Die Bündelschule Schulen der Brede, abgekürzt Brede, in Brakel ist eine staatlich anerkannte, kirchliche Privatschule in katholischer Trägerschaft. Sie vereinigt die drei Schulformen Gymnasium, Realschule und Berufskolleg unter einem Dach. Das Berufskolleg bietet die Bildungsgänge Berufliches Gymnasium, Höhere Handelsschule und Fachoberschule an.

Schulträger ist die Stiftung Schulen der Brede des Erzbistums Paderborn. Es werden ebenfalls Schüler anderer christlicher Konfessionen, anderer Religionen sowie konfessionslose Schüler aufgenommen.

Bis zum Jahr 1975 waren die Schulen der Brede reine Mädchenschulen, ab 1976 wurden ebenfalls Jungen zugelassen. Im Schuljahr 2011/12 werden an den Schulen der Brede ca. 1200 Schüler von zirka 90 Lehrkräften unterrichtet. Heute besuchen fast genauso viele Schülerinnen wie Schüler die Schulen.

Die Schulen der Brede haben mehrere Auszeichnungen erhalten. Dazu zählen das Siegel Berufswahl- und ausbildungsfreundliche Schule sowie das Gütesiegel individuelle Förderung. Die Schule hat das Label Europaschule in Nordrhein-Westfalen zuerkannt bekommen, bietet das CertiLingua Excellencelabel an, ist Partnerschule des Deutschen Fußballbundes, nimmt am Comenius-Programm teil und ist Mitglied im größten Schulnetzwerk Deutschlands, Schule ohne Rassismus – Schule mit Courage.

Geschichte

Ursprung im Kloster
Die historische Entwicklung der Bündelschule Schulen der Brede hängt eng mit der Geschichte des Klosters Mariae Opferungsthal auf der Brede zusammen. Dennoch kann der Entwicklungsprozess ab der Gründung des St. Annen-Hospitals im Jahr 1832 unabhängig von dem des Klosters betrachtet werden.

Bereits vor der Gründung des St. Annen-Hospitals hat im Kloster, das 1483 gestiftet wurde, Unterricht in verschiedenen Formen stattgefunden. Nachdem im Zuge des Dreißigjährigen Krieges vermutlich um das Jahr 1648 große Teile der Klostergebäude durch einen Brand zerstört worden waren, erweiterte sich der Aufgabenkreis des Bredenklosters. In der Stiftungsurkunde und in den Statuten des Klosters war zunächst nur die Rede von Handarbeit. Nicht vorgesehen war die Aufnahme fremder Personen in die engere Gemeinschaft mit dem Konvent. Darüber hinaus nahmen die Schwestern dann auch Mädchen zur Erziehung und zum Unterricht in den weiblichen Handarbeiten auf. Den wissenschaftlichen Unterricht hielt allerdings ein Lehrer aus der Stadt ab.

Das Kloster fiel wie alle Klöster, die die Reformation und den Dreißigjährigen Krieg überstanden, der Säkularisation zum Opfer. Am 20. Dezember 1810 fand sich Kommissar Stahlknecht auf der Brede ein, um die Aufhebung vorzunehmen.

St. Annen-Hospital
Als Käufer des Gebäudekomplexes fand sich am 4. Januar 1812 Graf Hermann-Werner von Bocholtz-Asseburg, dessen Vorfahren das Kloster gestiftet hatten. Seine Absicht war es, das asseburgische Hauskloster "zu Zwecken zu bestimmen, welche denen der frommen Stifter derselben möglichst nahem kommen sollten." Bocholtz-Asseburg entschied sich, die alten Klostergebäude für eine wohltätige Anstalt auf der Brede zu nutzen, um das harte Los der Waisenkinder zu lindern. Richtungsweisend war vermutlich das Hospital und Waisenhaus, das in Koblenz durch den Stadtrat Josef Dietz unter Mitwirkung von Clemens Brentano ins Leben gerufen wurde.

Der Graf rief 1832 die Anstalt ins Leben, der er den Namen St. Annen-Hospital gab. Zu dieser gehören ein Waisenhaus und eine Waisenhausschule, die ab dem 8. Oktober 1846 auch behördlich anerkannt wurden. Die Leitung übertrug er seiner Schwägerin, der ehemaligen Stiftsdame von Geseke, Ludowina von Haxthausen und Tante von Annette von Droste-Hülshoff.

Das St. Annen-Hospital begann mit zwölf Mädchen und zwei Alten (Domina Odilia Möller und Monica Fißbon). Im Laufe der Zeit wuchs die Zahl der Mädchen, die Waisen sind. Infolgedessen machte sich das Hospital die Erziehung und Ausbildung dieser Mädchen zur Aufgabe. Die 60 Kinder, die die Bredenschule besuchten, genossen nicht nur kostenlosen Unterricht, auch Lehr- und Lernmittel wurden ihnen frei zur Verfügung gestellt.

Um die finanziellen Engpässe in St. Anna möglichst rasch zu beenden, gab es Überlegungen zwischen dem Grafen und Pastor Bruns aus Brakel, das Waisenhaus an die Barmherzigen Schwestern aus Paderborn zu übergeben. Mit den Bedingungen, die der Orden stellte, war der Graf wahrscheinlich nicht ganz einverstanden. Er wollte diese Lösung höchstens als Übergang gelten lassen.

In diesem Zusammenhang entstand im Jahr 1847 der Entwurf einer Stiftungsurkunde. In elf Paragraphen regelte die Urkunde das Verhältnis der Stiftung zum Hause Hinnenburg, zur Kirche und zum Staat. Als Zweck der Anstalt nennt sie die "christkatholische Erziehung, Unterricht und Pflege der Waisenkinder", die so erzogen werden sollten, "dass sie ihren Lebensunterhalt im Handwerkerstande oder in der dienenden Klasse zu erwerben imstande wären und ein christliches Leben zu führen vermöchten." Dem Bischof in Paderborn wurde die Oberaufsicht über die Stiftung zugesprochen, er war im Besitz aller Rechte bezüglich der Stiftung und des dazugehörigen Vermögens. Die enge Bindung an die kirchliche Oberhoheit sollte gegen jede Einmischung weltlicher Behörden in die Verwaltungsangelegenheiten Sicherheit gewähren. Es war der Wille des Grafen, "dass der zeitige Besitzer der Hinnenburg und der Bischof von Paderborn die Stiftung alleine zu verwalten und zu beaufsichtigen haben sollten und zwar mit gänzlicher Ausschließung aller Staatsbehörden."

Übernahme durch die Armen Schulschwestern v. U. L. Fr.
Im Oktober 1849 besuchte auf Einladung des Grafen zu Hinnenburg Karolina Gerhardinger die Brede. Sie war Gründerin der Kongregation der Armen Schulschwestern von Unserer Lieben Frau, die die Stiftung Brede anvertraut bekommen sollte. Am 2. Mai 1850 kamen die ersten drei Schulschwestern zur Brede und übernahmen das Waisenhaus und die Freischule.

Bald wurde ein Internat für Mädchen aus bürgerlichen Familien eingerichtet. In mehrmaligen Revisionen durch die damalige staatliche Schulaufsicht wurde das Erziehungskonzept der ganzheitlichen Bildung und seiner Umsetzung an der Brede gewürdigt. Die gesamte Mädchenbildung und ein Teil der Jungenbildung der Stadt Brakel lagen seit 1860 in den Händen der Schulschwestern. 1871 wurden 197 Mädchen und 54 Jungen von den Ordenslehrerinnen unterrichtet.

Erste Blütezeit nach dem Kulturkampf
Zur Zeit des Kulturkampfes musste im Jahr 1872 die städtische Schule in weltliche Hände gelegt werden, denn den Orden blieb zunächst der Unterricht an öffentlichen Volksschulen versagt. Durch das Handeln des Grafen und des damaligen Bürgermeisters, blieben das Waisenhaus und die Freischule bestehen. Zeitweise befanden sich die Bildungseinrichtungen jedoch nicht unter kirchlicher Leitung. Das Kloster blieb während des Kulturkampfes unter der Oberin Schwester Hedwig, einer Schwester des Grafen, erhalten.

Die Schwestern bauten den veränderten Zeitverhältnissen entsprechend, eine Haushaltungsschule, eine höhere Schule und eine Lehrerinnenbildungsanstalt aus. Die höhere Schule begann mit einer Ergänzungsklasse, der sogenannten Selecta. Begabte Mädchen, die die achtjährige Volksschule in Brakel besucht hatten, wurden dort aufgenommen. Immer mehr jüngere Jahrgänge kamen im Laufe der Zeit hinzu, sodass eine Art Lyzeum und Oberlyzeum entstand. So entwickelte sich langsam aber stetig das Gymnasium für Mädchen und Jungen.  Auf Bitten der Stadt Brakel entstand im Jahr 1893 eine Bewahranstalt, aus der der heutige Bredenkindergarten hervorging. Er ist der älteste Kindergarten im Kreis Höxter.

An der um die Jahrhundertwende aufblühenden Lehrerinnenbildungsanstalt konnten Absolventinnen des Oberlyzeums ihre Ausbildung als Lehrerin an Volks-, Mittel- und höheren Schulen erhalten und ihre erste Lehrerinnenprüfung ablegen. Für die Seminaristinnen war die Waisenhausschule die geeignete Übungsstätte. Als solche wurde sie in ihren Leistungen so gefördert, dass ab 1912 Brakeler Schülerinnen sie als Vorstufe für das Lyzeum besuchten.

Öffnung für Jungen und neue Schulzweige
Nach einer zeitweiligen Schließung der Schulen zur Zeit der nationalistischen Diktatur nahmen die Schulschwestern am 1. Februar 1946 die schulische Arbeit wieder auf.

Das Gymnasium wurde ab dem Jahr 1976 schließlich für Mädchen und Jungen geöffnet. Es zeigte sich eine Entwicklung über eine einfache Handelsschule, eine Höhere Handelsschule zu einem Berufskolleg mit mehreren Bildungsgängen. Die erste Klasse der Handelsschule begann im Jahr 1927. Ab 1947 wurden Jungen aufgenommen, der Bildungsgang wurde im Jahr 1993 schließlich wieder aufgegeben. Es erfolgte im Jahr 1997 die Genehmigung für das Wirtschaftsgymnasium (heute: Berufliches Gymnasium).

Die Armen Schulschwestern gaben im Jahr 1994 die Schulträgerschaft an die Stiftung Gymnasium und Berufskolleg Brede ab. Stiftungsvorsitzender war der Generalvikar des Erzbistums Paderborn.

Im Jahr 2011 erfolgte eine Umstrukturierung der Schule. Mit dem Namen Schulen der Brede nimmt die neue Bündelschule ihre Arbeit auf. Das Berufskolleg Brede und das Gymnasium Brede waren zwei eigenständige Schulen mit unterschiedlichen Bildungsangeboten. Diese Bildungsangebote blieben als eigenständige Bildungsgänge erhalten. Hinzu kam als dritter eigenständiger Bildungsgang die Realschule.

Folglich gibt es drei eigene Abteilungen der Bündelschule (Gymnasium, Berufskolleg und Realschule), jedoch eine Schule mit einer Schulleitung, einer Schulkonferenz, einer Schulpflegschaft und einer Schülervertretung. Für das Schuljahr 2023/2024 ist das Gymnasium als Bündelungsgymnasium ausgewiesen.

Bauliche Veränderungen

Bedingt durch die steigende Schülerzahl kam es im Laufe der Zeit zu einigen Renovierungsarbeiten an dem gesamten Gebäudekomplex der Schulen der Brede. In 14 Jahren Bauphase (1997 bis 2011) war die Brede eine der größten Baustellen im Kreis Höxter.

Die Arbeiten gliederten sich in folgende Phasen:
 Renovierung der Bredenkirche; Neubau eines Schwesternwohnheimes sowie eines Gästewohnheimes.
 Neubau eines Gebäudes für das Berufskolleg Brede im westlichen Areal (Bonifatiushaus).
 Abriss des Pavillons, welcher die Schüler der Erprobungsstufe untergebracht hatte.
 Neubau des Gerhardingerhauses, das die Erprobungsstufe sowie die Naturwissenschaften beherbergt.
 Umbau des Augustinushauses (West und Ostflügel), des Liboriushauses, des Klostertraktes.
 Abriss des Internates.
 Umgestaltung und Erweiterung des gesamten Schulhofes, Erweiterung der Parkkapazitäten.
 Erweiterungs- und Neubau einer Turnhalle.
 Umbau des ehemaligen Refektoriums zur Schulmensa.

Europaprofil
Das Europaprofil ist ein weiterer Beitrag zur ganzheitlichen Bildung an den Schulen der Brede. Tragende Säulen bilden dabei das Fremdsprachenförderungskonzept und das Fahrtenangebot. Daneben ist die vertiefte Auseinandersetzung mit europarelevanten Themen im Fachunterricht aller Fächer in das gesamte Schulkonzept eingebunden.

Fremdsprachenförderungskonzept
Die Schulen der Brede bieten seit dem Schuljahr 1999/00 einen bilingualen Zweig (englisch – deutsch) an. Die Schulen der Brede sehen in diesem Angebot zu einer Erweiterung der Sprachkompetenz einen weiteren Beitrag zu einer aktuellen und zukunftsorientierten Bildung.

Eine Gruppe von Schülern der Schulen der Brede hat darüber hinaus an einem zweijährigen internationalen Comenius-Projekt mitgearbeitet, an dem sich Schulen aus sieben europäischen Ländern (Spanien, Italien, Bulgarien, Griechenland, Ungarn, Rumänien und Deutschland) beteiligten.

Schulpartnerschaften
Die Schulen der Brede unterhalten Partnerschaften mit England, Frankreich, Spanien, Schweden und Tschechien. Außerdem nehmen sie alljährlich kurz vor den Sommerferien italienische Schüler in die elfte Jahrgangsstufe auf.

Seit 1991 besteht eine Partnerschaft mit einer tschechischen Wirtschaftsfachschule, der obchodní akademie in Praha-Bubenec und dem Berufskolleg Brede. Beide Schulen sind bestrebt, im Rahmen der Schulpartnerschaft gemeinsam einen Beitrag zur internationalen und interkulturellen Verständigung und somit zum Zusammenwachsen Europas zu leisten.

Seit einigen Jahren führen die Schulen der Brede außerdem Austauschprogramme mit der Thetford Grammar School durch.

Seit dem Schuljahr 1993/94 gibt es eine weitere Partnerschaft der französischen Schüler des Collège St.-Joseph in Vallet und des Collège de la Maine in Aigrefeuille mit den Schülern der Schulen der Brede.

Seit dem Schuljahr 2005/06 können die Schüler des bilingualen Zweiges während der elften Jahrgangsstufe an einem deutsch-schwedischen Schüleraustausch teilnehmen. Partnerschule der Schulen der Brede ist das S:ta Ragnhildgymnasium in Södertälje.

Diplome und Fremdsprachenzertifikate
Die Schulen der Brede bieten den Erwerb von Diplomen beziehungsweise Fremdsprachenzertifikaten an, welche sich nach dem gemeinsamen Europäischen Referenzrahmen richten und lebenslang gültig sind. Für das Gymnasium gilt das Angebot in den Fächern Französisch und Englisch, für das Berufskolleg in den Fächern Französisch und Spanisch und in der Realschule für Französisch.

Die Schüler der Schulen der Brede können am DELF-DALF-Programm teilnehmen. Darüber hinaus bietet das Gymnasium im Rahmen des Schulprojekts NRW die Vorbereitung und Teilnahme am Certificate in Advanced Englisch (CAE) an. Außerdem ist das Gymnasium CertiLingua-Schule. Damit ist es berichtigt, den Schülern des bilingualen Zweiges am Ende ihrer Schullaufbahn ein Excellence Label auszustellen, ein weiteres europaweit anerkanntes Zertifikat. Seit 2008 vergibt das Gymnasium Brede als eine der bundesweit ersten Schulen dieses Excellence Label. Die telc – Spanischprüfungen können an der Brede ebenfalls absolviert werden.

Individuelle Förderung
Für die Schulen der Brede ist der Blick auf den Einzelnen schon in der langen Tradition als Ordensschule der Armen Schulschwestern von Unserer Lieben Frau begründet. So besagt die Lebensregel der Armen Schulschwestern, die das erzieherische Handeln an der Brede prägt:

"Für uns bedeutet Erziehung, die Menschen hinzuführen zu voller Entfaltung als Geschöpf und Abbild Gottes, und sie zu befähigen, ihre Gaben einzusetzen, um die Erde menschenwürdig zu gestalten. Wie Mutter Theresia erziehen wir in der Überzeugung, dass durch die Änderung der Menschen die Welt verwandelt werden kann."

