Joshua Marston, Come Sunday, que estreou no Festival de Cinema de Sundance de 2018 e foi lançado na Netflix em abril de 2018.

Flunder é ativa em muitas plataformas de mídia social usando suas plataformas para defender consistentemente vidas negras, vidas queer, acessibilidade médica, e desestigmatização de vidas HIV+.

Em 2021, Flunder foi destaque em "The Black Church: This is our story, this is our song", da rede de televisão PBS.

Obras publicadas

 Where the Edge Gathers (em inglês);

 Birthing the Sermon: Women Preachers on the Creative Process (em inglês);
 Those Preaching Women: A Muticultural Collection (em inglês);
 Queer Christianities: Lived Religion in Transgressive Forms (em inglês)

Ligações externas

 Cidade de Refúgio UCC (em inglês)
 Yvette Flunder | Starr King (em inglês)
 Yvette Flunder - Perfil - Pregadora Ativa (em inglês)
  (em inglês)

Pessoas vivas
Ativistas dos direitos LGBT dos Estados Unidos
Afro-americanos LGBT
Feministas lésbicas
Ativistas sobre HIV/AIDS (VIH/SIDA)
Clero cristão dos Estados Unidos
Bispos dos Estados Unidos
Escritores afro-americanos
Feministas afro-estadounidenses
Nascidos em 1955
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Pretas)

Yvette Flunder


Salmanlı, Adana ilinin Kozan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Köy Adana iline 105 km, Kozan ilçesine ise 35 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Kozan'ın mahalleleri

Salmanlı, Kozan


Tahsin Kesici (d. 1 Mart 1938, Ermenek) Türk bilim insanı ve eğitimci.

Eğitimi
Kesici, İlk ve orta eğitimini Ermenek'te tamamladı. 1956 yılında Konya'da Konya Lisesi'ni ve 1960 yılında ise Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi'ni bitirdi. 1960-1961 yıllarında İtalya'nın verdiği bir burs ile bu ülkede sekiz ay alanıyla ilgili araştırmalarda bulundu. Milano Üniversitesi'nde mezuniyet sonrası mesleki kurslara katıldı.

Kesici; Almanca ve İtalyanca dillerini iyi bilmekle birlikte alanında edebiyat takip edecek düzeyde de Fransızca ve İngilizce'ye de bilmektedir. Hâlen TOBB Ekonomi ve Teknoloji Üniversitesi mütevelli heyeti başkan danışmanlığı görevini yürütmektedir.

Kariyeri
1961 haziranında Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi Zootekni Bölümü'ne asistan olarak göreve başladı.
1964 yılında Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi'nde doktorasını tamamladı.
1965-1967 yılları arasında askerlik görevini yerine getirdi.
1967 Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi'nde yeni kuruluşu yapılan Genetik ve İstatistik Kürsüsü'nde göreve başladı.
1969-1971 yıllarında iki yıl süreyle Almanya'da konusu ile ilgili alanlarda doktora sonrası çalışmalarda bulundu.
1971 yılında doçent oldu.
1972-1982 yılları arasında Genetik ve İstatistik Kürsüsü Başkanlığı,(Sonraki yıllarda,Biyometri-Genetik Anabilim Dalı olarak yeniden yapılandırılan ve adlandırılan bu birimin başkanlığını 1999'a kadar sürdürdü.)
1979 yılında profesör oldu.
1980-1984 yıllarında Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dekan Yardımcılığı,
1984-1987 yıllarında Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dekanlığı,
1987-1992 yıllarında Ankara Üniversitesi Rektör Yardımcılığı,
1993-2002 yıllarında Ankara Üniversitesi Yönetim Kurulu Üyeliği ile rektörlüğe bağlı Enformatik Bölümü'nün Kurucu Başkanlığını ve Yabancı Diller Yüksek Okulu Müdürlüğü'nü yürüttü.
2002 yılı Temmuz ayında Yüksek Öğretim Kurulu Üyeliği'ne getirildi.
2004 yılı Eylül ayında TOBB Ekonomi ve Teknoloji Üniversitesi rektörlüğüne atandı.
2009 yılında yaş haddini aştığından dolayı ikinci kez rektör olarak atanamayacağından, rektörlük görevi sona erdi. TOBB ETÜ mütevelli heyet danışmanlığına getirildi.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 TOBB Üniversitesi rektörünü YÖK'ten transferle aldı

