Les abus sexuels sur mineurs dans l'Église catholique aux États-Unis désignent des agressions sexuelles de mineurs, commises au sein de l'Église catholique par certains de ses clercs et agents pastoraux.

En 2002, le John Jay report dénombre, pour la période 1950 à 2002,  sexuels avec  et  agresseurs sexuels, soit 4 % du clergé américain.

Historique
En 1985, Thomas Patrick Doyle, prêtre catholique et spécialiste de droit canon, rédige avec F. Ray Mouton Jr. et le père Michaël Peterson un rapport de  sur les nombreux abus sur mineurs commis par des membres du clergé aux États-Unis.

Le document est envoyé aux évêques américains, certains l'accueillant favorablement. Toutefois, ses conclusions ne seront pas suivies par la conférence épiscopale américaine.

Les auteurs proposaient, entre autres, la création d'une commission nationale pour répondre aux plaintes déposées dans toute l'Église aux États-Unis. Les évêques préfèrent cependant agir de façon indépendante dans leurs diocèses, avec leurs propres experts. Ce rapport dénonçait pourtant une négligence dans le traitement des affaires et préconisait des mesures qui seront prises plus tard, après les premiers scandales importants des années 1990. Thomas Doyle devient par la suite l'un des porte-paroles des associations de victimes.

Le John Jay report est réalisé par le John Jay College of Criminal Justice de New York, une structure extérieure à l'Église. Le rapport est élaboré à partir des archives de 97 % des diocèses américains entre 1950 et 2002. Il est dénombré  sexuels avec  et  agresseurs sexuels, soit 4 % du clergé américain.

Chronologie des affaires
Les premières affaires médiatisées de pédocriminalité dans l'Église catholique aux États-Unis apparaissent à la fin des années 1980. Des procès très médiatisés, comme celui, en 1993, du prêtre Edward Pipala – condamné pour des viols commis sur une dizaine de jeunes garçons – contribuent à donner la parole aux victimes. Elles sont bientôt des centaines à sortir du silence.

En 1993, la conférence épiscopale des États-Unis crée une commission pour lutter contre les abus sexuels dans l'Église (Ad Hoc Committee on Sexual Abuse). La même année, Jean-Paul II, répondant aux préoccupations des évêques américains, annonce la création d'une commission d'étude pour améliorer les procédures de jugements canoniques des affaires d'abus sexuels. Vers la fin de l'année 1993, cette commission, comprenant des représentants de l'Église américaine et du Saint-Siège, publie des directives pour faciliter la suspension des prêtres fautifs. Le pape approuve ces lignes directrices, sur une base expérimentale, en . Les diocèses américains deviennent plus attentifs à la sélection des candidats au sacerdoce. Des tests psychologiques et d'autres moyens de contrôle pour identifier les personnalités à risque sont mis en place. Mais cette prise de conscience n'est pas suffisante et surtout n'est pas encore générale dans l'Église.

 Des années 1950 aux années 2000

 2002 - Archidiocèse de Boston
 En , le scandale des abus sexuels commis par des prêtres américains sur des mineurs éclate dans le diocèse de Boston. Quatre-vingts prêtres du diocèse sont accusés de pédophilie. On reproche au cardinal Law, archevêque de Boston (Massachusetts) d'avoir couvert systématiquement pendant des années des prêtres pédophiles. D'autres évêchés américains, notamment ceux de l'Oregon et de l'État de New York, sont concernés par des accusations du même ordre. En , à la suite de ce scandale, le pape Jean-Paul II convoque onze cardinaux américains au Vatican. À cette occasion, il déclare « qu'il n'y a pas de place dans la prêtrise ni dans la vie religieuse pour ceux qui font ou feraient du mal aux jeunes gens ». Le , le cardinal Law démissionne et est muté à Rome pour échapper à la justice. Son successeur, le cardinal O'Malley, dit prier pour la « guérison de l'Église ». En , l'Église catholique américaine édite une Charte pour la protection des enfants et des jeunes (Charter for the Protection of Children and Young People). Celle-ci prévoit que tout prêtre soit suspendu dès la première accusation, que la justice civile soit systématiquement saisie et que les séminaristes bénéficient d'un accompagnement psychologique durant leur formation. La conférence épiscopale des États-Unis crée la Commission nationale de révision pour superviser les efforts faits pour protéger les mineurs. Cette commission est composée de laïcs ayant des compétences en matière de droit, d'éducation, de communication et de psychologie.
 En 2004, le John Jay report, une étude indépendante du John Jay College of Criminal Justice de New York, rendue publique par l'Église catholique américaine, établit à  le nombre de prêtres accusés d'abus sur des mineurs aux États-Unis entre 1950 et 2002, soit 4 % de l'ensemble des  en fonction pendant cette période. Le nombre de mineurs victimes de ces abus est évalué à , 67 % ayant entre 11 et .Les victimes des abus sexuels ont reçu des indemnités pour un total de deux milliards de dollars.

 2010
 Fin , le New York Times attire l'attention sur le cas du père , ayant commis des abus sexuels sur mineurs entre les années 1950 à 1974, et dont le dossier, envoyé à Rome en 1996, n'aurait pas été traité avec suffisamment de rigueur, le Vatican, et le journal italien lAvvenire, d'inspiration catholique, estimant cependant cette interprétation erronée.
 Cette année 2010 connaît aussi une recrudescence des plaintes et des dédommagements pour des faits commis le plus souvent plusieurs décennies auparavant. Parallèlement, la Commission nationale de révision, créée en 2002 par la Conférence épiscopale des États-Unis, poursuit un travail de fond, en lien avec le John Jay College, sur les causes des abus sexuels commis par des prêtres.

 2012 - Condamnation d'un évêque pour non-dénonciation
 En , Robert Finn, évêque de Kansas City-St. Joseph et membre de l'Opus Dei devint le premier Prélat américain à être condamné pour ne pas avoir dénoncé à la justice un prêtre pédophile. Le Vatican annoncera sa démission en . Le cas de l'évêque Finn était considéré comme particulièrement grave , car contrairement à d'autres plaintes contre des évêques survenues dans les décennies précédentes, les faits ont eu lieu après que les évêques américains aient adopté de fermes protocoles anti-abus en 2002.
 2018
 IllinoisUne procureure de l'état de l'Illinois révèle que des accusations d'agression sexuelle sur mineur dans les diocèses de l'Illinois au cours des dernières décennies visent  catholiques. Les diocèses révèlent les noms de 185 d'entre eux.
 PennsylvanieEn , une enquête des services du procureur de Pennsylvanie dénonce les abus sexuels perpétrés par plus de  et couverts par l'Église catholique;  en ont été victimes, certains avaient moins de . Presque tous les cas sont prescrits, mais des dizaines de noms sont dévoilés par les jurés chargés du rapport final. Selon le procureur général de l'État de Pennsylvanie chargé de l'enquête, dans certains cas . Une enquête fédérale est ouverte.
 Theodore McCarrickLe cardinal Theodore McCarrick, , est suspendu par le Vatican en juin 2018 après des accusations de violences contre un ancien enfant de chœur remontant à plus de . Un autre homme affirme avoir été agressé sexuellement pendant des années alors qu'il était jeune adolescent, notamment lorsqu'il se confessait. Theodore McCarrick dit n'avoir  et clame son innocence. Les diocèses du New Jersey confirment qu'il avait réglé en justice en 2004 et en 2007 deux affaires d'agressions sexuelles de mineurs. L'association Survivors Network of those Abused by Priests rappelle que McCarrick s'était opposé aux réformes des lois sur la prescription des délits d'abus sexuels, alors que Le Monde le décrit au contraire comme ayant été . Le pape François accepte sa démission du collège des cardinaux en juillet. Le prêtre new-yorkais  affirme avoir alerté le Vatican en 2000, au moment où McCarrick est nommé archevêque de Washington par Jean Paul II, avant même qu'il soit fait cardinal. Le , l'ancien diplomate du Vatican Carlo Maria Vigano dénonce sur le site National Catholic Register la protection que l'ex-cardinal américain aurait reçue de la haute hiérarchie catholique; il affirme avoir averti François peu après son élection, mais celui-ci a pourtant levé une sanction infligée au prélat américain par Benoît XVI. Le texte évoque avec de  une forme de lobby homosexuel au sein de la haute hiérarchie catholique. L'entourage du pape dément l'existence de sanctions formelles qui auraient été prononcées par Benoît XVI. Le prélat canadien Marc Ouellet prend vivement la défense de François. Le conseil des neuf cardinaux (C9), initialement silencieux, promet de faire la lumière sur cette affaire, et, le , ordonne une enquête approfondie dans les quatre diocèses (New York, Metuchen, Newark et Washington) où McCarrick a été évêque. Theodore McCarrick est défroqué le  après que la Congrégation pour la doctrine de la foi l'a reconnu coupable de , et pour avoir commis des violences sexuelles sur des adultes (d'anciens séminaristes) . Il vit depuis reclus au secret, dans une communauté. En juillet 2021, McCarrick est inculpé d'agression sexuelle, remontant aux années 1970, sur un adolescent de .
 2021
 En avril 2021, Howard Hubbard, ancien évêque du diocèse catholique d'Albany dans l'État de New York,  indique, devant la cour suprême de l'État de New York, que de 1977 à 2002, il est informé d'abus sexuels commis sur des mineurs par des membres de l'Église catholique. Il changeait alors de paroisse les prêtres incriminés sans les dénoncer à la police ni les renvoyer.
 2022
En octobre 2022, il est décidé  par la justice que les prêtres accusés d'abus sexuels dans le diocèse de Buffalo seront surveillés par un contrôleur indépendant. Par ailleurs, , ancien évêque de Buffalo, et Edward Grosz, son auxiliaire, ne doivent plus assurer des responsabilités dans des œuvres de charité religieuses ou laïques dans l'État de New York.

Notes et références

Note

Références

Église catholique et société

Abus sexuel sur mineur

Abus sexuels sur mineurs dans l'Église catholique aux États-Unis


Keno Don Hugo Rosa (), cunoscut simplu ca Don Rosa, () este un creator și ilustrator american de benzi desenate, cunoscut pentru poveștile sale cu Scrooge McDuck, Donald Duck și cu alte personaje create de Carl Barks. Creațiile sale au apărut în cărțile de benzi desenate cu personaje Disney, care au fost publicate pentru prima dată în America de compania Dell Comics. Poveștile sale sunt inspirate în mare parte din creațiile lui Carl Barks; printre acestea a fost prima lui poveste cu personaje din universul Duck, "The Son of the Sun" (1987), care a fost nominalizat la premiul Harvey pentru "cea mai bună poveste a anului".

Rosa a creat aproximativ 90 de povești între anii 1987 și 2006. În 1995 serialul în 12 episoade The Life and Times of Scrooge McDuck a câștigat Premiul Eisner pentru "cea mai bună poveste serializată".

Biografie
Bunicul lui Don Rosa, Gioachino Rosa, a trăit la Maniago, un oraș de la poalele Alpilor, în nordul Italiei, în provincia Pordenone. El a emigrat în Kentucky (Statele Unite ale Americii) în jurul anului 1900, a înființat o companie de distribuție de faianță și mozaic, care a avut succes, apoi a revenit în Italia pentru a se căsători și a-și întemeia o familie. În 1915, imediat după nașterea fiului său, Ugo Rosa, Gioachino a revenit la Kentucky cu soția, două fiice și doi fii. Ugo Rosa a crescut și s-a căsătorit mai târziu în Kentucky. Soția lui avea un tată germano-american și o mamă cu origini scoțiene și irlandeze.

Don Rosa s-a născut sub numele Keno Don Hugo Rosa pe 29 iunie 1951 în Louisville, Kentucky. El a fost numit după tatăl și bunicul său. Bunicul său, Gioachino, a fost poreclit "Keno" pentru scurt timp. Tatăl lui Don s-a numit Ugo Dante Rosa, dar a folosit numele de "Hugo Don" Rosa în America.

Rosa a fost admis la studii la Universitatea din Kentucky în 1969. A absolvit în 1973, cu o diplomă de licență în inginerie civilă.

Prima bandă desenată publicată a lui Rosa (în afară de ilustrațiile sale din ziarele școlii și liceului) a fost o poveste desenată cu propriul său personaj, Lancelot Pertwillaby, intitulată The Pertwillaby Papers. El a creat benzi desenate în 1971 pentru The Kentucky Kernel, ziarul studențesc al Universității din Kentucky, care a vrut o bandă desenată cu accent pe satiră politică.

După obținerea diplomei de licență, Rosa a continuat să creeze benzi desenate ca un hobby, în timp ce lucra la Keno Rosa Tile and Yerrazzo Company, compania fondată de bunicul lui.

În 1986 Rosa a descoperit o carte de benzi desenate editată de Gladstone Comics. Aceasta era prima carte americană de benzi desenate care conținea personaje Disney, după ce Western Publishing a întrerupt publicarea serialului Uncle Scrooge în 1984. Din fragedă copilărie Don Rosa a fost fascinat de poveștile lui Carl Barks despre Donald Duck și Scrooge McDuck. El l-a sunat imediat pe redactor, Byron Erickson, și i-a spus că el era singurul american care s-a născut pentru a scrie și a desena aventurile lui Scrooge McDuck. Erickson a fost de acord să-i trimită o poveste, iar Don Rosa a început să deseneze chiar a doua zi prima sa poveste a universului Duck, "The Son of the Sun".

După ce a lucrat la revista DuckTales, Rosa aflat că editura daneză Egmont (care se numea la acel moment Gutenberghus) publica reeditări ale poveștilor lui și voia mai multe povești. Rosa s-a alăturat editurii Egmont în 1990. Doi ani mai târziu, la sugestia lui Rosa, Byron Erickson, fostul redactor al Gladstone, a venit să lucreze pentru Egmont mai întâi ca redactor și apoi ca freelancer.

În 1991 Rosa a început să creeze serialul The Life and Times of Scrooge McDuck, o poveste cu 12 capitole despre personajul lui preferat. Serialul a avut succes, iar Rosa a câștigat în 1995 Premiul Eisner pentru cel mai bun serial. La sfârșitul serialului, Rosa a creat uneori capitole "lipsă" suplimentare. Unele dintre capitolele suplimentare au fost refuzate de Egmont, pentru că ei nu au fost interesați de mai multe episoade. Totuși, revista franceză Picsou a fost dornică să publice acele povești. Începând din 1999 Rosa a început să lucreze pe cont propriu pentru revista Picsou. Toate aceste capitole au fost adunate în volumul The Life and Times of Scrooge McDuck Companion.

Rosa este mai popular în rândul cititorilor din Europa decât în țara sa natală, Statele Unite ale Americii. Potrivit lui, nici chiar vecinii săi de vizavi nu știu cu ce se ocupă.

