Die Palma Arena, auch Velódromo de Palma genannt, ist eine Mehrzweckhalle mit Radrennbahn in der  spanischen Stadt Palma auf der Insel Mallorca.

Die Arena und ihre Nutzung
Die Palma Arena überdeckt eine Fläche von 90.000 Quadratmetern und bietet bei Radrennen Platz für 4500 Zuschauer. Die Radrennbahn ist 250 Meter lang und besteht aus Sibirischer Kiefer. Die Arena kann zudem für andere Sportveranstaltungen genutzt werden, wie z. B. Hallentennisturniere, sowie für Konzerte und weitere Veranstaltungen wie etwa Ausstellungen. Eröffnet wurde sie im Mai 2007 mit einem Tennisschaukampf zwischen Rafael Nadal, der von Mallorca stammt, und dem Schweizer Roger Federer vor ausverkauftem Haus. Das Spiel wurde Battle of Surfaces genannt, weil die Spielfläche zur Hälfte aus Rasen und zur Hälfte aus Sand bestand. Im selben Jahr fanden hier die Bahn-Weltmeisterschaften statt, zu deren Anlass die Arena gebaut worden war, sowie Spiele der Basketball-Europameisterschaft.

Korruptionsskandal
Die Erstellung der Palma Arena war von einem Korruptionsskandal begleitet: Der Münsteraner Architekt Ralph Schürmann, der die Radrennbahn konzipiert hatte, hatte eine Fortführung von Planung und Bau verweigert, da er nach eigener Aussage gefälschte Rechnungen über höhere Beträge vorlegen sollte. Daraufhin wurde er von den mallorquinischen Auftraggebern, der Inselregierung, entlassen, und der niederländische Architekt Sander Douma und ein einheimisches Planungsbüro führten den Bau zu Ende. Die Kosten wuchsen in der Folge um mehr als das Doppelte von ursprünglich veranschlagten rund 48 auf letztlich rund 120 Millionen Euro, und das, obwohl ein Teil der Anlage nicht fertiggestellt wurde. Die Mallorca-Zeitung bezeichnete die Arena im Jahre 2009 als "größtes Millionengrab auf Mallorca", und die Frankfurter Allgemeine Zeitung schrieb, es gehe bei der Affäre um eine "teure Radrennbahn", "die sich, als sie fertig war, für alles eignete außer für Radrennen".

Nach Abschluss der Bahn-WM 2007 verweigerte der Weltradsportverband Union Cycliste Internationale (UCI) der Radrennbahn wegen zahlreicher Mängel die weitere Zulassung für internationale Rennen; insgesamt wurden mehr als 220 Baumängel an der gesamten Halle festgestellt, allen voran ein undichtes Dach. Die Radrennbahn selbst musste 2011 wegen Wasserschäden komplett erneuert werden. Gegen mehrere mallorquinische Politiker wurden Ermittlungen wegen Korruption in diesem Zusammenhang eingeleitet; es bestand der Verdacht, dass sie die Differenz zwischen wirklichen Kosten und gefälschten Rechnungsbeträgen in die eigene Tasche gewirtschaftet hätten. Im März 2012 wurde der frühere Präsident der Balearen, Jaume Matas, in einem ersten Verfahren von mehreren in erster Instanz zu sechs Jahren Gefängnis verurteilt.

Weblinks
 Palma Arena auf mallorcaquality.com

Einzelnachweise

Radrennbahn in Spanien
Sport (Palma)
Sporthalle
Sportstätte auf den Balearischen Inseln
Erbaut in den 2000er Jahren
Bauwerk von Schürmann Architekten (Münster)
Bauwerk in Palma
Sportstätte für Basketball in Spanien

Palma Arena


La maison Maigray est un immeuble classé datant de 1743 situé dans la ville de Verviers en Belgique (province de Liège).

Localisation
Cette maison est située dans le centre historique de Verviers, aux 50/52 de la rue des Raines, une ancienne artère de la rive gauche de la Vesdre possédant plusieurs immeubles classés.

Historique
La demeure a été construite en 1743 pour la famille Maigray qui en est la première propriétaire. Cette famille fait aussi  construire la même année la maison Vivroux, un autre immeuble situé dans la même rue (au ). Au cours du , le rez-de-chaussée a été modifié en créant deux vitrines commerciales et une seconde porte d'entrée sur la troisième travée. L'immeuble est depuis lors scindé en deux maisons d'habitation.

Description
La façade possède quatre travées et trois niveaux et demi (deux étages et demi). Le soubassement est réalisé en pierre calcaire ornée de panneaux sculptés. Le reste de la façade est élevé en brique avec encadrements en pierre calcaire. Les baies sont de hauteur dégressive par étage. L'originalité de la façade vient de l'emploi de linteaux formés d'accolades ondulantes avec clé passante arrondie bordée d'une moulure.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste du patrimoine immobilier classé de Verviers
 Maison Moulan
 Maison Lambrette

Patrimoine du XVIIIe siècle
Patrimoine classé à Verviers
Maigray
Bâtiment à Verviers

Maison Maigray


Alexander "Alex" Ireland (febrero de 1901 - enero de 1966) fue un boxeador británico. Obtuvo una medalla de plata durante los Juegos Olímpicos de Amberes 1920 en la categoría de peso wélter. Enfrentó en el combate por la medalla de oro a Albert Schneider, el cual perdió por decisión de los jueces. También ostentó el título de la Asociación de Boxeo Amateur de Inglaterra del año 1921.

Referencias

Boxeadores del Reino Unido
Boxeadores de Reino Unido en los Juegos Olímpicos de Amberes 1920
Medallistas olímpicos de plata de boxeo
Medallistas olímpicos de plata del Reino Unido
Medallistas olímpicos de plata de Amberes 1920

Alexander Ireland


Feleknâme, 1301 yılında, Türk şair Gülşehrî tarafından Farsça kaleme alınmış bir mesnevidir. Eserde insanın nereden geldiği ve nereye gideceğine değinilir, dönemin astronomi, teoloji ve astroloji bilgisine dayanan çeşitli bilgiler verilir. Gülşehrî'nin mutasavvıf olması sebebiyle eserde tasavvuf etkisi görülür.

Mesneviler
Denemeler
1301 kitapları
Astronomi kitapları

Feleknâme


9767 Midsomer Norton este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte.

Descriere
9767 Midsomer Norton este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,38 ua, o excentricitate de 0,57 și o înclinație de 21,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi Cybele

Asteroizi care intersectează orbita planetei Marte
Centura de asteroizi
Obiecte astronomice descoperite în 1992

9767 Midsomer Norton


ශ්‍රී ලංකාවෙි භූ කම්පන මානයක් (පල්ලේකැලේ ) යන ප්‍රදේශයේ පිහිටා ඇත.

(මෙය ලියන ලද්දේ 7 ශ්‍රේණියේ ඉනුම ලබන නෙතුල් මෙත්මික වන මා විසිනි.)

ලංකාවේ භූ නම්පන මානය පිහිටා ඇති ප්‍රදේශය


Sierre (tysk: Siders) er hovedbyen i distriktet af samme navn i kantonen Valais i Schweiz. Byen har  indbyggere.

Byen ligger på grænsen mellem det tysk- og det fransktalende område i Valais. Da der bor en Ikke ubetydelig tysktalende minoritet i den overvejende fransktalende by, er den som en ud af blot tre byer i landet officielt tosproget.

Historie

Arkæologiske udgravninger har vist, at området har været beboet siden stenalderen. Byen er første gang omtalt omkring år 800 som Sidrium. I det 11. århundrede hørte det under bispedømmet i Sion, og nogle adelsslægter havde opført en række borge i området. Disse blev sammen med de tilhørende landsbyer stort set alle ødelagt i det 14. århundrede i en fejde mellem franskmænd og tyskere. Efterhånden kom området på fode igen, nu med centrum i det, der er vore dages Sierre, hvor rådhuset blev opført i 1620.

Tidligt i det 20. århundrede indledtes en god økonomisk vækst i området som følge af opførelsen af et aluminiumsværk, hvor man udnyttede tilgængelig vandkraft. Aluminiumsproduktion er fortsat vigtig for området og beskæftiger omkring 1200 personer.

Geografi
Sierre ligger i Rhone-dalen på flodens højre bred i lidt over 500 m højde. Byen er adgangsvej til turistområdet Val d'Anniviers. Der er forbindelse til Crans-Montana med kabelbane.

Demografi
Byen er officielt tosproget (fransk/tysk), men fransk er det klart dominerende med en andel på omkring 75 % af indbyggerne, mens cirka 12,6 % taler tysk. Af de øvrige indbyggere er langt hovedparten udenlandske tilflyttere, der taler en række andre sprog.

Indbyggertallet er steget pænt i de senere år – 12,3 % i de første 10 år af det 21. århundrede – hvilket så at sige udelukkende skyldes udenlandsk tilflytning.

Kultur og seværdigheder

Museer

I Sierre finder man blandt andet et vinmuseum samt et museum for forfatteren Rainer Maria Rilke, der boede tæt på byen de sidste fem år af sit liv.

Bygninger

Nogle af de gamle bygninger fra aluminiums- og vandkraftsproduktionen er nu fredede.

Vindyrkning

Sierre har tradition langt tilbage i tiden for vindyrkning og har sin egen drue, Rèze, som anvendes til at producere Vin de glaciers, en sherry-agtig vintype.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Officielle hjemmeside

Byer i Schweiz
Valais

Sierre


انابيب نانوية غشائية الانابيب النانوية الغشائية إما وحيدة مفتوحة الأنابيب الجزيئية أو غشاء مؤلف من مفتوحة الأنابيب الجزيئية التي هي عموديا على سطح الغشاء وتكون مصفوفة مثل خلايا النحل. 'عدم النفاذية' ضرورية هنا للتمييز بين الأنابيب النانوية الأغشية عن التقليدية المعروفة التي تكون مثقبة.

مراجع

انظر أيضا

 تقانة النانو
 أنابيب نانوية كربونية
 ميكاترونكس نانوي
 علم القياس النانوي
 جسيم نانوي

أنابيب نانوية كربونية
تقانات ناشئة

أنابيب نانوية غشائية


Manufahi bezeichnet:

 eine Gemeinde und ehemaliges Königreich in Osttimor, siehe Manufahi
 eine Siedlung im Suco Rotuto, Verwaltungsamt Same, Gemeinde Manufahi, siehe Rotuto
 einen Suco Manufahi im Verwaltungsamt Soibada, Gemeinde Manatuto, siehe Maun-Fahe

Manufahi (Begriffsklärung)


Adam de la Halle (ili Adam le Bossu, na hrvatskom Adam Grbavac) (Arras, Pikardija, 1237. – Napulj, 1287.) je bio francuski srednjovjekovni pjesnik (truver) i glazbenik. Jedna od najvećih osobnosti u povijesti glazbe 13. stoljeća. Učio je glazbu u cistercitskoj opatiji Vaucelles, a potom studirao na Sveučilištu u Parizu. Od 1271. bio je putujući glazbenik u službi Roberta II. od Artoisa u Arrasu, a potom od 1283. na dvoru Karla I. Anžuvinskoga u Napulju. Kao književnik sudjelovao je u pjesničkim igrama bratovštine u Arrasu. Satirični realistični komad Igra o sjenici (Le Jeu de la feuillée) te pastoralna komedija Igra o Robinu i Marioni (Le Jeu de Robin et Marion) s pjevanim umetcima scenske su igre koje označuju početak svjetovnog kazališta, a za njih je napisao i glazbu (glazbene pastorale). Autor je mnogobrojnih jednoglasnih i višeglasnih skladbi poput rondoa, balada, moteta, pjesama. Od njegovih skladbi, koje su većim dijelom sačuvane u rukopisnom fragmentu br. 25 566 Nacionale knjižnice Francuske u Parizu, najznačajnija je ona uz vlastiti tekst Igre o Robinu i Marioni. Riječ je o obliku igre spletene od niza pjesama narodnog prizvuka.

Izvori

Vanjske povezice

Francuski glazbeni teoretičari
Srednjovjekovni glazbeni teoretičari
Francuski književnici
Truveri

Adam de la Halle


Peter Kanin er en amerikansk familiefilm instrueret af Brad Peyton fra 2018, efter manuskript af Rob Lieber og Gluck, baseret på historierne om Peter Kanin skrevet af Beatrix Potter.