Förderung besonders begabter Schüler
Für die Förderung der begabten und leistungsstarken Schüler bieten die Schulen der Brede sowohl die Möglichkeit der Schulzeitverkürzung als auch vielfältige Zusatzangebote.

Seit dem Schuljahr 2006/07 bieten die Schulen der Brede einigen Schülern an, im Rahmen eines Drehtürprojekts selbstständig Projekte zu erarbeiten.

Darüber hinaus könne an den Schulen der Brede zwei Fremdsprachen parallel erlernt werden. Dabei wird Lernenden ab der sechsten Jahrgangsstufe ermöglicht, gleichzeitig sowohl Latein als auch Französisch zu erlernen.

Einmal im Jahr wird in Kooperation mit dem Bildungshaus Die Hegge das Eltern-Kind-Wochenende angeboten. Ein Workshop, in dem die Schüler ihr eigenes Potenzial erkennen können.

Die Schulen der Brede sind außerdem kooperierende Schule der Oberstufenakademie OASE der Abtei Königsmünster Meschede. Diese Bildungsmöglichkeit konzentriert sich im Wesentlichen auf die Weiterentwicklung der Persönlichkeit der Schüler.

Förderung von Schülern mit Leistungsdefiziten
Der Förderunterricht für Schüler mit zeitweiligen Lerndefizite findet in allen Jahrgangsstufen in der sechsten Stunde statt. Er ist für die meisten der teilnehmenden Schüler verpflichtend. Eine weitere Form des Förderunterrichts ist der Einzel-Nachhilfeunterricht, der von dafür qualifizierten Schülern erteilt wird (Schüler helfen Schülern).

Besondere Angebote

Schulseelsorge
Das Angebot der Schulseelsorge beinhaltet an den Schulen der Brede folgende Aspekte:
 Orientierung und kritische Auseinandersetzung mit dem Glauben im Religionsunterricht bis zum Abschlussjahrgang
 Tägliche Morgenimpulse und regelmäßig stattfindende Jahrgangsgottesdienste
 Meditationen und Zeiten der Stille
 Tage der religiösen Orientierung
 Vorbereitung zur und Teilnahme an der Bistumswallfahrt
 Besuch der Gottesdiensträume anderer Konfessionen und Religionen
 Regelmäßige Beichtangebote
 Teilnahme an verschiedenen Misereor- oder Adveniat-Projekten

Schulsozialarbeit
Die Schulsozialarbeit ist eine Anlaufstelle für Schüler, Lehrer und Eltern mit dem Ziel, ein harmonisches und arbeitsfähiges Schulklima zu schaffen.

Sie gestaltet das Schulleben zu jugendspezifischen beziehungsweise jugendrelevanten Themen mit. Außerdem unterstützt sie die Organisation von gesamtschulischen Veranstaltungen. In verschiedenen Jahrgängen der Unter- oder Mittelstufe werden Projekttage, wie z. B. Fair-Mobil oder Spotlight – Theater gegen Mobbing, organisiert. Des Weiteren gibt es unter anderem Schnittstellen der Schulsozialarbeit mit der Schulseelsorge im Bereich Prima Klima.

Schulsanitätsdienst
Der Schulsanitätsdienst übernimmt an den Schulen der Brede die Erstversorgung von Schülerinnen und Schülern bei Verletzungen, Erkrankungen und Vergiftungen. Er wurde am 25. Februar 2009 gegründet und besteht (Stand: Juni 2018) aus 49 Schulsanitäterinnen und Schulsanitätern.

Bevor die Schülerinnen und Schüler eigenständig Notfalleinsätze betreuen, durchlaufen sie eine Ausbildung über 40 Unterrichtseinheiten à 45 Minuten. Darüber hinaus treffen sich die Helferinnen und Helfer in regelmäßigen Abständen zu Fortbildungen und Übungsabenden.

Die Schulen der Brede besitzen seit 2010 als erste Schule des Kreises Höxter einen Defibrillator (AED). Seit 2014 besitzt die Schule einen zweiten Defibrillator. Dieser befindet sich in der Turnhalle.

Die Schülerinnen und Schüler werden im Auftrag des Malteser Hilfsdienstes e.V. durch einen Arzt unterstützt. Neben mehreren lokalen Preisen belegte der Schulsanitätsdienst der Schulen der Brede Brakel am 22. bis 24. September 2017 den dritten Platz beim Bundeswettbewerb der Schulsanitätsdienste des Malteser Hilfsdienstes.

Förderverein
Zu den Aufgaben des Fördervereins, der 1982 gegründet wurde, gehören die Förderung der Schulen der Brede, der kulturellen Belangen der Schüler sowie der Jugendpflege, insbesondere durch Veranstaltungen.
Diese Aufgaben werden erreicht durch finanzielle Hilfe bei der Anschaffung von Ausstattung und Lernmitteln, Kontaktpflege zu den Ehemaligen durch das jährliche Ehemaligentreffen, Mitwirkung beim Sommer- beziehungsweise Schulfest und durch Unterstützung kultureller Veranstaltungen.

Literatur
 Schwester Aquina Tilgner: Das Kloster Mariae Opferungsthal auf der Brede bei Brakel. Bonifacius-Druckerei, Paderborn 1950.
 Stadt Brakel (Hrsg.): Brakel 829-1229-1979. Huxaria Druckerei, Höxter 1979.

Weblinks

 Offizielle Website der Schulen der Brede
 Website des Fördervereins der Schulen der Brede

Einzelnachweise

Privatschule in Nordrhein-Westfalen
Brakel, Brede
MINT-EC-Schule
Berufskolleg in Nordrhein-Westfalen
Realschule in Nordrhein-Westfalen
Baudenkmal in Brakel
Organisation (Brakel)
Gegründet 1832
Bauwerk in Brakel
Bildungseinrichtung des Erzbistums Paderborn
Religion (Brakel)
Christentum im Kreis Höxter

Schulen der Brede


Hasloh Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Pinneberg iline bağlı bölge. 11,07 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2010 itibarıyla 3.421 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Bernhard Brummund tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 Hasloh

Kardeş kentler
Silifke, Türkiye

Kaynakça

Hasloh


Billedhuggeren Jens Adolf Jerichau, kunstnerens ægtefælle er et portræt af den danske billedhugger Jens Adolf Jerichau malet i 1846 af Elisabeth Jerichau Baumann.

Portrættet er malet i 1846 – samme år, som Baumann og Jerichau indgik ægteskab efter at have mødt hinanden i Rom. I 1849 flyttede parret til København, da Jens Adolf Jerichau var blevet udnævnt til professor på Kunstakademiet. Det er givet som en gave til Statens Museum for Kunst af brygger J.C. Jacobsen i 1876 og modtaget efter kunstnerens død i 1881.

Kunstner

Elisabeth Jerichau Baumann var en tysktalende og tyskuddannet kunstner, da hun i 1848 gjorde København til base for sit kosmopolitiske kunstnerliv og havde derfor en del at overvinde. Hun blev karakteriseret som en fremmed fugl og blev ikke vel modtaget af det danske kulturliv, som var mere optaget af at videreføre arven fra den danske guldalder som udtrykt ved C.W. Eckersberg og N.L. Høyen.

Motiv

Portrættet viser Jens Adolf Jerichau siddende, mens han læner sig til sin venstre side. Han har blikket rettet lidt ud til siden frem for direkte mod beskueren. Jerichau er iklædt en stor velourkappe, som folder sig blødt om hans krop. Kappens linjer giver sammen med den måde, hvorpå han læner sig over stolen, indtryk af, at han bugter sig igennem billedet. Folderne i stoffet er med til at forme kroppen i billedrummet. Lyset i billedet kommer oppefra og fra venstre side. Det lægger sig gyldent om ham og lyser især hans ansigt og hænder op.

Der er lagt fokus på billedhuggeren Jerichaus hænder og deres skaberkraft. I den ene hånd holder han noget materiale, som formentlig er fra den skulptur, der ses i baggrunden – et forarbejde til Jerichaus gennembrudsværk Herkules og Hebe fra 1845. På denne måde hylder Elisabeth Jerichau Baumann sin mand ved at vise, hvordan han behersker billedhuggertraditionen. På venstre hånd bærer Jerichau en vielsesring i guld, som glimter iøjnefaldende.

Baumann skrev selv i et brev, at

Noter

Litteratur

 Max Bendixen, Verdensdamen Elisabeth Jerichau-Baumann,
 Nicolaj Bøgh: Elisabeth Jerichau Baumann, 1886

Eksterne henvisninger og kilder

 http://www.smk.dk/udforsk-kunsten/highlights/elisabeth-jerichau-baumann-billedhuggeren-jens-adolf-jerichau/
 http://www.smk.dk/udforsk-kunsten/kunsthistorier/vaerker/vis/billedhuggeren-ja-jerichau-1846/

Malerier fra 1846
Malerier af Elisabeth Jerichau Baumann
Malerier fra Statens Museum for Kunst


Tekeli steht für folgende geographischen Objekte:

 Tekeli, Stadt im Gebiet Schetissu, Kasachstan

in der Türkei:
 Tekeli (Bozyazı), Gemeinde in Mersin (Provinz), Landkreis Bozyazı
 Tekeli (Mut), Gemeinde in Mersin (Provinz), Landkreis Mut
 Tekeli (Oltu), Gemeinde in Erzurum (Provinz), Landkreis Oltu
 Tekeli (Koçarlı), Gemeinde in Aydın (Provinz), Landkreis Koçarlı
 Tekeli (Çemişgezek), Gemeinde in Tunceli (Provinz), Landkreis Çemişgezek
 Tekeli (Berg) (türkisch Tekeli Dağı), Berg in Tokat (Provinz), Landkreis Almus

Tekeli ist der Familienname folgender Personen:

 Şirin Tekeli (1944–2017), türkische Autorin, Feministin und Hochschullehrerin

Tekeli ist der Name folgender Unternehmen:

 Tekeli Metal, türkisches Recyclingunternehmen

Tekeli (Begriffsklärung)


Woldemar de Lippe (Günther Friedrich Woldemar; 18 aprilie 1824 – 20 martie 1895) a fost suveran al principatului de Lippe, unde a domnit din 1875 până la moartea sa.

Biografie
Născut la Detmold a fost al treilea copil al Prințului Leopold al II-lea de Lippe și a Prințesei Emilie de Schwarzburg-Sondershausen (1800–1867). La 9 noiembrie 1858, la Karlsruhe, Woldemar s-a căsătorit cu Prințesa Sofia de Baden (1834–1904), o fiică a Prințului Wilhelm de Baden.

În urma decesului fratelui său Leopold al III-lea, la 8 decembrie 1875, Woldemar i-a succedat ca Prinț de Lippe. În 1892 împreună cu alți suverani germani, Woldemar a participat la o adunare la Berlin cu împăratul german Wilhelm al II-lea. După ce împăratul i-a descris pe ceilalți suverani drept vasalii săi, Prințul Waldemar i-a întrerupt discursul pentru a spune: "Nu, sire, nu vasalii tăi. Aliatii tai, dacă doresti". Acest lucru a fost văzut ca o lovitură de grație pentru ambiția împăratului de a deveni "împărat al Germaniei" în loc de "împărat german".

După decesul său la vârsta de 70 de ani, Woldemar a fost succedat ca Prinț de Lippe de fratele său mai mic, Alexandru. Totuși, deoarece fratele său suferea de o boală mentală a fost necesară stabilirea unei regențe. Prințul Woldemar a prevăzut acest lucru și a scris în testamentul său ca regența ar trebui să meargă la Prințul Adolf de Schaumburg-Lippe, cumnatul împăratului german.

Decizia Prințul Woldemar de a-l numi pe Prințul Adolf a fost începutul unei lungi dispute între cele două linii ale Casei de Lippe: Lippe-Biesterfeld condusă de contele Ernst, care a pretins regența, și prinții Schaumburg-Lippe. Au existat mai multe compromisuri, iar problema a fost rezolvată în cele din urmă în 1905.

Note

Nașteri în 1824
Decese în 1895
Casa de Lippe
Prinți de Lippe

Woldemar, Prinț de Lippe


El jilguero piquigrueso o cabecita negra picudo (Spinus crassirostris) es una especie de ave paseriforme de la familia Fringillidae propia de las montañas de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se encuentra en los Andes de Argentina, Bolivia, Chile, Uruguay y Perú.

Sus hábitats naturales son los bosques húmedos tropicales de montaña y los matorrales de gran altitud.

Referencias

Enlaces externos

crassirostris
Aves de América del Sur
Aves de los Andes
Animales descritos en 1877
Taxones descritos por Christian Ludwig Landbeck

Spinus crassirostris


Halta Râureni este o gară care deservește municipiul Râmnicu Vâlcea, județul Vâlcea, România.

Râureni

Halta Râureni


Zamašni moment je fizikalna veličina izvan SI sustava koja se prije koristila za opis rotacijskih strojeva. Danas se umjesto nje koristi veličina po imenu moment tromosti.

Definicija je:

s time da je

 Težina
 Promjer   (r: polumjer)
 gravitacijska konstanta
 moment tromosti se umjesto  može označiti i s

mjerna jedinica je njutn metar kvadratni .

Odnos s drugim veličinama
Treba razlikovati zamašni moment , moment tromosti   i veličinu .

Izvori

 https://www.fsb.unizg.hr/elemstroj/mehanicke/pdf/Osnovni.pdf

Zamašni moment


إبراهيم الصحن مخرج مصري متخصص في الإخراج الدرامي في التلفزيون. أخرج عدة مسلسلات تعتبر من الأعمال الكلاسيكية التلفزيونة وتساهم في تاريخ التلفزيون المصري والعربي. ومنها اللص والكلاب وبوابة الحلواني بأجزائها الثلاثة.

أعمال أخرى قام بإخراجها
مسلسل الآذان في مالطا عام (1993) وأحزان نوح عام (1991) والعطش عام (1974) والذين يحترقون (1977) والرجل ذو الخمسة وجوه (1969) وفيلم 3 قصص عام (1968).

مراجع

مخرجو تلفزيون مصريون
مواليد 1351 هـ
وفيات 1424 هـ

إبراهيم الصحن


Tutuca Borba, nome artístico de Artur Borba de Paula (Rio de Janeiro, 8 de dezembro de 1957) é um tecladista e compositor brasileiro.

Biografia
Aos sete anos de idade, começou a estudar música com o seu pai. E desde então com o seu destaque, foi se ingressar na música clássica.

Em 1975, formou-se em Orquestração, Piano Clássico, Composição e Harmonia, isso tudo no curso de Graduação da Escola de Música da Universidade Federal do Rio de Janeiro.

Também já foi músico e produtor da TV Globo, onde permaneceu por doze anos nas maiores produções da TV Globo, entre elas novelas, mini séries e especiais.

Como um tecladista profissional, já trabalhou com todos os nomes da música popular brasileira, são eles Zeca Pagodinho e Caetano Veloso. Também atuou como compositor, arranjador e músico de sessão para vários artistas do cenário evangélico, como a banda de rock cristão Rebanhão, a dupla sertaneja Rayssa & Ravel e o cantor Kleber Lucas.

Tutuca Borba é músico da banda do cantor Roberto Carlos há mais de trinta anos. A música "Esse Cara Sou Eu" tem os arranjos de sua autoria.

Tecladistas do estado do Rio de Janeiro
Arranjadores do estado do Rio de Janeiro
Naturais da cidade do Rio de Janeiro

Tutuca Borba


කාර්මික විප්ලවය () යනු මිනිසාගේ දෑතේ සවිය වෙනුවට යන්ත්‍ර සූත්‍ර යොදා ගනිමින් දශක 6 පුරාවට කාර්මික හා තාක්ෂණීක ක්ෂේත්‍රයේ සිදුකළ පුළුල් වෙනසයි.අඩ සියවසක් යනතුරු කාර්මික විප්ලවය එන්ගලන්තයේ පමනක් දැකිය හැකි විය. දහඅට වන ශත වර්ෂයේ නව සොයාගැනීම් සමග ගෘහ කර්මාන්ත, වාණිජ මහා පරිමාණ කර්මාන්ත බවට පත්වෙමින් නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලිය යාන්ත්‍රීකරණයත් සමග සමාජයේ අනෙකුත් අංශ කෙරේද බලපෑම් සිදුකෙරිණි. එය හුදෙක් ආර්ථිකයට පමනක් නොව සමාජ, දේශපාලන තත්ත්වයන්ටද විහිද ගිය ඵකකි. කාර්මික විප්ලවය ලෙස හදුන්වන මෙම පෙරළිය සමග ඵක් අතක පැවති ශ්‍රමය, ධනය දෙක දෑතකට යාමත්, ඵනිසා ධනපති හා නිර්ධන පන්ති බිහිවීමත් සිදුවිය. මෙම කාර්මික විප්ලවයත් සමග ඇතිවූ ක්‍රියාදාමයත් එහි ප්‍රතිවිපාකත් පිළිබඳ විවරණයක් මෙහි වෙයි.