1938 doğumlular
TOBB Ekonomi ve Teknoloji Üniversitesi rektörleri
Türk profesörler
Yükseköğretim Kurulu Üniversitelerarası Kurul Başkanlığı kontenjanı üyeleri
Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi dekanları
Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesinde öğrenim görenler
Yükseköğretim Kurulu Yürütme Kurulu üyeleri
Ankara Üniversitesi rektör yardımcıları

Tahsin Kesici


Clementine (ou SAS EXPERTISE CHOIX B) est un cabinet d'expertise-comptable physique et en ligne. Elle propose aux dirigeants d'entreprises, tels que les micro-entreprises (TPE) les petites et moyennes entreprises (PME) ou les E-Commerçants des services basiques de comptabilité, de conseil social et juridique ainsi qu'un accompagnement dans la création d'entreprise pour les futurs entrepreneurs.

Historique
Clementine.fr (initialement Compta Clémentine) est fondée en juillet 2012 à Ludres par Jean-Louis Boiché et son fils et associé William Boiché.

En 2013, la start-up lance un logiciel de comptabilité MyClementina, suivi en 2016 par la création d'une application mobile pour la société soeur du groupe, Comptastart.

L'entreprise ouvre en 2016 des bureaux à Paris, en 2020 à Marseille et Epinal puis une nouvelle succursale à St Tropez en 2023.

En 2022, le siège déménage ensuite à Laxou et l'entreprise souhaite alors recruter 300 collaborateurs dans divers secteurs.

Direction

 Jean Louis Boiché (Président) (2012 - en cours) et seul dirigeant de la société

Evènements marquants
En 2016, Compta Clémentine est sacrée "pépite" par Lor'n'Tech.

En 2018, la société devient sponsor officiel de l'AS Nancy Lorraine pour la saison 2018-2019.

Intégrations partenaires
La solution permet de synchroniser ses flux bancaires et financiers à l'application Clementine, elle est compatible avec les banques en ligne mais aussi avec certaines banques physiques.

Liens externes

 Site internet

 Charte Smile Your Planet par ComptaStart (société soeur de Clémentine)

Notes et références

Entreprise ayant son siège en France
Association ou organisme lié à la comptabilité

Compta Clementine


EuroLeague, sponsorluk adıyla Turkish Airlines EuroLeague, Avrupa'da 2000'den beri Euroleague Basketball tarafından düzenlenen  en üst düzeydeki ve kazananın Avrupa Şampiyonu olarak adlandırıldığı uluslararası profesyonel basketbol turnuvası.

2000 yılında başlamasıyla FIBA tarafından 1958'den beri düzenlenen FIBA EuroLeague turnuvasının (daha önce FIBA Avrupa Şampiyonlar Kupası ya da sadece Avrupa Kupası adıyla bilinen) yerini almıştır. Euroleague Basketbol rekor ve istatistik kayıtları sebebinden dolayı FIBA Avrupa Şampiyonlar Kupası ile EuroLeague aynı turnuva olarak sayılır.

EuroLeague dünyadaki en popüler profesyonel kapalı spor liglerinden biridir. 2016-17 sezonundaki lig maçlarında ortalama 8.472 seyirciyle dünyadaki profesyonel kapalı spor liglerinin en yüksek beşinci (ABD dışındaki en yükseği) ve profesyonel basketbol liglerinin en yüksek ikinci ortalamasına ulaşmıştır. Sadece NBA'in ortalaması daha yüksektir.