Medvirkende

 Domhnall Gleeson som Thomas Suhr / Hr. Lumsk
 Rose Byrne som Bea
 Sam Neill som Gamle McGregor
 Marianne Jean-Baptiste som Administrerende direktør
 Felix Williamson som Derek
 Sebastian Jessen som Peter Kanin - (dansk stemme)
 Joachim Fjelstrup som Thomas Suhr - (dansk stemme)
 Amalie Dollerup som Bea - (dansk stemme)
 Neel Rønholt som Flopsy - (dansk stemme)
 Laura Christensen som Mopsy - (dansk stemme)
 Julie R. Ølgaard som Silkehale - (dansk stemme)
 Nis Bank-Mikkelsen som Gamle McGregor - (dansk stemme)
 Andreas Jessen som Benjamin Kaninsen - (dansk stemme)
 Mads Knarreborg som Johnny Bymus - (dansk stemme)
 Søren Sætter-Lassen som Grisse Artig - (dansk stemme)
 Anne Marie Helger som Fru Stikke-Prikke - (dansk stemme)
 Simon Stenspil som Tommy Brok - (dansk stemme)
 Christian Damsgaard som Hr. Lumsk - (dansk stemme)
 Vibeke Dueholm som Julie Rapand - (dansk stemme)

Eksterne Henvisninger

Amerikanske film fra 2018
Familiefilm fra USA

Peter Kanin (film)


Kepsut, Balıkesir ilinin bir ilçesidir.

Konum
Kepsut, Balıkesir'in doğusunda, denizden 85 metre yükseklikte bir alana kurulmuş olup; Balıkesir-Dursunbey karayolu üzerinde üç tarafı Değirmencik, Kille ve Simav Çayı ile çevrili yarımada görünümündedir. İlçenin güneyinden Balıkesir-Kütahya demiryolu geçer. Kepsut, Balıkesir'e 27 km uzaklıktadır. 1953 yılında Balıkesir merkezin bir bucağı olan konumundan ayrılarak ilçe statüsüne kavuşmuştur.

Coğrafi özellikler
Kuzeyde 1.336 m ile Çataldağ, güneydoğusunda Alaçam Dağları'nın eteklerinde verimli Kepsut Ovası uzanmaktadır. Kepsut Ovası oldukça verimli topraklara sahip olmasından dolayı hemen hemen her türlü ürünü yetiştirmek mümkündür.

Nüfus
İlçenin nüfusu 2000 genel nüfus sayımına göre 28,022'dir. Bunun 5545'i ilçe merkezinde, 22,477'si ise kasaba ve köylerde yaşamaktadır.

Ekonomi
İlçede büyük çapta fabrika ve üretim tesisleri yoktur. Buna bağlı olarak, ekonomik gelişim gösteremediği için sürekli göç vermektedir. Kepsut, tarım ekonomisine önem vermeli ve üretilen kaliteli meyvelerini (şeftali-elma-çilek gibi) iyi pazarlara sunabilmelidir. Halkın önemli geçim kaynakları arasında tarım, hayvan ve ormancılık ilk sıraları alır. İlçede süt üretimi ileri seviyededir. Şeftali, elma, çilek ve çeşitli meyveler çok kaliteli olarak yetiştirilmektedir. Şeftali, ilçenin sembolü hâline gelmiş olup, ülke genelinde ünlüdür. Her yıl düzenli olarak temmuz sonlarında Şeftali Festivali düzenlenerek, üreticinin ürününü tanıtmasına olanak sağlanır. Çeşitli mesleklere ve eğitim durumuna göre sağlıklı bir dağılım listesi olmamakla beraber yaklaşık olarak nüfusun %86'sı tarım, %10'u ticaret, imalat ve küçük sanatlar sektörünü, %4'ü ise hizmetler sektörün de çalışmaktadır.

Ulaşım
 Kepsut, Balıkesir'e 29 km, Susurluk'a 74 km ve Bandırma'ya 119 km uzaklıktadır.

Kültür
Balıkesir'in genelinde olduğu gibi daha çok Manav karakterli köyler ağırlıktadır. Bunun yanında Yörük köyleri, Rumeli ve Kafkasya muhaciri köyleri ile Tahtacı Türkmen köyleri bulunmaktadır.

İlçenin doğusunda, Dursunbey sınırı boyunca uzanan Gelenduras Dağı bölgesinde yaklaşık 20 köyde Karakeçili Yörükleri yaşar. Bursa Mustafakemalpaşa ve Dursunbey'deki akraba köyleriyle kültürel alışveriş içindedir. Balıkesir L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu ilçede bulunmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kepsut


Chen Quanguo (; * 1955 in Pingyu, Provinz Henan) ist ein Politiker in der Volksrepublik China.

Karriere
Chen wurde 1976 Mitglied der Kommunistischen Partei Chinas. Er absolvierte das Studium der Wirtschaftswissenschaft an der Zhengzhou-Universität und erlangte einen Master of Economics an der Wuhan Automotive Polytechnic University. Nach Tätigkeiten in Politik und Verwaltung seiner Heimatprovinz, darunter zuletzt als deren stellvertretender Parteisekretär von 2003 bis 2009, war er von 2009 bis 2011 Gouverneur und stellvertretender Parteisekretär der Provinz Hebei.

Er war von August 2011 bis August 2016 Nachfolger von Zhang Qingli als Parteisekretär des Autonomen Gebietes Tibet und war daraufhin in gleicher Funktion bis 25. Dezember 2021 im uigurischen autonomen Gebiet Xinjiang tätig.

Er ist seit 2007 Kandidat des Zentralkomitees der Kommunistischen Partei Chinas und seit Oktober 2010 Mitglied des 19. Politbüros der Kommunistischen Partei Chinas.

Verantwortlichkeit Chens für schwere Menschenrechtsverletzungen
Am 16. November 2019 von der New York Times veröffentlichte, von einem hochrangigen chinesischen Whistleblower geleakte chinesische Regierungsdokumente zeigen Chens Verantwortlichkeit für schwere Menschenrechtsverletzungen gegen die uigurische Minderheit in China, seitdem er 2016 zum Parteisekretär des uigurischen autonomen Gebiets Xinjiang ernannt wurde. Laut dieser Dokumente soll Chen die Gnadenlosigkeit gegen die Uiguren mit Reden von Staatspräsident Xi Jinping begründet haben. Knapp die Hälfte der geleakten Regierungsdokumente besteht aus Protokollen der Reden Xis, in denen ebenfalls dokumentierte, menschenrechtsbrechende Methoden der Sicherheitskräfte und Regierungsbeamte gegen die Minderheit gerechtfertigt werden und die Unterdrückung interner Kritik an der Operation von Anfang an gefordert wird. Chen soll Beamte, die seiner Politik nicht willfährig entsprochen haben, darunter der KP-Kader Wang Yongzhi, welcher 7000 Uiguren aus Gefangenschaft entließ, des Amtes enthoben, eingesperrt und verurteilen haben lassen.

Weblinks
 Daten zu Chens Leben auf China Vitae (englisch)

Einzelnachweise

Gouverneur (Hebei)
KPCh-Mitglied
Chinese
Geboren 1955
Mann

Chen Quanguo


La diacilglicerol cinasa (DGK) (número ) es una familia de enzimas que cataliza la conversión de diacilglicerol (DAG) a ácido fosfatídico (PA) utilizando ATP como fuente de fosfato.

 1,2-diacilglicerol + ATP  1,2-diacilglicerol-3-fosfato + ADP

Funciones

En células no estimuladas, la actividad de la diacilglicerol cinasa es baja permitiendo que el diacilglicerol sea usado para la biosíntesis de fosfoglicéridos. Pero cuando se produce la activación de la ruta de los fosfoinosítidos, la actividad de la DGK aumenta conduciendo así la conversión de DAG a ácido fosfatídico. Se cree que los lípidos tienen la función de moléculas bioactivas de señalización con distintos objetivos celulares, así la DGK ocupa una posición importante sirviendo como interruptor para terminar la señalización por un lípido y activar la señalización por otro.

En las bacterias, la DGK es una proteína de membrana muy pequeña (13-15 kDa) que parece que contiene tres dominios transmembrana. La región mejor conservada es una porción de 12 residuos que están localizados en el citoplasma entre el segundo y tercer dominio transmembrana. Algunas bacterias Gram-positivas también codifican una DGK soluble capaz de reintroducir al DAG en la ruta de biosíntesis de los fosfolípidos. El DAG se acumula en las bacterias Gram-positivas como resultado de la transferencia del glicerol-1-fosfato del fosfaditilglicerol al ácido lipoteicoico.

Isozimas

Hasta la fecha se han clonado e identificado diez miembros de la familia de las diacilglicerol cinasas. Aunque todos los miembros han conservado los dominios catalíticos y dos dominios ricos en cisteína, se han clasificado en cinco grupos de acuerdo a la presencia de dominios funcionales adicionales y por la especificidad a sustratos.

 Diacilglicerol cinasa tipo 1. Isozimas DGK-α, DGK-β, DGK-γ. Contienen motivos manos-EF y un dominio homólogo a la recoverina.
 Diacilglicerol cinasa tipo 2. Isozimas DGK-δ, DGK-η, DGK-κ. Contiene un dominio homólogo a la pleckstrina.
 Diacilglicerol cinasa tipo 3. Isozima DGK-ε. Tiene especificidad por el diacilglicerol que contiene araquidonato.
 Diacilglicerol cinasa tipo 4. Isozimas DGK-ζ, DGK-ι. Contiene un dominio homólogo a MARCKS, repeticiones de anquirina y una secuencia señalizadora de localización nuclear.
 Diacilglicerol cinasa tipo 5. Isozima DGK-θ. Contiene un tercer dominio rico en cisteína, un dominio homólogo a la pleckstrina y una región rica en prolina.

Dominio catalítico de la diacilglicerol cinasa

El dominio catalítico de la diacilglicerol cinasa, o dominio DGKc, está presente en las cinasas de lípidos mamíferas como las diacilglicerol, ceramida y esfingosina cinasas, así como en proteínas bacterianas relacionadas.

En las bacterias, una proteína integral de membrana DGK forma una proteína homotrimérica que carece del dominio DGKc. En contraste, la proteína bacteriana yegS es una proteína citosólica soluble que contiene el dominio DGKc en la parte N-terminal. YegS es una lípido cinasa con dos dominios estructurales, en donde el sitio activo se localiza en el hueco entre dominios que es C-terminal con respecto al dominio DGKc que forma un pliegue α/β. La estructura terciaria se parece a la de las NAD cinasas y contiene un sitio de unión de ion metálico en la región C-terminal.

Algunas proteínas conocidas por contener un dominio DGKc son:

 La diacilglicerol cinasa mamífera. Una vez producida la estimulación celular convierte al mensajero secundario diacilglicerol en fosfatidato iniciando la resíntesis de fosfadilinositoles y atenuando la actividad de la proteína cinasa C.
 La esfingosina cinasa mamífera. Cataliza la fosforilación de la esfingosina para formar esfingosina-1-fosfato, un mediador lipídico con funciones intra y extracelulares.
 La acilglicerol cinasa mitocondrial mamífera. Una lípido cinasa que puede fosforilar monoacilglicerol y diacilglicerol para forma ácido lisofosfatídico y ácido fosfatídico respectivamente.
 La ceramida cinasa mamífera. Cataliza específicamente la fosforilación de la ceramida para formar ceramida-1-fosfato.
 La lípido cinasa bacteriana yegS. In vitro fosforila el fosfatidilglicerol pero no el diacilglicerol. Probablemente fosforila lípidos.
 Las diacilglicerol cinasas de la mosca de la fruta.
 La diacilglicerol cinasa K06A1.6 y la proteína F52C9.3 del Caenorhabditis elegans.
 Cinasas de bases esfingoides de cadena larga en plantas y levaduras.

Referencias

Diacilglicerol cinasas
EC 2.7.1

Diacilglicerol cinasa


Crossyne, rod od dvije vrste afričkog bilja iz porodice zvanikovki. Obje vrste su lukovičasti geofiti i južnoafrički su endemi.

Obje vrste nekada su uključivane u rod Boophone.