කාර්මික විප්ලවය ඇතිවීමට පිටුබල සැපයූ සාධක

18 සහ 19 වැනි ශත වර්ෂවලදී එංගලන්තයේ කාර්මික ක්‍ෂ්ත්‍රයේ වෙනස්වීම් රාශියක් ඇතිවිය. අන් රටවලට පෙර එංගලන්තයේ මෙවැන්නක් ඇතිවීමට, දියුනුවට බාධාවක්ව පැවති වැඩවසම් ක්‍රමය බිඳවැටීමත් සමග නිෂ්පාදන සාධක සංචලනයත් ස්වයංපෝෂිත බව අතුරු දහන්වීම කාර්මික භාණ්ඩ අලෙවියට හිතකර වීමත් බලපෑහ. කාර්මික විප්ලවය ඇති වීමට ප්‍රදාන ලෙස බලපෑවේ වෙළදාම දියුණු වීම වෙයි. මේ අනුව මුලින්ම ප්‍රවේණිදාස විමුන්තිය උදාවීම බ්‍රිතාන්‍යයේ සිදුවීමත් සමග ශ්‍රමය නිදහස් වීමත්,ඒකාධිකාර ලිහිල් වීමත් තරඟය වර්ධනය වීමත්, ශ්‍රේණි ක්‍රමය බිඳවැටීමත් සිදුවිය. එමගින් කාර්මික වර්ධනය ඉක්මන්විය. මෙකල බ්‍රිතාන්‍යයේ දේශපාලන ස්ථාවරත්වය ද කාර්මික දියුණුවට වාසිදායක විය. අන් රටවලට වඩා බ්‍රිතාන්‍යය රජය කර්මාන්ත කරුවන්ට සහයෝගී වැඩපිළිවලක් අනුගමනය කිරීමත්, නිර්බාධවාදී ප්‍රතිපත්තියත්, ස්වාභාවික සම්පත් සම්බන්ධයෙන් පැවති වාසිදායක තත්ත්වයත්, යටත් විජිතවලින් අඩුමිලට අමුද්‍රව්‍ය සපයාගත හැකි වීමත්, දියුණු ප්‍රවාහන පහසුකම් ද පුද්ගල ආකල්ප අතින් ප්‍රගතිශීලී ලක්ෂණ පෙන්නුම් කිරීමත්, කතෝලික පල්ලියෙන් මිදී කටයුතු කිරීම නිසා ලාභ ඉපයීම අන් රටවල් මෙන් පාපකාරී ක්‍රියාවක් ලෙස නොසැලකීම නිසා ලැබුණ පිටු බලයත් කාර්මික විප්ලවය ඇතිවීමට හේතු සාධක විය.

කාර්මික විප්ලවය වර්ධනය සඳහා කෘෂිකාර්මික විප්ලව‍යෙන් ලැබුණු පිටිවහලද ප්‍රබලවෙයි.කාර්මික සංවර්ධනයේදී මුලින්ම පැනනගින අවශ්‍යතාවයක් නම් කර්මාන්තවලට අවශ්‍යය ශ්‍රමය ලබාගැනීමයි. කෘෂි අංශයේ ආහාර අර්බුධ‍යෙන් ජයගැනීම සඳහා නවීන වගා ක්‍රම සොයාගැනීමත්, නව බෝග වර්ග භාවිතය, මහා පරිමාණ ගොවිපලවල් බිහිවීම, සාමූහික වගාව වෙනුවට පෞද්ගලික වගාව ඇරඹීම, නිෂ්පාදනය යාන්ත්‍රීකරණය හා ඵලදායීතාව වර්ධනය හා වෙළඳපලට යොමුවූ කෘෂිකර්මයක් බිහිවිය. ඒමත අතිරික්ත නිෂ්පාදනයක් බිහිවිය.මෙය කෘෂිකාර්මික විප්ලවය ලෙසින් හදුන්වයි. මෙසේ කෘෂි ශිල්පක්‍රම වෙනස්වීම නිසා ශ්‍රමයට ඉල්ලුම අඩුවී ශ්‍රමය වෙනුවට යන්ත්‍ර භාවිතා කරන ලදී. එනිසා අතිරික්ත ශ්‍රමයට ගම හැරදා යාමට සිදුවිය. ඉඩම් ප්‍රතිංවිධානය නිසා නීත්‍යානුකූල අයිතිය ඔප්පුකළ නොහැකිවූ විශාල පිරිසකට ගම අතහැර ඵලා යාමට සිදුවිය. ඉඩමට අයිතිය කිව නොහැකිව නගරයට සංක්‍රමනය වූ පසුව ශ්‍රම සැපයුම පුළුල් විය. මේ නිසා ශ්‍රමය අඩු මිලට ලබාගත හැකිවී‍මෙන් කර්මාන්තශාලා හිමියන්ට තරඟකාරී අන්දමට භාණ්ඩ නිපදවීමට හැකි විය. කෘෂිකර්මයේ වෙනස්කම් සිදුනොවිනි නම් නගරවල ශ්‍රම සැපයුම වර්ධනය නොවේ.එපමනක් නොව කර්මාන්තවල සේවය කළ පුද්ගලයන්ගේ පෝෂණ මට්ටම් පවත්වා ගනිමින් ඵලදා වර්ධනයට අවශ්‍යය ආහාර ලබා ගැනීමට ද මේ කෘෂිකාර්මික දියුණුව ඉවහල්විය. එ‍සේ නොවුනි නම් ආහාරවල මිල නැග උද්ධමනය නිසා කම්කරුවන් වැඩි වැටුප් ඉල්ලා සටන්කරනු ඇත. වැටුප් වැඩිවීමෙන් නිෂ්පාදන වියදම වැඩිවී කාර්මික සංවර්ධනය අඩාලවනු ඇත.

කර්මාන්තවලට මුලපිරුවේ කෘෂිකර්මය දියුණුව තුලින් ධනය රැස්කරගෙන සිටි ඉඩම් හිමියන්ය. ඔවුන්ගේ කෘෂි අතිරික්තය මූල්‍ය ආයතනවල තැන්පත් කරනලදී කර්මාන්ත කරුවන්ට එයින් ණය ලබා ගත හැකි විය. ඒ අනුව කෘෂි වෙනස් වීම් තුළින් රටේ ඉතුරුම් වැඩිවීමෙන් ප්‍රාග්ධනය ලෙස ඒවා යොදාගැනීමට හැකිවීම කාර්මික වර්ධනය වේගවත් කිරීමට හේතුවිය. විදේශ ආධාර හෝ ණය ලබාගැනීමට මෙකල නොහැකිවීමෙන් කෘෂි අංශයේ වෙනස්වීම් ඇතිනොවන්නට ප්‍රාග්ධන හිඟය මතු වීමෙන් කාර්මික සංවර්ධනය ඇතිනොවන්නට ඉඩතිබිණි.

1760-1830 අතර කාලය තුළ බ්‍රිතාන්‍යය ආර්ථිකයේ සිදුවූ තාක්ෂණික සොයාගැනීම් රාශිය නිෂ්පාදනයේ ලා යොදාගැනීම හේතුවෙන් මූලික පෙරළියක් හටගත් බවද එනිසා එයට කාර්මික විප්ලවය යන නම යෙදුනු බවද සඳහන්වෙයි.

කාර්මික විප්ලවය සමග ශ්‍රමය ධනය දෙක දෑතට යාම

කර්මික විප්ලවයේ එක් වැදගත් සිදුවීමකි එක් අතක පැවති ශ්‍රමය,ධනය දෙක දෙඅතකට ගොස් පන්ති දෙකක් නිර්මාණය විම. දීර්ග කාලයක් තිස්සේ මිනිසා ස්වභාව ධර්මය හා ගැටෙමින් ස්වකීය අවශ්‍යතා ඉටුකරගත්තේ දෑතේ වීර්යයෙනි. මේ තුළ කුලියට වැඩකිරීමක් දැකගත නොහැකි විය. වැටුපකට ශ්‍රමය විකිණීම ආරම්භ වූයේ කාර්මික විප්ලවයත් සමගය. ඒ හා සමග ශ්‍රමය පිළිඹඳ වැඩි අවධානයක් යොමුවිය. සම්පත් සතුවූ පිරිස් යන්ත්‍ර
සූත්‍ර මිලදී ගැනීම නිසා ඔවුන් ආයෝජකයන් බවට පත්විය. එමෙන්ම ඔවුන් සම්පත් ඒකරාශී වූ ප්‍රදේශවල කර්මාන්ත ආරම්භ කිරීම සිදුකෙරිණ.යන්ත්‍ර භාවිතයත් සමග ස්වභාව ධර්මය සමග වඩාත් සාර්ථකව ගැටී අවශ්‍යතා පහසුවෙන් ඉටුකර ගත හැකිවිය. ජලය,සුලං වැනි ස්වභාවික බලශක්ති වෙනුවට වාෂ්ප බලය වැනි කෘතිම බලශක්ති ප්‍රයෝජනයට ගනු ලැබීය. එනිසා විශාල භාණ්ඩ ප්‍රමාණයක් නිපදවීමට හැකිවිය.

කර්මික විප්ලවයත් සමග සිදුවූ නව සොයාගැනීම්

1760-1830 අතර කාලය තුළ බ්‍රිතාන්‍යය ආර්ථිකයේ සිදුවූ තාක්ෂණික සොයාගැනීම් රාශිය නිෂ්පාදනයේ ලා යොදාගැනීම හේතුවෙන් මූලික පෙරළියක් හටගත් බවද එනිසා එයට කාර්මික විප්ලවය යන නම යෙදුනු බවද සඳහන්වෙයි. එනිසා විශාල භාණ්ඩ ප්‍රමාණයක් නිපදවීමට හැකිවිය. දර වෙනුවට ගල් අඟුරු යොදාගැනීම සමග ගල් අඟුරු කර්මාන්තය ද දියුණු විය. 1770 වන විට බ්‍රිතාන්‍යය ලොව ප්‍රධානම ගල් අඟුරු නිෂ්පාදකයාවිය.
ගෘහ්‍ය ක්‍රමය අභාවයට ගොස්,කර්මාන්තශාලා ක්‍රමය මුල්තැන ගනිමින් නිෂ්පාදන සංවිධානය ද වෙනස් විය.විශාල යන්ත්‍ර තැනීමෙන් පසුව අනෙකුත් නිෂ්පාදන ඒවටා රොක් විය.මුලදී වැඩපල වැදගත් වුවත් පසුව නිෂ්පාදන ඒකකය බවට පත්වූයේ කර්මාන්තශාලාවයි. ශ්‍රේණි ක්‍රමය අභාවයට ගියේය.තරඟකාරී නිෂ්පාදන ආරම්භ විය. නිෂ්පාදන ව්‍යූහය හා ආර්ථිකයේ සැකැස්ම වෙනස්වී කෘෂිකර්මයට තිබූතැන කර්මාන්තවලට හිමිවිය.ජාතික ආදායම, ජාතික නිමැයුම, සහ සේවා නියුක්තිය තුළ කර්මාන්ත වලට ප්‍රමුඛත්වය ලැබිණ.කර්මාන්ත ආශ්‍රයකොට ජීවත්වන අයගේ සංඛ්‍යාව වැඩිවිය. කාර්මීකරණය සමග නාගරීකරණය ද සිදුවිය.

නිෂ්පාදන සාධක වල ශ්‍රමය හා භූමිය වෙනුවට සාපේක්‍ෂකව ප්‍රාග්ධනයට මුල්තැන ලැබිණ. මෙම වෙනස්වීම් සමාජ පන්ති තුළින් නිරූපනය කරමින් පෙර ප්‍රධාන පන්ති දෙක වූ ඉඩම් හිමි රදළයන් හා ප්‍රවේණිදාස ගොවීන් වෙනුවට ධනපති පන්තිය හා නිර්ධන පන්තිය වැදගත් විය. දේශපාලන වෙනස්වීමට එය හේතුවිය.පාර්ලිමේන්තුව තුළ රදළ බලය අඩුවී කර්මාන්ත හිමි මධ්‍යම පන්තිය නැගී ආවේය. නැතහොත් වැඩවසම් ක්‍රමය අභාවයට ගොස් ධනේෂ්වර ක්‍රමය තහවුරුවිය. ශිල්පීයමය වෙනස්වීම් ප්‍රවාහන දියුණුව තුළින් ද හදුනාගත හැකිය. කාර්මික ක්‍ෂ්ත්‍රයේ වෙනස්වීම් වලට අනුකූලව මහා මාර්ග හා ඇල මාර්ග ප්‍රවාහනය දියුණු විය.වි‍ශේෂයෙන්ම වාෂ්ප බලය යොදා නාවික ගමනා ගමනය දියුණුවීම වැදගත්ය. විශාලම බලපෑම දුම්රියප්‍රවාහනය මගින් සිදුවිය. 1963 ජෙම්ස් වොට් වාෂ්ප බලය දියුණු කළ පසුව දුම්රිය සඳහා එය යොදාගත්තේ ජෝජ් ස්ටීවන්සන්ය. වාෂ්ප බලය යොදා දුම්රිය ධාවනය කිරීමෙන් පසුව විදුලිබලයෙන් දුම්රිය ධාවනය කිරීම නිසා මිනිසාගේ ගමන්වේගය වැඩිවිය.

නව සොයාගැනීම් සමග කැපීපෙණුනු කර්මාන්ත

කාර්මික විප්ලවය  තුළ නව සොයාගැනීම් සිදුවූ මූලික කර්මාන්ත කිහිපයකි.

පේෂ කර්මාන්තය/රෙදි කර්මාන්තය

කාර්මික නිෂ්පාදන ඇරඹියේ රෙදි කර්මාන්තයෙනි. නවෝත්පාදන හා නව්‍යතාවයන් රාශියක් සිදුවූයේ එම අංශ තුළයි. ක්‍රි.ව.1585 දී පවා බ්‍රිතාන්‍යය තුළ රෙදිපිළි කර්මාන්තය පැවතියද ශත වර්ෂ දෙකක් පමණ වෙනස්  වූයේ නැත. රෙදිපිළි කර්මාන්තය දියුණු කිරීමට රෙදිපිළි කර්මාන්තයේ ප්‍රධාන අංශ දෙකවන නූල්කැටීම හා රෙදි විවීම යාන්ත්‍රීකරණය,රෙදි විවීම වේගවත් කිරීම සදහා 1733දී ජෝන් කේ විසින් "දුවන නඩාව "නම් උපකරණයක් සොයා ගන්නා ලදි.එහෙත් නූල් කැටීම වේගවත් නොවිනි.එම යුගයේදී මිනිසුන් 6ක් දිනකදී වියන නූල් ප්රමානය 1 රෙදි වායන්නෙකුට 1 දිනකට සෑහිණි.මෙම අවශ්‍යතා දුරුකර කරලමින් 1764 දී ජේම්ස් හාගීව්ස්  නූල් කැටීම සදහා "ජෙනී යන්ත්‍රය" නම් උපකරණය නිපදවීය.

අතින් කැරකවීමේදී ජෙනී යන්ත්‍රය තුළ වූ අපහසුතා මගහරවමින්  1769 දී රිචඩ් ආක්රයිට්  "ජල රාමුව" සොයාගත්තේය. මෙසේ නිපදවූ ජල රාමුවේ අපහසුතා විය.

 විශාල වීම නිසා නිවෙස් වල තබා ගැනීම අපහසු විය.
 වේගවත් ජල පහරක් අවශ්‍ය වීම.

මෙම අපහසුතා මගහරවමින් ජෙනී යන්ත්‍රය හා ජල රාමුවේ තාක්ෂණය කැටි කර 1779 දී සැමුවෙල් කොම්ප්ටන් විසින් "මියුල්  යන්ත්‍රය" නිපදවා ඇත.මෙයින් ශත්තිමත් සියුම් නූල් නිපදවා ඇත.  1785 දී එඩ්මන් කාට්රයිට් "බලවේග යන්ත්‍රය" සොයා ගැනීම මගින් රෙදි විවීම යාන්ත්‍රීකරණය වීමත් මගින් සිදුවිය. ඒ මගින් අත් යන්ත්‍ර අභාවයට ගිය අතර අත් යන්ත්‍ර මගින් වැඩිහිටියකු නිපදවූ ප්‍රමාණය මෙන් හතර ගුණයක රෙදි ප්‍රමාණයක් විවීමට දැන් කුඩා ළමයකුට හැකි විය.නූල් කැටීම හා රෙදි විවීම සම්පූර්ණයෙන් යාන්ත්‍රීකරණය වූවිට රෙදි පිළි කර්මාන්තය දියුණු විය. එමනිසා අමුද්‍රව්‍ය වලට ඉල්ලුම වැඩිවී කපු නිෂ්පාදනය ඉහළයාම කැපී පෙනිණි.