Colecții de benzi desenate

Statele Unite ale Americii
 The Don Rosa Classics — The Pertwillaby Papers
 The Don Rosa Classics — The Adventures of Captain Kentucky
 The Don Rosa Classics — The Early (So-Called) Art of Don Rosa
 The Don Rosa Library of Uncle Scrooge Adventures in Color, vol. 1–8
 The Life and Times of Scrooge McDuck
 The Life and Times of Scrooge McDuck Companion
 The Barks/Rosa Collection, vol. 1–3
 Walt Disney Treasury: Donald Duck, vol. 1–2
 Uncle Scrooge and Donald Duck: The Don Rosa Library, vol. 1–10
 Don Rosa's The Life and Times of Scrooge McDuck: Artist's Edition, vol. 1–2
 The Complete Life and Times of Scrooge McDuck, vol. 1-2

Note

Legături externe
 Don Rosa at the Lambiek Comiclopedia
 The D.U.C.K.man
 Duckhunt
 DuckMaster
 Different information by Don Rosa
 Documentary with and about Don Rosa
 Don Rosa's official Facebook page

Nașteri în 1951
Americani de origine italiană
Ilustratori americani
Oameni în viață
Oameni din Louisville, Kentucky
Desenatori de bandă desenată

Don Rosa


Eleonore Erdmuthe Louise af Sachsen-Eisenach (født 13. april 1662, død 9. september 1696 i Pretzsch) var en tysk prinsesse af huset Wettin, der i kraft af sine to ægteskaber var henholdsvis markgrevinde af Brandenburg-Ansbach og kurfyrstinde af Sachsen fra 1692 til 1696.

Biografi
Eleonore Erdmuthe blev født i Friedewald som den ældste barn af den hertug Johan Georg 1. af Sachsen-Eisenach og hustru Johanetta af Sayn-Wittgenstein. Hun havde syv yngre søskende, hvoraf kun fire overlevede barndommen.

Den 4. november 1681 giftede hun sig med markgreve Johan Frederik af Brandenburg-Ansbach (1654–1686). Sammen fik de tre børn:

 Vilhelmine Charlotte Caroline af Brandenburg-Ansbach (1. marts 1683 - 20. november 1737), gift med Georg 2. af Storbritannien.
 Markgreve Frederik August (3. januar 1685 - 30. januar 1685), død som spæd.
 Markgreve Vilhelm Frederik af Brandenburg-Ansbach (8. januar 1686 - 7. januar 1723), efterfulgte Georg Frederik 2. af Brandenburg-Ansbach som markgreve.

Da Johan Frederik døde i 1686, gik markgrevetitlen i Brandenburg-Ansbach til Christian Albert, Johan Frederiks ældste søn af første ægteskab, der som mindreårig herskede via formynder. Eleonore havde et anstrengt forhold til sine stedbørn og flyttede med sine børn til Crailsheim, hvor de levede i fattigdom. Kort efter vendte hun hjem til sin fødeegn ved Eisenach, mens børnene blev sendt til Berlin, hvor de blev opdraget sammen med den senere kong Frederik Vilhelm 1. af Preussen. I november 1691 rejste Eleonore selv til Berlin for at deltage i forhandlingerne om sit andet ægteskab.

17. april 1792 giftede hun sig i Leipzig med kurfyrste Johan Georg 4. af Sachsen, og hun flyttede med sine børn til Dresden, hvor Sachsen-hoffet lå. Ægteskabet kom i stand på foranledning af kurfyrste Frederik 3. af Brandenburg, der ønskede en alliance med Sachsen, og enkekurfyrstinde Anna Sophie af Danmark, der var interesseret i at sikre arvefølgen, men ikke mindst for at sætte en stopper for forbindelsen mellem hendes søn og hans elskerinde, Magdalena Sibylla "Billa" af Neidschutz.

Ægteskabet hindrede dog ikke Johans forbindelse med Billa. Tværtimod installerede han hende som officiel elskerinde (Favoritin), mens Eleonore blev gemt af vejen på Hohe, kurfyrstens officielle residens. Dertil kom, at Eleonore fik to aborter i august 1692 og februar 1693 foruden en fantomgraviditet i december 1693. I marts 1693 begyndte rygtet om, at ægteskabet mellem Johan og Eleonore ikke var legitimt, at florere, fordi Johan allerede var gift med Billa. Johan forsøgte at bagatellisere dette, men søgte ikke desto mindre lige fra ægteskabets begyndelse at slippe af med sin kone og hendes børn, og da Eleonore frygtede for sit og børnenes liv, forlod de Hohe og bosatte sig i Pretzsch.

Johan døde 27. april 1694 af kopper, som han var blevet smittet med af den døende Billa. Den nye kurfyrste, Frederik August1., tillod Eleonore og hendes børn at blive boende i Pretzsch, hvilket de gjorde, til Eleonore døde to år senere, den 9. september 1696.

Litteratur
 Böttcher, Hans-Joachim: Johann Georg IV. von Sachsen und Magdalena Sibylla von Neitschütz - Eine tödliche Liaison. Dresdner Buchverlag, Dresden 2014. .

Ernestinske linje af Huset Wettin

Eleonore Erdmuthe af Sachsen-Eisenach


Tićan ili Tičan jest naselje u Republici Hrvatskoj u sastavu Općine Višnjan, Istarska županija. Nalazi se na istoimenome brdu na 360 m nadmorske visine u katastarskoj općini Sv. Vital, okruženo šumom i njivama. Tlo je na tom području najtipičnija "terra rossa" (crvenica). Povremeno u Tićan dolaze radio amateri koji su sa zapadne strane postavili kompleks antena koje koriste tijekom radio amaterskih natjecanja. S istočne strane naselja izgrađena je astronomska osmatračnica zvjezdarnice Tičan, dok se na sjevernoj strani priprema prostor za geofizičku stanicu.

Djelomično obnovljena crkva Sv. Pantaleona koristi se samo jednom u godini za Sv. Marka, kad iz nje kreće procesija po okolnim poljima.

Povijest
Dosad dostupna povijest prikazuje Tićan kao bogato seosko imanje, kasnije i ladanjsko imanje okruženo njivama, voćnjacima i japanskim vrtom (parkom) s južne strane. Ispod samog brda, postojalo je do početka dvadesetog stoljeća i jezero, koje je nestalo nakon miniranja za postavljanje pumpne stanice.

Financijskim kolapsima, udajama i agrarnom reformom mijenjalo je mnoge vlasnike da bi 2002. u starom dijelu izgubilo i posljednjeg žitelja.

Stanovništvo

Prema popisu stanovništva 2011. godine naselje je imalo 16 stanovnika.

Izvori

Naselja u Istarskoj županiji

Tićan


An Deiregyne diaphana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Deiregyne diaphana in nahilalakip ha genus nga Deiregyne, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Deiregyne

Deiregyne diaphana


Das Kabinett Kekkonen I war das 33. Regierungskabinett in der Geschichte Finnlands. Es amtierte vom 17. März 1950 bis zum 17. Januar 1951 (307 Tage).

Nach der sozialdemokratischen Minderheitsregierung Fagerholm I bildete Urho Kekkonen vom Landbund nun eine Regierung, die sich erneut nicht auf eine Mehrheit stützen konnte. Neben dem Landbund gehörte keine der großen Parteien der Koalition an, lediglich die Nationale Fortschrittspartei und die Schwedische Volkspartei wurden in die Regierung mitaufgenommen.

Minister

Weblinks
 Kabinett Kekkonen I Finnische Regierung

Kekkonen 1

Kabinett Kekkonen I


Prema havajskim pojanjima, poglavica Pilikaʻaiea (Piliauau; skraćeno: Pili) bio je "kralj" Havaja.

Njegovi roditelji se spominju u legendama kao Laʻau (otac) i Kukamolimaulialoha (majka). Pilikaʻaiea je bio unuk Lanakawaija i potomak poglavice Ulua prema drevnoj genealogiji havajskih poglavica. Odgojen je (i rođen) na Kahikiju (Tahiti).

Nakon što je havajski veliki svećenik Paʻao vidio kako havajski poglavice uzimaju za supruge žene "niskog podrijetla", on je otišao na Tahiti kako bi tamo našao plemića dostojnog vlasti na Havajima. Paʻao se na Havaje vratio s Pilijem. Pili je svrgnuo kralja Kapawu te je postao predak mnogih poglavica, uključujući i slavnog Keaweikekahialiʻiokamokua.

Žena kralja Pilija bila je njegova sestra Hina. Njihovo dijete je bio sin, Ko. Pilijev nasljednik je bio njegov potomak Kukohou.

Poveznice
Dinastija Pili

Izvori i bilješke

Havajski vladari
Dinastija Pili

Pilikaʻaiea


The  is a removable device from Nintendo which provides force feedback while playing video games. Games that support the Rumble Pak cause it to vibrate in select situations, such as when firing a weapon or receiving damage, to immerse the player in the game. Versions of the Rumble Pak are available for the Nintendo 64, the Nintendo DS, and the Nintendo DS Lite. A select few Game Boy Color and Game Boy Advance (GBA) games use a similar technology built into the game cartridge. Force feedback vibration has become a built-in standard feature in almost every home video game console controller since.

Nintendo 64

The original Rumble Pak, designed for the Nintendo 64 controller, was released in April 1997 in Japan, July 1997 in North America, and October 1997 in Europe. It requires two AAA batteries and is inserted into the controller's memory cartridge slot, which prevents simultaneous use of the Controller Pak. This does not significantly affect games that feature on-cartridge save functions, but is a drawback with games that require the Controller Pak to save, as software by default was not designed to support hot swapping Paks, although some games support saving to a Controller Pak in a second controller. Nintendo remedied the situation in later games by offering developers the inclusion of special screens for hot swapping. The Rumble Pak is estimated to provide 50-60 hours of continuous rumbling before the batteries must be replaced.

Originally named "Jolting Pak", it was announced as what IGN called "the biggest surprise" of the 1996  Shoshinkai show. The Rumble Pak was introduced bundled with the game Star Fox 64 (known as Lylat Wars in the PAL region) and made available as a separate purchase two months later. Rumble Pak support soon became a standard for N64 games. Wave Race 64 and Super Mario 64 were re-released in Japan in July 1997 with Rumble Pak support.

Several third party versions of the Rumble Pak, such as the Tremor Pak, followed. Some draw power from the controller instead of batteries, but the lower power makes them less effective. The TremorPak Plus allows a memory card to be inserted simultaneously, eliminating the need to switch between two accessories. The Nyko Hyper Pak Plus contains internal memory and allows the user to adjust the amount of feedback between "hard" and "too hard". Though it does not allow the use of rumble and memory functions simultaneously, users can toggle between the two functions by flipping a switch, instead of having to swap accessories.

Reception
Atomic Dawg's review of the Rumble Pak in GamePro described it as "cute, gimmicky - and actually kind of fun." When reviewing Star Fox 64, IGN praised the Rumble Pak, stating that it "adds an unusual burst of arcade ecstasy to the game". Electronic Gaming Monthly commented, "Sure, a vibrating joystick may sound lame - even a little naughty - but trust us: it's cool. The Pak's only drawback is that it slips into your analog stick's memory cartridge port and doesn't offer a through port." The magazine's "review crew" later reviewed the standalone release of the Rumble Pak, giving it an 8.5 out of 10. While Kraig Kujawa and John Ricciardi commented that its usage in games thus far had been as a gimmick rather than an enhancement to the actual gameplay, Kelly Rickards and Sushi-X lauded its usage in games such as GoldenEye 007 and Star Fox 64, and all four of them praised the low retail price of the unit, saying that at worst gamers risk little by purchasing it. At their 1997 Editors' Choice Awards, they named it "Best Peripheral".

IGN's Levi Buchanan wrote an 11th birthday article on the Nintendo 64's Rumble Pak, describing how its influence led to rumble being "an industry standard within a single generation". He said that it is bulky and heavy when attached to the Nintendo 64 controller, but that "the trade-off was actually worth it".

More recently, in TWGNews's "Top 10 Controller Innovations" article, the Rumble Pak is listed as #8, saying "the Rumble Pak added a whole new level of immersion to the fifth generation of video games".

Nintendo DS

The Rumble Pak for the Nintendo DS is an official DS Option Pak shaped like a Game Boy Advance Game Pak and is designed to be inserted in the system's GBA game slot (SLOT-2). It is the first Nintendo DS accessory to have utilized the slot. In North America, it was first made available bundled with Metroid Prime Pinball, but was later sold through other promotions or as a stand-alone purchase from Nintendo's online store. The accessory was released differently in Europe due to a delay of Metroid Prime Pinball in that region. Various DS games supporting the Rumble Pak (Metroid Prime Hunters, Mario & Luigi: Partners in Time, and 42 All-Time Classics) had been released in Europe before the accessory was available. The accessory was eventually released as a pack-in with the game Actionloop in the UK.

Although the Rumble Pak works with both the Nintendo DS and the redesigned Nintendo DS Lite, it protrudes from the Nintendo DS Lite when inserted, as do GBA Game Paks, because of the Nintendo DS Lite's smaller size. For this reason, a smaller version of the Rumble Pak is available in Japan, which is flush with the system when inserted. It was initially available in just black, but other colors produced by unlicensed accessory manufacturer eWin, such as white (see picture), have been released. Other color variations have been released by eWin.

Some GBA flash cartridges (SLOT-2 flash cartridges) have a built-in rumble feature that, when used in tandem with a SLOT-1 flash card on a Nintendo DS, can provide rumble as if it was an ordinary Rumble Pak.

The Nintendo DS Rumble Pak is incompatible with the Nintendo DSi and Nintendo DSi XL, as both consoles lack a SLOT-2. However, none of the games supporting the Rumble Pak require it for proper operation of the game, meaning that the games themselves are still compatible with DSi (some software titles, such as Nintendo DS Browser and Guitar Hero: On Tour, have SLOT-2 peripherals that are required for operation, and are hence incompatible with DSi and DSi XL, although the former already has an alternative version made specifically for the Nintendo DSi and later consoles). Although Nintendo DSi and Nintendo DSi XL lack the SLOT-2, some Nintendo DS titles released after the Nintendo DSi's launch do support the Rumble Pak accessory, likely due to the fact the Nintendo DS Lite console was sold concurrently with the Nintendo DSi and Nintendo DSi XL.

Reception
The Nintendo DS Rumble Pak was initially met with criticism as reviewers pointed out the limited number of games compatible with the card (at the time only four were compatible). Reviewers also pointed out the annoying "squealing noise" or "electronic chirp" that the device made when 'rumbling'. IGN stated that "Good thing it's free, because at this point we wouldn't bother buying it as an extra." Up until the removal of the expansion slot from later Nintendo DS models, the DS Rumble Pak was supported by 51 games in total.

Game Boy family
While there is no dedicated Rumble Pak for the Game Boy family (Game Boy, Game Boy Color and Game Boy Advance), due to these more primitive systems lacking an expansion slot, there were several games released for the Game Boy's successors that featured built-in rumble.  Game Boy Color games with built-in rumble, such as 10-Pin Bowling, Vigilante 8 and Star Wars Episode I: Racer, were released as bulkier Game Paks with an added rumble motor powered by an extra AAA battery that is inserted into the Game Pak itself.  The only two Game Boy Advance games that feature built-in rumble, Drill Dozer and WarioWare: Twisted!, draw power from the system itself and thus do not require an extra battery or a specially enlarged Game Pak.  Twisted also rumbles weakly whenever its special built-in piezoelectric gyroscope for its motion controls are utilized.  Other Game Boy Advance games, such as Mario & Luigi: Superstar Saga, support rumble when played on a Game Boy Player for the GameCube, utilizing its controller's built-in vibration.