Vrste
 Crossyne flava (W.F.Barker ex Snijman) D.Müll.-Doblies & U.Müll.-Doblies
 Crossyne guttata (L.) D.Müll.-Doblies & U.Müll.-Doblies

Izvori

Amaryllidoideae

Crossyne


O Festival do Miriti (mais conhecido por MiritiFestival ou simplesmente MiritiFest) é um evento cultural do município de Abaetetuba, a "Capital Mundial do Brinquedo de Miriti". Realizado anualmente nos meses de abril ou maio em celebração ao miriti, a assim denominada "árvore da vida" em virtude da sua imensa gama de aplicações e produtividade, o festival oferece uma programação diversificada, com a exposição do trabalho dos artesãos locais e apresentações musicais que atraem visitantes de todo o Pará e de estados vizinhos. Em 2009, tornou-se Patrimônio Cultural do Estado do Pará.

Histórico
O primeiro MiritiFestival surgiu em 2004, por iniciativa da Associação Comercial e Empresarial de Abaetetuba (ACA), da Associação dos Artesãos de Brinquedos e Artesanatos de Miriti de Abaetetuba (Asamab) e do Serviço Brasileiro de Apoio às Micro e Pequenas Empresas (SEBRAE). O objetivo foi não somente impulsionar a economia local, mas dar visibilidade a aspectos positivos da cidade, que vinha sofrendo com sua vinculação à violência do narcotráfico e a destruição do Fórum, da Câmara dos Vereadores e da sede da Prefeitura, ocorrida em 1998.

Em sua primeira edição, cerca de 30 mil visitantes passaram pela praça da Igreja de Nossa Senhora da Conceição entre os dias 2 e 4 de abril, tendo sido vendidos mais de 13 mil artesanatos. Na segunda edição, em 2005, foram introduzidas na programação a apresentação de bandas, grupos folclóricos, eventos esportivos, uma praça de alimentação, e uma premiação para obras originais produzidas por artesãos durante a realização do festival.

Em 2008, a data de realização foi alterada para junho, coincidindo com as festas juninas, o que reduziu a visibilidade do evento. A prefeitura também transferiu o evento para o ginásio Hildo Carvalho, o que reduziu a acessibilidade e provocou inúmeros protestos e descontentamento entre os expositores. Nos anos seguintes, o festival voltou ao período tradicional entre fins de abril e início de maio, coincidindo com as cheias nos rios e o ápice da produção de frutos do miritizeiro. O local da realização passou a ser a Praça da Bandeira, espaço amplo e mais adequado para receber o grande número de visitantes.

Em 2013, a Asamab e o SEBRAE, até então parceiros, passaram a divergir no tocante a crescente interferência da entidade privada nos negócios locais. Embora reconhecendo a importância da profissionalização dos artesãos oriunda de sua associação ao SEBRAE, os mesmos não aceitaram que fosse concedido espaço para artesãos de outras localidades do Pará e para tipos de artesanato que não aquele de miriti, aproveitando-se do nome já consagrado da Feira do Miriti. O rompimento foi oficializado em 2014, quando a Asamab passou a ter maior autonomia na organização do festival.

Ver também
 Brinquedo de miriti em Abaetetuba

Ligações externas

Patrimônio cultural do Pará
Atrações turísticas do Pará
Cultura de Abaetetuba

Festival do Miriti


Rogério Noel Peres Claro () a fost un profesor în învățământul profesional tehnic, jurnalist și popularizator al istoriei orașului Setúbal.

Biografie

Pregătire academică
Rogério Peres Claro a urmat studii la Liceul Național din Setúbal (actuala Școală Secundară Bocage) și apoi a obținut o licență în filologie romanică la Universitatea din Lisabona.

Activitatea în domeniul educației
Rogério Peres Claro și-a început cariera didactică ca profesor în învățământul profesional tehnic în 1943, după care a fost director al Școlii Industriale și Comerciale din Estremoz (actuala Școală Secundară Rainha Santa Isabel) între 1952 și 1961 și al Școlii Industriale și Comerciale din Setúbal (actuala Școală Secundară Sebastião da Gama) între 1961 și 1970.

Între anii 1970 și 1975 a îndeplinit funcția de inspector provincial pe probleme de educație în Mozambic. Între anii 1979 și 1982 a fost director al Serviciilor de Educație și Cultură din Macao.

Activitatea politică
Rogério Peres Claro a fost deputat în Adunarea Națională în legislatura a VII-a (1957-1961), ca reprezentant al circumscripției electorale Portalegre, și în legislaturile a IX-a (1965-1969) și a X-a (1969-1973), ca reprezentant al circumscripției Setúbal.

În cele trei legislaturi a fost secretar al Comisiei de Educație Națională, Cultură Populară și Interese Spirituale și Morale.

A fost subdelegat al Episcopiei de Setúbal în organizația de tineret Mocidade Portuguesa între anii 1949 și 1952, și vicepreședinte al Comisiei Districtuale Setúbal a partidului Uniunea Națională.

De asemenea, a fost președintele comitetului director al Grémio Nacional da Imprensa Não Diária.

Activitatea jurnalistică
În afară de colaborarea dispersată la mai multe publicații periodice, Peres Claro a deținut și condus unele publicații:
 O Jornal de Estremoz (săptămânal fondat în 1955) - proprietar și redactor
 A Voz do Desporto (1955) - proprietar
 O Distrito de Setúbal (1951-2002) - director
 Revista Cetóbriga, fondată în 1964 - director.

Onoruri
 Medalia de onoare a orașului Setúbal pentru activități culturale.

Lucrări publicate

Lucrări privind istoria orașului Setúbal
 Setúbal no Século XVIII : As Informações Paroquiais de 1758. Setúbal, 1957.
 Setúbal de há 100 anos : 1876. Setúbal, 1976
 Setúbal de há 100 anos : 1877. Setúbal, 1977
 Setúbal de há 100 anos : 1878. Setúbal, 1978
 Setúbal de há 100 anos : 1879. Setúbal, 1979
 Setúbal de há 100 anos : 1880-1881. Setúbal, 1985
 Setúbal de há 100 anos : 1882-1885. Setúbal, 1988
 Setúbal de há 100 anos : 1886-1887. Setúbal, 1991.
 O que era a Taxa Ad-Valorem : Para a História da Cidade de Setúbal. Setúbal, 1986
 Setúbal na História (coordonator). Setúbal : Liga dos Amigos de Setúbal e Azeitão, 1990.
 Um Século de Ensino Técnico Profissional em Setúbal: Da Escola de Desenho Industrial Princesa D. Amélia à Escola Seundária Sebastião da Gama: 1888-1988. Setúbal : Câmara Municipal de Setúbal, 2000. .
 Setúbal Após o Terramoto de 1755 : As Informação Paroquiais de 1758 Setúbal : Centro de Estudos Bocageanos, 2011,

Alte lucrări
 Eça de Queirós e a Europa. Setúbal, 1958
 Homenagem Nacional a Bocage : II Centenário : Antologia. (selecție, prefață și note). Setúbal : Junta Distrital de Setúbal, 1965.
 Cartas do Diretor aos Alunos e Alunas da Escola Industrial e Comercial de Setúbal. Setúbal, 1972
 Versos do Cantador de Setúbal : António Maria Eusébio (O Calafate). (organizare, introducere și note).
 1.º vol., Lisboa : Ulmeiro, 1985
 2.º vol., Lisboa : Ulmeiro, 1985
 3.º vol., Setúbal : Centro de Estudos Bocageanos, 2008
 Dr. Francisco Paula Borba : Primeiro Cidadão Honorário de Setúbal. Setúbal, 1986.
 A Administração Escolar em Macau : 1979-1982 : Da Repartição da Educação à Direção dos Serviços de Educação e Cultura. Com ALVES, Maria Irene. Macau : Direção dos Serviços de Educação e Juventude, 1997.

Traduceri
 Duiliu Zamfirescu. Vida no campo (Viața la țară), în cotidianul O Século din Lisabona, numerele din 18 mai 1947 până în 28 iunie 1947 (în colaborare cu Victor Buescu);
 Panait Istrati. A Casa Thuringer. Lisboa, 1949.
 Cezar Petrescu. A Sinfonia Fantástica. Lisboa : Gleba, 1946

Referințe

Nașteri în 1921
Decese în 2015
Jurnaliști portughezi
Politicieni portughezi
Traducători portughezi

Rogério Peres Claro


Uludağ, Bursa ili sınırları içinde, 2.543 m yüksekliği ile Türkiye'nin en büyük kış ve doğa sporları merkezi olan dağ. Uludağ; Marmara Bölgesinin en yüksek dağıdır. Kuzeybatı-güneydoğu doğrultusunda uzanan Uludağ'ın uzunluğu 40 km'yi bulur. Genişliği ise 15–24 km'dir. Toplu ve heybetli bir görünüşe sahip olan bu dağın Bursa'ya bakan yamaçları kademeli, güneye Orhaneli'ne bakan tarafları ise düz ve daha diktir. En yüksek noktası göller bölgesinde yer alan Uludağ tepe'dir (2.543 m). Uzaktan Bursa'ya yaklaşılırken ve oteller bölgesinde görülen yüksek tepe genelde zirve olarak algılanır. Hâlbuki Zirve gibi görünen o tepenin ismi Keşiş Tepedir ve yüksekliği 2.486 m'dir. Uludağ tepe (2.543 m) Keşiş Tepenin 5 km güneydoğusunda yer alır. Dağın kuzey tarafında Sarıalan, Kirazlı, Kadı, Sobra köylüleri

vardır.

Tarihi
Antik çağın ilk tarihçilerinden Herodot (MÖ 490-420) yazdığı Herodot Tarihi isimli kitabında Uludağ, "Olympos" olarak geçer ve Olympos'ta Lydia kralı Kroisos'un oğlu Atys'in yaşadığı trajediyi anlatır. Herodot'tan 400 yıl sonra Amasya doğumlu coğrafyacı Strabon (MÖ 64-MS 21) yazdığı 17 kitaptan oluşan Coğrafya isimli kitabında Uludağ, Olympos ve Mysia Olympos'u olarak geçer. Strabon; "Mysia" isminin aslının Lydia'lılarda gürgen ağacı anlamına gelmekte olduğunu belirtir. Roma İmparatorluğu'nda resmi din hıristiyanlık olduktan sonra Uludağ'da 3. yüzyıldan sonra keşişlerin yaşadığı ilk manastırlar kurulmaya başlanmış ve manastırlar 8. yüzyılda sayıca en üst seviyeye çıkmıştır. Uludağ'da Nilüfer çayı ile Deliçay arasındaki vadi ve tepelerde 28 manastır kurulmuştur. Orhan Gazi Bursa'yı uzun bir kuşatmadan sonra teslim almış ve dağdaki keşişlerin yaşadığı manastırların bir kısmı terk edilirken, bazılarının yerlerine Doğlu Baba, Geyikli Baba, Abdal Murat gibi müslüman dervişlerin inziva yerleri olmuştur. Bursa'nın fethinden sonra Türkler dağa "Keşiş Dağı" ismini vermişlerdir. 16. yüzyılda Bursa'ya gelen Alman seyyah Reinhold Lubenau Uludağ'ın Türklerin eline geçtikten sonra keşişlerin sadece gündüzleri ibadet için dağa çıktıkları ve manastırların harç kullanılmadan taş duvarlarla yapıldığını belirtir. "Olympos Mysios" veya "Keşiş dağı", 1925 yılında Bursa Vilayeti Coğrafya Cemiyeti'nin girişimleri ve Osman Şevki Bey'in önerisi ile "Uludağ" adını almıştır.

Turizm
1933'te Uludağ'a bir otel, bir de muntazam şose yol yapılmış, böylece bu tarihten itibaren Uludağ kış kayak sporları için bir merkez haline gelmiştir. Düzenli otobüs seferlerinin başlaması da buraya ilgiyi daha da artırmıştır. Sonradan asfaltla kaplanan bu yol Uludağ'ın Kadıyayla hariç bütün yerleşim birimlerini doğrudan Bursa'ya bağlar. Uludağ modern dağ tesisleri, 1963'te hizmete açılan Türkiye'nin ilk teleferiği Bursa Teleferik, dördüncü büyük kent olan Bursa'nın hemen yanında olması ile dağ ve kış turizminin merkezi olmuştur. Uludağ Türkiye'nin en büyük kayak merkezidir. Yol durumunun uygunluğu,uzun kış mevsiminde (Ekim-Nisan arası) kar bulunması, eşsiz manzaraları buraya turist çekmektedir. Dağın doruk noktasından açık havada İstanbul, Marmara denizi ve civar yakın yerlerin görünmesi buraya ayrı bir özellik vermektedir. Doğu, kuzey eteklerinin Bursa Ovasına yakın yerlerinde sıcak su kaynaklarının bulunmasından burada kaplıcalar meydana gelmiştir. Bursa'nın Çekirge semtindeki bu kaplıcalar pek çok hastalığa şifa olmaktadır. Teleferik 2014 yılında tümüyle yenilenmiş ve Kurbağakaya (Oteller) bölgesine kadar uzatılmıştır. Ayrıca teleferiğin ara istasyonu olan Sarıalan'da ve Sarıalan'dan telesiyejle ulaşılan Çobankaya'da Kızılay Derneği'nin her yaz düzenlediği yaz kampları bulunmaktadır. Kirazlıyayla</u>'da kurulu bulunan eski senatoryum binası şu anda otel olarak kullanılmaktadır. Uludağ'da 15 adet özel ve kamuya ait 12 resmi konaklama tesisi vardır. Bunlara ait pek çok telesiyej ve teleski hattı mevcuttur.