යකඩ හා වානේ කර්මාන්තය

එංගලන්තය නම් යපස් බහුල රටකි.කාර්මික විප්ලවයේදී මුලින්ම වෙනස්වීම් වලට ලක්වෙමින් අනාගත සංවර්ධනයේලා පදනම දැමූ තවත් කර්මාන්තයකි, යකඩ නර්මාන්තය. ගල් අගුරු පිලිස්සීමෙන් යකඩ උනුකිරීම සිදුවිය. විවිධ යන්ත්‍ර සොයාගැනීමත් සමග ඉතා උසස් ගනයේ යකඩ නිෂ්පාදනයට හැකිවිය. එහෙත් යකඩ ශක්තියෙන් හා කල්පැවැත්මෙන් අඩු හෙයින් එම අවශ්‍යතාව සපුරාලමින් වානේ සොයාගැනිණි. යකඩ උනු කිරීම සදහා භාවිතා කල උපායන්

 1730 - ඒබ්‍රහම් ඩර්බි - ගල් අගුරු යොදා යපස් උනු කිරීම - වාත්තු කල යකඩ නිපදවීමේ හැකිවීම
 1784 - හෙන්රි කොට් - රෝලර් යන්තය - පදම් කළ යකඩ නිපදවීමට
1856 - හෙන්රි බේසර්මන් - යකඩ වල ඇති අපද්‍රව්‍ය ඉවත් කර වානේ නිපද වීමේ ක්‍රමය
 1860 - පෙරීමාටින් හා එමලි මාර්ටින් යුවල - විවෘත උදුන්
 1870 - විලියම් සීමන්ස් -විදුලි උදුන - යපස් උණු කරන

ගල් අගුරු කර්මාන්තය

ඒ සඳහා විවිධ වර්ගයේ උඳුන් භාවිතාවිය. ඒ සඳහා ප්‍රධාන වශයෙන් ගල් අගුරු අවශ්‍ය විය. එයින් කාර්මික දියුණුව සමග ගල් අගුරුවල ඉල්ලුම වැඩි විය. ගල් අගුරු, කාර්මික විප්ලවයේදී ප්‍රධානත්වය ගත් අනිත් කර්මාන්තයයි. ඈත අතීතයේ සිට එංගලන්තයේ ගල් අගුරු කර්මාන්තය පැවතියේය. එහෙත් ගල් අගුරු ආකර තුළට ජලය පිරීම ආකර තුළ විෂවායු පිරී තිබීම වැනි බාධක නිසා එහි දියුණුවක් නොවීය. 1736 දී ජෙම්ස් වොට් වාෂ්ප යන්ත්‍රය අංග සම්පූර්ණ කළ පසු ආකර තුළ ජලය ඉවත් කළ හැකිවිය. 1837 ආකර තුළට පිරිසිදු වාතය ඇතුලු කිරීමේ ක්‍රම සොයාගැනීමත් සමග ගල් අගුරු නිෂ්පාදනය වැඩිවිය. බ්‍රිතාන්‍යය ලෝකයේ ප්‍රධානම ගල් අගුරු නිෂ්පාදකයා බවට පත්විය.

සේව්‍ය සේවක ගැටුම්

මෙසේ දියුණු වූ කර්මාන්ත මගින් සමාජයේ බිහිවූ කම්කරු හා ධනපති පන්ති දෙකතුල වූ පරමාර්ථ එකිනෙකින් වෙනස් විය. ශ්‍රමිකයින් ශ්‍රමය සඳහා ඉහළ වැටුප් බලාපොරොත්තු වූ අතර ආයෝජකයන් නිෂ්පාදනය මගින් ඉහළ ලාභ අපේක්‍ෂාකරයි. ආයෝජකයන් නිෂ්පාදනය සඳහා යොදාගනු ලබන ශ්‍රමය, ප්‍රාග්ධනය, අමුද්‍රව්‍ය, යන්ත්‍ර සූත්‍ර වැනි නිෂ්පාදන සාධක වලින් ලාභය වැඩිකර ගැනීමට හෝ පාඩු අවමකර ගැනීමට පිරිවැය අඩුකළ හැකි එකම සාධකය ශ්‍රමය වෙයි. පුද්ගල වැටුප් අඩුකිරීම හෝ සේවක සංඛ්‍යාව අඩු කිරීම මගින් එය සිදුකරයි. එමගින් සේවක සේව්‍ය ගැටම් ඇතිවෙයි. මෙසේ කාර්මික විප්ලවයට පෙර එක් අතක පැවති ශ්‍රමය හා ධනය දෑතකට යාමෙන් කාර්මික සබඳතා බිහිවිය. කාල්මාක්ස්ට අනුව ශ්‍රමය හා ධනය එක අතකට ගමන් ගතහොත් මෙම සේව්‍ය සේවක ගැටුම් වලක්වාලිය හැකියයි පවසයි. නමුත් මේ දක්වා කිසිඳු රටකට එය කළ නොහැකිවී ඇත.කළ හැක්කේ හැකිතාක් දුරට සේව්‍ය සේවක සබඳතා සාමතාමීව පවත්වා ගැනීමයි. මේ සඳහා සාමාන්‍ය ගිවිසුමක් මගින් අදාල දෙපාර්ෂවය සම්බන්ධයෙන් කොන්දේසි සකසයි. එහෙත් කාර්මික විප්ලවයෙන් මුල්කාලීනව මෙම කොන්දේසි සකස්කිරීම බොහෝවිට සේවායෝජකයෝ අතින් සිදුවිය. සේවකයාට සිදුවූයේ මෙම කොන්දේසි වලට යටත්ව කටයුතු කිරීමයි. ඒ අනුව සේවායෝජකයාගේ පිරිවැය අඩුකර ගැනීම සඳහා වැටුප් අඩුකිරීම නිසා ශ්‍රමය සූරාකෑම සිදුවිය. එකල පැවති රාජ්‍ය නිර්බාධීත්වය නිසා මෙම තත්ත්වය වඩා බරපතල විය.

මෙවන් පරිසරයක් තුළ ශ්‍රමිකයින්ගෙන් කෲර ලෙස වැඩ ගැනීම නිසා අර්බුධකාරී තත්ත්ව ඇති විය. රාජ්‍ය මැදිහත්වීමක් නොමැතිව සුබසාධනය ඇතිකළ නොහැකි බව මෙකල ඇතිවූ මාක්ස්වාදී විප්ලවීයයන්ගේ මතය විය. පසුකාලීනව රාජ්‍ය නිර්බාධවාදීත්වය රාජ්‍ය සුබසාධනවාදී ප්‍රතිපත්තියක‍ට නැඹුරු විය. මෙහිදී වරප්‍රසාද නොමැති හෝ ඌන වරප්‍රසාද සහිත ශ්‍රමික කොටස්‍වලට මැදිහත්වීම සිදුවිය. මෙහිදී සේවායෝජකයන්ගේ ප්‍රබලත්වය නිසා ශ්‍රමිකයාට තනිව කේවල්කිරීමේ ශක්තියක් නොමැත. මේ නිසා කම්කරුවන් සංවිධානය වී කේවල් කිරීමේ ශක්තිය ඇතිකර ගනී. කාර්මික විප්ලවයට පසු ශ්‍රමිකයන් සාමූහික කේවල් කිරීම සඳහා යොමුවිය. මේ සඳහා කම්කරු නීති පිටුබල සපයයි.

කාර්මික විප්ලවයේ ප්‍රතිඵල

 කාර්මික විප්ලවයේ වැදගත්ම ප්‍රතිඵලය ලෙස ශ්‍රමය වෙනුවට යන්ත්‍ර ආදේශ විමත් සමග යාන්ත්‍රික යුගක් ආරම්භ විය.විප්ලවයට පෙර භාවිත වූ බලශක්ති ප්‍රබව ලෙස මිනිස් බලය, සත්ව ශක්තිය, සුළං හා ජලය වෙනුවට වාෂ්ප බලය, විදුලි බලය ලෙස වෙනස් වීමත් මුල්කාලීන යන්ත්‍රවන ලී යන්ත්‍ර වෙනුවට යකඩ හා වානේ වලින් තැනූ යන්ත්‍ර ලෙස බලශන්තිය වෙනස්වීමට අනුකූලව විශාල යන්ත්‍ර බිහිවීමත් සිදුවිය.

 දේශීයව පමණක් නොව විදේශ ඉල්ලුමද සපුරාලන පරිදි නිෂ්පාදන සිදුවීය. නවීන යන්ත්‍ර සූත්‍ර, බලශක්තිය, ලෝහ වර්ග භාවිතය සමග නිෂ්පාදන පර්මාණය විශාලවී මහා පරිමාණ නිෂ්පාදනයේ වාසි ලැබීය. මේ යටතේ ශ්‍රම විභජනය හා විශේෂ ප්‍රාගුන්‍ය දැකිය හැකිවිය.

 කාර්මික විප්ලවයත් සමග ආර්ථිකයේ ඇති වූ තරඟකාරී බව නිසා නිෂ්පාදනය සීඝ්‍රයෙන් වැඩිවිය. කලින් පැවති ශ්‍රේණි ක්‍රමය අනුව නිෂ්පාදනය ඒකාධිකාරී ස්වරූපයක් තිබිණ. කාර්මික විප්ලවයත් සමග ශ්‍රේණි ක්‍රමය බිඳවැටී නිදහස් වෙළඳපල ආර්ථිකය තහවුරු විය. පෞද්ගලික අංශය ප්‍රසාරණය විය. එංගලන්ත‍යේ වැඩවසම් ක්‍රමය බිඳවැටී ධනවාදී ආර්ථිකය ඇතිවිය. කාර්මික විප්ලවය නිසා නිෂ්පාදන වියදම් අඩු විය. එමනිසා අඩු මිලට භාණ්ඩ සැපයිය හැනිවිය. එය බ්‍රිතාන්‍යයට ලෝක වෙළඳපල ආක්‍රමනය කිරීමට පිටුබල සැපයීය. "ලෝකයේ කර්මාන්ත ශාලාව" යන විරුදාවලිය දිනා ගැනීමට ඇය සමත්විය.

 සාරාංශයක්ව ගත හොත් කාර්මික විප්ලවයෙන් ආර්ථික, සමාජ, දේශපාලන වශයෙන් අලුත් යුගයක් උදාවිය.සම්පත් වලින් උපරිම ඵලදාව ගත හැකි විය. නිෂ්පාදනය වැඩිවී වියදම අඩු වීම සමග මිනිසාගේ විවේකය වැඩිවිය. එනිසා අතිරේක කටයුතුවල යෙදීමට ඔහුය අවකාශ ලැබුණු අතර ඒ තුළින් සමාජ වර්ධනක් දැකිය හැකිවිය.

 කාර්මික විප්ලවය නිසා කාර්මීකරණයත් සමග නාගරීකරනයද සිදුවිය. වැඩි ජනගහනයක් කර්මාන්ත හා නගර ආශ්‍රිතව ජීවත් වීමට සංක්‍රමණය වීම නිසා ගම වෙනුවට නගරය ඉස්මතුවිය.

 කාර්මික විප්ලවයේ මූලික ලක්ෂණය වූ යාන්ත්‍රීකරණය, කර්මාන්තශාලා ක්‍රමය, නාගරීකරනය නිසා බිහිවූ නව විශාල කම්කරු පිරිස නිසා නිර්ධන පන්තිය ලෙස වෙනම කොටසක් නිර්මාණයවිය. එමෙන්ම කාර්මීකරණය සමග ජනගහන තදබදය, නිවාස හිඟය, නගරවල සෞඛ්‍යය හා සනීපාරක්‍ෂාව පිළිබඳ ගැටළු ලෙස අලුත් සමාජ ප්‍රශ්න මතුවිය.

 මේ තත්ත්වය එකල කර්මාන්ත හිමියන්ට හිතකරවිය. ශ්‍රමය සුලභ වීම නිසා අඩුමිලට කම්කරුවන් යොදාගන්නා ලදී. මෙහිදී ශ්‍රමය සූරාකෑම, වැඩිහිටි පිරිමින්, කාන්තාවන්, ළමුන් අයුතුලෙස සේවයේ යොදවාගැනීම සිදුවිය. ශ්‍රමිකයන්ට දිනකට පැය 12-19 අතර කාලයක් රැකියාවේ සිටීමට සිදුවූ අතර කෑමගැනීමේ පහසුකම්, වාතාශ්‍රය ලැබීමේ පහසුකම් නොවිණි. වරදක් සිදුවූ විට දරුණු වධහිංසාවලට ලක්වූ අතර ඔවුන්ට ලැබුණු වැටුප සිලිම් 3ක් වැනි අවම අගයක් ගැනිණි. දෙමාපියන්ට රැකියා ලබාගතහැකි වූයේ දරුවන් කැටුව ගියහොත් පමණි. දරුවන් යන්ත්‍ර ලෙස සලකමින් අනතුරුදායක වෘත්තීන්හි යොදවනු ලැබීය. කම්කරුවන්ගේ තත්ත්වය මෙසේ දුක්ඛිතව අයහපත් තත්ත්ව මැද සේවය කිරීමත් නිසා රෝග බෝවීම සීඝ්‍රවිය.

 එංගලන්තය කාර්මික විප්ලවය තුළින් නිෂ්පාදනය ජයගත්තත් මේ සමාජ අසහනය දිනීමට අසමත්විය. ජාත්‍යන්තර තත්ත්වයක් හා නමක් ඇතිකර ගත්තත් ඒ ස්වකීය වැසියන් විශාල පිරිසකට අසාධාරනයක් ඇති කරමිණි.මේ පිළිබඳ යමක් කිරීමට යොමුවූයේ කම්කරු උද්ඝෝෂණයත් සමගය. ඒ අනුව සමාජ ප්‍රතිශෝධනයක් සඳහා රජය පියවර ගති.

පිංතූර ගැලරිය

ආශ්‍රිත ලිපි

 Capitalist mode of production
 Industrialization of China
 Economic history of the United Kingdom
 Fourth Industrial Revolution
 History of capitalism
 Industrial Age
 Industrial society
 Law of the handicap of a head start – Dialectics of progress
 Machine Age
 The Protestant Ethic and the Spirit of Capitalism
 Steam
 Textile manufacture during the British Industrial Revolution, a good description of the early industrial revolution

පාද සටහන්

මූලාශ්‍ර

වැඩිදුර අධ්‍යයනය සඳහා

භාහිර සබැඳි

 කාර්මික විප්ලවය
 The Industrial Revolution
 Internet Modern History Sourcebook: Industrial Revolution
 BBC History Home Page: Industrial Revolution
 National Museum of Science and Industry website: machines and personalities
 Factory Workers in the Industrial Revolution
 The Industrial Revolution – Articles, Video, Pictures, and Facts
 "The Day the World Took Off" Six-part video series from the University of Cambridge tracing the question "Why did the Industrial Revolution begin when and where it did."

Industrial history
History of technology
18th century in technology
19th century in technology
Early Modern Britain
Late modern Europe
Modern history of the United Kingdom
Revolutions by type
Stages of history
Age of Revolution

කාර්මික විප්ලවය


Les élections législatives françaises de 1951 se tiennent le 17 juin. Ce sont les deuxièmes élections législatives de la Quatrième République.

Mode de Scrutin

Le mode d'élection choisit pour ce département est le scrutin uninominal à un tour.

Pour les personnes relevant du Statut civil français (principalement des colons avec quelques évolués), les territoires d'Oubangui-Chari et du Tchad sont réunis. Un député est à élire.

Élus

Résultats

Résultats à l'échelle du département

Articles connexes
 Liste des circonscriptions législatives de Centrafrique
 Liste des circonscriptions législatives du Tchad
 Liste des députés de Centrafrique
 Liste des députés du Tchad
 Élections législatives françaises de 1951

Notes et références

Oubangui-Chari
Élection en République centrafricaine
Politique au Tchad

Élections législatives de 1951 en Oubangui-Chari-Tchad


Domenico Bartoli, né le  à Montefegatesi (République de Lucques) et mort le  à Lucques, est un poète italien du .