See also
Game controller
Nintendo 64 accessories
Nintendo DS accessories

References

Nintendo 64 accessories
Nintendo DS accessories

Haptic technology

Rumble Pak


Șahtarske (până în 1923, Ciubarskîi, în ; până în 1938, Leninske, în ) este o așezare de tip urban în orașul regional Dovjansk, regiunea Luhansk, Ucraina.

Note

Șahtarske, Dovjansk, Luhansk
Șahtarske, Dovjansk, Luhansk

Șahtarske, Dovjansk


Damernes duet i synkronsvømning under sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro fandt sted i Maria Lenk Aquatic Center i perioden 14.−16. august 2016.

Tidsoversigt

Resultat

Kvalifikation

Finale

Duet (damer)

Synkronsvømning under sommer-OL 2016 – Duet (damer)


هو رجل الأعمال الياباني المعروف بمخترع آلة الكاريوكي. اينو، وهو موسيقي في شبابه وُظف في دعم رجال الأعمال الذين يريدون الغناء في الحانات، اخترع الآلة كوسيلة تتيح لهم الغناء دون تغطية مباشرة. وهو لم يسجل لنفسه براءة اختراع الآلة ولذلك لم يحقق أرباحا مباشرة منها، لكنه استمر في العمل في الصناعة التي ولدتها، بما في ذلك تسجيل براءة اختراع مبيد حشرات لأجهزة الكاروكي. سمته مجلة تايم كواحد من «أكثر الآسيويين تأثيرا في القرن» في عام 1999، ومنح جائزة أ.ج نوبل للسلام في عام 2004، وعام 2005 كان موضوع فيلم السيرة الذاتية الياباني كاريوكي

السيرة الذاتية
ولد دايسوكي اينو في أوساكا، اليابان يوم 10 مايو، 1940. وتربي في نيشينوميا، ابن لبائع فطائر في كشك أنشئ وراء محطة للقطارات. بدأ العزف على الطبول في المدرسة الثانوية، ولكنه لم يكن ماهرا، ونتيجة لذلك تولى إدارة أعمال فرقته، التي وفرت الدعم الموسيقي في ناد لرجال الأعمال الذين يرغبون في الصعود على المسرح للغناء. ولقد طور الفكرة الأساسية للكاريوكي، والتي تعني «الأوركسترا الفارغة»، عندما يريد الزبون من اينو أن يدعمه خلال رحلة عمل لا يستطيع اينو حضورها، كان يزود رجل الأعمال بمسجلة موسيقية بدلا من ذلك. الظن بأن هذه الفكرة قد يكون عليها إقبال على نطاق واسع، بدأ في عام 1971 بتأجير الحانات في كوبه 11 آلة مزودة بأشرطة ومكبرات الصوت التي جمّعها مع بعض الأصدقاء. ولقد أثبتت شعبيتها، وولدت صيحة.

اينو لم يسجل لنفسه براءة اختراعه، ولذلك لم يحقق ارباحا مباشرة من الاختراع الذي انشأ صناعة مزدهرة. وهو استمر في العمل في هذا الميدان، من خلال اختراع مبيد حشري لصد الصراصير والفئران التي تدمر الإلكترونيات داخل أجهزة الكاريوكي. في الثمانينات، أدار شركة تعمل في منح التراخيص للموسيقى في أجهزة الكاريوكي ثمانية المسار. وفي التسعينات، مع توقف استخدام أجهزة الكاريوكي ثمانية المسار، حول اينو شركته نحو العمل مع دايشيكوشو، ثم مع شركة الكاريوكي الأفضل، وعلى الرغم من انه كان يكسب قدر كبير من المال بصفته رئيس مجلس إدارة الشركة، غادرها بعد تعرضه لفترة من الاكتئاب. وفي وقت لاحق، أطلق اينو جمعية صناع الكاريوكي اليابانية العامة

في عام 1996، ارتباط اينو بالكاريوكي أعلن عنه لأول مرة عن طريق قناة تلفزيونية في سنغافورة. في عام 1999، اعترفت مجلة تايم بدور اينو في الجنون الدولي الحديث، واصفة إياه بأنه من بين «أكثر الآسيويين تأثيرا في القرن». «بالقدر الذي غير ماو تسي تونغ أو مهندس غاندي الأيام الآسيوية،» كاتب تايم بيكو آير كتب: «اينو حول لياليها.»  بعد اشتهاره عن طريق مجلة تايم ، اجتذب اينو اهتمام وسائل الاعلام الدولية.

في عام 2004، ذهب اينو إلى جامعة هارفارد لقبول جائزة أ.ج نوبل للسلام تقديرا لاختراعه؛ ومقولته «اود أن أعلم العالم الغناء» حازت على تصفيق حار وقوفا من الجمهور. عريف الحفل مارك ابراهامز اشار انه كان أطول تصفيق حار وقوفا رأته جوائز أ.ج نوبل على الإطلاق، والجمهور الكبير من الحائزين على جائزة نوبل رد على اينو عن طريق الغناء مع جوقة «لا يمكنني إزاحة نظري عنك».

في عام 2005، أصدر المخرج هيرويوكي تسوجى فيلم خيالي يروي سيرة حياة اينو يدعى كاريوكي.

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أوساكا
أشخاص من نيشينومايا (هيوغو)
كاراوكي
مخترعون يابانيون
مواليد 1940
مواليد في أوساكا

دايسوكي اينو


الكتابة الهِيرِيَّة  هي طريقة كتابة مصرية قديمة وهي من أوائِل وأقدم طرق الكتابة التي تستخدم طريقة الكتابة بخطوط لينة (خطوط مستمرة مقابل طريقة أشكال أحرف منفصلة)، كتبت برموز مبسطة للرموز الهيروغليفية الأصلية ولما كانت الهيروغليفية غير ملائمة للكتابة السريعة نشأت طريقة مختصرة للكتابة للأغراض العملية هي ما عرف بالهيريّة حيث حل كل رمز فيها محل الهيروغليفية الأصلية.

اشتقت كلمة «هيراطيقي» من الكلمة اليونانية «غراماطا هيراطيكا γράμματα ἱερατικά» وتعنى «الكتابة الكهنوتية» وإشارة إلى أن الكهنة كانوا أكثر الناس استخداماً لهذا الخط حيث أن نسبة كبيرة من النصوص الهيريّة وخاصة في العصور المتأخرة هي نصوص دينية، وكتب معظمها بواسطة الكهنة.

الخط الهيري هو تبسيط للخط الهيروغليفي أو بمعنى آخر اختصار له وإن الخط الهيروغليفي وهو خط العلامات الكاملة لا يتناسب مع طبيعة النصوص الدنيوية والدينية التي ازدادت بازدياد حركة الحياة والتي تطلبت خطاً سريعاً، كما تطلبت مواد كتابة لا يصلح معها إلا الخط السريع مثل البردي والأوستراكا (الشقافة) وذلك على عكس الخط الهيروغليفي - خط التفاصيل - الذي يتناسب أكثر مع المنشآت الضخمة حيث كان ينقش بالأزاميل، وأما الخط الهيري فكان يكتب بقلم البوص والحبر.

استعملت الهيريّة في مصر القديمة لمدة تقرب من 2000 سنة من الأسرات الأولى حتى عصر الدولة الحديثة وكانت مناسبة للكتابة على أوراق البردي والمستندات والتقارير وقوائم الجرد وفي المحاكم وكتبت أيضاً على الأحجار في عهد الملوك الليبيين.

وكانت الهيريّة تكتب على البردي بعود رفيع من الغاب مدبب السن يغمس في حبر أسود أو أحمر في بداية الفقرات وفي الحسابات وفي كتابة علامات الترقيم أو عند كتابة أسماء المخلوقات الشريرة وكتبت الهيريّة في سطور عمودية حتى الدولة الوسطى ثم كتبت بعدذلك بالتدريج في سطور أفقية من اليمين لليسار.

وبظهور الكتابة الديموطية حوالي 800 قم فقدت الهيريّة قوتها وحل محلها الكتابة الديموطيقية وهي الخط الشعبي وأطلق السياح الإغريق على الهيريّة الكتابة المقدسة أو خط رجال الدين وذلك لاستعمالها في النصوص المقدسة وفي العصر الروماني كتبت في سطور رفيعة ففقدت كل بهجتها القديمة.

انظر أيضًا

 هيروغليفية
 ديموطية
 كتابة مسمارية
 كتابة تصويرية

مراجع

 جورج بوزنر وآخرون. «معجم الحضارة المصرية القديمة»، ترجمة أمين سلامة، (مصر: الهيئة المصرية العامة للكتاب).
 نور الدين، عبد الحليم. «اللغة المصرية القديمة».د.م.: 2002.

اختراعات مصرية
أنظمة الكتابة في إفريقيا
أنظمة كتابة
أنظمة كتابة العصر البرونزي
أنظمة كتابة مع رموز 4 حروف بإيزو 15924
تاريخ مصر القديمة
تأسيسات الألفية الرابعة ق م
لغات مصرية
اللغة المصرية القديمة
هيروغليفية مصرية

كتابة هيراطيقية


إسماعيل يس في الطيران هو فيلم مصري عرض عام 1959، بطولة إسماعيل ياسين وآمال فريد ونجوى فؤاد، تأليف أبو السعود الإبياري وإخراج فطين عبد الوهاب.

قصة الفيلم
تدور أحداث الفيلم في إطار كوميدي حول توأمين أحدهما يعمل في السينما والأخر يعمل في الطيران. يقع الأخ الذي يعمل في السينما في حب راقصة ولكنها تتجاهل مشاعره لأنها تأمل أن تتزوج من طيار ولذلك يقوم بانتحال شخصية أخيه الطيار لكي يفوز بقلبها.

طاقم التمثيل
 إسماعيل ياسين: (إسماعيل/حسين)
 آمال فريد: (نوال)
 نجوى فؤاد: (سهير)
 رياض القصبجي: (الشاويش عطية)
 عبد المنعم إبراهيم: (عبد المنعم)
 عايدة كامل: (أشواق)
 جمالات زايد: (زوجة الشاويش عطية)
 شفيق نور الدين: (محمود - الطبال)
 محمود المليجي: (بشخصيته الحقيقية)
 زهرة العلا: (بشخصيتها الحقيقية)
 محمد شوقي: (بشخصيته الحقيقية)
 يوسف شاهين: (بشخصيته الحقيقية)
 السيد بدير: (بشخصيته الحقيقية)
 أحمد رمزي: (بشخصيته الحقيقية)
 زيزي مصطفى: (بشخصيتها الحقيقية)
 محمود لطفي: (الجرسون الاطرش بالاستوديو)
 محسن حسنين: (جرسون الكباريه)
 حسين إسماعيل
 عبد العظيم كامل: (مدير الإعلانات بالجريدة)
 دنجل: (دنجل صديق إسماعيل)
 عبد المنعم سعودي
 مختار السيد: (مساعد المخرج)
 منير الفنجري: (الفنجرى - الريجيسير)
 بندق حسن: (عامل الكلاكيت)

فريق العمل
 إخراج: فطين عبد الوهاب
 تأليف: أبو السعود الإبياري
 مدير التصوير: علي حسن
 مونتاج: عطية عبده
 إنتاج: الشركة العربية للسينما (رمسيس نجيب)
 توزيع: شركة الشرق لتوزيع الأفلام

روابط خارجية

مراجع

أفلام إسماعيل ياسين
أفلام فطين عبد الوهاب
أفلام محمد شوقي
أفلام كوميدية مصرية
أفلام مصرية إنتاج 1959
أفلام رياض القصبجي

إسماعيل يس في الطيران (فيلم)


An Cypholoron in uska genus han Liliopsida. An Cypholoron in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cypholoron

Cypholoron


Fizikte Gauss'un akı teoremi olarak da bilinen Gauss yasası, elektrik yükünün ortaya çıkan elektrik alanına dağılımına ilişkilendiren matematiksel bir yasadır. Söz konusu yüzey küresel yüzey gibi bir hacmi çevreleyen kapalı bir yüzey olabilir.

Yasa ilk olarak J. Louis Lagrange tarafından 1773 yılında düşünüldü. Ardından C. Friedrich Gauss tarafından 1813'te her ikisi de elipsoidlerin çekiciliği bağlamında formüle edildi. Gauss yasası klasik elektrodinamiğin temelini oluşturan Maxwell'in 4 denkleminden birisidir. Gauss yasası Coulomb yasasını türetmek için kullanılabilir ve bunun tersi de geçerlidir.

Başlıca fizik ve matematiksel çözümleme alanlarında kullanılır.

Nitel Açıklama
Kelimelerle Gauss yasası, herhangi bir kapalı yüzeyden geçen net elektrik akısı, yüzeyin sarmaladığı net yükün 'a bölümüdür. Gauss kanununun uygulanabilmesi için yük etrafında uygun kapalı yüzeyler seçilmelidir.

Gauss yasası Gauss'un manyetizma yasası ve Gauss'un yerçekimi yasası gibi fiziğin diğer alanlarındaki bir dizi yasayla yakın bir matematiksel benzerliğe sahiptir. Aslında herhangi bir ters kare yasası Gauss yasasına benzer bir şekilde formüle edilebilir. Örneğin Gauss yasasının kendisi ters kare yasası olan Coulomb yasasıyla eşdeğerdir. Aynı şekilde Newton'un kütleçekim yasası bir ters kare yasasıdır ve Gauss'un yerçekimi yasası ile eşdeğer bir niteliğe sahiptir.

Yasa tümlev formda ve diferansiyel formda Vektör Analizi yardımı ile matematiksel olarak ifade edilebilir. Gauss yasası, bir başka adı Gauss teoremi olarak da adlandırılan diverjans teoremi üzerine oturtturulmuştur. Bu formların (tümlev ve diferansiyel) her biri sırayla iki şekilde ifade edilebilir:

 elektrik alanı ile toplam elektrik yükü arasındaki ilişki açısından veya elektrik yer değiştirme alanı  ve serbest elektrik yükü açısından ifade edilebilir.

Elektrik Alanını İçeren Denklem
Gauss yasası, elektrik alanı ve elektrik yer değiştirme alanı kullanılarak ifade edilebilir. Bu bölüm elektrik alanıyla bazı formları gösterir, elektrik yer değiştirme alanı ile gösterilen formlar aşağıdadır.

Tümlev Form
Gauss yasası kısaca şöyle ifade edilebilir:

Burada   herhangi bir  hacmini çevreleyen kapalı bir  yüzeyinden geçen toplam elektrik akısıdır., hacmindeki toplam yüktür ve  elektrik sabitidir. Elektrik akısı  elektrik alanının yüzey integrali olarak tanımlanır:

Burada  elektrik alanını, yüzey alanının sonsuz küçük elemanını temsil eden bir vektörü ve  iki vektörün iç çarpımını temsil eder.

Akı, elektrik alanının tümlevi olarak tanımlandığından, Gauss yasasının bu ifadesine tümlev ya da integral form denir.