İklim ve bitki örtüsü (flora)
Uludağ'ın yüksek yerlerinde eski buzullara ait izlere rastlanmaktadır. Karatepe'nin kuzeyindeki Aynalıgöl, Karagöl ve Kilimligöl buzul gölleri bu izlerin en önemlileridir. Bu göllerin beyaz kar yığınları buraların güzelliğine güzellik katmaktadır. Uludağ'ın Zirvesi olan Uludağ Tepe (2543 m) altındaki kuzey çanağında kalıcı kar tabakaları bulunur. Türkiye'nin en alçakta kalıcı kar bulunan dağıdır.

Etrafındaki çöküntü sahalarının çevresinde yükselen Uludağ'da tabakalar arasında yer yer maden ve maden damar yataklarına rastlanmaktadır. Türkiye'nin önemli volfram yatakları buradadır. İklimi, yüksek dağ özelliğindedir. Yükseklere çıkıldıkça kar yağışı ve miktarı fazlalaşır. Yüksekliğe bağlı olarak da ısı azalır. 1700 m'nin üzerinde kışın Şubat sonunda 150 cm-400 cm arasında kar kalınlığı oluşmaktadır. Uludağ'dan kaynaklanan derin vadiler içindeki pek çok dere, Nilüfer Çayı ile Göksu'ya ulaşırlar.

Uludağ, bitkisel zenginlik bakımından ender yerlerden biridir. Mart ayında alt kademelerde başlayan uyanma, yaz boyunca zirvede devam etmektedir. Özellikle orman kuşağının üzerinde yer alan ve pek çok kişi tarafından kıraç olarak bilinen dağda, çok zengin ve bu bölgeye özgü nadir bitki türleri yayılış göstermektedir.

 350 m'den itibaren: defne, zeytin, katran ardıcı, fındık, laden, funda, kızılçam, maki ve çalılık alanlar,
 350–700 m arası: kestane, akçakesme, erguvan, koca yemiş, dağ çileği, zeytin, katırtırnağı, Girit ladeni, mazı meşesi, gürgen, kızılcık, alıç, geyikdikeni, sırımbağı, yabani defne, karaağaç, kayın, titrek kavak, karaçam,
 700–1000 m arası: kestane, kayın, sapsız meşe, titrek kavak, karaçam, ya kızılcık, alıç, geyikdikeni, muşmula,
 1000-1050 metreden itibaren: kayın ormanları 1500 metreye kadar ulaşır.
 1500–2100 m arası: Uludağ köknarı, bodur ardıç, yaban mersini, ayı üzümü, yabani gül, geyik dikeni, çoban üzümü, söğüt, karaçam, kayın, gürgen, titrek kavak, sırımbağı, yoğurtotu, kekik, bitotu, misk soğanı, hindiba, bahar yıldızı, çok çiçekli gelincik, yabani elma.

Karaçam ormanları arasında sarıçam, 2100 m'den sonra bodur ardıçlar, 2300 m kadar otsu türler ile temsil edilen Alpin bitkiler hakimdir. Dağın etek bölümlerinde meşe, kestane, çınar, ceviz ağaçlarına, 300–400 m kadar olan kısımda Akdeniz bitkilerine daha yukarılarda nemli orman bitkilerine rastlanır.

Dağın iklimi alt kademelerden zirveye doğru kademeli değişimler göstermektedir. Alt kademelerdeki Akdeniz iklimi ile Karadeniz İkliminin geçiş tipi gözlenir. Yazın Akdeniz'deki kadar kurak bir iklime sahip değildir. Zirveye doğru nemli mikro termik iklim tipine dönüşürken, kışları yüksek rakımlarda oldukça sert hava şartları görülür. Doğu Akdeniz iklim grubunun birinci familyasında yer almaktadır.
Yıllık ortalama Sıcaklık Zirveye doğru azalmakta yağış ise artmaktadır. Bursa'da (100 m) yıllık 14,6 °C olan ortalama sıcaklık ve 696,3 mm olan yıllık toplam yağış, Uludağ'ın kuzey yamacında bulunan Sarıalan meteoroloji istasyonunda (1620 m) 5,5 °C ve 1252,1 mm, Uludağ Zirve (oteller) meteoroloji istasyonunda (1877 m) 4,6 °C ve 1483,6 mm'ye ulaşır. Özellikle Kuzeye bakan tarafında karadeniz iklimine benzer iklim gözlemlenir. Sarıalan, Bakacak, Çobankaya mevkilerinde yazın orografik yağış (yamaç yağışı) gözlemlenmektedir. Sarıalan'da yıllık yağışın % 14,3'ü yazın düşerken bu oran Uludağ otellerde % 10,9'a, Bursa'da %10,4'e düşer. Kar yağışlı gün sayısı da zirveye doğru artar. Bursa'da kar yağışlı gün sayısı 7,5 gün ve karla kaplı gün sayısı 9,4 gün iken Sarıalanda (1620 m) kar yağışlı gün sayısı 48,9 gün ve karla kaplı gün sayısı 109,9 güne çıkar, Uludağ otellerde (1877 m) kar yağışlı gün sayısı 67,5 gün karla kaplı gün sayısı 179,3 güne ulaşır. Uludağ'da gözlemlenmiş en yüksek kar kalınlığı 430 cm'dir. En yüksek kar kalınlıklarına genelde mart ayında ulaşılır. Oteller bölgesinde Eylül ayı ile Haziran ayı arasında kar yağışı gözlemlenebilir. Ama ağırlıkla kar yağışları Ekim ayında başlar ve Mayıs ayına kadar aralıklarla sürer. Kayak yapmaya elverişli kalınlığa genelde 25 Kasım- 15 Aralık arasındaki tarihlerde ulaşılır ve yağış durumuna göre 15 Nisan 1 Mayıs tarihlerine kadar sürer. Kayak sporu için ortalama istatistiki veri olarak bakıldığında ortalama donlu gün sayısı 144,7 gün, gündüz en yüksek sıcaklığın 0'ın altında olduğu gün sayısı ise 54,9 gündür. Kayak için en uygun sıcaklıklar Aralık ile Mart sonu arasında gözlemlenir.

Göller bölgesi
Uludağ, Küçükasya'da buzul oluşumlarının ilk olarak bulunduğu bir yüksekliktir. Gerçekten ülkemizdeki buzul devri izleri ilk olarak Uludağ'da ve 1904 yılında bulunmuştur.
Uludağ üzerinde rastlanan pleistosen'e ait glasyal izler, zirveler sathı ile yüksek yaylalar düzlüğü arasında kuzeybatıdan güneydoğuya doğru uzanan 200 – 300 m. nisbi yükseklikteki sarp duvarda oyulmuş sirklerden ibarettir.
Sirkler Uludağ'ın zirve nahiyesinin kuzey kısmında morfolojinin en göze çarpan unsurunu kuzeybatıdan güneydoğuya doğru sıralanmıştır. Bunları mevkilerine göre üç takımda inceliyoruz :
a) Batı grubu, b) Ortadaki grup, c) Doğu grubu.

a) Batıdaki sirk grubu
Bu gruba dahil olan iki sirk gölü vardır. Koğukdere Gölü ve Çaylıdere Gölü yer alır. Bu iki göle aynı zamanda "İkiz Sirk Gölü'' de denmektedir. Bu sirkler 2500 metrelik Sığınaktepe'nin hemen kuzeyinde bulunurlar. Her iki sirkin ebatları hemen hemen aynı olup, yaklaşık 300 – 400 m. kadardır ve taban yükseltileri de 2200 metredir.

b) Ortadaki sirkler grubu
Bu gruba Heybeli Göl ve Buzlu Göl dahildir. Uludağ'ın zirve nahiyesinin sarp kuzey duvarının orta kesiminde yer almıştır. Bu gruba dahil olan sirkler arasında az yüksek ve basık sırtlar tamamıyla mermerlerden oluşurken bir yandan küçük karstik çukurlar bir yandan da hörgüç kayaya benzer şekiller dikkati çekmektedir.

c) Doğudaki sirk grubu
Uludağ'ın en muhteşem ve en güzel sirklerini teşkil eden bu grubu üç sirk meydana getirir. Kütlenin en yüksek noktası Karatepe'nin (2550 m.) kuzey yamaçlarında kemirilmiş olan bu sirkler batıdan doğuya doğru Aynalı, Karagöl ve Kilimli adını alan birer göl tarafından teşekkül eder.

Bunlardan en batıda bulunan Aynalıgöl sirki kuzeydoğuya bakan büyük bir at nalı şeklindedir. Sirkin çapı 500 metre kadardır; yani orta ve batı gruplarına dahil sirklerin hepsinden daha büyüktür. Sirkin üç yanı çok yüksek duvarlar halinde yükselir. Bu duvarların güney yarısı mermerlerden, kuzey yarısı ise granit, gnays ve hornblendli şistlerden meydana gelir. Böylece Aynalı Sirki de, bütün Uludağ sirkleri gibi granit - mermer kontağında yer almış bulunmaktadır.
Doğu grubundaki sirklerin ikincisini Karagöl Sirki teşkil eder. Hemen hemen daire şeklindedir. Karagöl Sirki'nin hemen güneyinde Uludağ'ın en yüksek noktası olan Uludağ Tepe (2543 m) yükselmektedir. Böylece gölü çeviren sarp sirk duvarlarının yüksekliği 300 metreye yaklaşmaktadır. Karagöl Sirki komşu sirkler gibi kuzey doğuya bakmakta olup önünde yaklaşık 10 metre yüksekliğinde bir moren seddi mevcuttur.
Doğu grubundaki sirklerin üçüncüsünü ve aynı zamanda Uludağ sirklerinin sonuncusunu, Karagöl'ün doğu komşusu olan Kilimli Göl Sirki teşkil etmektedir. Ortasından granit- mermer kontak hattının geçtiği bu sirkin tabanı, nispeten daha küçük ve daha az derin olan Kilimligöl tarafından işgal olmuştur. Bu gölün seviyesi 2330 metredir. Gölün fazla suları, sirki kapatan 20 metre yüksekliğinde bir moren seddinin altından sızmakta ve biraz aşağıda tekrar meydana çıkmaktadır. Bu üç gölün ayakları ileride birleşerek Bursa Ovası'nın doğu ucuna inen Aksuyu oluşturmaktadır.

Göller bölgesinin faunası
Göllerde yapılan zooplankton örneklemeleri sonucunda, Rotiferlerden (Tekerlek hayvanlar) 11 familya içerdiğine 7 takson, Kopepodlardan (Kürek ayaklılar) 3 familya içeriğinde 5 takson olmak üzere 36 takson saptanmıştır. Rotiferlerin istasyonunlara göre dağılımlarına bakıldığında, 13 takson ile Kilimligöl'ün en zengin istasyon olduğu görülmektedir. Bunu 9 ve 8 takson ile Aynalıgöl, Karagöl ve Buzlu Göl izlemektedir. Rotiferler açısından en fakir istasyon ise 4 takson ile Heybeligöl olmuştur.
İstasyonların tümünde değişen sayılarda Oligoket (halkalı solucanlar) türleri tespit edilmiştir. Naididae (çamur solucan) familyası tür çeşitliliği bakımından dominant olmasına rağmen, Kilimligöl, Karagöl ve Aynagöl'de herhangi bir Naidid türüne rastlanmamıştır.
Sonuç olarak, Uludağ'da bulunan buzul göllerin zooplanktonunda 36, zoobentosunda 38 ve omurgalı faunasında ise 8 takson olmak üzere toplam 82 takson tespit edilmiştir.