Biographie
Domenico Bartoli naquit le , à Montefegatesi, gros village dans les montagnes de la République de Lucques. Il fit d'excellentes études dans la capitale de ce petit État, et étonna par ses progrès ceux qui n'avaient d'abord été surpris que de voir un fils de paysan admis dans des écoles toutes remplies de la jeune noblesse du pays. Bientôt il se fit aimer par les agréments de son esprit autant qu'estimer par l'étendue de ses connaissances et par la régularité de ses mœurs. Entre autres gens de lettres dont il fut l'ami, on distingue le P. Bartolomeo Beverini, qu'il aida à corriger, perfectionner et publier sa traduction de l'Énéide. C'est le P. Beverini lui-même qui nous en instruit dans sa préface. Il eut une querelle littéraire, mais sans aigreur et sans fiel, avec un autre poète nommé Loreto Mattei. Celui-ci avait publié, sous le titre du Psalmista Toscano, une paraphrase des Psaumes de David, qui lui avait fait beaucoup de réputation. Dominique Bartoli y observa quelques fautes de langue qui pouvaient, selon lui, obscurcir la gloire de l'auteur. Il lui adressa publiquement, le , une lettre à ce sujet, sous le nom anagrammatique de Nicodemo Librato. Après avoir donné de grands éloges au psalmiste toscan, il indiquait les fautes qu'il y croyait apercevoir. Mattei parvint à connaître l'auteur caché sous ce faux nom, et lui répondit sous celui d'Orelto Tameti, qui était aussi l'anagramme du sien. Bartoli répliqua : Mattei répondit encore, et cette guerre de répliques et de contre-répliques dura pendant toute une année. Elle se termina le plus paisiblement du monde ; les deux antagonistes devinrent amis, s'adressèrent l'un à l'autre des sonnets remplis d'une bienveillance mutuelle, et se firent réciproquement l'envoi de leur portrait. Mattei fit plus, il supprima une dernière réponse qu'il était près de publier, et il envoya à Bologne, à son imprimeur, qui préparait une nouvelle édition de son Psalmista Toscano, une feuille de corrections conformes aux observations de Bartoli, en lui recommandant de les mettre à la fin, s'il était trop tard pour les placer dans le corps de l'ouvrage ; ce qui fut exécuté, comme on le voit dans l'édition de 1685. Bartoli fit, en 1693, un voyage à Rome, où il rencontra Mattei, avec qui il n'avait jusque-là communiqué que par écrit, et ils se lièrent plus intimement que jamais. Il ne manque que deux petites conditions pour que toutes les querelles de cette espèce finissent à peu près de même : c'est que les critiques soient honnêtes et de bonne foi, et que les amours-propres d'auteurs soient raisonnables. Bartoli, de retour dans sa patrie, y mourut âgé de 68 ans, le . Il a publié lui-même le recueil des pièces de sa controverse avec Mattei, sous ce titre : l'Asta d'Achille che ferisce per sanare il Salmista Toscano del signore Loreto Mattei, censura cortese del signore Domenico Bartoli, col breve racconto delle principali contese de' poeti volgari, Modène, 1695, in-12.

Œuvres
On a de lui :

 un recueil de ses odes ou canzoni, sous le titre de Canzoniero, part. 1 et 2, Lucques, 1695, in-12.
 Rime giocose, qui ne furent imprimées que quelques années après sa mort, Lucques, 1703, in-12.

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Naissance en décembre 1629
Décès en septembre 1698
Poète italien du XVIIe siècle
Naissance dans la province de Lucques
Décès à Lucques
Membre de l'Académie d'Arcadie
Poète baroque
Décès à 68 ans

Domenico Bartoli


Kerkhoven ("church yards" in Dutch) can refer to either:

Places
 Kerkhoven, Minnesota, United States
 Kerkhoven Township, Swift County, Minnesota, United States
 Kerkhoven (Netherlands), a former village, now a neighborhood of Oisterwijk, North Brabant
 , a hamlet in Belgian Limburg
 , a village in West Flanders, Belgium

Dutch surname
 Lesley Kerkhove (born 1991), Dutch tennis player
  (1946–2013), Belgian dramaturge and theater critic
 Robert Van Kerkhoven (born 1924), Belgian football midfielder
  (1848–1918), Dutch tea and coffee plantation owner on Java

Others
 11432 Kerkhoven, named after Rudolf Albert Kerkhoven (1879–1940), son of Rudolf Eduard Kerkhoven

See also
Kerkhof
Kerckhoven
Van Kerckhoven

Kerkhoven


Pohnpei, otočna država u Pacifiku, jedna od četiri države koje čine Savezne Države Mikronezije. Po površini je najveća, a po broju stanovnika druga od četiri savezne države, nakon Chuuka. Istočno od otoka nalazi se država Kosrae, zapadno Chuuk, te još dalje prema zapadu Yap. Pohnpei je smješten otprilike na pola puta između havajskoga glavnog grada Honolulua i filipinske metropole Manile.

Uz iznimku obalnih ravnica, obronaka talusa i aluvijalnih ravni, veći dio otoka Pohnpei je brdovit i prekriven gustom tropskom šumom. Močvare zauzimaju veći dio obale, a obod otoka u duljini od 130 km okružen je koraljnim grebenom. Ovo je jedno od najkišovitijih mjesta na svijetu, u planinskim dijelovima otoka padne i do 7.600 mm kiše po kvadratnom metru godišnje. Drvo ka, Terminalia carolinensis, raste samo na Pohnpeiju i na Kosraeu. Najviši vrh otoka i općenito Mikronezije je Mount Nanlaud (782 m). Osim glavnog otoka, država Pohnpei obuhvaća i otočiće Pingelap, Mokil, Ant, Pakin, Ngatik, Nukuoro, Oroluk i Kapingamarangi, te koraljni greben Minto.

Općine su Kapingamarangi, Kitti, Kolonia, Madolenihmw, Mokil, Nett, Ngatik, Nukuoro, Oroluk, Pingelap, Sokehs i Uh. Palikir, glavni grad Saveznih Država Mikronezije, nalazi se u ovoj državi. Glavna turistička znamenitost Pohnpeija i cijele Mikronezije je arheološki lokalitet Nan Madol, pod zaštitom UNESCO-a od 2016. godine. Ponpejski jezik, prema procjeni iz 2001. godine, ima 29.000 govornika.

Dne 5. ožujka 2019. Chuuk je trebao održati referendum o izdvajanju iz sastava Saveznih Država Mikronezije i stjecanju pune neovisnosti, ali je odgođen za ožujak 2020. godine. Referendum je zatim ponovno odgođen, najmanje do ožujka 2022. godine. U slučaju uspjeha referenduma, federacija će izgubiti ozemni kontinuitet i opstojnost će joj biti poljuljana, što dovodi do mogućnosti da i ostale njene članice postanu neovisne države.

Izvori

Vanjske poveznice

 Stranica katoličke srednje škole u Pohnpeiju

Države Saveznih Države Mikronezije

Pohnpei (savezna država)


The State University of New York College of Agriculture and Technology at Cobleskill (SUNY Cobleskill) is a public college in Cobleskill, New York.  It is part of the State University of New York (SUNY) system. It began as the Schoharie State School of Agriculture in 1911 and joined the SUNY system in 1916. SUNY Cobleskill is accredited by the Middle States Commission on Higher Education and the New York State Education Department registers all academic programs.

History
The university was initially chartered in 1911 and opened five years later in 1916 as the Schoharie State School of Agriculture. Sixteen years later in 1927, state law changed the name to the New York State School of Agriculture at Cobleskill.

The name continued to change as the school's mission and size evolved, becoming the New York State Institute of Applied Arts and Sciences at Cobleskill in 1941 and then the State University of New York Agricultural and Technical College at Cobleskill in 1962.

The school adopted its current name, State University of New York College of Agriculture and Technology at Cobleskill, in 1987 after earning the right to grant bachelors degrees for the first time.

Campus facilities

Residence halls

SUNY Cobleskill has 10 residence halls for full-time students. All student rooms are wired for cable television and Wireless Internet access.

First Year Experience — only first-year students.
 Fake Hall
 Parsons Hall
 Ten Eyck Hall
 Davis Hall
Cobleskill Traditional - Permitting all students regardless of year.
 Dix Hall
 Draper Hall
 Pearson Hall
Upper Class Living/Learning - Permitting any student with 60 or more credits completed.
 Vroman Hall
Single Gender - Segregating the residents by wing, one is female, the other is male. Each wing has one or two common, single gender bathrooms.
 Wieting Hall
Suite style and townhouse living - Students each live in their own room and share a living space, kitchen and bathroom with other students in their suite or town home. Suites have 4 rooms per living area and townhouses have 6 and are also equipped with a washer and dryer.
Alumni Commons

Academic buildings
The academic buildings are spread out across the campus. The major buildings include:

 The Old Quad complex, located on the original college site, includes: Frisbie, Home Economics, Old Gym, and Alumni Halls.
 The Agricultural complex, including: Curtis Mott (Ag Eng), Center for Agriculture and Natural resources CANR (houses plant science, animal science and wildlife classes/labs), Livestock facilities, Dairy Barn, Equestrian Center, Fish Hatchery, Greenhouses, Horse Barn, Livestock Building, Meat Processing Lab, and the Nursery.
 Warner: The Business and Computer technologies building.
 Wheeler: The Liberal Arts and Sciences building.
 Champlin and Prentice Halls: Culinary Arts, Hospitality & Tourism buildings,
 Holmes Hall: the Early Childhood building.
 The Childcare Center
 Van Wagenen Library

Dining facilities
The Dining Services are run by the Cobleskill Auxiliary Services (CAS) and are various. With their ID card, students may use their meal plan, a CobyCash account, or opt to pay in cash.

 Brickyard Brewhouse: Specialty Coffees, Smoothies, Bottled Beverages and Fresh Made Pastries. Plus wifi access in our e-cafe.
 CANR farm fresh cafe, in CANR building, a grab and go breakfast station with made-to-order specialty salads.
 Champlin Hall: All-you-care-to-eat, dine-in facility with hot bar, cook-to-order, deli, salad bar, burgers, hot dogs, fries and special dinners.
 Prentice Cafe: Prentice Hall, a dine in or take out made-to-order facility with pasta station, Mongolian grill, grilled cheese and quesadillas.
 Twisted Whiskers: Bouck Hall, a build-your-own sub and/or salad, and soup shop.
 Warner Cafe: Warner Hall a grab and go facility with breakfast, sandwiches, soup, coffee and snacks.

Athletic facilities
 Baseball Field
 Bouck Pool, 25 yards, 6 lanes
 Running Track
 Soccer Field
 Softball Field
 Fitness Center
 Tennis Courts
 The Fieldhouse
 The Iorio Gymnasium

Other facilities
 Bouck Hall, the Student Activities Building, which is home to the Ioro Gymnasium, the fitness center, the Bouck Auditorium, the Campus bowling alley, the Bouck swimming pool, the college store, the mail room, the Student Life Center, Twisted Whiskers sandwich shop, The Commuter Lounge, and the Bouck Ballroom.
 Johnson Hall, home to University Police.
 Knapp Hall, the Administration Building; home to the Career Development Center, Residential Life, Student Accounts, Admissions, Financial Aid, the Registrar's office, and telecommunications.
 The Wellness Center offers both medical support, and counseling.
Brick yard point, houses Brew house cafe and hosts student recreational activities

Athletics
SUNY Cobleskill teams participate as a member of the National Collegiate Athletic Association's Division III, after spending years in the National Junior College Athletic Association (NJCAA). The Fighting Tigers are primarily a member of the North Atlantic Conference (NAC) for all sports since the 2020-21 season, with the exception of equestrian which competes in the Intercollegiate Horse Show Association (IHSA) and track & field which competes in the New York State College Track Conference (NYSCTC). The Fighting Tigers were also formerly a member of the North Eastern Athletic Conference (NEAC) from 2008-09 to 2019-20. Men's sports include: basketball, cross country, equestrian, golf, lacrosse, soccer, swimming & diving, and track & field; while women's sports include: basketball, cross country, equestrian, golf, lacrosse (in 2023–24), soccer, softball, swimming & diving, track & field, and volleyball.

Notable alumni
 Pete Dominick, Comedian
 Peter Lopez (R), 127th New York Assemblyman (2006–2017)

References

External links
 Official website

Education in Schoharie County, New York
Buildings and structures in Schoharie County, New York
Universities and colleges established in 1911
1911 establishments in New York (state)
Public universities and colleges in New York (state)

State University of New York at Cobleskill


Dalsvatn Station (Dalsvatn stasjon eller Dalsvatn stoppested) er en tidligere jernbanestation på Bratsbergbanen, der ligger i Sauherad kommune i Norge.

Stationen blev oprettet som holdeplads 11. februar 1920 og var bemandet indtil 1. juni 1958, hvor den blev nedgraderet til trinbræt. Betjeningen med persontog ophørte 13. juni 2004.

Stationsbygningen blev opført i brunmalet træ i nyklassicistisk stil efter tegninger af Gudmund Hoel og Eivind Gleditsch i 1916. Stationsbygningen brændte ned til grunden 29. august 2017. Stationens udhus fremgik af Jernbaneverkets liste over beskyttede bygninger i henhold til Plan- og bygningsloven i 2012 men ikke af den tilsvarende liste fra 2015.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Bratsbergbanen
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Etableret i 1920
Ophørt i 2004

Dalsvatn Station


Ruslands Professional Football League er den tredje bedste fodboldliga i Rusland. Hvert år rykker fem hold op til Football National League.

Professional Football League er opdelt i 5 zoner, PFL - Syd, PFL - Øst, PFL - Vest, PFL - Mellem og PFL - Ural-Povolzhye. Holdene der rykker ned fra Ruslands Professional Football League rykker ned i Amatør Ligaen.

Fodboldligaer
Professional Football League

Ruslands Professional Football League


النمو غير المحدود  في علم النبات هو نوع من النمو يستمر فسيولوجياً بغياب مؤثرات خارجية توقف النمو.

أحد الأمثلة على هذا النوع من النمو هو الإزهار والإثمار في بعض أصناف البندورة.

طالع أيضاً
 نمو محدود

مراجع

علم الأحياء
علم تشكل النبات
فيزيولوجيا النبات

نمو غير محدود


RNK vodič ili gRNK (engleski guide RNA, gRNA) jest onaj RNK koji vodi umetanje i ili brisanje ostataka uridina u mitohondrijski RNK-a (mRNK) u kinetoplastidske protiste u procesu znanom kao uređivanje RNK-a.

Izrazi RNK vodič ili gRNK također se rabe u uređivanju DNK-a u slučaju Cas9.

Izvori

Ribonukleinska kiselina

RNK vodič


Dune er heiti á tveimur kvikmyndum sem gerðar hafa verið eftir samnefndri vísindaskáldsögu Frank Herbert:
 Dune eftir David Lynch frá 1984
 Dune eftir Denis Villeneuve frá 2021

Dune (kvikmynd)


Ich liebe den Höchsten von ganzem Gemüte (BWV 174) ist eine Kirchenkantate von Johann Sebastian Bach. Er schrieb sie in Leipzig für Pfingstmontag und führte sie am 6. Juni 1729 zum ersten Mal auf.

Geschichte und Worte
Bach komponierte die Kantate für Pfingstmontag. Die vorgeschriebenen Lesungen für den Festtag waren , die Predigt von Petrus für Cornelius, und , "Also hat Gott die Welt geliebt ..." aus dem Treffen Jesu und Nikodemus. Der Kantatentext wurde von Picander verfasst und in seinem Jahrgang von Kantatentexten 1728 veröffentlicht. Neun seiner Texte aus diesem Jahrgang sind in Bachs Vertonung erhalten. Falls Bach mehr komponiert hat, gingen sie verloren. In der ersten Arie betrachtet der Dichter den Beginn des Evangeliums und folgert, dass der Christ Gott Dank schuldet als Antwort auf seine Liebe. Im folgenden Rezitativ wird der Beginn des Satzes aus dem Evangelium kommentiert und zitiert. Die letzte Arie fordert die Gemeinde auf, das Heil zu ergreifen, das durch Gottes Liebe angeboten wird. Der Schlusschoral antwortet darauf mit der ersten Strophe von Martin Schallings Herzlich lieb hab ich dich, o Herr.

Für die einleitende Sinfonia fügte Bach zu den neun Streicher-Solostimmen seines 3. Brandenburgischen Konzerts fünf Bläserstimmen hinzu. Er konnte so viele Spieler einsetzen, weil er begonnen hatte, das von Telemann gegründete Collegium musicum zu leiten, eine Bürgervereinigung von Musikinteressierten, deren Mitglieder auch bei Kirchenmusik mitwirkten. Bach führte die Kantate am 6. Juni 1729 erstmals auf, er notierte das Jahr in der Partitur.