EuroLeague kupasını 22 farklı takım kazanabilmiştir, bunlardan 14 takımın birden fazla şampiyonluğu vardır. En başarılı takım 11 şampiyonlukla Real Madrid'dir. Son şampiyon Real Madrid'dir.

Tarihçe
FIBA Avrupa Şampiyonlar Kupası 1958 yılında kurulup ilk yıllarında Avrupa'da liglerini şampiyon bitiren takımların oynadığı ve klasik bir eleme sistemiyle oynanan bir turnuva iken 1990'ların başından itibaren sadece şampiyonların değil, diğer önemli takımların da katıldığı ve içinde lig mücadelesi de içeren bir turnuva durumuna geldi.

Euroleague adı ise 2000 yılında ULEB (Union of European Leagues of Basketball) tarafından öne sürüldü. 2000/2001 sezonunda ULEB'e üye takımlar FIBA'nın organize ettiği turnuvadan ayrılarak kendi liglerini kurdular. FIBA ise Suproleague adıyla devam etti. Türkiye'nin de dahil olduğu ülkeler FIBA'nın organizasyonunda kaldı.

Avrupa'nın en büyük kulüplerinden olan Türkiye, İtalya ve Yunanistan takımlarının ayrılması önemli bir bölünme oluşturdu ve Avrupa'da iki tane büyük kupa ortaya çıktı: FIBA tarafından düzenlenen SuproLeague ile yeni kurulmuş Euroleague Basketball tarafından düzenlenen Euroleague.

2001 yılında iki organizasyon EuroLeague adı altında tekrar birleşti.

Turnuvanın adları
FIBA dönemi: (1958-2001)
FIBA Avrupa Şampiyonlar Kupası: (1958-1991)
FIBA European League ("FIBA Euro League"): (1991-1996)
FIBA EuroLeague: (1996-2000)
FIBA SuproLeague: (2000-2001)
Euroleague Basketball dönemi: (2000-bugün)
Euroleague: (2000-2016)
EuroLeague: (2016-bugün)
*2000-01 sezonunda iki ayrı turnuva vardı. FIBA'nın düzenlediği SuproLeague ile Euroleague Basketball tarafından düzenlenen Euroleague.

THY sponsorluğu
26 Temmuz 2010 tarihinde Türk Hava Yolları ve Euroleague arasında 15.000.000€ bedel ile bir sponsorluk anlaşması imzalanmıştır. Bu anlaşmaya göre Avrupa basketbolunun en üst ligi olan Euroleague, 2010-11 sezonundan beri Turkish Airlines Euroleague adıyla düzenlemeye başlamıştır. Buna benzer şekilde Dörtlü Final yani Final Four da Turkish Airlines Final Four adını almıştır. Bu anlaşma 2021-22 sezonunun başında yenilenmiş oldu. 2025-26 sezonuna kadar beş sezon boyunca geçerli olacaktır. Bu süre sonunda eğer istenirse anlaşma beş yıl daha uzatılabilecektir.

Turnuva sistemi
2015-16 sezonuna değin Turkish Airlines Euroleague dört aşamada oynanıyordu.

İlk aşamada 24 takım katılır. Bu takımlar 6'lı olarak 4 gruba ayrılır. Her takım grubundaki diğer takımlarla kendi sahalarında ve deplasmanda olmak üzere ikişer maç oynar. Normal grup maçları sonunda gruplarında ilk 4 sırayı alan takımlar üst gruplara çıkar. İkinci aşamada kalan 16 takım yeni oluşturulan 8'erli 2 grupta yer alır ve diğer takımlarla yine 2 maç oynar. Maçlar sonunda gruplarında ilk dört sırayı alan takımlar gruptan çıkar.