Eğer elektrik alanı her yerde biliniyorsa, Gauss yasası elektrik yükünün dağılımını bulmayı mümkün kılar. Herhangi bir bölgedeki yük, akıyı bulmak için elektrik alanı entegre edilerek çıkarılabilir. Tersi durumda (elektrik yükü dağılımı bilindiğinde ve elektrik alanı hesaplanması gerektiğinde) işler zorlaşacaktır. Belirli bir yüzeyden geçen toplam akı, elektrik alanı hakkında çok az bilgi verir ve rastgele karmaşık desenlerde yüzeye girip çıkabilir.

Bir istisna, problemde elektrik alanın yüzeyden düzgün bir şekilde geçmesini zorunlu kılan bir simetri bulunmasıdır. Daha sonra toplam akı biliniyorsa alanın kendisi her noktada çıkarılabilir. Gauss yasasına uygun olan yaygın simetri örnekleri, silindirik simetri, küresel simetri ve düzlemsel simetri verilebilir. Detaylı bilgi için Gauss yüzeylerine bakabilirsiniz..

Diferansiyel Form
Diverjans teoremi ile yasa diferansiyel formda da yazılabilir:

burada  elektrik alanının diverjansı, elektrik sabiti ve  birim hacimde ki yük miktarı ya da yük yoğunluğudur.

Diferansiyel ve İntegral formların eşitliği
Ana madde :Diverjans teoremi

Matematiksel olarak integral ve diferansiyel form diverjans teoremi vasıtasıyla birbirine eşitlenebilir.

İspat:

Gauss yasasının integral formu:

 yükünü içeren herhangi bir kapalı  yüzeyi için)

Diverjans teoremi ile bu denklem şu şekilde yazılabilir:

( yükünü içeren herhangi bir  hacmi için)

Yük ve yük yoğunluğu arasındaki ilişkiye göre bu denklem eşdeğerdir:

Bu denklemin her olası  hacmi için aynı anda doğru olabilmesi için integrallerin her yerde eşit olması gerekir. Bu nedenle denklem şuna eşdeğerdir;

Vektör hesabı
Elektrostatik
Carl Friedrich Gauss

Gauss yasası


Max Oppenheim (* 17. Mai 1876 in Barchfeld, Thüringen; † 12. September 1947 in Brüssel) war Kantor, Rabbinerassistent und der letzte Lehrer an der jüdischen Schule in Düren, Nordrhein-Westfalen.

Leben
Oppenheim wird bereits im Jahre 1916 in der Steuerliste der Kreissynodengemeinde geführt.1928 wurde er Besitzer des Hauses Goebenstraße 2, direkt gegenüber dem Krankenhaus Düren gelegen.

Oppenheim war Kantor und Rendant der jüdischen Gemeinde und Lehrer an der jüdischen Schule, die direkt hinter der Synagoge Düren in der Schützenstraße lag. In der Pogromnacht vom 9. auf den 10. November 1938 wurde nicht nur die Synagoge, sondern auch die Schule zerstört. Oppenheim unterrichtete nun die Kinder in seinem Privathaus in der Goebenstraße 2. Luise Hartoch half ihm dabei. Er vermietete der Stadt Düren die Diele im Haus als Unterrichtsraum. Der Mietvertrag mit der Stadt wurde am 14. März 1939 geschlossen. 1940 emigrierte Oppenheim nach Belgien.

Im Gedenken an Max Oppenheim wurde der Platz vor dem StadtCenter Düren Max-Oppenheim-Platz benannt. Im Jahre 2007 wurde auf dem Goebenplatz eine Erinnerungsplakette an Oppenheim angebracht.

Auf dem jüdischen Friedhof in der Binsfelder Straße steht ein Gedenkstein an Max Oppenheim.

Einzelnachweise

Weblinks

Chasan
Person (Düren)
Geboren 1876
Gestorben 1947
Mann

Max Oppenheim


Oçokoçi veya Oçi Koçi (Gürcüce: ოჩოკოჩი), Gürcü-Megrel-Laz mitolojisinde dağda yaşayan bir kişilik. Megrel halk inanışında kışın köylere dadanan ve erkek çocuklarla ahırdaki inek yavrularını yiyen vücudu kıllarla kaplı insan görünümünde bir iblistir. Oçokoçi, konuşmasını bilmez, ama çıkardığı ses insanlar için dayanılmaz bir sestir. Oçokoçi'nin bütün vücudu simsiyah tüylerle kaplıdır. Uzun ve keskin pençeleri vardır. Yanında baltaya benzer bir alet taşır ve kendisine karşı gelen insanları bu aletle ikiye ayırır. İnsanlar tarafından öldürülen Oçokoçi, ikinci kez ateş edildiğinde canlanır.

Ayrıca bakınız
 Karakoncolos
 Germakoçi

Gürcü mitolojisi
Efsanevi yaratıklar
Laz mitolojisi

Oçokoçi


Cu Marincea e ceva este un film românesc din 1954 regizat de Gheorghe Turcu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Marcel Anghelescu, Virginica Popescu, Didi Ionescu-Felea. https://cpp.sh/?source=%2F%2F+Example+program%0A%23include+%3Ciostream%3E%0A%23include+%3Cstring%3E%0A%0Aint+main()%0A%7B%0A++std%3A%3Astring+name%3B%0A++std%3A%3Acout+%3C%3C+%22What+is+your+name%3F+%22%3B%0A++getline+(std%3A%3Acin%2C+name)%3B%0A++std%3A%3Acout+%3C%3C+%22Hello%2C+%22+%3C%3C+name+%3C%3C+%22!%5Cn%22%3B%0A%7D

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1954 în film

Filme din 1954
Filme regizate de Gheorghe Turcu
Filme românești
Filme în limba română
Filme de comedie românești
Filme de comedie din anii 1950
Filme de scurt metraj

Cu Marincea e ceva


إديثا آنا غورنياك  —بولندا مغنية موسيقى البوب. ولدت في 14 تشرين الثاني / نوفمبر في Ziębice (مدينة في بولندا). Górniak وفي عام 1994 كان أول فنان لالبولندية، التي شاركت في مسابقة الأغنية الأوروبية.

البوم

 1995 - Dotyk
 1997 - Edyta Górniak
 1999 - Live'99
 2002 - Perła
 2003 - Invisible
 2007 - E.K.G.

انظر أيضا

 آنا ماريا جوبيك

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أصل غجري
أعلام غجرية بولندي
بوذيون بولنديون
مدربو ذا فويس
مغنو بوب بولنديون
مغنو غجرية
مغنون باللغة الإنجليزية من بولندا
مغنون بولنديون في القرن 21
مغنيات بولنديات
مغنيات بولنديات في القرن 21
مغنيات في القرن 21
منافسو مسابقة الأغنية الأوروبية 1994
منظرو المؤامرة بولنديون
مواليد 1972

إديثا غورنياك


Andrea Lindkvist (2. juni 1872 i Laurbjerg - 24. marts 1959 i Roskilde) var forkæmper for husholdningssagen.

Familie og opvækst
Andrea var datter af gårdejeren Jens Peter Christensen (1844 - 1924) og Ane Margrethe Henriksen (1844 - 1884), som døde, da Andrea var 12-13 år gammel. Som 18-årig fik hun plads i Lyngå præstegård og senere tjente hun på Store Lungegård i Jebjerg. I 1892-96 lærte hun mejeribrug på Christianslund ved Randers.

Den 17. november 1896 giftede hun sig med handelsgartneren Edvard Linkvist og flyttede med ham til Sjælland. På det tidspunkt var hun en veluddannet landhusmoder med flere kvalifikationer, end ægtefællens gartneri gav hende mulighed for at udnytte.

Husholdningssagen
Husholdningssagen vandt frem i 1920'erne og havde til formål at skabe fokus på husarbejdets vigtighed, skabe respekt og anseelse for husmoderen samt dygtiggøre og uddanne husmoderen til at kunne klare tidens nye udfordringer.

I 1920 tog Andrea Lindkvist initiativ til at stifte en af landets første husholdningsforeninger i Frue sogn, Roskilde. Hun var formand for foreningen i 1920-23 og igen 1928-31. I 1921 blev De Samvirkende Danske Husholdningsforeninger (DSDH) stiftet, og her blev Andrea valgt til formand, en post hun blev siddende på frem til 1934. Herefter blev hun udnævnt til æresmedlem.

DSDH fik stor udbredelse på Sjælland, Sydfyn og Sydvestjylland men blev aldrig en landsdækkende organisation. Den voksede dog støt i de spæde år, fra 1.500 medlemmer i 1921 til 8.500 medlemmer i 1930. Her oplevede foreningen dog en tilbagegang, da landbrugskrisen ramte i 1931.

Fra 1928 var Andrea medlem af Organisationernes Fællesudvalg for Husholdning og i årene 1932-33 var hun DSDH's repræsentant i det udvalg, der foreberedte oprettelsen af Statens Husholdningsråd. Hun var også aktiv skribent for Landboforeningens tidsskrift Vort Landbrug, som var med til at udbrede husholdningssagen på landet.

Referencer

Bibliografi
 Nielsen, Valborg (1995), DSDH gennem 74 år: breve og beretninger, De Samvirkende Danske Husholdningsforeninger.

Foreningsformænd fra Danmark

Andrea Lindkvist


Dumluca, Eskişehir ilinin Sivrihisar ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Kesin olarak bir bilgiye ulaşılamamakla birlikte, köy halkının yarısından fazlasının 1870'li yıllardan sonra Aydın ili Nazilli ilçesinden göç ederek Dumluca'ya yerleştiği ve Yörük Türklerinden olduğu bilinmektedir.

Coğrafya
Eskişehir iline 98 km, Sivrihisar ilçesine 40 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 YerelNET

Sivrihisar'ın mahalleleri

Dumluca, Sivrihisar


Die Snookerweltmeisterschaft 1950 war ein Turnier, das, zum ersten Mal, im Tower Circus in Blackpool, England ausgetragen wurde.

Zum vierten Mal in Folge standen sich im Finale der Schotte Walter Donaldson und der Engländer Fred Davis gegenüber. Diesmal konnte sich Donaldson mit einem 51:46-Sieg seinen zweiten und letzten Weltmeistertitel sichern. Im direkten Vergleich zwischen beiden Spielern stand es damit 2:2. Nachdem in den Jahren zuvor im Finale 145 Frames gespielt wurden, hatte man diese hohe Anzahl (nur übertroffen bei der WM 1952 mit 146 Frames) auf 97 gesenkt.

Das höchste Break erzielte Davis mit 140 Punkten.

Erstmals  überhaupt in der Geschichte der Weltmeisterschaft nahm mit dem Südafrikaner Peter Mans ein Spieler vom afrikanischen Kontinent teil. Er schied beim Erstrundenspiel gegen den Kanadier George Chenier, ebenfalls ein WM-Novize, mit 34:37 aus. Es ist nicht bekannt, warum Chenier, im Gegensatz zu seinem Landsmann Conrad Stanbury (mehrfacher WM-Teilnehmer), die Qualifikation überspringen und gleich an der Hauptrunde teilnehmen durfte.

Der Waliser Bill Withers, der zum zweiten Mal nach 1937 teilnahm, schied in der Qualifikation gegen den inzwischen 63-jährigen zweifachen WM-Finalisten und zweifachen English Billiards Weltmeister Willie Smith klar mit 28:7 aus.

Hauptrunde

Qualifikation

Anmerkungen
 *1 Herbert Holt schied krankheitsbedingt vorzeitig aus.

Einzelnachweise

1950
Snookerveranstaltung 1950
Billardturnier in Blackpool

Snookerweltmeisterschaft 1950


| dauðadagur         =
| dauðastaður        = ,
}}

Álfrún Helga Örnólfsdóttir (f. 23. mars 1981) er íslensk leikkona, leikstjóri og handritshöfundur. Álfrún fór með aðalhlutverk í kvikmyndinni Dís frá árinu 2004 eftir Silju Hauksdóttur. Fyrsta kvikmynd eftir Álfrúnu er heimildarháðmyndin Band sem fjallar um gjörningahljómsveitina The Post Performance Blues Band, en Álfrún er einn meðlima hennar. Álfrún hefur einnig ljáð mörgum hljóðbókum á Storytel rödd sína.

Tilvísanir

Tenglar

Íslenskir kvikmyndaleikstjórar
Íslenskir leikarar
Fólk fætt árið 1981

Álfrún Örnólfsdóttir


Chucrallah-Nabil El-Hage, também Shukrallah Nabil El Hajj, (Hajjé, Líbano, 26 de fevereiro de 1943) é um clérigo maronita libanês e arcebispo emérito de Tiro.

Foi ordenado em 13 de junho de 1970 e eleito arcebispo de Tiro em junho de 2003. Após a confirmação pela Santa Sé em 25 de setembro de 2003, o Patriarca de Antioquia, Cardeal Nasrallah Boutros Sfeir, e os co-consagradores, Bispo Auxiliar Roland Aboujaoudé, e seu predecessor, Dom Maroun Khoury Sader, o consagraram bispo em 29 de novembro de 2003.

Na Assembleia Especial do Sínodo dos Bispos sobre o Oriente Médio, o Arcebispo considerou que os cristãos não devem lutar sozinhos, mas viver em solidariedade com todos os cidadãos. Ele citou a Fundação ADYAN Die Stiftung ADYAN wurde 2006 gegründet und ist eine libanesische Stiftung für interreligiöse Studien und Spiritualität zwischen Christen und Muslimen como um exemplo de convivência cristã e muçulmana. Em muitos sermões e contribuições, ele pediu aos cristãos libaneses que não deixassem o país.

Em 1º de novembro de 2020, o Sínodo da Igreja Maronita anunciou a aceitação de sua aposentadoria.

Ver também

Arcebispos católicos do Líbano
Igreja Maronita

Chucrallah-Nabil El-Hage


What the Name Is er en film instrueret af Christyan Lundblad.

Referencer

Eksterne henvisninger

Film fra 2007

Animationsfilm fra Danmark

What the Name Is


دونالد فرانشيشك توسك  (22 أبريل 1957 -)، سياسي بولندي، ورئيس وزراء بولندا منذ عام 2007 حتى 2014، ورئيس المجلس الأوربي منذ ديسمبر 2014.

ولقد عين رسميا رئيسا للوزراء في 9 نوفمبر/تشرين الثاني 2007 وتولى مهام منصبه في 16 نوفمبر/ تشرين الثاني. وفازت حكومته في اقتراع على الثقة في مجلس النواب في 24 نوفمبر 2007.

وبعد أن كان أيضا مؤسس ورئيس الحزب المدني. كان رئيس الوزراء الأطول خدمة للجمهورية الثالثة من بولندا. وفي أكتوبر 2011، فاز حزب المنبر المدني لتاسك عدد الاغلبية من المقاعد في الانتخابات البرلمانية البولندية.

لقد بدأ تاسك حياته المهنية كناشط في بلدته غدانسك، ودعم التضامن وتنظيم طلبة جامعة غدانسك زملائه، باستثناء فترة واحدة تمتد أربع سنوات، وقد خدم تاسك في البرلمان في الجمهورية الثالثة بشكل مستمر منذ أول انتخابات في عام 1991. وكان نائب المارشال (نائب رئيس) مجلس الشيوخ من عام 1997 لغاية عام 2001.
وشغل منصب نائب المارشال من مجلس النواب للفترة 2001-2005.