Besetzung und Aufbau
Die Kantate ist ungewöhnlich reich besetzt mit drei Solisten, Alt, Tenor und Bass, vierstimmigem Chor nur im Schlusschoral, zwei Corno da caccia, zwei Oboen, Taille (Tenor-Oboe), drei Solo-Violinen, drei Solo-Violen, drei Solo-Violoncelli, zwei Violinen, Viola und Basso continuo.

 Sinfonia
 Aria (alto): Ich liebe den Höchsten von ganzem Gemüte
 Recitativo (tenor): O Liebe, welcher keine gleich
 Aria (bass): Greifet zu, faßt das Heil
 Chorale: Herzlich lieb hab ich dich, o Herr

Musik
Die Kantate beginnt mit einer gewichtigen Sinfonia, die Bach aus dem ersten Satz seines 3. Brandenburgischen Konzerts entwickelte, das er vermutlich bereits in Weimar komponiert hatte. Er erweiterte den dichten Satz von neun solistischen Streichern um zwei Stimmen für Corno da caccia, zwei für Oboe, verdoppelt von Violinen, und eine für Taille, verdoppelt von Viola.

In der ersten Arie führen zwei obligate Oboen Themen ein, die die Stimme aufnimmt. Das Rezitativ wird von den Streichern begleitet und erinnert an die Besetzung des Brandenburgischen Konzerts. In der zweiten Aria sind die Violinen mit der Viola zu einem kraftvollen obligaten Part zusammengefasst. Die Kantate wird beschlossen mit einem vierstimmigen Satz der bekannten Melodie, die Bach benutzte, um seine Johannes-Passion mit der dritten Strophe des Chorals zu beenden, "Ach Herr, laß dein lieb Engelein".

Einspielungen
 Die Bach Kantate Vol. 5, Helmuth Rilling, Gächinger Kantorei, Bach-Collegium Stuttgart, Julia Hamari, Aldo Baldin, Wolfgang Schöne, Hänssler 1984
 J.S. Bach: Das Kantatenwerk · Complete Cantatas · Les Cantates, Folge / Vol. 40, Nikolaus Harnoncourt, Tölzer Knabenchor, Concentus Musicus Wien, Solist des Tölzer Knabenchor, Kurt Equiluz, Robert Holl, Teldec 1987
 Bach Cantatas Vol. 26: Long Melford For Whit Sunday For Whit Monday, John Eliot Gardiner, Monteverdi Choir, English Baroque Soloists, Nathalie Stutzmann, Christoph Genz, Panajotis Iconomou, Soli Deo Gloria 2000
 Bach Edition Vol. 21 – Cantatas Vol. 12, Pieter Jan Leusink, Holland Boys Choir, Netherlands Bach Collegium, Sytse Buwalda, Nico van der Meel, Bas Ramselaar, Brilliant Classics 2000
 J.S. Bach: Complete Cantatas Vol. 19, Ton Koopman, Amsterdam Baroque Orchestra & Choir, Bogna Bartosz, Christoph Prégardien, Klaus Mertens, Antoine Marchand 2003
 J.S. Bach: Cantatas Vol. 50 - Man singet mit Freuden, Cantatas · 49 · 145 · 149 · 174 (Cantatas from Leipzig 1726-29), Masaaki Suzuki, Bach Collegium Japan, Robin Blaze, Gerd Türk, Peter Kooij, BIS 2011

Literatur
 Alfred Dürr: Johann Sebastian Bach: Die Kantaten. Bärenreiter, Kassel 1999, ISBN 3-7618-1476-3 und Deutscher Taschenbuchverlag, München 1995, ISBN 3-423-04431-4.
 Werner Neumann: Handbuch der Kantaten J.S.Bachs. 1947. 5. Auflage. 1984, ISBN 3-7651-0054-4
 Hans-Joachim Schulze: Die Bach-Kantaten: Einführungen zu sämtlichen Kantaten Johann Sebastian Bachs. Evangelische Verlags-Anstalt, Leipzig 2006, ISBN 3-374-02390-8; Carus-Verlag, Stuttgart 2006, ISBN 3-89948-073-2
 Christoph Wolff, Ton Koopman: Die Welt der Bach-Kantaten. Verlag J.B. Metzler, Stuttgart / Weimar 2006, ISBN 978-3-476-02127-4

Weblinks

 Ich liebe den Höchsten von ganzem Gemüte auf der Bach.de-Website
  Text, Aufbau und Besetzung auf der persönlichen Homepage von Walter F. Bischof bei der University of Alberta

Einzelnachweise

Bachkantate
Musik 1729
Chorwerk aus dem 18. Jahrhundert


Via Aemilia Scauri este un vechi drum roman construit de cenzorul Marcus Aemilius Scaurus spre 107 î.Hr.

Drumul

Este îndeosebi un drum costier care lega Placentia de Pisa, trecând prin Genova.

Via Aemilia Scauri a fuzionat cu Via Postumia pentru a deveni Via Julia Augusta.

Bibliografie
 G. Walser, « Fortleben römischen Strassen in Italien. Zur Geschichte der Via Aemilia Scauri », Archäologische Anzeiger, 1960, 207.
 T. P. Wiseman, « Via Aurelia Nova and Via Aemilia Scauri », Epigraphica , 33 (1971), .

Vezi și
 Drum roman
 Listă a drumurilor romane

Cuvinte și expresii în limba latină
Secolul al II-lea î.Hr.
Drumuri romane din Italia
Drumuri antice

Via Aemilia Scauri


Bacillariophycidae, podrazred alga kremenjašica opisan 1990.; dio je poddivizije Bacillariophytina. Postoji deset redova s preko 11 130 vrsta

Redovi
 Bacillariales Hendey, 1937
 Cocconeidales E.J.Cox, 2015
 Cymbellales D.G.Mann in Round, Crawford, & Mann, 1990
 Dictyoneidales D.G.Mann
 Lyrellales D.G.Mann
 Mastogloiales D.G.Mann
 Naviculales Bessey, 1907
 Rhopalodiales D.G.Mann, 1990
 Surirellales D.G.Mann, 1990
 Thalassiophysales D.G.Mann, 1990

Drugi projekti

Izvori

Bacillariophytina

Bacillariophycidae


محمد صالح نامي ، من مواليد 1984 في المدينة المنورة

بدأ مسيرته الكروية مع نادي الأنصار السعودي في عام 2003 م حتى عام 2007، وهو العام الذي انتقل فيه إلى نادي الهلال السعودي عن طريق عضو شرف نادي الهلال الأمير فيصل بن سعود.
كان نامي لاعب وسط قبل انتقاله للهلال لكن بعد انتقاله أصبح ظهيرا أيمن
كانت أولى مشاركاته الدولية مع المنتخب السعودي في موسم 2009 وكانت أولى مبارياته الدولية الرسمية مع المنتخب السعودي كانت ضد المنتخب الإيراني لكرة القدم في طهران، المباراة انتهت بفوز للمنتخب السعودي، وقد حصل محمد نامي في تلك المباراة على جائزة أفضل لاعب في المبارة.

وكان نامي قد استهل رحلته الكروية مع الأنصار وتدرج في فئتي الناشئين والشباب وانتقل بعدها إلى الهلال.

لاعبو كرة قدم رجالية سعوديون
رياضيون من المدينة
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من المدينة المنورة
أظهرة كرة قدم
شيعة سعوديون
لاعبو دوري الدرجة الأولى السعودي
لاعبو دوري الدرجة الثانية السعودي
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو كرة قدم سعوديون
لاعبو منتخب السعودية لكرة القدم
لاعبو نادي الأنصار (السعودية)
لاعبو نادي الفتح (السعودية)
لاعبو نادي الهلال (السعودية)
مواليد 1402 هـ
مواليد 1982
مواليد 1984
مواليد في المدينة المنورة

محمد نامي


Die Taktik ist eine Komponente im Handballsport. Es wird zwischen Angriff- und Abwehrtaktik unterschieden. Mit geeigneten Angriffstaktiken wird versucht, seine Stärken optimal einzusetzen oder gegnerischen Schwächen für sich zu nutzen. Die taktischen Überlegungen der Abwehr haben das Ziel, die gegnerischen Stärken einzuschränken.

Sowohl im Angriff als auch in der Abwehr wird zwischen Individual-, Gruppen- und Mannschaftstaktik unterschieden. Das taktische Vorgehen eines einzelnen Spielers wird als Individualtaktik bezeichnet. Im gruppentaktischen Bereich sind mehrere Spieler (zwei bis vier Spieler) im Handeln einbezogen. Die Mannschaftstaktik beinhaltet das Verhalten der gesamten Mannschaft.

Abwehrformationen
Es gibt verschiedene Formationen, mit denen man versucht, den gegnerischen Angriff am besten in den Griff zu bekommen.

Eine Standardformation ist die 6:0-Abwehr. Dabei stehen alle Abwehrspieler direkt am Sechsmeterkreis. Jeder Spieler ist für einen bestimmten Bereich zuständig (Raumdeckung). Zusätzlich müssen die Spieler sich gegenseitig aushelfen, um ein Tor zu vermeiden.

Eine andere Formation ist die 5:1-Abwehr. Dabei steht ein Spieler vor allen anderen, die am Kreis stehen. Dieser Spieler versucht den Spielaufbau des Gegners zu stören und gegebenenfalls einen Pass abzufangen und so den Ball zu erobern.

Manndeckung
Gegen gute Rückraumschützen oder spielbestimmende Spieler wird oft eine Manndeckung gespielt. Diese kann aber beispielsweise von einem Mitspieler durch eine Sperre aufgelöst werden. Es kann aber auch am Ende des Spiels, wenn die eine Mannschaft noch ein Tor erzielen muss, eine offene Deckung gespielt werden, um dadurch unter Umständen schnell in Ballbesitz zu kommen und ein Tor zu werfen.

Angriff
Im Angriff versucht man die gegnerische Abwehr zu überraschen. Das gelingt mit verschiedenen Taktiken:

 mit Kreuzen
 mit einem Übergang
 Distanzwürfe vorbereiten
 mit einer Sperre

Beim Kreuzen wechseln zwei Angreifer ihre Positionen. Dadurch können Distanzwürfe vorbereitet werden oder es kann den Gegner einfach verwirren, sodass man in eine gute Wurfsituation kommt.
Bei einem Übergang läuft zum Beispiel der Außenspieler ein und es wird mit zwei Kreisläufern gespielt. Dadurch muss die Abwehr in der Mitte zwei Spieler decken. Wenn man dann einen Distanzwurf vorbereitet, muss die Abwehr raustreten und man kann an einen der Kreisläufer abspielen. Um einen Distanzwurf vorzubereiten, läuft ein Spieler von einer kleineren Entfernung auf den Kreis zu und bekommt den Pass von einem Mitspieler. Der Distanzschütze kann dann den Ball über den Block darüber werfen oder spielt zu dem Kreisläufer oder zu einem anderen freien Spieler. Beim Sperren unterbricht man den Laufweg eines Abwehrspielers, um eigene Vorteile dann im Angriff zu haben.

Taktik (Handball)


Leif Höegh & Co ASA (LHC) ist eine norwegische Reedereigruppe.

Einzelheiten
Gegründet wurde die Reederei 1927 von Leif Høegh. Das Unternehmen begann zunächst als Tankerreederei, ein Geschäftsbereich, der für Jahrzehnte einen Hauptteil der Reederei ausmachte. Zwölf Jahre später betrieb Leif Höegh & Co. bereits eine Flotte von 13 Schiffen. Mit der Java Pacific Line stieg die Reederei später in den Bereich der Linienschifffahrt ein. Ab 1948 (bis 1990) kam ein Westafrikadienst hinzu. In den 1960er Jahren erweiterte die Reederei ihre Tankschifffahrt durch den Bau von Tank-Schüttgutfrachtern. Diese Art der Spezialschifffahrt sollte wiederum über Jahrzehnte eine große Rolle bei Leif Höegh spielen. In der Bulkschifffahrt wurden einige Schiffe mit Hängedecks zum zusätzlichen Transport von Autos ausgerüstet. Die weitere Entwicklung führte unter anderem zu Schiffen, die auf den Transport von Forstprodukten spezialisiert waren. Darüber hinaus bildete Höegh 1970 das Joint Venture Höegh-Ugland Auto Liners (HUAL) mit der Reederei Ugland. Die Reederei zählt zu den Pionieren der RoRo-Schifffahrt und des Autotransports über See. Im März 2000 erwarb Höegh die Anteile Uglands am Gemeinschaftsunternehmen HUAL, einem der größten Anbieter seines Segments, und führte die Reederei ab 2005 als Höegh Autoliners weiter. 1973 erhielt Höegh den weltweit ersten LNG-Tanker mit Moss-Tanks.

Heute ist die Reedereigruppe mit Leif Höegh & Co Limited als Dachgesellschaft und verschiedenen Tochtergesellschaften strukturiert. Höegh Autoliners betreibt eine Flotte von Schiffen für den weltweiten Transport von Kraftfahrzeugen (Pkw und Lkw), Höegh LNG mehrere Gastanker und schwimmende LNG-Terminals wie die Höegh Esperanza. Weitere Bereiche sind beispielsweise das Crew-Management, Finanzdienste oder der Immobilienbereich. An Land werden unter 100 Mitarbeiter beschäftigt, in der Flotte rund 900 Seeleute.

Literatur

Weblinks

 Internetauftritt der Reederei (englisch)

Reederei (Norwegen)
Gegründet 1927

Leif Höegh


Marlon Díaz (Girón, Santander, 1 de noviembre de 1990) es un futbolista colombiano. Juega de delantero y su equipo actual es el Atlético Bucaramanga de la Categoría Primera B colombiana.

Trayectoria
Marlon Díaz se inició en el Atlético Bucaramanga, en donde debutó en 2009, año en el que terminó goleador en el segundo semestre de la Copa Premier con 14 anotaciones, por lo que fue transferido al Deportes Tolima en 2010, pudiendo actuar solo como alternante en algunos partidos de la Copa Postobón.

En 2011 de regresó al Atlético Bucaramanga cumpliendo una irregular labor como suplente de José Herrera y Santiago Silvera y para 2012 no fue tenido en cuenta para jugar en el Atlético Bucaramanga, por lo que fue cedido al Real Santander.

Clubes

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en Soccerway
 Marlon Diaz es el máximo goleador de la Copa Premier II - Futbolred

Futbolistas de Colombia
Futbolistas del Atlético Bucaramanga
Futbolistas del Deportes Tolima

Marlon Francisco Díaz


Baigneaux se poate referi la:
Baigneaux, localitate în departamentul Eure-et-Loir, Franța
Baigneaux, localitate în departamentul Gironde, Franța
Baigneaux, localitate în departamentul Loir-et-Cher, Franța

Baigneaux


José Gabriel Lemos Brito, mais conhecido como Lemos Brito (Salvador,  — ), foi um "penitenciarista, político, jornalista, burocrata, dramaturgo, biógrafo, poeta, criminólogo, literato, além de tantas outras funções que eram características dos bacharéis formados no contexto da segunda metade do século XIX e início do século XX no Brasil".

Em sua homenagem foi nomeada a Penitenciária Lemos Brito, principal presídio da Bahia, em Salvador, originalmente chamada "Penitenciária José Gabriel Lemos Brito", sendo renomeada em 1939.

Estudos e publicações
Notabilizou-se por sua obra sobre o sistema prisional brasileiro que conheceu ao percorrer o país durante seis meses em 1923, no governo de Arthur Bernardes, contando com o apoio do então ministro da justiça João Luiz Alves.

Brito então conheceu as principais principais prisões da maioria das capitais, elaborando então um relatório de três volumes no qual, em mais de mil páginas com fotografias para ilustrar, descreve a situação carcerária brasileira de então, apresentando seus principais problemas.

Junto a Aloysio de Carvalho, é considerado um precursor no Brasil dos estudos do direito na literatura.

Bibliografia do autor
Principais obras de Lemos Brito:
Guerra do Paraguay: narrativa histórica dos prisioneiros do Vapor Marquez de Olinda. Litho-Typ. e Encadernação Reis & C., 1907
O Crime e Os Criminosos na Literatura Brasileira, 1946
Pontos de partida para a história econômica do Brasil, Período Colonial, Coleção Brasiliana, vol. 155.
A gloriosa Sotaina do Primeiro Imperio: (frei Caneca)

Juristas da Bahia

José Gabriel Lemos Brito


ටොලමි XIII තියොස් ෆිලොපේටර් (ග්‍රීක:Πτολεμαῖος Θεός Φιλοπάτωρ, Ptolemaĩos Theós Philopátōr, දිවිය ක්‍රි.පූ. 62/61 – ක්‍රි.පූ. 47 ජනවාරි 13?, ක්‍රි.පූ. 51 සිට රාජ්‍ය පාලනය කොට ඇත) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඊජිප්තුවේ ටොලමියානු රාජවංශයේ (ක්‍රි.පූ. 305–30) අවසන් සාමාජිකයන් අතුරින් අයෙකි.