Çeyrek finale çıkacak takımlar belli olduktan sonra kalan 8 takım dörtlü final için mücadele eder. Grubu birinci bitiren takımlar dördüncülerle, ikinci bitiren takımlar ise üçüncülerle eşleşirler. Bu aşamada kupa lig maçlarından eleme usulünde maçlara geçer ve rakiplerini eleyen takımlar dörtlü final oynamaya hak kazanır. Çeyrek final mücadelesinde 5 maç üzerinden 3 maç kazanan rakibini eler. İlk 2 maç A takımının sahasında, 3. ve 4. maçlar B takımının sahasında, 5. maç ise tekrar A takımının sahasında oynanır.

Son aşama olan dörtlü final ise önceden belirlenen bir şehirde bu finale kalan 4 takım arasında oynanır. Dörtlü final maçları tek maçlık eleme sistemine göre oynanır. Yarı finalde elenen takımlar üçüncülük maçına, kazanan takımlar ise son gün finale çıkar.

Lig formatı

10 Kasım 2015 tarihinde Euroleague tarafından yeni bir format oluşturulduğu açıklandı. Yeni formatta aşama ikiye indirildi. 16 takım birbiriyle ikişer maç yaptığı çift devreli lig usulü uygulanacaktır. Ligi ilk sekiz sırada bitiren takımlar, play-off oynamaya hak kazanacak. 5 maç üzerinden oynanacak olan play-off maçlarında, 3 galibiyet alan takımlar şampiyonluk için dörtlü finale çıkacak.

2019-20 sezonu itibarıyla ligdeki takım 18'e çıkartıldı.

Logolar

Uzun vadeli lisansı olan takımlar

EuroLeague'de geri kalan diğer 5 takım yıllık lisansı olan ilişkili kulüplerdir. Bu beş takım önceki sezon Avrupa'nın ikinci seviye turnuvası olan EuroCup'ı kazanan ve millî lig şampiyonları ile wildcard alan takımlardan oluşmaktadır.

Arena standartları
2012-13 sezonundan itibaren o zamanlar "A Lisansı" olan kulüpler ev sahibi oldukları EuroLeague karşılaşmalarını en az 10.000 kişilik arenalarda oynamaları gerekiyordu. Aynı 10.000 kişilik kapasite kaidesi şu an hâlen uzun vadeli lisansa üye olan EuroLeague kulüpleri için geçerlidir.

Finaller
1958'den itibaren EuroLeague öncesi Avrupa Kupası dahil.

Şampiyonluk sayısına göre takımlar

Şampiyonluk sayısına göre ülkeler

Rekorlar
 En başarılı takım Real Madrid'dir. 11 şampiyonluğu rekordur.
 KK Split modern EuroLeague Final Four döneminde (1987-88 sezonundan bugüne) kupayı üç kez arka arkaya (1988-89, 1989-90, 1990-91) kazanan tek takımdır.
 ASK Riga bir Sovyet takımı olarak EuroLeague Final Four dönemi öncesi kupayı üç kez arka arkaya (1958, 1958-59, 1959-60) kazanan tek takımdır.
 Makkabi Tel Aviv (2003-04, 2004-05); Olimpiakos (2011-12, 2012-13) ve Anadolu Efes (2020-21, 2021-22) Euroleague Basketball döneminde (2000-01 sezonundan bugüne) EuroLeague'i iki kez arka arkaya kazanan üç takımdır.
 Turnuvaya katılan dokuz farklı takım çıkarmış tek şehir İstanbul'dur: Beşiktaş, Darüşşafaka, Eczacıbaşı, Anadolu Efes, Fenerbahçe, Galatasaray, İstanbul Teknik Üniversitesi, Modaspor ve Ülker.
 Milano'nun kuzey metropol bölgesinde 40 kilometrekareden küçük bir alanda toplam 10 FIBA Avrupa Şampiyonlar Kupası kazanmış ve 16 kez finalde oynamış 3 takım vardır: Olimpia Milano, Cantù ve Varese.
 Bir EuroLeague Finali için rekor sayı farkı Tel Aviv'deki 2004 Finali'nde ev sahibi takım Makkabi Tel Aviv'in Skipper Bologna'yı 118-74 yenmesiyle elde edilmiştir (44 sayı fark).
 Resmî seyirci rekoru 5 Mart 2009'da Štark Arena'da 2008-09 sezonu Son 16 turundaki Partizan-Panathinaikos karşılaşmasını seyreden 22.567 kişilik kitledir.
 1978-79 sezonunda Bosnalı Žarko Varajić, Emerson Varese karşısında bulduğu 45 sayı ile bir maçta en fazla sayı bulan oyuncu rekoru Shane Larkin tarafından Anadolu Efes forması altında 49 sayı ile Bayern München karşında 2019-20 sezonunda kırılmıştır.