وفي 30 آب عام 2014، تم الإعلان في اجتماع مجلس الاتحاد الأوروبي أن تاسك سيكون الرئيس المقبل للمجلس الأوروبي.

وفي يوم 9 أيلول 2014 قدم تاسك استقالته من منصب رئيس الوزراء.

ولقد خطف دونالد توسك السلطة في 2007 من الشقيقين التوأمين المحافظين كازينسكي، فأصبح رئيسا للوزراء نتيجة الانتخابات التشريعية المبكرة. وكان أول رئيس حكومة منذ سقوط الشيوعية في 1989 يمدد له في منصبه لولاية ثانية قبل ثلاث سنوات، وتعد المرة الأولى التي سيشغل فيها شخصية سياسية من أوروبا الشرقية أحد المناصب العليا في الاتحاد الأوروبي بعد 25 عاما على تفكك الكتلة الشيوعية وبعد عشر سنوات على انضمام بولندا إلى الاتحاد الأوروبي.

ومهمة رئيس المجلس الأوروبي تتمثل في تنسيق العمل بين رؤساء الدول والحكومات وتمثيل الاتحاد الأوروبي في الخارج إلى جانب رئيس المفوضية.

مولده ودراسته

ولد في غدانسك، وكان والده، اسمه أيضا دونالد تاسك (1930-1972)م، يعمل نجارا، وأمه اسمها إيوا (ني داودوسكي) تاسك (1934-2009)م، تعمل ممرضة. بينما كان عمه، برونيسلاف تاسك (1935-2000)م، يعمل بمهنة النحات في غدانسك. وكان جده جزف تاسك (1907-1987)م، مسؤول السكك الحديدية الذي كان قد سجن في معسكر اعتقال نيونغامي، ثم في وقت لاحق، كمواطن سابق لمدينة دانزيغ الحرة، قال انه تم تجنيده في ما يبدو من قبل السلطات الألمانية في الجيش الألماني، ولقد استخدمت عضوية جده في الجيش الألماني في وقت لاحق ضده في الحملة الانتخابية عام 2005م.
حصل على الاسم الأول الإسكتلندي لأن جدته من الأب جوليانا سافرت إلى الخارج في شبابها وأحبت اسم لورد يدعى دونالد، فاعطت هذا الاسم لابنها الذي اورثه إلى حفيدها.

وفي مقابلة مع صحيفة هآرتس الإسرائيلية في ديسمبر/كانون الأول من عام 2008م، قال دونالد تاسك إنه ينتمي إلى الأقلية الكاشوبية في بولندا، وقارن بين تاريخ عائلته ومعاناتها وبين تجربة الشعوب اليهودية، حيث وصف الأقلية الكاشوبية كشعب ومنظمة، مثل اليهود، فهم الناس الذين ولدوا وعاشوا في المناطق الحدودية، وكان يشتبه بهم من قبل النازيين والشيوعيين بعدم الولاء.

ولقد تخرج من مدرسة نيكولاس كوبرنيكوس، (وهي المدرسة الثانوية رقم 1 في غدانسك)، في عام 1976. ثم التحق كطالب في قسم التاريخ في جامعة غدانسك، ثم تخرج منها في عام 1980م تحت إشراف الأستاذ الروماني Wapiński مع أطروحة ماجستير على جوزيف بيلسودسكي.

السياسة

النشاط الطلابي والتضامن في غدانسك

في بداية عهد التضامن، كان تاسك منخرطا في العمل السياسي وطالب في غدانسك. وقد ساهم في تأسيس لجنة اتحاد وتضامن الطلاب في الجامعة، وفي وقت لاحق رابطة الطلاب المستقلة المحلية. هذا في طليعة حياته السياسية وكان طالبا في عام 1980، وكان مؤثرا في تأسيس النقابة المستقلة للطلاب (NZS)، التابعة التضامن، في ذلك العام، وأصبح الصحفي والمشارك مع الهيئات المؤيدة للتضامن مثل هيئة Samorzadnosc، فضلا عن المنشورات الكاشبايان، ولقد قال انه تعاون مع نقابات العمال الحرة في المنطقة الساحلية وكذلك زعيم الكاشبايان ليخ Bądkowski. وأمضى سبع سنوات يعمل في هيئة سفيتليك التعاونية.

السنوات الأولى للجمهورية الثالثة

كان واحدا من مؤسسي المؤتمر الديمقراطي الليبرالي (Kongres Liberalno-Demokratyczny)، وأصبح رئيسا له في عام 1991م. في هذا الحزب - الذي تدعمه الأسواق الحرة، والتكامل الأوروبي، وخصخصة صناعة الدولة - يمكن للمرء أن يرى الاتساق مع البرنامج السياسي لتاسك والدعم الحالي له.
في انتخابات عام 1991، فاز حزب المؤتمر الديمقراطي الليبرالي بنسبة 8٪ من الأصوات و37 مقعدا في مجلس النواب مع شعار: (لا حق ولا اليسار، فقط مباشرة إلى أوروبا).

لقد كان واحدا من الأعضاء المرشحين، مما جعله عضوا في مجلس النواب بدورته الأولى في الجمهورية البولندية الثالثة.

ومنذ سقوط النظام الشيوعي، أسس دونالد توسك مع أصدقاء له من غدانسك أول حركة ليبرالية في بولندا. وفي 2001 كان واحدا من أبرز مؤسسي حزب المنصة المدنية الذي يرأسه.

روابط خارجية

مراجع

قادة أحزاب سياسية في بولندا
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سوبوت
أعضاء مجلس شيوخ بولندا 1997–2001
بولنديون من أصل ألماني
جائزة شارلمان
حاصلون على نيشان الأمير ياروسلاف الحكيم من الرتبة الأولى
خريجو جامعة غدانسك
رومان كاثوليك بولنديون
رؤساء المجلس الأوروبي
رؤساء حزب الشعب الأوروبي
رؤساء وزراء بولندا
سياسيون من غدانسك
كاشوبيون
مرشحو رئاسة بولندا
مرشحون في انتخابات الرئاسة البولندية 2005
مواليد 1957
مواليد في غدانسك
مؤسسو أحزاب سياسية
وسام الشمس البيروفي

دونالد توسك


Peter Kazár (* 29. März 1989 in Brezno, Tschechoslowakei) ist ein slowakischer Biathlet.

Peter Kazár bestritt seine ersten internationalen Rennen 2006 im Rahmen des Europacups der Junioren. Sein erstes Sprintrennen in Martell beendete er nicht. Erste internationale Meisterschaften wurden die Biathlon-Juniorenweltmeisterschaften 2007 in Martell, bei denen er 57. des Einzels, 52. des Sprints, 45. der Verfolgung und Neunter mit der Staffel wurde. Ein Jahr später wurde der Slowake in Ruhpolding 61. des Einzels, 59. des Sprints, 52. der Verfolgung und 15. mit der Staffel und erreichte damit in etwa Dieselben Platzierungen wie im Vorjahr. Im weiteren Jahresverlauf folgte die Teilnahme an den Sommerbiathlon-Weltmeisterschaften in Haute-Maurienne. Kazár wurde 15. im Crosslauf-Sprint und 26. im Sprint und 32. der Verfolgung auf Skirollern. Auch 2009 nahm er an den Juniorenweltmeisterschaften teil, die in dem Jahr in Canmore stattfanden. Kazár erreichte hier mit einem 66. Rang im Einzel, Platz 52 im Sprint und dem Verfolgungsrennen und Rang 13 mit der Staffel einmal mehr ähnliche Leistungen wie in den Jahren zuvor. Es schloss sich erneut eine Teilnahme an den Sommerbiathlon-Weltmeisterschaften an, wo der Slowake in Oberhof 27. im Sprint und 26. der Verfolgung im Crosslauf und ebenfalls 27. im Sprint und 25. im Verfolger sowie Siebter im Mixed-Staffelrennen auf Skirollern wurde. Letzte Junioren-WM für Kazár wurden die Weltmeisterschaften 2010 in Torsby, bei denen er im Einzel wie auch im Sprint 76. wurde.

2009 bestritt Kazár in Osrblie seine ersten Rennen bei den Männern und wurde im IBU-Cup bei einem Sprint 46. An selber Stelle wurde er zwei Jahre später 43. eines Einzels und erreichte damit seine bislang beste Platzierung in der Rennserie. Kurz zuvor debütierte der Slowake in Antholz im Biathlon-Weltcup und wurde 90. eines Sprintrennens und mit Dušan Šimočko, Matej Kazár und Pavol Hurajt 16. im Staffelwettbewerb. Erste internationale Meisterschaft wurden die Biathlon-Europameisterschaften 2012 in Osrblie. Dort wurde Kazár 42. des Einzels, 53. des Sprints, 55. der Verfolgung und mit Martin Otčenáš, Tomáš Hasilla und Norbert Gröne als Schlussläufer der Staffel 12. wurde.

National gewann Kazár bei den Meisterschaften 2011 im Sprint hinter Norbert Gröne die Silbermedaille und im Massenstartrennen den Titel. 2012 kam eine Bronzemedaille im Massenstart hinter Otčenáš und Hasilla hinzu.

Biathlon-Weltcup-Platzierungen

Weblinks

 Peter Kazár beim IBU-Sommercup in Nové Město

Slowakischer Meister (Biathlon)
Biathlet (Slowakei)
Tschechoslowake
Slowake
Geboren 1989
Mann

Peter Kazár


Os sismos da Turquia e Síria de 2023 ocorreram em 6 de fevereiro de 2023, quando dois sismos atingiram o sul e o centro da Turquia e o norte e o oeste da Síria. O primeiro sismo ocorreu 34 km a oeste da cidade de Gaziantepe, às 04h17 TRT (01h17 UTC), com uma magnitude de pelo menos 7,8 MW e uma intensidade máxima de Mercalli de XII. O segundo sismo de 7,7 MW ocorreu nove horas após o primeiro, centrado 95 km ao norte-nordeste da Turquia, na província de Kahramanmaraş com intensidade máxima de Mercalli de X. Houve danos generalizados e dezenas de milhares de mortes. O primeiro sismo é o mais forte e mortal na Turquia desde o sismo de Erzincan em 1939, de mesma magnitude, junto com o qual é o mais forte na Turquia desde o sismo na Anatólia do Norte de 1668. O sismo também é o mais mortal na Síria desde 1822. É um dos sismos mais fortes já registrados no Levante, e o mais mortal em todo o mundo desde o sismo do Haiti de 2010. Sentiu-se em Israel, Líbano, Chipre e na costa do Mar Negro da Turquia.

Os sismos foram seguidos por mais de  réplicas. A sequência sísmica foi o resultado de falha transcorrente rasa. Até 9 de março de 2023, mais de 52 mil mortes foram relatadas; mais de 46 mil na Turquia e mais de 6 mil na Síria. Feriram-se pelo menos outras 129 mil pessoas. Uma grande tempestade de inverno prejudicou os esforços de resgate, provocando a queda de neve nas ruínas e a queda das temperaturas. Devido às temperaturas congelantes na área, os sobreviventes, especialmente aqueles presos sob os escombros, correram grande risco de hipotermia. Estima-se que os sismos tenham causado danos no valor de 100 bilhões de dólares na Turquia, tornando-se o quarto sismo que causou mais danos na história, e um dos desastres naturais mais mortais já registrados.

Configuração tectônica

Geologia

A localização preliminar do sismo o coloca nas proximidades de uma junção tripla entre as placas da Anatólia, Arábia e África. O mecanismo e a localização do sismo são consistentes com o sismo ocorrido na zona da Falha Oriental da Anatólia ou na zona da falha da Transformada do Mar Morto. A Falha Oriental da Anatólia acomoda a extrusão da Turquia para o oeste no Mar Egeu, enquanto a Transformada do Mar Morto acomoda o movimento para o norte da península da Arábia em relação às placas da África e da Eurásia.

A Falha Oriental da Anatólia é uma falha transformante de 700 km de comprimento que forma a fronteira entre as placas da Anatólia e da Arábia. As taxas de escorregamento da exibição de falha diminuem do leste em 10 mm por ano para o oeste, onde é de 1 a 4 mm por ano. A falha produziu grandes sismos em 1789 (7,2 MW), 1795 (7,0 MW), 1872 (7,2 MW), 1874 (7,1 MW), 1875 (6,7 MW), 1893 (7,1 MW) e 2020 (6,8 MW). Esses sismos romperam segmentos individuais da falha. Os segmentos Palu e Pütürge sismicamente ativos no leste exibem um intervalo de recorrência de cerca de 150 anos para sismos 6,8–7,0 MW. Os segmentos Pazarcık e Amanos no oeste têm intervalos de recorrência de 237–772 anos e 414–917 anos, respectivamente para sismos 7.0–7.4 MW.

A Transformada do Mar Morto estende-se de norte a sul do Mar Vermelho até a junção tripla de Maras, onde encontra a Falha Oriental da Anatólia. A parte norte da falha lateral esquerda, no sul da Turquia, foi a fonte de pelo menos 14 grandes sismos históricos. Mais recentemente, produziu dois sismos de grande magnitude em 1822 e 1872. O sismo de 1872 matou ao menos  pessoas. Sismos em 115, 526 ou 525, 587, 1169 ou 1170 e 1822 resultaram em várias dezenas de milhares a várias centenas de milhares de mortes, respectivamente.

Sismicidade
A região onde ocorreu o sismo é relativamente tranquila sismologicamente. Desde 1970, apenas três sismos de magnitude 6 ou maior ocorreram dentro de 250 km do sismo de 6 de fevereiro. O maior deles, de magnitude 6,7, ocorreu a nordeste do sismo de 6 de fevereiro, em 24 de janeiro de 2020. Todos esses sismos ocorreram ao longo ou nas proximidades da Falha Oriental da Anatólia. Apesar da relativa quietude sísmica da área epicentral em 6 de fevereiro, o sul da Turquia e o norte da Síria sofreram sismos significativos e prejudiciais no passado. Aleppo, na Síria, foi devastada várias vezes historicamente por grandes sismos, embora os locais precisos e as magnitudes desses sismos só possam ser estimados. Aleppo foi atingida por um estimado sismo de magnitude 7,1 em 1138, e por um estimado sismo de magnitude 7,0 em 1822. As estimativas de fatalidade do sismo de 1822 foram de  a . Em 1114, a cidade de Marash sofreu um sismo que matou  pessoas.

Sismos

Primeiro sismo

O Serviço Geológico dos Estados Unidos (USGS) mediu o sismo na magnitude de momento 7,8 (MW), enquanto o GEOSCOPE relatou uma magnitude de 8,0 MW, e o Tensor do Momento Centróide Global (GCMT) o mediu em 7,8 MW. O sismo teve epicentro a leste de Gaziantepe, na província de Gaziantepe, perto da fronteira com a Síria. O choque teve um mecanismo focal correspondente à falha transcorrente rasa. A ruptura ocorreu em uma falha noroeste-sudeste, com mergulho nordeste ou em uma falha noroeste-sudeste, com mergulho noroeste. O USGS estimou uma dimensão de ruptura de aproximadamente 190 km de comprimento e 25 km de largura. Um professor de geofísica da Universidade de Ciência e Tecnologia King Abdullah, na Arábia Saudita, disse que o sismo pode ter rompido mais de 300 km de falha. É o sismo mais forte já registrado na história da Turquia, igualando o sismo de Erzincan de 1939, e globalmente o maior sismo já registrado desde agosto de 2021.