ඊජිප්තුවේ සම-අනුරාජයා සහ අභ්‍යන්තර අරගල
ඊජිප්තුවේ XIIවන ටොලමි පාරාවෝවරයාගේ (ක්‍රි.පූ. 80–58 සහ ක්‍රි.පූ. 55–51) පුත්‍රයා වූ මොහු ක්‍රි.පූ. 51 වසන්ත ඍතු‍වේ දී සිය වැඩිමහල් සොයුරිය වූ ඊජිප්තුවේ VIIවන ක්ලියෝපැට්රා (ක්‍රි.පූ. 69–30) සමග විවාහ වී සම-අනුරාජයා ලෙස සිහසුනට පත් විය. ක්‍රි.පූ. 50 ඔක්තෝබර් මස XIIIවන ටොලමි සිය සොයුරියගේ ජ්‍යෙෂ්ඨ පාලකයා ලෙස පත්කෙරිණි. පණ්ඩක පොතිනියස් ඔහුගේ අනුරාජයා ලෙස කටයුතුකළේ ය.

ක්‍රි.පූ. 48 වසන්ත ඍතුවේ දී, XIIIවන ටොලමි සහ පොතිනියස් එක්ව VIIවන ක්ලියෝපැට්රාව සිහසුනෙන් නෙරපීඹට උත්සාහ කළහ. එයට හේතුව රැජිනක ලෙස ඇගේ තත්ත්වය ඉහළ යමින් පැවතීමයි. උදාහරණ ලෙස XIIIවන ටොලමිගේ නාමය නිල ලේඛනවල සටහන් නොවූව ද, ඇගේ රුව කාසිවල පවා සටහන් විණි. ටොලමි ප්‍රධාන පාලකයා ලෙස පත්වීඹට අදහස් කළේ ය. නමුත් සිහසුන පිටුපස සිටි බලවේගය පොතිනියස් ය.

සිවිල් යුද්ධය
XIIIවන ටොලමි සහ පොතිනියස් එක්ව ක්ලියෝපැට්රාව සිරියාව වෙත පලවා හැරියහ. නමුත් එහිදී ඇගේම සේනාවක් සංවිධානය කළ ක්ලියෝපැට්රා ඊජිප්තුව තුළ සිවිල් යුද්ධයක් ඇරඹූවා ය. මෙම තත්ත්වය වඩාත් තීව්‍ර කරමින් මඳ කලෙකින්ම ඔවුන්ගේ අනෙක් සොයුරිය වූ ඊජිප්තුවේ IVවන ආර්සිනෝයි (රාජ්‍ය. ක්‍රි.පූ. 48-47) ඊජිප්තුවේ රැජින ලෙස සිහසුනට හිමිකම් පාන්නට වූවා ය.

මේ අවස්ථාවේ පරාජිත රෝම සෙන්පතියකු වූ මහා පොම්පේ තමන් පසුපස ලුහුබැඳි සිය සතුරා වූ ජුලියස් සීසර් ගෙන් බේරීමට සරණ පතා ඊජිප්තුව වෙත පැමිණියේ ය. මුලින් එම ආයාචනය XIIIවන ටොලමි විසින් පිළිගත් නමුදු, ක්‍රි.පූ. 48 සැප්තැම්බර් 29 දින සීසර්ගේ ප්‍රසාදය ලබාගැනීමේ අරමුණින් ඔහු පොම්පේව මරා දැමීමට අණකළේ ය. සීසර් පැමිණි පසු ඔහු වෙත ඔහුට ඔහුගේ පැරණි මිතුරකු වූ මියගිය සතුරු පොම්පේගේ හිස පිළිගැන්විණි. නමුත් වාර්තා අනුව, ප්‍රීතියට පත්වනු වෙනුවට අප්‍රසාදය පලකළ සීසර්, පොම්පේගේ දේහයට නිසි රෝම භූමදානයක් ලබා දීමට කටයුතු කළේ ය. මේ අතර VIIවන ක්ලියෝපැට්රා සීසර්ගේ ප්‍රදානය දිනා ඔහුගේ පෙම්වතිය බවට පත්වූවා ය. සීසර් විසින් පොතිනියස්ට දඬුවම් පමුණුවා VIIවන ක්ලියෝපැට්රාට නිල වශයෙන් සිහසුන හිමිකරදුන්නේ ය. නමුත් ඔහු කිසිදින නිල වශයෙන් XIIIවන ටොලමි සමග ඇගේ විවාහය කටුගා දැමූයේ නැත.

VIIවන ක්ලියෝපැට්රාව යළි සිහසුනෙන් නෙරපීමේ අරමුණින් යුතුව, XIIIවන ටොලමි IVවන ආර්සිනෝයි සමග සම්බන්ධ විය. VIIවන ක්ලියෝපැට්රාට පක්ෂපාතී හමුදාවට එරෙහිව ඔවුහු හවුලේ සේනා සංවිධානය කළහ. මෙම පාර්ශ්වයන් දෙක අතර යුද්ධය ක්‍රි.පූ. 48 දෙසැම්බර් මැද කාලයේ ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාව තුළ සිදු විය. (ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාව වටලෑම (ක්‍රි.පූ. 47)) මෙමගින් දැවැන්ත හානියක් සිදුවූ අතර, (ඇතැම් මූලාශ්‍ර අනුව) එහිදී ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේ පුස්තකාලයට අයත් ඇතැම් ගොඩනැගිලි ගිනිබත් විය.

රෝම ආධාර පැමිණීමත් සමග නයිල්හි සටන (ක්‍රි.පූ. 47) ක්ලියෝපැට්රා සහ සීසර්ගේ පාර්ශ්වයට සුවිසල් ජයග්‍රහණයක් හිමිකළේ ය. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස XIIIවන ටොලමි නගරයෙන් පලාගියේ යත ක්‍රි.පූ, 47 ජනවාරි 13 දින නයිල් ගංගාව තරණයට උත්සාහ දැරී‍මේ දී XIIIවන ටොලමි දියේ ගිලී මරණයට පත්වූ බව වාර්තා වේ. ඔහු පලායන්නට උත්සාහ දැරුවේ ද, නැතහොත් ගිවිසුමකට උත්සාහ දැරූයේ ද යන්න පිළිබඳ මූලාශ්‍රවල තොරතුරු අවිනිශ්චිත ය. VIIවන ක්ලියෝපැට්රා ඊජිප්තුවේ අසහාය පාලකයා බවට පත්වූවා ය. නමුත් ඇය ඇගේ ලාබාල සොයුරා වූ ඊජිප්තුවේ XIVවන ටොලමි (ක්‍රි.පූ. 40) සිය නව සම-අනුරාජයා ලෙස නම්කළා ය.

ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය තුළ
චලන චිත්‍රපටයක් වන ක්ලියෝපැට්රා (1963) තුළ ටොලමිගේ චරිතය නිරූපණය කරන්නේ රිචඩ් ඕ'සුලිවාන් විසිනි.

පෙළපත
ඊජිප්තුවේ XIIIවන ටොලමිගේ පූර්වජයින්

සටහන්

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
ටොලමි XIII තියොස් ෆිලොපේටර් මාහ්ලන් එච්. ස්මිත්ගේ ඓතිහාසික ප්‍රභව ග්‍රන්ථයේ සටහන

ක්‍රි.පූ. 60 දශකයේ උපත්
ක්‍රි.පූ. 40 දශකයේ මරණ
ටොලමියානු රාජවංශයේ පාරාවෝවරුන්
ක්ලියෝපැට්රා
දියේ ගිලී සිදුවූ මරණ
ළමා වියේ මියගිය පාලකයින්
පුරාතන ළමා පාලකයෝ
ක්‍රි.පූ. 1වන සියවසේ ග්‍රීක ජනයා
ක්‍රි.පූ. 1වන සියවසේ අප්‍රිකානු පාලකයින්
ඊජිප්තුවේ ක්‍රි.පූ. 1වන සියවස

ටොලමි XIII තියොස් ෆිලොපේටර්


Kazuyoshi Nakamura (født 8. april 1955) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1979||5||1
|-
!Total||5||1
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Kazuyoshi Nakamura


El pez hacha ganchudo (Argyropelecus hemigymnus) es una especie de pez estomiforme de la familia Sternoptychidae. No se reconocen subespecies. Se encuentra en aguas tropicales y subtropicales de todos los océanos, así como en el mar Mediterráneo.

Referencias

Enlaces externos

Sternoptychidae
Peces del mar Mediterráneo
Peces del océano Atlántico
Peces del océano Pacífico

Argyropelecus hemigymnus


Lucinda Brand (født 2. juli 1989) er en nederlandsk cykelrytter, der er på kontrakt hos . Efter at hun i fire år havde kørt for , blev det i august 2016 annonceret, at hun havde underskrevet en to-årig kontrakt med  med en rolle som holdleder, kaptajn som en del af holdets spurttog. I 2016 vandt hun Ladies Tour of Norway.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige cykelryttere fra Nederlandene
Cykelcrossryttere

Lucinda Brand


Stine Jørgensen (n. 3 septembrie 1990, în Brønderslev, comuna Dronninglund) este o handbalistă din Danemarca ce joacă pentru clubul FC Midtjylland Håndbold și echipa națională a Danemarcei. Jørgensen, care poate evolua pe posturile de centru și intermediar stânga, este căpitanul echipei Danemarcei.

Carieră
Stine Jørgensen a început să joace handbal la vârsta de 5 ani, la clubul Dronninglund IF. La 16 ani, ea a fost remarcată și transferată de Aalborg DH. În 2013, Stine a semnat cu FC Midtjylland, unde a evoluat apoi timp de patru sezoane. În octombrie 2016, televiziunea daneză TV2 a anunțat că, începând din 2017, handbalista va evolua pentru HC Odense.

Palmares

Club
Liga Daneză de Handbal:
 Câștigătoare: 2015

Echipa națională
Campionatul Mondial:
 Medalie de bronz: 2013

Campionatul Mondial pentru Junioare:
 Medalie de bronz: 2008

Distincții individuale
Cea mai bună handbalistă din campionatul danez: 2012

Viața personală
Stine Jørgensen este implicată într-o relație cu jucătorul de badminton Jan Ø. Jørgensen.

Referințe

Jucătoare de handbal din Danemarca
Nașteri în 1990
Sportivi danezi în viață

Stine Jørgensen


FIRST Robotics Competition (o Competencia de Robótica FIRST) es una competencia de robótica para alumnos de preparatoria organizada por FIRST Robótica.

Cada año, los equipos de estudiantes de preparatoria compiten para construir transformers que pesan hasta 120 libras (54 kg), sin incluir la batería y las defensas, donde completan una tarea, que cambia cada año. A los equipos se les dan un conjunto estándar de piezas y se les dicen los detalles del juego a principios de enero a partir de ahí se dan seis semanas para construir un robot competitivo, que puede funcionar de forma autónoma, así como cuando es guiado por los controles inalámbricos para realizar las tareas del juego.

En 2022, el 31º año de la competencia, 3.225 equipos de escuelas preparatorias con aproximadamente 80.000 estudiantes de Canada, Turquía, México, Israel, China, y Australia estuvieron involucrados.

Retos por año
 2023: Charge Up
 2022: Rapid React
 2020: Infinite Recharge (Infinite Build Season)
 2019: Destination: Deep Space
 2018: Power Up
 2017: Steamworks
 2016: Stronghold
 2015: Recycle Rush
 2014: Aerial Assist
 2013: Ultimate Ascent
 2012: Rebound Rumble
 2011: Logomotion
 2010: Breakaway
 2009: Lunacy
 2008: FIRST Overdrive
 2007: Rack 'n Roll
 2006: Aim High
 2005: Triple Play
 2004: FIRST Frenzy: Raising the Bar
 2003: Stack Attack
 2002: Zone Zeal
 2001: Diabolical Dynamics
 2000: Co-Opertition FIRST
 1999: Double Trouble
 1998: Ladder Logic
 1997: Toroid Terror
 1996: Hexagon Havoc
 1995: Ramp 'n Roll
 1994: Tower Power
 1993: Rug Rage
 1992: Maize Craze

Galería

Equipos destacados

Notas

Enlaces externos

 FIRST Robotics

Competiciones de robótica

FIRST Robotics Competition


João Sousa (født 30. marts 1989 i Guimarães) er en portugisisk professionel tennisspiller, bosiddende i byen Barcelona (Spanien).

ATP-titler
 2013 – Kuala Lumpur (Julien Benneteau, 2–6, 7–5, 6–4)
 2015 – Valencia (Roberto Bautista Agut, 3–6, 6–3, 6–4)

ATP-finalen
 2014 – Båstad (Pablo Cuevas, 2–6, 1–6)
 2014 – Metz (David Goffin, 4–6, 3–6)
 2015 – Genève (Thomaz Bellucci, 6–7(4–7), 4–6)
 2015 – Umag (Dominic Thiem, 4–6, 1–6)
 2015 – Sankt Petersborg (Milos Raonic, 3–6, 6–3, 3–6)

Grand Slam-resultater

Tegnforklaring:

 – = Ikke deltaget
 1r = Slået ud i 1. runde
 2r = Slået ud i 2. runde
 3r = Slået ud i 3. runde
 4r = Slået ud i 4. runde
 QF = Slået ud i kvartfinalen
 SF = Slået ud i semifinalen
 F = Tabende finalist
 W = Vinder

Noter

Ekstern henvisning

Tennisspillere fra Portugal
Personer fra Guimarães
Tennisspillere ved sommer-OL 2016
Tennisspillere ved sommer-OL 2020

João Sousa


Pagus (din , la plural: pagi ) era o comună rurală sau un sat în Imperiul Roman. La gali și la germani era un canton, un ținut.

După unele opinii, este posibil ca un pagus să reprezinte o așezare rurală cu un grad mai ridicat de autonomie. Pe baza atestărilor epigrafice, s-a presupus că un pagus ar fi, din punct de vedere juridic, un fel de "cartier", sau "district" al unui oraș, chiar dacă topografic era situat la oarecare distanță de centrul urban propriu-zis, dar se afla în teritoriul său rural.

În Dacia romană, cea mai mare parte a populației trăia la sate, organizate fie după sistemul roman în pagus (situate pe teritoriile dependente de colonii) și vicus (celelalte sate), fie în forma lor tradițională a obștilor sătești.

În epoca medievală, pagus era o anumită subdiviziune teritorială legată de anumite puteri publice moștenite de la vechea civitas.

Cuvinte urmașe ale cuvântului pagus
 Din cuvântul din latină pagus, prin derivare, în limba latină s-a obținut termenul paganus, cu sensul de "de la țară", "din sat". Cuvântul paganus a fost moștenit în limba română prin cuvântul păgân. Această evoluție semantică se explică prin faptul că noua religie apărută în Imperiul Roman, Creștinismul, a pătruns mai târziu în rândul locuitorilor din pagi, de la țară. Cuvântul păgânism s-a format pe teritoriul limbii române (păgân + sufixul  -ism), după modelul cuvântului francez paganisme, acest cuvânt fiind obținut după cuvântul din latina ecleziastică / bisericească, paganismus, paganisme înlocuind cuvântul païenisme.

Alte cuvinte derivate ale cuvântului păgân: păgânătate, din păgân + sufixul -ătate; păgânesc, din păgân + sufixul -esc; păgânește, din păgân + sufixul -ește; [a] păgâni, din păgân; păgânie, din păgân + sufixul -ie; păgânime, din păgân + sufixul -ime; [a] păgâniza, din păgân + sufixul -iza.

 În limba franceză, termenul pagus este la originea substantivului comun pays, "țară", iar derivatul său paganus « de la țară » este la originea termenului païen, "păgân". Ca și în limba română, această evoluție semantică se explică prin creștinarea mai târzie a locuitorilor din pagi (rurali) în raport cu populațiile urbane. Un derivat indirect a dat naștere, tot în franceză, termenului paysan, "țăran", și care la origine semnifica "de la țară", "din sat". Acesta a înlocuit termenul villanus "cel care lucrează într-o villa", de unde, francezul ville, "oraș", la origine cu sensul de "exploatație rurală" și termenul vilain, cu sensul  de origine, "cel care o exploatează", iar apoi primind sensuri peiorative: "bădăran", "țărănoi" (substantiv), "murdar", "necinstit", "urât", "dezagreabil", "periculos", "indecent", "de rușine" (adjectiv).