Ayrıca bakınız
 50 EuroLeague Büyük Katkıda Bulunanlar
 EuroLeague 2001–10 En İyi 10 Oyuncu
 Euroleague Basketball
 EuroLeague Finalleri
 EuroLeague Dörtlü Final
 EuroLeague Women
 Avrupa ulusal lig sıralaması
 FIBA EuroStars
 FIBA-EuroLeague anlaşmazlığı

Kaynakça
www.fotomac.com.tr/euroleague/2022/05/21/real-madrid-57-58-anadolu-efes-mac-sonucu-ozet-thy-euroleague-sampiyonu-anadolu-efes/

Dış bağlantılar
 Euroleague Resmî Sitesi
 ULEB Resmî Site
 FIBA Avrupa Resmî Site
 Kadrolarıyla Şampiyonların listesi
 EuroLeague tarihi - istatistikler
 InterBasket.net EuroLeague basketbol forumu
 EuroLeague'in Youtube kanalı

EuroLeague


Frédéric Ramade est un réalisateur et écrivain français né en 1968.

Biographie
Réalisateur de performances, installations<ref>[https://www.filigranes.com/artiste/ramade-frederic/ Site de Filigranes Éditions]</ref>, courts métrages documentaires et émissions télévisées, Frédéric Ramade a également signé en 2009 un court métrage de fiction, Le Problème avec Tom.

Il a coprésidé l'ACID en 2013, 2014 et 2016.

Diplômé de persan de l'Institut national des langues et civilisations orientales, Frédéric Ramade est l'auteur de plusieurs livres, dont La Perse des écrivains voyageurs.

 Filmographie
 1990 : Le Dessous des cartes (émission télévisée)
 2006 : La Libération de Chinon 2008 : Ode pavillonnaire 2011 : L'Atelier A (série télévisée)
 2016 : La Voie rouge 2017 : À la conquête de Titan (émission télévisée Science grand format)
 2018 : Picasso, Braque &  : la révolution cubiste''

Notes et références

Liens externes

 Biographie sur le site du Festival international du film de La Rochelle

Réalisateur français
Réalisateur de télévision
Documentariste français
Naissance en 1968

Frédéric Ramade


Sint Eustatius, også kendt som Saint Eustace og Statia, er en ø i Caribien som politisk tilhører Holland. Den har en befolkning på . Sint Eustatius har status som nederlandsk kommune med særstatus. Frem til til 10. oktober 2010 var den en del af De Nederlandske Antiller.

Geografi
Øen ligger i De Små Antiller, nordvest for Saint Kitts og Nevis og sydøst for Saba. Den er opkaldt efter den katolske helgen Sankt Eustacius. Øens hovedstad er Oranjestad.

Demografi
Sint Eustatius havde pr. 1. januar 2014 et indbyggertal på .

Befolkningen på Sint Eustatius har hovedsagelig engelsk som sit sprog. 85 % af befolkningen benyttede i 2013 engelsk, mens 7 % talte spansk og 6 % nederlandsk. 68 % af befolkningen talte i 2013 mere end ét sprog.