O primeiro sismo teve uma réplica de 6,7 MW que ocorreu cerca de 11 minutos após o sismo principal. Houve 25 réplicas de magnitude 4,0 W ou mais registradas dentro de seis horas após o sismo principal, de acordo com o USGS. Mais de 12 horas depois, o USGS relatou pelo menos 54 réplicas de magnitude 4,3 ou superior, enquanto a Presidência Turca de Gerenciamento de Emergências e Desastres (AFAD) registrou pelo menos 120 réplicas. Os tremores dos dois sismos principais foram detectados em lugares tão distantes quanto a Dinamarca e a Groenlândia.

Segundo sismo

Um segundo sismo medindo 7,7 MW se passou cerca de 9 horas depois, com um epicentro de 4 km, ao sul-sudeste de Ekinözü, na província de Kahramanmaraş. O sismo rompeu-se ao longo de uma falha transcorrente leste-oeste, mergulho norte ou norte-sul, mergulho leste. O USGS disse que o sismo pode ter rompido uma falha separada com dimensões de aproximadamente 120 km de comprimento e 18 km de largura. Seguiu-se uma réplica de 6,0 mb.

Danos e vítimas

Turquia

Na Turquia, pelo menos 50 mil pessoas morreram em 11 das 17 províncias do país e outras  ficaram feridas. Algumas pessoas que ficaram presas sob os escombros transmitiram ao vivo seus pedidos de ajuda nas redes sociais.q1w

Antes do sismo de magnitude 7,7 atingir Kahramanmaras, pelo menos 70 mortes tinham sido confirmadas na cidade. Na província de Hatay, 520 pessoas morreram, 700 ficaram feridas e um número desconhecido de pessoas ficaram presas sob os escombros de prédios desabados. Pelo menos 106 mortes e 1.941 feridos foram relatados em Malatya.

Vários indivíduos proeminentes foram listados como desaparecidos após o sismo. Isso inclui o ala ganês do Hatayspor, Christian Atsu, o diretor esportivo Taner Savut, que se acreditava ter ficado preso quando os aposentos de seu clube desabaram em Antakya, e o goleiro do Yeni Malatyaspor, Ahmet Eyüp Türkaslan.

No total, cerca de 164 mil edifícios desabaram em dez províncias da Turquia. Muitos edifícios foram destruídos em Adıyaman e Diyarbakır. Em Diyarbakır, um centro comercial desabou. O governador de Osmaniye disse que 34 prédios na província desabaram.

Cerca de 130 colapsos de prédios também ocorreram em Malatya. Uma conhecida mesquita do século XIII na província desabou parcialmente. O antigo Castelo de Gaziantep foi seriamente danificado. Incêndios eclodiram em toda a região.

Em Adana, dois prédios de apartamentos, um deles de 17 andares, desabou, matando pelo menos dez pessoas. Na província de Hatay, a pista do aeroporto de Hatay foi dividida e elevada. Dois hospitais provinciais e uma delegacia de polícia foram destruídos

Síria

Pelo menos 8 mil pessoas morreram e mais de 14 mil ficaram feridas na Síria. O Ministério da Saúde sírio registrou 711 mortes relacionadas ao sismo e  feridos em áreas controladas pelo governo; inclusive nas províncias de Aleppo, Latakia, Hama e Tartus. Mais de 200 morreram nas cidades de Aleppo, Hama e Latakia. Nas áreas controladas pelos rebeldes, pelo menos 733 pessoas morreram e outras 419 ficaram feridas. Na aldeia de Atmed, 11 pessoas morreram e muitos moradores foram enterrados. Além disso, civis ficaram presos sob os escombros por horas devido à falta de equipes de resgate em várias aldeias como em Atarib, Besnia, Jindires, Maland, Salqin e Sarmada. Um homem perdeu doze membros de sua família em Jindires.

O presidente da Sociedade Médica Sírio-Americana, Amjad Rass, disse que as salas de emergência estavam lotadas de feridos. Na província de Idlib, um hospital recebeu 30 corpos. Outros  ficaram feridos em áreas controladas pelo governo, enquanto em áreas controladas por rebeldes, o número de feridos ficou em 419. O jogador de futebol sírio Nader Joukhadar, que jogava pela seleção nacional, foi morto ao lado de seu filho quando sua casa desabou em Jableh.

A Defesa Civil Síria classificou a situação no noroeste do país como "desastrosa". Muitos prédios desabaram e pessoas ficaram presas. Colapsos ocorreram nas cidades de Aleppo, Latakia e Hama. Em Damasco, muitas pessoas fugiram de suas casas para as ruas. Muitos edifícios na Síria já haviam sido danificados por uma guerra civil de cerca de 12 anos. O castelo Margate, construído pelos cruzados, sofreu danos, com parte de uma torre e partes de algumas paredes desmoronando. A Cidadela de Aleppo também foi afetada.

Outros países
No Líbano, os moradores foram acordados de seu sono. Prédios no país tremeram por até 40 segundos. Em Beirute, os moradores fugiram de suas casas e permaneceram nas ruas ou dirigiram seus veículos para fugir dos prédios. No geral, os danos no Líbano foram limitados, com alguns edifícios afetados nas cidades de El Minniyeh, El Minya e Bourj Hammoud.

Em Ashdod, Israel, um prédio foi evacuado depois que rachaduras foram observadas em um pilar, e em Nicósia, Chipre, a parede de uma casa desabou, danificando dois veículos próximos.

O sismo também foi sentido até Chipre. O Centro Sismológico Euro-Mediterrânico disse que tremores foram sentidos na Grécia, Jordânia, Palestina, Israel, Iraque, Romênia, Geórgia e Egito. No Iraque e na Região Autônoma do Curdistão, muitos residentes ficaram do lado de fora enquanto esperavam por um anúncio de que era seguro voltar para suas casas.

Estimativa de perdas
De acordo com um professor de geofísica do Observatório Kandilli, o número de mortos pode ser semelhante ao Sismo de İzmit de 1999, no qual  pessoas morreram. O serviço PAGER do Serviço Geológico dos Estados Unidos estimou uma probabilidade de 34% de mortes entre 100 e  e 31% de probabilidade de mortes entre  e . O serviço estimou uma probabilidade de 35% de perdas econômicas entre 1 bilhão e 10 bilhões de dólares. Enquanto isso, o Risklayer estimou um número de mortos entre  e  e uma perda econômica de cerca de 20 bilhões de dólares.

Alerta de tsunami
Pequenas ondas de tsunami foram registradas na costa de Famagusta, Chipre, sem danos, de acordo com o Departamento de Pesquisa Geológica.

O Departamento de Proteção Civil da Itália emitiu um alerta, que foi posteriormente retirado, relatando o risco de possíveis ondas de tsunami atingirem as costas da Sicília, Calábria e Apúlia. Os residentes costeiros nas regiões mencionadas foram aconselhados a fugir para terrenos mais altos e seguir as autoridades locais, enquanto a operadora ferroviária estatal Trenitalia suspendeu temporariamente os serviços ferroviários nas áreas, que foram retomados mais tarde na mesma manhã.

Consequências

Após os sismos, o valor da lira turca atingiu uma baixa recorde de 18,85 em relação ao dólar estadunidense. As bolsas de valores turcas caíram; o principal índice de referência das ações caiu até 5 por cento e os bancos caíram 5,5 por cento, mas se recuperaram das perdas. A principal bolsa de valores do país caiu 1,35 em 6 de fevereiro.

Os primeiros relatórios das autoridades turcas disseram que mais de  edifícios foram destruídos, incluindo um hospital estadual na cidade de Iskanderun. Várias dezenas de milhares de pessoas na Turquia e na Síria ficaram desabrigadas e passaram a noite no frio. Mesquitas na Turquia foram usadas como abrigos para pessoas incapazes de voltar para suas casas em meio a temperaturas congelantes. Em Gaziantepe, as pessoas buscaram refúgio em centros comerciais, estádios, centros comunitários e mesquitas. O presidente Recep Erdoğan declarou 7 dias de luto nacional.

Devido às temperaturas abaixo de zero nas áreas afetadas na Turquia e na Síria, o prefeito de Hatay Lütfü Savaş alertou sobre o risco de hipotermia.

Reações

Turquia

O presidente Recep Tayyip Erdoğan disse no Twitter que "equipes de busca e resgate foram enviadas imediatamente" à área afetada. O Ministro do Interior Süleyman Soylu instou os moradores a absterem-se de entrar nos prédios danificados.

O governo nacional declarou um "alerta de nível quatro" para apelar à ajuda internacional. De acordo com a Presidência de Gerenciamento de Emergências e Desastres, um total de  equipes de busca e resgate foram enviados à área. Um "corredor de ajuda aérea" foi estabelecido pelas Forças Armadas da Turquia para mobilizar equipes de busca e salvamento. Muitas aeronaves militares, incluindo uma aeronave Airbus A400M, transportaram equipes e veículos de busca e resgate para a área. Também foram enviados alimentos, cobertores e equipes psicológicas.

Em comunicado oficial, o Ministro da Juventude e Esportes, Mehmet Kasapoğlu, anunciou que todos os campeonatos nacionais seriam suspensos com efeito imediato, até novas comunicações.

Os serviços de emergência na Turquia correram para procurar sobreviventes presos sob muitos edifícios desmoronados. Pelo menos  pessoas foram resgatadas dos escombros. Em Adana, podiam-se ouvir as pessoas gritando sob os escombros. Guindastes e equipes de emergência em Diyarbakir atenderam a um prédio de apartamentos em forma de panqueca. As Forças Armadas turcas estabeleceram um corredor aéreo para permitir que as equipes de busca e salvamento cheguem às zonas de desastre o mais rápido possível.

As más condições climáticas, incluindo neve, chuva e temperaturas congelantes, interromperam os esforços de busca e resgate realizados por equipes de resgate e civis. Equipes de resgate e voluntários usavam roupas de inverno enquanto procuravam por sobreviventes.

Síria
A Defesa Civil Síria, da oposição, descreveu a situação como "desastrosa" e instou os moradores a deixarem os prédios e ficarem ao relento. A organização declarou estado de emergência não oficial. A mídia síria relatou um grande número de edifícios desabando no norte da província de Aleppo, bem como vários na cidade de Hama. Em Damasco, muitas pessoas fugiram de suas casas às ruas. O National Earthquake Center disse que o sismo é "o maior sismo registrado" em sua história operacional. De acordo com a SANA, a agência de notícias estatal, o presidente Bashar al-Assad realizou uma reunião de emergência com seu gabinete para organizar um plano de resgate nas regiões mais atingidas.

Esforço humanitário internacional

Países
Líderes de muitos países ofereceram condolências. Eis os que ofereceram apoio prático:
  O primeiro-ministro da Albânia, Edi Rama, disse que uma "missão de resgate de solidariedade" partiria em 6 de fevereiro.
  O primeiro-ministro da Armênia, Nikol Pashinyan, disse que a Armênia está pronta a fornecer assistência.
  O presidente do Azerbaijão, Ilham Aliyev, anunciou que enviará uma equipe de busca e salvamento de 370 pessoas para a Turquia.
  O Itamaraty anunciou, num comunicado oficial, que está providenciando ajuda humanitária às populações afetadas pelo terremoto.
  A China declarou que está pronta para enviar ajuda à Turquia.
  O primeiro-ministro tcheco, Petr Fiala, disse: a República Tcheca "ajudará a Turquia por meio dos 68 membros da equipe USAR que partirão hoje às 14h."
  Uma declaração por escrito disse que "o Egito está pronto para ajudar a enfrentar este desastre".
  O presidente de El Salvador, Nayib Bukele, disse: "Meu governo está pronto para fornecer toda a assistência necessária ao governo do presidente Erdoğan".
  O presidente da França, Emmanuel Macron, disse que o país gálico está pronto a fornecer ajuda de emergência às populações e acrescentou que seus pensamentos estão com as famílias enlutadas.
  O chanceler alemão, Olaf Scholz, e a ministra das Relações Exteriores, Annalena Baerbock, prometeram ajuda.
  O primeiro-ministro da Grécia, Kyriakos Mitsotakis, disse que o país está "mobilizando seus recursos e ajudará imediatamente". Uma equipe de 21 bombeiros, 2 cães de resgate e um veículo especial de resgate foram enviados de Elefsina à Turquia num Lockheed C-130 Hercules. Seguindo a equipe estava um oficial-engenheiro do corpo de bombeiros, 5 médicos e socorristas do Centro Nacional de Atendimento de Emergência.
  O primeiro-ministro, Narendra Modi, disse que a Índia "está pronta a oferecer toda a assistência possível para se lidar com esta tragédia". Duas equipes da Força Nacional de Resposta a Desastres da Índia, compostas por 100 pessoas com esquadrões de cães e equipamentos especialmente treinados, estavam prontas para voar à área do desastre para operações de busca e resgate. Equipes médicas estavam sendo preparadas e material de socorro enviado em coordenação com as autoridades turcas.
  O porta-voz do Ministério das Relações Exteriores, Nasser Kanaani, disse: "Como Irã, estamos prontos para enviar equipes de saúde e ajuda aos nossos vizinhos Turquia e Síria, com quem temos boas relações, de acordo com os direitos humanitários, morais, religiosos e de vizinhança".
  O ministro da Defesa de Israel, Yoav Gallant, disse que o país está pronto a oferecer assistência. Ordenou às Forças de Defesa de Israel e ao Ministério da Defesa prepararem-se para fornecer apoio de emergência por meio das unidades internacionais de resgate do Comando da Frente Interna.
  O ministro das Relações Exteriores, Antonio Tajani, disse: "Acabei de ter-me com o ministro das Relações Exteriores da Turquia, Mevlüt Çavuşoğlu, para expressar a proximidade da Itália e ter nossa proteção civil pronta." Na declaração feita pelo Ministério das Relações Exteriores da Itália, "o ministro Tajani reuniu-se com o ministro das Relações Exteriores da Turquia, Mevlüt Çavuşoğlu, expressou a solidariedade da Itália e ofereceu a assistência de nossa defesa civil".
  A NHK informou que o Japão enviará uma equipe de busca e resgate para ajudar nos esforços atuais.
  A presidente Vjosa Osmani disse: "Estamos prontos para fornecer a assistência necessária por meio da Força de Segurança do Kosovo para superar as consequências do desastre."
  O primeiro-ministro da Malásia, Anwar Ibrahim, aprovou o envio de 75 membros da equipe de busca e resgate SMART para ajudar nos esforços de socorro.
  O ministro das Relações Exteriores, Wopke Hoekstra, anunciou que os Países Baixos enviarão uma equipe de busca e resgate à Turquia.
  O primeiro-ministro português, António Costa, disse em sua conta no Twitter: "Portugal se solidariza com eles e estamos prontos para ajudar, em coordenação com os nossos parceiros." disse. No dia 8 de fevereiro, partiu para a Turquia uma equipa de resgate composta por 53 elementos da Guarda Nacional Republicana, Proteção Civil, Bombeiros sapadores e médicos do INEM.
  O Catar prometeu equipes de resgate e suprimentos de emergência.
  Duas aeronaves da Força Aérea Romena que têm a bordo equipas especializadas em intervenções de busca e salvamento da Inspeção Geral para Situações de Emergência (IGSU) da Roménia, compostas por 58 membros, 2 cães de salvamento e equipamento especializado relacionado, partiram para a Turquia em 6 de fevereiro.
  "A Eslováquia participará da ajuda à Turquia após o devastador sismo que ceifou centenas de vidas", anunciou o primeiro-ministro interino Eduard Heger. Disse que treze bombeiros eslovacos e dois socorristas com cães viajarão àTurquia.
  O presidente russo, Vladimir Putin, disse que a Rússia está pronta para "fornecer a assistência necessária para lidar com as consequências deste desastre natural". O Ministério de Situações de Emergência da Rússia disse que dois aviões de transporte aéreo e aeronaves de combate a incêndios (aviões de carga Ilyushin Il-76) com 100 equipes de resgate estavam de prontidão para ajudar nos esforços de socorro.
  O primeiro-ministro, Pedro Sánchez, disse: "a pedido do Mecanismo Europeu de Proteção Civil, o Ministério do Interior, através da Direção-Geral de Defesa Civil e Emergências, ativou a Unidade Militar de Emergência e transporte aéreo de emergência para apoio em missões de busca".
  O ministro das Relações Exteriores, Tobias Billström, disse: "Como Presidência sueca da UE, entraremos em contato com Mevlüt Çavuşoğlu e a Síria para coordenar os esforços da UE para ajudar esses países neste desastre."
  Tsai Ing-wen, presidente de Taiwan, anunciou uma doação de  dólares para ajuda humanitária. O governo taiwanês então enviou uma equipe de 40 pessoas, 3 cães de resgate e 5 toneladas de equipamentos para auxiliar nas operações de resgate.
  O presidente ucraniano Volodymyr Zelenskyy ofereceu assistência.
  Os Emirados Árabes Unidos se comprometeram a montar um hospital de campanha na Turquia.
  O ministro das Relações Exteriores, James Cleverly, disse que 76 especialistas em busca e resgate, equipamentos e cães de resgate chegariam a Gaziantep.
  Em comunicado, o conselheiro de segurança nacional Jake Sullivan disse que os Estados Unidos "estão prontos a fornecer toda e qualquer assistência necessária" e que o presidente Joe Biden instruiu a Agência dos Estados Unidos para o Desenvolvimento Internacional (USAID) a "avaliar as opções de resposta dos Estados Unidos".
  O Ministério de Situações de Emergência anunciou que uma equipe de busca e resgate e ajuda humanitária será enviada à Turquia por ordem do presidente Mirziyoyev.
  O presidente cazaque, Kassym-Jomart Toqayev, ofereceu assistência e ajuda de emergência à Turquia.