Note

Bibliografie
 G. Guțu, Dicționar latin - român, Editura Științifică și Enciclopedică, București, în 1983 (1326 de pagini, format 24 cm x 17 cm). Ediția a doua a apărut la Editura Humanitas, București. ISBN 9732809337

 Albert Dauzat, Jean Dubois, Henri Mitterand, Nouveau dictionnaire étymologique et historique par..., quatrième édition revue et corrigée, Librairie Larousse, Paris-VIe, 1977 ISBN 2-03-020210-X
 Ioan Oprea, Carmen-Gabriela Pamfil, Rodica Radu, Victoria Zăstroiu, Noul dicționar universal al limbii române, Ediția a doua, Editura Litera Internațional, București-Chișinău, 2007. ISBN 978-973-675-307-7
 Dicționar francez - român, Colectivul de elaborare: Iulia Giroveanu, Sanda Mihăescu, Micaela Slăvescu; Coordonatori Prof. dr. N.N. Condeescu, G. Haneș,Editura Științifică, București, 1967
 Michel Tarpin, Vici et pagi dans l'Occident romain (« Collection de l'École française de Rome », 299), Paris, De Boccard, 2002, 487 p.
 Daniel Schweitz, Histoire des identités de pays en Touraine (XVIe - XXe siècle), Paris, L'Harmattan, 2001. ISBN 2-7475-1250-9
 Daniel Schweitz, L'Identité traditionnelle du Vendômois : des travaux d'érudition locale à la reconnaissance d'un pays de la Vieille France (XVIIIe-XXe), Vendôme, Éditions du Cherche-Lune, 2008.

Geografia Romei antice
Subdiviziunile Imperiului Roman
Unități administrative

Pagus


L'abbaye de Blieskastel est une abbaye conventuelle à Blieskastel, dans le Land de Sarre et le diocèse de Spire.

Histoire
La chapelle Sainte-Croix, construite en 1682-1683, fait partie du complexe monastique actuel. Il contient la pietà Notre-Dame aux flèches du . C'est la raison des pèlerinages à l'abbaye de Blieskastel. La pietà de la chapelle Sainte-Croix attire de plus en plus de fidèles de Marie au début du , de sorte que le clergé de la paroisse de Blieskasteler ne peut bientôt plus faire face à la pastorale des pèlerins.

C'est pourquoi, le , l'évêque de Spire Ludwig Sebastian appelle les capucins de la province de l'ordre de Bavière pour s'occuper de la pastorale du pèlerinage à Blieskastel. La même année, la construction des bâtiments commence selon les plans de l'architecte Hans Herkommer de Stuttgart. La première pelletée de terre a lieu le , suivie de la pose de la première pierre le . Le , l'abbaye est inaugurée par le provincial Emmeram Glasschröder, et le , le nouveau chef de la maison, le père Justin Bettinger (1887-1947), neveu de l'archevêque de Munich, le cardinal Francis von Bettinger, décédé en 1917, déménage avec sept autres capucins. Bettinger dirige le monastère de 1925 à 1928, de nouveau en 1935 et enfin de 1938 jusqu'à sa mort.

Le , les frères mineurs conventuels de la province de Cracovie reprennent le monastère et le pèlerinage aux Capucins de Bavière.

Église
Le nombre de pèlerins ne cessant d'augmenter, il n'y a plus assez de place dans la chapelle Sainte-Croix. Afin de permettre aux nombreux pèlerins de participer au service religieux, une chapelle monacale est érigée et consacrée par Ludwig Sébastien en . Mais l'espace de cette chapelle ne suffit pas non plus, on décidé de construire une grande salle de pèlerinage. Contrairement à l'objectif initial, la salle des pèlerins devient un lieu de culte, consacrée le dimanche de Pâques 1929 par l'évêque Sebastian en l'honneur de la Mater dolorosa.

En 1946, l'église est restaurée selon les plans de l'architecte Weis (Sarrebruck). Une autre restauration a lieu de 1970 à 1972 lorsque le mur de l'autel est redessiné.

Dans le cadre des mesures de rénovation et de réaménagement, l'église du monastère reçoit un nouvel autel, consacré le  par l'évêque de Spire Friedrich Wetter, accompagné du doyen Josef Neufeld, alors curé de Blieskastel et du père Zeno Ganser, gardien du monastère des capucins.

L'orgue de l'église est construit en 1972 par Hugo Mayer Orgelbau (Heusweiler). L'instrument a 18 registres répartis sur deux claviers et un pédalier. L'orgue est installé sur une tribune et dispose d'une console autoportante.

Porte Sainte
À l'occasion du Jubilé de la Miséricorde, le pape François autorise dans la bulle Misericordiae vultus les évêques à ouvrir une Porte Sainte dans les églises épiscopales, les cocathédrales, dans les églises d'importance exceptionnelle et dans les sanctuaires de pèlerinage pour la durée du jubilé. L'église pour le pèlerinage de Blieskastel, avec la cathédrale de Spire, l'église de l'Assomption de Ludwigshafen et le centre spirituel Maria Rosenberg à Waldfischbach-Burgalben, est sélectionnée comme l'une des quatre églises du diocèse de Spire. La cérémonie d'ouverture de la Porte Sainte (le portail d'entrée de l'église du monastère) a lieu le , dans le cadre d'un service divin, par le capitulaire de la cathédrale Christoph Kohl. À côté du portail d'entrée se trouve une plaque de bronze commémorant la Porte Sainte et le Jubilé de la Miséricorde.

Cimetière
Au fond du monastère se trouve le cimetière du monastère, séparé du chemin par une haie. Les frères sont enterrés ici entre 1930 et 2005. Aucun enterrement n'a lieu depuis le départ des capucins et l'arrivée des franciscains en 2005. Au total, 30 religieux sont enterrés dans le cimetière. Les croix de pierre sont simples et n'indiquent que l'année du décès en plus du nom du défunt. Plusieurs niches avec des images en relief de pères et de deux religieuses sont percées dans le mur à l'avant. Au milieu de ce mur, entre deux dalles de pierre portant les noms des défunts, dépassant du mur, se trouve une grande niche à pignon, également en saillie du mur. Sur le pignon se trouve l'inscription . Dans la niche il y a une croix et l'inscription . Devant la niche se trouvent les figures d'un prêtre et de la mort. Dans cette représentation, le prêtre tend les mains jusqu'à la mort. La scène montrée est liée au Cantique des créatures.

Références

Source de la traduction

Abbaye en Rhénanie-Palatinat
Couvent franciscain en Allemagne
Ancien couvent capucin
Abbaye dédiée à sainte Marie

Abbaye de Blieskastel


Kurija Lipa je kurija koja se nalazi u naselju Lipa koja je u sastavu općine Generalski stol, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Kurija i dvije gospodarske prizemnice ograđene kamenom ogradom otvorenom kolnim ulazom na južnoj strani i manjim otvorom kojim se dolazi na obalu rijeke na sjevernoj strani, smještene uz rijeku Dobru, u blizini i podno župne crkve. Imanje Lipa u blizini nekadašnjeg istoimenog trgovišta u posjedu Frankopana dala je sagraditi obitelj pl. Lovinčića u 18. st. Obzirom na smještaj uz most, na važnom trgovačkom putu, pretpostavlja se da je na mjestu kurije bila stražarska kula, pa mitnica koje su kao izvorna stuuktura ugrađene u današnju građevinu. Sama kurija je prizemnica građena kamenom, skromnije arhitektonske koncepcije, jednostavnog vanjskog oblikovanja.

Zaštita
Pod oznakom Z-4806 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Kurije u Hrvatskoj
Zaštićene stambene građevine u Karlovačkoj županiji
Karlovačka županija

Kurija Lipa


Namyangju (en coreano:남양주시, Romanización revisada:nam-yangjusi,léase:Namiáng-yusí, en Hanja:南杨州市) es una ciudad en el corazón geográfico de la provincia de Gyeonggi, al norte de Corea del Sur. Se encuentra al este de Guri y al norte de Pocheon. Su área es de 400 km² y su población es de 581.629 .

Administración
La ciudad de Namyangju se divide en 5 villas, 4 aldeas y 6 localidades.
 Villas
-Jinjeob
-Jingeon
-Hwado
-Onam
-Wabu
 Aldeas
-Joan
-Byeolnae
-Sudong
-Toegyaewon
Localidades
-Geumgok
-Hopyeong
-Yangjeong
-Jigeum - Gaun, Suseok
-Pyeongnae
-Donong

Economía
Sus peras son exportadas a EE. UU., Japón y Canadá.

La Gorosoei es una bebida de agua medicinal que tiene abundantes minerales, su nombre viene de Gollisu que significa agua para los huesos.

Ciudades hermanas
  Dartford, Reino Unido
  Changzhou, República Popular China
  Ulán Bator, Mongolia
  Gangjin Corea del Sur
  Yeongwol Corea del Sur
  Vinh, Vietnam
  Ecatepec de Morelos, México(2008)
  Tenancingo de Degollado, México(2008)

Referencias

Enlaces externos

Agricultura en Corea del Sur
Localidades de Gyeonggi

Namyangju


Didymus the Musician (Greek: Δίδυμος) was a music theorist in Rome of the end of the 1st century BC or beginning of the 1st century AD, who combined elements of earlier theoretical approaches with an appreciation of the aspect of performance. Formerly assumed to be identical with the Alexandrian grammarian and lexicographer Didymus Chalcenterus, because Ptolemy and Porphyry referred to him as Didymus ho mousikos (the musician), classical scholars now believe that this Didymus was a younger grammarian and musician working in Rome at the time of Emperor Nero. He was a predecessor of Ptolemy at the library of Alexandria. According to Andrew Barker, his intention was to revive and produce contemporary performances of the music of Greek antiquity. The syntonic comma of 81/80 is sometimes called the comma of Didymus after him.

Among his works was On the Difference between the Aristoxenians and the Pythagoreans (Περὶ τῆς διαφορᾶς τῶν Ἀριστοξενείων τε καὶ Πυθαγορείων).

Theory
We know of his theory only indirectly from the works of Porphyry and Ptolemy. There, one finds examples of his tetrachords as measured string lengths from which the following proportions can be calculated:

 diatonic tetrachord: 	(16:15)(10:9)(9:8)
 chromatic tetrachord: (16:15)(25:24)(6:5)
 enharmonic tetrachord: (32:31)(31:30)(5:4)

Like Archytas, he used a major third, but appears to have been the first to use it in the diatonic as the sum of the major (9:8) and minor (10:9) whole tones as for the proportions (10:9)•(9:8)=5:4 obtains. The difference of these whole tones is the so-called syntonic comma, also referred to as Didymos' comma.

References

Sources

 Reprinted

1st-century Greek people
Ancient Greek music theorists

Didymus the Musician


Cet article contient une liste d'organismes culturels actifs dans le milieu littéraire qui sont situés dans la région de la Côte-Nord. Les organismes sont classés selon le type d'activité principal qu'ils exercent.

Édition

 Recréer la Côte (cercle d'écriture et revue de création littéraire) / Les ateliers nomades, Baie-Comeau
Le Cercle d'écriture Recréer la Côte organise des ateliers d'écriture, des micros ouverts et des rencontres avec des auteur.ices. Il publie également une revue de création littéraire du même nom.

Événementiel

 Biblio-plage de Mme Chose, Tadoussac
 La Biblio-plage met à la disposition des lecteur.rices de tout âge des livres à lire sur la plage et propose également des animations variées.
 Festi-Livre Desjardins des Bergeronnes, Les Bergeronnes
Le Festi-Livre est un festival qui cherche à promouvoir la lecture et l'écriture en Haute-Côte-Nord. Il organise des ateliers d'écriture et des rencontres entre auteur.ices et élèves ou entre auteur.ices et grand public.
 Festival du conte et de la légende Innucadie, Natashquan
Le festival souligne « le voisinage entre Innus et Acadiens », une mixité propre à Natashquan. L'événement est principalement articulé autour du conte et de la célébration de l'Innucadie comme territoire pour partie imaginaire.
 L'ouvre-boîte culturel, Baie-Comeau
L'ouvre-boîte culturel est un organisme à but non lucratif favorisant la promotion des arts et de la culture tout en mettant en valeur des artistes locaux et de la relève. La programmation comprend à l'occasion des spectacles littéraires et de contes.
 Salon du livre de la Côte-Nord, Sept-Îles
La Corporation du Salon du livre de la Côte-Nord est un organisme à but non lucratif qui organise une fête culturelle dans le but de  promouvoir les livres et la lecture.

Expérimentation / création / production

 Camp littéraire de Baie-Comeau/Éditions Tire-Veille, Baie-Comeau
 Le Camp littéraire de Baie-Comeau est un organisme à but non lucratif qui cherche à promouvoir et diffuser la littérature et la création littéraire en plus de soutenir la relève du milieu.
Le Collectif de la Dérive, Baie-Comeau
Le Collectif de la Dérive est un regroupement d'artistes en arts visuels, localisé à Baie-Comeau. Il organise notamment la foire-exposition LA MACHINE: distribution de fragments poétiques à la salle l'Alternative.
 Recréer la Côte (cercle d'écriture et revue de création littéraire) / Les ateliers nomades, Baie-Comeau
Le Cercle d'écriture Recréer la Côte organise des ateliers d'écriture, des micros ouverts et des rencontres avec des auteur.ices. Il publie également une revue de création littéraire du même nom.
 Théâtre des Béloufilles, Tadoussac
Le théâtre des Béloufilles souhaite démocratiser et contribuer au rayonnement de la culture théâtrale dans la région de la Côte-Nord. Il s'agit d'un théâtre de création féministe.
Troupe de théâtre La Patente, Sept-Îles
La Patente est une troupe théâtrale amateur qui forme des ligues d'improvisation senior et junior. Elle organise également une production théâtrale par été.
Troupe du Masque d'Or (théâtre musical), Sept-Îles
La Troupe du Masque d'Or est une troupe de théâtre musical à but non lucratif qui diffuse des spectacles et promeut la comédie musicale. Elle accueille des gens de tous âges.

Médiation / pédagogie

 Réseau Biblio de la Côte-Nord, Sept-Îles
Le Réseau Biblio de la Côte-Nord a comme visée d'« établir, de maintenir et de développer des collections de documents publiés » et des services divers. Il  promeut également plusieurs activités et soutient différents programmes, dont l'animation pour la jeunesse.

Ressources générales (pour créateurs) / concertation

 Conseil de la culture de la Côte-Nord, Baie-Comeau
Culture Côte-Nord cherche à « promouvoir et développer l'unicité culturelle nord-côtière en ralliant les passionné.e.s qui œuvrent à sa vitalité».
 Fondation des arts et de la culture Comeau, Baie-Comeau
La Fondation des arts et de la Culture Comeau souhaite « promouvoir  les arts et la culture dans la région de la Manicouagan en offrant des bourses d'études et de perfectionnement aux moins de 35 ans s'étant particulièrement démarquées dans leur domaine artistique».

Notes et références

Voir aussi

 Liste des organismes littéraires de Chaudière-Appalaches
 Liste des organismes littéraires de la Capitale-Nationale
 Liste des organismes littéraires du Québec
 Liste des organismes littéraires du Bas-Saint-Laurent et de la Gaspésie
 Liste des organismes littéraires du Saguenay-Lac-Saint-Jean

Littérature québécoise
Côte-Nord
Liste en rapport avec le Québec
Liste en rapport avec la littérature

Liste des organismes littéraires de la Côte-Nord


Mikael Bengt Erik Boström (* 3. Oktober 1970 in Siuntio) ist ein ehemaliger finnischer Orientierungsläufer.

Boström nahm 1990 an den ersten Junioren-Weltmeisterschaften im Orientierungslauf in Schweden teil und gewann dabei die Titel im Einzellauf und mit der Staffel. 1992 gewann er in der Staffel des schwedischen Vereins IFK Södertälje die Tiomila. Die Weltcup-Saison 1996 beendete er auf dem vierten Platz und 1997 gewann er den Langdistanztitel bei den Nordischen Meisterschaften. 1997 und 1999 startete er bei den Weltmeisterschaften im Grimstad und in Inverness und kam bei allen drei Einzelstarts unter die ersten zehn. Mit der finnischen Staffel gewann er jeweils Silber, 1997 mit Timo Karppinen, Juha Peltola und Janne Salmi, 1999 mit Jani Lakanen, Peltola und Salmi. 2004 und 2005 gehörte er der bei der Jukola der siegreichen Staffel von Kalevan Rasti an.

Er ist mit der ehemaligen Orientierungsläuferin Kirsi Boström verheiratet. Der Orientierungsläufer und Leichtathlet Mårten Boström ist sein Bruder.

Platzierungen

Weblinks
 Mikael Boström World of O Runners

Orientierungsläufer (Finnland)
Finnischer Meister (Orientierungslauf)
Finne
Geboren 1970
Mann
Finnlandschwede

Mikael Boström