Hayvan topluluğu (fauna)
Uludağ Millî Parkı içinde ayı, kurt, tilki, sincap, tavşan, gelincik, yılan, yaban domuzu, kertenkele, akbaba, dağ kartalı, ağaçkakan, baykuş, kumru, dağ bülbülü, serçe gibi değişik hayvanlar yaşamlarını sürdürmektedir. Kırmızı orman karıncası da Uludağ ormanlarına büyük fayda sağlamaktadır. 1966 yılında Yeşiltarla'da bir geyik üretme çiftliği de kurulmuştur. Çok uzun zaman faaliyetini sürdüren çiftlikteki geyikler 2006 yılında doğaya salındılar. Sakallı Akbaba (Grpaetus barbatus) ise Uludağ'da yaşayan endemik türdür. 46 tür kelebek yaşamakta olup Apollo kelebeğinin Uludağ'a özgü endemik türü bulunmaktadır. Türkiye'deki en büyük kelebek olma özelliğine sahip olan bu kelebek, zaman zaman 3.000 m yükseklikte bile yaşama imkânı bulur. Vücutları kürke benzeyen siyah tüylerle kaplıdır. Gövdenin koyu rengi güneşten ısı emmesine yardımcı olur. Bu kanatlar kelebeğin olağanüstü yükselmesini sağlar.

Resim galerisi

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki dağlar listesi
 Türkiye'deki yanardağlar
 Uludağ Millî Parkı

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Uludağ Kayak Merkezi Resmî sitesi
 Milli Parkı Sayfası
 Uludağ Pist Bilgileri

Bursa ilinin dağları
Türkiye'deki kış sporları merkezleri
İkibinlikler

Türkiye'deki Önemli Kuş Alanları

Uludağ


My dying bride, 1990 yılında Bradford, İngiltere'de kurulan doom metal grubu. Bugüne kadar 11 stüdyo albümü, 3 EP, bir demo, bir box set, 4 derleme albüm, 1 konser albümü ve bir konser CD/DVD'si yayımladılar. Anathema, Paradise Lost ve Katatonia ile birlikte, My Dying Bride death/doom metal türünün liderlerinden biri olmuştur.

Biyografi

Kuruluş Yılları (1990–1992)
My Dying Bride Haziran 1990'da İngiltere'nin kuzeyinde yer alan Bradford şehrinde gitarist Andrew Craighan ve davulcu Rick Miah 'nın Abiosis'ten ayrıldıktan sonra aralarına vokalist Aaron Stainthorpe ve gitarist Calvin Robertshaw'u da almaları ve böylece Abiosis grubuna son vermeleriyle kuruldu. 6 aylık bir prova sürecinden sonra, grup, Voltage adlı plak şirketinden Tim Walker'ın prodüktörlüğünde  ilk çalışmaları olan Towards the Sinister demosunu yayımladı. Demonun ismi "Symphonaire Infernus et Spera Empyrium" şarkısında geçen bir dizeden alındı. Bundan kısa bir süre sonra ise ilk single'ları olan "God Is Alone" 'u  küçük çaplı bir Fransız plak şirketi olan Listenable'dan çıkardılar. Bu single'ın çıkar çıkmaz yok satmasıyla birlikte büyük plak şirketi Peaceville Records 'un dikkatini çektiler ve ilk EP'leri olan Symphonaire Infernus Et Spera Empyrium 'u bu şirketten yayımladılar. Grubun son üyesi basçı Adrian Jacksonda gruba bu EP ile birlikte katıldı. İlk EP'den kısa bir süre sonra da ilk stüdyo albümü As the Flower Withers geldi.

Turn Loose the Swans (1992–1994)
As the Flower Withers ın ardından İngiltere'yi ve anakara Avrupa'yı kapsayan büyük bir turneye çıktılar ve in 1992'de bir sonraki EP'leri olan The Thrash of Naked Limbs 'i yayaımladılar. Bir turne daha planlıyordular fakat promosyon klibi sıraında davulcunun kötü bir şekilde düşüp yaralanması sonucu bu proje iptal edildi.
1993'te, gruba klavye ve keman müzisyeni olarak Martin Powell katıldı ve ikinci stüdyo albümleri olan Turn Loose the Swans 'ı kaydetmeye başladılar. Martin Powell'ın katılmasıyla, şarkılarda As the Flower Withers albümünden de fazla keman kullanımı duyulmaya başlandı. Albümün ardından 1994 yılında bir turne daha geldi ve yeni bir EP: I Am the Bloody Earth yayımlandı.

The Angel and the Dark River (1995)
1995 yılı My Dying Bride'ın bir sonraki albümüne tanıklık etti: The Angel and the Dark River. Albümün ardından içinde ilk festival performanslarından bazılarını da barındıran başarılı bir turneye çıktılar. Kısa bir süre sonra ise ilk derleme albümleri olan ve içinde ilk 3 EP'lerinden parçalar bulunan  Trinity yayımlandı. 1995'in son dönemlerinde, My Dying Bride, Iron Maiden ile birlikte 3 ay süren bir turneye çıktı.

Albümleri
 Symphonaire Infernus Et Spera Empyrium
 As The Flower Withers
 The Thrash Of Naked Limbs
 Turn Loose The Swans
 I Am The Bloody Earth
 The Angel And The Dark River
 Trinity
 Like Gods Of The Sun
 34.788% ... Complete
 The Light At The End Of The World
 Meisterwerk 1
 Meisterwerk 2
 The Dreadful Hours
 The Voice Of The Wretched
 Songs Of Darkness, Words Of Light
 A Line Of Deathless King
 For Lies I Sire

Şu anki grup üyeleri
 Aaron Stainthorpe - vokal
 Andrew Craighan - gitar
 Hamish Glencross - gitar
 Lena Abé - bas gitar
 Dan Mullins - davul

Eski Üyeler
 Calvin Robertshaw - gitar
 Yasmin Ahmed - klavye
 Martin Powell - yan vokaller/keman
 Rick Miah - davul
 Bill Law - davul
 Shaun Steels - davul
 Sarah Stanton - klavye/keman
 Adrian Jackson - bas gitar

İngiliz doom metal grupları
İngiliz gotik metal grupları
İngiliz death metal grupları
1990'da kurulan müzik grupları
Müzikal altılılar

My Dying Bride


Eileen Dupuch Carron, OMJ (Nassau, 13 de março de 1930) é uma advogada e editora de jornais em Bahamas.

Biografia
Filha de Sir Étienne Dupuch e Lady Marie Dupuch, ela nasceu Eileen Dupuch em Nassau e foi alfabetizada no Queen's College e na St. Francis Xavier's Academy antes de ir para o exterior para estudar no St Francis' College em Hertfordshire, na Inglaterra.

Ela passou a receber um bacharelado em filosofia do St. Michael's College, Toronto, um mestrado em jornalismo da Columbia University Graduate School of Journalism em Nova Iorque, e estudou direito em Londres.

Ela foi casada com o falecido Roger Peter Carron, até sua morte em 2009.

Carreira
Em 1962, Carron tornou-se editora assistente do jornal The Tribune em Nassau, o jornal fundado por seu avô, Leon Dupuch, e gerenciado por seu pai, Etienne. No mesmo ano, ela se tornou a segunda mulher chamada para o Bahamas Bar.

Ela foi reconhecida pelo International Press Institute por seu "compromisso sem fim com a imprensa livre e o mais alto padrão jornalístico".

Em 1972, tornou-se editora do The Tribune, tornando-se apenas a segunda editora feminina nas Bahamas. Em agosto de 2019, ela era, com 47 anos, gerenciadora e redatora mais antiga em Bahamas.

Em 1993, Carron tornou-se o primeiro CEO de uma estação de rádio privada, The People's Radio Station, 100 JAMZ.

Honrarias
Carron se tornou a primeira piloto feminina nas Bahamas durante seus vinte anos. Ela é a única bahamense a ter um editorial lido no registro do Senado dos Estados Unidos.

Em 2000, foi nomeada Companheira da Ordem de São Miguel e São Jorge.

Alunos da Universidade Columbia
Alunos da Universidade de Toronto
Pessoas vivas
Nascidos em 1930
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Eileen Carron


بلدية كانيت لو رويج ، هي إحدى بلديات مقاطعة كاستيلون التي تقع في منطقة بلنسية، في شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 913 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2006).

مراجع

أماكن مأهولة في كاستيون
بلديات كاستيلون

كانيت لو رويج


Tusane (Tuzane), jedno od nekoliko plemena Carrizo Indijanaca čija je domovina vjerojatno bila uz rijeku Rio Grande nedaleko Lareda. Njihovo ime spominje se uz ostale Carrizo bande jedino u misiji San Juan Bautista, nedaleko Eagle Passa.

Naziv Tusonid, vjerojatno je varijanta od Tusane.

Izvori

Comecrudan

Tusane


Inge Maux, née le  à Mettmach (Haute-Autriche), est une actrice autrichienne.

Biographie

Inge Maux grandit principalement en Haute-Autriche. Son oncle est le compositeur Richard Maux (1893-1971), qui l'encourage artistiquement et réussit à convaincre ses parents qu'elle puisse fréquenter l'école de théâtre Krauss à Vienne. Elle prend son nom de famille comme nom de scène.

Inge Maux est engagée comme actrice au Schauspiel Köln et au Schauspielhaus à Zurich et apparait également dans diverses comédies musicales, telles que dans Un violon sur le toit (Anatevka) à l'Opéra de Zürich où elle est Yente, dans Chicago au Theater an der Wien et dans Ich war noch niemals in New York (rôle de Maria Wartberg) au Raimundtheatertre. Elle est aussi invitée au Residenztheater à Munich, au Ernst Deutsch Theater à Hambourg, au Theater in der Josefstadt à Vienne et au Theater in der Drachengasse.

Maux est membre du Volkstheater à Vienne où elle joue les rôles de Betty Dullfeet dans La Résistible Ascension d'Arturo Ui dans les saisons 2010/11 à 2013/14, celui de Veta Louise Simmons dans Harvey, Laina dans Maître Puntila et son valet Matti et celui de Miss Krottensteine dans Du bleibst bei mir de Felix Mitterers.

Inge Maux se marie en secondes noces à l'acteur Manfred Schmid (né le 4 avril 1940) avec qui elle vit à Artstetten en Basse-Autriche.

Elle organise des soirées spéciales avec de la musique juive. Outre son travail d'actrice, elle travaille également comme photographe et artiste peintre.

Filmographie partielle

Au cinéma
 2011 : Anfang 80
 2012 : Paradis : Amour
 2014 : Boys Like Us de Patric Chiha
 2015 :
 2018 :
 2020 : Notre maison hantée
 2022 : Rimini

À la télévision
 2012 : Braunschlag (série télévisée)

Distinctions

 Membre de	l'Académie autrichienne du cinéma
 2015 : Deutsche Akademie für Fernsehen : Nomination dans la catégorie Meilleur second rôle féminin pour Spuren des Bösen – Schande.
 2016 : Prix du film autrichien : Nomination dans la catégorie Meilleur second rôle féminin (Beste weibliche Nebenrolle) pour Jack (2015).
 2019 : Prix du film autrichien : Meilleure actrice de soutien (Beste weibliche Nebenrolle) pour Murer: Anatomie eines Prozesses (2018)

Notes et références

Liens externes

Actrice autrichienne du XXIe siècle
Naissance en octobre 1944
Actrice autrichienne de cinéma
Actrice autrichienne de télévision
Actrice autrichienne de théâtre
Naissance dans le district de Ried im Innkreis
Nom de scène

Inge Maux


Império Romanov (), também conhecido como o Trono Imperial (), anteriormente o Império Russo (), é um Estado proposto pelo empresário e político russo Anton Bakov como um recriação do Império Russo. Seria liderado pelo herdeiro Romanov, príncipe Karl Emich de Leiningen, como imperador Nicolau III, com Bakov servindo como arquichanceler.

Em 2017, Bakov alegou ter mantido conversas com os chefes de vários países para comprar um território para estabelecer um estado legítimo "não micro". Estes incluíram Montenegro, Macedônia do Norte, Albânia, Gâmbia, Antígua e Barbuda e Kiribati. No início de 2017, foi relatado que Bakov estava interessado em adquirir três ilhas do Pacífico pertencentes a Kiribati para estabelecer um "Império Romanov revivido". Preliminarmente, as autoridades de Kiribati lideradas pelo presidente Taneti Maamau ficaram satisfeitos com a oferta, mas depois a rejeitaram. De acordo com Bakov, estava relacionado a uma luta política interna de Kiribati.