Organizações
 O secretário-geral da Liga Árabe, Ahmed Aboul Gheit, pediu ajuda internacional para ajudar os afetados por "esta catástrofe humanitária".
  O Alto Representante da Comissão Europeia para os Negócios Estrangeiros e a Política de Segurança, Josep Borrell, e o Comissário Europeu para a Gestão de Crises, Janez Lenarčič, afirmaram em comunicado que dez equipas de resgate da Bulgária, Croácia, República Checa, França, Grécia, Malta, Holanda, Polónia e Roménia foram enviados para a Turquia. O Programa Copernicus também foi ativado para fornecer serviços de mapeamento de emergência.
 O secretário-geral da OTAN, Jens Stoltenberg, disse que os países membros da OTAN estavam mobilizando apoio.
 O Diretor Regional da Organização Mundial da Saúde para a Europa, Hans Kluge, disse que os escritórios regionais da organização estão auxiliando nos esforços internacionais para transportar remédios e equipamentos de socorro.
 REDOG, um serviço suíço de busca e resgate de cães, disse que planeja enviar 22 socorristas e 14 cães para a Turquia.
 O CEO da SpaceX, Elon Musk, respondendo a um tweet sobre escassez de comunicação na Turquia, respondeu que: "O Starlink ainda não foi aprovado pelo governo turco. A SpaceX pode enviar assim que for aprovado."

Ligações externas

Sismos em 2023
Sismos na Turquia
Sismos na Síria
2023 na Turquia
2023 na Síria
Eventos de fevereiro de 2023

Sismos da Turquia e Síria de 2023


Western white pine (Pinus monticola), also called silver pine and California mountain pine, is a species of pine in the family Pinaceae. It occurs in mountain ranges of northwestern North America and is the state tree of Idaho.

Description
Western white pine is a large tree, regularly growing to  tall. It is a member of the white pine group, Pinus subgenus Strobus, and like all members of that group, the leaves ('needles') are in fascicles (bundles) of five, with a deciduous sheath. The needles are finely serrated, and  long. The cones, appearing even on young trees, are long and slender,  long and  broad (closed), opening to  broad; the scales are thin and flexible. The seeds are small,  long, and have a long slender wing  long.

The branches are borne in regular whorls, produced at the rate of one a year; this is pronounced in narrow, stand-grown trees, while open specimens may have a more rounded form with wide-reaching limbs. When mature, the tree has bark that appears to be cut into small, checkered units.

Similar species
It is related to the Eastern white pine (Pinus strobus), differing from it in having larger cones, slightly longer-lasting leaves (2–3 years, rather than 1.5–2 years) with more prominent stomatal bands, and a somewhat denser and narrower habit.

Distribution
The species occurs in humid areas of the mountains of the Western United States and Western Canada such as the Sierra Nevada, the Cascade Range, the Coast Range, and the northern Rocky Mountains. It can be found in elevations of  above sea level in eastern Washington and Oregon's Blue Mountains and  on the western face of the Sierra Nevada as far south as the headwaters of the Kern River. The tree often occurs in forests with fir and hemlock species, especially those which are tolerant of shade. It benefits from disturbances that clear away competing species, including low fires that do not destroy all of its cone-protected seeds. It is also well adapted to poor, rocky soils.

Ecology
Once abundant in northern Idaho, Western white pine's population was drastically affected from the late 19th century to the late 20th century by logging, wildfires, white pine blister rust, and a bark beetle epidemic. Since 1970, millions of Western white pine seedlings have been planted to make up for the losses.

The white pine blister rust (Cronartium ribicola) is a fungus that was accidentally introduced from Europe in 1909. The United States Forest Service estimates that 90% of the Western white pines have been killed by the blister rust west of the Cascades. Large stands have been succeeded by other pines or non-pine species. The rust has also killed much of the whitebark pine outside of California. Blister rust is less severe in California, and Western white and whitebark pines have survived there in great numbers.

Resistance to the blister rust is genetic; due to Western white pine's genetic variability, some individuals are relatively unaffected. The Forest Service has a program for locating and breeding rust-resistant Western white pine and sugar pine. Seedlings of these trees have been introduced into the wild.

Uses
The gum was reportedly chewed by Native Americans to treat coughs. The pitch was used to fasten arrowheads and coat fishing and whaling instruments. European colonists used both Western and Eastern white pine as softwood lumber. Both species are considered excellent for molding and carving. First the Eastern and then the Western species were used in the building of transcontinental railroads in the late 19th century. In the early 20th century, white pine was used to build houses and make matches.

Western white pine is widely grown as an ornamental tree.

References

Further reading

External links

  Jepson Manual treatment – Pinus monticola

Pinus
Pinus taxa by common names
Trees of the Northwestern United States
Trees of the Southwestern United States
Trees of Alberta
Trees of British Columbia
Flora of the Sierra Nevada (United States)
Symbols of Idaho

Western white pine


Keswick er en by i Allerdale-distriktet, Cumbria, England, med et indbyggertal (pr. 2015) på 4.806. Byen ligger 399,4 km fra London.

Referencer

Byer i England
Cumbria

Keswick


ටෙලිපති (Telepathy) යනු මනසින් මනසකට සන්නිවේදනය කිරීමේ හැකියාවයි. "ටෙලි" යනු "දුර" යන්නයි. "පති" යනු "හැඟීම" යන්නයි. එනම් දුර සිට හැඟීම් හුවමාරු කරගැනීම ටෙලිපති නමින් හඳුන්වනු ලබයි. සිත් දෙකක් අතර  සිදුවන මෙම සන්නිවේදනය කෙතරම් දුරක සිටියත්, කෙතරම් කල් කතා නොකර සිටියත්, අවශ්‍ය වූ විට සිතුවිල්ලකින් එක දුරකථන ඇමතුමක් ගෙන කතා කිරීමට සිත් පෙළඹීම හා එක වර එකම දේ පැවසීමත් මෙම ක්‍රමයට අයත් වෙන මානසික තත්ත්වයක් වෙනවා. මෙම ක්‍රමයෙන් අපේ හිත මිතුරෙකුට, අපි ආදරය කරන කෙනෙකුට පණිවිඩ යැවීම සිදුකල හැකිය.

යවන්නා සහ ලබන්නා මෙම සන්නිවේදන ක්‍රමය පුහුණු වීමේදී යවන්නෙක් මෙන්ම ලබන්නෙක් සිටිය යුතු වේ. සිතුවිලි සම්ප්‍රේෂණය වන විට එම සම්ප්‍රේෂණය වන සිතුවිලි ලැබීමටද කෙනෙක් සිටිය යුතුය. ඔබ යවන්නාද ග්‍රහකයද යන්න ව්‍යාකූල නොවී සැමවිටම ඔබ යවන්නා ලෙස සිතිය යුතු බව සොයාගෙන ඇත.

විශ්වාසය
මෙම මනසින් සිදුකරන සන්නිවේදනය පිලිබඳ 100% විශ්වාසය තබාගත යුතු වෙනවා. යවන්නා පමණක් නොව ලබන්නාද මෙම ටෙලිපති සන්නිවේදනය පිලිබඳ විශ්වාසයක් ඇති කරගත යුතු වෙනවා.

භෞතික ලිහිල්තාවය
යවන්නාගේ හා ලබන්නාගේ ශාරීරික ලිහිල්තාවය තිබීම මෙම ටෙලිපති සන්නිවේදනය සාර්ථකව සිදුකිරීමට අත්‍යවශ්‍ය කාරණයකි. ධනාත්මක සෞඛ්‍යක් තිබීම ඉතා වැදගත් වන අතර ඔබ අසනීපයෙන් සිටින විට මෙය පුහුණු විය නොහැක.

මානසික ලිහිල්තාවය
අනවශ්‍ය සිතුවිලි ඔබේ මනසින් ඉවත් කර සිත ඒකාග්‍ර කරතබාගත ගතයුතු වෙනවා. ඔබේ අරමුණු පිලිබඳ සිතුවිලි පමණක් සිතේ තබාගත යුතුවෙන අතර ඔබේ සහකරු එනම් පණිවිඩය ලබන්නා පිලිබඳ පමණක් සිතුවිලි මනසේ තිබියයුතු වෙනවා. නිශ්කලංක පරිසරයක මනස තැන්පත්ව තබාගනිමින් පණිවිඩ හුවමාරුව සිදුකලහොත් හොඳ ප්‍රතිපල ලබාගත හැක.

මනසින් මවාගත යුතුයි
සම්ප්රේෂණ ආරම්භ කිරීමට පෙර, එය පෙර පියවර හොඳින් අනුගමනය කර දෑස් වසා ඔබේ සහයකයා පිලිබඳ චිත්‍රයක් ලෙස මවාගෙන ඔබේ මනසේ උපරිම ශක්තියෙන් ඔහුට දුරකතනෙන් කතාකරන බව සිතේ මවාගන්න.

සම්ප්‍රේෂණය
ඉහත පියවර අනුගමනය කර තම පණිවිඩය ඔබේ සහයකයාට යවන්න. එය සිදුකිරීමට මහන්සි නොවන්න. සාමාන්යෙන් දුරකතනයෙන් කතාකරන ආකාරයට පහසුඑවෙන් ඉඳ සන්නිවේදන කටයුතු සිදු කල යුතු වෙනවා.

නතර කිරීම
පණිවිඩ යැවීම නතර කලයුතු කාලය , ඔබ කල්පනා සම්ප්රේෂණය කර ඇති බව දැඩි හැඟීමක් ඇති වූ මොහොතක් එනවා. එය විනාඩි 15 ක් පමණ විය හැක. ඉන් පසු සම්ප්‍රේෂණය නතර කල යුතු වෙනවා.
මෙම පියවරයන් නැවත නැවත සිදුකිරීමෙන් හා පුහුණු කිරීමෙන් තම හිතවත් පිරිස සමඟ සන්නිවේදන කටයුතු මනසින් සිදු කල හැකිවෙනවා. මෙය ඉදිරියට දියුණු කල පිරිසට එනම් භාවනා කරලා සිත දියුණු කරගත් පිරිසට අනිත් පිරිසගේ මනස කියවීමේ හැකියාවක් ඇතිවිය හැකි බව නිගමනය කර තිබෙනවා. බොහෝ දෙනෙක් මෙය විහිළුවක් බොරුවක් ලෙස සිතුවත් ඔබට කවදා හෝ ඔබේ ලඟින් සිටින, ඔබ කැමති සහ ආදරය කරන කෙනා ඔබ සිතන විට ඔබේ සිතුවිලි වලට අනුව කටයුතු කරන එනම් ඔබ සිතන විට දුරකථන ඇමතුමක් හෝ දී තිබෙන අත්දැකීමක් ඔබ ලබා තිබෙන බවට නොඅනුමානයි. එයද මෙම ටෙලිපති සන්නිවේදනයෙන් සිදුවූවක් බව විශ්වාස කලයුතු කරුණක් වෙනවා.

ටෙලිපති


ماتيلدي سيراو (7 مارس 1856- 25 يوليو 1927)  كانت روائية وصحفية إيطالية، ومن أفضل كاتبات إيطاليا وأكثرهن إثراءً في الحياة الفكرية.

سيرة
ولدت ماتيلد في مدينة باتراس باليونان لأب إيطالي وأم يونانية حيث كان والدها قد هاجر لليونان لأسباب سياسية. تحصلت على دبلوم تدريس وعملت كمعلمة في إحدى المدارس في نابولي،

قطنت روما بين عامي 1880-1886 حيث نشرت قصصها ورواياتها الخمس اللاحقة. والتي تدور حول حياة الإيطاليين العاديين وبالأخص مواطني روما، حيث رصدت التنوع والاختلاف في مظاهر الحياة من خلال:infermo في 1881، Fior di passione في 1883، La conquista di Roma في 1885، La Virtù di checchina  في 1884، Piccole anime  في 1883.
عملت كصحفية وبدأت منذ نعومة إظفارها المساهمة في صحف نابولي ككاتبة، كما أسست برفقة زوجها إدواردو سكارفوليو جريدة Corriere di Roma والتي كانت أول محاولة إيطالية لمحاكاة أسلوب الصحافة اليومية الباريسية. لم تعمر الصحيفة طويلا، وبعد زوال الصحيفة انتقلت سيراو إلى نابولي حيث عملت في جريدة Corriere di Napoli. وفي 1891 أسست جريدة إل ماتينو والتي أصبحت أكثر الجرائد أهمية والأكثر قراءة في الجنوب الإيطالي

امتلكت موهبة متفردة في التصوير الفني لنصوصها القصصية، وعكسها الفئات المهمشة في المجتمع الإيطالي، عبر فنيات إبداعية تتشكل في التقاط الحياة في جزيئاتها بصورة مؤثرة مدهشة، وعذوبة مشوقة في السرد
رشحت لجائزة نوبل للاداب سنة 1926. وافتها المنية في 25 يوليو 1927.