I 2014 blev det bestemt at indføre engelsk som eneste undervisningssprog i skolen. Tidligere blev engelsk og nederlandsk benyttet i grundskolen og engelsk alene i videregående skole. Nederlandsk bliver efter dette undervist som fremmedsprog.

25 % af befolkningen var i 2013 katolikker, mens 23 % tilhørte metodistkirken og 17 % var adventister. Andre kirke- og trossamfund var også repræsenteret. 17 % havde ingen religionstilhørighed.

Historie
Øen blev opdaget af Christofer Columbus i 1493 og flere lande gjorde krav på øen i de efterfølgende 150 år. I 1636 blev øen koloniseret af nederlændere ved Vestindisk Kompagni, som anlagde sukkerplantager på øen.

I 1700-tallet blev øen kendt som Golden Rock, da økonomien fik et kraftigt opsving fordi øen ignorerede en våben- og handelsembargo mellem stormagterne, som på den tid var i krig mod hinanden, blandt andet om herredømmet over Caribien.

Siden øen solgte våben og ammunition til alle som kunne betale, var øen et af de tretten kolonier hvor man kunne købe våben. Det gode forhold mellem Sint Eustatius og USA førte til en episode, hvor kommandør De Graaff på øen besluttede at svare på salut fra det amerikanske skib USS Andrew Doria som besøgte øen 16. november 1776. USA gav denne salut stor publicitet siden øen de facto havde anerkendt uafhængigheden fra USA.

Storbritannien tog ikke denne hændelse alvorligt, men fortsatte sin protest mod handelen mellem øen og USA. Handelen mellem Sint Eustatius og USA var hovedårsagen til den fjerde anglo-nederlandske krig, som blev katastrofal for nederlandsk handel.

Storbritannien besatte Sint Eustatius 3. februar 1781. Kommandør de Graaff, som på det tidspunkt ikke var klar over krigserklæringen, så hurtigt, at han ikke kunne kæmpe imod angrebsmagten, og han overgav derfor øen til den britiske admiral George Brydges Rodney. Ti måneder efter blev øen erobret af Frankrig, som var i alliance med nederlændere. Nederlandene fik kontrol over øen i 1784.

I sine velmagtsdage havde Sint Eustatius en befolkning på op til 20.000. I tiden efter er befolkningstallet gradvis faldet ned til de nuværende cirka 4.000.

I dag lever øen af turisme, overførsler fra Holland, et lokalt olieraffinaderi, samt en institution som tilbyder medicinuddannelse primært til udenlandske studenter.

Politik og forvaltning
Sint Eustatius er en del af Holland. Hollands regering overtog i oktober 2010 forvaltningen af øen fra det opløste De Nederlandske Antiller. Efter dette blev øen gjort til særkommune, som har juridisk status som offentlig organ (openbaar lichaam). Holland udøver sin myndighed på øen gennem organet Rijksdienst Caribisch Nederland.

Der findes et folkevalgt øråd på fem medlemmer. Ørådet udpeger et udøvende råd.

Økonomi

Størrelsen på øens økonomi blev første gang offentliggjort i 2014. Sint Eustatius' bruttonationalprodukt blev beregnet til 102 millioner amerikanske dollar for 2012, tilsvarende  dollar pr. indbygger.

Referencer

Litteratur
 "Hvilket århundre er dette?" Skitse af paradoksalitetens ethos, Sint Eustatius, Nederlandske Antiller. Stein Erik Johansen. I: Socialantropologisk institut, Norges teknisk-naturvidenskabelige universitet: Identitetsdannelse, identitetsforhandling og identitetsudtryk. Trondheim: Tapir Akademisk Forlag, 2003.