Desde 2012, Bakov também manteve conversas semelhantes com os governos da Gâmbia. Ele teve o apoio do presidente Yahya Jammeh e foi autorizado a fazer medições de engenharia para a futura construção de ilhas artificiais para implantar o território físico do Império. Mas depois da mudança de regime da Gâmbia em 2016, outras negociações falharam. Em 2019, Bakov publicou um livro chamado "O estado é você!" onde revelou em detalhes como decorrem as suas conversações com os governos acima mencionados. Ele relatou que inicialmente sempre foi recebido com entusiasmo, os funcionários aceitaram com prazer o dinheiro dele e prometeram apoio, mas depois todos desistiram. Em 2020, Bakov declarou que seu novo projeto, sucessor do Império, intitulado Arca Noë, será baseado em águas neutras do Mediterrâneo perto de Veneza como parte do movimento Seasteading.

História

Fundação
Bakov declarou que o novo Império Russo seria o sucessor do histórico Império Russo que deixou de existir em 1917. O Trono Imperial também reivindicou o direito a territórios marítimos que foram reivindicados pelo Império Russo ou descobertos pela Marinha Imperial Russa, mas nunca absorvidos na União Soviética. Os 17 territórios reivindicados incluem todo o continente da Antártida e terras sob a jurisdição do Japão, Reino Unido, Estados Unidos e outras nações.

Bakov declarou-se Primeiro-Ministro e anunciou uma constituição e símbolos do Estado. O Império começou a emitir seus próprios passaportes on-line por 1.000 rublos (US$ 31), e em 2014 afirmou ter concedido cerca de 4.000 passaportes a cidadãos.

Os proponentes do novo Império Russo pretendem ser o sucessor do histórico Império Russo fundado por Pedro, o Grande, em 1721. Como tal, a nação reivindica seu território despovoado que pertencia ao histórico Império Russo através do "direito de descoberta", mas que não foi reivindicada pela União Soviética após a Revolução Russa de 1917. Não reivindica terras que faziam parte do histórico Império Russo que agora faz parte da Finlândia, Polônia ou das ex-repúblicas soviéticas.

Em junho de 2012, Bakov registrou o Partido Monarquista no Ministério da Justiça da Rússia, com o objetivo declarado de restaurar a Monarquia na Rússia de acordo com a lei. É o único partido monarquista legalizado na Rússia. No outono de 2013, a filha de Bakov, Anastasia Bakov (Анастасия Бакова) foi a candidata do Partido Monarquista nas eleições para prefeito em Yekaterinburg.

Em julho de 2013, Bakov alegou que sua nação concedeu a cidadania a Edward Snowden, que na época estava no Aeroporto Sheremetyevo de Moscou em busca de anistia na Rússia.

Ver também

 Império Russo
 Romanov
 Micronação
 Lista de Micronações

Referências

Ligações externas

 Site Oficial - (em inglês e russo)
 Constituição do Império Romanov

Micronações
Estados e territórios fundados em 2011
Monarquia da Rússia

Império Romanov (micronação)


Havan birden fazla anlamda kullanılır:

 İçinde bir şey dövüp ufalamaya yarayan, tahta, taş, maden veya plastikten yapılan kap.
 Havan, 45 derece üstü açılarla ateş eden kısa namlulu top.

Havan (anlam ayrımı)


Finalen om verdensmesterskabet i fodbold 2006 var den 18. finale siden turneringens etablering i 1930. Den blev spillet den 9. juli 2006 foran 69.000 tilskuere på Olympiastadion i den tyske hovedstad Berlin, og skulle finde vinderen af VM i fodbold 2006. De deltagende hold var  og . Italienerne vandt kampen efter straffesparkskonkurrence, da den ordinære og forlængede spilletid endte 1-1. Dette var fjerde gang at italienerne blev verdensmestre.

I 2. halvleg af den forlængede spilletid blev Frankrigs anfører Zinedine Zidane udvist, efter han gav en skalle ind i italienske Marco Materazzis brystkasse, efter en verbal provokation. Zidane havde inden kampen meddelt, at han ville stoppe den aktive karriere efter finalen, som derfor blev hans sidste.

Kampen blev ledet af den argentinske dommer Horacio Elizondo, hvilket var hans fjerde kamp i turneringen.

Kampen var ufatteligt lige, men endte til sidst med en sejr til Italien med  5-3 efter straffesparkskonkurrencen.

Kampen

Detaljer

Eksterne henvisninger

Finalen
2006 - finalen
Italiens fodboldlandshold
Frankrigs fodboldlandshold
Sport i Berlin

Verdensmesterskabet i fodbold 2006 - finalen


Melissa Jacobs (Milwaukee, Wisconsin; 10 de mayo de 1981) es una actriz pornográfica y modelo erótica norteamericana.

Fue chica Penthouse en octubre de 2005.

Filmografía parcial
All Girls All the Time - 2010
Condemned - 2010
French Confessions - 2009
Girl Games 2 - 2011
Girlfriends 2 - 2010
Girls Only - 2011
Interns 2 - 2011
Malibu Girlfriends - 2008
Naughty Cheerleaders - 2009
Pussy Eating Club 2 - 2010
Queen of the Strap-On - 2011
Red Panties - 2010
Secret Diary of a Cam Girl - 2009
Sex Angels - 2011
This Ain't The Bachelor XXX - 2010
Tori Black's After School Special - 2011
Young Hot and Lesbian - 2011

Referencias

Enlaces externos

Actrices pornográficas de Estados Unidos
Modelos eróticas de Estados Unidos
Penthouse Pets
Nacidos en Milwaukee

Melissa Jacobs


සමහරවිට  ලෙසින්ද හැඳින්වෙන,  යනු, ජපානයේ  පාරජාතික සංවිධානාත්මක අපරාධ සම්මේලයක  සාමාජිකයෝ වෙති. ජපාන පොලීසිය සහ, පොලිසියේ ආරාධනය පරිදී මාධ්‍යය විසින්, ඔවුන් හැඳින්වෙන්නේ  ලෙසින් වන අතර, යකුඩා විසින් ඔවුන්ව හඳුනාගනු ලබන්නේ  ලෙසිනි. ඔවුන්ගේ දැඩි සද්චර්යා මාලාව සහ අතිශයින් සංවිධානාත්මක ආකාරය පිළිබඳව යකුසාවරුන් කුප්‍රකට වෙති. ජපාන මාධ්‍යය තුල එහි විශාල උපස්ථිතියක් පෙන්නුම් කරන අතර ඇස්තමේන්තුගත සාමාජිකයන් 103,000 හා සමගින් අන්තර්ජාතික ලෙසින් ක්‍රියාත්මක වෙති.

යකුසා යනු ලොව විශාලතම අපරාධ සංවිධානය වෙයි.

සම්භවයේ කොටස්
යකුසා සංවිධානයන්හී තනි සම්භවයක් පිළිබඳ අවිනිශ්චතාවයක් තිබුණද, බොහෝ නූතන යකුසා සංවිධාන ව්‍යුත්පන්න වී ඇත්තේ, ප්‍රාථමික වශයෙන් නීතිවිරෝධි, සොරකම් කෙරුණු හෝ කඩමාලු භාණ්ඩ ගෙන් ගෙට විකිණීමෙහි යෙදුනු මධ්‍ය-එඩෝ යුග (1603–1868): තෙකීයා සංවිධානය වෙතින් සහ, සුදූ කෙලිය හා සම්බණ්ධවූ හෝ එහි යෙදුනු හෝ බකුතෝ සංවිධානය වෙතින් පැනනැඟුනු වර්ග දෙක වෙතිනි.

එඩෝ යුගයේදී  "තෙකීයා" (තොරොම්බල්කාරයෝ) සැලකුණේ පහළම පැලැන්තියේ සාමාජීය කණ්ඩායම් අතුරින් එකක් ලෙසිනි. ඔවුන්ගේම සංවිධාන ගොඩනැගීම ආරම්භ කරත්ම, වෙළෙඳ කුටි වෙන් කර දීම සහ ඔවුන්ගේ වාණිජමය ක්‍රියාකාරකම් සඳහා ආරක්ෂාව සැපයීම වැනි වාණිජය හා බැඳි යම් පරිපාලනමය යුතුකම් ඉටු කිරීම ඔවුන් භාර ගත්හ. ෂින්ටො උත්සව පැවැත්වෙද්දී, මෙම තොරොම්බල්කරුවෝ වෙළෙඳ කුටි විවෘත කල අතර සමහරක් සාමාජිකයන් ඒවායේ ආරක්ෂාව සැපයීම සඳහා ආරක්ෂකයන් ලෙසින් බඳවා ලනු ලැබූහ. වෙළෙඳ කුටි වෙන්කිරීම සහ සල්පිළ තුලදී ආරක්ෂාව සැපයීම වෙනුවෙන් එක් එක් තොරොම්බල්කාරයා විසින් කුළියක් ගෙවනු ලැබිණි.

සටහන්

යකුසා


Filip Karamarko (14. listopada 1988.), hrvatski reprezentativni kajakaš i kanuist. Natjecao se na Europskom prvenstvu u Bratislavi od 13. – 15. kolovoza 2010. godine u disciplini K1.

Izvori

Hrvatski kajakaši i kanuisti

Filip Karamarko


Yoshinori Muto (født 15. juli 1992) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2014||6||1
|-
|2015||||
|-
!Total||6||1
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018

Yoshinori Muto


Svijet

Zgrade i druge građevine

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Zgrade i druge građevine

 Dovršetak gradnje Bastiona Cornaro, u Splitu (započet 1661.)

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Arhitektura u 1664.


Yuki Tsunoda (jap.: 角田 裕毅) (Sagamihara, Kanagawa, Japan, 11. svibnja 2000.) je japanski vozač Formule 1 za momčad AlphaTauri. Godine 2018. osvojio je naslov prvaka u Japanskoj Formuli 4.

Djetinjstvo

Yuki Tsunoda rođen je u Japanu 11. svibnja 2000. u gradu Sagamihara u prefekturi Kanagawa. Njegov otac se utrkivao u Gymkhana natjecanju, vrsti utrkivanja gdje vozač vozi isključivo protiv štoperice. Na stazi Nakai, kada su Yukiju bile četiri godine, prvi put je vozio karting. To iskustvo bilo je Yukijev početak u automobilizmu. Njegov otac bio je Yukijev mehaničar 14 godina, a sam Yuki kaže da je igrao veliku ulogu u njegovoj karijeri. Dolazio je na svaku utrku i podučavao ga kako da vozi i kako da bude brži. Nakon 14 godina Yukijev otac se povukao s mjesta mehaničara, no i dalje je s obitelji ostao podrška Yukiju tijekom njegove karijere. Kao najdražeg vozača, Yuki navodi Ayrtona Sennu, dok su mu dvije najdraže staze Suzuka i Hungaroring.

Početak utrkivanja

Karting
Tsunoda je 2009. ostvario prvi veći uspijeh u kartingu, kada je osvojio 3. mjesto u kategoriji East Japan Junior Expert Class. Sljedeće 2010. osvaja naslov u Haruna Cup Series Yamaha Cadets Open Class kategoriji, a 2011. još jedan naslov u Shin-Tokyo NIC Cup Series Yamaha Cadets Open Class prvenstvu. Godine 2012. osvaja 3. mjesto u JAF Junior Karting Championship FP-Jr Class prvenstvu, a sljedeće 2013. naslov u JAF Regional Karting Championship FS125 Class East Region kategoriji. U JAF All Japan Karting Championship FS125 Class prvenstvu je prvi put nastupio 2014., kada je osvojio 11. mjesto, no sljedeće 2015. u istom prvenstvu osvaja titulu viceprvaka.

Japanska Formula 4

Iako se 2016. još natjecao u kartingu, s navršenih šesnaest godina u svibnju 2016., Tsunoda je mogao debitirati u jednosjedima. Pridružio se Japanskom Formula 4 prvenstvu na petoj rundi na stazi Suzuka, gdje su se 27. i 28. kolovoza vozile dvije utrke. Tsunoda je u bolidu Dome F110 s TOM'S Toyota motorom, vozio za momčad Sutekina Racing Team, gdje je na dvije utrke zamijenio Mikua Ikejimau. Na prvoj utrci osvojio je drugo mjesto iza pobjednika i osvajača pole positiona Takuye Otakija, dok je na drugoj utrci zauzeo četvrto mjesto. Te dvije utrke bile su dovoljne da privuče pažnju bivšeg vozača Formule 1 i višestrukog prvaka Japanske Formule 2 Satorua Nakajime, koji ga je preporučio Hondi.