مؤلفاتها
تناهز الأربعين مجلدا من اشهرها:
 القلب القاسي عام 1881
 خيالات عام 1883
 جيوفانا 1887
 اللامميز 1894
 المخادع1898
 بائعة الزهور

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص من باتراس
أشخاص من مدينة نابولي
إيطاليون من أصل يوناني
إيطاليون مناهضون للفاشية
روائيات إيطاليات
روائيون إيطاليون في القرن 20
صحفيات إيطاليات
كاتبات القرن 20
كاتبات إيطاليات في القرن 19
كاتبات إيطاليات في القرن 20
كتاب من باتراس
محررات إيطاليات
محررات صحف
محررو صحف إيطاليون
مواليد 1856
مواليد في باتراس
وفيات 1927
وفيات في نابولي

ماتيلدي سيراو


A competição do salto em altura masculino no Campeonato Mundial de Atletismo de 2022 foi realizada no estádio Hayward Field, em Eugene, nos Estados Unidos, entre os dias 15 a 18 de julho de 2022.

Recordes
Antes da competição, os recordes eram os seguintes:

Os seguintes recordes mundiais ou olímpicos foram estabelecidos durante esta competição:

Medalhistas

Tempo de qualificação

Calendário

Resultados

Qualificação
Qualificação: 2,30 m (Q) ou as 12 melhores performances (q).

Final
A final ocorreu dia 18 de julho às 17:45.

Ligações externas

 Site da World Athletics

Campeonato Mundial de Atletismo de 2022

Campeonato Mundial de Atletismo de 2022 - Salto em altura masculino


ජීවයේ සම්භවය
ජීවයේ සම්භවය පරිණාමය සඳහා අත්‍යවශ්‍ය මුල් පුරුකක් වන්නට ඇත. නමුදු ජීවින් ඇන්ජිමත් සමග පරිණාමය ඇතිවූවා යන්න තේරුම් ගිය පසු හා පරිණාමය සඳහා පරීක්ෂණ කළ තොරතුරු ලබාගත් පසු ජීවයේ සම්භවය පරිණාමයට සරල ඇති වීම මත නොයැපුනි. දැනට පවතින විද්‍යාඥයින්ගේ ඒකමතික තීරණයට අනුව ජීවය, රසායන ක්‍රියාවල සිට සංකිර්ණ ජීව රසායනික ක්‍රියාවලීන් නිසා ඇති වූවක් බව එය ඒසේ වූයේ කෙසේ ද යන්න පැහැදිලි නැති නමුත් පිළිගැනේ. ජීවයේ වර්ධනය මුල් ජීවීන්ගේ ව්‍යුහය, විශ්වයේ ඇදීම, මීමුතු ජීවියාගේ හැඳින්වීම හා ස්වභාවය, ආදී ජාන එකතුව / පොකුණ පිළිබඳ ස්ථිරත්වයක් නොමැත. තනිව බෙදන RNA අණු, සරල සෛලවල එකතුව ආදී ලෙසට ඇත. යෝජනා මිස ජීවයේ සම්භවය පිළිබඳ විද්‍යඥයින්ගේ ඒකමතිකත්වයක් නොමැත.

ජීවයේ පැවතී ඒම

එකම ආදී මී මුත්තෙක්ගෙන් මිනිසාට සමානකම් ඇති ජීවීන් පැවත ඒ. පෘථිවියේ සියලු ජීව සංවිධාන ආදි මී මුත්තෙක්ගෙන් හෝ ආදි ජාන පොකුණකින් පැවත ඒ. අද පවතින විශේෂඥ පරිණාමයේ යම් අවස්ථාවක සිටින අතර විශේෂ තැනීමේ හා විශේෂ නෂ්ඨ වීමේ දිගු කාර්යබාරයක නිරත වෙමින් සිටී.එනම ආදියෙක්ගෙන් පැවත ඒම, ජීවීන් පිළිබඳ සරල කරුණු 4 ක් නිසා නිගමනය කළේය.

ආදී විශේෂ ඔවුන්ගේ පරිණාමික ඉතිහාසයේ සමහර වාර්තා තබා ගොස් ඇත. පොසිල, අද ජීවත්වන ජීවීන්ගේ ශරීර ස්ථානය සමග ගත් කළ රූපානුආකාර හෝ ශරීර  ස්ථාන වාර්තා අඩංගු වේ. අද ජීවත්වන ජීවීන් හා නෂ්ඨ විශේෂවල ශරීර ස්ථානය, කායිච්චේද විද්‍යාව සංසන්දනය කළවිට පාශාන විද්‍යාඥ - පාෂාණීය ධාතු විද්‍යාව හට එම විශේෂ කාගෙන් විකරණය වූවේද යන්න පිළිබඳ කිව හැක. නමුත් මෙම ආකාරයෙන් සාර්ථක විග්‍රහයක් කළ හැක්කේ කවච, කටු, දත්, අස්ථි වැනි තද කොටස් අඩංගු ජීවීන්ටය.

තව දුරටත් කියනවානම් ප්‍රොකැරියෝටාවන් (බැක්ටීරියා හා ඇකයා වැනි) සමාන රූපාකාර සීමාකාර සංඛ්‍යාවක බෙදා හද‍ා ගෙන ඇති නමුදු ඔවුන්ගේ පොසිල මගින් ඔවුන්ගේ ආදිතමයා පිළිබඳ තොරතුරු ලබා නොදෙයි. නවතම සාක්ෂි, ජීවීන්ගේ ජීව රසායනයන්ගේ සමානකම් නිසා සැපයේ. උදාහරණ ලෙස සෑම ජීවී සෛලයක්ම නියුක්ලික් අම්ල හා ඇපනේ අම්ල භාවිතා කිරීම, ජීවීන්ගේ ජානවල ඉතිරි වූ පරිණාමික වාර්තා, අණුක ජාන විද්‍යාවෙහි වර්ධනය සමග හෙළි විය. විකෘති නිසා ඇති වූ අණූක ඔරලෝසුව, වෙලාව අනුව ජීවීන් විශේෂ 2 ක් ආදිතමයන්ගෙන් වෙන් වී දෙපැත්තකට ගමන් කිරීමට ඇරඹූ කාලය නිගමනය කළ හැකි වීම. උදාහරණ ලෙස මිනිසාගේ හා චිම්පන්සියාගේ DNA වල ඇති සමීප ජානමය සමානතා එක් ආදිතමයෙක්ගෙන් මේ දෙදෙනාම පැවත එන බව ආලෝකමත් කළේය.

ජීවයේ පරිණාමය

එකම ආදිතමයෙක්ගෙන් (මැද සිටින) අද පවතින  විශේෂ පැවත එන බව පරිණාමික ගස පෙන්වා දෙයි. රාජධානි 3 ක් වර්ණවලින් දක්වා ඇත. බැක්ටීරියාවන් නිල් පාටින්ද ආරකීඩාවන් කොළපාටින්ද ඉයුකැරියෝටාවන් රතු වර්ණයෙන් ද යනුවෙනි.

ජීවයේ සම්භවය කෙසේ වූයේද යන්න අවිනිශ්චිත වුවද ප්‍රෝකැරියෝටාවන් පෘථිවියේ ප්‍රථම ජීවීන් බව පැහැදිලිය. මෙය වසර බිලියන 3 , 4 කට පෙරය. සෛලික සංවිධානයේ හෝ බාහිර රූපාකාරයේ පෙනිය හැකි වෙනසක් මෙම ජීවීන්ගේ මී ළඟ වසර බිලියන කිහිපය තුළ සිදු වී නැත.

පරිණාමයේ මී ළඟ නවතමයා ඉයුකැරියෝටාවන් විය. ආදි ඉයුකැරියෝටාවන් විසින් ආදි බැක්ටීරියාවන් භක්ෂණය කර අන්තර් සහජීවනය පවත්වා ගැනීම නිසා මෙය ඇති විය. මෙම භක්ෂණය වූ බැක්ටීරියාවත් ධාරක සෛලයත් යන දෙකම පරිණාමය විය. එනම්, එම බැක්ටීරියාව මයිට්‍රොකොණ්ඩ්‍රියමක් හෝ හයිඩ්‍රොජනෝසෝමයක් බවට පරිවර්තනය වීමෙන්ය. ආදි ශාක හා ඇල්ගීවල දෙවැනි භක්ෂණයක් සිදු විය. එනම්, සයනොබැක්ටීරියාවක් වැනි ජීවියෙක් භක්ෂණය කිරීම තුළින් හරිතලව ඇති වීමය.

ඉසියකැරන් සාගරවල බහුසෛලික ජීවීන්ගේ උපත සිදුවන තෙක් ඒක සෛලික ඉයුකැරියෝටාවන් , ප්‍රොකායෝටාවන් ඒකියාවන් තුළ ජීවයේ අතීතය පැවතුනි. ස්පොන්ජින්, දුඹුරු ඇල්ගී, සයනොබැක්ටීරියා, පුස් හා මික්සොබැක්ටීරියාවන් ලෙසට බහු සෛලිකයන්ගේ පරිණාමය සිදු විය.

කේම්බ්‍රියන් පුපුරායෑම ලෙස හඳුන්වනු ලබන සිද්ධිය නිසා ආසන්න ලෙස වසර මිලියන 10 ක් තුළදී මුල්ම බහුසෛලික ජීවියාගේ උපතත් සමගම ජීව විවිධත්වයේ විශිෂ්ඨ ප්‍රමාණයක් සිදු විය. අද පවතින බොහෝ ජීවින්, පොසිල වාර්තාවල ද ඇතුළත්වන අතර කෙමෙන් නෂ්ඨ වී ගිය එක් පෙළපතක සිට පැවත එන්නක් විය. ප්‍රභාසංස්ලේෂණය නිසා වායුගෝලයේ O2 තැන්පත්වීම වැනි නොයෙකුත් ජීවයට මූලික වූ කරුණු කේම්බ්‍රියන් පිපිරීමෙන් යෝජනා විය. වසර මිලියන 500 කට ප්‍රථම ශාක හා දිලීර පොළව ආක්‍රමණය කර කොළණි සෑදූ අතර එය ඉක්මණින්ම ආත්‍රපෝඩාවන් හා අනෙකුත් සත්වයන් ද කළේය. උභය ජීවීන් වසර මිලියන 300 කට ප්‍රථම ඇති විය.ඉන්පසු ආදි ඇමිනියෝටාවන් ද වසර මිලියන 200 කට පෙර ක්ෂීරපායීන්ද මිලියන 100 කට පෙර පක්ෂීන්ද (දෙදෙනාම උරග වැනි සම්භවයකින් පැවතේ) පැමිණියහ. මහා ජීවීන් මෙන්ම කුඩා ජීවීන්ද ( පරිණාමික ක්‍රියාවලියේ ආදි කාලයේ විකසනය වූ අයට සමාන ක්ෂුද්‍ර ජීවීන් ) පරිණාමයේ ඉතා සාර්ථක ලෙස යෙදී පෘථිවියේ  වැදගත් තැනක් ගෙන ඇත. එනම්, බොහෝ ජීව ස්කන්ධ හා විශේෂ යන දෙකම ප්‍රොකැරයෝටාවන් වීමයි.

ආශ්‍රිත ලිපි

 History of evolutionary thought
 On the Origin of Species
 Speciation
 Taxonomy of commonly fossilised invertebrates
 Treatise on Invertebrate Paleontology
 Viral evolution

පාද සටහන්

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

  General information on evolution compiled by Roger Perkins.

  Tree of life diagram by Neal Olander.

  Tutorial created by Dennis O'Neil.

Evolution-related timelines
Paleontology
Evolutionary biology
Earth sciences
Geochronology

ජීවයේ ඉතිහාසය


Bobul a fost inclus în programul olimpic de Jocurile Olimpice de iarnă din 1924 de la Chamonix.

Clasament pe medalii
Actualizat după Jocurile Olimpice de iarnă din 2014.

Sportivii cei mai medaliați

Referințe
  Bob la Comitetul Olimpic Internațional
  Bob la Jocurile Olimpice  pe Sports Reference

Bob la Jocurile Olimpice


En náutica, bracear consiste en hacer girar las vergas para orientarlas en la dirección deseada.

Según como se bracee las vergas o la disposición que por ello se dé a las velas, se dice:
bracear a ceñir: tirar de las brazas de sotavento todo lo que permiten las jarcias de los respectivos palos para bolinear el aparejo y ceñir el viento.
bracear a la cuadra: disponer las vergas para navegar con viento a la cuadra.
bracear al filo: hacer  girar las vergas de un barco de vela hasta que están en la dirección del viento. Al estar las dos vergas entre que está la vela al filo, esta no recibe presión de parte del viento, flamea, y por tanto, no produce efecto alguno para la marcha avante ni para producir momento de orzada ni arribada.
bracear en caza: arranchar
bracear en contra, por delante o en facha: tirar de las brazas de barlovento de todo el aparejo de parte de él hasta que le viento hiera en las velas por su revés o cara de proa.
bracear en cruce por redondo a dos puños: tirara de las brazas de barlovento hasta que las vergas queden perpendiculares a la dirección de la quilla. Al quedar en tal disposición las vergas, se dice también que están amantilladas.
bracear en viento: tirar de las brazas de sotavento de una vela que está en facha o al filo, para que reciba el viento por su derecho o cara de popa.

Véase también
Apéndice:Términos marineros

Referencias

Terminología naval
Navegación

Bracear


Hippeastrum leopoldii é uma planta bulbosa herbácea perene , pertencente à família Amaryllidaceae, distribuída do Peru à Bolívia.

Taxonomia
Descrito por Thomas Moore em 1870.

Etimologia
Nomeado em homenagem ao rei Leopoldo II da Bélgica, após sua visita à exposição da Royal Horticultural Society em South Kensington em 1870.

Cultivo
H. leopoldii desempenhou um papel importante nos programas de melhoramento de Hippeastrum, resultando nos chamados híbridos Leopoldii, o mais importante dos quais foi 'John Heal'.

Referências

Fontes

 GBIF: Hippeastrum leopoldii
 Read, V.M. (2004). Hippeastrum the gardener's amaryllis: 1–296. Timber Press, Portland, Cambridge.
 International Bulb Society: Hippeastrum leopoldii (image)
 Tropicos: Hippeastrum leopoldii

leopoldii
Plantas descritas em 1870
Flora da América do Sul

Hippeastrum leopoldii