Eksterne henvisninger

 St. Eustatius Government
 St. Eustatius Tourism
 LonelyPlanet.com - Kort og information

Øer i de Nederlandske Antiller
Oversøiske lande og territorier

Sint Eustatius


Die Movistar Open 2010 waren ein Tennisturnier, welches vom 1. bis 7. Februar 2010 in Santiago de Chile stattfand. Es war Teil der ATP World Tour 2010 und wurde im Freien auf Sandplatz ausgetragen. In derselben Woche wurden in Johannesburg die SA Tennis Open sowie in Zagreb das PBZ Zagreb Indoors gespielt, die genau wie die Movistar Open zur Kategorie ATP World Tour 250 zählten.

Titelverteidiger im Einzel war Fernando González, der im Halbfinale gegen den späteren Sieger Thomaz Bellucci ausschied. Dieser besiegte im Finale Juan Mónaco in drei Sätzen mit 6:2, 0:6, 6:4. Im Doppel traten Łukasz Kubot und Oliver Marach nicht mehr gemeinsam zur Titelverteidigung an. Beide spielten mit einem anderen Partner und schieden in der ersten Runde (mit Pablo Cuevas) bzw. im Halbfinale (mit Juan Mónaco) aus. Im Finale siegten Łukasz Kubot und Oliver Marach gegen Potito Starace und Horacio Zeballos.

Das Teilnehmerfeld der Einzelkonkurrenz bestand aus 32 Spielern, jenes des Doppelkonkurrenz aus 16 Paaren. Das Gesamtpreisgeld betrug 398.250 US-Dollar, die gesamten finanziellen Verbindlichkeiten lagen bei 450.000 US-Dollar.

Qualifikation
Die Qualifikation fand vom 30. Januar bis 1. Februar 2010 statt. Ausgespielt wurden vier Qualifikantenplätze, die zur Teilnahme am Hauptfeld des Turniers berechtigten.

Folgende Spieler hatten die Qualifikation überstanden und spielten im Hauptfeld des Turniers:

Preisgelder und Weltranglistenpunkte
Es wurden die folgenden Preisgelder und Weltranglistenpunkte für das Erreichen der jeweiligen Runde ausgezahlt bzw. gutgeschrieben. Spieler, die über die Qualifikation ins Hauptfeld einzogen, erhielten die angegebenen Qualifikationspunkte zusätzlich zu denen für das Erreichen der jeweiligen Runde. Ansonsten sind die Beträge nicht kumulativ zu verstehen. Preisgelder für den Doppelwettbewerb gelten pro Team.

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks und Quellen
 Offizielle Homepage des Turniers

Turnier der ATP World Tour 2010
Tennisturnier in Santiago de Chile

Movistar Open 2010


SmackDown Women's Championship (în română Campionatul Feminin WWE SmackDown) este un campionat de wrestling profesionist creat și utilizat de către compania americană WWE, în marca sa SmackDown Live. Actuala campioană este Sasha Banks, care deține acest titlu pentru prima oară în cariera ei.

Istorie
Din cauza ca WWE a anuntat cea de-a doua separare de mărci care ar împărți personalul între brandul SmackDown si Raw , începând cu diverse personalități pe 19 iulie 2016, singurul campionat al diviziei de dive a companiei, Women's Championship a fost transferat la marca Raw, pentru că campioană a acestui titlu, Charlotte a fost selectată pentru acest brand, luând cu ea campionatul. Din acest motiv a fost creat un nou campionat de femei pentru divele din SmackDown. În ediția din 23 august 2016 la SmackDown un nou titlu de sex feminin, numit WWE SmackDown Women's Championship a fost anunțat de către directorul general și comisarul de la Smackdown, Daniel Bryan & Shane McMahon respectiv.

Prima campionă a fost decisă în primul pay-per-view de la SmackDown Live, Backlash într-un Six-Pack Elimination Challenge, între Natalya, Naomi, Carmella, Becky Lynch, Nikki Bella si Alexa Bliss, rezultând Becky Lynch câștigătoare.

Dețineri
Din  , .

Referințe

Titluri de campion ale WWE

SmackDown Women's Championship