Sljedeće 2017. prelazi u momčad Honda Formula Dream Project, te vozi cijelu sezonu. Momčadski kolege su mu Toshiki Oyu, Ukyo Sasahara i Takuya Otaki. Sezona se sastojala od sedam rundi, po dvije utrke na svakoj rundi. Tsunoda je već na prvoj utrci 7. travnja na Okayami stigao do prvog postolja, a na drugoj utrci do prve pobjede u sezoni. Prva utrka druge runde na Fujiju je bila jedina utrka te sezone koju je Tsunoda završio, no nije osvojio bodove, dok je na drugoj utrci osvojio peto mjesto. Uslijedilo je deveto mjesto na prvoj utrci treće runde na Autopolisu, dok je na drugoj utrci osvojio još jedno postolje. Nakon petog mjesta na stazi Sportsland Sugo, uslijedilo je jedino odustajanje te sezone za Tsunodu na istoj stazi na drugoj utrci. Nakon toga, prvenstvo se vratilo na stazu Fuji, gdje je Yuki osvojio drugu pobjedu u sezoni, dok je na drugoj utrci na Fujiju osvojio četvrto mjesto. Treća i posljednja pobjeda došla je na Suzuki, a na drugoj utrci na istoj stazi i posljednje postolje. Nakon što je na posljednjoj sedmoj rundi na stazi Motegi 11. i 12. studenog osvojio 16 bodova u dvije utrke, Tsunoda je sezonu završio na trećem mjestu u ukupnom poretku vozača sa 173 boda.

Tsunoda je sljedeće 2018. ostao u istoj momčadi, kao i njegov momčadski kolega Takuya Otaki. Toshiki Oyu i Ukyo Sasahara su napustili momčad, a na njihovo mjesto su došli Teppei Nator i Ren Sato. Sezona je sadržavala sedam rundi, po dvije utrke na svakoj rundi. Nakon što prvu utrku prve runde na Okayami 7. travnja Yuki nije završio, u sljedećih pet utrka, upisao je pet pobjeda. Osim na drugoj utrci na Okayami, pobijedio je i na stazama Fuji i Suzuka. Četvrta runda se vozila također na Fujiju, a ovoga puta, Tsunoda je osvojio dva postolja. Uslijedilo je još jedno postolje i šesta pobjeda u sezoni na petoj rundi na stazi Sportsland Sugo. Nakon što je na Autopolisu osvojio samo četiri boda, na posljednjoj rundi na Motegiju, stigao je do još jednog postolja i posljednje sedme pobjede. S osvojenih 245 bodova, odnosno 14 bodova više od drugoplasiranog Teppeija Natora, Tsunoda je osvojio naslov prvaka u Japanskoj Formuli 4.

Nakon što je osvojio naslov u Japanskoj F4, Honda je organizirala trodnevni test i Tsunodi je bilo jasno da treba nastupiti ako želi dobiti priliku utrkivati se u Europi. Yuki je na testu impresionirao, a privukao je interes i Helmuta Marka, te je od 2019. postao član Red Bullove juniorske akademije.

EuroFormula Open
Prvu prvenstvenu utrku u Europi, Yuki je odvozio u Francuskoj 27. travnja 2019. na stazi Paul Ricard, u EuroFormula Open prvenstvu. Nakon osvajanja naslova u Japanskoj F4 2018., Tsunoda se sljedeće godine trebao natjecati u FIA Formula 3 prvenstvu i Europskoj Formuli Masters. No problemi s održavanjem Europske Formule Masters, prisilili su šefa Yukijeve momčad Motopark - Tima Rumpfkeila, da umjesto Europske Formule Masters, pristupi EuroFormuli Open. Sezona EuroFormule Open sadržavala je devet rundi, s po dvije utrke na svakoj rundi. Već na prvoj utrci prve runde na Paul Ricardu, Tsunoda je stigao do drugog mjesta u utrci iza pobjednika Liama Lawsona. Uslijedilo je šesto mjesto na drugoj utrci, te odustajanje na prvoj utrci druge runde na stazi Pau, dok na drugoj utrci na istoj stazi, Tsunoda stiže do drugog postolja u sezoni. Nakon četvrtog mjesta na prvoj utrci treće runde na Hockenheimringu, Yuki na drugoj utrci stiže do prve i jedine pobjede u EuroFormuli Open. Nakon toga slijedi još jedno postolje na Spa-Francorchampsu, te četvrto mjesto na Hungaroringu. Na šestoj i sedmoj rundi na Red Bull Ringu i Silverstoneu, Tsunoda nije nastupio jer su se istog datuma održavale utrke u FIA Formuli 3 prvenstvu, u kojem se Japanac natjecao i kojem je dao prednost u odnosu na EuroFormulu Open. Tsunoda se vratio EuroFormuli Open na osmoj rundi u Barceloni, gdje je osvojio ukupno sedam bodova u dvije utrke. Na posljednjoj devetoj rundi na Monzi, Yuki je osvojio još dva postolja, te s osvojenim 151 bodom, zauzeo četvrto mjesto u poretku konstruktora.

Formula 3

Paralelno s EuroFormulom Open, Yuki se 2019. natjecao i u FIA Formula 3 prvenstvu za momčad Jenzer Motorsport. Momčadski kolege su mu bili Artjom Petrov i Andreas Estner, a bolid Dallara GP3/16 s Mecachrome V6 motorom. Upravo potpisani ugovor sa švicarskom momčadi Jenzer Motorsport bio je razlog Tsunodinog preseljenja iz Japana u grad Lyss u kantonu Bern u Švicarskoj, a ne u Milton Keynes u Engleskoj gdje je sjedište Red Bull Racinga i gdje se juniori Red Bullove akademije obično presele. Preseljenje u Europu, predstavljalo je za Tsunodu početni kulturološki šok, ali Japanac se brzo priviknuo. U slobodno vrijeme, često je igrao tenis i PES, te puno vozio biciklu kako bi ostao u formi.

Sezona FIA Formula 3 prvenstva je počela 11. svibnja u Španjolskoj, a sadržavala je osam rundi, s po dvije utrke na svakoj rundi. Na prvoj rundi u Barceloni, Yuki je osvojio jedan bod, a na sljedećoj rundi na stazi Paul Ricard ukupno šest bodova. Uslijedila je treća runda na stazi Red Bull Ring, gdje Tsunoda nije osvojio bodove, a na četvrtoj rundi na Silverstoneu osvaja dva boda. Nakon toga uslijedili su bolji rezultati u drugom djelu sezone, te nakon šest osvojenih bodova na Hungaroringu, Tsunoda dolazi do prvoj postolja na drugoj utrci šeste runde na Spa-Francorchampsu. Još jedno postolje ostvaruje na prvoj utrci sedme runde u Monzi, dok na drugoj utrci ostvaruje svoju prvu i jedinu pobjedu u Formuli 3. Na drugoj utrci posljednje runde u Sočiju, Yuki je upisao i jedino odustajanje te sezone. Tijekom sezone za Jenzer Motorsport su još vozili Giorgio Carrara, Federico Malvestiti i Hon Chio Leong. Tsunoda je na kraju zauzeo deveto mjesto u poretku vozača s osvojenih 67 bodova. Jednak broj bodova je osvojio i Jenzer Motorsport, odnosno Tsunoda je bio jedini od šest Jenzerovih vozača koji su u sezoni osvojili bodove za momčad.

Toyota Racing Series
Prije nastupanja u Formuli 2 koja je trebala početi u ožujku, Tsunoda se natjecao u Toyota Racing Series prvenstvu od 18. siječnja do 16. veljače 2020. Sezona se sastojala od pet rundi, s po tri utrke na svakoj rundi. Tsunoda je vozio za momčad M2 Competition u Tatuusovom FT-60 bolidu s Toyotinim motorom. Na drugoj utrci prve runde na stazi Highlands Motorsport Park, Yuki dolazi do prve i jedine pobjede u Toyota Racing Series prvenstvu. Na trećoj utrci druge runde na stazi Teretonga Park dolazi do trećeg mjesta, a još jedno postolje osvaja na trećoj utrci treće runde na Hamptonu. U posljednjih šest utrka na stazama Pukekohe i Manfeild, Yuki je osvajao bodove, no ne i postolja i pobjede. S osvojenih 257 bodova, Tsunoda je osvojio četvrto mjesto u konačnom poretku vozača.

Formula 2

Carlin (2020.)

2020.

Tjedan dana prije nego što je počelo Toyota Racing Series prvenstvo, 11. siječnja potvrđeno je da će Tsunoda voziti za momčad Carlin u Formuli 2 2020. Carlin je uz Tsunodu, doveo i Jehana Daruvalu koji je zajedno s Yukijem vozio Formulu 3 2019., no tada u različitim momčadima. Njih dvojica su zamijenili Louisa Delétraza i Nobuharua Matsushitu, koji su za Carlin u Formuli 2 vozili 2019. Sezona je trebala početi 21. ožujka na stazi Sakhir, no zbog pandemije koronavirusa, mnogo utrka je otkazano, a sezona je počela 4. srpnja na Red Bull Ringu. U trenutku početka sezone, nije se točno znalo koliko će se utrka voziti, no na kraju se sezona sastojala od 12 rundi, s po dvije utrke na svakoj rundi.

Prva utrka u Austriji nije dobro počela za Tsunodu. U prvom krugu u zavoju broj 3, Yuki je udario i izvrtio svog momčadskog kolegu Jehana Daruvalu, oštetivši sebi prednje krilo i zaradivši kaznu od 5 sekundi, a Daruvalu bacivši na začelje poretka. Zbog toga je svoju prvu utrku u Formuli 2 završio na 18. mjestu, a s obzirom na to da je s tog mjesta trebao startati u sprint utrku, ni u drugoj utrci nije osvojio bodove završivši na 11. mjestu. Glavna utrka druge runde vozila se 11. srpnja, također na Red Bull Ringu. Tsunoda je ovoga puta bio najbrži na slobodnom treningu, a u kvalifikacijama ga je tek na trenutak s vrha skinuo Guanyu Zhou, nakon čega je Yuki ekspresno uzvratio novim najbržim krugom, te stigao do prvog pole positiona u Formuli 2, koji mu je donio i prva četiri boda. Zbog odgode kvalifikacija za Veliku nagradu Štajerske u Formuli 1 zbog kiše, odgođena je i glavna utrka Formule 2. Dva sata nakon planiranog početka, utrka je krenula, a Tsunoda je poveo utrku. Cijelo vrijeme je bio vodeći vozač i u 24. krugu pozvan je u boks. Međutim, radio za prijenos poruka između boksa i vozača je zakazao, te Japanac nije dobio poruku momčadi. Morali su ga pozvati starinskim načinom, preko pitboarda na stazi, no Tsunodi su trebala tri kruga da ga primijeti. To ga je u konačnici vjerojatno koštalo pobjede jer je na starim gumama gubio vrijeme, a zbog problema pri promjeni prednjeg lijevog kotača pao je iza Guanyua Zhoua, Roberta Švarcmana i Calluma Ilotta. Na kraju je na najsvježijim gumama na gridu, stigao do drugog mjesta u utrci iza pobjednika Švarcmana. Sprint utrku je sljedeći dan startao sa sedmog mjesta, no odustao je zbog problema s kvačilom.

Nakon što je obje utrke treće runde na Hungaroringu završio izvan bodova, Tsunoda je 1. kolovoza na stazi Silverstone stigao do svoga drugog postolja u sezoni, kada je tri zavoja prije kraja uspio prestići Christiana Lundgaarda uzevši posljednje mjesto na postolju. Na sprint utrci dan kasnije, Callum Ilott je manjim kontaktom u zavoju Village izvrtio Yukija Tsunodu, a Japanac nakon toga nije uspio pokrenuti bolid. Tjedan dana kasnije na prvoj utrci pete runde, koja se također vozila na Silverstoneu, Tsunoda se s desetog mjesta u kvalifikacijama, probio do šestog mjesta u utrci. Sljedeći dan na sprint utrci, Yuki je došao do svoje prve pobjede u Formuli 2. Japanac je startao s trećeg mjesta, te se cijelu utrku vozio na tom mjestu iza vozača momčadi Prema Racing - Roberta Švarcmana i Micka Schumachera. Dva kruga prije kraja došlo je do sudara između Preminih vozača, a Tsunoda je preuzeo vodstvo i na kraju pobijedio.

Staza Barcelona bila je šesta runda sezone, a Tsunoda je u kvalifikacijama izborio šesto najbrže vrijeme. Utrka je tekla relativno uobičajeno do 25. kruga, kada je Sean Gelael udario i izvrtio Giuliana Alesija u zavoju 10. Francuz nije mogao nastaviti utrku i na stazu je izašao safety car. Callum Ilott, Robert Švarcman i Guanyu Zhou iskoristili su priliku za drugu promjenu guma i prelazak na soft za završnicu utrke, dok je Yuki koji je odlučio ne mijenjati gume i ostati na hardu do kraja preuzeo vodstvo. Upravo je njegova odluka zakuhala borbu za pobjedu. Utrka se nastavila u 29. od planiranih 37 krugova, a iako je Ilott bio znatno brži od Tsunode, Japanac se fantastično branio. Neuspjeh u prolasku koštao je Ilotta već u 30. krugu kada Nobuharu Matsushita koristi priliku za napad i prešao Britanca. Matsushita u 30. krugu uspijeva ono što Ilott nije, u prvom zavoju napada i prolazi sunarodnjaka Tsunodu. Nakon što je Tsunoda izgubio poziciju i od Švarcmana, Roy Nissany je završio u zidu zavoja 3 nakon kontakta s Guilhermeom Samaijom, nakon čega je safety car izašao po treći put, a s obzirom na ograničenje vremena utrke od jednog sata, na grafici je počelo odbrojavanje umjesto broja krugova. Ostale su samo četiri minute, no utrka je nastavljena na jedan ludi krug. Matsushita i Švarcman su zadržali pozicije, a iza njih je nastao totalni kaos. Mazepin se probio na treće mjesto ispred Zhoua, Tsunode, Ilotta i Schumachera, ali je zbog nepoštivanja uputa trkaćeg direktora kažnjen s 5 sekundi odmah nakon utrke, što je njega bacilo skroz na 13. mjesto, Zhoua promoviralo na podij, a Tsunodu na četvrto mjesto. Sutradan na sprint utrci, Japanac je osvojio još jedno četvrto mjesto, te nakon šest rundi zauzeo četvrto mjesto u poretku vozača iza Ilotta, Švarcmana i Lundgaarda.

Nakon što je u kvalifikacijama osvojio drugi pole position, Tsunoda je sutradan na glavnoj utrci koja se vozila na Spa-Francorchampsu stigao do druge pobjede u Formuli 2. Tsunoda je uspješno obranio najbolju startnu poziciju i brzo se odvojio od ostatka vozača. U petom krugu u zavoju Blanchimont, došlo je do sudara između momčadskih kolega MP Motorsporta, Nobuharua Matsushite i Felipea Drugovicha, nakon čega je na stazi oglašen virtualni safety car. Problemi u boksu u 11. krugu, koštali su Tsunodu prvog mjesta koje je izgubio od Nikite Mazepina. Kako je utrka odmicala, Japanac se približio Rusu. U 20. krugu Tsunoda je pokušao s vanjske strane zavoja Le Combesa proći Mazepina, no Rus ga je zatvorio i otjerao na rubnik. U 24. krugu dogodila se ista scena kao i četiri kruga ranije – Tsunoda je ponovo pokušao s vanjske strane Le Combesa, no Mazepin ga je i ovog puta izgurao sa staze. Prilike za napad više nije bilo, te je Mazepin prošao ciljem kao prvi, no suci su procijenili kako je bio preagresivan u obrani pozicije protiv Yukija i dodijelili mu vremensku kaznu od 5 sekundi odmah nakon utrke. Japanac je u cilju kasnio manje od sekunde, stoga je Red Bullovom junioru tako dodijeljena druga ovosezonska pobjeda. Sutradan 30. kolovoza na sprint utrci, Tsunoda je završio na devetom mjestu.

Formula 1

AlphaTauri (2021.)
2021.

Rezultati

Popis rezultata u Japanskoj Formuli 4

Popis rezultata u EuroFormuli Open

Popis rezultata u Formuli 3

Popis rezultata u Toyota Racing Series

Popis rezultata u Formuli 2

Popis rezultata u Formuli 1

Izvori

Vanjske poveznice
Yuki Tsunoda - Official website
Yuki Tsunoda - Driver Database
Yuki Tsunoda - Stats F1

Japanski vozači Formule 1

Yuki Tsunoda


Chard or Swiss chard (; Beta vulgaris subsp. vulgaris, Cicla Group and Flavescens Group) is a green leafy vegetable. In the cultivars of the Flavescens Group, the leaf stalks are large and often prepared separately from the leaf blade; the Cicla Group is the leafy spinach beet. The leaf blade can be green or reddish; the leaf stalks are usually white, yellow or red.

Chard, like other green leafy vegetables, has highly nutritious leaves. Chard has been used in cooking for centuries, but because it is the same species as beetroot, the common names that cooks and cultures have used for chard may be confusing; it has many common names, such as silver beet, perpetual spinach, beet spinach, seakale beet, or leaf beet.

Classification
Chard was first described in 1753 by Carl Linnaeus as Beta vulgaris var. cicla. Its taxonomic rank has changed many times: it has been treated as a subspecies, a convariety, and a variety of Beta vulgaris. (Among the numerous synonyms for it are Beta vulgaris subsp. cicla (L.) W.D.J. Koch (Cicla Group), B. vulgaris subsp. cicla (L.) W.D.J. Koch var. cicla L., B. vulgaris var. cycla (L.) Ulrich, B. vulgaris subsp. vulgaris (Leaf Beet Group), B. vulgaris subsp. vulgaris (Spinach Beet Group), B. vulgaris subsp. cicla (L.) W.D.J. Koch (Flavescens Group), B. vulgaris subsp. cicla (L.) W.D.J. Koch var. flavescens (Lam.) DC., B. vulgaris L. subsp. vulgaris (Leaf Beet Group), B. vulgaris subsp. vulgaris (Swiss Chard Group)). The accepted name for all beet cultivars, like chard, sugar beet and beetroot, is Beta vulgaris subsp. vulgaris. They are cultivated descendants of the sea beet, Beta vulgaris subsp. maritima. Chard belongs to the chenopods, which are now mostly included in the family Amaranthaceae (sensu lato).

The two rankless cultivar groups for chard are the Cicla Group for the leafy spinach beet and the Flavescens Group for the stalky Swiss chard.

Etymology
The word "chard" descends from the 14th-century French carde, from Latin carduus meaning artichoke thistle (or cardoon, including the artichoke).

The origin of the adjective "Swiss" is unclear. Some attribute the name to it having been first described by a Swiss botanist, either Gaspard Bauhin or Karl Koch (although the latter was German, not Swiss). Chard is, however, used in traditional Swiss cuisine, in a dish called capuns from the canton of Grisons.

Growth and harvesting

Chard is a biennial. Clusters of chard seeds are usually sown, in the Northern Hemisphere between June and October, depending on the desired harvesting period. Chard can be harvested while the leaves are young and tender or after maturity when they are larger and have slightly tougher stems. Harvesting is a continuous process, as most species of chard produce three or more crops.

Cultivars
Cultivars of chard include green forms, such as 'Lucullus' and 'Fordhook Giant,' as well as red-ribbed forms, such as 'Ruby Chard' and 'Rhubarb Chard.'  The red-ribbed forms are attractive in the garden, but as a general rule, the older green forms tend to outproduce the colorful hybrids. 'Rainbow Chard' is a mix of colored varieties often mistaken for a variety unto itself.

Chard has shiny, green, ribbed leaves, with petioles that range in color from white to yellow to red, depending on the cultivar.

Chard may be harvested in the garden all summer by cutting individual leaves as needed. In the Northern Hemisphere, chard is typically ready to harvest as early as April and lasts until there is a hard frost, typically below 25 degrees. It is one of the hardier leafy greens, with a harvest season that typically lasts longer than that of kale, spinach, or baby greens.

Culinary use
Fresh chard can be used raw in salads, stirfries, soups or omelets. The raw leaves can be used like a tortilla wrap. Chard leaves and stalks are typically boiled or sautéed; the bitterness fades with cooking.

It is one of the most common ingredients of Croatian cuisine in Dalmatia region, being known as "queen of the Dalmatian garden" and used in various ways (boiled, in stews, in Soparnik etc.). It is commonly cultivated in Dalmatian gardens.

Nutritional content

In a  serving, raw Swiss chard provides  of food energy and has rich content (> 19% of the Daily Value, DV) of vitamins A, K, and C, with 122%, 1038%, and 50%, respectively, of the DV. Also having significant content in raw chard are dietary fiber, vitamin K and the dietary minerals magnesium, manganese, iron, and potassium. Raw chard has a low content of carbohydrates, protein, and fat.

Cooked chard is 93% water, 4% carbohydrates, 2% protein, and contains negligible fat. In a reference 100 g serving, cooked chard supplies 20 calories, with vitamin and mineral contents reduced compared to raw chard, but still present in significant proportions of the DV, especially for vitamin A, vitamin K, vitamin C, and magnesium (table).

References

Leaf vegetables
Beta (plant)
Edible plants

Chard


The Twin Swords (鴛鴦劍俠, Yuan yang jian xia) est un film hongkongais réalisé par Sui Jang Hung et sorti le 22 décembre 1965.

Second volet d'une série de films adaptée d'un roman célèbre (après Temple of the Red Lotus), déjà adapté dans les années 1920 (L'Incendie du monastère du Lotus rouge) et au cours des années 1960, il s'agit d'un des premiers films de wuxia modernes, un style lancé par le studio Shaw Brothers en 1965 mettant l'accent sur la violence et le réalisme ; paradoxalement le studio choisit de réaliser une nouvelle adaptation d'un roman des années 1920 et non d'un roman de « néo-wuxia » (de  ou Jin Yong) qui se développe à partir de la fin des années 1950. Il a pour suite The Sword and the Lute.

Le titre du film fait référence au couple d'escrimeurs dont il décrit les aventures, qui développe un style martial basé sur la complémentarité des deux protagonistes.

Synopsis
Après avoir détruit le monastère des Blanches-Colombes et sauvagement massacré ses occupants, le couple Gui-Gan décide de rentrer au manoir Gan. En chemin, nonobstant les conseils de la Dame-en-Rouge, ils ne peuvent s'empêcher de se mêler des affaires d'autrui, ce qui conduira nombre de personnages à trouver une mort violente.

Fiche technique
 Titre : The Twin Swords
 Titre original : 鴛鴦劍俠 (Yuan yang jian xia)
 Réalisation : Sui Jang Hung
 Directeur de production : Chang Cheh
 Scénario : Sun Kwong
 Société de production : Shaw Brothers
 Pays d'origine : Hong Kong
 Langue originale : mandarin
 Format : couleurs - 2,35:1 - mono - 35 mm
 Genre : wuxiapian
 Date de sortie : 22 décembre 1965

Distribution
 Chin Ping : Gan Lian-zhu, une épéiste
 Wang Yu : Gui Wu, époux de la précédente
 Ivy Ling Po : la Dame-en-Rouge, une héroïne martiale
 Pao-pao Fung : Gan Xiao-ling, nièce de Lian-zhu, une épéiste en herbe
 Lo Lieh : Du Zhuang, beau-frère par alliance de Lian-zhu (frère de l'épouse du frère de la première)
 Liu Liang-hua : épouse de Gan Jia-qi et sœur de Du Zhuang, mère de Xiao-ling
 Kao Pao-shu  : Gan Su-mei, tante de Lian-zhu, une experte en arts martiaux créatrice du style d'épée propre à la famille Gan
 Ku Feng : Gan Hu, oncle de Lian-zhu
 Ching Miao : Chung Yen
 Chen Hung-lieh : un moine du clan du Lotus rouge
 Wu Ma : un moine du clan du Lotus rouge
 Helen Ma : la concubine d'un membre du clan du Lotus rouge
 Liu Chia-liang : un membre du clan du Lotus rouge
 Yuen Woo-ping : un membre du clan du Lotus rouge
 Liu Chia-yung : un membre du clan du Lotus rouge

Notes et références

Liens externes

Film hongkongais sorti en 1965
Film d'aventure hongkongais
Film dramatique hongkongais
Wu xia pian
Film en mandarin
Film de la Shaw Brothers
Adaptation d'un roman chinois au cinéma
Suite de film hongkongais

The Twin Swords